Opinions

Ik vond de box met seizoen 1 en 2 bij de kringloop waarop de naam Van Trier toch vooral als groen licht werkte, en dat terwijl ik toch zelden echt kapot ben van de beste man zijn films. Bij nader inzien heb ik nog niet zo bijster veel van hem gezien met Antichrist, Manderlay, Dogville en Dancer in the dark, en tien jaar terug eens een keer Melancholia, maar ik heb er toch te vaak vooral niets mee.

Afijn, Kingdom, waar ik toch wel met een bepaalde nieuwsgierig aan begon, met een ziekenhuis waar het op meerdere vlakken niet helemaal pluis is. Laat het griezelen maar komen zou ik zeggen en ansich begint het met een bepaalde vibe. Duistere gangen, een sinister muziekje, een mysterieuze ambulance, enzovoort. En laat dat nu juist zijn wat ik zien wil, maar uiteindelijk erg weinig krijg, want waar de eerste minuten sterk beginnen zakt het voor mij daarna behoorlijk in richting het middengedeelte met een verbetering in de opbouw naar het einde dat ik toch met bepaalde verwachtingen aflevering 2 instart. Maar helaas....

Overduidelijk is dat de meeste tijd opgesoupeerd wordt aan een enkele wazige patient in de vorm van mevrouw Drusse die op haar manier iets op het spoor is, maar daarnaast vooral draait rond het lichtelijk gestoorde en machtsgeile personeel met Helmer als stront vervelende kers op de taart want wat een nare vent is dat joh. En wat daarna volgt is toch een uiterste merkwaardige mix van persoonlijke en relationele problemen, spelletjes en vreemde dingen rond patiënten, en zoiets raars als één of andere broederschap in de kelder met rituelen. Het is allemaal bijzonder raar en wazig met een spook die er tussen door zweeft, het commentaar van twee bordenwassers die als enigen meer lijken te weten en Van Trier zelf die na iedere aflevering een kleine samenvatting geeft.

En ja, eerlijk gezegd weet ik niet wat ik er mee moet of van moet vinden. Want de griezel die ik verwacht had komt er zelden uit, verzand het geheel in veel te veel oninteressant geouwehoer, interesseren de karakters me geen moment en neigt het geheel op een gegeven moment rond Drusse, haar zoon en het spook, eerder naar een karikatuur, of flauw komisch, dan dat het nog goed of leuk of spannend is. Het is allemaal vooral wazig en flauw naar mijn mening en ik twijfel nog ontzettend of ik überhaupt seizoen 2 ga instarten. Voor mij is duidelijk dat je hier van moet houden, iets dat duidelijk niet van toepassing is op mij.

Toch nog maar even doorgezet met het tweede seizoen van Riget na het eerste seizoen dat vooral erg tegenviel en mij te flauw en wazig was. Het moet je maar liggen, en dat bleek in het geval van seizoen 2 niet veel anders.

Hoewel het begin weer net zo apart en hoopvol is als het eerste deel laat de serie met de uber flauwe scène rond de koffie aan de vergadertafel meteen al weer zijn meest non-komische en absurde kant zien, en het moet je kennelijk liggen wat het bij mij niet doet, want Jezus, wat een sneue bedoening rond Helmer en zijn voodoo medicijn. En net als in het eerste seizoen zijn er op zich wel weer interessante en sterke momenten qua griezel en sfeer die helaas weer keihard afgebroken worden met het gebruikelijke flauwe geneuzel en gekonkel tussen het personeel en patiënten. Daar komt nog eens de puur ongemakkelijke vibe bij die de baby teweeg brengt dat ik de term absurdistische comedy, die op Wiki bij genre aanduiding staat, begrijp. Alhoewel, comedy? Zijn er mensen die dit grappig vinden?

Maar fijn, wie dacht dat het niet gekker kon, na het eerste seizoen, zal zich nog verbazen met rare race experimenten, een sekte in de kelder en het gedrocht van een baby. En ik moet eerlijk zeggen dat ik op een gegeven wel een heel klein beetje de humor begin in te zien van de ellende die de gemakkelijk haatbare Helmer over zichzelf afroept. Daarnaast neigt het met de rare en onduidelijke toestand in de kelder neigt het toch nog wel een heel klein beetje naar horror/griezel. Maar voor mij is dit ver buiten mijn smaak en kennis territorium en heb ik hier echt hélémaal niets mee en snap ik niet wat hier zo goed is, noch wat anderen hier leuk aan vinden. Met Van Trier natuurlijk zelf met dat uitgestreken en vrolijke gezicht de oreren en te cryptisch doen. Zucht, weet waar je aan begint zou ik zeggen....

Roots, hier was ik toch wel blij mee om tegen te komen bij de kringloop want interessant leek deze miniserie me zeker. En geveld met een stevig virus kwam ik er aan toe de serie te kijken. Temidden van een dubbele oogontsteking, veel gesnotter en een keelontsteking van heb ik jouw daar maakte Roots een degelijke indruk maar was het ook niet helemaal mijn ding.

