Opinions

Toch maar eens geprobeerd aangezien King zoveel commentaar had op de film en deze serie door hem zelf geproduceerd is en hij ook het scenario zelf schreef. Mick Garris, wel vaker aan het stuur bij King verfilmingen, mocht de eindjes aan elkaar knopen en doet dat eigenlijk maar zelden echt op voldoende wijze getuige Quicksilver Highway, Riding The Bullit en Desperation. Maar goed we geven het een kans ook mede omdat de Shining van Kubrick in mijn persoonlijke top 10 staat en ik toch gewoon nieuwsgierig ben.

Uiteraard word er iets meer tijd genomen voor de aanloop en de kennismaking met de kleine Danny, en tevens met flashbacks de geschiedenis van het gezin en de problemen van Jack. Rebecca de Mornay is een welkom verrassing, wat een mooie vrouw is dat toch, en eigenlijk krijg ik al kijkende best wel zin om het boek weer eens te lezen, want hoe zat het allemaal ook weer. Dat ik het boek las is toch best wel weer een tijdje geleden. En even lijkt de serie best wel goed te varen bij het langzame tempo, de tijd die er genomen wordt voor meer introductie en dus ook meer achtergrond omtrent het gezin en het hotel zelf, iets wat in het boek veel meer tijd en onderbouwing krijgt. Maar helaas is dat punt wat ik benoemde als pluspunt toch ook alweer heel snel een minpunt en blijkt De Mornay toch wel de enige reden om de serie uit te kijken.

Want wat duurt het op een gegeven moment toch allemaal vreselijk lang, en wat gebeurt er op een gegeven moment toch erg weinig, en wat zijn de acteurs op een gegeven moment een bron van ergernis. Want Weber kan niet beter, De Mornay komt ook niet verder dan een heel hoop gejengel wat inherent is aan het karakter Wendy, om nog maar te zwijgen van Courtland Mead, die Danny moet voorstellen, met zijn rare bekje en zijn Donald Duck achtige manier van praten. En op een gegeven moment hebben we het trucje wel eens gezien die keer op keer de spanning binnen het trio moet brengen, Danny heeft weer iets, papa verlies zijn geduld weer eens en wordt lichtelijk hardhandig, en mama die begint vervolgens haar zoveelste jengelpartij dat Jack uit de buurt moet blijven van Danny, en dat 4,5 uur lang, zucht...

Van spanning of enige griezel is in de verste verte geen spoor te bekennen, sterker nog het hele gedoe van de drietal binnen het hotel en de zogenaamde geesten voelt zelfs braaf aan en komt in de verste verte niet in de buurt van de psychologie en de sfeer van Kubrick's The Shining. Tenslote zijn er de settings zelf, waar het hotel van de buitenkant nog wel enige indruk maakt geld dat niet voor de binnenkant en wordt Jack opgesloten in een belachelijk kleine voorraadkast. Het is praktisch onnodig te zeggen dat The Shining de serie echt op alle mogelijke kanten faalt en niet verder komt dan een erg magere light uitvoering.

Het mag duidelijk zijn, King was niet te spreken over Kubrick en duikt zowaar zelf nog even op als dirigent in de serie, maar samen met Mick Garris weten ze de status van de echte The Shining toch geen moment te benaderen. Eat your hart out en leg je erbij neer Stevieboy want de film is beter zo niet weergaloos.

Hoe toepasselijk om na een positieve coronatest, en tevens behoorlijk ziek, op de bank te gaan liggen met dit stuk jeugdsentiment ervoor. De epidemie kwam dan toch daadwerkelijk erg dichtbij en twee dagen later kan ik pas de concentratie op brengen om een comment te schrijven.

