Opinions

Your not supposed to be here!

Uit 2016 alweer en eerlijk gezegd weet ik niet meer of ik eerst het lijvige boek las of juist de serie zag. Ik vermoed dat het boek, een uitstekende boek overigens, het op het nippertje won met vrij kort daarna een uitzending van de serie op één van de openbare kanalen die ik gretig tot mij nam. Toch liep ik bij voorbaat niet echt warm voor het boek dat heel wat jaren eerder, 2011, was uitgegeven omdat ik vooral een beetje King moe was. Toch lijkt King met deze 11-22-63 zijn beste ooit geschreven te hebben gezien de toplijst op boekmeter, maar hoewel uitstekend vind ik sommige andere boeken/verhalen net iets beter. Dan volgt uiteraard nog de uitdaging het op een goede manier naar het scherm te vertalen, en ik moet zeggen dat ik een beetje matige of cult-achtige King verfilming nog best kan waarderen. Het is nu eenmaal vaak wazig of met horror elementen dus tja. Maar voor 11-22-63 werden kennelijk alle registers open getrokken wat resulteert in een prima serie.

Toch is het even slikken in het begin rondom Jake, want Franco lijkt me op het eerste oog niet echt een acteur die hier geschikt voor is. De serie verliest vervolgens weinig tijd na de terugkeer van Al, de uitleg, het uitgewerkte plan, de twijfel en het uiteindelijke besluit. Jake is going down the rabbit hole met de maar al te bekende inzet, de aanslag op Kennedy. Zou Jake verandering kunnen brengen waar Al dat niet lukte? Wat me daar sowieso aan opvalt is de spreuk 'when you mess with the past, it messes with you'. Maar het is immers nog geen verleden, het is de toekomst die verandert moet worden, dus in die zin werkt de toekomst en wellicht 'lotsbestemming' tegen toch...?

Afijn, voor Jake is het ook geen walk in the park die niet alleen drie jaar moet zien te overbruggen maar ook moet wennen aan de gewoontes van de jaren '60, en er voor moet waken om geen andere dingen in beweging te zetten, of met conflicten of belangenverstrengeling komt te zitten. En dat is lastig, en niet onbegrijpelijk slaat de twijfel toe die uitmondt in de uitstekende 2de aflevering die mogelijk de beste van de serie is. Het wespennest waar Jake zich insteekt rond de familie Dunning is sterk in de aflevering genaamd The Kill Floor. Het gevoel en spanning van die aflevering wordt helaas niet vastgehouden hoewel de nieuwe compagnon het en ten tonele verschijnen van Oswald natuurlijk belangrijk is voor het verhaal. En uiteraard gaan we nog heel wat beleven rond Sadie.

Het is toch vooral alle gedoe rond Sadie die wel interessant is, net als Sarah Gadon zelf potverdikke heej, maar toch vooral van de missie. Ik meen toch dat in het boek een betere balans zit op dat vlak. Pas na de mishandeling en de geheugenproblemen komt de spanning weer terug omtrent de missie. Die zoals in het boek afloopt met een hoge tol tot gevolg. Toch op de een of andere manier wordt het niet echt heel spannend meer en wordt zeker die prikkel van aflevering twee niet meer bereikt. Tevens kan ik me herinneren dat er in het boek toch iets meer een bovennatuurlijke sfeertje en spanning hangt, iets dat in de serie die behoorlijk straight forward te noemen is niet het geval is. Tot einde aflevering 2 zat de serie solide op een 4 sterren die richting het einde toch afzakt naar een 3,5, misschien wel een beetje daaronder zelfs nog. Maar in het laatste drie kwartier tot half uur hervindt de serie zich toch op een goede manier. Treurig is Jake's verdriet, tragisch de afloop van zijn ingrijpen met een apocalyptische toekomstbeeld tot gevolg, en het alternatieve einde in die zin met geen ingrijpen en tevens het laten gaan van Sadie en het later opzoeken tijdens een erefeest zou wellicht zoetsappig genoemd kunnen worden maar is in mijn ogen toch vooral melancholisch, vol onvervuld verlangen, en dat gevoel herken ik en grijpt mij wel naar de keel. Wat een keuze, wat een offer, het is om misselijk van te worden...

Buiten de Mash grap die hij de veteraan van de oorlog in Korea op de mouw spelt, het bij tijd en wijlen aparte sfeertje en het zalige oude tijdsbeeld, zit er in dit verhaal toch veel meer verstopt dan gedacht. Bijvoorbeeld ongewild heldendom, een zaak willen aanvechten met een beter wereld in gedachten en dan speelt er altijd opoffering op de achtergrond mee. Hoe ver wil je gaan en wanneer is het tijd om je te berusten bij alle tegenwerking? Maar tevens spreekt het de utopie aan rond het willen veranderen van zaken, want wie zegt dat het allemaal beter vergaan was met Kennedy aan het stuur? Wie zegt dat ons leven beter verlopen was na het veranderen van persoonlijke tegenslag? Wellicht dat het leven er slechter op geworden was? En misschien wil het verleden of de toekomst niet veranderd worden, mischien is het allemaal precies goed zo. Met al die filosofische mijmeringen in gedachten kan het niet anders dan dat de serie goed eindigd en uiteindelijk toch weer op 4 sterren uitkomt.

En serie nummertje drie van deze vakantie met het Deense 1864 die ik bij de kringloop tegenkwam en vooral mee nam vanwege het aspect oorlog wat er invoor schijnt te komen. Toch werd het niet een heel groot succes.

Het beeld is duidelijk rond een Deens periodestuk die begint enige tijd na de eerste Duits-Deense oorlog met de focus op nieuwe spanningen en de mogelijkheid op een volgende conflict tussen beide landen en daarmee een stukje geschiedenis dat veel mensen onbekend zal zijn met de 'Sleeswijk -Holsteinse kwestie' als belangrijkste ingrediënt en daarmee vergelijkbaar met de spanningen tussen de Duitsland en Frankrijk rond Elzas-Lotharingen waarvan beide landen vonden dat het hun toebehoorde. Toch gaat 1864 niets bepaald vliegend uit de startblokken rond oorlog, niet dat dat nu perse nodig is, maar focus zich vooral die eerste twee uren op familière en romantische besognes en het verschil tussen arbeiders en adel. Groot onderdeel daarvan van natuurlijk de driehoeksverhouding tussen Peter, Laust en Inge en wellicht vergelijkbaar met serie/films die ook gaan over families en periodestukken als Novecento of La Meglio Gioventu. En had ik geweten dat 1864 daarmee vergelijkbaar is dan had ik deze wellicht laten liggen want de eerste aflevering vind ik eerlijk gezegd saaiheid troef en het hele verhaal met de karakters boeit me ook niet echt. Ander minpunt is tevens de regelmatige switch naar het heden met Claudia en de baron die het geheel er alleen maar stroever op maakt.

Toch is het beoordelen op slechts persoonlijke smaak tekort door de bocht en kent 1864 ook heus wel goede punten. Aardig is toch op zijn minst de familie geschiedenis in vele gevallen met de vaders die ook al vochten in de oorlog met de Duitsers en hun littekens op dat vlak dragen. Prachtig is Denemarken met zijn natuur en omgeving en kan je niet anders stellen dan dat die mensen daar prachtig wonen. De focus politiek gezien, want dat gedeelte wordt ook niet overgeslagen en maakt het in die zin allemaal nog breder en trager, ligt vooral op aartsvijand Duitsland en hoe deze aan te pakken. Overduidelijk is wel dat het met veel zorg gemaakt is, schijnt de duurste Deense productie tot dan te zijn en moet absoluut de soundtrack even benoemd worden als bijzonder sterk. Na een korte dienstplicht en terugkeer thuis komt men dan eindelijk aan de oorlog toe wat er ook allemaal goed uitziet, en uiteraard het beeld uitdraagt van slachting, verspilling, angst en drama, en is de laatste grote slag toch wel adembenemend in beeld gebracht. Niet te vergeten is er natuurlijk het gebruikelijke beeld van drama rond het verlies van kinderen, maar ook in het geval van Inge die de laatste aflevering tot het hoogtepunt gedreven wordt en wellicht daarna rijp is voor het gesticht. Zo blijkt maar weer oorlog kent alleen verliezers en slachtoffers.

In die zin is 1864 een potje turven met goede en minder goede punten, daar komt nog eens bij dat ik op forums las dat er best nog wel wat kritiek is op de eventuele historische correctheid. Zo zouden de Pruisen niet aan dat front gezeten hebben, maar goed dat is in dit geval even voor een kniesoor waar de serie toch eigenlijk gewoon te lang is, teveel mee wil pikken binnen alle mogelijke genres en lagen en daardoor toch simpelweg aan interesse inboet. Eindoordeel aardig voor een keer maar ook niet meer dan dat en daarom een drie voor de moeite

Op het gokje bij de kringloop weg met de hoop een pareltje gevonden te hebben. Want een bekende titel is het wel, maar de kwaliteit van het geheel was me onbekend. Dus draaien maar zo tussen kerst en oud en nieuw, en dat pakte toch niet helemaal uit zoals gehoopt.

Pluspunten kan ik sowieso al benoemen met de cast, vooral in de vorm van Jessica Lange, en de toch wel uitstekende muziek die nostalgie heeft, maar ook gelijkenissen toont met Se7en en vooral de laatste aflevering een aparte melodie op piano bezit. En ik moet zeggen dat de eerste aflevering wel even raar is en vooral met de verschijning in de kelder echt wel even griezelen is. De vraag is na de eerste aflevering of we zo verder gaan...en het antwoord is nee. Het verhaal wordt in die zin complexer met veel, heel veel, karakters, niet iets dat opzich erg is. De serie bouwt zo na de eerste aflevering toe naar de essentie van het verhaal en bereikt zo rond Halloween zijn climax qua kwaliteit en ik ben dan ook van mening dat dit de beste afleveringen zijn. Maar tijdens en na de aflevering genaamd Piggy zakt de kwaliteit toch langzaam weg, daar kan zelfs Moira de sexy huishoudster niets aan doen.

Wel leuk is de verschijning van Elisabeth Short, beter bekend als The Black Dahlia, best leuk dat dit in de serie verweven wordt maar te kort natuurlijk. Maar zoals gezegd is de geest voor mij wel uit de vlees na aflevering 4 en 5. Waar de serie griezelig begint, daarna vervolgt onder den noemer bevreemdend, slaat het daarna dood te midden van kalverliefde en een overdreven soort gekibbel die eerder aan GTST doet denken met een morbide randje dan een horror serie. Het wordt teveel een shitzooitje waarin de zogenaamde 'drukte' eerder op de lachspieren werkt dan nog echt indruk maakt. En zonder het niet minder voorspelbare maar toch wel leuke einde, dat Ben het huis niet levend ging verlaten was voorspelbaar en hoe de Harmon's de nieuwe familie weg jagen is best leuk, was dit toch wel een voldoende maar vooral laag cijfer geworden. Maar door het einde en de rol van Lange maak ik er toch een 3.5 van. Maar deze serie hoef ik opzich niet weer te zien, één keer was voldoende.

Het vervolg van docu-week betrof deze American Manhunt: The Hunt for Bin Laden, en dat is toch wel interessante materie waar ik reeds twee goede boeken gelezen heb en waar Dark Zero Thirty een film is die ik heel goed kan waarderen. Dus kom maar op!

Uiteraard wordt er begonnen met een samenvatting van 9/11, de paniek en stress tijdens evacuaties en de krampachtige poging te begrijpen en te beheersen wat er gaande is. Bizar eigenlijk dat half Amerika of Facebook er tegenwoordig van overtuigd is dat het WTC een 'controlled demolition' is en de vliegtuigen een soort van 3D projectie. Maar dat terzijde waar de bommelding en de kennis van de codenaam van Air Force One ook best wel apart is. Niettemin hangt het stof nog in de lucht als er al plannen gemaakt worden en er boeiend beeld van 'Modern Warfare' ontstaat waarin vooral de CIA de teugels in handen lijkt te hebben. En wat is er veel gebeurt in Afghanistan, wat wordt daar hoog spel gespeeld en wat waren ze dichtbij in Tora Bora waar de 'air-controllers' vuur en zwavel lieten regenen. Maar tevergeefs....

En wat is er toch een hoop gebeurd met de aanslagen in Istanboel, Madrid, Algerije en London, zoveel eigenlijk dat je het bijna alweer vergeten bent. En dan de aanwijzingen voor een Amerikaans Hiroshima die de inzet verhogen waar de aanslag op kamp Chapman ook nog voorbij komt begeleid door muziek van Dark Zero Thirty. Het gevoel en idee van de film is daarna nooit ver weg met de dames Tracey, Cindy, Gina waar karakter Maya ongetwijfeld op gebaseerd is. Of misschien is het de mysterieuze Tina die niet herkenbaar in beeld komt. Het verhaal is daarna bekend met Khalid Sjeik Mohammed, het spoor dat men probeert te volgen aan de hand van Al-Jazeera, koeriers, boodschappers en andere onderdelen in het netwerk rond Bin Laden en dat slechts naar één plek kan leiden namelijk Abbottabad waarop de SEAL's dat klusje gaan klaren in een bizarre operatie die verre van soepel verloopt. Toch telt slechts het codewoord: Geronimo, for God and country.

Heb ik dingen gezien die nieuw waren? Nee, niet echt op wat details na. Maar dat maakt mij verre van uit waar dit soort dingen mij meer dan boeien en smaken. Daarom wat mij betreft een dik cijfer.

American Manhunt Boston Bombers aan de beurt op Netflix en andermaal iets dat op veel interesse kan rekenen tevens door de bijzonder sterk film van Peter Berg. Daarom kon ik vooraf al zeggen dat het geheel niet veel nieuws voor me zou hebben toch nam ik het gretig tot mij en boeide me in den bijzonder.

En het blijven schokkende beelden, de eerste ontploffing, de schrik en verbazing, de paniek na de tweede klap en vervolgens toch de mens die zich herstelt en massaal toesnelt om hulp te bieden. En dan zijn toch altijd beelden die een bepaalde prikkel hebben en emotie oproepen. Opvallend overigens dat het maar drie levens eiste maar toch een ongelooflijke impact had. Wat daarna volgt is uiteraard de nasleep, onderzoek en jacht. Maar American Manhunt trekt het breder met een kijkje binnen de Islamitische gemeente van Boston, wat daar zoal speelde en wat hun gedachten en angsten waren. En het kan niet vaak genoeg gezegd worden, de Islam predikt geen haat en doodslag, maar is vredelievend. Schrijnend in dit geval is toch wel de stigmatisering en vervelende toestanden waar verschillende mensen mee te maken krijgen.

Maar fijn, terug naar de zaak met de eerste schokkende beelden van Dhzokhar die zijn tas neerzet en de klap die kort daarop volgt. Wow! Dat dit niet meer levens gekost heeft. Boeiend daarna de zoektocht, de hulp van sociale media die daarna ook snel zijn negatieve kant laat zien want waarom zou je in godsnaam een gefotoshopte foto opsturen van zogenaamd bewijs? Wat daarna volgt met de kidnapping van Dun Meng, ook iets met een hoge emotionele vibe zoals hij dat tankstation binnen vlucht, de dood van Sean Colier en de veldslag in Watertown mag allemaal bekend zijn. Ik kan me herinneren dat ik de film destijds zag en zoiets dacht als dat het gevecht in Watertown vast overdreven was, dit kon niet, tot ik me inlas op Wiki en moest concluderen dat dit toch een gevecht geweest was die zijn weerga niet kende. Maar daar is de kous nog niet af met de zoektocht naar de jongste, de lockdown en dreigende beelden van zwaar bewapende troepen op de zijplanken van SUV'S die door de buurten rijden en tuinen doorzoeken. Is this for real....?

En zo boeit en intrigeert het verhaal andermaal maar zijn we er nog steeds niet en bezit het geheel een interessant stuk analyse over de gebroeders Tzarnaev. Want zoals de journalist terecht zegt, je wordt niet als bommenlegger geboren, de vraag is hoe je het wordt. Hoe radicaliseert iemand dusdanig? En eigenlijk is dan ook mijn conclusie dat het één en al treurigheid is met alleen maar verliezers. De docu is er niet minder om want die is echt top in mijn ogen.

Tijdens de kerst ook nog even aan de serie en daarbij viel de keuze op deze American Primevil die als geheel mooi aansloot bij de kerstgedachte van vrede op aarde, naastenliefde, enzovoort. Not! Dit bleek dus niet echt een gezellige serie voor tijdens de feestdagen, maar dat kan mij niks schelen want ik vermaakte mij prima.

En American Primevil doet niet bepaald aan een heel moeilijk verhaal waar het echter wel veel partijen en karakters heeft die elkaar regelmatig het pad kruisen. Belangrijkste zijn Sara en haar zoontje die haar man proberen te vinden en de nasleep van een afgeslachte groep kolonisten waar verschillende mensen veel te verbergen hebben en anderen juist weer achter de daders en ontvoerde vrouwen aan zitten. Duidelijk is dat de prairie van West-Amerika niet bepaald veilig is en er veel bloed vloeit waar iedereen kolonisten, burgers, leger en religieuze gemeenschappen elkaar om niets naar de keel vliegen, en wat dat betreft is het een uitermate treurige bedoening waar men of op de vlucht is, of iets op de kerfstok heeft, of zich door niets of niemand tegen laat houden om ergens beter van te worden. Een mensenleven lijkt zo goed als niets waard, het is eat or be eaten...

Maar deze brute, harde en rauwe serie heeft meer te bieden waar het geheel er cinematografisch fantastisch uitziet en ik fan ben van het werken met het vele tegenlicht en als de vaak kille kleurenfilters, vallen uiteraard de locaties en natuur op als fabelachtig en doet regelmatig ook qua afzien en de kou aan The Revenant denken, en is de cast ook prima met enkele sterke dames als Gilpin en Lightfoot- Leon en vind ik Taylor Kitsch altijd wel goed. Details als ademwolkjes terwijl het stervende koudvis of dat haar of kleren niet bewegen terwijl je de wind constant hoort gieren neem ik voor lief.

En zo voldoet deze intense serie meer dan ook al heeft het minimaal twee afleveringen nodig om in zijn flow te komen en ben ik benieuwd of er ook een tweede seizoen in gaat zitten deed. Eindoordeel is meer dan prima met een 4 als cijfer.

Even in New York in the Eighties, that is strange.

Tijdens de Pasen deze miniserie er door gejast, zien deed ik de serie jaren terug al eens toen een sportkameraad mij deze serie leende. Nu trok het geheel me destijds totaal niet maar probeerde het toch maar waarop de serie me positief verraste. Enkele weken terug kwam ik de serie bij de kringloop tegen waarop ik me bedacht dat een herkijk en comment alhier me een goed idee leek en zo geschiedde.

Uiteraard zal de gemiddelde hetero zijn weerzin niet kunnen verbergen met zoveel homofilie en drama van het niveau 'hey girlfriend', want het ligt er wel behoorlijk dik bovenop. Toch kan ik kostelijk lachen om films als The Birdcage, Priscilla Queen of the Desert en kan ik serieuzere films als Philadelphia prima waarderen. Ik zit daar niet zo mee, bovendien verplaatst de focus zich van de lichtzinnigheid al snel naar de dark side of being gay, want AIDS was in die tijd een ziekte die alleen homo's overkwam en een straf van God genoemd kon worden. En het lijden, de strijd en eenzaamheid op dat vlak wordt niet alleen voor de drager goed gebracht maar tevens voor de mensen er om heen. Daarnaast krijgt het politieke landschap van die tijd met Reagan aan het roer veel aandacht. Nu ben ik van '79 en als ik kind weet ik nog dat de beste man president was en kreeg ik zijdelings dingen mee van de aanslagen op zijn leven maar ook wat hij voorelkaar kreeg met Gorbatsjov. Maar de tegenstand zoals getoond in deze serie tegen Reagan was toch wel nieuw, hoewel, wat had ik anders verwacht in een land waar altijd strijd is tussen Republikeinen en Democraten? Desalniettemin zijn de roerige jaren '80 met sexualisering, AIDS, het groeiend aantal mensen die de kast uitkomen en de politiek van die tijd een interessante tijd.

Maar daar is lang nog niet alles mee gezegd rond deze serie die het qua karakters ook nog een heel breed weet te trekken met iedere mogelijke vorm van erkenning, ontkenning, strijd en overgave met momenten die rechtstreeks van het toneel af lijken te komen wat niet echt raar is aangezien de serie gebasseerd is op een toneelstuk. Heftig is de ziekte, de worsteling met jezelf en acceptatie, maar ook de strijd van de mensen om hen heen waar schuldgevoel en verplichting een heuse molensteen kan zijn. En in die zin blijkt ieder huisje zijn kruisje maar weer te hebben of je nu ziek bent, geestelijke labiel of gewoon een lafaard, van welke geloof je ook bent je zult het alleen moeten doen iets waar de oude rabijn vrij duidelijk in is en het is bij tijd en wijlen toch wel in- en intriest. Buiten dat spelen de vreemde verschijningen nog die vertaalt kunnen worden als dimensies of de worsteling van de mens met God en het hiernamaals, de acceptatie van sterfelijkheid, niet te vergeten zien we het goed en het kwaad in vele gezichten.

Goed geacteerd wordt er zeker met name door Patrick Wilson, Justin Kirk, Jeffrey Wright en vooral Pacino in een voor hem kenmerkende rol. Heerlijke discussies overigens tussen Pacino en Wright in het ziekenhuis, momenten dat het acteerwerk super is. De soundtrack van Thomas Newman mag ook zeker benoemd worden die met einde aflevering twee begin drie zijn kenmerk verraadt en een melodie produceert die erg dicht bij The Shawshank Redemption ligt. Om als laatste te zeggen dat deze best wel goede serie veel tonen aanslaat van somber en dreigend naar absurd en hilarisch, maar nooit saai wordt in een verhaal die vooral neerkomt op acceptatie. Afijn, het mag duidelijk zijn, een prima serie wat mij betreft.

Een oud collega noemde deze serie altijd in één adem met Band of Brothers, Anzacs kon hij niet kijken zonder tranen in de ogen te krijgen. Een opmerking die ik altijd onthouden hebben en die een motivatie was toch eens de serie in handen te krijgen en te kunnen zien, iets dat dan eindelijk eens lukte. Maar de uitwerking die de serie op de betreffende collega had komt bij mij niet los, sterker de serie maakt tot de helft niet eens zo'n beste indruk maar weet zich in het tweede deel toch redelijk te revancheren.

Anzacs betreft het vrijwilligersleger dat in Australië op de been werd gebracht en ingezet werd bij Gallipoli en later het Westelijk Front. Sowieso een interessant begin ook al heeft de serie alle kenmerken van een tv-film, neigt het regelmatig naar een dramatische GTST niveau, maar heeft de serie waarschijnlijk in zijn leeftijd van 36 jaar toch wel zijn grootse vijand. Het is duidelijk dat de serie qua stijl en ernst tussen twee fasen in zit. De schavuit en heldhaftige stijl van de jaren '70, plus de humoristische toon van series als 'Oh moeder wat is het heet' en 'Daar komen de schutters', wordt begin jaren '80 steeds meer in geruild voor de serieuzere en realistische toon. Toch zit deze serie er een beetje tussen in met zijn goedlachse Australiërs, de wat flauw uitgespeelde soldaten humor in de twee eerste aflevering en niet te vergeten, die veel te vrolijke mars muziek met piccolo. Het neigt die eerste twee afleveringen, met zijn niet bepaald serieuze toon, en weinig oorlog in beeld, eerder naar MASH dan de voorloper van Band of Brothers. Daar helpt bv een personage als Martin Barrington ook niet aan mee die te pas en te onpas zijn Prodentgebit bloot lacht. Leuke picknick dat westfront lijkt het zo. Waar dan eens wat oorlog verschijnt lijkt dat vooral in kleine shots te gebeuren zodat men kan verbloemen dat men niet met grote locaties werkt. Toch vallen de wel erg groen begroeide heuvels met wat balken, lijken en prikkeldraad op als een disonant in een omgeving die omgeploegd hoort te zijn, vooral de regio Vlaanderen. Einde tweede deel, begin derde, begin ik toch langzaam het ergste te vrezen...

Maar dan toch, ondanks het matige begin wegens verschillende redenen, slaagt het beeld van verspilling en incompetentie wel. De Eerste Wereldoorlog was een oorlog die door een stel aristocratische heren ver van het front werd 'uitgevochten' door met legers te schuiven en termen te bezigen als het uitputten van de vijand. Dat er, zoals in de Somme regio, soms tienduizend man op een een dag in de blubber en vallende granaten krepeerde leek eerder bijzaak dan hoofdzaak. En zo vallen de decors eind derde aflevering toch in de positieve op als de herkenbare stoffige en drassige wastelands met kraters en bunkers zoals we ze kennen. Nog komen er niet echt hele grootse scènes naar voren met honderden oprukkende soldaten maar toch is het peil stijgende.

Hoewel de serie op dat moment op een ruime voldoende zit knagen bepaalde zaken toch weer een beetje aan dat niveau. Zo is de situatie thuis met de pastoor en zijn protest best wel interessant te noemen, al die oude besjes halen dan weer net wat teveel de gang uit het al trage geheel. En zo is de romance tussen Barrington en Baker ook tergende saai, cliché, weinig toevoegend en traag te noemen. Ik snap het idee dat men het spectrum zo breed mogelijk probeert te trekken en op allerlei vlakken de zaak, belang en gevolgen probeert te belichten, toch werkt voor mij niet alles ten goede. Om de flauwe grap waar deel vijf dan maar weer aan te halen wat de matige humor en toon betreft, om weer met een positieve noot te eindigen met de rijdende Mark 4, trouwens ook de enige die gebruikt wordt als je naar het nummer kijkt.

Hier had ik toch iets meer van verwacht maar mogelijk dat ik de serie met de tijd vanzelf beter in het tijdsbeeld weet te plaatsen en beter ga waarderen. Ik weet nog dat mijn indruk van Band of Brothers en The Pacific ook niet meteen groots was.

Tussendoor even aan de slag met deze Attack on London op Netflix en daarmee een vergelijkbaar iets als Texas Killing Fields of Boston Marathon Bomming, en dat zijn documentaire's die mij wel liggen.

Het geheel bouwt zich langzaam waar ik me eigenlijk niet zo bijster veel meer van dit gebeuren kan herinneren op de enkele foto van de open gereten dubbeldekker na. Al snel daarna bestaat het forensenverkeer uit pijn, angst, verminking en dood. 'I've never heard screams like this'. En wanneer het geheel in kaart gebracht wordt is het niet alleen een schok wat het daders betreft die al jaren geleden zijn geïntegreerd, ook valt de grootsheid en methodische aanpak op van het geheel, om de kriebels van te krijgen. Zoals te verwachten zijn de volgende stappen de analyse, de zoektocht naar wie, het hoe, en waarom. En dat lijdt tot de verschillen met de eerder genoemde documentaires want al de daders zijn dood dus van een echte jacht is geen sprake....

Maar dat verandert bij een reeks nieuwe aanslagen die mislukken, andermaal verbaast het mij wat er allemaal gebeurd is en hoe snel dat toch kennelijk vergeten wordt. Want dit mondt wel degelijk uit in een jacht, een koortsachtig geheel die greep krijgt op heel London en zenuwachtige taferelen veroorzaakt. Samen met het profiel van de gezochten en daders van de vorige aanslagen kan niet anders geconcludeerd worden dan dat er een beeld ontstaat van welhaast modelburgers wat het beeld van het gevaar van binnenuit, the evil within, vooral rond die moskee waar ze undercover gaan, erg beangstigend maakt. Het creëert een gespannen situatie met een politie op de toppen van hun kunnen waar iedere stap de verder kan zijn. Bizar en ontluisterend is vervolgens de situatie rond het onschuldige slachtoffer genaamd Menezes en daar kleeft voor mij een behoorlijk dubbel gevoel aan, en misschien ben ik daar de enige in.

Want ja, het is een natuurlijk een gigantische blunder het doodschieten van een onschuldige, en wat een fouten waren er vooraf reeds gemaakt die in die zin de situatie creëren. Toch krijg ik een beetje jeuk van al die reacties die dan volgen, de protesten tegen politie-optreden en van die activisten die dan meteen hun 'Momented of Fame' kunnen grijpen. Is het fout? Ja natuurlijk, maar daar staat een ontzettend moeilijke spagaat tegenover waarin de politie net zo vaak wordt beticht van slap gedrag en niks doen, waar in dit geval ook nog eens een buitengewone situatie speelt met de door terroristen gecreëerde situatie heerst. Stel dat het de aanslagpleger geweest was, met een nieuwe bom, en men was niet doortastend geweest, en er was weer een aanslag geweest of die was mislukt, dan was het geklaag over wat de politie doet ook niet van de lucht geweest. En zo is een instantie als politie in die zin altijd de gebeten hond, die het nooit goed kunnen doen. Het is een feit dat er gehandeld moest worden, helaas pakte dat verkeerd uit. Wil je boos zijn als familie? Wees dat dan vooral op de terroristen die deze situatie gecreëerd hebben, want daar begint de ellende. Gemakkelijk gezegd? Wellicht...

Uiteindelijk draait de documentaire toch nog uit op een klopjacht met een x aantal verdachten waar men toch iets omzichtiger te werk gaat. En al met al is deze documentaire toch een interessante terugkijk op wat er in de zomer van 2005 gebeurde.

In de afgelopen weken er door heen gedraaid voor een comment en cijfer hier. Niet dat een herziening perse nodig was want hoe vaak zou ik de serie inmiddels al hebben gezien? Ik denk dat dit al snel naar iedere jaar een keer gaat sinds uitkomst, de keren dat we Bastogne en The Breaking Point rond kerst tussendoor zagen buiten beschouwing gelaten. In principe kan ik de serie praktisch dromen met al zijn karakters, de boekenkast is tevens rijkelijk bedeeld met Band of Brothers zelf, en boeken over Winters, Malarky en Guarnere en Babe Heffron. Sterker, Bastogne en omgeving Bois Jacques is ook geen onbekend terrein en wat was het een vreemde gewaarwording te lopen in dat bos met de vage contouren van de foxholes nog altijd zichtbaar. Net als het Duitse kerkhof in Foy.

En wat waren de verwachtingen hooggespannen in 2001 toen de serie voor het eerst uitgezonden werd. En wat viel het tegen ondanks de medewerking van Steven Spielberg die met Saving Private Ryan een nieuwe weg was ingeslagen qua geweld en realisme. Terwijl de VHS overuren draaide vroeg ik me iedere aflevering weer af wanneer we nu eens wat actie gingen krijgen. Noot; grappig dat Saving Private Ryan zijn oorsprong kent in Band of Brothers want Malarky en Muck hadden een gezamenlijke kennis die naar huis gestuurd werd omdat zijn drie broers reeds gesneuveld waren. Een verhaal dat Spielberg ter oren kwam en daarna uitgroeide tot de betreffende film. Om terug te komen op de actie die schaars bleek, wist ik veel dat dit simpelweg niet hetgeen was waar men op wilde focussen. Maar dat is iets wat ik later ontdekte. Inzicht komt met de jaren.

Waar te beginnen eigenlijk...? De uitstekende acteerprestaties van bijna de hele cast? Acteurs die we daarna zelden weer in een hele bekende of grote rol zagen? Voor sommigen bleek BofB there greatest hour. Voor anderen slechts het begin met een kleine rolletje, namen die er nu toe doen in het geval van Fassbender, Hardy en McAvoy. De soundtrack van Michael Kamen is praktisch iconisch te noemen. De montage en de gritty kleurenfilters zijn passend, de decors met zorg gemaakt, het materiaal zoals in de aflevering Carentan top en dan zijn er nog de afleveringen die ik persoonlijk het beste vind. Bastogne en The Breaking Point steken er wat mij betreft met kop en schouders bovenuit qua sfeer en intensiteit. Bovendien ben ik zelf in die omgeving geweest, liep door Bastogne, zag de gaten in de grond in het Bois Jacques en stond voor het monument van René Lemaire. Trouwens, niet ver van haar gedenkteken ligt op de Avenue de la Gare een fantastisch museum genaamd het 101ste Airborne museum. Om toch ook nog even de aflevering Why We Fight aan te halen die km verschillende redenen ook inslaat als een bom.

Band of Brothers, band van broeders, van Curahee tot Normandië en daar voorbij tot aan de poorten van de hel. Oorlogsactie? Nee, niet zo zeer. Ga dan lekker Saving Private Ryan kijken. BofB gaat met nadruk over de mannen, de band die ze door de jaren heen op opbouwden, lief en leef deelden, voor elkaar klaar stonden, omgingen met verlies van kameraden, hoe ze elkaar er doorheen trokken en hoe hun kijk op het leven er naar voorgoed veranderde. Is er dan niets aan te merken op BofB...? Mwoah...bijna allemaal hebben toch op- en aanmerkingen over het beeld rond Sobel die ze toch allemaal omschrijven als hard, streng en veeleisend, maar waar ze ook allemaal veel respect voor hadden en hem als degene zien die Easy-company gevormd heeft in die zin. Treurig zijn toch de verhalen rond de teloorgang van Sobel, het wegblijven van reünies, zijn poging tot zelfmoord en dood aan ondervoeding. Het schijnt dat zijn zus het totaal niet eens was met het geschetste beeld van haar broer en naar ik meen een kritische open brief in de krant heeft laten plaatsen. Wat Sobel betreft zal het een geval van interpretatie zijn, de fout die echter rond Albert Blythe gemaakt wordt is bizar. Het dromerige en wazige beeld dat rond Blythe geschapen wordt in de aflevering Carentan daargelaten, is het naschrift wel erg bijzonder in de zin dat er gerept wordt over een slecht herstel van zijn verwondingen en dood in '47. De waarheid kon niet veel anders zijn rond deze beroepsmilitair die door Winters omschreven werd als één van zijn betere soldaten, tot zover dat dromerige beeld. Maar er is meer, Blythe wist het tot Master Sergeant te schoppen, maakte meer dan 600 sprongen, vocht in Korea en verzamelde maar liefst drie Purple Hearts, drie Bronze Stars en een Zilver Star en overleed in '67 in Wiesbaden. Ik lees net dat de Easy veteranen in de veronderstelling waren dat hij overleden was en hem totaal uit het oog verloren waren. Toch wel een erg opmerkelijk verhaal en slecht uitgezocht door de productie.

Hoe vaak zou ik de serie inmiddels gezien hebben? Veel doet het we niet toe want een feestje is het iedere keer weer. Beste serie ooit? Buitencategorie, laten we het daar op houden. Een ontzettend goed uitgebalanceerd geheel met een topsoundtrack en goede acteerprestaties is Band Of Brothers zeker.

In een opwelling meegenomen zonder echt goed te kijken wat het nu was, want ik meende dat het iets over Catwoman betrof. Afijn, gewoon maar even proberen waar ik toch al vrij snel het gevoel had dat dit nooit veel kon zijn, en dat bleek toch wel het geval.

Heel slecht gaat het geheel niet van start overigens met een Batmanloos Gotham en een prive organisatie die de criminaliteit aan banden probeert te leggen. Temidden van dit maken we kennis met Ruby Rose als Kate Kane die zich die eerste aflevering best wel goed presenteert als actieheld die uit kan delen en incasseren. De soundtrack valt op als niet verkeerd met nieuwe elementen maar ook vertrouwde tonen, heeft de serie heel wat vrouwelijk schoon te tonen met een lijst die bijna eindeloos is op dat vlak, heeft de serie een aantal interessante bad guys en is vooral Alice erg interessant en goed neergezet door Rachel Skarsten. Tel daarbij een aardige en duister sfeertje bij op en dat de actie bij tijd en wijlen erg sterk is en kan ik het niet laten nog een keer te zeggen dat Skarsten erg overtuigend is als psychopate Alice en wordt haar achtergrond goed gebracht met onderandere de showdown tussen vader en dochter die erg goed is in huize Alice is en in die zin zo interessant is dat Batwoman eigenlijk tweede viool speelt.