Eerst gezegd te hebben, ik ben geen seriekijker, en dat heeft me al vele malen opgebroken. Series worden in mijn beleving heel erg uitgesmeerd met bijzaken, een te traag tempo en een veel te lange speelduur. En dat is met Roots niet veel anders met een speelduur van maarliefst 9 uur. Toch is het begin best sterk te noemen met de geboorte en eerste stappen btot volwassenheid van Kinta Kunte, daarmee een ontzettend bekende naam genoemd te hebben waarmee ik dan nu eindelijk dan kennis maakte. Toch begint de serie pas echt wat meer te leven bij de gevangenname, de overtocht en 'de handel' in Amerika zelf met aankomst op een plantage. Het is bijna een soort light versie van Spielbergs Amistad en het weergaloze 12 Years A Slave te noemen. Wat verder opvalt de grootse opzet, veel acteurs, bekende acteurs in soms maar kleine rollen en de tijd die voor dit verhaal genomen wordt. En tot dan gaat het crescendo met het karakter Toby en zijn worsteling met het slavendom en gemis naar Afrika met alle gevolgen van dien.

Maar zo rond, of aan net einde van de derde anderhalf uur waar de focus steeds meer naar Kunta Kinte's dochter en haar nazaten verschuift, neemt ook zeker mijn interesse af. En dan is het toch nog een héél stuk naar het einde. Teveel karakters en niet altijd even interessante figuren zoals Chicken George krijgen de aandacht. Toch is de periode en het tijdsbeeld wel interessant. De onrusten met opstanden op de plantage, de burgeroorog en de uiteindelijke afschaffing van de slavernij, de problemen daarom trent en het ontstaan van bv de KKK.

Maar ja, zoals gezegd is mijn mening en beoordeling dan al behoorlijk aan verval onderhevigd. Begrijp me goed dat de serie één en al kwaliteit uit ademt en een voetnoot uit de Amerikaanse geschiedenis is, iets dat welhaast verplicht is om te zien, maar Roots is op zijn zachtst gezegd nogal veel om in te nemen. Mogelijk dat dit gewoon ook niet een serietje is om te bingen. Eerder zoals vroeger, een aflevering per week. Roots krijgt toch zeker wel een voldoende maar mijn koppie thee is het niet helemaal.

Voor mij redelijk onbekend King verhaal, maar dat bleek achteraf logisch toen ik opzoek ging naar de oorsprong. Het boek is namelijk ook niet van King, hij heeft het script geschreven. De bron is een 'lost footage' achtige dagboek geschreven door ene Ridley Pearson die hiermee wel mijn aandacht getrokken heeft.

Degelijk maar langzaam, kenmerkend uiteraard voor een miniserie, gaat de serie van start en wordt de toch wel interessante geschiedenis van Rose Red uitgelegd waar ook een beetje een hiaat zit. Want, zo legt Joyce uit, beginnen de incidenten al bij de eerste bouwwerkzaamheden waarop de conclusie valt dat de grond zelf de mensen gek maakt. Iets dat vervolgens totaal niet meer tersprake komt of uitgezocht wordt. Tevens vind ik het bijzonder dat je iemand als Annie, zo gezegd autistisch, bij een dergelijk project betrekt. Iemand die in die zin niet te bereiken noch te controleren valt of voor rede vatbaar is. Het mag de pret niet drukken want het begin is prima en vooral moederskindje Emery is kostelijk en goed geacteerd.

Eenmaal in het huis, en tijdens de eerste nacht, verandert de toon van de paranormale gebeurtenissen langzaam van 'toevallig' dicht waaiende deuren en geluiden naar wel ernstige en bedreigende verschijningen. Het sfeertje is dan zo nu en dan prima te noemen en het is de vraag wat er nog allemaal gaat gebeuren. Uiteraard loopt het richting het einde volledig in het honderd en vertoont het veel gelijkenissen met Jan de Bont zijn The Haunting. Goed te benoemen is uiteraard het huis zelf nog die er interessant uitziet volgens de Urbex fotograaf in mij, zijn de decors natuurlijk fantastisch en is de cast prima met Kevin Tighe, Julian Sands en vind ik Matt Ross erg goed als Emery Waterman.

Minder is de lengte waarin sommige dingen zichafspelen en oprekken zoals de in de tuin rondrennende Professor Dukes en mevrouw Waterman. Of de flashbacks van de jonge Rimbaugh. Dan is Nancy Travis, leuk voor het oog, op een bepaald moment een zekere irritatie aan het worden met haar grijns als er weer wat gebeurt. Ik snap dat de vrouw onder druk staat om met bewijs te komen en zich daarom in de zaak vastbijt, toch verder komen dan vrolijk lachen als er weer iets gebeurt komt ze niet, alsof er geen enkel besef is wat er gebeurt. Dit zou vertaalt kunnen worden als zijnde dat karakter Joyce doordraait wat goed mogelijk is, maar dit is Travis niet bij machte te brengen als actrice. Dan Lynsky waar ik ook al nooit zo erg fan van ben die zich niet anders op kan stellen als hysterisch en altijd maar roept Annie niet doen, iets te ver doorgevoerd. Was dan thuis gebleven, want wat kom je daar anders doen dan. Om als laatste puntje van kritiek hoe er eerst afgesproken wordt dat niemand alleen aan de wandel gaat, toch liggen mensen vervolgens alleen te slapen of gaan aan de wandel. Neem Kathy, God is bij me, die laten ze zomaar alleen naar de keuken laten gaan. Tja, het zal het huis zijn, maar eerlijk gezegd snap ik dat allemaal niet zo.

Het zijn details binnen een miniserie die gewoon leuk voor een keer te noemen is, en vooral aardige momenten heeft, maar ook regelmatig sleept en toch fasen in dialoog, acteren en al gehele opbouw heeft die verre van super zijn. Zoals gezegd leuk voor, een keer, een beetje een kruising tussen The Haunting, The Shining en Then There We're None en vooral leuk voor een keer. Maar dat is het dan ook wel.