Opinions

It's killing time!

Dit was toch wel een serie waarvan ik al langere tijd hoopte deze tegen te komen, en dat kwam vooral omdat ik bij uitkomst op tv een aantal afleveringen had gezien. Uiteraard was dit allemaal naar de achtergrond verdwenen om me zo nu en dan eens af te vragen hoe die serie met Erik Palladino in Irak ook alweer heette. Een recente opwelling, zoektocht en het zien van de beoordelingen op IMDb spoorden me toch aan mijn ogen goed open te houden naar deze serie. En toen dat eenmaal lukte had ik wel een 'yes' momentje waarop het de vraag was wanneer ik er voor ging zitten, en dat werd zaterdagavond. En hoewel de eerste aflevering even inkomen is, en het script, montage en camerawerk nog wat finetuning nodig heeft, had ik voor het einde van de avond vier afleveringen gezien. Zat ik maandagavond op tien en heb ik zo net de laatste twee gezien....en oh boy, wat heb ik geen spijt deze serie te hebben meegenomen.

En zoals gezegd het is de eerste aflevering wel even doorbijten met de niet zo bekende cast, en het eerste vuurgevecht onder leiding van sergeant Scream waar in eerste instantie niet zo veel lijkt te gebeuren maar de montage het ook wat af laat weten met fade outs en fade in's midden in de schiet scènes. Maar richting het einde zijn we toch een aantal mooi plaatjes qua contrast en tegenlicht rijker en het komt het idee van verspilling en onbegrip naar voren. Het is de tweede aflevering waar de wegen zich splitsen en lief en leed zowel in Irak als thuis worden getoond. En normaliter, of misschien vroeger, had ik een broertje dood gehad aan die thuis scènes. Give me war zou ik gezegd hebben, maar Over There is ook op dat vlak sterk en de thuis situaties worden uitstekend en interessant gebracht.

Zoals al gezegd heeft de serie even tijd nodig maar wordt per aflevering beter met als kern toch een aantal interessante dilemma's rondom oorlogsvoering maar ook relationeel. Fraai zijn de twijfels en angsten over Irak en thuis, dat het ook maar mensen zijn in uitzonderlijke situaties wordt goed gebracht. Beste aflevering is waarschijnlijk die waar de hospik het leven van een jongetje probeert te redden, maar daar doet de aflevering met de gevangene die aan de tand gevoeld wordt door Bull uit Band Of Brothers weinig aan onder. Zoals ook reeds gezegd, interessante dilemma's wat dat betreft. Heerlijk en boeiend zijn toch ook de ongemakkelijke situaties thuis bij Sergio om maar eens iemand te noemen.

Waar het begin niet zo lekker liep qua montage en camerawerk wordt dat naar het einde stukken beter en zitten er hele mooie filmische momenten tussen met prachtig contrast, mooi gespeeld met de zon en zit de camera er in een aantal scènes boven op. Palladino, niet de meest bekend, is toch wel erg sterk als sergeant Scream, de vorige week veel te jong overleden Nicky Aycox ook prima als Mrs B, klein rolletje van Bull en Rami Malek, is het irritante personage Smoke helaas nodig als tegengewicht en uiteraard wordt deze gespeeld door een rapper en tenslotte het afsluitende liedje van de producent zelf. Chris Gerolmo weet met dit zelf geschreven en uitgevoerde liedje toch iedere keer een emotionele trigger te veroorzaken vergelijkbaar met Borderline van Chris De Burgh.

Ja, wat een fijne toevoeging aan mijn collectie en wat een sterk weerzien met deze serie waar ik vagelijk nog het één en ander van wist. Sterk, heel sterk, en de vraag is dan ook waarom er geen tweede seizoen gekomen is. Ik vermoed dat het toch allemaal wat te eerlijk en mogelijk confronterend was.

In heb verschillende series klaar liggen voor mijn twee weken durende kerstvakantie waar onder Breaking Bad, 1864 en deze Oz, en half dat ik eerste kerstdag was maakte ik de keuze om een serietje te beginnen en daarbij viel de keuze op Oz die ik einde Eerste kerstdag reeds half had afgewerkt. Toch werd dit niet helemaal wat ik er van verwacht had ondanks het hoge stemgemiddelde.

Het verhaal is niettemin duidelijk rond de speciale afdeling in Oz genaamd Emerald City waar men een andere aanpak met andere regels handhaaft in een soort van poging tot vroegtijdige rehabilitatie. Dus kom maar op denk ik dan, toch werkt dit totaal niet voor mij waar afdelingshoofd McManus een luchtfietser eerste klas is met zijn ideeën en zijn experimentele afdeling die van meet af aan niet werkt en Emerald City geen moment verschilt van welke andere gevangenisafdeling en het verhaal, het plot, in die zin ontzettend tegenvalt en eigenlijk klinkklare onzin is in mijn beleving. Wat een bulshit, en ik kan dan ook niet anders zeggen dat de serie samen met een lichtelijk gedateerd beeld op gegeven moment niet op een voldoende afkoerst.

Maar eenmaal het mislukte/onzinnige plot los gelaten verbetert de serie toch langzaam met het gebruikelijke beeld binnen een gevangenis van een multiculturele smeltkroes en dito spanningen. Het is boeven gedrag ten top, moord, afpersing, handel, list en bedrog en is er geen spreekwoordelijke stoelpoot veilig waar het aanslagen en doden regent en vraag ik me regelmatig af wanneer de directeur nu eens ingrijpt of McManus zelf instaat voor zijn mislukte project. Maar buiten dat vermaakt Oz op een gegeven moment best wel met zijn verzameling engerds, viespeuken en randdebielen, is er een aardige cast voor handen, wordt er richting het einde behoorlijk opgebouwd en wordt het steeds interessanter en is de explosieve situatie tussen Schillinger en Beecher erg interessant waar de totale verandering van Beecher vooral erg sterk is.

En zo maakt Oz toch nog erg veel goed en gaat de serie een goede voldoende krijgen. Erg veel interesse voor de latere seizoenen heb ik niet echt en dus vind ik net hierna wel prima. Afijn, de eerste serie van de vakantie zit er op, snel verder met naar het schijnt de beste serie ooit als ik Breaking Bad zo inschat op MovieMeter.