En ja, daarmee ben ik toch aangekomen bij de slechte punten en dat zijn er nog al wat met als eerste Ruby Rose zelf die als achtieheld wel oke is maar vervolgens acterenderwijs matig is en niets aan de rol toevoegt zelfs mager is. Dan is er de woke kaart die stevig getrokken wordt met alle lesbische relaties en er bijna complete afleveringen aan gewijd worden en er kennelijk geen hetero vrouwen te vinden zijn in Gotham. Zeg maar gerust dat al dat relationele gezeik echt zwak te noemen is met ook nog eens een moeizame vader dochter relatie. Dan heb ik het nog niet eens gehad over de aanpassing aan verschijning en het pak want die rode pruik, godsamme zeg, dat kan toch niet? Ziet er niet uit en het lijkt allemaal een poging te zijn een eigen identiteit te creëren maar voelt hopeloos overbodig aan.

En zo kunnen we nog wel even doorgaan waar de ware connectie tussen Alice en Kate veel te snel naar voren komt en de meeste spanning tussen de twee weg is. Dan zei ik dat verschillende bad guys zoals The Executioner best gaaf zijn maar vervolgens veel te snel weg is en dat geld voor de anderen net zo. Dan nog maar te zwijgen over de tussenstapjes waar een ander universum voorbij komt met Supergirl en weet wat nog meer. Wat is dit voor onzin joh? Wat moet dit voorstellen? Een soort van teaser om de interesse te wekken voor een serie of zo? Wat een bullshit en klote aflevering zeg. Onderwijl blijft het een issue dat Batwoman te oninteressant is en tweede viool speelt, toch lijkt de serie zichzelf even opnieuw uit te vinden en in een volgende versnelling te geraken na de lange aflevering 8 rond het gala waar de boel behoorlijk op scherp wordt gezet en het totale oorlog lijkt te worden.

Maar helaas temidden van veel gezeik tussen de twee zussen, de tenenkrommende uitleg rond de alternatieve Beth, iets dat lijkt op een vrouwelijke Joker, heel veel gelul, en alle relationele besognes met Sophie duurt het allemaal veel te lang met 20 afleveringen waarvan ik op een gegeven moment denk dat de bedenkers ook niet meer weten waar ze het mee moeten vullen noch hoe ze moeten eindigen, want vooral dat laatste gebeurt niet of onvoldoende. Ik kan dan op alle het vrouwelijke schoon na ook niet anders zeggen dat dit wel een matige vertoning is waar alles overdreven en overbodig aanvoelt en eigenlijk ronduit slecht is. Deze serie kan naar mijn mening best overgeslagen worden want dit is zonde van de tijd als je het mij vraagt.

Wat ik u kan zeggen, neem dat van mij aan, het zijn echte professionals.

De Bende van Nijvel is onderhand toch wel een onderwerp waar ik maandelijks een zoekopdracht van doe op Google om te zien of er nieuws is. Tevens heb ik uiteraard Niet Schieten in de collectie net als vier boeken in de kast over het onderwerp en ben ik inmiddels op zoek naar nieuwe interessante lectuur op dat vlak en zodoende kon het zien van deze docu/serie niet ontbreken aangezien Patrick Haemers meer dan eens met de bende in verband is gebracht en zelfs verdacht werd de reus te zijn, want in gangster met de pukkel is zowaar Haemers te herkennen aangezien hij ook een herkenningspunt op die plek heeft zitten.

En het moet gezegd dat het getoonde beeld van het België in de beginjaren '80 zowel als midjaren '80 een land in chaos betreft. Aanslagen van de CCC, de overvallen van de Bende van Nijvel en de overvallen gepleegd door de bende van Haemers, dit uiteraard in een montage met de beginjaren van de jonge Patrick waar het houden aan regels al vrij vlot op een laag pitje staat met een vreemde invloed van vader en een vroege veroordeling rond een verkrachting. Bijzonder en tegelijk raar vind ik dan altijd de reacties van familie en vrienden die bepaald gedrag en daden bagatelliseren, net als van die sneue vrouwen die vallen voor zo'n figuur. 'Ja, ik kom net uit de gevangenis wegens verkrachting,'...'oh, nou...leuk om met je kennis te maken. Zullen we wat drinken?'

Het beeld vervolgd zich als verwacht met een vicieuze cirkel van gedrag dat van kwaad tot erger leidt in het nachtleven, met drank en drugs en uiteindelijk kleine vergrijpen, de wording van de bende en de overvallen zelf. En andermaal wordt het beeld in die zin van de sociopaat bevestigd die zich aan dergelijk gedrag schuldig maakt, en niet alleen door Haemers zelf maar ook door zijn gestoorde vrouw Denise Tyack alswel kompaan Bajrami die zichzelf toch wel een ontzettende bink vind maar in werkelijkheid een verachtelijk schepsel is. Het beeld van de totale anarchie in België breidt zich verder uit met de zware overvallen en de beelden van een gemankeerd politie onderzoek, iets dat ook iedere keer naar voren komt rond de Bende van Nijvel, want ook hier zijn de dwalingen van politie en recherche talrijk. Haemers verscheen herhaaldelijk op de radar maar een fatsoenlijk achtergrond onderzoek kon er kennelijk niet vanaf. Want er moeten toch vragen zijn omtrent zo'n Haemers over wat hij doet voor werk, hoe hij woont en waar zijn geld weg komt. Buiten de knullig ogende reconstructies van de politie is de vermeende zelfmoord rond Thierry Smarsh wel het absolute hoogtepunt en werkelijk niet te geloven. Het beeld waarom zo'n Haemers jaren heeft kunnen opereren, en de Bende van Nijvel ook nooit gepakt is, lijkt in beide gevallen vooral heel erg aan de politie te liggen.

Maar wie denkt dat het daar op houdt staat nog wat te wachten. Veroordeling, ontsnapping, gijzeling van een ex-premier, een totaal mislukte overval met een veel te zware bom...het is Bonnie en Clyde in Europa, het Wilde Westen in België om het zomaar te zeggen. Ondertussen onderstreept Tyack andermaal dat ze gestoord is, niet alleen doet ze dat met die stomme grijns die op haar muil vastgeplakt zit in de archiefbeelden waardoor het lijkt alsof ze geniet van alle aandacht, tevens bewijst ze dat met haar betoog over de zwangere vrouw die als diender bij één van de geldtransporten aanwezig was of wat de bom bijvoorbeeld veroorzaakte. Net zo blijft die engnek van een Barjami met zijn gezwetst, over verraad en een zogenaamde code onder boeven, aan zijn dubieuze voorkomen werken, och och meneer de badass met zijn dikdoenerij, en hoe hij zich door het verkeer beweegt, zum kotsen! Zijn we er al...? Nee nog niet want je krijgt gewoon medelijden met Kevin en samen met hem de afkeer van bijvoorbeeld zo'n Facebook fanpagina.

En zo werkt deze uitgebreide docu naar zijn einde toe waar ook vooral medelijden opkomt voor moeder Haemers dit het niet bepaald getroffen heeft met beide kinderen. Op de vraag of Haemers 'de reus' is komt evenwel niet heel duidelijk uitsluitsel buiten zijn ontkenning en dat de overvallen gelinkt aan Haemers qua doel en methode toch anders waren dan de aan de Bende van Nijvel gekoppelde misdrijven. Waar het Haemers om de buit ging leek het bij de Bende van Nijvel eerder om terreur te gaan. En zo komt deze fraai geconstrueerde en prima docu tot een einde en had ik deze zeker niet willen missen en gaat deze een goed cijfer van mij krijgen. Fraai, erg fraai!

En na Breaking Bad moest Better Call Saul wel volgen werd er gezegd, dus dat advies nam ik dan ook ter harte waarop de eerste aflevering van seizoen 1 niet lang op zich liet wachten, en toch wel met bepaalde verwachtingen rondom Saul. En laat ik vast zeggen dat Better Call Saul alle ingrediënten heeft van een kwalitatief goede serie en dat tot op zekere hoogte ook wel is, toch komt het gedurende seizoen 1 geen moment uit de schaduw van Breaking Bad.

Toch is het ontstaan aanvankelijk best leuk om te zien met Slippin Jimmy die niet een al te beste reputatie heeft, de wet vervolgens beoefend met een weinig succesvol eigen zaak waar hij maar amper van rond kan komen terwijl hij ondertussen nog de zorg heeft voor zijn hypochonder broer Chuck. Erg leuk toch op zijn minst de vele bekenden zoals Tuco en de strijd met Mike rondom het parkeren en een uiteindelijke samenwerking. Interessant is tevens de achtergrond van Mike als ex-smeris, overduidelijk dirty en het nodige op de kerfstok, maar ook ontzettend streetwise. Kostelijk trouwens hoe hij zich verzekerd van het bewakingsbaantje en korte metten maakt met de opschepper. Het zijn momenten dat ik me afvraag of een serie over Mike misschien niet veel interessanter geweest was.

Want de humor rondom Jimmy tenspijt, net als de sterke afwikkeling van de Kettleman zaak en het verzorgingstehuis, zegt het me allemaal niet zo heel veel en mis ik toch de afwisseling en wisselwerking die Walt en Jessie als karakters brachten in BB en is daarmee dynamischer te noemen. Better call Saul heeft een interessant karakter met Mike en diens achtergrond, is Kerry Condon een welkome verrassing, maar overheerst bij mij toch achteraf het gevoel dat een serie over Mike wellicht een beter idee geweest was dan Jimmy in deze hoedanigheid, die zeker niet vervelend is maar niet de factor is die je aan de tv doet kluisteren. Maar wie weet, ik zet door met seizoen 2 en we gaan het zien. Een slecht cijfer gaat Saul in die zin niet krijgen want het is kwalitatief best wel goed toch doet het mij aanzienlijk minder dan BB. Een 3,5 is net te weinig, een 4 is dan weer net te hoog, een 3.75 of 3.8 is waar ik aan zat te denken, dus vooruit een 4 naar boven afgerond.

En daar was Better Call Saul seizoen 5 alweer waar ik ook nog ergens in The Wire ben blijven hangen waar het me meteen van het hart moet dat ik met beide series eigenlijk niet echt iets heb maar in het geval van Saul nog wel een bepaalde kwaliteit zie.

Toch is het zoals zo vaak met Saul dat de andere karakters interessanter zijn dan het hoofdkarakter wat in dit geval geldt voor Ignacio, Lalo Salamanca en Mike. Maar de ontwikkeling van Jimmy naar Saul moet in dit zin ook niet onderschat worden, want hij haalt zoals gewoonlijk weer een aantal sterke stukjes uit zoals het opgesloten zitten in de lift of anders de verdachte die achterin de zaal zit waarop de eiser de verkeerde aanwijst. Die Jimmy is zo gek nog niet terwijl de scheidslijn tussen recht en winnen steeds dunner wordt, en dat betreft iets dat gedurende dit seizoen steeds verder afkalft en voor spanning zorgt.

Maar zoals ik al zei is 'the beef' tussen Lalo en Gus vele malen boeiender met de nodige spionage en sabotage. Net als Mike die zich verschillende malen erg bekwaam toont zoals bij de 'money pick up'. En zo heeft dit seizoen nog een aantal sterke moment zoals de pesterijen aan het adres van Howard, of dat deze de waarheid gezegd wordt door Kim, blijkt Lalo zelfs in de bajes ontzettend machtig, komt de relatie tussen Jimmy en Kim ook steeds verder onder druk te staan en drijft hij de zaak tegen Mesa Verde op hilarische wijze op de spits en worden Jimmy's keuzes steeds vager als het gaat om recht of winnen en zelf financieel gewin.

En zoals de voorgaande seizoenen is ook dit seizoen weer van een bepaalde kwaliteit. Het is goed opgezet, er wordt goed geacteerd en het is lang niet gek vooral rond alle andere personages buiten Jimmy. Maar om nu te zeggen dat me dit iets doet, niet echt. Het uitzien doe ik alleen omdat ik dingen graag afmaak of het moet gewoon ontzettend slecht zijn maar dat is Better Call Saul natuurlijk helemaal niet. 4 sterren voor de moeite waar ik nog even een opmerking moet maken op dat zogenaamd 'goede team' dat Fringe op Lalo afstuurt, wat een fucking prutsers zijn dat joh.

Een documentaire gezien samen met mijn collega's tijdens de middagspauzes afgelopen weken en maakte zowel een goede indruk als dat de documentaire verbaasde.

Waar ik me over verbaas? Simpel, dat ik me over de zaak, die toch breed uitgemeten in het nieuws geweest zal zijn, eigenlijk vrij weinig weet. En de dader heeft wat aangericht in die regio. Shocking is toch wel de waslijst en gebeurtenissen die voorbij komt met het daaraan gekoppeld de beeld van forensisch psychologen over het hoe en waarom. Laag, laf, sadistisch, ziek....de titel 'De Beul' had beter ongedoopt kunnen worden tot 'Het Monster'. Wat een greep moet dit toch op die omgeving gehad hebben, en reeds gezegd verbaast het me hoe snel zoiets kennelijk toch naar de achtergrond schuift. Schokkend is het relaas van Henk ten Napel, initiator betreffende buurtwachten een andere vormen van Burgernet maar ondanks zijn goede bedoelingen en het feit dat hij zelfs slachtoffer is onder de loep genomen wordt met verschillende vormen van schade tot gevolg.

Het is wachten tot de beul misstap begaat en ze vervolgens richt op menselijke slachtoffers waarop het politieonderzoek meervorm begint te krijgen. Wat een verschil overigens, wat een gedood dier valt toch slechts maar onder vandalisme en heeft geen prioriteit. Interessant is toch het onderzoek dat daarna vorm begint te krijgen met degelijk speurwerk, navraag en onderzoek betreffende tbs'ers en voor een 'slim' iemand om door middel van omgekeerde psychologie door de mazen van de wet te glippen. Het bewijs praktisch onomstotelijk, een verdachte die al aangeeft in het eerste verhoor kennis te hebben van details en vervolgens in de rechzaal aangeeft dat een schijnproces niet hoeft en dat ze hem maar rap op moeten bergen. Het is een schokkend en ontnuchterend beeld betreffende een zieke geest, bewust van zijn positie, die zomaar zijn gang kon gaan. Het doet je afvragen wat er nog meer los zou kunnen lopen...

De Beul van Twente is een prima opgebouwde docu waar alle partijen aan het woord komen, die verder knap is opgebouwd met reconstructie en een prima soundtrack. Zonder dat het een echt supercijfer krijgt smaakte dit toch prima.

Even een serietje meepikken tijdens mijn herfstvakantie en de keuze viel bij deze op Boardwalk Empire seizoen 1. Had ik enig idee wat ik hier van moest verwachten buiten de hoofdrol van Steve Buscemi? Nee, eigenlijk niet, dus liet ik mij verrassen en een verrassing werd het zeker. Want deze Boardwalk Empire vond ik toch best wel goed en dat terwijl ik niet eens zo zeer ben van het genre maffia.

En zo blijkt maar weer wat een goede screenplay, boeiende karakters en goede acteurs kunnen doen dat ik zelfs zin krijg de game Mafia weer aan te slingeren. Middelpunt is uiteraard hoofdpersoon Nuckie Thompson die op geweldige wijze wordt neergezet door Steve Buscemi in een rol als gentleman en boef die hem als gegoten lijkt te zitten. Pluspunt is dat de serie redelijk simpel gehouden wordt met drie maincharacters met in dit geval Nuckie en daarnaast de al net zo interessante en goed neergezette Jimmy Darmody en special agent Nelson Van Alden. Ook in dit geval sterke rollen van zowel Michael Shannon als Pitt, iets dat overigens ook voor de rest van de cast gezegd kan worden zoals Shea Whigham, Jack Huston en Stephen Graham.

Dit in combinatie met een fraai tijdsbeeld zo 1920 met het stemrecht van de vrouwen, de gewonden uit WO1 en het onstaan van de KKK doen de rest. Dan zou ik nog bijna andere meer dan bekende karakters zoals Meijer Lansky en Al Capone vergeten die het maffia gebeuren destijds een smoel gaven en dat hier uiteraard ook doen. Fijn is het spel van de poppenspeler genaamd Nuckie die overal een hand achter heeft maar ook vaak goed is voor mensen, sterk is in dat geval ook de droge humor zoals Buscemi dat kan en reeds zagen doen in Fargo. Verschrikkelijk is die hysterische poederdoos van een vriendin, te verwachten de relatie met Schröder en ronduit heerlijk de ellende waar Van Alden zich inbegeeft zich zo vast te bijten in de zaak.

Waar ik eerst best wel een beetje opzag tegen de twaalf afleveringen bleek dat ondergrond want ze vlogen op met deze serie die zowel boeit als vermaakt, een sterke sfeer heeft en passende muziek. Het kan ook bijna niet anders met regisseurs als Scorsese en Brad Anderson aan de knoppen.

Na het goed bevallen eerste seizoen vorig jaar herfstvakantie kwam het maar al te goed uit dat ik seizoen 2 vond in de aanloop van de herfstvakantie van dit jaar. Dus kom maar op waar ik dit jaar maarliefst twee weken vrij heb en wel even de tijd heb, Carnivale ligt overigens ook nog klaar waar ik erg naar uitkijk. Maar goed, terug naar Boardwalk Empire die mij vorig jaar erg wist te verrassen qua karakters, acteerwerk, verhaal en tijdgeest. Dus over seizoen 2 hoefde ik niet lang na te denken.

En eigenlijk is er weinig veranderd waar we gewoon door gaan met het zagen aan diverse stoelpoten, Nuckie die toch zeker niet de slechtste van het geheel is en Van Alden die zich verder en verder in de shit werkt. En wat is de rechercheur toch een tragisch en gecompliceerd persoon met de moeizame relatie met zijn vrouw, het hete hangijzer dat het geloof vormt en het bizarre verhaal over de invloed die een profetie over de wederkomst van Christus had op het gezinsleven doen hij kind was. Het is geen wonder dat Van Alden zo raar is. Maar het geheel houdt daar natuurlijk niet op met kleurrijke karakters als Chalky White, de KKK die zich met zaken bemoeit, waar het zwaar begint te rommelen tussen de Thompson broers met een hilarische vechtpartij tot gevolg, en Darmody die zich steeds verder afscheid en met interessante karakters als Al Capone loodrecht tegenover Nuckie bevindt, zeg maar gerust concurrentie.

Uiteraard is het tijdsbeeld mooi met de vele andere namen zoals Rothstein, Lansky en de rare George Remus. Buiten dat smeult het al behoorlijk in Ierland, zijn de verschillen en de opstand van de zwarte gemeenschap interessant en zit justitie er boven op met allerhande onderzoek en pogingen om fraude, zwarthandel, omkoping en de illegale drankhandel aan te pakken. En het wordt knap heet onder de voeten van Nuckie op meerdere manieren, grijpt pech en Polio ook om zich heen, vallen er uiteraard de nodige doden en staan veel relaties en verhoudingen op scherp, opzich hebben we weer heel wat.

Toch maakt het niet de indruk van het vorige seizoen. Begrijp me goed dat het verre van slecht is en juist van hoge kwaliteit is en op een goed cijfer afstevent, toch bekruipt mij het gevoel dat verder niets nieuws biedt en dat ik het eigenlijk allemaal al eens gezien heb. Onnodig te zeggen is er wel de interesse maar ik ben zeker minder in de greep van de serie dan ik dat vorig jaar was. Desondanks een prima cijfer.

En natuurlijk kon het tijdens mijn weekje vakantie niet ontbreken aan een serie'tje en dat werd Boardwalk Empire seizoen 3. Nu is Boardwalk Empire niet het beste wat ik ook ooit gezien heb maar wel kwalitatief hoogwaardig. Kanttekening is wel dat het langzaam wat minder wordt in de zin van dat we het allemaal al eens gezien hebben.

Afijn, seizoen 3 dus, waar ik dan toch echt wel even moet piekeren en zelfs Googlen wie er einde tweede seizoen nog in leven waren. En ja, dan vind ik toch meteen een gemis in het ontbreken van Jimmy Darmody en zijn prachtige Angela, maar goed. Duidelijk is wel meteen na de eerste scènes dat het gedaan is met rustige politieke houding van Nuckie die nu toch wel een stuk harder en zelfs gemener optreedt, iets wat te verwachten valt met dergelijke vijanden waaronder zelfs uit eigen hoek. Jimmy is er dus helaas niet meer bij waar dit nu ingevuld wordt door het karakter Rossetti die na een zakelijke beslissing de oorlog verklaart aan Nuckie, en het moet gezegd dat deze rol meer dan goed ingevuld wordt door Cannavala en overtuigend de gestoord en gewetenloze bad guy van dit seizoen neerzet. Een karakter die onvoorspelbaar is en you love to hate. Het wegvallen van sommige anderen is daar deels mee opgevangen.

Jammer maar minder erg is de marginale rol van Nelson van Alden die tragisch als altijd zat van problemen en hoon aantrekt maar verder geen enkele rol van belang speelt op het moment. Lekker trouwens hoe hij ontploft tijdens de vele pesterijen gedurende zijn baan als verkoper. Toch draait dit seizoen veelal om de buitenechtelijke relaties van het stel Thompson, iets wat ik niet super vind, en daarna vooral de dranksmokkel richting New York en Chicago waar zowel veel vrienden als vijanden worden gemaakt, iets wat veel focus op alle andere contacten brengt en spanningen aldaar. Voornaamste pion blijft natuurlijk de knettergekke en kleurrijke Rosetti. Temidden van dit alles is madame Gillian Darmody ijskoud de beste in wat vooral goed is voor haar, Stephen Root is als Means ongemakkelijk, Jack Huston als Harrow sterk in de slachting op het einde en vind ik lijfwacht Owen Sleater ook een interessant karakter waar naar mijn mening dan net weer iets te weinig mee gedaan wordt.

Fijn werkt het geheel naar een goede finale toe waar de bomaanslag op het Casino het startsein is voor veel ellende en betrokken partijen. En praktisch onnodig te zeggen zijn dit twee razend interessante afleveringen waar Eli ook nog aan een beetje rehabilitatie kan werken. En zo eindigd seizoen 3 dan toch met een meer dan boeiende knal en vermaakt dit seizoen ook weer. Toch overheerst bij mij het gevoel wat al ingezet werd met het tweede seizoen, namelijk dat het steeds verder uitgehold wordt, in feite is het allemaal een herhaling en hebben we het allemaal al eens gezien, vallen boeiende karakters uit het begin weg die in sommige gevallen wel goed opgevangen worden door anderen, maar toch is men bezig de boel uit te hollen.

Oorlogsweek bracht deze Das Boot weer op mijn pad en daarmee een serie die ik bij uitkomst zo rond 2018 al eens probeerde te volgen maar gedesillusioneerd afhaakte omdat ik er werkelijk geen klap aan vond en het mijn inziens de naam van de uitstekende film niet mocht dragen. Zoveel jaar later vroeg ik me toch af hoe ik nu naar de serie zou kijken met de wetenschap dat de focus zelden op de boot ligt. De kringloop deed de rest waarop het uitdraaide op toch gewoon maar weer proberen.

Beginnen doet de serie vooralsnog niet slecht waar vast de basis van enkele spanningen en moeizame relatie worden neergezet, maar vooral het beeld van voorbereiding rond de boot treft mij als goed. Want ja, er moet heel wat gebeuren aan boord van zo'n schuit, en er moet heel wat mee om het maanden op zee uit te houden. De aanloop is wat dat betreft traag te noemen, en uiteraard zet men zoals ik inmiddels weet in op een veel groter plot, maar het is nog alleszins oké te noemen waar ik vooral de verschijning van Lizzy Caplan nog als pluspunt ervaar, want wat een lekker wijf is dat toch. Het vertrek van de boot gaat daarna zowaar gepaard met de orginele tune en mag de rest van de soundtrack ook nog benoemd worden. Zou ik het dan toch verkeerd gezien hebben zoveel jaar terug? Is dit dan toch best oké? Super is het allemaal niet maar voldoende tot daar toch zeker.

Maar helaas, want waar de serie me in het verleden tegen viel doet het dat toch andermaal op hetzelfde vlak, namelijk het plot rond Simone en haar betrokkenheid richting het verzet en weet wat meer. Redelijk is op zijn minst het contact met de dames Margot, Clara en Nathalie, want aan mooie vrouwen geen gebrek. Maar het verdere plot, problemen en het karakter Simone opzich interesseert me werkelijk geen snars vanwege het feit dat er eindelijk geen reet gebeurt en het heel veel gelul in de ruimte is. Want waar zijn ze mee bezig? Het is rommelig, het boeit niet, het is traag en zelfs het gedeelte waar de serie het daarna van moet hebben, de boot, is onderhevig aan gekibbel en saai gedoe met karakters die me net zo min boeien op enkele momenten van irritatie na tussen de bemanningsleden.

Zowaar lijkt de serie toch uit zijn lethargie wakker te schrikken met enkel gebeurtenissen in aflevering 5, 6 en 7 met de muiterij, de aanval, het zinken en het gevecht tussen de Duitsers en het verzet. Eindelijk gebeurt er dan eens iets, maar mijn inziens is het veel te laat om deze serie nog te redden die ten onder gaat aan een poging met verzet, verraadt, romance, achterdocht en een ietsje pietsje oorlog een gelaagd geheel te willen maken maar niet verder komt dan een uber saai geheel. Want ik moest me bedwingen om de serie andermaal voortijdig af te breken. Een 2,5 voor de moeite wat mij betreft, de goede cijfers van andere gebruikers kan ik dan ook niet plaatsen of het moet mijn gebruikelijke kritiek op series zijn dat dingen vaak ontzettend uitgesponnen worden, overigens de reden waarom ik niet zo'n serie kijker ben.

Serie nummer 2 deze vakantie en dat betrof dus stemtechnisch gezien de hoogst gewaardeerde serie, de nummer 1 van de serie Top 100. Tja, dat schept verwachtingen hoewel ik bij voorbaat een slag om de arm hou aangezien ik niet een echte serie kijker ben en gerenommeerde titels als Game of Thrones en Peaky Blinders in mijn beleving echt niet zo bijzonder zijn. Maar goed, let's try!

Duidelijk is het verhaal rond Walter die zich geconfronteerd ziet met zijn sterfelijkheid, hoge zorgrekeningen en hoe hij vrouw en kinderen achterlaat. Onwaarschijnlijk maar niet ondenkbaar is de keuze om drugs te gaan produceren wat de beste man uitermate goed kan als scheikundeleraar en dit doen aan de hand van de niet bijzonder snuggere Jesse. Alweer onwaarschijnlijk maar niet ondenkbaar, want hoewel vaker een gevaar en bron van problemen heeft Walter toch iemand nog die het wereldje kent, de contacten heeft en materialen kan regelen. En het is deze weg vol obstakels en tegenslag die toch best wel vermakelijk in beeld gebracht wordt en waar Walter en Jesse het nodige moeten overwinnen.

Als er dan een slecht punt te noemen is gaat het toch wel om het tempo van het geheel waar de vaart er toch redelijk vaak uit is door het nodige aan dialoog zoals aflevering 5, of bijvoorbeeld eerder in aflevering 3 waar de eerste poging op niets is uitgelopen en beide niet weten hoe het nu verder moet of wat ze van plan zijn. Het op het slechte pad raken, breaking bad in die zin, gaat dan ook weer niet zo rap als vooraf gedacht. Maar dat is verwaarloosbaar in een verder vermakelijke serie met een goede cast waar Dean Norris hem zelf kan zijn, Raymond Cruz perfect is als Tuco en Cranston en Paul natuurlijk ook prima. Kostelijk is het verraad en alle problemen die soms bijzonder droog komisch gebracht wordt zoals met het zuur in de badkuip en het schoonmaken en elkaar afsproeien. En uiteraard zijn de zaken met Tuco natuurlijk een stap de verkeerde kant op in de zin van dat je steeds verder in ernstigere criminaliteit geraakt en contact met mensen die je veel beter mee kan vermijden, maar dat is natuurlijk wel waar op zitten te wachten in deze serie.

Afijn, de beste serie ooit stemgemiddelde technisch gezien, mwoah, het is bovengemiddeld goed maar zeker niet het beste dat ik op serie gebied gezien heb. Maar op een goede 4 kan het wel rekenen net als een vervolg met seizoen 2.

Maar eens even verder met het tweede seizoen van Breaking Bad omdat het eerste seizoen me erg positief beviel. Het was niet het beste dat ik ooit gezien heb op serie vlak maar absoluut bovengemiddeld en daarom interessant om te vervolgen.

En het duurt niet lang dat we in een kostelijke puinhoop rondom Tuco zitten, zoals gewoonlijk heerlijk neergezet door Raymond Cruz, in dat huisje van zijn oom. Anderzijds volgen we de politie die toch een behoorlijk spot on signalement hebben en eigenlijk heel dicht bij zijn maar het simpelweg niet aan het juiste persoon kunnen koppelen. En zo gaat het kat en muis spel rustig verder met zwager Hank en zijn DEA op het spoor van die bijzonder goede blauwe crystalmeth, en het team Walter en Jesse aan de andere kant die an passant ook nog eens de nodige pech, persoonlijke problemen en de gemiddelde problemen binnen het circuit tegen komen of moeten bestrijden. En het is allemaal wel weer wat hoor, en niet alleen de problemen van Walter en Jesse wat dat betreft maar ook de stress en druk waar Hank mee te maken krijgt tijdens zijn nieuwe baan en het moet gezegd dat de toestand met de schildpad hilarisch is.

En zo schuift het seizoen rustig verder met Hank die zijn familie bij elkaar probeert te houden, met de irritante Skylar als kers op de taart, en de leiding op eist terwijl Jesse toch regelmatig, ook door eigen toedoen, aan het kortste eind trekt. En ik moet zeggen dat ik dit seizoen regelmatig meelij heb met Jesse die vaak het kind van de rekening is en weinig gehoor krijgt bij Walter. En vooral Walter is niet van het zieltjes winnen, stelt zich hard op en is vrij rigide. En ja, er kan wat van gezegd worden waar hij Jesse regelmatig van domheid beticht waar het net zo goed pech zou kunnen zijn, nog erger is natuurlijk zijn zwakte voor verslavende middelen. En waarom zou Walter daar als een oppasser achter aan moet lopen en het hem geld kosten? Want leer je niet het beste van vallen en opstaan? Desalniettemin is de situatie rond Jesse samen met Jane op het slechte pad wel bijzonder schrijnend qua afloop.

En zo timmert dit tweede seizoen op behoorlijke wijze verder aan de weg die ingeslagen is, en vind ik dit seizoen beter dan de eerste met een aangename mix van humor, problemen die als een soort olievlek steeds groter worden, kostelijke karakters zoals Saul en dat gore stel met dat pinapparaat, boeit de wisselwerking tussen Walter en Jesse andermaal en maakt dit seizoen nog even wat meer indruk met een bepaald vorm van drama waarin harde keuzes worden gemaakt en nare dingen gebeuren om te eindigen met een soort van butterfly effect. Seizoen 3 ligt reeds klaar en ik ben echt wel nieuwsgierig wat dat weer gaat brengen.

En daar was seizoen 3 dus al waar ik de eerste goed vond, de tweede nog beter en de waardering en het niveau per seizoen omhoog schijnt te gaan. Dus dit zou nog beter moeten zijn, let's roll, kom maar op! Maar dat kwam helaas maar ten dele uit.

De focus van de eerste aflevering ligt toch voornamelijk op de nasleep van einde seizoen 2 en dat is nu niet helemaal 'je dat', het sleept een beetje, het is niet zo interessant en waar wil seizoen 3 heen? Welke weg wordt erin geslagen? En andermaal is er een tweedeling met Walt en de relationele besognes aan de ene kant en gelukkig aan de andere kant de neefjes van Tuco die nog het één en ander recht te zetten hebben, en ik moet zeggen dat gejengel tussen Walt en Skylar zal me onderhand een beetje en gelukkig maken de Tuco neefjes het nog behoorlijk interessant want verder kabbelt het maar een beetje voort. Het is relatietherapie wat de klok slaat natuurlijk, wel met de inzet dat Skylar het grote geheim weet en het de vraag is wat ze er precies mee gaat doen, alle pogingen van Walt om op zijn minst weer thuis te zijn moeten dan wellicht als komisch gezien worden, ik loop er niet echt warm voor.

In schril contrast daarentegen staat Jessie met het luisteren naar de voicemail en diens stappen terug in de samenleving. Gelukkig ontspint het plot zich daarna in heel veel belangen, en een subtiel en minder subtiel spel om investeringen te beschermen in het geval van Gus en de Salamanca broers en hun baas. Daarnaast worden Jessie en Walt keihard tegen elkaar uitgespeeld om ze weer aan 'de kook' te krijgen. De boel wordt verder opgeleukt door de droge enforcer Mike die aanvankelijk een korte rol zou hebben maar dermate goed beviel dat zijn rol groter werd gemaakt, en uiteraard hebben we de fouter dan fout Saul er ook weer bij. Bizar en tegelijkertijd lekker is de choas rondom Hank en de Salamanca broers waar het schreeuwt van de verbanden en links naar alle betrokkenen maar de lijntjes eenvoudig niet op logische manier bij elkaar gebracht kunnen worden. En wat Hank overkomt is niet mis, net als de problemen die Jessie andermaal ondervind en vooral de opbouw richting het einde tussen Jessie, Walt en Gale is behoorlijk sterk te noemen en maakt heel veel goed.

Zwak daarentegen vind ik dan weer de aflevering met de vlieg die weliswaar tot doel heeft een kwetsbare en berouwvolle Walt te tonen, maar toch, ik wordt er niet warm van. En zo timmert seizoen 3 met iets minder overtuiging verder aan de weg waar ik seizoen 2 toch echt wel heel goed vond en daalt het cijfergemiddelde hier wat mij betreft. Maar de interesse blijft dus wordt vervolgd.

En gedurende deze weken nog maar even een serie, en na vorige week Boardwalk Empire seizoen 3 te hebben gedaan viel nu de keuze op seizoen 4 van Breaking Bad. Het eerste seizoen vond ik goed, het tweede nog beter, viel de derde weer iets tegen en was het de vraag wat nummertje vier ging brengen.

En die gaat helaas net als seizoen 3 van start met de nasleep van het vorige seizoen, en daarna is het vooral heel veel business minded gedoe rond de carwash, andermaal is het opvallend hoe Walt er toch altijd met schone handen afkomt en hoe gehaaid bitch Skylar toch is om dingen naar haar hand te zetten. Vervelend? Neuh. Saai? Neuh, ook niet echt. Voegt het iets toe? Neuh, voor mijn gevoel niet. En eerlijk gezegd heb ik zo die eerste afleveringen grote twijfel waar het heen moet met dit seizoen. Is dit alles? Gaat dit het worden? Maar gelukkig hebben we Jessie nog in een soort van Ying Yang waar die toch meestal met de sores zit en alle ellende op zich afkrijgt en goddamn, het is niet mals het afvoerputje waar Jessie in opgeslokt lijkt te raken. En net als de vorige seizoeny is Jessie toch andermaal het karakter die op mindere momenten de serie weet te redden en het tegengewicht vormt op de saaiheid die vaak uit de Walter verhaallijn vloeit met alle relationele problemen.

Maar gelukkig komt er zo halverwege een interessante kentering in het geheel waar een bijzonder spel ontstaat rondom Jessie, niet te vergeten het ontzettend duistere momentje van Jessie bij de methhead addict meeting. Maar dat is nog niet alles, waar seizoen 4 toch plotseling op volle toeren begint te draaien en de temperatuur begint te stijgen met Hank back in the saddle en dichterbij de oplossing dan hij zelf beseft, een bijzondere en heftige meeting tussen Gus en Don Eladio, oh zo cool uitgespeeld ook de nasleep met een trauma-unit binnen bereik, Gus die in verband wordt gebracht met Gale en zich daar glad als altijd uitlult. En zo bouwt de serie zich tot op naar een geweldige finale waar iedereen of op de vlucht is of poep in de broek heeft en waar Margolis ook weer uitstekend is en dit seizoen eindigt met een heerlijke knal.

Waar dit seizoen in het begin nu niet bepaald addict voer was bleek het dat op het einde wel waar ik de laatste vijf a zes afleveringen aan één stuk heb uitgekeken en me toch kostelijk vermaakt heb in de wirwar van karakters, plannen, angst en pogingen te ontkomen. Ik kan dan ook niet anders zeggen dat dit toch weer een goed seizoen was.

Zo, en na het degelijke maar verder weinig vernieuwende 2de seizoen van Boardwalk Empire had ik deze nog liggen en had ik hier meer dan behoorlijk zin in aangezien het een mysterie genoemd word en een mix tussen Twin Peaks en The Stand. Maar potdikke wat werd dit toch een deceptie en benadrukt het andermaal dat ik niet echt een serie kijker ben.

