Opinions

Winter is coming... en ik wacht nog steeds...

Een serie van naam en volgens sommigen het beste dat ze ooit gezien hebben. Nou, die kans kon ik dan ook niet laten liggen toen ik seizoen 1 tegen kwam op blu-ray bij de kringloop voor één euro. Dus, vorig weekend met grote interesse aanbegonnen om na de intro en vooral de eerste en tweede afleveringen hopeloos vast te lopen en me toch hardop af te vragen wat iedereen hier nu zo goed aan vind. Geduld werd me geadviseerd door mensen die de serie al gezien hadden en ik moest pas oordelen als ik alle 10 afleveringen gezien had wat ik dan ook volbracht, en laat ik vast verklappen dat er weliswaar een voldoende in zit maar dat deze serie buiten dat niet echt mijn ding is.

Aan het intro bij 'The Wall' in de sneeuw met de mysterieuze lijken en verschijning ligt het niet, dit heeft mijn aandacht, ziet er goed uit, is sfeervol en luguber, lekker! Er wordt daarna doorgeschakeld naar een andere deel van het rijk met als hoofdrolspelers de Baratheons, Starks en Lannisters en wat opvalt is het goede oog voor loacties, achtergronden, details en een behoorlijk cast. Kom maar met wat vuurwerk...iets dat vervolgens heel erg uitblijft. Oke, het rijk is groot, er zijn zoveel families, allemaal connecties, belangen en achterdocht, en bovenal loopt dit een groot aantal boeken en seizoenen en is er uiteraard een lange introductie nodig...een lange, maar niet een slaapverwekkende wat mijn betreft. Want in mijn beleving gebeurt er he-le-maal niets die eerste vier aflevering, ook wanneer 'the wall' weer in zicht komt. Het is vier uren overloos gelul, het is geneuzel wat ik zie, want echte intrigeres of gekonkel zie ik er in eerste instantie ook niet in. Gelukkig geeft een karakter als Tyrion, sterke rol van Dinklage, nog wat sjeu aan het geheel, maar verder...? Poeh...het is een overdaad aan namen, volken, streken en families zonder dat dit echt ergens heen leid en het voornaamste nog wel, buiten de smeuige Tyrion om, en Khaleesi om de verkeerde reden, vind ik de families, karakters en hun struggles gewoon niet interesant. Het zegt me geen sodemieter. Het wachten is op echte gebeurtenissen, een beetje spektakel en spanning, the wall en wat zich daar afspeelt met the white walkers, winter is coming hoor ik regelmatig... Probleem, het komt maar niet, en aflevering na aflevering sleept zich voorbij.

Maar vanaf aflevering 5 zit er gelukkig een bepaalde verbetering in en gebeurt er het nodige. De problemen tussen de families beginnen eindelijk het kookpunt te bereiken met bedrog, onrust en doden tot gevolg, toch zou het nog wel wat beter kunnen en gelukkig wordt de stijgende lijn doorgezet met bijvoorbeeld het duel rond Tyrion, de dood van koning Robert met alle verdachtmaking en staatsgreep tot gevolg, de Lannisters en de Stark's die elkaar naar de keel vliegen en de kostelijke gouden kroon die Viserys Targaryen krijgt van Khal Drogo. En het leger waar Robb Stark mee onderweg is. Het zijn de momenten dat ik het gevoel heb dat ik eindelijk ergens naar zit te kijken, veel te laat is het voor mijn gevoel wel want de intro van vier aflevering is echt te zot. Een nieuwe teleurstelling is dan weer dat het seizoen geen 'stand alone' is maar dat je kennelijk perse verder moet gaan met seizoen 2. De opzet die andere series hebben in de zin van dat een bepaalde cyclus wordt afgesloten heeft Game of Thrones seizoen 1 dan weer niet. In feite heb ik niets gezien, of alleen een intro van 10 uren, die weer verder gaat in seizoen 2. Zelfs een mooie knallende veldslag met een beetje afsluiting kon er niet af...ik kan mensen dan ook niet beter adviseren dan zeker te weten dat je een dergelijke tijdsbeeld met veel karakters interessant vind, mogelijk een liefhebber van de boekenreeks, en dat je de garantie hebt dat je wel verder moet met de volgende seizoenen.