Hoe oud ik was toen ik The Stand voor het eerst zag durf ik niet te zeggen, het zal wel vlak na uitkomst geweest zijn. Mijn voorliefde voor King en zijn boeken was al eerder aangewakkerd en ergens zal ik het lijvige boekwerk wel doorgeworsteld hebben al kan ik me 2007 als vroegste poging herinneren waar het boek toch een zekere indruk maakte. Graag wilde ik deze versie wel weer eens zien net als dat de remake me wel interesseert ondanks de slechte waarderingen. Aan het begin zal het bij deze versie zeker niet liggen, daarbij wel meteen gezegd dat sommige dingen wel eens wat knullig overkomen, iets dat vooral in het tijdsbeeld van begin jaren '90 gezien moet worden. Maar zoals gezegd zijn de eerste en tweede aflevering met de uitbraak van de epidemie en de reactie van de mensen best erg goed en mede ingekleurd door sentiment koerst de serie door toch wel op vier sterren af.

Fijn is de muziek van ZZ Top en The Blue Oyster Cult te noemen en Crowded House is ook leuk te horen. Rob Lowe en Gary Sinise vallen toch wel op als prima acteurs en is het bijna gebruikelijk om King zelf te zien in een kort rolletje. Daarnaast valt mannetjesputter Jamey Sheridan toch wel op als erg sterk in zijn rol als Flagg en het moet gezegd dat een aantal scènes rond hem fraai worden opgebouwd en een prima sfeer en prikkel hebben. En de aardige schare dames mag genoemd worden met Laura San Giacomo, Kellie Overbey en Shawnee Smith. Spijtig is toch op zijn minst de kwaliteit die gedurende de derde en vierde aflevering daalt. Langzaam begin het geheel te slepen, worden bepaalde personages steeds irritanter en zijn sommige dingen van een bedroevend niveau zoals hoe Stu zijn been breekt. Tevens worden personages als Tom op het belachelijke af gebracht en is Harold die met zijn bom bezig is en Nadine afblaft gewoon schrijnend slecht. En zo zijn er nog wel wat karakters als Trashcan en Julie Lawry die allemaal op het belachelijke af gebracht worden, iets dat onherroepelijk ten koste van de serie gaat.

Desondanks blijft The Stand een leuke zit en absoluut de moeite waard een keer te doen. Een verhaal in die zin van bijbelse proporties waar het goed en kwaad strijden om wat is overgebleven van de mensheid. Jammer blijft dat men het niveau van de eerste twee afleveringen niet vast kan houden. Maar als King liefhebber blijft dit toch een must have en must see.

In een weekje met wat fysieke ongemakken, en thuis op de bank of op bed, was het wel de tijd om een drietal western achtige miniserie's te kijken gekregen van de schoonmaakster. En de eerste betrof deze Steets of Laredo waar ik toch vooral niet wist wat te verwachten ondanks een behoorlijke cast en ervaringen zoals in het geval met Lonesome Dove die best oké was tot The Oldest Living Confederate Widow Tells All die behoorlijk tegenviel.

Maar van meet af aan is duidelijk met Laredo dat de cast groots is, het geheel met veel zorg gemaakt is en boeit het van meet af aan ook al duurt het meer dan 4 uren. Het verhaal herbergt veel karakters maar draait vooral om de losgeslagen Joey Garza waar Captain Call achteraan wordt gestuurd, daarom heen dwarrelen vele personages zoals familie van Garza of volk zoals Pee Eye Parker en nog wat personages die meehelpen aan de jacht of zich aan willen sluiten bij de klopjacht temidden van een prachtige omgeving en natuur, en typerende nederzetting en ranches of zo'n hol vol boeven en tuig als Crow Town war het plaatselijke varken een bijzondere functie heeft.

Maar daar blijft het natuurlijk niet bij binnen een harde tijd van kill or be killed, heel veel gevaarlijk volk op pad zoals posses, bendes en indianen, en een beeld van moord, verkrachting en plundering die er niet om liegt. Dit aangevuld met het nodige aan kleurrijke en bijzondere karakters zoals de pittige moeder van Joey Garza of bijvoorbeeld de nog ergere boef Mox Mox die verschrikkelijke dingen doet met zijn gevangenen. Daarnaast is het grappig dat de naam Lonesome Dove valt en is moeder Lorena wel erg vrijgevochten en modern met zowel kinderen als een baan als lerares.