Toch lijkt het de eerste en tweede aflevering wel een beetje los te lopen met een trage aanloop maar verder wel veel oog voor het tijdsbeeld en een mooie gehandhaafde stijl temidden van een stofstorm. Het doet regelmatig aan The Grapes Of Wrath denken met zijn uitzichtloosheid sobere stemming. Vul dit aan met merkwaardige gaven zoals in het geval van Ben of de priester en zoiets bijzonders als de stroom met muntjes uit de mond van de zondaars, en lijkt het fundament gelegd voor een mysterieuze en duistere serie die absoluut de aandacht trekt. Zo mag ook de begingeneriek genoemd worden met de tarotkaarten die overgaan in zwart wit beelden en in aflevering vier de dreiging van een zware zandstorm.

Het doet afvragen waar Carnivale eigenlijk over gaat met dingen en karakters die weg hebben van een profetie, lotsbestemming en/of reïncarnatie. Alles lijkt met elkaar verbonden en continu zijn er tussen alle karakters dwarsverbanden en dingetjes die spelen of gespeeld hebben. Bovenal lijkt het een soort van gevecht tussen het goed en kwaad waar het nog niet meteen duidelijk is wie of dat men slechts pionnen zijn in een groter geheel dat langzaam moet uitkristalliseren. De grootste truc van de duivel is immers de wereld er van overtuigd dat hij niet bestaat, en zo blijft het hier ook schimmig. Interessant toch zeker de spanning en problemen tussen Sofie en haar moeder, en de ontwikkeling van Priester Justin die zich steeds vreemder en raarder gedraagt.

Maar daar is het dan ook mee gezegd, want helaas zijn het toch de minpunten die de overhand krijgen. En ja, daar zijn we weer, want ik ben niet echt een serie kijker. Want zoals zo vaak, en ook weer in het geval van Carnivale, vind ik dat de boel veel te veel uitgesmeerd wordt, het wordt uitgemolken met veel te veel momenten en opvulling die er niet toe doen, als het ware statische ruis is om de stilte maar te doorbreken. Het is traag, er gebeurt weinig, en nog erger het zegt me niets waar iedere vorm van richting lijkt te ontbreken. Want wat is de bedoeling nu precies, waar moet dit heen? Maarliefst twaalf afleveringen worden er uitgedraaid terwijl men met de dingen die er toe doen slechts vier afleveringen zou kunnen vullen en de dingen die echt interessant zelfs misschien maar twee. Een manco dat ik ook regelmatig geconstateerd heb in de Peaky Blinders seizoenen, maar goed dat is puur persoonlijk, mijn smaak, ik heb er niets mee, ik kan er niets mee, en heb dit seizoen met zoveel moeite afgewerkt dat ik niet eens ga beginnen aan seizoen 2. Geen voldoende voor dit geheel dat wonderlijk genoeg 18de staat in de top 100 lijst.

'Is there anything we should worry about...?'
'...No...'

Ik was 7,5 toen deze ramp zich voltrok en, net als de beelden van de op zijn zij liggende Herald of Free Enterprise een jaar later, kan ik de beelden op tv me nog goed herinneren. De opnames van het rokende gebouw, de rondcirkelende helicopters en later de vrij gekomen beelden van de stumpers op het dak die ieder 90 seconden kregen om grafiet van de verschillende platen op te ruimen. Een blik op mijn vader die zijn hoofd schudde zoveel te zeggen van die lui worden opgeofferd en zijn ten dode opgeschreven onderstreepte het geheel. Dat zelfs de piloten ernstig risico hadden gelopen ging uiteindelijk mijn begrip te boven. Achteraf blijkt dat Chernobyl net zo goed een per ongeluk geopende Doos van Pandora voor de Russen was als voor ieder ander, een doos van Pandora die in al zijn omvang pas gedurende deze serie uitkristalliseert voor mij als de omvangrijke ramp die het daadwerkelijk was.

Veel gras laat men er niet over groeien want samen met het 'what have you done?' vallen we praktisch in de het moment van de ontploffing. De catastrofe die zich daarna ontvouwt rond al die mensen op locatie, toegesnelde brandweer, en van afstand toekijkende burgers, is om de kriebels van te krijgen. Slechts de aanblik van de weggeteerde Vasili Ignatenko is voldoende om een huiveringwekkende beeld te krijgen van al deze talloze mensen die langzaam aan de gevolgen van ASR gecrepeerd moeten zijn. Een werkelijk verschrikkelijke dood. Maar daar houdt de ellende niet mee op. Op zijn minst net zo ontstellend is de schier onmogelijke onwetendheid waarin dit alles plaats vond. Niet alleen lijkt men niet genoeg op de hoogte van de materie, tevens zat er incapabel personeel aan de knoppen, en aan deze mensen lag het nog wel het minste. Dan is er de 'mist' die Rusland heet. Waar dingen zelden naar buiten komen. Waar mensen verdwijnen, er niet toe doen en eenvoudig opgeofferd worden. Waar het Ijzeren Gordijn niet alleen spreekwoordelijk is en vooral het beeld telt dat men naar het westen uitstraalt. Want in niets mag Rusland minder zijn of lijken. Stel dat men in Zweden geen argwaan gekregen had na metingen, stel dat het de Russen gelukt was dit incident onder het tapijt te schuiven, stel dat men niet er niet in geslaagd was de meltdown door de bodem naar het grondwater te voorkomen.....eigenlijk had dit nog veel en veel slechter af kunnen lopen...

Fraai is de vormgeving van het geheel in combinatie met de soms angstaanjagende en ongemakkelijke soundtrack van Hildur Guonadottir. Surreëel en nachtmerrie-achtig zijn de scènes rond Ignatenko, net als de keuzes die Legasov en Shcherbina moeten maken. Dan zijn er van die kleine dingetjes zoals de telefoon die niet opgenomen wordt, of de rauwe en directe mijnwerkers die met een wel erg smerig klusje opgezadeld worden, maar ja...dat is Rusland. En dan toch weer doe communicatie, het volk dat dom en onwetend gehouden wordt. Het is eigenlijk teveel om te bevatten.

Een prikkel zoals Manhunt en True Detective mij gaven, om vooral maar met de volgende aflevering te beginnen, geeft Chernobyl in die zin niet af. Chernobyl moet het dan ook absoluut niet hebben van spanning, sterker, Chernobyl is zelfs redelijk traag te noemen maar slaagt net zo goed in een alles omvattende aanklacht van de ramp zelf tot de veroordeling aan toe. Zijn er minpunten te noemen? Nee eigenlijk niet, of het moet gaan om details als de symptomen van stralingziekte, de neerstortende helikopter die toch echt op een ander moment en omstandigheden plaats vond of het gegeven dat de kern zelf afkoelde en de inzet van de mijnwerkers en de warmtewisselaar daar niets mee te maken had. Het zijn details want deze serie maakt wel zeker een verpletterende indruk met een verontrustende en bij tijd en wijlen walgelijk beeld van deze enge materie.

En na Fred en Rose West nog maar even een docu over seriemoordenaars, en alweer een titel die ik ken vanwege een film namelijk Texas Killing Fields uit 2011. En ik moet bekennen dat ik de kritiek op de film nooit zo begreep en de film best wel oké vond, met een goede cast en een prima sfeer. En eerlijk gezegd ga ik de film nog steeds niet afvallen, maar ik begrijp de kritiek wel beter want de film uit 2011 dekt toch zeker de lading niet van wat daar sinds begin jaren '70 is gebeurt.

En eigenlijk is het net als met Fred West waar je zoiets hebt van er wordt iemand onder patio gezocht, iets dat zich daarna uitbreidt als een soort van olievlek of beter gezegd dijkdoorbraak. En dat is in dit geval niet anders met een vermissing, en er wordt nog iemand vermist, en nog iemand, en dat leidt allemaal naar hetzelfde uitgestrekte en desolate stuk gebied waar je gemakkelijk verdwijnt tussen Houston en Galveston verbonden door de I-45. Het zijn de voorwaarden voor een goede film, of anders een serie als True Detective, Rustin Cole en Martin Hart kom er maar in om dit op te lossen zou ik zeggen. Maar zo mooi is het niet en gaat het ook niet worden met een ontstellende blik op de geschiedenis en een teller die maar op blijft lopen en de omgeving van 'bad hoodoo' lijkt te voorzien. Het vervolg tilt op van de verdwijningen, de telefooncel die een patroon lijkt te zijn, en de politie die erg luchtig zo niet arrogant met de zaak omgaat.

Het blijkt al met al een vreemd wereldje waar de lijken snel vergaan in de vochtigheid, een getraumatiseerde vader in de zin van Tim Miller die de klok blijft luiden en over de schreef gaat tegenover een verdachte, een bijzonder enge verdachte in de vorm van Clyde Hedrick die sowieso in zijn priveleven de nodige slachtoffers maakt die in de vorm van Marla de rest van haar leven een 'basketcase' is, en een algemene waas of mist over het geheel waar maar geen duidelijkheid ontstaat of bruikbare aanwijzingen naar voren komen, slechts meer lijken verschijnen en de frustratie groeit. Is this for real...?

Maar bij deze bijzondere zaak op zich stopt het niet, ook niet bij Clyde Hedrick die ongetwijfeld gaat branden in de hel zo'n vuile smeerlap, of de andere bekende naam in de zaak William Reece. Want buiten dat blijkt dit ook nog eens een ontzettend sterke docu die alles meepikt en ook nog eens een fijne soundtrack heeft. Daarom wat mij betreft een prima cijfer waar ik de waardering van 2,8 gemiddeld totaal niet begrijp.

Uiteraard ook nog even een serietje gedurende het Paasweekend en dat werd deze Dark die ik zelf al had gespot op Netflix maar mij ook nog werd aangeraden door vrienden. En ja, dit smaakte me wel hoewel er natuurlijk altijd minpunten te vinden zijn.

Van meet af aan is er sprake van een heerlijke sfeerschepping in een grauw ogend hedendaags Duitsland waar het vanaf het begin bal is met de vermissing van een jongen, samen met de verdwijning van nog een kind in combinatie met een mysterieuze grot die spil lijkt in het geheel kan het semi griezelen een beetje beginnen maar neemt het vooral de vormen van een mysterie aan kracht bijgezet door een stressend en prevelend oudje in het plaatselijke rusthuis dat alles weer op opnieuw is begonnen. Wat zich daarna ontvouwt is toch een complex verhaal te noemen met verleden en heden, iets dat lijkt op een wormgat, een kerncentrale die vanaf oprichting af aan een duistere rol lijkt te spelen, medische experimenten en gevonden en verminkte kinderlijken en verschillende mensen met bedoeling zich bewust of onbewust in de andere tijd begeven.

Normaliter een verhaal dat ik zeg het zal met het vele pseudo intelligente gebabbel en geen houvast aan echte zaken, maar Dark heeft daar het eerste seizoen absoluut niet de focus op en is dat pas een manco die in het tweede seizoen opduikt. Seizoen 1 kenmerkt zich met een zalige sfeer, dito soundtrack, opbouw naar mysterieuze dingen, verdwijningen, vreemde verschijnselen en verschijningen en een constante link met dat er eerder iets gebeurt is en weer opnieuw gebeurt. En zoals reeds gezegd is de soundtrack geweldig gedurende duistere momenten, zijn er werkelijk prachtige shots in het donkere bos of de verwarde man op straat die de sfeerschepping alleen maar ten goede komt en zo heeft Dark zelfs een aantal zorgvuldig opgebouwde kippenvel momentjes zoals wanneer alle lichten beginnen te knipperen en vogels dood uit de lucht vallen. Lekker trouwens het tijdsbeeld van de jaren '80 met de bekende muziek uit die tijd.

De vraag blijft natuurlijk wat er nu precies loos is en waar Dark overgaat, en ik moet zeggen dat een groot minpunt toch wel is dat je praktisch veroordeelt bent tot het volgende seizoen want afwikkeling komt er niet en daar heb ik toch vaak een bloedhekel aan. Hoezo seizoen 1? Hoezo 10 afleveringen? Andere probleem/minpunt is toch wel de behoorlijke overdaad aan karakters en wie wie nu is de verschillende tijdsfases. Ik versla daarop een gegeven volkomen in. Maar goed, waar draait Dark nu uiteindelijk om? Tijdreizen? Een wormhol? Waar komen de verminkte kinderen vandaan? Wie is Noah en de verbrandde man? Of draait dit slechts om voorbestemming? Om een keten van gebeurtenissen die altijd al zo had moeten plaatsvinden en zich echt niet laat veranderen, het noodlot bij wijze van spreken. Het blijft gissen met verschillende karakters die in verschillende tijdsfases grip op de zaak proberen te krijgen en de boel proberen te veranderen, vaak met alleen maar grotere problemen in het verschiet.

Afijn, de vergelijking met Stranger Things kan ik niet beamen want die heb ik niet gezien maar voor een aardige avondje sfeerhappen en piekeren wat er gebeurt volstaat seizoen 1 best wel. Alleen jammer dat de boel dan niet afgewerkt wordt en je verplicht wordt seizoen 2 te gaan kijken voor antwoorden.

En verder met seizoen 2 waar ik al langzaam vrees voor begon te krijgen, niet zozeer omdat het slecht is maar omdat seizoen 1 na een heel sterk begin toch langzaam ontwikkelde in iets waar mijn interesse gewoon niet echt ligt met S/F en de typische valkuilen die ik vaak in series zie met het vele rekken en nooit iets afsluiten zoals dus in seizoen 1 gebeurde.

Maar goed, curiosity killed the cat, en dus toch maar aan het tweede seizoen begonnen, en ik moet zeggen dat het toch wel weer de aandacht trok met steeds meer verdwenen mensen en Jonas in een wel erg deplorabeel toekomstbeeld met anarchie, oorlog en apocalyps. Het heeft een bepaalde Stalker/Chernobyl vibe en natuurlijk ging mijn hart wel iets sneller kloppen van de vele mooie Urbex locaties. En the plot thickness met veel mensen over en weer die op zoek zijn, in willen grijpen en dingen anders willen. En daar begint het toch een beetje spaak te lopen voor mij met dit seizoen waar de sfeerschepping en het mysterieuze gevoel van het eerste seizoen toch wel ondergeschikt lijkt aan een veel te ingewikkeld plot.

En ik ben het zo aflevering drie tot en met vijf echt wel een beetje kwijt met de twijfel of ik wel doorzet met uitzien, want ik zie het totaal niet, in sommige gevallen vanaf het begin al niet, en kan de mensen simpelweg niet uitelkaar houden of in welke tijdsfase zitten. Zitten we in het heden, de jaren '80, de jaren '50 of nog eerder, en dan vervolgens komt er weer iemand in beeld schuiven waarvan ik denk wie is dat nu weer, waarschijnlijk iemand met een belangrijke rol en een zaadje dat geplant wordt voor later. Maar helaas, ik hou al die mensen en namen niet uitelkaar of op welk moment we zitten. Maar zo halverwege het gesprek tussen Jonas en de verbrandde man, voorspelbaar dat dit Jonas is, tevens voorspelbaar dat Jonas de spil is waar heel veel omdraait, stijgt toch enigszins de interesse weer een beetje waar het afscheid van Martha wel ontzettend veel lading heeft, tevens begint aflevering met een fraaie monoloog over de vorming van de mens met betrekking tot lijden en verlangen.

En andermaal kan het grote gissen beginnen wat de zin en onderliggende laag van de serie betreft, en waar mijn idee bij het eerste seizoen draaide rond lotsbestemming lijkt dat hier alleen maar te versterken met daden en acties die een eventuele uitkomst alleen maar versterken, bovendien wie zegt dat het niet de bedoeling is dat het zo zou gaan? Dat het een niet te stoppen cyclus is? Misschien was het voorbestemd dat het in de eerste plaats zo zou gaan. Daarnaast is het richting het einde, waar het toch al een voor mij onbegrijpelijke chaos is, best grappig hoe iedereen tegelijk wel ergens op een tijdsmoment aan het klooien is. Afijn, er zullen ongetwijfeld mensen zijn die dit geweldig vinden en vinden dat het alleen maar beter wordt. Ik daarentegen deel die mening niet in vind dit naar mijn smaak absoluut minder, niet slecht, maar wel minder. Seizoen 3 is reeds ingestart omdat ik verzekerd werd van een zekere afronding, dus toch nog maar even doorgezet met deze serie waar ik in werkelijkheid niet zo heel veel meer mee heb. Ach, smaken verschillen...

En voor de afronding seizoen 3 waar de eerste wel lekker viel, de tweede al minder was, en de derde gewoon niet aan mij besteed is en ik eigenlijk alleen maar kijk voor de afwikkeling.

En ditmaal gaat men nog verder de diepte in met weet wie allemaal te tijdreizen is, of onderweg, en aan het rondklooien is in alle mogelijke andere tijden en dimensionele lagen. Het is wat mij betreft onmogelijk uit elkaar te houden wanneer Jonas of Martha voor de zoveelste keer uit een gat geklauterd komen en aan één of ander kind of tiener, die we in de tegenwoordige tijd ongetwijfeld als volwassene kennen, moet vragen welk jaartal het is met de gevolgen die hun verschijnen daar weer voor later zal hebben. Is het goed bedacht? Is het een goed doordacht web van gebeurtenissen en gelaagd doolhof? Vast, maar het is aan mij niet besteedt waar ik niet of nauwelijks alle karakters uit elkaar kan houden of hun namen ken.

Wanneer er bijvoorbeeld vier Martha's bijelkaar zijn om de jongste telg iets uit te leggen schiet ik vooral in de lach dan dit nog iets toevoegt voor mij. De leeftijd of dimensie waar ze uitkomt moet je ongeveer aan de littekens in het gezicht aflezen, ja.... doei! Zoals reeds duidelijk mag zijn probeer ik het op een gegeven moment al niet eens meer te begrijpen. Toch heeft ook dit seizoen zo weer zijn pluspunten en dat zijn de de veelal duistere settings, de soundtrack en de dimensie die Jonas op een gegeven moment ziet waar hij niet bestaat en Martha zijn rol soort van overgenomen heeft. Maar buiten dat is het herhaling troef, met weer dat zwarte ding boven de kerncentrale, weer dat beeld van Huize Kahnwald dat uit zijn voegen geblazen wordt en weer een heel hoop gelul en onoverzichtelijkheid. Het is dat er in de laatste fase plotseling jarentallen bij gezet worden, je zou haast denken dat de makers het ook onduidelijk vonden worden.

Eindconclusie is dat Dark ooit voortvarend begon maar in de latere seizoenen voor mij een teleurstelling is, en dat terwijl ik toch wel van een raadseltje hou en wel goed ben dingen bij elkaar te puzzelen of dwarsverbanden te zien.

En na American Primevil meteen verder met de Eternaut waarvan ik niet helemaal wist wat te verwachten, maar ik wel wist dat de serie goed gewaardeerd wordt en verboden werd in de jaren '50/'60 toen het verscheen als strip want men vermoedde dat het verhulde commentaar tegen de dictatuur inhield.

Afijn, Argentinië dus waar het wachten is op een zekere sneeuwval die een dystopische samenleving in gaat luiden. En ansich doet deze 12 Monkeys/ I Am Legend achtige combo, althans ik vind dat het er een beetje op lijkt, het meer dan prima met zijn opbouw en het gevaar dat uit de lucht komt vallen, iets dat overigens verdomd snel werkt. Het is een boeiende en interessante fase waarin Juan na de nodige struggles besluit naar buiten te gaan op zoek naar zijn dochter. Opvallend hoe ontzettend mooi het allemaal is gemaakt en vormgegeven, vooral vanaf de fase dat Juan buiten loopt, en dit wordt de rest van de serie doorgetrokken met de verlaten straten, skylines en de uiteindelijke vijand waar men tegen vecht. Het is uitermate stilistisch en mooi net als de goede soundtrack.

Maar zo eind tweede aflevering komt toch behoorlijk de klad erin, men worstelt, men loopt, men vecht of komt tegen, het sleept zich voort door de dodelijke sneeuw waar meerdere gevaren loeren, de volgende stap naar de creepy crawlers toch best bijzonder is, maar ik ook regelmatig mijn twijfels heb waarom alles door een soort van EMP gesneuveld is maar sommige andere dingen het wel doen. Dat bepaalde auto's het wel doen snap ik wel maar het gehoorapparaat van Juan zou toch gewoon stuk moeten zijn. Goed, dat is maar een detail, waar mijn grootste probleem simpelweg is dat ik er van meet af aan geen sodemieter mee heb. De karakters zeggen me niks, en de gebeurtenissen, problemen en gevaren zeggen mij eigenlijk ook niets. Duidelijk is dat het veel breder getrokken kan worden, want net als een gemiddelde Tarkovski kan hier best wel eens iets achter schuil gaan en is een uitleg voor meerdere ideeën vatbaar, maar het kan mij niet boeien.

Ik was dan ook erg blij dat de serie afgelopen was en had veel moeite om door de laatste vier afleveringen te komen en dat vond ik toch erg jammer aangezien ik hier wel het nodig van verwacht had, maar ja niet alles is natuurlijk bingo.

Serietje die ik op de gok had meegenomen puur uit nieuwsgierigheid en omdat de naam Mick Garris er aan verbonden is en toch vaak redelijke King verfilmingen af heeft geleverd. Dus gewoon maar proberen...

Een leuke verrassing is de openingstune gemaakt door de heren van System of a Down waarna het al vrij snel menens wordt maar de serie ook snel zijn mindere kant laat zien. Zo heeft de serie een aantal behoorlijke afleveringen zoals Spooked, Family Man, Eater en Skin and Bones waar vooral de laatste sterk is met een aantal goede sfeer momenten en het nodige aan creepiness. In die afleveringen kan er ook gesproken worden van een goede cast met bijvoorbeeld Clifton Collins Junior, Eric Roberts, Pablo Schreiber, Elizabeth Moss en Eric Balfour. Maar mag ook het vrouwelijk schoon er zeer zeker zijn en zijn het er eigenlijk te veel om op te noemen in deze serie die best aardige afleveringen heeft waarvan sommige knap zijn opgebouwd in de kort tijdspanne van 40 minuten.

Maar goed, uiteraard staan daar ook de nodige minpunten tegenover. Zo zijn sommige dingen nog al sterk zoals de borst doorborende tak uit aflevering 1, rvs dan toch zeker, slecht acteerwerk, op de wendigo na wordt het nooit echt spannend of eng en zijn In sickness and in health, Echoes en Chance eigenlijk gewoon niet interessant en Something with bite en Community wel geinig maar ook niet meer dan. Gelukkig zit er heel veel vrouwelijk schoon in en dat maakt het wel de moeite verschillende afleveringen uit te kijken. Toch komt de serie als geheel nergens hoger uit dan gemiddeld en zakt in verschillende serie door de ondergrens. Daarom een 3 voor de moeite, de vrouwen en de catchy tune van Serj Tankian.

En in docu-week is ook het nodige aan serial-killers gepland waaronder bijvoorbeeld deze Fred en Rose West, waarop The Texas Killing Fields nog gaat volgen. Maar goed Fred en Rose West dus in het saaie Engelse Gloucester waar nooit wat gebeurt. En wat als een simpele zaak begint mond toch al snel uit in een zaak qua moorden van Zodiac achtige proporties.

Want zoals reeds gezegd begint het weinig opzienbarend rond een scruffy Engels gezin waar het verhaal is je te gedragen anders eindig je onder de patio. Nu ben ik niet bekend met de wet maar dat dit dan al genoeg is samen met een vermissing om in een tuin te gaan staan woelen. Je moet toch eerst een vorm van bewijs hebben lijkt me, maar dat terzijde. Een apart gevoel heb ik sowieso al bij die mensen als ik ze zo zo zie, ingekleurd door de kennis die ik al heb? Wellicht, maar toch, die blik, dat lachje van Fred, dat toneel van Rose, daar hebben ze een woord voor; sociopaat. Vooral ook de mate waarin hij zich druk maakt om randzaken, het huis, de tuin. Is het autisme? Is het gebrek aan empathie? Sowieso is meneer sexueel gestoord. Maar verder lijkt de zaak niet heel erg opzienbarend vanwege één vermissing en de vondst van één lichaam.

Maar de teller begint te lopen met een extra paar botten, en daar blijft het niet bij, opvallend is dat Fred nog altijd niet gemakkelijk toegeeft terwijl hij inmiddels moet beseffen dat een lijk meer of minder niet uitgaat maken en tuin en huis no matter what tot de bodem onderzocht gaat worden. Buiten dat wordt het beeld breder getrokken met veel buren, ex-huurders, familie van vermeende slachtoffers, de pers zowel plaatselijk als landelijk. De zaak rond Fred en de vermeende misdaden lijkt een olievlek die groter en groter wordt met de psychologie van een moordenaar/psychopaat waar je bang van wordt. Tevens komt de relatie met Rose en diens rol verder onder de loep te liggen en in die zin is de zaak rond Fred en Rose zeer interessant.

Toch is het niet alleen de zon die schijnt want de docu is mij toch echt te lang en wordt teveel uitgesponnen en uitgerekt. Dit had beknopter kunnen zijn en daarmee krachtiger en daarom krijgt de docu een behoorlijk cijfer maar geen hele dikke beoordeling want naar mijn mening had dit beter kunnen zijn.

Winter is coming... en ik wacht nog steeds...

Een serie van naam en volgens sommigen het beste dat ze ooit gezien hebben. Nou, die kans kon ik dan ook niet laten liggen toen ik seizoen 1 tegen kwam op blu-ray bij de kringloop voor één euro. Dus, vorig weekend met grote interesse aanbegonnen om na de intro en vooral de eerste en tweede afleveringen hopeloos vast te lopen en me toch hardop af te vragen wat iedereen hier nu zo goed aan vind. Geduld werd me geadviseerd door mensen die de serie al gezien hadden en ik moest pas oordelen als ik alle 10 afleveringen gezien had wat ik dan ook volbracht, en laat ik vast verklappen dat er weliswaar een voldoende in zit maar dat deze serie buiten dat niet echt mijn ding is.

Aan het intro bij 'The Wall' in de sneeuw met de mysterieuze lijken en verschijning ligt het niet, dit heeft mijn aandacht, ziet er goed uit, is sfeervol en luguber, lekker! Er wordt daarna doorgeschakeld naar een andere deel van het rijk met als hoofdrolspelers de Baratheons, Starks en Lannisters en wat opvalt is het goede oog voor loacties, achtergronden, details en een behoorlijk cast. Kom maar met wat vuurwerk...iets dat vervolgens heel erg uitblijft. Oke, het rijk is groot, er zijn zoveel families, allemaal connecties, belangen en achterdocht, en bovenal loopt dit een groot aantal boeken en seizoenen en is er uiteraard een lange introductie nodig...een lange, maar niet een slaapverwekkende wat mijn betreft. Want in mijn beleving gebeurt er he-le-maal niets die eerste vier aflevering, ook wanneer 'the wall' weer in zicht komt. Het is vier uren overloos gelul, het is geneuzel wat ik zie, want echte intrigeres of gekonkel zie ik er in eerste instantie ook niet in. Gelukkig geeft een karakter als Tyrion, sterke rol van Dinklage, nog wat sjeu aan het geheel, maar verder...? Poeh...het is een overdaad aan namen, volken, streken en families zonder dat dit echt ergens heen leid en het voornaamste nog wel, buiten de smeuige Tyrion om, en Khaleesi om de verkeerde reden, vind ik de families, karakters en hun struggles gewoon niet interesant. Het zegt me geen sodemieter. Het wachten is op echte gebeurtenissen, een beetje spektakel en spanning, the wall en wat zich daar afspeelt met the white walkers, winter is coming hoor ik regelmatig... Probleem, het komt maar niet, en aflevering na aflevering sleept zich voorbij.

Maar vanaf aflevering 5 zit er gelukkig een bepaalde verbetering in en gebeurt er het nodige. De problemen tussen de families beginnen eindelijk het kookpunt te bereiken met bedrog, onrust en doden tot gevolg, toch zou het nog wel wat beter kunnen en gelukkig wordt de stijgende lijn doorgezet met bijvoorbeeld het duel rond Tyrion, de dood van koning Robert met alle verdachtmaking en staatsgreep tot gevolg, de Lannisters en de Stark's die elkaar naar de keel vliegen en de kostelijke gouden kroon die Viserys Targaryen krijgt van Khal Drogo. En het leger waar Robb Stark mee onderweg is. Het zijn de momenten dat ik het gevoel heb dat ik eindelijk ergens naar zit te kijken, veel te laat is het voor mijn gevoel wel want de intro van vier aflevering is echt te zot. Een nieuwe teleurstelling is dan weer dat het seizoen geen 'stand alone' is maar dat je kennelijk perse verder moet gaan met seizoen 2. De opzet die andere series hebben in de zin van dat een bepaalde cyclus wordt afgesloten heeft Game of Thrones seizoen 1 dan weer niet. In feite heb ik niets gezien, of alleen een intro van 10 uren, die weer verder gaat in seizoen 2. Zelfs een mooie knallende veldslag met een beetje afsluiting kon er niet af...ik kan mensen dan ook niet beter adviseren dan zeker te weten dat je een dergelijke tijdsbeeld met veel karakters interessant vind, mogelijk een liefhebber van de boekenreeks, en dat je de garantie hebt dat je wel verder moet met de volgende seizoenen.

Voor mij houdt het hier bijna wel zeker op, Game of Thrones is voor mij het manco van de meeste series in het kwadraat dat het me eigenlijk allemaal veel te lang duurt, veel te veel wordt uitgesmeerd en net zo goed in zes afleveringen verteld had kunnen worden, iets dat waar ik ook bijna iedere seizoen van Peaky Blinders op betrapt heb, en dan is er uiteraard nog het feit dat het seizoen helemaal geen afsluiting krijgt, handig als producent om je kijkers 'hooked' te houden maar bij mij wekt dat aversie op. Toch De is er wel degelijk kwaliteit, de cast is prima, de soundtrack goed, decors, locaties, Game of Thrones is overduidelijk een product waar met veel liefde en zorg aan gewerkt is en het zijn de verbeteringen gedurende de aflevering 6,7 en 8 die de serie garanderen van een voldoende en dat ik zelfs nadenk over een 3,5, maar over het geheel interesseert het mij onvoldoende en is het simpelweg niet my cup of tea.

Can you believe that fucking retard is in charge of people?

Met hele grote verwachtingen aanbegonnen na deze op mijn verjaardag te hebben gekregen, en oh boy wat was ik nieuwsgierig, en wat heb ik dit met een dubbel gevoel zitten kijken.

De serie begint met een beeld niet veel anders dan Jarhead en Three Kings waar men overlopend van hormonen, adrenaline en gehersenspoeld zich de tering verveelt. Tot de limiet opgefokt dat men een moordmachine is, dat God een stijve krijgt van mariniers en gras groeit van bloed is het actie dat men verlangt. En daar zit hem juist het knelpunt voor deze opgeladen testosteronbommen.

Als een pion heen en weer geschoven worden tijdens een potje Stratego lijkt het lot van the marine recon. Dit gevolgd door een stevig stukje incompetentie wat betreft planning, navigeren, materiaal en bevoorrading en de mannen zijn al snel niet te benijden. En voor wie denkt dat dit het slechtste is wat de mannen kan treffen heeft het mis want een bevelvoerende officier die nog.even naam wil maken, en een stel totaal incompetente clowns die de pelotons aanvoeren lijken het beeld nog eens te creëren dat de grootste en gevaarlijkste vijand hun eigen leiding is. Van lafheid tot een vuurmissie dangerclose, het lijkt allemaal te kunnen in swerelds grootste leger en het heeft dan ook regelmatig de kenmerken van een debielencircus op doorreis.

Waar de mannen wel goed in lijken zijn noodlottige incidenten veroorzaken, onnodig zware vuursteun aanvragen, a capelle zingen bij gebrek aan een radio en vooral hele stoere oproepcodes bedenken met Godfather, Assassin, Hitman, Devil Dog en War Pig om maar eens wat te noemen. Was men in de rest van hun taak ook maar zo goed. Het blijkt echter dat waar men in de Tweede Wereldoorlog revolutionaire was met de bewegingsoorlog ten opzichte van de Eerste, in Vietnam de Cavalerie opnieuw uit vond en in de eerste Golfoorlog de snelste grondslag ooit leverde men in anno 2003 achter de zaken aanloopt. Steeds meer wordt door Intel en satellieten gedaan en vervolgens uitgeschakeld door het luchtwapen of kruisraketten. Troepen op de grond zijn simpelweg niet snel genoeg meer voor de huidige tactieken.

Het maakt Generation Kill tot een uitermate merkwaardige serie waarin vooral een generatie jongens tot en met wordt opgefokt om vervolgens geen gebruik van te maken. Ik vraag me af wat zoiets doet met een jonge kneedbare geest op termijn. Net al de ouderen die toch een vorm van teleurstelling zullen hebben en een gevoel van zinloosheid. De echte goede soldaten en officieren zijn trouwens op een paar vingers te tellen, maar ja een leger vaart waarschijnlijk uitstekend bij hersenloze slaven. Generation Kill, verbazingwekkend, irriterend, schokkend en boeiend. Het laatste is hier nog over gezegd noch gezien.

En met Godless aan de 1ste serie van de vakantie mede mogelijk gemaakt door Netflix. Zien deed ik de serie iets van 6 jaar terug al eens waarop het geheel toen al een erg goede indruk maakte. Eens kijken of dat nog steeds zo is, en Godless stelde niet te teleur.

En wat opent deze serie toch meteen op weergaloze wijze met een heerlijke dreigende sfeer prachtige cinematografie en een heuse slachting rondom de ontspoorde trein. Duidelijk is het beeld van de terreur die de Frank Griffin bende uitoefent op de omgeving en laat dat van nature al een harde en onvergevingsgezinde omgeving zijn waar eat or be eaten geld en het verdedigen van je eigen plekje het dagelijks adagio is. Binnen dat kader hebben we een aantal zeer interessante karakters zoals de anti held sheriff McNue en diens zus, we hebben de grillige en onpeilbare Frank Griffin, de mysterieuze Roy en de uitermate sterke en knappe Michelle Dockery. En zo bouwt Godless rustig verder als uitermate sterk serie met een prachtige sfeer en regelmatig een mystiek tintje vooral wanneer Roy met de paarden bezig is of Frank begint te preken, en is er sprake van prachtig camerawerk, framing en kleurenfilters en heeft het geheel een geweldige soundtrack.

Tevens is er het beeld van harde tijden en tegenslag, is er geen mens zonder schande en vooral schade, wordt het geheel rustig op gebouwd, is Bill McNue nog niet zo gek getuige zijn analyse van de schietpartij tussen Roy en de Griffin-gang, en heeft het geheel een soort van mystieke randje, de aura van een ouderwetse strijd tussen het goed en kwaad a la The Stand. Geweldig dus, ja, maar helaas kalft het een heel klein beetje af zo al halverwege aflevering 4 wanneer de gebeurtenissen een herhaling van eerder dingen worden en discussies en dialoog tussen de karakters iets te lang worden doorgevoerd. Zoals Roy die weer op jacht gaat met Truckie of alle relationele problemen tussen Mary Agnes, Callie en de Duitse, tja het zal me op een gegeven moment. Toch bleef het geheel sterk met een al net zo goede cast om te eindigen in een geweldige shootout, een werkelijk waar heerlijke finale waar iedereen de tanden laat zien.

Godless scoort wat mij betreft dan ook bovengemiddeld waar het niet het beste is wat ik ooit op serie gebied heb gezien maar toch behoorlijk in de buurt komt.

En verder met Stephen King, en ditmaal een verhaal of film die mij niet bekend is. Kennelijk is hier geen boek van en is dit direct voor het scherm geschreven door King die als een heuse Hitchcock nog even zijn opwachting maakt als buschauffeur. De kwaliteit van een Hitchcock heeft dit uiteraard niet, zeg maar gerust dat dit bar slecht is.

Aan het verhaal had het opzich niet hoeven liggen want dat lijkt bij voorbaat interessant genoeg. Een conciërge die bijzondere krachten op doet na een incident en daarna vanwege die krachten opgejaagd wordt door de autoriteiten. R.D. Call is uitstekend als engerd/enforcer en Huffman is voor het oog een pareltje hoewel het acteren niet altijd super is. Het zijn de weinige pluspunten die ik bedenken over de vier uren durende martelgang waar de minpunten legio zijn. Szarabajka lijkt er nog het beste van te willen maken maar komt simpel weg te kort, zijn vrouw Gina is een verschrikkelijk irritant karakter, wat een zeurwijf is dat joh. Dan de schare absurde karakters die vaak op het belachelijke af zijn zoals de hippies, de belachelijke dokter Toddhunter en de absurde persfotograaf Steve Dent. Om nog maar te zwijgen van de veel te lange scènes, onnozel opgezette momenten tussen acteurs en dan die dialogen....och...amai! De zogenaamde wreedheid van karakter Jude Andrews is ook regelmatig teveel.

