Opinions

Zo, en na het degelijke maar verder weinig vernieuwende 2de seizoen van Boardwalk Empire had ik deze nog liggen en had ik hier meer dan behoorlijk zin in aangezien het een mysterie genoemd word en een mix tussen Twin Peaks en The Stand. Maar potdikke wat werd dit toch een deceptie en benadrukt het andermaal dat ik niet echt een serie kijker ben.

Toch lijkt het de eerste en tweede aflevering wel een beetje los te lopen met een trage aanloop maar verder wel veel oog voor het tijdsbeeld en een mooie gehandhaafde stijl temidden van een stofstorm. Het doet regelmatig aan The Grapes Of Wrath denken met zijn uitzichtloosheid sobere stemming. Vul dit aan met merkwaardige gaven zoals in het geval van Ben of de priester en zoiets bijzonders als de stroom met muntjes uit de mond van de zondaars, en lijkt het fundament gelegd voor een mysterieuze en duistere serie die absoluut de aandacht trekt. Zo mag ook de begingeneriek genoemd worden met de tarotkaarten die overgaan in zwart wit beelden en in aflevering vier de dreiging van een zware zandstorm.

Het doet afvragen waar Carnivale eigenlijk over gaat met dingen en karakters die weg hebben van een profetie, lotsbestemming en/of reïncarnatie. Alles lijkt met elkaar verbonden en continu zijn er tussen alle karakters dwarsverbanden en dingetjes die spelen of gespeeld hebben. Bovenal lijkt het een soort van gevecht tussen het goed en kwaad waar het nog niet meteen duidelijk is wie of dat men slechts pionnen zijn in een groter geheel dat langzaam moet uitkristalliseren. De grootste truc van de duivel is immers de wereld er van overtuigd dat hij niet bestaat, en zo blijft het hier ook schimmig. Interessant toch zeker de spanning en problemen tussen Sofie en haar moeder, en de ontwikkeling van Priester Justin die zich steeds vreemder en raarder gedraagt.

Maar daar is het dan ook mee gezegd, want helaas zijn het toch de minpunten die de overhand krijgen. En ja, daar zijn we weer, want ik ben niet echt een serie kijker. Want zoals zo vaak, en ook weer in het geval van Carnivale, vind ik dat de boel veel te veel uitgesmeerd wordt, het wordt uitgemolken met veel te veel momenten en opvulling die er niet toe doen, als het ware statische ruis is om de stilte maar te doorbreken. Het is traag, er gebeurt weinig, en nog erger het zegt me niets waar iedere vorm van richting lijkt te ontbreken. Want wat is de bedoeling nu precies, waar moet dit heen? Maarliefst twaalf afleveringen worden er uitgedraaid terwijl men met de dingen die er toe doen slechts vier afleveringen zou kunnen vullen en de dingen die echt interessant zelfs misschien maar twee. Een manco dat ik ook regelmatig geconstateerd heb in de Peaky Blinders seizoenen, maar goed dat is puur persoonlijk, mijn smaak, ik heb er niets mee, ik kan er niets mee, en heb dit seizoen met zoveel moeite afgewerkt dat ik niet eens ga beginnen aan seizoen 2. Geen voldoende voor dit geheel dat wonderlijk genoeg 18de staat in de top 100 lijst.

'Is there anything we should worry about...?'
'...No...'

Ik was 7,5 toen deze ramp zich voltrok en, net als de beelden van de op zijn zij liggende Herald of Free Enterprise een jaar later, kan ik de beelden op tv me nog goed herinneren. De opnames van het rokende gebouw, de rondcirkelende helicopters en later de vrij gekomen beelden van de stumpers op het dak die ieder 90 seconden kregen om grafiet van de verschillende platen op te ruimen. Een blik op mijn vader die zijn hoofd schudde zoveel te zeggen van die lui worden opgeofferd en zijn ten dode opgeschreven onderstreepte het geheel. Dat zelfs de piloten ernstig risico hadden gelopen ging uiteindelijk mijn begrip te boven. Achteraf blijkt dat Chernobyl net zo goed een per ongeluk geopende Doos van Pandora voor de Russen was als voor ieder ander, een doos van Pandora die in al zijn omvang pas gedurende deze serie uitkristalliseert voor mij als de omvangrijke ramp die het daadwerkelijk was.