Voor mij houdt het hier bijna wel zeker op, Game of Thrones is voor mij het manco van de meeste series in het kwadraat dat het me eigenlijk allemaal veel te lang duurt, veel te veel wordt uitgesmeerd en net zo goed in zes afleveringen verteld had kunnen worden, iets dat waar ik ook bijna iedere seizoen van Peaky Blinders op betrapt heb, en dan is er uiteraard nog het feit dat het seizoen helemaal geen afsluiting krijgt, handig als producent om je kijkers 'hooked' te houden maar bij mij wekt dat aversie op. Toch De is er wel degelijk kwaliteit, de cast is prima, de soundtrack goed, decors, locaties, Game of Thrones is overduidelijk een product waar met veel liefde en zorg aan gewerkt is en het zijn de verbeteringen gedurende de aflevering 6,7 en 8 die de serie garanderen van een voldoende en dat ik zelfs nadenk over een 3,5, maar over het geheel interesseert het mij onvoldoende en is het simpelweg niet my cup of tea.

Can you believe that fucking retard is in charge of people?

Met hele grote verwachtingen aanbegonnen na deze op mijn verjaardag te hebben gekregen, en oh boy wat was ik nieuwsgierig, en wat heb ik dit met een dubbel gevoel zitten kijken.

De serie begint met een beeld niet veel anders dan Jarhead en Three Kings waar men overlopend van hormonen, adrenaline en gehersenspoeld zich de tering verveelt. Tot de limiet opgefokt dat men een moordmachine is, dat God een stijve krijgt van mariniers en gras groeit van bloed is het actie dat men verlangt. En daar zit hem juist het knelpunt voor deze opgeladen testosteronbommen.

Als een pion heen en weer geschoven worden tijdens een potje Stratego lijkt het lot van the marine recon. Dit gevolgd door een stevig stukje incompetentie wat betreft planning, navigeren, materiaal en bevoorrading en de mannen zijn al snel niet te benijden. En voor wie denkt dat dit het slechtste is wat de mannen kan treffen heeft het mis want een bevelvoerende officier die nog.even naam wil maken, en een stel totaal incompetente clowns die de pelotons aanvoeren lijken het beeld nog eens te creëren dat de grootste en gevaarlijkste vijand hun eigen leiding is. Van lafheid tot een vuurmissie dangerclose, het lijkt allemaal te kunnen in swerelds grootste leger en het heeft dan ook regelmatig de kenmerken van een debielencircus op doorreis.

Waar de mannen wel goed in lijken zijn noodlottige incidenten veroorzaken, onnodig zware vuursteun aanvragen, a capelle zingen bij gebrek aan een radio en vooral hele stoere oproepcodes bedenken met Godfather, Assassin, Hitman, Devil Dog en War Pig om maar eens wat te noemen. Was men in de rest van hun taak ook maar zo goed. Het blijkt echter dat waar men in de Tweede Wereldoorlog revolutionaire was met de bewegingsoorlog ten opzichte van de Eerste, in Vietnam de Cavalerie opnieuw uit vond en in de eerste Golfoorlog de snelste grondslag ooit leverde men in anno 2003 achter de zaken aanloopt. Steeds meer wordt door Intel en satellieten gedaan en vervolgens uitgeschakeld door het luchtwapen of kruisraketten. Troepen op de grond zijn simpelweg niet snel genoeg meer voor de huidige tactieken.

Het maakt Generation Kill tot een uitermate merkwaardige serie waarin vooral een generatie jongens tot en met wordt opgefokt om vervolgens geen gebruik van te maken. Ik vraag me af wat zoiets doet met een jonge kneedbare geest op termijn. Net al de ouderen die toch een vorm van teleurstelling zullen hebben en een gevoel van zinloosheid. De echte goede soldaten en officieren zijn trouwens op een paar vingers te tellen, maar ja een leger vaart waarschijnlijk uitstekend bij hersenloze slaven. Generation Kill, verbazingwekkend, irriterend, schokkend en boeiend. Het laatste is hier nog over gezegd noch gezien.