Nee, The Golden Years is iets dat gerust overgeslagen kan worden op de scènes met de mooie Felicity Huffman na, heeft die William H. Macy toch maar prima voor elkaar, verder is dit iets om heel snel te vergeten.

Na Game of Thrones, waar ik toch eigenlijk erg weinig mee had, was dit de volgende serie aan de beurt en hier keek ik even zoveel tegen op als dat ik nieuwsgierig was, want dit was nogal een praatserie werd gezegd. Nu kan ik best wel over een praatserie of film maar aan alles zit natuurlijk een bepaalde limiet en als het over politiek gaat moet er toch wel heel veel gepraat worden. Maar het viel alleszins mee, en in tegenstelling tot GoT maakte House of Cards wel een ontzettend sterke indruk.

Vernieuwend en behulpzaam zijn toch wel de momenten dat Underwood in de lens kijkt en contact met de kijker maakt en aldoende een situatie uitlegt of zijn gedachten de vrije loop laat, een ontzettend leuk ellement dat van meerwaarde is en bijvoorbeeld de kijker van goede feedback voorziet en tevens aangeeft hoe goed Underwood zijn gesprekspartner kan doorgronden zoals in het gesprek met Raymond Tusk het geval is. Wat mij daarnaast grijpt is dat de koe bij horens vat, de teleurstelling van het mislopen minister Buitenlandse Zaken, is binnen minuten duidelijk waarop het sein luidt dat de spelletjes kunnen beginnen. En hoewel het in die beginfase dan nog wel een beetje zoeken is kristaliseert al heel snel uit hoe Underwood de mensen bespeelt, gunsten afdwingt, witte voetjes haalt en mensen op plekken en posities manouvreert alsof het pokeren betreft en hij kaarten uitspeelt, toch de uiteindelijke inzet waar Underwood bewust naar toe werkt blijft tot de laatste twee afleveringen geheim en valt dan best wel als een bom waarop alles als een soort van geniaal soort puzzel in elkaar valt. Ja, hier is héél goed over na gedacht.

Centraal staat natuurlijk het stel Underwood, niet alleen een merkwaardig duo in omgang met elkaar en omgang naar anderen, maar tevens een verademing. Want de Underwoods staan centraal en alles draait om hun, geen overdaad aan families of karakters die allemaal hun inbreng hebben maar gewoon Francis en Claire als interessant middelpunt. En dat is toch een bepaald soort eenvoud die deze jongen ontzettend kan waarderen. De cast moet uiteraard benoemd worden met de uitermate kille Robin Wright, de lekkere Kate Mara, Michael Kelly is het benoemen waard net als Corey Stoll, toch is het uiteraard Spacey die de show steelt en wellicht één van zijn beste rollen neerzet in zijn carriere, en de soundtrack moet nog even benoemd worden als erg sterk. Dan zijn er een aantal scenes die qua dialoog en opbouw geweldig zijn. De uitlokking op tv van Kern is hilarisch, net als het gesprek tussen een spindocter en Russo over zijn misstappen qua drugs en prostitutie. Ook prachtig de door Spinella gesaboteerde benefiet die net zo gemakkelijk op de stoep wordt georganiseerd met daarop volgende het gebroken protest, iets dat van beide kanten maar weer laat zien dat er even vieze spelletjes gespeeld worden als dat er op geniale wijze wordt geimproviseerd. Met als hoogtepunt natuurlijk de ware aard van het geprek met Tusk waarna de vraag volgt hoe graag wil je iets een hoe hard wordt gretigheid gestraft?

Het maakt House of Cards seizoen 1 toch wel tot een erg sterk en uitgebalanceerd geheel waar heel veel gepraat wordt maar waar voor mijn gevoel geen verspild of onnodig woord in voor lijkt te komen. Sfeer, muziek, een sterke cast met nog sterkere acteerprestaties, House of Cards heeft heel veel te bieden. Helaas voor House of Cards zijn er simpelweg series die ik net wat beter vind of mij iets meer doen, maar één van de betere series die ik gezien heb is dit zonder twijfel.

Good things happen to good people.

En maar weer eens verder met een serie, en na het goed bevallen eerste seizoen was ik toch wel nieuwsgierig naar het vervolg rond Frank Underwood die zich het eerste seizoen op briljante wijze naar het VP-schap manoeuvreerde, waar gaat zoiets eindigen? Dus, kom maar op...

Het is weliswaar even inkomen waar iedereen op dit enorme schaakbord ook alweer stond en wat de verhoudingen waren zo eind eerste seizoen want Underwood kon toch goed met Tusk en was zelfs bij de laatste op bezoek voor advies en een recommandation, maar van die onbewolkte lucht is niets meer terug te vinden. Desondanks gaat het vol van start met zat gekonkel en zelfs doden tot gevolg en eigenlijk vind ik het grootste slachtoffer toch wel ontzettend jammer want Kate Mara is natuurlijk wel erg lekker, tegelijk is duidelijk dat Frank dus echt over lijken gaat als het moet. Verder is het wel weer even zoeken wat ook alweer de drukte van Stamper is rondom Posner en wat Posner ook al weer weet, iets rond Peter Russo meen ik. Maar verder vervolgt het geheel zich weer als uitermate boeiend waar Frank zich andermaal profileert als een boefje en Claire als soort van kwade genius daar niet vooronder doet, wat past hun beide deze rol ontzettend goed.

Zo worden er nog wat rekeningen uit het verleden vereffend zoals de generaal, zijn er weer zat spelletjes zoals in de senaat, worden er mensen onder druk gezet worden en zijn weer anderen opzoek naar vuiligheid. Het wordt allemaal weer op het scherpst van de snede gespeeld met de geldstromen en de boekhouding, is de angle met Goodwin ook interessant hoe die er ingeluisd wordt, is de strijd om Adam met zijn foto's uit beeld te krijgen waanzinnig, wat wordt daar ook een partij gelogen en gemanipuleerd, en is het spel tussen alle koppels uitermate boeiend met de hoogst mogelijke inzet voor Frank. En zo vermaakt dit tweede seizoen ook weer en is het verhaal rond Freddy en zijn 'ribs' eigenlijk exemplarisch voor de aura van politiek, want eenmaal in verband gebracht met een politiek figuur is het gedaan met de rust en is hij gebrandmerkt en wordt genaaid. Lang leve de politiek.

Afijn, het is duidelijk dat dit ook weer een goed seizoen betreft misschien zelfs miniem beter, maar ik geef hetzelfde cijfer als de eerste.

Als jij het allemaal zo goed weet moet jij zelf misschien eens een bezoekje brengen aan Herr Aus Der Funten.

Op aanraden van een kameraad, omdat dit heel goed was, zaterdagavond nog even aangezwengeld omdat het toch oorlogsweek is en in die zin mooi aansluit. En hoewel ik de titel wel kende had ik evenwel niets meegekregen van deze serie noch de inhoud. Maar dit bleek alleszins de moeite waard aangezien ik zondagavond de laatste aflevering er door drukte, best snel al zeg ik het zelf.

Het begin van de bezetting, de Duitsers met snode plannen en 'de Joodse Raad' die aan het werk gezet wordt. Het betreft het startpunt van de serie in een donkere en onzekere tijd waar men weinig wist van het lot dat de mensen boven het hoofd hing. Zoals de synopsis omschrijft volhard voorzitter Cohen in zijn opstelling 'mee te bewegen' en vooral in discussie te blijven om erger te voorkomen terwijl de beste man tot op het bot gebruikt wordt. Iets dat Cohen zelf ook wel door heeft, maar wat is het alternatief buiten in discussie blijven, vertragen en de rust proberen te bewaren? Zoals Cohen zelf ook zegt, soms moet je een paar honderd durven opofferen om duizend te kunnen redden, althans, dat was de insteek rond de voorzitter die door alles en iedereen in de steek gelaten wordt of verwijten naar het hoofd krijgt. Leuke vrouw heeft Cohen in dat geval ook, onuitstaanbare mens.

Dit concept van hangen en wurgen, balanceren op steeds smallere lijn is wat we te zien krijgen te midden van veel bekende namen uit die tijd met Klaus Barbie, Suskind en Asher om maar eens wat te noemen. Tevens tekent het de precaire situatie waarin Cohen aan damage control probeerde te doen met de bloedhonden aan de deur en het onvermijdelijke, zoals we dat nu kennen, met enkele weken of maanden vertraagt. Wat als die oorlog toch korter geweest was? Het betreft een boeiend beeld waar wel de kanttekening bij komt dat de eerste en de laatste aflevering het meest interessant zijn rond de aantijgingen en het onderzoek. Want aflevering 2 t/m 4 tonen toch veelal hetzelfde met vergaderingen, moeilijk kijkende mensen, een paar mensen of kinderen die hier en daar onderduiken of afgevoerd worden, en uiteraard een radeloze Cohen. Het is in die zin toch een kleine opsomming van feiten waar we de afloop reeds van weten en daardoor een minimale spanningsboog bezit. Daarom is het eigenlijk veel interessanter wat er speelt rond Cohen zoals we vooral in de laatste aflevering te zien krijgen.

Desalniettemin is De Joodse Raad een interessant document over een onderwerp die niet bekend zal zijn bij veel mensen. Buiten dat wordt er goed geacteerd en moet Pierre Bokma wel even genoemd worden.

Miniserie met uiteraard een bekend onderwerp en in die zin een uitgebreide versie van The Heroes Of Telemark uit '65 met Kirk Douglas. Ik had reeds goede dingen over deze serie gehoor en was dus wel erg geïnteresseerd, en tijdens mijn weekje vrij nam ik er dan ook uitgebreid de tijd voor.

Hoever was Hitler met de atoombom zal altijd een onbeantwoorde vraag blijven. Verhalen over een door burgers geziene test met een paddestoel zijn er, net als de installatie van Heisenberg die vermoedelijk een reactor was maar niet operationeel. In de race met alle betrokkenen landen was het toch een niet te lopen risico en uitgebreid wordt er de tijd genomen om de hoofdpersonen van beide kanten in beeld te brengen. Interessant is de cart blanche die bijvoorbeeld Heisenberg krijgt en het is bizar te zien hoe iemand zich daar toch het hoofd door op hol laat brengen zonder de consequenties helemaal te beseffen, althans zo lijkt. Dan is er directeur Henriksen die het toch vooral als zijn taak ziet om de fabriek efficiënt te laten draaien en daarmee gewoon zijn werk te doen, ook hem lijkt koud te laten aan wie ze leveren en waarom. Of is dat in beide gevallen te kortzichtig en wacht hun iets anders als ze beide niet leveren? Dan is er uiteraard de SOE met hun Noorse tak die als taak gekregen heeft de fabriek lam te leggen.

Fraai wordt het geheel in beeld gebracht met de nodige voors en tegens, de nodige tegenslag maar ook succes. De cast is eigenlijk grotendeels onbekend maar doet het prima en vooral de muziek is wel het benoemen waard met een mooie theme waar de afleveringen mee beginnen. Geweldig is natuurlijk het natuurschoon en de ontberingen die ondergaan moeten worden, wat een prachtige ongerepte natuur en bijzonder klimaat bezit Noorwegen toch. En op een paar dingetjes na, zoals dat de Duitsers opeens hele slechte schutters blijken te zijn, de bizarre keuze en het onvoorstelbare risico om de jager die de tweede groep in de besneeuwde hut betrapt zomaar te laten gaan, en de chronische afwijking dat iedereen bizar blauwe ogen moet hebben, scoort The Heavy Water War toch een meer dan prima voldoende.

Maar buitengewoon is het toch allemaal net niet. De vinger waarom kan ik er net niet helemaal opleggen, zijn het teveel karakters, het vele geswitch tussen de verschillende lijnen die een echte spanningsopbouw in de weg staat, blijven de karakters net wat te vlak of is het dat twee van de verhaallijnen gewoon niet spannend zijn omdat het wel met elkaar in verband staat maar niet samen komt tot een apotheose...? Ik weet het niet, en misschien dat mijn inzicht met een herkijk verduidelijkt of verandert, tot daar prima.

Vooral op aanraden van een kameraad ingestart op Disney+ maar ook omdat het karakter Loki leuk en interessant is en de Thor reeks van de nodige kleur voorziet waar een karakter als Thor gewoon net iets te mager is. Hiddlestone had in de eerste en tweede Loki film zeker zijn moment of shine en rechtvaardigd in die zin wel een spinoff of serie. Maar het blijkt dat een leuk karakter alleen niet voldoende is voor een interessante serie, laat ik het zo zeggen dat ik blij was dat de zes afleveringen voorbij waren en ik ook zeker niet verder ga met seizoen 2.

Bij aanvang zijn de ingrediënten er wel degelijk met de charmante Loki, de link met de Avengers en hoe de stap van daaruit naar hier is, en warempel dat moment herinner ik me nog en zat in Age Of Ultron vermoed ik, en uiteraard de scherpe en veelal sarcastische humor. De eerste schrik is toch vooral de aanwezigheid van Owen Wilson, maar het moet gezegd dat hij redelijk uit de verf komt. Daarna is het vooral zoeken wat er nu eigenlijk aan de hand is, wie Loki in de kraag heeft gevat en wat de TVA nu eigenlijk is. Buiten het feit dat er erg weinig gebeurt en vooral veel dialoog is, iets dat mij normaal niet zou storen, doet dat het nu wel in combinatie met die TVA die zowaar echt blijkt te bestaan in de comic wereld maar voor mij toch vooral een hoop la-die-da is rond een onderwerp dat mij nooit een moment interesseert.

Wanneer het moment zich aandient dat de boosdoener 'creator' van dit alles in beeld komt, He Who Remains, blijkt dit ook nog eens een stuitende en irritant personage te zijn. Buiten dat vind ik het hele plot met de TVA en de Variants grenzen aan semi intellectueel prietpraat over tijdlijnen en afwijkingen, en kan ik het niet beter omschrijven dan de woorden van een andere gebruiker wiens naam mij is ontschoten maar repte over 'nietszeggend, technobabbel, karakters die niet met elkaar over weg kunnen, en wanneer een spoor mislukt er wel weer een nieuw tijdlijn uit de hoge hoed wordt getoverd'. Ik voeg daar zelf nog saai en langdradig aan toe en een poging diepte te creëren of intellectueel over te komen met uiteraard nog al een Woke achtig sausje er over heen.

En opzich is dat wel jammer want visueel ziet het er super uit zoals de planeet die vergaat of de storm/monster en lijkt er toch een interessant idee te ontstaan wanneer Loki kennelijk op zichzelf moet jagen. Daarnaast blijft het karakter Loki altijd interessant want wanneer meent hij wat hij zegt en is hij te vertrouwen? Dit plus een bij tijd en wijlen sterke soundtrack en sfeer noopt mij toch te zeggen dat het zonde is dat men hier niet meer van heeft kunnen maken. Seizoen 2 schijnt wel beter te zijn maar ik laat het hier bij.

Afgelopen vrijdag ook maar weer eens een serie gestart en dat werd deze Lonesome Dove, een western miniserie die ik afgelopen zomer al eens op de gok meenam bij de kringloop al was het alleen maar vanwege de cast want ik kende dit dus absoluut niet.

Het beeld en de verhaallijn is duidelijk rond de twee ex-rangers Gus en Woodrow die als dag en nacht verschillen maar het toch goed met elkaar uithouden. Het is daarna de pioniersgeest, het avontuur dat het tweetal en hun gevolg bij de hand neemt en de wens in uitvoer brengt om onontdekte gebieden te verkennen en opnieuw te beginnen op een plek die nog onberoerd is en waar de civilisatie, modernisering en kapitalisme nog niet is toegeslagen. En op zich heeft het geheel wel iets met een degelijke sfeer, goede cast met onderandere Robert Duval, TL Jones, Chris Cooper, Danny Glover, Anjelica Houston, de immer prachtige Diane Lane en enkele kleine rolletjes voor Steve Buscemi, Frederic Forrest en is een Barry Corbin een leuke verschijning voor alle C&C Red Alert 2 fans, en laat ik die net twee weken geleden er weer eens doorgejaagd hebben en General Carville me nog helder voor de geest staan.

Maar terug naar het western toneel van Lonesome Dove waar een verhuizing een hele toer is, gevaar en dood uit alle hoeken kan komen zowel van Indianen, bandieten als de natuur en dieren, en mensen naar gelang achtergelaten, bestolen of gebruikt worden. Met recht een redelijk beeld van het harde avontuursleven van die tijd, uiteraard verder vorm gegeven met een interessante bad guy in de vorm van Blue Duck en nog zo'n portret in de vorm van Jake Spoon, arme Lorena wat dat betreft waar het gevalletje van de gesnapte en gelynchte paardendieven haar niet slecht uitkomt. Overigens wordt het daar ook allemaal iets serieuzer, iets dat niet verkeerd is. Nogmaals benadruk ik dat Lonesome Dove een kwalitatief hoogwaardig geheel is dat über degelijk en verzorgd over komt qua sfeer en muziek.

Toch is Lonesome Dove niet bepaald meer van deze tijd buiten de lynchpartij, het geamputeerde been of dood door slangen. Want afgezien daarvan is het toch allemaal net iets te traag, maar vooral oubolig en braaf, met gekunstelde dialogen en scènes, gebeurt er te weinig en is de humor regelmatig aan de flauwe kant. Het is niet dat ik me vreselijk verveelt heb, dat is wel eens erger geweest, toch was ik blij dat het er op zat, heb ik er verder weinig mee maar krijgt het geheel toch zeker een knappe voldoende. Maar dit weer aanslingeren zal niet snel voorkomen.

Don't you start with this language shit!

Ik ben niet zo'n serie kijker wegens de reden dat ik vaak al snel vind dat een onderwerp te veel uitgesmeerd wordt en aangevuld wordt met bijzaken om er toch maar weer een seizoen van 10 afleveringen uit te kakken. Toch zijn er wel zeker uitzonderingen zoals deze Unabomber die lekker straight to the point is qua opzet en niet weg drijft op randzaken. Profiler jaagt op terrorist, bam! En hier hou ik dus van, en hier vreet ik me met gemak in drie dagen tijd doorheen.

De Unabomber, een fenomeen die de gemiddelde Europeaan weinig zal zeggen, en ik moet zeggen dat mijn kennis ook praktisch ophield bij de naam. Toch kan ik me goed voorstellen dat het land in zijn greep was rond deze bomaanslagen van een terrorist die opdook en weer weg was, en jarenlang zo goed als ongrijpbaar bleek. Een nieuwe weg moest geboden worden door de frisse kijk van hot new prospect Fitzgerald. Toch loopt hij al snel vast in een moeras van bureaucratie, eigenwijsheid en star gedrag. Je zou zeggen waarom biedt je deze man een kans als je er toch niets mee doet en vast blijft houden aan een oudere profiel?

Dat profiling en überhaupt dergelijk speurwerk ondankbaar, uitzichtloos en de spreekwoordelijke naald in de hooiberg is, blijkt maar weer uit de 'call Nathan R' aanwijzing. Om gek van te worden, de krantenkiosk poging vind ik dan nog niets zo gek bedacht of het nu veel werk is of niet. Het blijft voor Fitz een gevecht tegen de windmolens die maar niet uitbetaald en waarmee hij alleen maar hoon oogst vooral bij Stan Cole, wat een nare gast is dat joh. Niet minder boeiend is de kant van Kaczynski die uitermate goed vertaald wordt van jeugd en universiteit tot zijn isolement en wording van alle zaken, het manifest en de bommen. Niets dat goed te praten is natuurlijk, maar tragisch en sneu is het wel.

Puntje van de stoel zijn de opbouw naar de arrestatie en de arrestatie zelf, maar ook de achtervolging met de verdachte van de krantenkiosk is sterk te noemen. Worthington en Bettany erg sterk, een klein rolletje voor de Nederlandse Katja Herbers en valt Jeremy Bobb op als stuitende adjunct Cole die alleen in zijn eigen aanpak gelooft. De soundtrack is prima, het tijdsbeeld is fraai en het einde van de rechtzaak, met de bekentenis en de overlevers en nabestaanden die hun gram halen is aangrijpend te noemen. Daar lijkt Kaczynski toch niet helemaal te beseffen wat hij gedaan heeft en dat zijn eigen visie en boodschap op vreselijke wijze onderuit gehaald heeft. Een visie overigens waar best wel een interessante kern in zit.

Dit alles maakt Manhunt: Unabomber toch wel tot een intrigerende en erg boeiende serie. Laatste opmerking is over Lowell Bergman van 60 minutes, in The Insider over klokkenluider Jeffrey Wiggand en de sigarettenindustrie, neergezet door Al Pacino. In The Insider geeft Bergman aan te weten dat er iets speelt en op de hoogte gehouden wil houden/CBS de primeur wil. Een heel verschil met het dreigement dat hij hier uit aan Ackerman's adres, binnen 24 uur publiceren we of je hem nu hebt of niet. Ronduit walgelijk eigenlijk en ik vraag me af welke versie de echte is.

Opinions are like assholes, everyone has got one...

Het filmdagje sloot ik af met het beginnen van een documentaire en welteverstaan deze over de verdwijning van Malaysia Airlines. En hoewel ik van plan was slechts één aflevering te zien liep dat toch even anders en kon ik mij niet meer losrukken van het beeld en bleef ik kijken, niet zo zeer gefascineerd over wat de conclusies nu zijn of het onderzoek uitwijst, maar vooral dat jan-en-alleman tegenwoordig maar ongebreideld zijn mening kan uitbraken.

Een raadsel is het, en een raadsel blijft het ondanks de geanalyseerde signalen van Inmarsat die het toestel een zuidelijke koers toedichten en dit eigenlijk de enige aanwijzingen zijn na het verlies van communicatie. Uiteraard levert het alleen maar vraagtekens op, want hoe dan? En wie? Maar vooral waarom? Hoe kan het dat alles uitviel? Waarom de tegengestelde koers die bovendien over een Australische luchtmachtbasis ging? En waarom zou gezagvoerder captain Zaharie dit gedaan hebben mocht hij zelfmoord willen plegen zoals beweert wordt. Waarom dat toestel niet meteen head on in de grond of water? Treffend is natuurlijk de frustratie en onzekerheid van familie en nabestaanden, maar ik denk dat dit in het geval van de mensen en personeel die probeerden te achterhalen wat er met het toestel gebeurd is niet veel anders is. Een onoplosbare puzzel, een bron van frustratie ook voor hen als er geen enkele aanwijzing is, en wie eventueel verwacht met deze documentaire een klip en klaar antwoord te krijgen wat er nu precies, of waarschijnlijk, met het toestel gebeurd is zal bedrogen uitkomen en in die zin schiet de documentaire dan ook tekort. Want er komt natuurlijk geen antwoord...

Maar het schets wel een ander interessant en niet minder stuitend beeld, namelijk het beeld van de social media en de gemiddelde mens, smartphone ridder, laptopwijsneus of sofa-kruisvaarder die in het kader van het hedendaagse zelfbewustzijn niets meer gelooft en zelf alles beter weet tot complottheorieën aan toe. En het is me wat met wat er tegenwoordig rond gaat aan gekke ideeën, net als in het geval van MH370. Want de regering, de autoriteiten, schoten te kort, zoals Jeff 'misschien' Wise de hele tijd beweert. Hoezo, was je erbij? In tegenstelling tot Wise zelf die maar van alles kan beweren en theorieën te over kan bedenken, dingen waar ook geen enkel bewijs voor is en puur aannames, en hooguit uit de Aviation group gegooid wordt en voor gek verklaard wordt, kan een autoriteit of luchtvaartmaatschappij niet zomaar iets beweren of zeggen zonder dat er sluitend bewijs is, en aangezien er amper aanwijzingen zijn wat moeten ze dan in Godsnaam melden? De rol van de social media en journalistiek is in mijn ogen wat dat betreft erg negatief waar de autoriteiten er maar van langs krijgen, de theorieën talrijk zijn ook van De Changy, maar daar verder geen enkel bewijs toe is. Zoals de praatziekeen aandachtsgeile Wise op een gegeven zelf zegt ' er zijn tal van ongegronde ideeën', ach gut nee! Meen je dat nu? Wel eens in de spiegel gekeken?

En zo vervolgd de documentaire zich waarbij iedere ontdekking of aanwijzing, zoals de vele wrakstukken en de rol van Gibson ook alweer in twijfel getrokken wordt. Het vliegt van links naar rechts, met zelfmoord, kapingen en grootse complotten vanuit het Amerikaanse of Russische kamp, waar zelfs nog de spot van aliens voorbij komt. Slechts één keer hoor ik iets zinnigs van De Changy over de Australische luchtmachtbasis, de grootschalige oefeningen van de VS en zou het niet de eerste keer zijn dat een Airliner door het leger neergehaald wordt, dat deden de Russen alswel Amerikanen beide al eens. Als er al sprake van een doofpotaffaire zou zijn die logisch klinkt is dat het, en zouden de wrakstukken op de satelliet foto in de Chinese Zee toch zomaar het wrak kunnen zijn. Hoewel ik daar ook niet zo ingeloof dat je vanuit je woonkamer op je laptop aan de hand van een paar satellietbeelden zo even een wrak ziet liggen. Ja, oké daar ligt iets, maar dat kan net zo goed iets anders zijn, bovendien waarom zijn er dan geen brokstukken aangespoeld aan de kust?

In plaats van een documentaire over wat er nu daadwerkelijk met het toestel gebeurd is lijkt het eerder alsof de bel geluidt waarop alle gekkies, wappies en journalisten met een chronisch gebrek aan aandacht zich kunnen verzamelen om allemaal luidkeels de aandacht te eisen voor hun theorie. En jammer genoeg denk ik achteraf niet eens meer aan het toestel of de slachtoffers, maar vraag ik me eerder af wat er van de mens geworden is en de gemiddelde zich alwetend waant slechts omdat hij een internetverbinding heeft. Als docu over de ramp schiet dit tekort, als beeld over de eigenwijze mens is het daarentegen fascinerend. Ik zie het somber in voor de mens...

En tijdens mijn vakantie nog even voor een tweede serie na True Detective seizoen 4. En daarbij viel de keuze op deze Dahmer waar ik al veel over gehoord had. Sowieso interesseren seriemoordenaars mij wel, in de vakantie tevens het uitmuntende boek van James Ellroy gelezen over de zwarte dahlia, daarnaast zou het gruwelijk, goor en heftig zijn, nou kom maar op dan! Maar helemaal inlossen deed de serie dat niet hoewel hij wel allezins goed bleek te zijn.

Manson, Bundy, Gacy, Zodiac, Ed Gein, het is maar een kleine greep uit een behoorlijke lijst waar Jeffrey Dahmer natuurlijk ook bij hoort en waar de interesse natuurlijk altijd gekoppeld gaat aan de vraag waarom? En aanvankelijk gaat het beeld van de slonzige Dahmer hand in hand met dat van Fritz Honka in Der Goldene Handshuhe in combinatie met een ongemakkelijk en indringend sfeertje. Fraai is het jaren '80 sfeertje met de muziek, mag de rest van de soundtrack van onderandere Nick Cave ook vast wel benoemd worden en lijkt Quicksilver Evan Peters best wel op zijn plek en de rol te passen waarop we een jump back naar de jeugd van de jonge Jeff krijgen.

En laat daar nu best een goed beeld ontstaan van de reeds aparte Jeffrey opgroeiend in een huiselijke situatie die eigenlijk niet te doen is met veel momenten die dingen gaan beïnvloeden. De verwachte gruwel van geboorde gaatjes, zuur, verminking, kannibalisme en moord blijft nochtans uit, en dat is opzich wel weer een begrijpelijke keuze want wat voegt het eigenlijk toe behalve shock value. Uiteindelijk is dit toch interessanter waar regelmatig heen en weer wordt geswitcht tussen de jeugd en latere fases waar Jeff steeds verder ontspoord. En dat beeld, vooral van de jeugd, is zowel schrijnend als gedurfd om iemand als Dahmer als slachtoffer af te schilderen, want dat doet het tot op zekere hoogte met een niet te benijden jochie die steeds verder in het nauw komt, verlatingsangst creëert, niet om kan gaan met afwijzing, drie verschillende syndromen onder de leden had en hevig worstelt met zijn seksuele geaardheid en uiting van dingen. Het is red flags all over the place maar begrijpen en goed ingrijpen blijft uit.

Een beeld vervolgt zich rond iemand die toch regelmatig compulsief of dwangmatig overkomt en hekelt hoe hij is en wat hij doet en toont daarmee de totale ontwrichting van iemand die eigenlijk alle geluk van de wereld had niet eerder tegen de lamp te lopen in een wereld geleid door verloedering, armoede, de achtergestelde gayscene en het nodige aan rascisme. En eigenlijk moet de frustratie van mensen zoals de buren als Glenda en Pamela Bass, die voor het gemak tot één gesmeed worden eindeloos geweest zijn, net als de nasleep voor alle families, met alle fakenews ook nog eens in de media. Verontrustend ook nog eens zo'n fanbase. En eigenlijk slaat de serie Dahmer nergens echt een valse noot of grote fout of het moet de buurvrouwen betreffen. Want Cleveland woonde naar het schijnt tegenover Dahmer en belde inderdaad de politie en was betrokken bij het geval Konerak. Maar woonde Pamela Bass naast Dahmer en kreeg onderandere het broodje aangeboden wat ze op heeft gegeten.

Afijn duidelijk is dat dit een meer dan prima serie is, waar ik Richard Jenkins nog even wil benoemen in de sterke rol als vader, en heeft het geen moment verveeld. Doch echt een onwijze prikkel van kijken, kijken en nog eens kijken, en nog maar een aflevering, heeft Dahmer net niet over zich waar het toch vooral interesse is hoe het afloopt. Daarom geen topcijfer maar wel bovengemiddeld.

En na de Menendez broertjes dan toch aan de slag met het uiteindelijke serie-doelwit deze vakantie met Ed Gein. En eerlijk gezegd verwachte ik daar wel het nodige van waar de aanwezigheid van Charlie Hunham vooraf alweer een minpuntje was. Maar wie weet...

In tegenstelling tot de Mendenez is dit natuurlijk echt voer voor zo'n serie als dit, want Gein is net als Dahmer een losgeslagen individu die heel wat op de kerfstok heeft. Want wie een beetje op de hoogte is weet wat Eddie allemaal uitvrat en wat justitie allemaal vond toen ze een inval deden, en dat is niet mals. En eigenlijk is het allemaal wel wat met die arme Eddie, want wat een jeugd, wat een gezin en wat een gedoe allemaal met het strenge geloof, de dronkaard van een vader en het nodige aan mishandeling. Die basis komt eigenlijk bijna een beetje te kort in wat we wel te zien krijgen, doch is het niet moeilijk voor te stellen dat Ed behoorlijk verknipt was met alle gevolgen van dien. Sterk daarnaast is de mooie jaren '50 sfeer, het koude Wisconsin, de ontzettend sterk acterende Metcalfe als moeder en lijkt Hunham wel degelijk op Ed met dat kapsel, kleding, pet en kenmerkende hangend oog. Buiten dat heeft het visueel een aantal ontzettend sterke momenten zoals Ed aan het werk op de begraafplaats of de jacht op de twee stropers door het besneeuwde landschap.

Maar buiten dat heeft de maker toch meer afgebeten dan hij kauwen kan met de aanpak die hij voor ogen had. Het is weliswaar best wel interessant alle zijsporen met Ilse Koch, de Holocaust, Alfred Hitchcock, The Silcence of the Lambs en Tobe Hooper om maar eens wat te noemen. Want de inspiratie die Ed Gein door de jaren heen heeft gevormd voor de cinema in de jaren '60, '70 en '80 is natuurlijk buitengewoon. Ik vind dat mooi, herken meteen de zijstraat die men inslaat met TTCSM of het karakter Hooper of Jame Gumb. Iemand die geen filmkennis heeft en de onderbouwing niet begrijp zal dit een hinderlijke onderbreking vinden. En dat zal voor sommigen met het geval Hitchcock of Koch hetzelfde zijn. Ik persoonlijk vind het allemaal wat vergezocht om dit er allemaal bij te halen en vooral een poging een semi intellectuele draai aan het geheel te geven wat mijn inziens niet echt lukt omdat het vervolgens alle kanten opschiet, erg bevreemdend wordt, op het cartooneske af, en mijn inziens eigenlijk teveel wil waar Ed Gein aan ondersneeuwt. Want uiteindelijk ben ik in die zin niet heel veel dichterbij het karakter Ed Gein gekomen. Om nog maar te zwijgen van het stemmetje dat Hunham gecreëerd heeft met als doel het karakter ongemakkelijk te maken, puntje bij paaltje klinkt Ed helemaal niet zo dus schiet je het doel voorbij net als al die randzaken.

Dan is er nog het verhaal van de mysterieuze Adeline die veel screentime krijgt, door de jaren tijd regelmatig haar verhaal veranderde, ongeloofwaardig werd en tegenwoordig wordt weggezet als fantast. Is dat dan een poging om werkelijkheid en fictie doorelkaar te weven? Mogelijk. Is het dan allemaal slecht? Niet perse. Toch klopt het allemaal niet, is de nuance zoek en lijkt de maker er teveel op uit om iets heel erg fancy's en intellectueels te willen maken, iets dat vervolgens niet slaagt. En dat is jammer want dit had beter verdient. Een 3, meer zit er niet in.

Ook nog even Mr. McMahon meegepakt in docu week, en eigenlijk wel nieuwsgierig naar dit geheel. McMahon ken ik vooral van foute Facebook filmpjes en memes, waar de man in de tijd dat ik WCW en WWE keek niet zo heel veel in beeld kwam. Desondanks is er wel het beeld dat deze man een gluiperd eerste klas is, een echte ploert, eens kijken of dat klopt.

En wat is deze docu aanvankelijk een trip down memory lane waar ik met het bord op de schoot voor het worstelprogramma zat, de NWO met Hogan hekelde en fan was van Sting, Diamond Dallas Page en vooral held Goldberg. En wat komt er een shitlading aan bekende namen voorbij met onder andere de twee Hogan hielenlikkers in de vorm van Hall en Nash, maar natuurlijk ook Booker T, Davey Boy the British Bulldog, Brett Hart en Macho Man Randy Savage. Sowieso is de terugblik mooi naar de jaren '70 en '80 waar de McMahon's al in de business zaten en de zaak langzaam wordt opgebouwd. Grappig de beelden van Ali in de ring die voorbeeld staan voor Hogan's optreden in één van de Rocky delen, zien we de rise en fame van Hulk Hogan, de groeiende invloed van de McMahon familie en de wijze hoe alles georkestreerd wordt aan de hand van good guys en bad guys die laatste McMahon liefkozend 'the heel' noemt. It takes one to know one zeggen ze dan....

Want het beeld dat daarna naar buiten komt is de strijd met concurrent WCW en later NWO, een niet te stuiten groei, een fase waar McMahon zichzelf en zijn familie te grabbel gooit als publiekstrekker, en vooral het beeld dat McMahon bepaald wie er kampioen wordt. Als McMahon zegt dat je moet verliezen gaat dat ook gebeuren, iets dat bij de ene iets soepeler gaat dan bij de andere zoals in de gevallen van Wendi Richter en Bret Hart. Buiten dat speelt op een gegeven moment de vraag hoe het zit met alle vroegtijdige sterfgevallen, vermeend drugsgebruik en handel, want het is toch wel shocking hoeveel van die jongens er al niet meer zijn en zelfs dan niet mijn huidige leeftijd bereikt hebben, met natuurlijk het tragische verhaal van Chris Benoit als hoogtepunt met hersenbeschadiging en/of 'roid-rage' als oorzaak. Zaken die eerst ontkent worden maar later toch opgepakt al dan niet in de rechtszaal komen. Maar hoe zit het nu met die McMahon en de vermeende schandalen die rondzingen...?

