Opinions

Don't you start with this language shit!

Ik ben niet zo'n serie kijker wegens de reden dat ik vaak al snel vind dat een onderwerp te veel uitgesmeerd wordt en aangevuld wordt met bijzaken om er toch maar weer een seizoen van 10 afleveringen uit te kakken. Toch zijn er wel zeker uitzonderingen zoals deze Unabomber die lekker straight to the point is qua opzet en niet weg drijft op randzaken. Profiler jaagt op terrorist, bam! En hier hou ik dus van, en hier vreet ik me met gemak in drie dagen tijd doorheen.

De Unabomber, een fenomeen die de gemiddelde Europeaan weinig zal zeggen, en ik moet zeggen dat mijn kennis ook praktisch ophield bij de naam. Toch kan ik me goed voorstellen dat het land in zijn greep was rond deze bomaanslagen van een terrorist die opdook en weer weg was, en jarenlang zo goed als ongrijpbaar bleek. Een nieuwe weg moest geboden worden door de frisse kijk van hot new prospect Fitzgerald. Toch loopt hij al snel vast in een moeras van bureaucratie, eigenwijsheid en star gedrag. Je zou zeggen waarom biedt je deze man een kans als je er toch niets mee doet en vast blijft houden aan een oudere profiel?

Dat profiling en überhaupt dergelijk speurwerk ondankbaar, uitzichtloos en de spreekwoordelijke naald in de hooiberg is, blijkt maar weer uit de 'call Nathan R' aanwijzing. Om gek van te worden, de krantenkiosk poging vind ik dan nog niets zo gek bedacht of het nu veel werk is of niet. Het blijft voor Fitz een gevecht tegen de windmolens die maar niet uitbetaald en waarmee hij alleen maar hoon oogst vooral bij Stan Cole, wat een nare gast is dat joh. Niet minder boeiend is de kant van Kaczynski die uitermate goed vertaald wordt van jeugd en universiteit tot zijn isolement en wording van alle zaken, het manifest en de bommen. Niets dat goed te praten is natuurlijk, maar tragisch en sneu is het wel.

Puntje van de stoel zijn de opbouw naar de arrestatie en de arrestatie zelf, maar ook de achtervolging met de verdachte van de krantenkiosk is sterk te noemen. Worthington en Bettany erg sterk, een klein rolletje voor de Nederlandse Katja Herbers en valt Jeremy Bobb op als stuitende adjunct Cole die alleen in zijn eigen aanpak gelooft. De soundtrack is prima, het tijdsbeeld is fraai en het einde van de rechtzaak, met de bekentenis en de overlevers en nabestaanden die hun gram halen is aangrijpend te noemen. Daar lijkt Kaczynski toch niet helemaal te beseffen wat hij gedaan heeft en dat zijn eigen visie en boodschap op vreselijke wijze onderuit gehaald heeft. Een visie overigens waar best wel een interessante kern in zit.

Dit alles maakt Manhunt: Unabomber toch wel tot een intrigerende en erg boeiende serie. Laatste opmerking is over Lowell Bergman van 60 minutes, in The Insider over klokkenluider Jeffrey Wiggand en de sigarettenindustrie, neergezet door Al Pacino. In The Insider geeft Bergman aan te weten dat er iets speelt en op de hoogte gehouden wil houden/CBS de primeur wil. Een heel verschil met het dreigement dat hij hier uit aan Ackerman's adres, binnen 24 uur publiceren we of je hem nu hebt of niet. Ronduit walgelijk eigenlijk en ik vraag me af welke versie de echte is.

Opinions are like assholes, everyone has got one...

Het filmdagje sloot ik af met het beginnen van een documentaire en welteverstaan deze over de verdwijning van Malaysia Airlines. En hoewel ik van plan was slechts één aflevering te zien liep dat toch even anders en kon ik mij niet meer losrukken van het beeld en bleef ik kijken, niet zo zeer gefascineerd over wat de conclusies nu zijn of het onderzoek uitwijst, maar vooral dat jan-en-alleman tegenwoordig maar ongebreideld zijn mening kan uitbraken.

Een raadsel is het, en een raadsel blijft het ondanks de geanalyseerde signalen van Inmarsat die het toestel een zuidelijke koers toedichten en dit eigenlijk de enige aanwijzingen zijn na het verlies van communicatie. Uiteraard levert het alleen maar vraagtekens op, want hoe dan? En wie? Maar vooral waarom? Hoe kan het dat alles uitviel? Waarom de tegengestelde koers die bovendien over een Australische luchtmachtbasis ging? En waarom zou gezagvoerder captain Zaharie dit gedaan hebben mocht hij zelfmoord willen plegen zoals beweert wordt. Waarom dat toestel niet meteen head on in de grond of water? Treffend is natuurlijk de frustratie en onzekerheid van familie en nabestaanden, maar ik denk dat dit in het geval van de mensen en personeel die probeerden te achterhalen wat er met het toestel gebeurd is niet veel anders is. Een onoplosbare puzzel, een bron van frustratie ook voor hen als er geen enkele aanwijzing is, en wie eventueel verwacht met deze documentaire een klip en klaar antwoord te krijgen wat er nu precies, of waarschijnlijk, met het toestel gebeurd is zal bedrogen uitkomen en in die zin schiet de documentaire dan ook tekort. Want er komt natuurlijk geen antwoord...