En met Godless aan de 1ste serie van de vakantie mede mogelijk gemaakt door Netflix. Zien deed ik de serie iets van 6 jaar terug al eens waarop het geheel toen al een erg goede indruk maakte. Eens kijken of dat nog steeds zo is, en Godless stelde niet te teleur.

En wat opent deze serie toch meteen op weergaloze wijze met een heerlijke dreigende sfeer prachtige cinematografie en een heuse slachting rondom de ontspoorde trein. Duidelijk is het beeld van de terreur die de Frank Griffin bende uitoefent op de omgeving en laat dat van nature al een harde en onvergevingsgezinde omgeving zijn waar eat or be eaten geld en het verdedigen van je eigen plekje het dagelijks adagio is. Binnen dat kader hebben we een aantal zeer interessante karakters zoals de anti held sheriff McNue en diens zus, we hebben de grillige en onpeilbare Frank Griffin, de mysterieuze Roy en de uitermate sterke en knappe Michelle Dockery. En zo bouwt Godless rustig verder als uitermate sterk serie met een prachtige sfeer en regelmatig een mystiek tintje vooral wanneer Roy met de paarden bezig is of Frank begint te preken, en is er sprake van prachtig camerawerk, framing en kleurenfilters en heeft het geheel een geweldige soundtrack.

Tevens is er het beeld van harde tijden en tegenslag, is er geen mens zonder schande en vooral schade, wordt het geheel rustig op gebouwd, is Bill McNue nog niet zo gek getuige zijn analyse van de schietpartij tussen Roy en de Griffin-gang, en heeft het geheel een soort van mystieke randje, de aura van een ouderwetse strijd tussen het goed en kwaad a la The Stand. Geweldig dus, ja, maar helaas kalft het een heel klein beetje af zo al halverwege aflevering 4 wanneer de gebeurtenissen een herhaling van eerder dingen worden en discussies en dialoog tussen de karakters iets te lang worden doorgevoerd. Zoals Roy die weer op jacht gaat met Truckie of alle relationele problemen tussen Mary Agnes, Callie en de Duitse, tja het zal me op een gegeven moment. Toch bleef het geheel sterk met een al net zo goede cast om te eindigen in een geweldige shootout, een werkelijk waar heerlijke finale waar iedereen de tanden laat zien.

Godless scoort wat mij betreft dan ook bovengemiddeld waar het niet het beste is wat ik ooit op serie gebied heb gezien maar toch behoorlijk in de buurt komt.

En verder met Stephen King, en ditmaal een verhaal of film die mij niet bekend is. Kennelijk is hier geen boek van en is dit direct voor het scherm geschreven door King die als een heuse Hitchcock nog even zijn opwachting maakt als buschauffeur. De kwaliteit van een Hitchcock heeft dit uiteraard niet, zeg maar gerust dat dit bar slecht is.

Aan het verhaal had het opzich niet hoeven liggen want dat lijkt bij voorbaat interessant genoeg. Een conciërge die bijzondere krachten op doet na een incident en daarna vanwege die krachten opgejaagd wordt door de autoriteiten. R.D. Call is uitstekend als engerd/enforcer en Huffman is voor het oog een pareltje hoewel het acteren niet altijd super is. Het zijn de weinige pluspunten die ik bedenken over de vier uren durende martelgang waar de minpunten legio zijn. Szarabajka lijkt er nog het beste van te willen maken maar komt simpel weg te kort, zijn vrouw Gina is een verschrikkelijk irritant karakter, wat een zeurwijf is dat joh. Dan de schare absurde karakters die vaak op het belachelijke af zijn zoals de hippies, de belachelijke dokter Toddhunter en de absurde persfotograaf Steve Dent. Om nog maar te zwijgen van de veel te lange scènes, onnozel opgezette momenten tussen acteurs en dan die dialogen....och...amai! De zogenaamde wreedheid van karakter Jude Andrews is ook regelmatig teveel.

Nee, The Golden Years is iets dat gerust overgeslagen kan worden op de scènes met de mooie Felicity Huffman na, heeft die William H. Macy toch maar prima voor elkaar, verder is dit iets om heel snel te vergeten.