Het beeld wordt wat dat betreft niet helemaal duidelijk, hoe is McMahon? Wie is McMahon? De ene zegt dat het ring-karakter, 'de heel', niet veel anders is dan de echte. Een ander zegt dat McMahon wel degelijk anders is en het allemaal part of the character is. Ik weet één ding dat ik die man met die zwarte ogen niet vertrouw en definitief alle krediet verspeelt met zijn opmerking over dat mensen die met pensioen gaan van hem meteen dood mogen gaan. Een dergelijke opmerking is voor mij het teken dat deze meneer heel ver van het echte leven afstaat en geen idee heeft wat het verschil is tussen werk dat deel van je is in de vorm van een bedrijf of eigen zaak, of dat je een fabrieksarbeider of bouwvakker bent. Goed, er moet niet vergeten worden dat de man geestelijk en seksueel misbruikt is in zijn jeugd, maar toch, het vormt op perfecte wijze de basis van een verknipt karakter die heilig in zichzelf gelooft, seksueel gestoord is, geen nee accepteert, altijd zijn zin krijgt en niet het karakter McMahon speelt maar gewoon is. Wat er allemaal speelt aan zaken en ziek gedrag blijft grotendeels onder het tapijt hoewel verschillende afkoopsommen, rechtzaken en de zaak rond Janel Grant waar toch bepaalde smerige details en communicatie op tafel komt.

En zo blijkt dit toch een fijne documentaire die twee gezichten heeft met enerzijds een mooie terugblik en evolutie van het show worstelen en een lekkere trip down memory lane, anderzijds probeert men het enigma McMahon te doorgronden waarvan je kunt afvragen of dit wel lukt. Ik weet genoeg zou ik zeggen, maar een dergelijk oordeel is aan ieder voor zich.

Nog even aan de Stephen King met deze miniserie/anthologie die ik bij de kringloop was tegengekomen. En ach, ik kan een beetje King best waarderen maar deze compilatie van verhaaltjes uit verschillende bundels was toch eigenlijk niet zo heel best. Want waar de echte Nachtmerries en dromenlandschappen best leuk is met aparte verhaaltjes is dit toch meestal gewoon prut.

Desondanks begint het geheel nog oke met de Hitman die aangevallen wordt in zijn flat, iets dat toch wel prachtig gemaakt is maar natuurlijk niet een moment eng. Tot op dat moment niet echt een vuiltje aan de lucht, maar daarna stort het wel erg snel in met het tweede verhaal waar Claire Forlani erg leuk is maar het verhaal nergens naar toe gaat en de CGI om te janken. Hetzelfde overigens met die gozer uit de bajes waar het een mager misdaad verhaaltje betreft maar vooral Samantha Mathis de beste reden is om te kijken. En zo wankelt en zwalkt verder met verhalen die ronduit belachelijk slecht naar het beeld vertaald zijn zoals het Rock en Roll stadje, of de schrijver met zijn darmproblemen of de prive detective die gewoon totaal niet interessant zijn. Net als de autopsie die vooral flauw humoristisch is en dus allesbehalve eng.

Afijn, het mag duidelijk zijn dat dit wat mij betreft ver onder de maat is en ik ontzettend blij was dat de speelduur er op zat. Mijn advies gewoon niet eens aan beginnen.

It was such a good afternoon until they showed that film.

De naweeën van oorlogsweek hield het zien van deze serie nog in die al geruime tijd klaar lag samen met Dresden en Die Gustloff en de beste van de drie was overduidelijk voor het laatste bewaard, want deze serie bleek toch wel erg de moeite waard.

Even inkomen was het wel, want de constante switches dus verschillende karakters en archiefbeelden bijgestaan door een voice over was toch niet helemaal waar ik opgerekend had en voelt sowieso de eerste tien minuten á kwartier van het deel Albert Speer behoorlijk stroef aan en even vreesde ik de bijna drie uren die voor de boeg lagen. Maar gelukkig stabiliseerde het zich en kwam de focus meer op de acteurs waardoor het geheel al iets rustiger en meer onderbouwd aanvoelde. De serie vervolgd zich in drie delen die elk één van de hoofdrolspelers onder de loep nemen in het geval van Speer, Göring en Hess.

Waarom perse de focus op die drie vroeg ik me gedurende de serie af met de architect Speer nu niet perse als mastermind in gedachten, net als Rudolf Hess die sinds '41 in hechtenis zat dus weinig van wat na '41 gebeurde verweten kon worden. Het antwoord op die vraag wordt pas in de derde fase, bij Rudolf Hess zelf, duidelijk en heeft uiteindelijk niet veel meer om het lijf dan de vervolmaking van het drieluik dat deze serie is. Drie personen, drie aanklachten, drie verschillende reacties en drie verschillende vonnissen. Is Speer het meest uitgenast met zijn bekentenis en spijtbetuiging? Misschien, maar is er iets anders te doen? Speer lijkt het meest gezond in de bovenkamer ook omdat hij de order alles op Duitse bodem te vernietiging, om zelfs het volk te straffen, negeerde. Göring daarentegen leeft in zijn eigen wereld, leeft zijn rol, een verwaande, zelfingenomen ijdeltuit die eigenlijk alleen maar choqueert. Maar Hess lijkt lijkt er het ergst aan toe met waanvoorstellingen en onbegrensde paranoia terwijl ik bij aanvang vreesde dat dit de saaiste van de drie zou worden. De drie staan daarmee symbool voor alles dat dit heeft doen ontstaan, namelijk intelligentie, trots en paranoia. Boeiende momenten zijn zondermeer de irritaties tussen Speer en Göring maar net zo goed de speech van Hess.

En zo blijkt deze serie een toch wel interessant geheel waar goed geacteerd wordt ook al vind ik de drie acteurs verre van lijken op hun bekende karakter, is er een goed oog voor de bekende momenten uit de echte beelden en is er uiteraard een interessant steekspel tussen de aanklagers en beklaagden. En zo vliegt de drie uren om alsof het niets is en vermaakt meer dan prima en dat ondanks de stroeve start. Het mag duidelijk zijn, dit smaakte goed.

It's killing time!

Dit was toch wel een serie waarvan ik al langere tijd hoopte deze tegen te komen, en dat kwam vooral omdat ik bij uitkomst op tv een aantal afleveringen had gezien. Uiteraard was dit allemaal naar de achtergrond verdwenen om me zo nu en dan eens af te vragen hoe die serie met Erik Palladino in Irak ook alweer heette. Een recente opwelling, zoektocht en het zien van de beoordelingen op IMDb spoorden me toch aan mijn ogen goed open te houden naar deze serie. En toen dat eenmaal lukte had ik wel een 'yes' momentje waarop het de vraag was wanneer ik er voor ging zitten, en dat werd zaterdagavond. En hoewel de eerste aflevering even inkomen is, en het script, montage en camerawerk nog wat finetuning nodig heeft, had ik voor het einde van de avond vier afleveringen gezien. Zat ik maandagavond op tien en heb ik zo net de laatste twee gezien....en oh boy, wat heb ik geen spijt deze serie te hebben meegenomen.

En zoals gezegd het is de eerste aflevering wel even doorbijten met de niet zo bekende cast, en het eerste vuurgevecht onder leiding van sergeant Scream waar in eerste instantie niet zo veel lijkt te gebeuren maar de montage het ook wat af laat weten met fade outs en fade in's midden in de schiet scènes. Maar richting het einde zijn we toch een aantal mooi plaatjes qua contrast en tegenlicht rijker en het komt het idee van verspilling en onbegrip naar voren. Het is de tweede aflevering waar de wegen zich splitsen en lief en leed zowel in Irak als thuis worden getoond. En normaliter, of misschien vroeger, had ik een broertje dood gehad aan die thuis scènes. Give me war zou ik gezegd hebben, maar Over There is ook op dat vlak sterk en de thuis situaties worden uitstekend en interessant gebracht.

Zoals al gezegd heeft de serie even tijd nodig maar wordt per aflevering beter met als kern toch een aantal interessante dilemma's rondom oorlogsvoering maar ook relationeel. Fraai zijn de twijfels en angsten over Irak en thuis, dat het ook maar mensen zijn in uitzonderlijke situaties wordt goed gebracht. Beste aflevering is waarschijnlijk die waar de hospik het leven van een jongetje probeert te redden, maar daar doet de aflevering met de gevangene die aan de tand gevoeld wordt door Bull uit Band Of Brothers weinig aan onder. Zoals ook reeds gezegd, interessante dilemma's wat dat betreft. Heerlijk en boeiend zijn toch ook de ongemakkelijke situaties thuis bij Sergio om maar eens iemand te noemen.

Waar het begin niet zo lekker liep qua montage en camerawerk wordt dat naar het einde stukken beter en zitten er hele mooie filmische momenten tussen met prachtig contrast, mooi gespeeld met de zon en zit de camera er in een aantal scènes boven op. Palladino, niet de meest bekend, is toch wel erg sterk als sergeant Scream, de vorige week veel te jong overleden Nicky Aycox ook prima als Mrs B, klein rolletje van Bull en Rami Malek, is het irritante personage Smoke helaas nodig als tegengewicht en uiteraard wordt deze gespeeld door een rapper en tenslotte het afsluitende liedje van de producent zelf. Chris Gerolmo weet met dit zelf geschreven en uitgevoerde liedje toch iedere keer een emotionele trigger te veroorzaken vergelijkbaar met Borderline van Chris De Burgh.

Ja, wat een fijne toevoeging aan mijn collectie en wat een sterk weerzien met deze serie waar ik vagelijk nog het één en ander van wist. Sterk, heel sterk, en de vraag is dan ook waarom er geen tweede seizoen gekomen is. Ik vermoed dat het toch allemaal wat te eerlijk en mogelijk confronterend was.

In heb verschillende series klaar liggen voor mijn twee weken durende kerstvakantie waar onder Breaking Bad, 1864 en deze Oz, en half dat ik eerste kerstdag was maakte ik de keuze om een serietje te beginnen en daarbij viel de keuze op Oz die ik einde Eerste kerstdag reeds half had afgewerkt. Toch werd dit niet helemaal wat ik er van verwacht had ondanks het hoge stemgemiddelde.

Het verhaal is niettemin duidelijk rond de speciale afdeling in Oz genaamd Emerald City waar men een andere aanpak met andere regels handhaaft in een soort van poging tot vroegtijdige rehabilitatie. Dus kom maar op denk ik dan, toch werkt dit totaal niet voor mij waar afdelingshoofd McManus een luchtfietser eerste klas is met zijn ideeën en zijn experimentele afdeling die van meet af aan niet werkt en Emerald City geen moment verschilt van welke andere gevangenisafdeling en het verhaal, het plot, in die zin ontzettend tegenvalt en eigenlijk klinkklare onzin is in mijn beleving. Wat een bulshit, en ik kan dan ook niet anders zeggen dat de serie samen met een lichtelijk gedateerd beeld op gegeven moment niet op een voldoende afkoerst.

Maar eenmaal het mislukte/onzinnige plot los gelaten verbetert de serie toch langzaam met het gebruikelijke beeld binnen een gevangenis van een multiculturele smeltkroes en dito spanningen. Het is boeven gedrag ten top, moord, afpersing, handel, list en bedrog en is er geen spreekwoordelijke stoelpoot veilig waar het aanslagen en doden regent en vraag ik me regelmatig af wanneer de directeur nu eens ingrijpt of McManus zelf instaat voor zijn mislukte project. Maar buiten dat vermaakt Oz op een gegeven moment best wel met zijn verzameling engerds, viespeuken en randdebielen, is er een aardige cast voor handen, wordt er richting het einde behoorlijk opgebouwd en wordt het steeds interessanter en is de explosieve situatie tussen Schillinger en Beecher erg interessant waar de totale verandering van Beecher vooral erg sterk is.

En zo maakt Oz toch nog erg veel goed en gaat de serie een goede voldoende krijgen. Erg veel interesse voor de latere seizoenen heb ik niet echt en dus vind ik net hierna wel prima. Afijn, de eerste serie van de vakantie zit er op, snel verder met naar het schijnt de beste serie ooit als ik Breaking Bad zo inschat op MovieMeter.

How fucked are you now, how fucked are you now...

De blu-ray uitgave er doorgeramd voor een comment. En goh, is de release van deze serie alweer bijna 13 jaar geleden, en wat zat ik wekelijks aan de buis gekluisterd bij de nieuwe afleveringen die uitgezonden werden. En wat viel het me destijds in eerste instantie tegen, want wat was ik teleurgesteld door het lage gehalte aan oorlog, voroal die eerste afleveringen, net als het geval was met Band of Brothers destijds. Want een fascinatie voor de brute en wrede strijd omtrent de gevechten in de Stille Oceaan had ik al vanaf mijn tienertijd toen ik beelden zag van Tarawa, Iwo Jima en Okinawa. Beelden die iedere verbeelding of fantasie te boven ging, beelden die maar deels werden ingelost door Eastwood en zijn dubbel verhaal rond Iwo Jima in Flags of our Fathers en Letters from Iwo Jima. Zou deze serie dan de blik werpen, het inzicht geven en de wreedheid tonen van wat zich daar had afgespeeld...? Nee, niet helemaal. Maar net als Band of Brothers moest ook The Pacific op zijn manier indalen en meerdere keren gezien worden voor de werkelijke intentie en bedoeling naar voren kwam, en inmiddels ben ik een voorvechter van de serie The Pacific geworden die zegt dat The Pacific zeker niet minder is dan Band of Brothers maar vooral anders.

Een verschil met Band of Brothers is sowieso dat er verschillende karakters gevolgd worden die los van elkaar de oorlog beleven en eventueel later instromen,zoals het geval van Sledge, terwijl Basilone al een held in wording is op Guadalcanal. Aanvankelijk was het door producenten bedachte concept ook nog zo dat men een vliegdekschippiloot zou gaan volgen, iets waar kennelijk toch van afgestapt werd omdat het verhaal zich dan nog meer zou versplinteren en de karakters nog fragmentarischer in beeld zouden komen, iets dat nu ook al een beetje het geval is maar overkomelijk. Over fragmentarisch gesproken, dit was ook het geval wat de oorlog en strijd betrof. Dan zitten we weer bijna een hele aflevering met Bob Leckie op Australie, dan een tijdlang met Philips of Slegde op een achterhoede eiland als Pavuvu, niet de meest interressante momenten wat dat betreft, of we zitten met de 'Warbondsdrive' van Basilone in de States. En de oorlog komt er toch zeker tot de helft van de serie bekaaid af. Vooral met de rommelige en chaotische strijd om Guadalcanal. Maar uiteraard was dit de werkelijkheid een aantal jaren lang. Een operatie van enkele weken, weer teruggetrokken worden naar een basiseiland of kamp voor herstel, aanvulling en training, en eventueel de thuissituatie of een verlof hier en daar. Rekentechnische deed men meer niets dan dat men in strijd was, dus uiteindelijk klopt dat wel. Dan is er toch zeker het caleidoscopische beeld die ik door de jaren heen ben gaan waarderen omtrent al deze jongens uit alle hoeken en streken, verschillende achtergronden, een eigen verhaal en allemaal een eigen afloop en beleving. En dat wordt toch ook eigenlijk wel goed gebracht ook al mis je toch bijvoorbeeld een heel sterk en charismatisch karakter als Dick Winters met veel airtime.

Eenmaal op gang, en de vaak bizar slechte ondertiteling door mensen die geen kennis van militaire termen hebben daar gelaten, toont The Pacific toch een ontzettend goed beeld van botsing der culteren, onbegrip, haat, broederschap en opoffering. De actie wordt weergaloos in beeld gebracht, de wapens, uniformen, filters en kleuren, het is een genot voor het oog. Net las de adembenemende soundtrack en dan vooral de hoofdtheme van Hans Zimmer die in één woord fantastisch is en je al luisterend al bijna een brok in de keel krijgt. Zoals reeds gezegd zijn aflevering 3 en 4 toch de wat minderen, vooral omdat er geen oorlog in voor komt maar de mannen in achterhoede of thuis zijn, toch kan het beeld van de mannen die heen en weer geslingerd worden tussen de wrede oorlog en de maatschappij niet kloppender en treffender. Dan is er de cast met een prima Mazello, James Badge Dale en John Seda. Fijn is het jeugdheld Micky McClintock van Police Rescue tegen te komen, juist, Gary Sweet als Gunny Haney ook al is hij praktisch onherkenbaar en heb ik dat gedubbelcheckt, en mogen de dames genoemd worden in de vorm van Claire Van Der Boom, Annie Parisse en de kennismaking met Ramie Malek. En ja, die Snafu was een erg rare snuiter. En zijn er korte rolletjes weggelegd voor zeemeermin Cariba Heine en 'Punisher' Jon Bernthal.

Het is toch voor mij aflevering 7 en vooral 9 waar de serie, het beeld, de oorlog, in al zijn smerigheid op volle toeren geraakt. Fantastisch in Blu-ray is de landing op Peleliu hoe de Amtracs het schip verlaten en op de beschoten kust afvaren met de landing als visueel hoogtepunt. De ontruiming van de bunker, het gebruik van een wapen als de vlammenwerper en de strijd rondom Umurbrogol, ook wel Bloody Nose Ridge genoemd, die nog altijd bekend staat als één van de moeilijkste operatie ooit uitgevoerd door mariniers, is werkelijk om te smullen. Net als de strijd rondom Okinawa, inmiddels Japans grondgebied en dus was de verdediging nog feller dan op andere plekken, duidelijk mag zijn dat dit geen conventionele oorlog meer betreft maar eerder een verdelgingsactie. Een slijtage slag in alle smerigheid en wreedheid uitgevochten gebruik makende van de burgers, en poeh....wat ziet dat er visueel soms fantastisch uit vooral in het donker. Ook erg sterk zijn gedurende aflevering 9 de onderlingen spanningen, irritaties en de aftakeling van fatsoen, normen en waarden. Duidelijk is dat de mannen last hebben van uitputting, verzadiging, neurose en trauma, iets dat in Band of Brothers totaal niet aan bod komt maar in The Pacific toch uitstekend gebracht wordt met een vervolg in de thuis situatie met trauma, PTSS en verwerking. En poeh...wat hebben die jongens wat meegemaakt, en poeh...wat wordt hier een beeld geschetst dat absoluut niet onderdoet aan Band of Brothers maar met de reeds genoemde dingen een meer dan prima eigen indentiteit heeft. Sterker, ik vind dat de serie The Pacific ernstig te kort gedaan wordt door deze alleen maar te vergelijken met Band of Brothers en een daaraan gekoppeld oordeel aan te binden. Want zoals ook al reeds gezegd is The Pacific totaal anders, en totaal niet te vergelijken.

Het mag duidelijk zijn, dit is wat mij betreft een topserie over de oorlog, en een serie in die zin die ik ook altijd graag kijk. The Pacific is voor mij in één woord te bevatten en dat woord luid simpelweg 'indrukwekkend'. Niets meer en niets minder, daarom wat mij betreft 5 sterren.

Een totaal onbekende docu en achtergrond die er op het werkt tijdens de pauzes is doorgewerkt. En het moet gezegd dat dit toch wel een opmerkelijk verhaal is en een fraai uitgewerkte docu.

Zoals bekend draait de docu om de zogenaamde reclamecampagne met Pepsi points om dingen te kunnen 'kopen'. Leuk bedacht en ik kan me dergelijke acties ook nog wel uit mijn jeugd herinneren dat je ergens een aantal punten voor kon verzamelen om dingen te bestellen of met korting te kopen. Dingen waar ik overigens nooit warm voor liep want mijn ervaring was dat zodra ik me toe leg op zo'n actie de actie dan altijd binnen een bepaalde tijd was afgelopen en onhaalbaar. Maar zo denkt deze John niet die niet alleen pienter is en een sterk plan heeft, maar tevens de financiële steun van een vermogend vriend heeft. Sterke ingrediënten voor succes of een goed verhaal...

En dat mondt toch wel uit in een bizarre strijd met PepsiCo aan de ene kant van het verhaal met het verweer dat iedereen toch wel snapt dat dit geen echt aanbod is en kamp Leonard aan de andere kant onder het mom leveren dat toestel want het ontbreekt aan de disclaimer dus is het wel een aanbod. Een aardig steekspel ontstaat met interessante verwijten binnen het Pepsi kamp zoals de reden waarom het maar 7 miljoen punten zijn, maar ook de ontzettend gevatte reclame campagne van Leonard tegen Pepsi met het blauwe oog en de Molotov cocktail. Het spel over en weer wordt gekker en gekker, met een aanklacht, dagvaarding en waardeloos aanbod als gevolg/dieptepunt.

And the fight continues met bijzondere figuren die zich in het kamp Leonard scharen zoals Larry Schantz en Michael Avenatti. Ontstellend vind ik toch wel dat die zaak op een gegeven moment al vier jaar duurt en zichzelf het graf van een stille dood insleept. Net zo ontstellend is de zaak op de Filipijnen met wel hele vieze spelletjes om de publieke opinie te winnen tot gevolg, je zou toch wel haast nooit meer Pepsi aanraken wat dat betreft. De docu eindigd dan ook met een uitspraak die niet anders benoemd kan worden als een anticlimax en PepsiCo die eigenlijk overal mee weg komt en niets hoeft te betalen, uiteraard een genomen risico met het afwijzen van de afkoopsom van een miljoen. Maar zuur is het wel want links of rechtsom is het toch een vorm van misleiding of je nu gek genoeg bent om te geloven dat het een echt aanbod is of niet. Ik vraag me dan af wat je in godsnaam met zo'n toestel zou moeten en waar dat dingen te stallen, maar van de andere kant wordt er wel bewust op de psychologie van de mensen of jongeren ingespeeld, als iemand het dan voor elkaar krijgt moeten ze ook maar op de blaren zitten. En zo blijkt dan maar weer dat het grote concern met het grote geld toch altijd aan het langste eind trekt.

Desalniettemin is Pepsi:Where Is My Jet een uitermate vlotte en kundig gemaakte documentaire die lekker weg kijkt, alle betrokkenen voldoende aan het woord laat, aan het einde van de streep ook nog interessante zaak blijkt voor contractrecht en tot het einde ongewis blijft wie gaat winnen. Eindconclusie een knappe en leuke documentaire.

Ik vond de box met seizoen 1 en 2 bij de kringloop waarop de naam Van Trier toch vooral als groen licht werkte, en dat terwijl ik toch zelden echt kapot ben van de beste man zijn films. Bij nader inzien heb ik nog niet zo bijster veel van hem gezien met Antichrist, Manderlay, Dogville en Dancer in the dark, en tien jaar terug eens een keer Melancholia, maar ik heb er toch te vaak vooral niets mee.

Afijn, Kingdom, waar ik toch wel met een bepaalde nieuwsgierig aan begon, met een ziekenhuis waar het op meerdere vlakken niet helemaal pluis is. Laat het griezelen maar komen zou ik zeggen en ansich begint het met een bepaalde vibe. Duistere gangen, een sinister muziekje, een mysterieuze ambulance, enzovoort. En laat dat nu juist zijn wat ik zien wil, maar uiteindelijk erg weinig krijg, want waar de eerste minuten sterk beginnen zakt het voor mij daarna behoorlijk in richting het middengedeelte met een verbetering in de opbouw naar het einde dat ik toch met bepaalde verwachtingen aflevering 2 instart. Maar helaas....

Overduidelijk is dat de meeste tijd opgesoupeerd wordt aan een enkele wazige patient in de vorm van mevrouw Drusse die op haar manier iets op het spoor is, maar daarnaast vooral draait rond het lichtelijk gestoorde en machtsgeile personeel met Helmer als stront vervelende kers op de taart want wat een nare vent is dat joh. En wat daarna volgt is toch een uiterste merkwaardige mix van persoonlijke en relationele problemen, spelletjes en vreemde dingen rond patiënten, en zoiets raars als één of andere broederschap in de kelder met rituelen. Het is allemaal bijzonder raar en wazig met een spook die er tussen door zweeft, het commentaar van twee bordenwassers die als enigen meer lijken te weten en Van Trier zelf die na iedere aflevering een kleine samenvatting geeft.

En ja, eerlijk gezegd weet ik niet wat ik er mee moet of van moet vinden. Want de griezel die ik verwacht had komt er zelden uit, verzand het geheel in veel te veel oninteressant geouwehoer, interesseren de karakters me geen moment en neigt het geheel op een gegeven moment rond Drusse, haar zoon en het spook, eerder naar een karikatuur, of flauw komisch, dan dat het nog goed of leuk of spannend is. Het is allemaal vooral wazig en flauw naar mijn mening en ik twijfel nog ontzettend of ik überhaupt seizoen 2 ga instarten. Voor mij is duidelijk dat je hier van moet houden, iets dat duidelijk niet van toepassing is op mij.

Toch nog maar even doorgezet met het tweede seizoen van Riget na het eerste seizoen dat vooral erg tegenviel en mij te flauw en wazig was. Het moet je maar liggen, en dat bleek in het geval van seizoen 2 niet veel anders.

Hoewel het begin weer net zo apart en hoopvol is als het eerste deel laat de serie met de uber flauwe scène rond de koffie aan de vergadertafel meteen al weer zijn meest non-komische en absurde kant zien, en het moet je kennelijk liggen wat het bij mij niet doet, want Jezus, wat een sneue bedoening rond Helmer en zijn voodoo medicijn. En net als in het eerste seizoen zijn er op zich wel weer interessante en sterke momenten qua griezel en sfeer die helaas weer keihard afgebroken worden met het gebruikelijke flauwe geneuzel en gekonkel tussen het personeel en patiënten. Daar komt nog eens de puur ongemakkelijke vibe bij die de baby teweeg brengt dat ik de term absurdistische comedy, die op Wiki bij genre aanduiding staat, begrijp. Alhoewel, comedy? Zijn er mensen die dit grappig vinden?

Maar fijn, wie dacht dat het niet gekker kon, na het eerste seizoen, zal zich nog verbazen met rare race experimenten, een sekte in de kelder en het gedrocht van een baby. En ik moet eerlijk zeggen dat ik op een gegeven wel een heel klein beetje de humor begin in te zien van de ellende die de gemakkelijk haatbare Helmer over zichzelf afroept. Daarnaast neigt het met de rare en onduidelijke toestand in de kelder neigt het toch nog wel een heel klein beetje naar horror/griezel. Maar voor mij is dit ver buiten mijn smaak en kennis territorium en heb ik hier echt hélémaal niets mee en snap ik niet wat hier zo goed is, noch wat anderen hier leuk aan vinden. Met Van Trier natuurlijk zelf met dat uitgestreken en vrolijke gezicht de oreren en te cryptisch doen. Zucht, weet waar je aan begint zou ik zeggen....

Roots, hier was ik toch wel blij mee om tegen te komen bij de kringloop want interessant leek deze miniserie me zeker. En geveld met een stevig virus kwam ik er aan toe de serie te kijken. Temidden van een dubbele oogontsteking, veel gesnotter en een keelontsteking van heb ik jouw daar maakte Roots een degelijke indruk maar was het ook niet helemaal mijn ding.

Eerst gezegd te hebben, ik ben geen seriekijker, en dat heeft me al vele malen opgebroken. Series worden in mijn beleving heel erg uitgesmeerd met bijzaken, een te traag tempo en een veel te lange speelduur. En dat is met Roots niet veel anders met een speelduur van maarliefst 9 uur. Toch is het begin best sterk te noemen met de geboorte en eerste stappen btot volwassenheid van Kinta Kunte, daarmee een ontzettend bekende naam genoemd te hebben waarmee ik dan nu eindelijk dan kennis maakte. Toch begint de serie pas echt wat meer te leven bij de gevangenname, de overtocht en 'de handel' in Amerika zelf met aankomst op een plantage. Het is bijna een soort light versie van Spielbergs Amistad en het weergaloze 12 Years A Slave te noemen. Wat verder opvalt de grootse opzet, veel acteurs, bekende acteurs in soms maar kleine rollen en de tijd die voor dit verhaal genomen wordt. En tot dan gaat het crescendo met het karakter Toby en zijn worsteling met het slavendom en gemis naar Afrika met alle gevolgen van dien.

Maar zo rond, of aan net einde van de derde anderhalf uur waar de focus steeds meer naar Kunta Kinte's dochter en haar nazaten verschuift, neemt ook zeker mijn interesse af. En dan is het toch nog een héél stuk naar het einde. Teveel karakters en niet altijd even interessante figuren zoals Chicken George krijgen de aandacht. Toch is de periode en het tijdsbeeld wel interessant. De onrusten met opstanden op de plantage, de burgeroorog en de uiteindelijke afschaffing van de slavernij, de problemen daarom trent en het ontstaan van bv de KKK.

Maar ja, zoals gezegd is mijn mening en beoordeling dan al behoorlijk aan verval onderhevigd. Begrijp me goed dat de serie één en al kwaliteit uit ademt en een voetnoot uit de Amerikaanse geschiedenis is, iets dat welhaast verplicht is om te zien, maar Roots is op zijn zachtst gezegd nogal veel om in te nemen. Mogelijk dat dit gewoon ook niet een serietje is om te bingen. Eerder zoals vroeger, een aflevering per week. Roots krijgt toch zeker wel een voldoende maar mijn koppie thee is het niet helemaal.

Voor mij redelijk onbekend King verhaal, maar dat bleek achteraf logisch toen ik opzoek ging naar de oorsprong. Het boek is namelijk ook niet van King, hij heeft het script geschreven. De bron is een 'lost footage' achtige dagboek geschreven door ene Ridley Pearson die hiermee wel mijn aandacht getrokken heeft.

Degelijk maar langzaam, kenmerkend uiteraard voor een miniserie, gaat de serie van start en wordt de toch wel interessante geschiedenis van Rose Red uitgelegd waar ook een beetje een hiaat zit. Want, zo legt Joyce uit, beginnen de incidenten al bij de eerste bouwwerkzaamheden waarop de conclusie valt dat de grond zelf de mensen gek maakt. Iets dat vervolgens totaal niet meer tersprake komt of uitgezocht wordt. Tevens vind ik het bijzonder dat je iemand als Annie, zo gezegd autistisch, bij een dergelijk project betrekt. Iemand die in die zin niet te bereiken noch te controleren valt of voor rede vatbaar is. Het mag de pret niet drukken want het begin is prima en vooral moederskindje Emery is kostelijk en goed geacteerd.

Eenmaal in het huis, en tijdens de eerste nacht, verandert de toon van de paranormale gebeurtenissen langzaam van 'toevallig' dicht waaiende deuren en geluiden naar wel ernstige en bedreigende verschijningen. Het sfeertje is dan zo nu en dan prima te noemen en het is de vraag wat er nog allemaal gaat gebeuren. Uiteraard loopt het richting het einde volledig in het honderd en vertoont het veel gelijkenissen met Jan de Bont zijn The Haunting. Goed te benoemen is uiteraard het huis zelf nog die er interessant uitziet volgens de Urbex fotograaf in mij, zijn de decors natuurlijk fantastisch en is de cast prima met Kevin Tighe, Julian Sands en vind ik Matt Ross erg goed als Emery Waterman.

Minder is de lengte waarin sommige dingen zichafspelen en oprekken zoals de in de tuin rondrennende Professor Dukes en mevrouw Waterman. Of de flashbacks van de jonge Rimbaugh. Dan is Nancy Travis, leuk voor het oog, op een bepaald moment een zekere irritatie aan het worden met haar grijns als er weer wat gebeurt. Ik snap dat de vrouw onder druk staat om met bewijs te komen en zich daarom in de zaak vastbijt, toch verder komen dan vrolijk lachen als er weer iets gebeurt komt ze niet, alsof er geen enkel besef is wat er gebeurt. Dit zou vertaalt kunnen worden als zijnde dat karakter Joyce doordraait wat goed mogelijk is, maar dit is Travis niet bij machte te brengen als actrice. Dan Lynsky waar ik ook al nooit zo erg fan van ben die zich niet anders op kan stellen als hysterisch en altijd maar roept Annie niet doen, iets te ver doorgevoerd. Was dan thuis gebleven, want wat kom je daar anders doen dan. Om als laatste puntje van kritiek hoe er eerst afgesproken wordt dat niemand alleen aan de wandel gaat, toch liggen mensen vervolgens alleen te slapen of gaan aan de wandel. Neem Kathy, God is bij me, die laten ze zomaar alleen naar de keuken laten gaan. Tja, het zal het huis zijn, maar eerlijk gezegd snap ik dat allemaal niet zo.

Het zijn details binnen een miniserie die gewoon leuk voor een keer te noemen is, en vooral aardige momenten heeft, maar ook regelmatig sleept en toch fasen in dialoog, acteren en al gehele opbouw heeft die verre van super zijn. Zoals gezegd leuk voor, een keer, een beetje een kruising tussen The Haunting, The Shining en Then There We're None en vooral leuk voor een keer. Maar dat is het dan ook wel.

Toch maar eens geprobeerd aangezien King zoveel commentaar had op de film en deze serie door hem zelf geproduceerd is en hij ook het scenario zelf schreef. Mick Garris, wel vaker aan het stuur bij King verfilmingen, mocht de eindjes aan elkaar knopen en doet dat eigenlijk maar zelden echt op voldoende wijze getuige Quicksilver Highway, Riding The Bullit en Desperation. Maar goed we geven het een kans ook mede omdat de Shining van Kubrick in mijn persoonlijke top 10 staat en ik toch gewoon nieuwsgierig ben.

Uiteraard word er iets meer tijd genomen voor de aanloop en de kennismaking met de kleine Danny, en tevens met flashbacks de geschiedenis van het gezin en de problemen van Jack. Rebecca de Mornay is een welkom verrassing, wat een mooie vrouw is dat toch, en eigenlijk krijg ik al kijkende best wel zin om het boek weer eens te lezen, want hoe zat het allemaal ook weer. Dat ik het boek las is toch best wel weer een tijdje geleden. En even lijkt de serie best wel goed te varen bij het langzame tempo, de tijd die er genomen wordt voor meer introductie en dus ook meer achtergrond omtrent het gezin en het hotel zelf, iets wat in het boek veel meer tijd en onderbouwing krijgt. Maar helaas is dat punt wat ik benoemde als pluspunt toch ook alweer heel snel een minpunt en blijkt De Mornay toch wel de enige reden om de serie uit te kijken.

Want wat duurt het op een gegeven moment toch allemaal vreselijk lang, en wat gebeurt er op een gegeven moment toch erg weinig, en wat zijn de acteurs op een gegeven moment een bron van ergernis. Want Weber kan niet beter, De Mornay komt ook niet verder dan een heel hoop gejengel wat inherent is aan het karakter Wendy, om nog maar te zwijgen van Courtland Mead, die Danny moet voorstellen, met zijn rare bekje en zijn Donald Duck achtige manier van praten. En op een gegeven moment hebben we het trucje wel eens gezien die keer op keer de spanning binnen het trio moet brengen, Danny heeft weer iets, papa verlies zijn geduld weer eens en wordt lichtelijk hardhandig, en mama die begint vervolgens haar zoveelste jengelpartij dat Jack uit de buurt moet blijven van Danny, en dat 4,5 uur lang, zucht...

Van spanning of enige griezel is in de verste verte geen spoor te bekennen, sterker nog het hele gedoe van de drietal binnen het hotel en de zogenaamde geesten voelt zelfs braaf aan en komt in de verste verte niet in de buurt van de psychologie en de sfeer van Kubrick's The Shining. Tenslote zijn er de settings zelf, waar het hotel van de buitenkant nog wel enige indruk maakt geld dat niet voor de binnenkant en wordt Jack opgesloten in een belachelijk kleine voorraadkast. Het is praktisch onnodig te zeggen dat The Shining de serie echt op alle mogelijke kanten faalt en niet verder komt dan een erg magere light uitvoering.

Het mag duidelijk zijn, King was niet te spreken over Kubrick en duikt zowaar zelf nog even op als dirigent in de serie, maar samen met Mick Garris weten ze de status van de echte The Shining toch geen moment te benaderen. Eat your hart out en leg je erbij neer Stevieboy want de film is beter zo niet weergaloos.

Hoe toepasselijk om na een positieve coronatest, en tevens behoorlijk ziek, op de bank te gaan liggen met dit stuk jeugdsentiment ervoor. De epidemie kwam dan toch daadwerkelijk erg dichtbij en twee dagen later kan ik pas de concentratie op brengen om een comment te schrijven.