En Streets of Laredo verveelt wonderwel geen moment waar ik toch vaak niet van de lange adem ben op dat vlak met series, en wordt er prima naar een sterke finale toegewerkt. Want het staat op haren en snaren waar de betrokken families praktisch op elkaars lip zitten en het met ieder slachtoffer dat binnen gebracht wordt, ondanks dat deze goed of slecht is, een dergelijke situatie geen winnaars kent. Als ik dan al een minpunt moet noemen is het de achtergrond van Joey Garza die wellicht er niet beter van geworden is toen hij verkocht werd aan Indianen, maar er verder weinig aan motief of diepte gedaan wordt rondom zijn rampage. Maar dat kan me verder niet echt deren binnen een boeiende serie, met sterke acteurs en interessante karakters.

Deze documentaire moest ik wel effe meepikken gezien mijn interesse voor krijgsgeschiedenis in het algemeen, de voorliefde voor de film, het goede boek van Mark Bowden en ik zelfs in bezit ben van de game. Commentaar was er altijd al op de film bijvoorbeeld in de vorm dat het een soort van propaganda betrof, maar ik persoonlijk zie weinig motivatie om bij het leger te gaan na deze film, zo'n lolletje is het allemaal niet. De kritiek dat de film maar één kant van het conflict belicht snijdt meer hout.

En laat dat laatste nu ook meteen een sterk punt zijn waar beide partijen voldoende in beeld komen, hun kant van het verhaal kunnen vertellen, maar vooral ook een bepaalde voorgeschiedenis uit de doeken gedaan wordt die de nodige aanleiding zou geven aan de vlam die de 3de oktober dit kruitvat deed ontsteken. Want de verschillende mislukte vooracties en bombardementen op Aidid, die alleen maar burgerslachtoffers tot gevolg hadden, zijn altijd redelijk goed buiten beeld gelaten en is natuurlijk een belangrijk ingrediënt in de reactie die zou volgen binnen een operatie die daardoor toch een andere lading krijgt dan de zogenaamde vredesmissies die het voor moest stellen. Desalniettemin zijn de jongens op de grond, de mannen die de opdrachten uitvoeren, net zo goed slachtoffer van 'bad plans' en 'bad decision making'. En dan blijkt iedere Ranger of bad ass Delta toch ook maar gewoon mens te zijn. En dat beeld krijgen we dan vervolgens ook te zien.

Met een Dave Diemers met verschillende PTSS trekjes, of Delta Slatterly die aankaart dat je wel opgeleid wordt om te doden maar niet hoe er achteraf mee om te gaan, of Thomas voor wie de strijd puur persoonlijk wordt en een wraakactie na het verlies van twee kameraden, of de nog steeds flakkerende haat in de ogen van verschillende Somalische soldaten en burgers. Iedere emotie, reactie, gedachte of gesproken woord is puur menselijk, of deze over verlies, woede of verdriet gaat en zo blijkt maar weer dat oorlog geen winnaars kent. Buiten het feit dat de documentaire ansich weinig nieuwe informatie aanlevert is het toch allemaal meer dan in te nemen met de morsige VHS beelden, de echte beelden van de neerstortende Super 6-1, Mike Durant als de echte grote naam aan het woord en natuurlijk het offer van Delta's Shughart en Gordon die tegen beter weten in probeerden de crashsite van Super 6-4 en Durant te verdedigen. Het is en blijft een markante en niet minder interessante geschiedenis.

Veel echte beelden komen er verder niet in voor, zijn de beelden met acteurs en re-anactment niet uit Black Hawk Down, de momenten uit de film zijn op één hand te tellen waar de rest allemaal opnieuw gemaakt is, en biedt de film niet zo heel veel nieuwe informatie op de reeds genoemde voorgeschiedenis na die kwaad bloed zette. En dat is wat mij betreft voldoende voor een goede documentatie, niet een top documentaire wat dat betreft maar zeker genietbaar. Vier sterren voor de moeite en het onderwerp.