Veel gras laat men er niet over groeien want samen met het 'what have you done?' vallen we praktisch in de het moment van de ontploffing. De catastrofe die zich daarna ontvouwt rond al die mensen op locatie, toegesnelde brandweer, en van afstand toekijkende burgers, is om de kriebels van te krijgen. Slechts de aanblik van de weggeteerde Vasili Ignatenko is voldoende om een huiveringwekkende beeld te krijgen van al deze talloze mensen die langzaam aan de gevolgen van ASR gecrepeerd moeten zijn. Een werkelijk verschrikkelijke dood. Maar daar houdt de ellende niet mee op. Op zijn minst net zo ontstellend is de schier onmogelijke onwetendheid waarin dit alles plaats vond. Niet alleen lijkt men niet genoeg op de hoogte van de materie, tevens zat er incapabel personeel aan de knoppen, en aan deze mensen lag het nog wel het minste. Dan is er de 'mist' die Rusland heet. Waar dingen zelden naar buiten komen. Waar mensen verdwijnen, er niet toe doen en eenvoudig opgeofferd worden. Waar het Ijzeren Gordijn niet alleen spreekwoordelijk is en vooral het beeld telt dat men naar het westen uitstraalt. Want in niets mag Rusland minder zijn of lijken. Stel dat men in Zweden geen argwaan gekregen had na metingen, stel dat het de Russen gelukt was dit incident onder het tapijt te schuiven, stel dat men niet er niet in geslaagd was de meltdown door de bodem naar het grondwater te voorkomen.....eigenlijk had dit nog veel en veel slechter af kunnen lopen...

Fraai is de vormgeving van het geheel in combinatie met de soms angstaanjagende en ongemakkelijke soundtrack van Hildur Guonadottir. Surreëel en nachtmerrie-achtig zijn de scènes rond Ignatenko, net als de keuzes die Legasov en Shcherbina moeten maken. Dan zijn er van die kleine dingetjes zoals de telefoon die niet opgenomen wordt, of de rauwe en directe mijnwerkers die met een wel erg smerig klusje opgezadeld worden, maar ja...dat is Rusland. En dan toch weer doe communicatie, het volk dat dom en onwetend gehouden wordt. Het is eigenlijk teveel om te bevatten.

Een prikkel zoals Manhunt en True Detective mij gaven, om vooral maar met de volgende aflevering te beginnen, geeft Chernobyl in die zin niet af. Chernobyl moet het dan ook absoluut niet hebben van spanning, sterker, Chernobyl is zelfs redelijk traag te noemen maar slaagt net zo goed in een alles omvattende aanklacht van de ramp zelf tot de veroordeling aan toe. Zijn er minpunten te noemen? Nee eigenlijk niet, of het moet gaan om details als de symptomen van stralingziekte, de neerstortende helikopter die toch echt op een ander moment en omstandigheden plaats vond of het gegeven dat de kern zelf afkoelde en de inzet van de mijnwerkers en de warmtewisselaar daar niets mee te maken had. Het zijn details want deze serie maakt wel zeker een verpletterende indruk met een verontrustende en bij tijd en wijlen walgelijk beeld van deze enge materie.

En na Fred en Rose West nog maar even een docu over seriemoordenaars, en alweer een titel die ik ken vanwege een film namelijk Texas Killing Fields uit 2011. En ik moet bekennen dat ik de kritiek op de film nooit zo begreep en de film best wel oké vond, met een goede cast en een prima sfeer. En eerlijk gezegd ga ik de film nog steeds niet afvallen, maar ik begrijp de kritiek wel beter want de film uit 2011 dekt toch zeker de lading niet van wat daar sinds begin jaren '70 is gebeurt.

En eigenlijk is het net als met Fred West waar je zoiets hebt van er wordt iemand onder patio gezocht, iets dat zich daarna uitbreidt als een soort van olievlek of beter gezegd dijkdoorbraak. En dat is in dit geval niet anders met een vermissing, en er wordt nog iemand vermist, en nog iemand, en dat leidt allemaal naar hetzelfde uitgestrekte en desolate stuk gebied waar je gemakkelijk verdwijnt tussen Houston en Galveston verbonden door de I-45. Het zijn de voorwaarden voor een goede film, of anders een serie als True Detective, Rustin Cole en Martin Hart kom er maar in om dit op te lossen zou ik zeggen. Maar zo mooi is het niet en gaat het ook niet worden met een ontstellende blik op de geschiedenis en een teller die maar op blijft lopen en de omgeving van 'bad hoodoo' lijkt te voorzien. Het vervolg tilt op van de verdwijningen, de telefooncel die een patroon lijkt te zijn, en de politie die erg luchtig zo niet arrogant met de zaak omgaat.

Het blijkt al met al een vreemd wereldje waar de lijken snel vergaan in de vochtigheid, een getraumatiseerde vader in de zin van Tim Miller die de klok blijft luiden en over de schreef gaat tegenover een verdachte, een bijzonder enge verdachte in de vorm van Clyde Hedrick die sowieso in zijn priveleven de nodige slachtoffers maakt die in de vorm van Marla de rest van haar leven een 'basketcase' is, en een algemene waas of mist over het geheel waar maar geen duidelijkheid ontstaat of bruikbare aanwijzingen naar voren komen, slechts meer lijken verschijnen en de frustratie groeit. Is this for real...?

Maar bij deze bijzondere zaak op zich stopt het niet, ook niet bij Clyde Hedrick die ongetwijfeld gaat branden in de hel zo'n vuile smeerlap, of de andere bekende naam in de zaak William Reece. Want buiten dat blijkt dit ook nog eens een ontzettend sterke docu die alles meepikt en ook nog eens een fijne soundtrack heeft. Daarom wat mij betreft een prima cijfer waar ik de waardering van 2,8 gemiddeld totaal niet begrijp.