Hoe oud ik was toen ik The Stand voor het eerst zag durf ik niet te zeggen, het zal wel vlak na uitkomst geweest zijn. Mijn voorliefde voor King en zijn boeken was al eerder aangewakkerd en ergens zal ik het lijvige boekwerk wel doorgeworsteld hebben al kan ik me 2007 als vroegste poging herinneren waar het boek toch een zekere indruk maakte. Graag wilde ik deze versie wel weer eens zien net als dat de remake me wel interesseert ondanks de slechte waarderingen. Aan het begin zal het bij deze versie zeker niet liggen, daarbij wel meteen gezegd dat sommige dingen wel eens wat knullig overkomen, iets dat vooral in het tijdsbeeld van begin jaren '90 gezien moet worden. Maar zoals gezegd zijn de eerste en tweede aflevering met de uitbraak van de epidemie en de reactie van de mensen best erg goed en mede ingekleurd door sentiment koerst de serie door toch wel op vier sterren af.

Fijn is de muziek van ZZ Top en The Blue Oyster Cult te noemen en Crowded House is ook leuk te horen. Rob Lowe en Gary Sinise vallen toch wel op als prima acteurs en is het bijna gebruikelijk om King zelf te zien in een kort rolletje. Daarnaast valt mannetjesputter Jamey Sheridan toch wel op als erg sterk in zijn rol als Flagg en het moet gezegd dat een aantal scènes rond hem fraai worden opgebouwd en een prima sfeer en prikkel hebben. En de aardige schare dames mag genoemd worden met Laura San Giacomo, Kellie Overbey en Shawnee Smith. Spijtig is toch op zijn minst de kwaliteit die gedurende de derde en vierde aflevering daalt. Langzaam begin het geheel te slepen, worden bepaalde personages steeds irritanter en zijn sommige dingen van een bedroevend niveau zoals hoe Stu zijn been breekt. Tevens worden personages als Tom op het belachelijke af gebracht en is Harold die met zijn bom bezig is en Nadine afblaft gewoon schrijnend slecht. En zo zijn er nog wel wat karakters als Trashcan en Julie Lawry die allemaal op het belachelijke af gebracht worden, iets dat onherroepelijk ten koste van de serie gaat.

Desondanks blijft The Stand een leuke zit en absoluut de moeite waard een keer te doen. Een verhaal in die zin van bijbelse proporties waar het goed en kwaad strijden om wat is overgebleven van de mensheid. Jammer blijft dat men het niveau van de eerste twee afleveringen niet vast kan houden. Maar als King liefhebber blijft dit toch een must have en must see.

In een weekje met wat fysieke ongemakken, en thuis op de bank of op bed, was het wel de tijd om een drietal western achtige miniserie's te kijken gekregen van de schoonmaakster. En de eerste betrof deze Steets of Laredo waar ik toch vooral niet wist wat te verwachten ondanks een behoorlijke cast en ervaringen zoals in het geval met Lonesome Dove die best oké was tot The Oldest Living Confederate Widow Tells All die behoorlijk tegenviel.

Maar van meet af aan is duidelijk met Laredo dat de cast groots is, het geheel met veel zorg gemaakt is en boeit het van meet af aan ook al duurt het meer dan 4 uren. Het verhaal herbergt veel karakters maar draait vooral om de losgeslagen Joey Garza waar Captain Call achteraan wordt gestuurd, daarom heen dwarrelen vele personages zoals familie van Garza of volk zoals Pee Eye Parker en nog wat personages die meehelpen aan de jacht of zich aan willen sluiten bij de klopjacht temidden van een prachtige omgeving en natuur, en typerende nederzetting en ranches of zo'n hol vol boeven en tuig als Crow Town war het plaatselijke varken een bijzondere functie heeft.

Maar daar blijft het natuurlijk niet bij binnen een harde tijd van kill or be killed, heel veel gevaarlijk volk op pad zoals posses, bendes en indianen, en een beeld van moord, verkrachting en plundering die er niet om liegt. Dit aangevuld met het nodige aan kleurrijke en bijzondere karakters zoals de pittige moeder van Joey Garza of bijvoorbeeld de nog ergere boef Mox Mox die verschrikkelijke dingen doet met zijn gevangenen. Daarnaast is het grappig dat de naam Lonesome Dove valt en is moeder Lorena wel erg vrijgevochten en modern met zowel kinderen als een baan als lerares.

En Streets of Laredo verveelt wonderwel geen moment waar ik toch vaak niet van de lange adem ben op dat vlak met series, en wordt er prima naar een sterke finale toegewerkt. Want het staat op haren en snaren waar de betrokken families praktisch op elkaars lip zitten en het met ieder slachtoffer dat binnen gebracht wordt, ondanks dat deze goed of slecht is, een dergelijke situatie geen winnaars kent. Als ik dan al een minpunt moet noemen is het de achtergrond van Joey Garza die wellicht er niet beter van geworden is toen hij verkocht werd aan Indianen, maar er verder weinig aan motief of diepte gedaan wordt rondom zijn rampage. Maar dat kan me verder niet echt deren binnen een boeiende serie, met sterke acteurs en interessante karakters.

Deze documentaire moest ik wel effe meepikken gezien mijn interesse voor krijgsgeschiedenis in het algemeen, de voorliefde voor de film, het goede boek van Mark Bowden en ik zelfs in bezit ben van de game. Commentaar was er altijd al op de film bijvoorbeeld in de vorm dat het een soort van propaganda betrof, maar ik persoonlijk zie weinig motivatie om bij het leger te gaan na deze film, zo'n lolletje is het allemaal niet. De kritiek dat de film maar één kant van het conflict belicht snijdt meer hout.

En laat dat laatste nu ook meteen een sterk punt zijn waar beide partijen voldoende in beeld komen, hun kant van het verhaal kunnen vertellen, maar vooral ook een bepaalde voorgeschiedenis uit de doeken gedaan wordt die de nodige aanleiding zou geven aan de vlam die de 3de oktober dit kruitvat deed ontsteken. Want de verschillende mislukte vooracties en bombardementen op Aidid, die alleen maar burgerslachtoffers tot gevolg hadden, zijn altijd redelijk goed buiten beeld gelaten en is natuurlijk een belangrijk ingrediënt in de reactie die zou volgen binnen een operatie die daardoor toch een andere lading krijgt dan de zogenaamde vredesmissies die het voor moest stellen. Desalniettemin zijn de jongens op de grond, de mannen die de opdrachten uitvoeren, net zo goed slachtoffer van 'bad plans' en 'bad decision making'. En dan blijkt iedere Ranger of bad ass Delta toch ook maar gewoon mens te zijn. En dat beeld krijgen we dan vervolgens ook te zien.

Met een Dave Diemers met verschillende PTSS trekjes, of Delta Slatterly die aankaart dat je wel opgeleid wordt om te doden maar niet hoe er achteraf mee om te gaan, of Thomas voor wie de strijd puur persoonlijk wordt en een wraakactie na het verlies van twee kameraden, of de nog steeds flakkerende haat in de ogen van verschillende Somalische soldaten en burgers. Iedere emotie, reactie, gedachte of gesproken woord is puur menselijk, of deze over verlies, woede of verdriet gaat en zo blijkt maar weer dat oorlog geen winnaars kent. Buiten het feit dat de documentaire ansich weinig nieuwe informatie aanlevert is het toch allemaal meer dan in te nemen met de morsige VHS beelden, de echte beelden van de neerstortende Super 6-1, Mike Durant als de echte grote naam aan het woord en natuurlijk het offer van Delta's Shughart en Gordon die tegen beter weten in probeerden de crashsite van Super 6-4 en Durant te verdedigen. Het is en blijft een markante en niet minder interessante geschiedenis.

Veel echte beelden komen er verder niet in voor, zijn de beelden met acteurs en re-anactment niet uit Black Hawk Down, de momenten uit de film zijn op één hand te tellen waar de rest allemaal opnieuw gemaakt is, en biedt de film niet zo heel veel nieuwe informatie op de reeds genoemde voorgeschiedenis na die kwaad bloed zette. En dat is wat mij betreft voldoende voor een goede documentatie, niet een top documentaire wat dat betreft maar zeker genietbaar. Vier sterren voor de moeite en het onderwerp.

Aangezien ik Zodiac van Fincher als film erg kan waarderen was hoefde ik er niet heel lang over na te denken om deze docu/serie even mee te pakken op Netflix met de gedachte dat de dader nooit echt gepakt is. Nu moet ik zeggen dat je toch eerst beter de film kan zien voor een completer beeld van wat er allemaal gebeurt is, wat de Zodiac allemaal is aangeschreven en wie men vermoedde dat het was. Leuk aan de film is dat dit meer een mysterie blijft zonder echte oplossing terwijl de docu/serie zich toch vooral richt op één specifieke iemand.

En daar is toch vooral meteen het minpunt van de docu/serie mee genoemd die zich toch vooral richt op de familie Seagrave en hun kennis aan Arthur Leigh Allen die vooraf een solide en degelijke indruk wekt maar waar aan de hand van de kinderen Seagrave, tot hun eigen ongeloof, steeds meer opmerkelijke dingen in kaart worden gebracht die een rode draad tussen Arthur Leigh Allen en de beruchte seriemoordenaar vormt. Er wordt weliswaar geschakeld met eerder, later en verschillende gebeurtenissen, toch schept dit vooral een licht chaotisch beeld in plaats van dat het echt de talloze daden van de Zodiac in beeld brengt. Hoofdverdachte uiteraard Arthur Leigh Allen die zelfs in zijn overlijdensbiecht bleef ontkennen dat hij de gezochte man is. Toch wordt hier uiteindelijk ook geen uitsluitsel gegeven hoewel Allen hier, net als in de Zodiac film, op zijn zachtst gezegd een opmerkelijk en sinister figuur betreft.

Vervelend was het verder absoluut niet met een prima tijdsbeeld, de inspiratie voor Dirty Harry in de vorm van Dave Tosci, de brieven met raadsels en bedreigingen, en een beeld van angst en onzekerheid. Maar heel veel voegt de docu/serie in die zin niet toe die net iets teveel blijft hangen in de prive sfeer van de Seagrave's en vooral vermoedens voedt en mogelijkheden en verdacht gedrag aankaart maar niet bepaald met een smoking gun komt. Afijn, zoals reeds gezegd, behoorlijk en leuk voor mensen die het interesseert, maar het voegt uiteindelijk niet heel erg veel toe.

.

Zo zo! Dit had ik niet verwacht überhaupt nog weer een keer te gaan kijken aangezien de aanschaf lichtelijk problematisch is. Want goedkoop is dit niet te krijgen, dan is er ook nog het dilemma dat draait rond de orginele muziek en ondertiteling, want je hebt het ene of het andere en niet tezamen. En wat is nu Tour of Duty zonder Paint it Black? Niets natuurlijk, maar de keuze werd mij uit handen genomen door generatiegenoot en collega die de box voor een redelijk bedrag wist te scoren en er natuurlijk niet moeilijk over deed mij deze uit te lenen. En daar moest een kameraad, die ook fan is van het eerste uur, natuurlijk van meegenieten en dat draaide inmiddels al uit op talrijke gameavonden in Battlefield Vietnam met als afsluiter twee of drie afleveringen van TofD. En dit eerste seizoen bleek toch wel een fijn weerzien.

Waar moet je eigenlijk beginnen rond toch wel een iconisch jaren '80 product, wellicht gewaagd omdat de oorlog zelf nog niet eens zolang geleden is op het moment van maken. Heerlijk toch meteen alweer die uptempo beat van Paint in black met het geblokte gezicht van uberheld sergeant Anderson in beeld en de shots van troepen onder vuur en landende helicopters. Het is zondermeer een trip down memory lane waar Anderson dé man was met zijn stoere shotgun en zweetband en ik me als kind heel wat keren op een dergelijke manier uitdoste en zelfs een jachtgeweer had gemaakt van hout en elektra buis. Het is jeugdsentiment van de bovenste plank maar natuurlijk doet de rest ook goed met de eigenwijze Goldman en vaste karakters Purcell, Ruiz, Taylor en Johnson. Is het dan allemaal zo goed, mwoah....de afleveringen worden hier en daar wel eens een beetje afgeraffeld, is het vele harde praten en luidruchtig door de jungle lopen een terugkerende irritatie en zijn er veel continuïteitsfouten zoals wapens die je wel hoort maar niet ziet, niet kloppende explosies, een wapen met een kromme loop gespot in aflevering één of twee en komt het soms qua opbouw en dialoog knullig over maar moet dat vooral in het tijdsbeeld gezien worden.

Want in dat kader is Tour of Duty toch echt wel baanbrekend voor een serie die het eerste seizoen met opnames op Hawaii en aardig wat spektakel de indruk geeft over een groot budget te beschikken. Opvallend toch wel is dat niet alleen de focus ligt op patrouilles, gooks en gevechten maar vooral op veel sociaal maatschappelijke problemen en andere issues gedurende de Vietnamoorlog en mid jaren '60 in Amerika. Één van de betere afleveringen is zondermeer die met de raciale spanningen en een ijzersterke Mark Rolston en Ving Rhames. En zo zien we meer karakters en cult acteurs aan het begin van hun carrière zoals Robert Knepper, Patrick Kilpatrick, en de al bekendere Lee Majors en Carl Wheaters. Maar er is ook oog voor een komische noot, hoewel niet heel realistisch, is de aflevering met de mannen stijf van de aftershave vanwege de journalist die mee gaat op patrouille best humoristisch en bezit ook deze aflevering een kritische noot richting de aanwezigheid en effect van de pers en berichtgeving. De hulp aan de Montagnards, een leger-familie zoals de Goldmans met daaruit vloeiende verplichtingen, zwarte handel, drugs en verslaving, de beschuldiging van baby-killers tijdens verlof, is er oog voor de zwaar gewonden en verminkten iets dat grote indruk maakte op mij als kind en serieus afbreuk deed op mijn glorieuze en stoere beeld van de oorlog, het verschil tussen de opoffering van de jongens in de bush en het pacifistische gelul van de mensen veilig thuis, of de diepere issues over geloof in een zaak en onderdrukking zoals dat naar voren komt in de aflevering waar de blinde Goldman met de vrouwelijke Vietcong rondloopt en toch een uitermate intelligente en kritisch discussie volgt over vooroordelen, democratie, communisme en het vechten voor waar je in gelooft.

Niet iedere aflevering is in die zin boeiend zoals Ruiz in de problemen met drugshandel maar iedere aflevering kaart wel op zijn manier een issue uit die tijd aan en blijkt van absolute meerwaarde rond een serie die naast oorlog ook nog eens een tijdsdocument blijkt te zijn. Ik verbaas me vaak wat ik nog weet zoals de USO group aflevering, blijft de vele luidruchtigheid en ruzie in de jungle een issue zo ook in aflevering Warlover waar bijna heel Vietnam kan horen dat het TofD peleton weer in de jungle is en bonje met elkaar heeft, is de aflevering met de baby één van de minderen en is die in het ziekenhuis met gevangen NVA officier zelfs dom met Goldman te rennen en te vliegen terwijl hij gewond is en dan een handgranaat in het ziekenhuis? Tuurlijk! Één van de beste afleveringen daarentegen is juist de vrij conventionele aflevering met de belegering van Firebase Ladybird die als kind ook al behoorlijk indruk maakte en ik vaak naspeelde.

Tour of Duty seizoen 1 blijkt zondermeer een heerlijk weerzien met jeugdsentiment van de bovenste plank en verrast in die zin met heel wat meer dan jungle, spleetogen en knallerij en toont een uitermate kritisch beeld van die tijd en toont zich als meer dan goede serie en tijdsbeeld mid jaren '60 met alle maatschappelijke en sociale problemen. Topserie, fijn weer eens gezien te hebben.

En daar was Tour of Duty seizoen 2 die we er op gameavond doorheen gewerkt hebben voorafgaand door Battlefield Vietnam of een uitbreiding in de vorm van Eve of Destruction. Duidelijk is dat Tour of Duty een ongelooflijk stuk jeugdsentiment is en vooral het eerste seizoen erg fijn was om weer eens te kijken, en kwalitatief hoog scoort voor een serie en eind jaren '80 product. Nu was dus seizoen 2 aan de beurt die toch beduidend minder is als je het ons vraagt.

Duidelijk is dat de producent een andere koers wil varen en de focus niet meer zo zeer ligt op de oorlog zoals in het eerste seizoen waar men toch vaak gehele afleveringen in de jungle zit. Sterker, de oorlog komt er regelmatig bekaaid af met een scènes van een aantal minuten. Nu schijnt dat het budget al behoorlijk naar beneden geschroefd was en men in de buurt van Los Angeles bleef voor opnamelocaties en niet meer naar Hawaii ging, daarnaast is duidelijk dat men een breder publiek wil trekken behalve oorlogsjunkies omdat men tevens een aantal sterke vrouwelijke karakters introduceert in de vorm van Devlin en Dr. Seymour met veel romantische perikelen rondom Goldman en Anderson. Maar dat is niet het grootste minpunt dit tweede seizoen waar de focus plotseling wel heel erg veel op randzaken komt te liggen met veel romantische perikelen, heel veel soap achtige toestanden, gekibbel, geklets, gedoe en in principe verzand in heel veel geouwehoer.

Heel slecht is het allemaal niet want desalniettemin worden er op prima wijze voor die tijd actuele thema's aangesneden zoals raciale toestanden, drugsgebruik, maatschappelijke en sociale problemen, oorlogsmoeheid en psychose, zwarthandel, 'fraggen' van officieren, de rol van de pers in Vietnam en toestanden die Anderson weer mee maakt in de States. Er wordt in die zin andermaal een poging gedaan tot een gelaagd beeld maar ondermijnt zichzelf vervolgens met flauwe dingen zoals de hondentrainer die Beef Bourgogne moet maken, Goldman die een helikopter kan besturen en landen en de zoektocht naar een moordenaar van Vietnamese prostituees en nog veel meer van zulke dingen. De focus op de oorlog is er in die zin niet meer en er is veel onnodige dialoog die eerder statische ruis is dan ergens toe leidt.

Aanvankelijk was ik blij met de introductie van Hot Shot McKay, met zijn gunship en speakersysteem, tot we ons realiseerden wat voor arrogante opschepper hij ook alweer is. Desondanks zijn er wel goede afleveringen zoals Michael Madsen als doorgedraaide sergeant, of het samenwerken met SEALS of de CIA wat natuurlijk aan elkaar hangt van passend dubieus gedrag. De ingrediënten zijn er nog wel in seizoen 2, zoveel is duidelijk, alleen de mix en balans is nogal zoek waar vaker de randzaken worden opgezocht dan waar het daadwerkelijk omgaat en dat is natuurlijk de oorlog. Maar goed, het verval is begonnen, nu is de vraag hoe seizoen 3 zich gaat houden waar men in het MAV-SOC programma terecht komt. Een nipte vier sterren omdat er nog altijd genoeg sentiment speelt.

En daar was dan ook eindelijk Tour of Duty seizoen 3 afgewerkt op gameavond met meestal een uurtje á anderhalf in Battlefield Vietnam of een mod. En laat ik als eerst zeggen dat de intro met Paint it Black me toch altijd weer raakt en op het legendarisch/iconisch af is, en ik me nog altijd verbaas over het feit dat ik alle seizoenen en afleveringen weer eens heb kunnen zien. Maar dat de show na dit seizoen volledig gecanceld werd snappen we wel.

Want het eerste seizoen is nu eenmaal de benchmark van de serie met stevige actie en complete afleveringen in de bush. Met seizoen 2 werd al een andere koers gevaren waar men toch kennelijk een breder publiek aan wilde spreken, iets dat de producent ook aanhaalt in één van de making of afleveringen, dat er namelijk geen vrouwelijke kijkers waren. Dus werd gepoogd seizoen twee in die zin 'aantrekkelijker' te maken met een aantal sterke vrouwelijke karakters zoals Alex en Dr. Seymour en vooral ook de focus op veel dialoog en drama te leggen. Iets dat bijvoorbeeld de eerste afleveringen resulteert in geen of bijzonder weinig jungle, een tendens die zich doorzette met veel randzaken, veel gelul en heel wat minder oorlog. En dat zette men door in dit seizoen minus de vrouwelijke karakters. En dit seizoen zakt het peil wat ons betreft toch wel op dramatische wijze naar heel veel geouwehoer, melodrama, flauwe humor en heel veel randzaken waar de jungle en de oorlog praktisch bijzaak lijken die nog zelden echt worden aangedaan. De tijden van complete afleveringen oorlog zijn verleden tijden wellicht door budgettere reden ingegeven. Maar laat duidelijk zijn dat seizoen 3 slechts een zwakke afspiegeling is van het oh zo goede eerste seizoen.

Desondanks heeft het geheel nog wel zijn momenten, zo vond ik het afscheid van de mooie Kim Delaney als kind al shocking en is dat nog steeds jammer. Is de stap naar het MAV-SOC programma niet heel verkeerd, zijn de issues en thema's zoals klasse verschil, racisme en drugsgebruik goed en interessant net als verschillende karakters die het allemaal niet meer aan kunnen met het My Lai achtige gebeuren als hoogtepunt in de kookpot die Vietnam heet. Dit samen met gebeurtenissen zoals de zelfverbranding van de monnik en de aanpassings problemen van pak uhm beet Johnson en later de anderen geeft toch wel te denken en zal toch zeker confronterend en een spiegel geweest zijn voor Amerika in het algemeen waar barrières wellicht verdwenen en de doodgezwegen ervaring tot op zekere hoogte begrepen. En zowaar zijn er dan toch afleveringen die plots even opveren uit de eentonigheid en saaiheid die seizoen 3 overheerst, want de aflevering met Anderson die een nachtelijke positie moet behouden is best oké, net als de zaak rondom de massamoord en de opdracht rond de POW's. Ook is de introductie van de vervelende CIA man Fontaine best oké en mag de muziek er weer zijn in ondermeer de vorm van Jefferson Airplane, Iron Butterfly en vele meer.

Maar dat zijn slechts moment in het langste seizoen van de drie die steeds verder leeg bloed en niet in de buurt komt van het oh zo goede eerste seizoen. Desalniettemin was het erg fijn de gehele serie weer eens te zien en heb ik in het verleden echt wel moeite gedaan om aan een versie te komen met Nederlandse ondertiteling, iets dat er overigens wel schijnt te zijn maar vervolgens niet de originele muziek heeft. Maar bij nader inzien is alleen het eerste seizoen echt de moeite waard en heb ik het bij deze als geheel ook wel weer gezien. Het was mooi om allemaal weer eens te zien, toch ben ik ook blij er weer klaar mee te zijn.

Maar weer eens een serietje pakken van de aanzienlijke voorraad die ik inmiddels op dat vlak heb verzameld. Nu allemaal nog eens kijken natuurlijk. Meest recente aanwinst was deze Traffik die natuurlijk een link had met Soderbergh's Traffic en daarmee één van zijn beste films, dit zou soort van het orgineel zijn maar dan in serie format. En natuurlijk was ik daar nieuwsgierig naar aangezien ik de film ook goed kan waarderen.

Afijn, Traffik de serie dus, die een gedetailleerd en minutieus beeld laat zien van de stroom die de drugs volgt vanaf de papavervelden in Azië tot aan de gemiddelde junkie in de straten van Londen voor zijn volgende 'hit'. En iedere schakel van de keten komt in die zin voorbij, vanaf de oogst tot de verwerkingsprocessen, daarna het vervoer en de distributie door Duitsland naar een grote dealer in Engeland. En de omstandigheden qua vervoer, oogst maar later ook het onder dwang smokkelen is zowel schrijnend als verschrikkelijk. Iedereen, vooral buiten Europa, die er niet aan verdient is net zo hard slachtoffer als de verslaafde gebruiker met op hun hielen de politie die geen middel ongelegen laat om grip op de zaak te krijgen en info te bemachtigen rondom het netwerk.

En de overeenkomsten met de film zijn talloos, of beter gezegd, de serie wordt eigenlijk tot in detail gevolgd qua karakters en gebeurtenissen, de serie duurt alleen langer. Enige grote verschil is dat in de serie natuurlijk de bron in Azië ligt en eindstation Engeland betreft, waar in de film de bron natuurlijk zuid-amerika betreft met Amerika als bestemming. Serieuze notitie en pluspunt van de film is toch wel het buitengewoon interessant karakter

Rodriguez briljant gestalte gegeven door Benicio Del Toro. En een dergelijk karakter mist de serie nu net even waar Rosshalde opzich wel een gedurfd en sterk karakter is vooral hoe ze een strip search en visitatie zonder blikken of blozen doorstaat. En het moet gezegd dat de serie een bepaalde sombere grauwheid over zich heeft met een behoorlijk tragische en droevige toon.

Boeiend is toch zeker het kat en muis spel met de politie en het beeld van de moedjahedien, de CIA, de wapens betaald van drugsgeld. Sterk opgebouwd ook de aanslag op de getuige met het kindje in de bus. Toch kan de serie zich geen moment echt meten met de film puur omdat de film zoveel compacter is en acteurs als Douglas, Cheadle en vooral Del Toro een ijzersterke indruk maken waar de serie gewoonweg te lang duurt en niets meer verteld dan de film van Soderbergh. Slecht is het allemaal geenzins maar het mist toch net die factor dat het echt pakt, daarom wat mij betreft dan ook een goed cijfer maar buiten dat niet helemaal aan mij besteed.

You ever see something like this?

No sirrrrrr.....

Heb ik al gezegd dat ik niet echt een serie kijker ben...? Ja, al veel te vaak eigenlijk, en vooral rond de tijd dat ik deze serie voor het eerst zag hield het serie kijken bij mij wel op met The Pacific en Band of Brothers. Hoewel ik de naam van deze serie regelmatig vergat had een teaser die ik ooit op Canvas voorbij had zien komen, ten tijden van de eerste uitzending, best indruk gemaakt. Toen een kameraad deze serie in zijn collectie bleek te hebben hoefde ik daar niet lang over na te denken om deze te lenen en eenmaal begonnenzat ik tot over mijn oren in de zaak en zat ik de serie binnen enkele dagen uit....mijn reactie was simpel en in één woord te omvatten: WAUW!!!

Samen met een stapeltje films was het wel eens tijd voor een herkijk en review wat deze kerstdagen gerealiseerd werd, en andermaal werd ik opgeslokt door het geheel en kon ik amper ophouden met kijken. En andermaal biologeerde het bijzondere duo Rust en Marty en kroop de muziek en sfeer me onder de huid. Waar verder eigenlijk te beginnen...? Het script, de spanning, de acteerprestaties...nee, ik begin bij de letterlijk fantastische soundtrack. Behalve de naam van The Handsome Family kan ik niet helemaal uitvinden van wie de terugkerende dreigende en donkere muziek is, maar dat deze geweldig is spreekt voor zich. Het is geheel in lijn met de uitgestrekte moeraslanden van zuidelijk Amerika die geladen lijken met een bepaalde triestheid, waar dingen niet pluis zijn, waar een bepaalde droevigheid heerst, naargeestig, zeg maar gerust eng. Mensen die aan hun lot zijn overgelaten, waar een leven meer of minder niet opvalt, waar het vervagen van een persoon of indentiteit niet langer spreekwoordelijk is.

Samen met die omgeving en sfeer eisen natuurlijk de hoofdkarakters de hoofdrol, het duo, en dat is me een stel. Marty lijkt het normaalste, Rust het eerlijkst. Doch is het onwaarschijnlijk hoe zeer ze verschillen en hoe zeer de mannen een bijzonder soort chemie voor de dag legen. Uiteraard is het Rust die het meest de aandacht trekt, wat een karakter, wat een zienswijze, en wat een gepijnigd persoon. Samen met Rust wordt er een wereld aangeboord waar het de twijfel is wat echt is en wat niet, wie vertelt de waarheid en wie niet in deze smerige en in- en intrieste wereld. Ondertussen speelt ook nog het nodige aan huiselijke en relationele besognes. Wellicht niet het meest interessante in de zaak, toch zorgt het wel voor een bepaalde balans en wisselwerking, iets dat later terug zal keren na een tijdsprong.

De cinematogrofie is om te smullen en de overval op het drugshol is een fraaie one take gebeurtenis, wat een zenuwengedoe is dat overigens en daarmee natuurlijk uitermate goed neergezet. Interessant is de ondervraging door het andere rechereursduo, want wat is er nu aan de hand? Vanwaar de interesse in een zaak die veel eerder werd afgesloten. Is iedereen wel wie hij zegt dat hij is? Beklijvend is de overval op Ledoux, net als de tweede ontmoeting van Rust met de getraumatiseerde Kelly, poeh...ronduit verschrikkelijk die scene. De tijdsprong en heropening van het onderzoek is ook sterk, dan pas zien we het resultaat van alle weerslag die de zaak en spanning had op beide mannen, overduidelijk is dat de zaak nog altijd speelt en bewust of onbewust hun leven voorgoed verandert heeft. Het leven blijkt voor beide niet super waarop het gezamelijke besluit komt om voor eens en voor altijd met het verleden af te rekenen, en inderdaad, soms kom je een monster tegen, soms meerderen.

En andermaal maakt TD seizoen 1 een bijzonder goede indruk, iets dat 3 niet heeft kunnen bewerkstelligen, hoewel die verder prima is maar niet van dit niveau, 2 moet ik altijd nog zien en ik begrijp dat seizoen 4 in ontwikkeling is. TD1 is toch wel één van de beste dingen die ik op serie gebied heb gezien en overtuigt dus op magistrale wijze. De muziek, de sfeer, de settings, de opbouw en natuurlijk een weergaloze Matthew McConaughey. Wat is die acteur de laatste jaren in achting gestegen. Is er verder nog iets te benoemen...? Mja, wellicht nogmaals de prachtige, verlaten en treurige locaties waar mijn urbex hart sneller van gaat kloppen. Gaat er ooit een betere True Detective komen...? Nee, ik denk het niet.

This is my least favorite life...

'Waarom ga je deze kijken want deze kan je beter overslaan heb ik begrepen' was wat ik een paar weken terug te horen kreeg toen ik iemand vertelde dat ik seizoen 2 aangeschaft had en deze klaar lag om te kijken afgelopen weekend. Ik antwoordde dat je geen mening kan hebben mits je gekeken hebt, bovendien had ik seizoen 1 en 3 al en vind ik de eerste buitenaards goed, misschien wel de beste serie die ik ooit gezien. De illusie dat 2 ook maar in de buurt ging komen van de eerste had ik niet, en uiteindelijk viel het me alleszins mee. Het is niet zo dat seizoen 2 zo slecht is, het is eerder dat vooral seizoen 1 zo ontzettend goed is en daar komt 3 evenmin bij in de buurt.

De opening, en daarmee vooral de eerste aflevering, is één van twee gezichten. Ontegenzeggelijk is het sfeertje er, tot op zekere hoogte, weer met grimmige en verloren aandoende karakters en is er andermaal de soundtrack van T-bone Burnett. Op dat vlak voelt het geheel als vertrouwt, de verhaallijn zorgt echter voor een spaak in het wiel. Want waar seizoen 1 uitblinkt in een sober maar strak verhaal met één onderzoek en twee rechercheurs is deel 2 al een stuk rommeliger. En dat strooit toch vooral de eerste twee afleveringen zand in de motor waar de karakters en hun problemen maar niet uit willen kristaliseren. Dan is er nog de vreemde eend in de bijt genaamd Frank Semyon en daarmee een factor die buiten het rechercheurstrio valt en ontzettend moeilijk te passen valt in het lopende onderzoek. Uiteraard komen die lijnen op een gegeven moment wel bij elkaar maar TD2's grootste vijand lijkt toch vooral een teveel aan karakters en een te groot en ingewikkeld plot waardoor het geheel rommelig aanvoelt. Richting het einde weet ik bij sommige namen nog steeds geen gezicht te passen.

Maar om deze True Detective daar volledig op af te rekenen is niet helemaal eerlijk. Jammer is het grootste plot dat toch net niet lekker uitpakt. Maar een aantal sterke momenten brengt het wel zoals de enorme schietpartij einde aflevering 4. Wow! Zo brengt de serie toch drie interessante en getroubleerde karakters samen in de vorm van Velcoro, Bezzerides en Woodrugh. Dat deze mensen een molensteen qua verleden om de nek hebben en ook nog eens prooi voor hogere machten mag duidelijk zijn en in het geval van Colin Farrell leidt het tot sterke acteerprestaties. Iets dat ook opvalt aan Vaughn die dit ook al toonde in Dragged Across Concrete, je zou toch wensen dat die man die flauwe humor van zich laat varen. Dan mag het oog evenmin klagen met dames als McAdams, Kelly Reilly en Leven Rambin. Ondertussen blijft richting het einde het onderzoek nog even vaag om vervolgens in de laatste aflevering wel te eindigen met een ontzettend vuig en sinster sfeertje, misschien wel een beetje een paradox.

En zo eindigt TD2 in een naargeestige climax die opzich wel een stuk reëler zal zijn voor mensen dan het eerste seizoen dat wellicht te zweverig en mysterieus kan zijn geweest. Toch is de simplicitisch en eenvoud van die opbouw zoveel zaliger dan dit rommelig aanvoelende plot waar tot het einde niet echt een touw aan vast te knopen is. Toch is TD2 verre van slecht te noemen door sfeer en acteren maar zijn het vooral de schoenen van grote broer seizoen 1 die zo onmetelijk groot zijn om te vullen. Maar dat geld in mindere mate net zo voor seizoen 3.

Ik was verbaasd dat ik dit seizoen nog niet gerated had, waarschijnlijk zag ik deze net voor de samenvoeging van de series en films hier op Moviemeter, daarom de afgelopen vrije dagen maar even gebruikt om seizoen 3 te herzien. En daarmee een seizoen die volgens velen beter is dan seizoen 2 en het eerste weergalloze seizoen benadert. Nu zag ik vorig jaar rond de kerst de 1ste voor een rating en comment, in mei zag ik de 2de die mij toch echt niet zo tegenviel als sommigen beweren om binnen een jaar dus te eindigen met de herkijk van de laatste. En daarmee een serie die ik twee jaar terug degelijk maar niet super vond, en helaas is met de herkijk dat beeld nog verder afgebrokkelt en ga ik liever het 2e seizoen nog een keer zien dan deze.

Met een sterke cast, andermaal de soundtrack van T-bone Burnett en wat is die weer goed jeetje mina, een simpele startpunt rond een vermissing, en de simpel insteek van het duo Hayes en West lijkt er op voorhand weinig mis te kunnen gaan. Zwakpunt aan het tweede seizoen is juist het wollige plot met een teveel aan karakters en namen, dus in die zin is het aangenaam dat men het weer bij één en de zelfde duo houdt net als in seizoen 1. Sterk is de sfeer, het tijdsbeeld en de muziek in de jaren '80 setting rond de familie Purcell met tevens een uitstekkende McNairy. De zoektocht is sterk, wordt mooi gebracht, de link tussen Hayes en zijn Vietnamverleden en intuitieve inslag plus spoorzoekerskwaliteiten geven het geheel weer een lekker mystiek tintje. Lekker tot daar aan toe in een omgeving die bij tijd en wijlen troosteloos, verlopen en naargeestig overkomt en Amerika zijn 'ugly side' laat zien met een toefje Vietnam trauma, de toestand en discriminatie rond Woodard en de fantastische shoot out rond diens huis. Daarnaast vind ik Stephen Dorf geweldig met zijn presentatie en hese stem, wat een karakter, wat een acteur.

Maar dan toch, zand in de motor, en dat ondanks het goede begin, want het lijkt er op dat seizoen drie teveel hooi op de vork probeert te nemen en daar onder bezwijkt met de driedeling die men poogt te creeeren. De eerste fase is goed te noemen met de zaak, het mysterie dat op de juiste momenten een zetje krijgt, de licht bovennatuurlijk sfeer rond Hayes en alle verdenkingen. De tweede fase kenmerkt zich toch vooral door veel vraagtekens rond het destijds gevoerde onderzoek, het opnieuw opstarten van de zaak, maar vooral de vooroordelen waar Hayes tegen aanloopt, etnische profileren, het uitblijven van promotie en zelfs gedegradeert worden, de daaropvolgende machtsverhoudingen, zogenaamde rechtvaardigheid en verbittering. 'It's not eays being green' zou Kermit zeggen, maar in het geval van Hayes heeft het net een ander tintje. De zaak blijft daarnaast interessant, en de tips duwen het geheel nog meer naar een boeiend mysterie. Maar dan toch, de eerder genoemde zand in de motor, en daarmee de derde fase waar Hayes niet geheel helder terug kijkt op de zaak. Het is toch vooral die derde fase die geschrapt had mogen worden om de eerste en tweede fase meer tijd te geven, uit te diepen en daar te eindigen. Want de fase van de dementerende Hayes zijn volstrekt oninteressant, er zit geen tempo en voegt wat mij betreft heel weinig toe.

