Opinions

Als jij het allemaal zo goed weet moet jij zelf misschien eens een bezoekje brengen aan Herr Aus Der Funten.

Op aanraden van een kameraad, omdat dit heel goed was, zaterdagavond nog even aangezwengeld omdat het toch oorlogsweek is en in die zin mooi aansluit. En hoewel ik de titel wel kende had ik evenwel niets meegekregen van deze serie noch de inhoud. Maar dit bleek alleszins de moeite waard aangezien ik zondagavond de laatste aflevering er door drukte, best snel al zeg ik het zelf.

Het begin van de bezetting, de Duitsers met snode plannen en 'de Joodse Raad' die aan het werk gezet wordt. Het betreft het startpunt van de serie in een donkere en onzekere tijd waar men weinig wist van het lot dat de mensen boven het hoofd hing. Zoals de synopsis omschrijft volhard voorzitter Cohen in zijn opstelling 'mee te bewegen' en vooral in discussie te blijven om erger te voorkomen terwijl de beste man tot op het bot gebruikt wordt. Iets dat Cohen zelf ook wel door heeft, maar wat is het alternatief buiten in discussie blijven, vertragen en de rust proberen te bewaren? Zoals Cohen zelf ook zegt, soms moet je een paar honderd durven opofferen om duizend te kunnen redden, althans, dat was de insteek rond de voorzitter die door alles en iedereen in de steek gelaten wordt of verwijten naar het hoofd krijgt. Leuke vrouw heeft Cohen in dat geval ook, onuitstaanbare mens.

Dit concept van hangen en wurgen, balanceren op steeds smallere lijn is wat we te zien krijgen te midden van veel bekende namen uit die tijd met Klaus Barbie, Suskind en Asher om maar eens wat te noemen. Tevens tekent het de precaire situatie waarin Cohen aan damage control probeerde te doen met de bloedhonden aan de deur en het onvermijdelijke, zoals we dat nu kennen, met enkele weken of maanden vertraagt. Wat als die oorlog toch korter geweest was? Het betreft een boeiend beeld waar wel de kanttekening bij komt dat de eerste en de laatste aflevering het meest interessant zijn rond de aantijgingen en het onderzoek. Want aflevering 2 t/m 4 tonen toch veelal hetzelfde met vergaderingen, moeilijk kijkende mensen, een paar mensen of kinderen die hier en daar onderduiken of afgevoerd worden, en uiteraard een radeloze Cohen. Het is in die zin toch een kleine opsomming van feiten waar we de afloop reeds van weten en daardoor een minimale spanningsboog bezit. Daarom is het eigenlijk veel interessanter wat er speelt rond Cohen zoals we vooral in de laatste aflevering te zien krijgen.

Desalniettemin is De Joodse Raad een interessant document over een onderwerp die niet bekend zal zijn bij veel mensen. Buiten dat wordt er goed geacteerd en moet Pierre Bokma wel even genoemd worden.