Maar helaas is dat niet de enige kritiek, want na de ontmoeting met de speciale vaardigheden van Hayes en het mystieke sfeertje dat dit creeert, stort mijn interesse en binding met het hoofdkarakter volledig in. Wat een saaie, stroeve, stugge en vervelende man, en zo ook de latere wisselwerking met zijn vrouw. Wat een stel irritante mensen, en wat een gezeur en gezeik. En buiten de saaie, nietstoevoegende en soms gekunsteld aanvoelende verschijningen in de derde fase is het toch vooral de veel te lang doorgevoerde scenes tussen Hayes en zijn vrouw die alle tempo en interesse vakkundige uit de serie laten lopen. Neem bijvoorbeeld dat etentje tussen de twee, zo'n typische scene die veel te lang wordt doorgevoerd, doodsaai is en niets toevoegt. Dat dit anders en beter gekund had wordt bewezen in het eerste seizoen waar de relationele problemen rond Cole en Hart wel van toegevoegde waarde zijn. Met Hayes wordt in die zin gepoogd om een dergelijk gelaagd karakter als Rusty Cole te creeeren, een buitenstaander die anders kijkt naar dingen qua logica, inzichten, diepte en andere problemen, maar het enige waar men in slaagt men Dwayne Hayes is een buitengewoon vervelend, stijf en moeilijk karakter die het lastig maakt om de serie te laten boeien. Wellicht dat dit allemaal onderdeel is en gezien moet worden in de trant van de maatschappelijke problemen, maar toch...

Het is op een gegeven moment saaiheid troef als Hayes weer ruzie heeft met zijn vrouw en Tom Purcell in zijn eentje het mysterie weer aanzwengelt en de aandacht weer op de zaak vestigt. En richting het einde toch wel voor een bijzonder wrange conclusie zorgt, alhoewel...en dan ben ik toch blij dat het derde seizoen er op zit en valt de serie me nog meer tegen dan het de eerste keer deed omdat de zaak zelf bijna bijzaak lijkt temidden van alle ruzies binnen het gezin Hayes. Voordeel op zijn minst aan de derde fase is de prachtige Sarah Gadon die veelvuldig in beeld is en vind ik McNairy sterk en Dorf geweldig. Grappig te benoemen is ook nog wel even het vooroordeel en rare blik die een van de leerlingen krijgt tijdens ondervraging vanwege zijn Black Sabbath shirt. Het mag duidelijk zijn dat seizoen 3 degelijk te noemen is maar ook verweg van het niveau van de eerste verwijdert blijft en zo nu en dan ronduit saai is. Ik ben benieuwd wat seizoen 4 gaat brengen na de eerste schrik dat Jodie Foster daarin schijnt te spelen, maar goed, we zullen zien.

En daar was ook meteen de eerste serie van de vakantie met deze True Detective 4 waar ik heel erg veel zin in had om te gaan kijken en waar ik ook best wel het nodige van verwachte. En laat ik vooraf duidelijk zijn dat seizoen 1 in mijn beleving onbenaderbaar is qua niveau en in mijn beleving één van de beste series die ik gezien heb. Maar een goede contender voor de tweede plaats moet dit toch zijn waar ik seizoen 2 helemaal niet gek vind en meer dan acceptabel en persoonlijk seizoen 3 het minste vind vanwege de opbouw en het stuitende karakter Hayes. Dat moet seizoen 4 toch beter kunnen doen, en dat kwam uit.

Hoewel, de naam Jodie Foster was vooraf wel even schrikken omdat ik deze dame meestal afschrikwekkend vind qua acteren, houding en intonatie en mij onwijs tegenstaat in de meeste van haar rollen. Maar gelukkig maakt de serie snel indruk met zijn locatie in Alaska, de rare toestand rond het onderzoeksstation en de algehele duistere sfeer, mysterie en muziek. Dit smaakt aanvankelijk goed waar het zorgvuldige fundament gelegd wordt voor een mysterie met een bovennatuurlijk randje. Sterker nog, voor sommige mensen zullen bepaalde momenten doodeng zijn en dan praat ik niet over het voortdurende duister en de sfeer, maar behoorlijke bizarre en enge verschijnselen en de mogelijkheid dat er duistere krachten spelen want zoals redelijk vaak gezegd wordt in de serie verlaat niemand echt Ennis en ziet iedereen wel eens iets...speelt het duister parten of is het echt niet pluis in Ennis Alaska, that's the question.

En het duister en de locatie met de sneeuw is sowieso een setting en omgeving bij uitstek voor spookachtige beelden als de ontdekking van de lijken of de weirde dingen die Navarro ziet, iets waar ze niet de enige in is. Maar zoals een echte True Detective betaamt is het niet alleen het heden dat telt maar spelen er ook dingen uit het verleden met in het bijzonder een zaak die nooit opgelost werd en langzaamaan in verband wordt gebracht maar waar ook enige tegenwerking als tegenreactie op lijkt te komen. Behalve de duistere omgeving lijkt er heel veel meer te spelen met protesten tegen de plaatselijk mijnbouw, een coöperatie die meer vingers in de pap heeft, de eerdere moordzaak, rare verschijningen en tekens, een kleine link naar de eerste True Detective, en twee behoorlijk getroubleerde hoofdpersonen in de vorm van Navarro en Danvers.

En laat bij dat duo nog wel eens het knelpunt liggen waar Danvers nogal een bitch is en Navarro, neergezet door ex-bokster Kali Reis, nu ook bepaald niet innemend is, en er toch wel heel veel tijd opgesoupeerd wordt aan hun relaties en familiaire problemen met zus en dochter. Het zijn momenten dat de zaak praktisch ondergeschikt is, het tempo onderuit zakt, en de karakters veel tijd krijgen maar in mijn beleving niet heel interessant zijn. En dat is toch best een minpuntje in een serie die vergeleken met de andere seizoenen niet eens heel lang is. Maar goed, gelukkig staan er veel positieve dingen tegenover waarvan reeds verschillende genoemd zijn maar nog niet genoemd is het beeld dat me aan Wind River doet denken, de spanning tussen al dat politie volk en dat je niet weet wie te vertrouwen is, de soundtrack met alle nummers goed en passend is, en blijft de interesse hoe het nu precies zit toch wel tot het einde leven en is de ontknoping, wat er nu gebeurt is met de onderzoekers, toch best goed en zelfs kostelijk.

En zo komt deze True Detective ook alweer tot een einde en maakt een goede en sterke indruk hoewel er weliswaar punten van kritiek zijn. Toch is dit zonder twijfel de beste na het fantastische eerste seizoen, al zou het alleen maar zijn vanwege de setting, sfeer en het mystieke randje met enkele shockers van momenten die de serie goed maakt, behoorlijk goed, maar niet in de beurt komt van de buitencategorie waar seizoen 1 tot behoort.

Interessante serie/documentaire die we er gedurende de pauzes door hebben gejaagd op het werk. En ja dit is eigenlijk wel iets dat verplichte kost zo moeten zijn voor iedereen, en dan bedoel ik het hele scala van hoe het ontstaan is, 9/11 zelf, de hele nasleep en alle foute keuzes nadien. Het is allemaal nog al wat, het is ook lijvig qua speelduur, maar het verveelt geen moment en blijft tot op het laatste moment interessant.

Waar was jij tijdens 9/11? Het is zo'n vraag die, ook tussen ons als collega's, onvermijdbaar blijkt. Iedereen weet nog, waar hij was, wat hij deed, en de eerste reactie natuurlijk. Die beelden van die gebouwen met die vliegtuigen, de chaos, de instorting, de angst, de reacties, het is alweer zo lang geleden maar toch blijft het fascineren, is het naast een voetnoot in de geschiedenis tevens een gemakkelijk onderwerp voor de meest rare complottheorieën. De documentaire richt zich daarna toch het meeste op de besluitvorming die na de aanslagen van 9/11 zou volgen en het domino effect van dingen dat daarna kwam. En het moet gezegd dat dit toch uitermate goed gebracht wordt, maar dat ook vooral de wortel met het ontstaan al Qaida die uit de Moedjahedien voortkwam niet it wordt overgeslagen. Zoals veel dictators waar Amerika later last meekreeg hebben ze die eerst praktisch in het zadel geholpen, zie naar de steun aan Irak tijdens de Irak-Iran oorlog. De Viercong die men in de Vietnamoorlog bestreed werd door de Amerikanen eind Tweede Wereldoorlog zelf opgericht om te strijden tegen de Japanse bezetter. Zo werd ook Noriega in Panama en de macht geholpen door de CIA voordat hij een bedreiging werd en verwijderd moest worden. De lijst is wat dat betreft eindeloos met leiders, verzetsstrijders en stromannen die zich later tegen Amerika keerden, in dit geval ook Bin Laden wiens achtergrond verder wordt uitgediept en het mag duidelijk zijn dat dit ver van een domme man is.

En zo ontstaat er een caleidoscopische beeld van een wereld veranderend incident dat 20 jaar eerder eigenlijk al in werking gezet was. De Russische bezetting, inmenging van de CIA, het ontstaan van Bin Laden, andere aanslagen de opbouwen naar 9/11, de de stemmen van de piloten uit vlucht 93 en het oogtarenverslag uit het Pentagon dat kippenvel waardig is, the War On terrorism, nog belangrijker de oorlog in Irak, The Bush Administration, Obama, inzichten betreffende wat men nagelaten heeft na de oorlog in Afghanistan in Irak want de situatie is er alleen maar slechter op geworden, in uiteraard operatie Neptune met de beroemde callsign 'geronimo'. Het mag duidelijk zijn dat 'Turning Point 9/11 the War On terrorism' in die zin heel wat behelst. En dan vergeet ik nog bijna het zogenaamde 'rendition' fenomeen wat zoveel inhoudt als een vermeende terrorist overbrengen en vasthouden in een land waar de mensenrechten minder onder de loep liggen. En hoewel we uiteindelijk niets nieuws zien en dingen die we al wisten, is de documentaire toch spraakmakend te noemen waar een ieder zijn eigen bedenkingen zal hebben met de bemoeienis van de Verenigde Staten omtrent wereldse zaken, maar ook de aanpak van andere dingen, of bijvoorbeeld zaken als dat zogenaamde 'rendition' en Guantanamo Bay. Desondanks is dit buitengewoon interessante documentaire met beklijvende beelden en genoeg stof tot na praten.

''Now I am become Death, the destroyer of worlds"

Afgelopen weken ook nog even aan de slag geweest met deze uitermate breed opgezette documentaire over de Koude Oorlog en de atoombom en eigenlijk kun je bijna voor al het voorgaande helemaal terug naar de aanslag op Franz Ferdinand in Sarajevo die de Eerste Wereldoorlog in luidde. Maar dan zou de docu wel heel erg uitgebreid worden waar hij nu eigenlijk al aan de lang kant is. Begrijp me goed dat het interessante materie is maar de fase van de val in '91 en ook rond Poetin zelf heb ik regelmatig zo'n gevoel dat sommige gedeelten wel iets beknopter hadden kunnen zijn.

En eigenlijk is het van meet af aan onvoorstelbaar wat er allemaal gebeurt is met in den beginne de Tweede Wereldoorlog en de race voor het eerste inzetbare nucleaire wapen met uiteindelijk de zwaarste mogelijke prijs voor de inwoners van Hiroshima en Nagasaki. Om de kriebels van de te krijgen is dan nog zo'n detail als meisjes van het danskamp die in de sneeuw gingen spelen en vervolgens zwemmen. Het is een gruwelijke voetnoot in nog veel ergere geschiedenis waar de verwachting was dat de atoombom rust ging brengen. Treffend is dan ook de opwinding van Truman die al snel omslaat in schrik met verschillende regels en decreten tot gevolg. En hoewel ik de beelden van Hiroshima en Nagasaki maar al te goed ken verrasten ze me toch weer als misselijkmakend en wat de mens elkaar soms aandoet. Toch is dit pas het begin van wat nog allemaal gaat volgen, want de Koude Oorlog en de echte wapenwedloop moet nog beginnen.

En andermaal is het verbazingwekkend wat er allemaal gebeurd is met eerst nog een terugblik op het ontstaan van Stalin's Rusland waar er altijd al issues waren met de Oekraïners, met de Holodomor begin jaren '30 en zuiveringen eind jaren '30. Wat heeft die man ook een levens op zijn conto. Het lijkt een kleine stap naar de post-oorlog situatie waar meteen al rumoer is rond Berlijn met later de muur en dat is nog maar het begin met de vele mislukte operaties, gegok met mensenlevens, omgooien van regeringen elders, het gevecht tussen communisme en het westen op tonelen als Korea en Vietnam en eigenlijk houdt het niet meer op. Daarnaast speelt de ruimterace nog en zijn er een aantal 'close call' momentjes zoals de kapotte chip in de tijd van de Carter-administration of de reflectie op de wolken aan de kant van de Russen, zo meen ik ook dat men een keer bijna met de hand op knop zat tot men zich bedacht dat er een trainingsprogramma draaide die een aanval simuleerde. Over op de rand van de afgrond staan gesproken....

Interessant dus, vooral met dingen die ik zelf op tv gezien heb zoals De Muur of het Plein van de Hemelse Vrede, Chernobyl, of de hernieuwde opbouw van bewapening en spanningen onder Ronald Reagan met als indirect gevolg het neer halen van de lijnvlucht, iets dat ook vaker gebeurt is. En vervolgens het onvermijdelijke met het instorten van het Oostblok, iets waar Gorbatsjov altijd van zei dat Chernobyl het begin van alles was. En stel je toch eens voor dat de Navo dan echt ontbonden was, maar ook de ellende en armoede vervolgens in Moedertje Rusland waar uiteindelijk alles inclusief de instorting als voedingsbodem ging werken voor Poetin. Had ik al gezegd dat er veel gebeurt is? Het is niet te geloven...

Maar zo ergens na de muur en de val van het Oostblok komt de klad er voor mij wel in, want op een gegeven moment is het allemaal wel héél erg lang en veel. Te lang ondanks dat het wel allemaal interessant is. De laatste twee afleveringen snak ik dan ook bijna naar het einde zonder dat ik dit de serie heel erg ga aanrekenen.

The longer we stayed, the worsed it got.

Een nieuwe Vietnam-documentaire gaat er bij mij altijd wel in dus kom maar op terwijl ik Hearts and Minds uit 1974, The Vietnam War van Ken Burns uit 2017 en Vietnam in HD uit 2011, waar ik tot mijn grote verbazing zie dat ik daar nog niet op gestemd en geen comment geplaatst heb, reeds gezien heb. En laat ik vast zeggen dat de docu van Burns en Vietnam in HD echt van hoog niveau zijn en Turning Point echt wel iets moet laten zien, maar dat deed het dan ook.

Want Turning Point laat een mooie opbouw zien van alle voorwaarden die de wortel vormden waar de oorlog uit ontstond met de Vietcong, CIA met alle betrokkenheid tot gevolg, gekonkel en gelieg, het voorkomen van gezichtsverlies en bijna bijzaak de strijd tegen het communisme. En zelfs in de 'Kennedy-administration' stonk het dus al aan alle kanten qua eerlijkheid en komt nu toch wel naar voren dat LBJ met een vreselijk probleem werd opgezadeld waar hij alleen maar kon falen en vaak in mijn ogen altijd onterecht als agressor wordt gezien die Vietnam liet escaleren. In feite goldt dit voor alle presidenten nadien geconfronteerd met het hoofdpijndossier genaamd Vietnam waar allang geen eer meer te behalen viel maar slechts hoon en heel veel kritische vragen. Zorgvuldig bouwt de documentaire dan ook een ander gevoel op, namelijk de gemiddelde paranoia, achterdocht en gespletenheid waar gemiddelde Amerika zich al een aantal decennia in bevindt.

Complex is de materie die zich over een jaar of tien uitspreidt met veel politiek gekonkel, niet te vergeten de onrust binnen Amerika met opstand, protesten, het neerslaan van de raciale toestanden, de aanslag op Kennedy en natuurlijk Watergate. Met zoveel problemen thuis lijkt de oorlog in Vietnam, met de gruwelijkheden van My Lai, bijna bijzaak en benadruk ik nogmaals hoe complex de oorlog in Vietnam was met het Tet-offensief als fraai voorbeeld wat toch echt wel een overwinning was voor de Amerikanen met heel veel slachtoffers voor het noorden, maar in de media overkwam als een flater en een bloedneus van jewelste. Het is de Vietnamoorlog op zijn meest complex waar het Amerikaanse leger gewend was een conventionele oorlog te vechten maar in Vietnam zelden echt een frontlinie vond en de mankracht, ervaring en vuurkracht konden gebruiken zoals ze dat wilden. Snipers, tunnels en boobytraps is wat ze kregen met veel frustraties tot gevolg met warcrimes in het zog.

De docu toont de Vietnamoorlog in zijn complexe gelaagdheid door de jaren heen en doet dat dus goed, toch kan het niet aan de Ken Burns documentaire tippen die met tien afleveringen nog net iets completer en uitgebreider is. Toch scoort ook deze een meer dan dikke voldoende.

Een serie en titel die na het ontdekken van David Lynch toch wel hoog op het lijstje stond. En wat kan ik genieten van typische producten van Lynch in de vorm van Lost Highway en Mulholland Drive, en met de wetenschap dat Twin Peaks ook een aaneenschakeling van rare karakters en mysterie betrof, was dit toch wel een must see. En Twin Peaks verbaasd, is bevreemdend, triggert om verder te kijken, maar valt ook een heel klein beetje tegen.

Het sfeertje is er wel meteen, en als kijker sta ik meteen wel op scherp, of het moet de roem zijn van Lynch die vooruit snelt. Het lijk is snel gevonden waarop het hele circus in beweging komt, en Lynch laat toch wel zijn uitzonderlijke klasse zien in de scene naar de mededeling in het klaslokaal. Wat wordt die op fenomenale wijze opgebouwd. Wauw...kippenvel! Twin Peaks vervolgt met een stoet onwaarschijnlijk vreemde en opzienbarende karakters waar de ene nog meer te verbergen lijkt te hebben dan de andere, en men vooral lijkt te strijden om de titel wie het raarste is, om nog maar te zwijgen over het mysterie zelf dat zich langzaam ontvouwt. Zaken die op zich niet heel verrassend zijn omdat ik Twin Peaks: Fire Walk With Me al eens zag.

De cast is uitstekend in die zin, de muziek simpel maar toch heerlijk, het sfeertje met onheilspellende momenten en beelden sterk, en de karakters bij tijd en wijlen ongelooflijk. Ferrer is kostelijk als de grof gebekte forensisch onderzoeker, Maclachlan niet heel sterk acterend maar wel helemaal in de ban van het buitenleven en meer geïnteresseerd in de culinaire omgeving dan de zaak, Wise bij tijd en wijlen humoristisch als door verdriet overmande vader, en zo kan je nog wel even doorgaan. Het is al haast jammer dat hier tegelijk ook het zwakke punt van de serie ligt, omdat voor mijn gevoel de absurde karakters op een bepaald moment niet bijdragen aan sfeer of mysterie maar eerder kolderiek worden, zeg maar op het banale af. Wel leuk al die lijntjes tussen elkaar, iedereen heeft wel iets met een ander, of een verhouding, geschiedenis, rekening of samenwerking, en ieder heeft wel iets dat stinkt richting de zaak van Laura Palmer.

Hoewel ik al zo mijn twijfels begin te krijgen naarmate de laatste aflevering vordert, treft het open eindeme toch met een zekere verrassing. Is dit het nu? Oké, dat wordt dus zoeken naar seizoen twee, gelukkig maar want het eindplot rond Leo en Jacques was er ook wel één geweest die een beetje tegen ging vallen, gelukkig heeft Lynch nog een konijn in de hoed. Desondanks hou ik een tweezijdig gevoel over aan seizoen 1 die vermaakte en wel trok om verder te kijken, getuige de pilot vrijdagavond en de laatste aflevering op zondagavond, maar ik had er toch meer van verwacht, en helaas verliest de serie zich mij teveel in rariteiten. Ik kan dan ook niet zeggen dat dit de beste serie ooit is, maar een dikke voldoende zit er zeker wel in.

Het was ergens in april dat ik met een kameraad aan de prequel film zat dat ik mij realiseerde, verrek, ik weet helemaal niet hoe de serie afloopt want die heeft immers een open einde, waarop het idee ontstond om net als vorig jaar gedurende mijn vakantie een Twin Peaks seizoen te kijken. Het bestellen van de serie was al snel een feit, nu was het alleen nog wachten op de vakantie om te beginnen met de serie iets waar ik uren nadat mijn laatste werkdag afgelopen was al mee startte. En poeh, dat was toch wel weer even inkomen, en laat ik vast verklappen dat deze 17 uren durende miniserie mij toch wel ontzettend tegenviel.

En in feite gaat seizoen 2 verder waar seizoen 1 is geëindigd. Het onderzoek van Cooper, rest er nog altijd de vraag wie Laura Palmer vermoordde, is de cast grotendeels hetzelfde en rijgen de rare gebeurtenissen en karakters zich aan elkaar. En ach, opzich past het jasje weer vrij snel, want het sfeertje is die eerste afleveringen zo nu en dan best wel weer oké, natuurlijk is er weer de schare ongelooflijke mooie vrouwen, en blijft de vraag wie Laura vermoordde. Maar dan realiseer ik mij dat ik dat immers al weet door de prequel film Twin Peaks Fire Walk With Me, een aap die, ver voor de helft van de serie, daadwerkelijk uit de mouw komt als betrapt en opgepakt. Aardig is het mysterie en de visioenen die leiden naar de ontmaskering, tevens wordt het geheel rond een soort van dubbele persoonlijkheid beste aardig gebracht. Maar ja, we zijn nog niet eens op de helft van de serie en de zaak is opgelost, dus waar moeten die andere 12 afleveringen nog overgaan...?

Het klopt niet om te zeggen dat de serie vanaf dat moment instort want het afkalven was al een aflevering of twee eerder begonnen. De tendens was vanaf aflevering 5 al dat het mysterie langzaam plaats maakte voor kolderieke en flauwe situaties, en zo mogelijk nog dommere karakters. Ik las hierboven een comment van iemand anders dat hij de karakters Andy en Lucy leuk vond en van toegevoegde waarde. Ze kunnen van mij op een hoop geveegd worden met de inzinking van Benjamin Horne, de net zo irritante Dick Tremayne en zijn weesje, Nadine en haar geheugenverlies, en iets bespottelijks als David Duchovny als travo. Wie bedenk dit een godsnaam? En waarom moet dat allemaal zo verd*md lang duren? Wat een onzin allemaal, bovendien is het mysterie op een gegeven moment ver te zoeken en lijkt het eerder een parade van flauw komisch gehalte. Regelmatig vraag ik me dan ook af waarom ik hier nog naar zit te kijken, een goede reden vind ik dan gelukkig weer in Madchen Amick, Sherilyn Finn, Lara Flynn Boyle, Sheryl Lee, Peggy Lipton en Heather Graham. Dat het team rond David Lynch oog heeft voor vrouwelijk schoon is maar al te bekend.

Eventjes wordt het weer iets interessanter met een nieuwe moordenaar die de omgeving van Twin Peaks onveilig maakt en een spoor van mysterie en rare clou's na laat. Tevens is er de suggestie dat er iets buitenaards speelt, en is de sfeer sterk wanneer Shelley ontwaakt en Leo weer heel veel lijkt te kunnen, en even veer ik op en hoop ik dat het toch nog iets gaat worden die eindeloze rits afleveringen die ik nog moet afwerken. Maar nee, helaas wordt het mysterie en de jacht op de killer weer heel erg teniet gedaan door eindeloos gezever en flauwe toestanden tussen karakters dat ik mee herhaaldelijk afvraag wat ik hier nog langer mee moet. Het eerste seizoen wekte in die zin de interesse omdat het van David Lynch is maar viel door zijn buitennissigheid en momenten die alleen maar afleiden van het mysterie en de sfeer ook al een heel klein beetje tegen. Niet heel erg maar wel voldoende dat mijn beoordeling niet hoger kwam dan een 3,5, en helaas is die trend, die mij langzaam in seizoen 1 op brak, verder doorgevoerd in seizoen 2 met een belachelijk lange speelduur, afleveringen die soms totaal nergens over gaan, en natuurlijk al die rare karakters en hun kolderieke situaties. Het voegt in mijn beleving allemaal bitter weinig toe en ik kan dan ook niet anders concluderen met Twin Peaks seizoen 2 wel heel erg tegen valt en een voldoende zit er wat mij betreft dan ook niet in.

Meer dan prima miniserie die een ander en gematigder beeld van bepaalde Duitsers laat zien.

Op innemende wijze worden vijf uiteenlopende lichtelijke naive personages gebracht aan het begin van de oorlog, zeker van het feit voor de kerst weer thuis te zijn. De verschillende verhaallijnen boeien allemaal en zijn ronduit intelligent te noemen. Tevens de verandering van personages, waar Wilhelm de kadaverdiscipline heeft die aan Friedhelm ontbreekt kantelt dat op mooie wijze. Alle problemen waar Viktor en Greta zich insteken zijn ook exemplarisch voor die tijd. Tevens ook best wel weer goed bedacht dat Greta zich voornamelijk verliest in de zucht naar roem en dat dit eerder haar ondergang wordt dan de hulp aan Viktor.

Minpunt van de serie is toch wel dat het merendeel van de personages erg braaf overkomt of gewoon hun werk doet. Afgezien van de machtswellusteling Dorn en SD wraakengel Hiemer lijken alle Duitsers op het eerste oog brave broeders, terwijl er natuurlijk toch veel meer gebeurt is. Dat je vijf personages hebt die alle vijf erg braaf blijven, geen sympathieën blijken te hebben of over de schreef gaan is tot daar aan toe. Neem nu het voorbeeld dat de Russen het verlaten hospitaal binnen vallen en alle gewonden meteen doodschieten en zich niet minder snel aan de twee achtergebleven zusters vergrijpen, dat zien we bij de Duitsers nergens terug. Daar tegen over staat dat Wilhelm met de grootst mogelijk moeite een gevangene executeert en Friedhelm aan het touw moet trekken om de partizanen op te hangen. Het 'gedwongene', 'we konden niet anders' druipt eraf...Ik zeg niet dat de twee broers zich hadden moeten vergrijpen aan dingen maar om hen heen had wel veel meer kunnen gebeuren aan wreedheid, afstomping en roof- en moordzuchtig gedrag.

Desalniettemin geeft het een mooi beeld van een aantal mensen aan de Duitse kant van begin tot het einde, ook al is de achtergrond subtiel opgepoetst als je het mij vraag om niet teveel een oude wonde open te rijten. De oorlogsscenes zien er bijzonder goed uit, er wordt prima geacteerd, vooral Bruch en Shilling zie je in het gezicht ouder en anders worden, en het verhaal wordt prima afgerond in de kroeg. Wel jammer dat de glazen die gepakt worden erg schoon zijn terwijl het halve pand in puin ligt. Desondanks, een mooie serie, zeer de moeite waard om eens te kijken.

You want to know what it's like?! Boom! There it is. I'll give it to you right now.

Onwaarschijnlijk sterke documentaire die de Vietnam oorlog over zijn volle dertig jaar uitdiept en deze belicht van alle kanten.

Eind tweede wereldoorlog werd er een guerrillabeweging opgezet door de Amerikaanse geheime dienst tegen de Japanse bezetter. Deze beweging zou uitgroeien tot de NVA/Vietcong en een spreekbuis voor het communisme. Een behoorlijke zit is de documentaire uiteraard wel met 10 afleveringen van meer dan een uur naar ik meen, maar is zeker de moeite waard om de achtergrond en geschiedenis van Vietnam te leren kennen. Een land altijd geslachtofferd als kolonie, bezet en verscheurd door verschillende partijen. Ongekend in die zin wat er allemaal gebeurt is in dat land, en vooral gedurende het Vietnam conflict zelf.

Treffend de verhalen van getuigen, en vaak niet de minsten maar geletterde mannen als Tim O'Brien, John Musgrave, Phil Caputo en Karl Marlantes. Een van de meeste fascinerende scènes is toch wel Ron Ferrizzi te noemen die aan het woord komt als boordschutter van een helicopter belast met zoeken naar VC patrouilles. Als bij de klik van een schakelaar flipt de man tijdens zijn verhaal en laat op ingrijpende en emotionele wijze zien hoe de waanzin, woede en stress nog altijd in deze man gevangen zit. Werkelijk fascinerend moment.

Zoals gezegd wordt alles uitvoerig vanaf alle kanten belicht. Van de draftees uit arme buurten tot de ongeruste familie thuis, van snoeiharde Vietcong veteranen tot de gemiddelde boer in de rijstvelden, van het gekonkel betreffende Nixon en McNamara tot de machtsstrijd tijdens Ho Chi Minh en Vo Nguyen Giap. In uitstekende montage, oude zwart wit beelden, recentere kleurenbeelden, eerlijk, direct, neutraal en onderbouwd met een fraaie soundtrack van Nine Inch Nails frontman Trevor Reznik. Voor wie wil weten wat er in The Nam gebeurde is dit verplichte kost en bijna onnodig te zeggen is dit een uitstekende documentaire te noemen.

Maar weer eens een documentaire'tje meepikken op Netflix en daarbij viel de keuze op deze Waco wat toch altijd een interessant onderwerp is. Behoorlijk wat jaren terug zag ik al eens een docu die zich meer richtte op de achtergrond van Koresh en diens jeugd, tevens zag ik de serie met Taylor Kitsch in de hoofdrol, en dat voldeed allemaal prima waar het echte raakvlak en herinnering natuurlijk de nieuwsberichten zijn destijds in 1993, de beelden van de mislukte raid en brand, wat natuurlijk een bizar verhaal betrof.

Afijn, men nemen de Branch Davidians, hun thuis op Mount Carmel, de verdenkingen en vermoedens die er zijn rond wat er speelt binnen de sekte, en uiteindelijk de ATF die weinig zachtzinnig langs komt voor een huiszoeking en op de deur klopt. Dat Koresh een rare snuiter was wist we wel en moet het gezegd dat hij richting het einde wartaal begint uit te slaan en richting een psychose neigt. Toch kan dat net zo goed de verwonding met bloedvergiftiging of koorts zijn waar ik de aantijgingen over sex met minderjarigen aan de zwakke kant vind en Koresh voor de buitenwereld vooral onbegrepen blijft en we niets wijzer worden. Maar daar richting Waco American Apocalyps zich dan ook niet echt op. Dat doet het toch vooral, wellicht onbedoeld, op de vraag waar de ATF nu eigenlijk mee bezig was. Want wapenbezit is vrij, vooral in Texas, en staat duidelijk dat men volgens het 4de amendment niet zomaar huiszoekingen mag doen of dingen in beslag mag nemen. Dus wat had men dan verwacht? En dat ik dit zeg betekent wel iets, want opzich vind ik dat de politie als uitvoerende macht altijd preventief mag fouilleren, aanhouden enzovoort. Maar dat ligt in Amerika met hun regels en wetten even iets anders en dat heeft men zelf gecreëerd en dan zeg ik dikke bult. Die hele wetgeving is zo schimmig als het maar kan rond bezit en recht tot verdediging en het moet gezegd dat het dan ook behoorlijk los gaat met beelden die er niet om liegen en destijds de wereld overgingen.

Afijn, de raid mislukt en de beelden van de terugtrekkende ATF leden met gewonden en doden achterin of zelfs op de motorkap van geconfisqueerd voertuigen zeggen veel, het zijn met recht beelden van een 'warzone' te noemen. Een patstelling ontstaat en eigenlijk is het in de dik vijftig dagen die daarna volgt een bizar beeld rondom justitie die vooral uitblinkt in miscommunicatie en zichzelf regelmatig in de voet schiet met acties tussen ATF, FBI, de onderhandelaars en het anti-gijzelingteam die haaks op elkaar staan waardoor justitie en Koresh een steeds moeizamere verhouding krijgen. En wat is dat toch een oliebollen actie, dat men midden in de nacht het terrein verkent om de garage achterop de compound in te pikken, maar waarom neemt men daar niet langer de tijd voor en wordt er een wijdere boog genomen? Waarom is dat niet doorgecommuniceerd met de onderhandelaars die aan kunnen geven dat ze gezien worden? Het is een puinhoop tussen alle instanties die bol staat van de slechte communicatie en tegenstrijdigheid. Toch lijkt het duidelijk dat de brand niet veroorzaakt is door justitie maar vraag ik me wel weer af hoe ze aan die opnames komen. Had men microfoons verstopt, en wanneer dan?

In die zin worden we daar ook niet perse heel veel wijzer van, desondanks liegt het beeld van FBI sniper Whitcomb bij de rokende puinhoop er niet om, net zo min de strijd van de negotiators die probeerden te redden wat er te redden viel, maar maakt de emotie van alle betrokkenen toch wel de meeste indruk op me en lijkt op alle lagen van Davidians, de ATF agenten tot het negotiatorteam nog altijd diezelfde emotie te overheersen terwijl het meer dan 30 jaar geleden is. Treffend is het verdriet van zowel Heather Jones als Bill Buford die bij het minste of geringste emotioneel worden, en zo blijkt maar weer dat een actie als dit slechts verliezers kent aan bij kanten vooral te wijten aan een slechter aanpak en communicatie. Ansich betreft het een documentaire die weinig nieuwe feiten presenteert, maar zijn impact zeker niet mist.

.

The Walking Dead kan natuurlijk niet ontbreken om te zien als je zombie fan bent maar ondanks dat de serie al van 2010 is kwam het er nog nooit van om de reden dat ik ten eerste niet zo'n serie kijker ben, ik eigenlijk zelden als streamer actief ben en het er op tv gewoon nooit van kwam. Maar zoals gewoonlijk bracht de kringloop daar verandering in door een box tegen te komen met de eerste drie seizoenen waarop maar één antwoord kan komen en dat was meenemen en uitproberen.

Weken terug werd er al afgetrapt met een avondje Back 4 Blood, kan helaas niet tippen aan zijn voorganger L4D2, en de eerste drie afleveringen waarop er gisteren werd afgesloten met andermaal een avondje B4B en de laatste drie afleveringen van het eerste seizoen, en hoewel mijn hart niet overslaat van enthousiasme is het toch wel leuk genoeg om door te zetten met de andere twee seizoenen. Wennen en de kat uit de boom kijken is het sowieso met een serie die vrij traag op gang komt en de conclusie van mijn game kameraad en mij toch is dat er niet zo bot veel gebeurt rond Grimes die wakker wordt in een surrealistische situatie en opzoek gaat naar overlevenden en zijn gezin. En zoals reeds gezegd gebeurt er niet zo gek veel, maar The Walking Dead lijkt ook niet voor de Gore, kills en grof geweld te willen gaan maar eerder oog te hebben voor, en een beeld te willen schetsen rond, de mensen, de karakters en vooral de stress en druk op de overlevenden en de groep die we volgen.

Kleur op de wangen krijgt de serie sowieso door de integere hoofdrolspeler Grimes, interessant zijn de struggles met ex-collega Shane, maar ook door de knappe dames in de vorm van Callies en Holden, maar nog het meeste door de redneck hillbillies Merle en vooral Daryl. En sterk en interessant is sowieso de opbouw naar de problemen in aflevering 4 en hetgeen dat daarna allemaal gebeurt en uitmondt in een interessante eindfase. Jammer dat de explosie op het einde behoorlijk overdreven is maar voorruit. Dit samen met een prima cast in de vorm van DeMunn, Bernthal, Lincoln en Reedus plus de muziek maakt The Walking Dead tot een prima zit. Maar tot het beste dat ik ooit gezien heb behoort The Walking Dead niet, want daar mist het toch een bepaalde intensiteit voor. Maar zoals reeds gezegd zie ik niet op tegen de volgende seizoenen. Twijfel is er nog wel rond het cijfer, want een 4 vind ik dit toch echt net te hoog waar een 3,5 weer net te laag is. Helaas wint de 3.5 het toch maar misschien dat er ooit nog eens verandering in komt.

En na het voldoende bevallen eerste seizoen met het volgende The walking Dead seizoen 2 in de weer op de woensdagavond. En buiten het feit dat er de introductie is van enkele nieuwe karakters, en een aanzienlijke toename van het aantal afleveringen, sluit de serie naadloos aan op het voorgaande. En dat slaat op zowel de goede als de slechte punten van de serie.

Andermaal is men op pad en zoekt men een veilige plek in het post apocalyptische zombie landschap. En uiteraard gaat dit weer met het nodige aan pech en strubbelingen en vind men bij de boerderij toch een redelijke plek vanaf waar de zombies een beetje op een laag pitje gaan en het vooral persoonlijk drama, ruzies en machtstrijd is dat de boventoon voert. En ach, het kijkt wel lekker weg maar eigenlijk kan het GTST gehalte me ook regelmatig gestolen worden want er wordt soms toch wel heel erg veel gekibbelt en gekletst waarop wij ons redelijk afvragen of men geen belangrijkere zaken aan het hoofd heeft. Neem bijvoorbeeld de morele discussies die Dale ieder keer aanzwengelt en op een gegeven moment gewoon irritant wordt en ben ik de problemen die Carl veroorzaakt op een gegeven ook wel eens zat. Daar staat tegenover dat Rick uitermate sympathiek is, Darryl groeit qua interesse en vooral Shane een fijne pain in the ass is in zijn constante worsteling met Rick. En vooral Shane zorgt voor de nodige aan sjeu met buitensporig geweld en reacties zoals de afloop van de één na laatste aflevering. Dan heeft het vrouwelijk schoon een fraaie uitbreiding met Lauren Cohen en ontwikkelt Laurie zich ook tot een behoorlijke tijger.

Maar het scenario wemelt gedurende het seizoen weer van de slechte keuzes en worden er fouten gemaakt die de hele serie voor problemen zorgt. Waarom let men niet beter op. Waarom zet men niet beter mensen op wacht zoals tijdens de pech op de snelwe. Waarom is moeder Lori eerst overprotective om daarna Carl mee te laten gaan met Rick en Shane met alle gevolgen van dien. En zo staan keuzes regelmatig haaks op iets dat eerder gezegd of gebeurt is en vraag ik me regelmatig af of men nu echt niets beters kan verzinnen. Zo snap ik ook niet dat mensen alleen gelaten worden en dat men niet aan een buddy systeem doet. Constant is men alleen aan de wandel en is mijn buiten bereik en in de problemen, en dat lijkt mij toch iets wat je ten kosten van alles zou moeten willen voorkomen. En op de boerderij worden weer ook weer alle standaard fouten gemaakt. Hekken? Versperring? Auto's afgetankt en klaar? Wachtposten? Roulatie systeem wachtlopen? Een afgesproken plek om samen te komen mocht het allemaal mis gaan. Men is gewoon niet voorbereid, op niets eigenlijk. Neem bijvoorbeeld de vermissing van Lori, gaat er zo maar vandoor, niemand die haar mist, niemand die iets hoort. De zombies kunnen praktisch bij ze in bed liggen of aan tafel zitten, over verdediging gesproken. Dan die gast nog van de tegenpartij die je gaat redden waardoor de spanning binnen de groep weer verder toeneemt. Een zombiea apocalypse doet zeker vreemde dingen met de mens.

Dus ook seizoen 2 hangt weer aan elkaar van de discutabele keuzes, de hoop dat het realistisch en rauw wordt, en heel goed, hebben we ondertussen wel van ons afgezet en verbazen en vermaken ons meer vanuit de logica hoe men zichzelf nu weer ontzettend in de nesten gaat werken. En in die zin sluit de 2e aan op de 1ste die ook niet bovengemiddeld is maar wel vermakelijk. Een zekere kwaliteit heeft het geheel wel, de muziek, cast en acteerprestaties zijn oke net als de momenten van actie, kills en Gore. Maar ja, ik vraag me toch af of er niet meer van gemaakt had kunnen worden. Ondertussen gaan we volgende week gewoon verder met seizoen 3 want die heb ik ook nog liggen.

You're as cold as ice officer friendly.

Lekker toch weer die tune en soundtrack ondanks het feit dat seizoen 1 en 2 best oké waren maar niet het hoge niveau dat ik/we hadden gehoopt. Desondanks zat er voor beide seizoenen een 3,5 in en waren we best nieuwsgierig naar het vervolg waar verschillende fans toch afhaken en bakken kritiek uiten, dus kom maar op zo woensdags op de gameavond. En verdomd nog aan toe, beviel dit toch even een stuk beter! Dit is de sfeer en het niveau wat we willen en dat anderen hier afhaken is ons een raadsel.

We weten inmiddels wat de inzet betreft rond het overleven in de post-apocalyptische zombie wereld met als cornerstone uiteraard Rick en zijn groep. En als locaties de sfeer verhogen dan doet de gevangenis, waar de groep aanbeland, dat zeker als grimmig en duister fort waar de groep zich uitermate goed zou kunnen verschansen. Daarnaast valt binnen de eerste aflevering op dat Rick een stap gemaakt heeft net als een bepaalde hardheid en doortastendheid van hem en de groep. Verdomd, hier gaan we dan toch echt even goed voor zitten met een beeld dat een stuk duisterder, grimmiger en harder is dan de voorgaande twee seizoenen. Sterk is daarbij de wijze hoe men de gevangenis schoon veegt, snelle en harde keuzes maakt en het zelfs even heel onplezierig en heftig wordt met bajestuig. Goed, duidelijk moet dan toch inmiddels zijn dat zombies niet de enige vijanden zijn maar dat andere overlevers minstens zo gevaarlijk kunnen zijn. Duidelijk is inmiddels dat karakters als Rick en Andrea grote stappen gemaakt hebben, Michone natuurlijk een uitermate interessant personage is en er een erg sterke antagonist opduikt in de vorm van de Guv'nour, onbekende maar overtuigend en sterke acteur overigens.

Wat ons vooral veel goed doet is dat die afwachtende, laffe, twijfelende houding uit de eerste twee seizoenen er eindelijk een beetje af is en men eindelijk praktischer denkt in de zin van barricades, verdediging en wachtlopen. Twijfelachtig is dan op zijn beurt weer de keuze om Herschel mee te nemen op patrouille in de gevangenis met alle gevolgen van dien waar de schade aanzienlijk is maar het had erger kunnen zijn. Waarom doe je dat? Die man is belangrijk als dokter en als oudere wellicht kwetsbaar, hou zo iemand in de achterhoede. Maar goed, dat zijn details in een seizoen dat verder slaagt qua grimmigheid, grover geweld tegen zombies, zelfs een beetje Gore, waar Rick groeit als interessant karakter en balanceert on the brink of madness, een terugkerend karakter als Morgan al te ver heen is, er serieus doorgepakt wordt door sterke karakters als Darryl, Rick en Michone rondom Woodbury, Merle weer voor veel onrust zorgt, het geheel met de Guv'nour uit lijkt te monden in serieuze oorlog en het gruwelijk is wat er overblijft van de in de fik gestoken zombies. Eén van de beste momenten van de serie met veel lading is toch wel het moment dat Maggie opduikt met de baby en tot Rick doordringt wat dit betekent.

En zo had seizoen 3 zomaar een 4,5 kunnen krijgen ware het niet dat het toch een heel klein beetje als een nachtkaars uitgaan na de laatste aanval en we daar toch iets meer van verwacht en gehoopt hadden als final shoot out, dan is er nog de naïve houding van Andrea richting de Guv'nour die op een gegeven moment irriteert en een paar hele kleine dingetjes zoals Herschel in het begin en dat gedoe van Karl in de diner vanwege die foto. Maar duidelijk is dat dit veel en veel beter smaakt en verandert van afstrepen naar best wel zin hebben om een paar afleveringen mee te pakken. En nogmaals, waarom mensen hier afhaken is me een compleet raadsel want hier begint het voor ons pas.

Serietje met een maar al te bekende naam uit mijn jeugd, toch was er verrassend weinig blijven hangen en had ik onderandere Huub Stapel in gedachte en Renee Soutendijk naar ik meen. Laten we gerust stellen dat mijn herinnering een brei betrof van allerhande. Want met de start en het kijken van Het Wassende Water trof ik toch verdomd weinig bekends.

Desalniettemin mag het beeld en de tijdgeest er zijn met het boerenleven zo ergens begin 19de eeuw. De gebezigde taal en spraak is kort en bondig, het leven kent weinig meer charme dan overleven en voor het gezin zorgen en het leven is er net zo plotseling als dat het op kan houden. Fraai toch zeker het beeld van die tijd in die zin qua gebruiken, de gebrek aan luxe, hoe de knechten leefden en afgebekt werden, de rol van God en het geloof, en aardige momenten zoals de mini veemarkt of het beeld van zo'n marskramer die natuurlijk ook nog eens met de nieuwtjes komt. Prima rol overigens van Lou Landre.

En dat geld voor meer zoals het ijzeren en onbuigzame karakter Thera gespeeld door Kitty Courbois. Verder is de cast prima op orde met Hoffman, Pleijsier, Joost Prinsen, Hans Dagelet en Will van Kralingen. Sterk is ook zeker de terugkerende melodie in de soundtrack, ligt Wiebe van der Zee ongetwijfeld te watertanden bij het zien van de landschappen en het vee, en moet veel in het langzaam voortschrijdend van de tijd gezien worden zoals gewoon in die tijd. Maar dat is het dan ook wel binnen een serie die aanzienlijk is qua lengte met acht afleveringen van circa 55 minuten. Het grootste punt is toch wel dat er verdomd weinig gebeurt in dit tijdsbeeld van de opgroeiende Willem en Chiel die van jong tot volwassen altijd met elkaar in de clinch liggen afgewisseld door relationele beslommeringen en de bemoeienisen van moeder.

En het zegt mij allemaal bitter weinig, het zal wellicht voor de liefhebber zijn maar ik heb het met moeite afgerond en vond het maar een saaie boel met oneindig veel gelul. De voldoende die volgt is dan ook puur vanwege het tijdsbeeld en goed acteerwerk.

'I'm confused...'

'Your confused...?'

Dit moest ik zien kreeg ik te horen aangezien ik de film van Snyder behoorlijk kon waarderen. Er werd wel aan toegevoegd dat het erg wazig was en je bijna niet zonder een YouTube episode breakdown kon. Nieuwsgierig was ik in ieder geval wel, maar die nieuwsgierigheid en het verwachtingspatroon werd geen moment voldaan, sterker, ik was blij dat de laatste aflevering er op zat...

Waar te beginnen bij deze serie...het alternatieve wereldje met de omgekeerde machtsverhouding wat de politie betreft is nog niet zo verkeerd. Sowieso mag de vaak duistere sfeer als erg goed benoemd worden, en man...wat heeft Trent Reznor een werkelijk fan-tas-tische soundtrack geschreven. Wat een heerlijke muziek! De vele hints en lijntjes naar het verleden mogen er ook zijn, net als de vele nazaten en veteranen uit de film, toch is dat konijn op een gegeven moment wel uit de hoed, want op een gegeven moment is het wel voorspelbaar dat niemand bij toeval voorbij komt en zijn de connecties op een gegeven wel te raden. Nog wel aardig te benoemen sommige parallellen zoals dat zowel de serie als de film met een moord begint. Ook leuk bedacht is het stukje geschiedenisles omtrent Bass Reeves, iemand waar ik vorig jaar nog wat over gelezen had in een Historia en dus voor mij niet onbekend was. Sowieso is de hele fase rond Will Reeves als Hooded Justiceonwijs sterk, bij die fase begint de serie pas echt te leven. Tim Blake Nelson is ook altijd een meerwaarde vooral met zijn interessante karakter en kwaliteiten....maar daar stokt het dan toch al snel wat de pluspunten betreft.

Valt Watchmen dan zo tegen? Misschien wel niet eens, want kwaliteit is er zeker. Het staat me echter wel veel te ver van de film. Waar ik de film geweldig vind qua karakters met Rorschach, The Comedian, het ontstaan van Dr. Manhattan en moeder en dochter Silk Spectre is het behelpen in de serie.Want het karakter Abar kan me gedurende de serie geen moment boeien, jammere dan is uiteraard dat praktisch zes a zeven afleveringen Abar als 'main-caracter' heeft. De onderbreking daarin waarin we kennismaken met de achtergrond van Hooded Justice is bijna een opluchting te noemen en staat natuurlijk qua karakter veel dichter bij de karakters uit de film. Angela Abar is geen interessant karakter qua achtergrond, en haar alter ego is evenmin interessant. Goed, dat zal persoonlijk zijn. Volgende punt van kritiek is de 'woke' kaart die zo overduidelijk door scenarist Lindelof wordt uitgespeeld. En net als met Endgame vorig weekend die ik op verschillende dingetjes betrapte zou het allemaal best meevallen als dat soort bewegingen niet zo aanwezig waren, zo hitserig, zo veel aandacht en voetlicht opeisten. Dan werden dergelijke keuzes als een vrouw of een gekleurde als held misschien veel rustiger geaccepteerd denk ik, maar met de wetenschap dat het sociale landschap verandert en we overal wat van moeten vinden en opeens niemand meer achter mogen stellen, misschien zelfs voor moeten trekken of dat de zaak nu ten goede komt of niet, ligt het er allemaal zo dik bovenop, wordt het je zo opgedrongen. Bijvoorbeeld James Bond die opeens alles mag zijn dan wat hij is een blanke man, of een tiener die na het zien van een Disneyfilm twittert dat het allemaal blanke mensen zijn. Tja, waar had dat op...?

Krijgen we een interessante lesje racisme in de jaren '20 tot aan WO2? Ja best wel. Maar het beeld slaat wel erg door in een erg zwart/wit beeld betreffende de wrede blanke man die dit als hobby schijnt te hebben. De keuze om dan vervolgens met acteurs Regina King en Abdul-Mateen op de proppen te komen als tegengewicht valt me ook zwaar, want de keuze om met iets anders te komen, om politiek correct uit de hoek te komen, lijkt wel haast belangrijker dan of deze mensen hun rol wel kunnen dragen en ze er überhaupt iets bijzonders van kunnen maken. Ben ik een racist, nee verre van, geen problemen met de gekleurde medemens en al helemaal niet met vrouwen of dat die minderwaardig zijn. Toch verwacht ik dat de gemiddelde Trumpstemmer, trailer trash red neck, bier zuipende NASCAR hillbilly, Proud Boy, White Power racist zich in zijn stoel omdraait de serie uitmaakt voor anti-racisme propaganda en onder het motto Miller-time een volgende biertje opentrekt. Dus wat hebben we dan uiteindelijk aan deze demonstratie gehad? Weinig als je het mij vraagt. Een poging om via een stripverhaal eeuwenoude mechanismen te veranderen. Zou er draagvlak zijn voor seizoen 2? Ik las vanochtend dat dit er niet op lijkt, I wonder...

Als laatste puntje van kritiek wil ik het einde en de eindeloze stroom aan hints aanhalen die aangewezen wordt in de YouTube episodes breakdowns. Behalve dat ik absoluut wel van een mysterie hou, David Lynch bijvoorbeeld, voelt het einde en hoe alles bij elkaar komt ontzettend gekunsteld aan, onnatuurlijk op de één of andere manier, zo ontzettend gezocht en heel ver doorgedacht. Hoe ver kun je daar in gaan? Ver dus, en wat mij betreft ook voorbij het redelijke. Dan die eindeloos stroom met hints die zelfs de boeken behelst die karakters aan het lezen zijn, hoe ver wil je daar dan mee gaan? Kijk ik naar Watchmen of een aflevering van Wie Is De Mol? Iets wat dus ook in het eindeloze doorgevoerd wordt, onbegrijpbaar is en voor veel mensen hun kennis voorbij zal schieten. Oeh...'want dat karakter heeft dat boek beet, en in dat boek komt die quote voor en dat kan dat en dat betekenen'... tuurlijk joh. In plaats van al die onzin hadden ze beter een interessanter hoofdpersoon kunnen creëren. Afijn...ik zou nog wel even door kunnen gaan, maar dit is wel voldoende.

Toch ga ik niet zeggen dat het slecht is, want een bepaalde kwaliteit heeft het geheel wel. Ik had er heel iets anders van verwacht dat sowieso, en wellicht dat het allemaal to much is voor een eerste keer, zie ik er met de huidige kennis een tweede keer anders naar, want een herziening gaat er zeker komen.

En The Wire seizoen 1 werd de tweede serie van de vakantie en met een notering op de derde plaats in de serie top 100 verwachte ik hier toch heel wat van. En buiten een degelijk beeld, van een verder degelijke serie, zag ik hier geen moment buitencategorie in. Sterker nog, ik vond het nogal teleurstellend en werkte met moeite het seizoen af.

Het beeld is duidelijk rond de agglomeratie genaamd Baltimore en daarmee weer eens wat anders dan de standaard plekken in het noorden, zuiden, oosten of westen van Amerika. En zoals de meeste grote steden kenmerkt deze zich als groot, troosteloos, met gedeelten in verval, met drugs en criminaliteit aan de orde van de dag, waar een reddingsboei al niets meer uithaalt en vele inwoners kopje onder gaan in de ellende. Dat The Wire alweer uit 2002 is, en alweer zo lang geleden dat ik toen nog op school zat, is duidelijk te zien. Sterke nog het ziet er verschrikkelijk oud uit qua kleding en behaald ook zeker geen prijs voor belichting en camerawerk want zoals reeds gezegd het ziet er onoogelijk oud en lelijk uit, maar goed daar kan de serie niet zoveel aan doen en mag het geheel eigenlijk niet op beoordeeld worden.

Het verhaal McNulty is leidend waar een speciale taskforce wordt opgericht om op jacht te gaan naar een paar high value players in de Baltimorese drugswereld. Toch is het in eerste instantie een hoop gelul rond diezelfde McNulty en ontgaat me totaal waar de wrijving en tussen hem en de chef over gaat. Het mondt uit in een hoop gekissebis en geouwehoer rondom het nieuwe onderkomen van de Task Force en daarna vooral flauw oninteressant gedoe zoals bijvoorbeeld hoe men zogenaamd klem zit met dat bureau in de deuropening. Het zal ongetwijfeld symbool moeten staan voor alle ruis tussen de agenten en hun afdelingen waar men elkaar meer tegenwerkt dan dat er sprake is van samenwerking in tegenstelling tot het criminele gedeelte. Maar jammer genoeg komt het politie gedeelte er regelmatig flauw en dom af, als een stel imbecielen. Het moment waar Bunk en McNulty de crimescene van het meisje nogmaals onderzoeken en alleen maar fuck uit kunnen brengen, en dat dan ongeveer vijftig of zestig keer zeggen, is ook weer zoiets dat ik me afvraag of ik naar een serieuze serie zit te kijken of naar een klucht. Het klopt voor mijn gevoel gewoon niet.

Maar gelukkig wordt het criminele gedeelte goed onder de loep genomen met Stringer Bell, Barksdale, hun circuit en troepen en concurentie in de vorm van Omar Little en gelukkig voldoet dit wel. Sterker nog, het redt praktisch de serie met interessante karakters, boeiende dilemma's en een concurrentiestrijd waar de heren politie bij verbleken als een stel domoren in een of andere klucht. Want de verwikkelingen tussen de heren gangsters schreeuwen bijna om oorlog, is Omar Little buitengewoon interessant met zijn zucht naar territorium en van dik hout zaagt men planken methode. Buiten dat is het schaduwen van Barksdale best wel humoristisch en maak de val waar Kima in beland best wel indruk net als de nasleep.

Het is niet zo dat The Wire slecht is maar ik had hier wel heel veel meer van verwacht waar een The Shield een aantal jaren terug meer indruk maakte als zijnde rauwer en grover. Buiten dat neigt The Wire naar te langdradig is het degelijk en oké aan alle kanten maar grijpt het mij nergens met het vooruitzicht dat ik een box heb met alle seizoenen. De tweede ga ik zeker nog wel proberen in de hoop dat het meer gaat overtuigen maar is het ook best mogelijk dat ik de brui er aan geef. Een 3,5 voor de moeite, meer zit er niet in.

En daar was The Wire seizoen 3 al, en daarmee een lijn en kwaliteit die het verbeterde beeld van seizoen 2 min of meer doorzet. Van het eerste seizoen was ik niet bepaald kapot, waar het tweede al veel beterschap beloofde en het derde ongeveer op hetzelfde level opereert. En hoewel ik hier nog steeds niet en top 10 of top 25 serie in zie getuigt het allemaal wel van een bepaalde kwaliteit.

De focus ligt na de Sobotka's, trafficking en smokkel weer op drugs en karakters als Barksdale en Stringer Bell. En het is een partij duistere wereld die zich aanvankelijk ontvouwt met Cheese, de hondengevechten en een heuse drugsoorlog die ontstaat tussen alle dealers en hun troepen. Heerlijk blijft toch hoe Omar Little tussen alle lagen blijft opereren, op de meest creatieve wijze, en de anderen overvalt. Het voegt alleen maar meer onrust toe, en de sfeer in de straten van Baltimore mag met recht grimmig genoemd worden. Andermaal is het Daniels die aan het hoofd van een Taskforce gezet wordt met de inmiddels bekende gezichten om een zaak rond te krijgen. En net als seizoen 2 is het best wel weer goed, ook al is het geen buitencategorie en vind ik de derde plaats in de serie Top 100 echt wel veel te hoog. Maar goed, de meerderheid spreekt.

Desondanks vermaakt het geheel best wel en waar ik me er bij seizoen 1 regelmatig toe moest zetten om te blijven kijken gaat me dat beter af met geslaagde humor zoals de overleden agent en diens wake op het biljart in de kroeg, of het hatelijke gedoe en humor tussen bepaalde collega's, maar is vooral het flauwe eraf bij de agenten. Toch blijven de gangsters in de vorm van Bell, Barksdale en Omar de karakters die de serie, en ook dit seizoen, weer maken en het meest interessant zijn. Boeiend sowieso ook de spanning tussen Bell en Barksdale rondom de D'Angelo zaak en is de Showdown tussen Omar en Monzoune van hoog gehalte. Daarnaasr is Bubbles altijd leuk en is Cutty Wise met zijn boksschool en opvang voor jongeren voor wat discipline en normen en waarden ook van toegevoegde waarde en laat een ander beeld zien van de gekleurde gemeenschap.

Het gemiddelde karakter met een badge komt zo op het oog niet verder dan zijn relatie om zeep helpen en lijkt vreemdgaan een onderdeel van het politie DNA waar vooral Jimmy regelmatig treurig overkomt en niet verder komt dan tot stervens laat in de kroeg hangen en ieder ochtend smoor het bed uit te rollen. Het is een bij tijd en wijlen tragisch beeld wat dat betreft. Buiten dat werkt seizoen 3 met zijn War on Drugs goed toe naar een sterke finale die vooral intern wordt uitgevochten maar daar geen afbreuk door lijdt. Wellicht dat dit seizoen iets minder scoort dan het tweede maar het is altijd beter dan het eerste waarop de interesse voor de volgende seizoen blijft bestaan. Daarom afgerond naar boven 4 sterren.

Tussendoor de afgelopen weken The Wire seizoen 4 afgewerkt en waar dit seizoen cijfer technisch als beste uit de bus komt van de hele serie kon ik toch maar met moeite door deze 12 afleveringen heen komen. Begrijp me goed dat ik meteen zeg dat het kwalitatief allemaal wel van een bepaald niveau is, maar verder zei het me erg weinig.

Duidelijk is dat de focus dit vierde seizoen op de jeugd ligt en een bepaalde onrust, met de carrièreswitch van Prez wordt toch een bijzondere zijstraat ingeslagen met een inhoudelijke blik op de jeugd, hun denkwijze, hun toekomstperspectieven, en is daarmee een onderwerp dat veel aandacht krijgt in de leemte die het gemis van Barksdale en Stinger Bell vormen, waar we in feite de nieuwe lichting dealers, cornerboys, dope heads en enforcers zien die reeds worden klaar gestoomd. Hoewel ik dit seizoen geen moment spannend vind is dit onderdeel wel interessant, en betreft het een vrij realistisch beeld over hoe het in het echt leven gaat binnen bepaalde lagen van de bevolking. Daarnaast is het vrij onrustig op straat en komt Omar gelukkig de boel zo nu en dan nog wat opfleuren.

Buiten dat is er veel focus op de verkiezingen van Carcetti, en eerlijk gezegd kan dat politieke gelul me gestolen worden. Ook daar is natuurlijk de focus op hoe dat in zijn werk gaat met vriendjespolitiek, smeergeld, laster en weet wat meer, maar eerlijk gezegd kan me dat allemaal echt niet boeien. Het is dialoog wat de klok slaat, heel veel dialoog, of beter gezegd gelul. De vraag voor mij is dan ook waar

de unit is. De grote zaak zoals we in ieder seizoen zien? Waar is McNulty überhaupt die maar spaarzaam in beeld komt? En ja, waar is een grote aansprekende tegenstander...? Goed of niet, sociaal maatschappelijk interessant of niet, een botsing tussen Omar en Marlo die in de lucht hangt maar er niet echt van komt, seizoen 4 lijkt maar niet op gang te komen.

Slecht is het allemaal zeker niet met het beeld van de politiek en de sociaal maatschappelijke problemen, maar ik mis toch het kat en muis spel met een interessante kingpin zoals in het tweede en derde seizoen. Ik kan dan ook niet anders zeggen dan dat ik dit seizoen erg saai vind. Een voldoende zit er absoluut wel in maar het beste seizoen is dit zeker niet waar ik toch mag hopen dat het vijfde seizoen weer wat sjeu heeft. Ongetwijfeld zal ik het 'grotere plaatje' missen maar het idee dat dit top 3 staat staa steeds verder van mij af.

Zeldzaam sterke maar lijvige documentaire met zijn 20 plus afleveringen, en wat is dit toch een brok jeugdsentiment voor mij. Ik zat vermoedelijk in één van de laatste jaren basisschool toen mijn oom deze hele set op VHS had gekocht onder de naam Bericht Van De Tweede Wereldoorlog. Met de kennis van de voorliefde van mijn vader en ik omtrent dit onderwerp kregen wij om de zoveel weken twee a drie vhs te leen die wij letterlijk verslonden. Nu bezochten wij in die tijd al musea, bladerde ik regelmatig door de inhoud van verschillende oorlogsboeken die mijn vader had en werd deze jongen niet opgevoed met Disney maar met De Langste Dag, Een Brug Te Ver en Das Boot. Raar? Nee, want mijn vader is een oorlogskind die als peuter in tranen was als de bombardementsvluchten richting Hamburg over Friesland vlogen en het luchtafweer nog geen 300 meter verderop van het ouderlijk huis als een gek tekeer ging. Tsja, dan kon dit voor mij niet ontbreken en vormde toch wel de definitieve basis van al mijn kennis omtrent dit onderwerp. En wat was ik verrukt toen een kameraad mij tipte over een documentaire box te koop, en ik deze aanschafte met het vermoeden en de hoop dat het om deze docu zou gaan. En wat sloeg mij hart over bij het intro met de dramatische muziek en de tekst 'The World At War' omlijst met vlammen en de zware stem van Laurence Olivier. Yesss!!!

En zoals gezegd is dit toch wel een must voor iedere oorlogskenner, misschien dat daar een beetje de nostalgische kant van mij spreekt, toch is dit een documentaire die geen enkel onderwerp mist en bijna alles aan kaart en dat ook voldoende doet. Het is bijna een overdaad informatie en beelden te noemen, maar als liefhebber stoort dat natuurlijk geen moment. De opkomst, de ondergang, een neutraal Amerika die zich later bij de strijd in de partijen vocht, een prachtige aflevering over de 'wolfpacks' of de Atlantische convooien, de Pacific en de bom, en alles uitgebreid behandeld en uitvoerig uitgelegd. Als kind vond ik niet alle afleveringen even interessant maar daar denk ik nu wel anders over. Eyeopener in die zin was de aflevering The Pacific die de zware strijdt toont die geallieerde krachten moesten voeren op al het door de Japanners veroverde grondgebied. En het was een die aflevering dat mij dus de ogen open gingen met werkelijk waar 'horrifiyng' beelden van de strijd Betio Island(Tarawa), Okinawa en vooral Iwo Jima, en met de laatste genoemde nog altijd een onderwerp wat mijn buitengewoon biologieerd. Want wat is daar ontzettend zwaar gevochten, en wat zijn dat een gruwelijke beelden, een jongensachtige tafel meer zoals in Engelandvaarders, een maar al te bekend kinderoorlogsboek uit de jeugd van mijn vader, geen mooie taferelen zoals in De Langste Dag, maar niets ontziende angst, gruwel, uitgereten lichamen en een vijand die eigenlijk niet te omschrijven valt, vechtend als ratten, opduikend in de rug van oprukkende troepen, en daarmee een slachting die zijn weerga niet kent. Ja, The Pacific is nog altijd een aflevering waar alles in samen komt, waar oorlog zijn ware gezicht toont en daarmee de essentie van deze documentaire is.

Afijn, het mag duidelijk zijn dat dit nostalgische product in mijn beleving een must have is voor iedere oorlogskenner, liefhebber, fanaat. Een uitermate kunstige en mooie documentaire die geen onderwerp vergeet en de Tweede Wereldoorlog in al zijn gruwel laat zien of dat nu Iwo Jima is, de concentratiekampen of de bombardementen op de steden zoals bijvoorbeeld Dresden. Ik zou zeggen mensen gaat dat zien.

Praktisch aan het einde van docu-week deze World War 2 Frontlines nog even meegepakt en best wel lang overgedaan, overigens niet omdat het slecht was ofzo. Integendeel, het bleek een meer dan prima docu te zijn die zich wat dat betreft net niet met de besten kan meten zoals The World At War uit '72.

Maar fijn, World War 2: From the Frontlines dus, waar het al snel de vraag is of ik alles al niet eens gezien heb. En ja, op die vraag is het antwoord al snel waarschijnlijk 90 zoniet 95 %. Maar verdomd nog aan toe, er zit toch altijd wel weer iets nieuws tussen zoals de koloniale troepen ten tijde van de Blitzkrieg in Frankrijk, dat daar zelfs Vietnamezen tussen zat en de gevangene koloniale soldaten door de Duitsers compleet werden onderzocht en ingeschaald op huidskleur, ogen en gipsafdrukken van de gezichten. Met recht bijzondere beelden.

Maar daar houdt het natuurlijk niet op en zelfs de beelden die ik al vele malen gezien heb maken indruk in hun opgepoetste in ingekleurde vorm. Prachtig zijn de beelden van de Russische parade, net als de beelden van Tarawa waar ik hals reikend uitkijk naar Iwo Jima, de moeder van alle slagvelden en slachtpartijen als het aan mij ligt. Maar helaas Iwo wordt niet aangedaan wat ik wel erg jammer vind maar niet onoverkomelijk. We hebben zelfs Dick Best nog even aan het woord die in niets doet denken of doet lijken aan het karikatuur dat Ed Skrein neerzet in Midway.

Tenslotte treffend hoe gemakkelijk de ooggetuigen zoveel jaar later nog altijd volschieten vooral als het over burgers gaat. Verder is het een beknopt en globaal beeld dat gecreëerd wordt waar andere docu's zoals The World At War het nog veel breder trekt en veel meer info bezit. Duidelijk is dat de makers het verder vooral op de gerestaureerde beelden gooien wat meer dan prima is en op een goede voldoende kan rekenen.

De afgelopen weken er doorgedraaid tijdens de pauzes op het werk, en hoewel een totaal onbekende serie en geschiedenis blijkt dit een meer dan degelijke en goede serie.

De serie vertelt het verhaal rond miljonair Pieter Menten die door journalist Knoop aan de tand gevoeld wordt over een aantal geruchten en eventuele oorlogsverleden vanaf waar het balletje gaat rollen omtrent onderzoeken, krantenartikelen en vergaande beschuldigingen waarop een ware strijd rond barst tussen vriendjespolitiek, groot geld en degelijke journalistiek. Het verhaal ronde beschuldigde blijkt complex en de beste man blijkt best uitgenast met pogingen Knoop voor zich te winnen.

Het geheel vervolgt zich met een licht mysterieuze toon, een aantal flashbacks van het leven in Polen, liegt de waarheid er op een gegeven moment niet om, zijn Knoop's avonturen zoals in dat Russische hotel kostelijk en doen de oude beelden het altijd goed in dit geval de beelden van het kabinet die de zaak bespreekt. Het tijdsbeeld is fraai, de cast prima met Greidanus, Noortje Herlaar altijd de moeite waard om te kijken, en wordt de spanning richting het einde toch uitstekend opgebouwd.

Overduidelijk is dit echt een prima serie te noemen die geen moment verveeld en een zaak uit de oorlog van de vergetelheid redt. Voor dag feit alleen al hulde.

Waar te beginnen met deze serie die overduidelijk een grootse productie was voor jaren '90 begrippen en geheel in lijn van het nakende 50 jarige bevrijdingsjubileum uitkwam, althans zo voelde dat voor mij. Als familie zijnde zaten we aan de buis gekluisterd, je had in die tijd ook niet zoveel anders met 1,2 en 3, en hoewel ik nog maar een jaar of 12 of 13 was wilde ik geen oorlogsscene missen. De Zomer Van '45 is zodoende behoorlijk jeugdsentiment te noemen en toen ik enkele weken terug de serie voor 2 euro tegenkwam bij de kringloop hoefde ik daar niet lang over na te denken en viel alles op zijn plek door de serie te kijken gedurende het bevrijdingsweekend.

Heel veel wist ik overigens niet meer van de serie behalve wat key moments en de eerste conclusie is dat het begin zich afspeelt in de oorlog, en daar een soort van ontwikkeling krijgt, maar het zich vervolgens toch vooral richt op het 'Trees heeft een Canadees' concept en de hele nasleep daarna. Wat de oorlog betreft ben je na de eerste aflevering wel klaar en wat je te zien krijgt valt tegen, hilarisch overigens het beeld dat de Canadezen amper de straat in rijden en nog een Duitse gesneuvelde van straat slepen terwijl de bevolking getooid met vlaggen de huizen reeds uitstroomt. De oorlog is bijzaak en overduidelijk concentreert de serie zich op de jonge vrouwen en soldaten die zich in een bevrijdings- overwinningsroes samenvoegen met alles wat daar uit voortvloeit, in dit geval de ene met serieuzere intentie dan de andere. En het zijn de dames waar de focus vervolgens opgelegd wordt met de schrijnende aanpak rond karakter Maria als meest beklijvend.

De Zomer van '45 concentreert zich vooral op het drama aspect en doet dit met twee interessante karakters in de vorm van Maria en Anna die beide hun eigen ervaring opdoen en vooral een erg verschillende nasleep. Anne overduidelijk de sterke van de twee die ondanks alles haar eigen pad kiest, Maria daarentegen degene die heel erg door het geloof in het nauw gedreven wordt en in schrijnende situaties terugkomt met het nodige aan psychische schade tot gevolg en daar is de gifbeker nog niet leeg want de jongedame werkt zich daarna nog verschillende keren in de nest. Uiteraard hebben beide dames één ding gemeen, iets dat in die zomer van '45 ontsproot met zware littekens tot gevolg en een nasleep over de decennia daarna met beslissingen en gedrag van bijvoorbeeld Jim die niet goed te praten zijn maar slechts gebeuren en wellicht het beste te benoemen zijn als de grillen van het leven.

Zoals gezegd is De Zomer van '45 een grootse productie met ook behoorlijk wat draaidagen in Canada. Is het petje af voor de niet eens zo heel bekende cast, vind ik Renee Fokker wel ontzettend sterk, is de scène aan het hek waar Anna om Jim staat te roepen iconisch en is er behalve de moeders Anna en Maria ook oog voor de kinderen in de vorm van Robert en Irene en het gevecht met hun legacy. Één van de weinige minpunten aan deze serie is toch wel de hopeloos oudbollige soundtrack die echt een jaren '80 a '90 jaren sfeertje uitstraalt. Het is zoals gezegd één van de weinige dingen aan dit brok nostalgie waar ik de afloop nog wel wist. Net zo'n herinnering is de reactie van mijn moeder destijds toen de serie afliep met Jim die plotseling dood in de stoel zit terwijl ze elkaar pas net opnieuw gevonden hebben. Een reactie die zoveel inhield dat ze nu eindelijk haar Jim had en nu was hij dood. Een verhaal met afloop dat haar sowieso aangreep omdat zij ook een bepaalde liefde aan zich voorbij zag gaan door het geloof en nooit de indruk gaf echt gelukkig in het leven te staan. Het kan verkeren...