Maar het schets wel een ander interessant en niet minder stuitend beeld, namelijk het beeld van de social media en de gemiddelde mens, smartphone ridder, laptopwijsneus of sofa-kruisvaarder die in het kader van het hedendaagse zelfbewustzijn niets meer gelooft en zelf alles beter weet tot complottheorieën aan toe. En het is me wat met wat er tegenwoordig rond gaat aan gekke ideeën, net als in het geval van MH370. Want de regering, de autoriteiten, schoten te kort, zoals Jeff 'misschien' Wise de hele tijd beweert. Hoezo, was je erbij? In tegenstelling tot Wise zelf die maar van alles kan beweren en theorieën te over kan bedenken, dingen waar ook geen enkel bewijs voor is en puur aannames, en hooguit uit de Aviation group gegooid wordt en voor gek verklaard wordt, kan een autoriteit of luchtvaartmaatschappij niet zomaar iets beweren of zeggen zonder dat er sluitend bewijs is, en aangezien er amper aanwijzingen zijn wat moeten ze dan in Godsnaam melden? De rol van de social media en journalistiek is in mijn ogen wat dat betreft erg negatief waar de autoriteiten er maar van langs krijgen, de theorieën talrijk zijn ook van De Changy, maar daar verder geen enkel bewijs toe is. Zoals de praatziekeen aandachtsgeile Wise op een gegeven zelf zegt ' er zijn tal van ongegronde ideeën', ach gut nee! Meen je dat nu? Wel eens in de spiegel gekeken?

En zo vervolgd de documentaire zich waarbij iedere ontdekking of aanwijzing, zoals de vele wrakstukken en de rol van Gibson ook alweer in twijfel getrokken wordt. Het vliegt van links naar rechts, met zelfmoord, kapingen en grootse complotten vanuit het Amerikaanse of Russische kamp, waar zelfs nog de spot van aliens voorbij komt. Slechts één keer hoor ik iets zinnigs van De Changy over de Australische luchtmachtbasis, de grootschalige oefeningen van de VS en zou het niet de eerste keer zijn dat een Airliner door het leger neergehaald wordt, dat deden de Russen alswel Amerikanen beide al eens. Als er al sprake van een doofpotaffaire zou zijn die logisch klinkt is dat het, en zouden de wrakstukken op de satelliet foto in de Chinese Zee toch zomaar het wrak kunnen zijn. Hoewel ik daar ook niet zo ingeloof dat je vanuit je woonkamer op je laptop aan de hand van een paar satellietbeelden zo even een wrak ziet liggen. Ja, oké daar ligt iets, maar dat kan net zo goed iets anders zijn, bovendien waarom zijn er dan geen brokstukken aangespoeld aan de kust?

In plaats van een documentaire over wat er nu daadwerkelijk met het toestel gebeurd is lijkt het eerder alsof de bel geluidt waarop alle gekkies, wappies en journalisten met een chronisch gebrek aan aandacht zich kunnen verzamelen om allemaal luidkeels de aandacht te eisen voor hun theorie. En jammer genoeg denk ik achteraf niet eens meer aan het toestel of de slachtoffers, maar vraag ik me eerder af wat er van de mens geworden is en de gemiddelde zich alwetend waant slechts omdat hij een internetverbinding heeft. Als docu over de ramp schiet dit tekort, als beeld over de eigenwijze mens is het daarentegen fascinerend. Ik zie het somber in voor de mens...

En tijdens mijn vakantie nog even voor een tweede serie na True Detective seizoen 4. En daarbij viel de keuze op deze Dahmer waar ik al veel over gehoord had. Sowieso interesseren seriemoordenaars mij wel, in de vakantie tevens het uitmuntende boek van James Ellroy gelezen over de zwarte dahlia, daarnaast zou het gruwelijk, goor en heftig zijn, nou kom maar op dan! Maar helemaal inlossen deed de serie dat niet hoewel hij wel allezins goed bleek te zijn.

Manson, Bundy, Gacy, Zodiac, Ed Gein, het is maar een kleine greep uit een behoorlijke lijst waar Jeffrey Dahmer natuurlijk ook bij hoort en waar de interesse natuurlijk altijd gekoppeld gaat aan de vraag waarom? En aanvankelijk gaat het beeld van de slonzige Dahmer hand in hand met dat van Fritz Honka in Der Goldene Handshuhe in combinatie met een ongemakkelijk en indringend sfeertje. Fraai is het jaren '80 sfeertje met de muziek, mag de rest van de soundtrack van onderandere Nick Cave ook vast wel benoemd worden en lijkt Quicksilver Evan Peters best wel op zijn plek en de rol te passen waarop we een jump back naar de jeugd van de jonge Jeff krijgen.

En laat daar nu best een goed beeld ontstaan van de reeds aparte Jeffrey opgroeiend in een huiselijke situatie die eigenlijk niet te doen is met veel momenten die dingen gaan beïnvloeden. De verwachte gruwel van geboorde gaatjes, zuur, verminking, kannibalisme en moord blijft nochtans uit, en dat is opzich wel weer een begrijpelijke keuze want wat voegt het eigenlijk toe behalve shock value. Uiteindelijk is dit toch interessanter waar regelmatig heen en weer wordt geswitcht tussen de jeugd en latere fases waar Jeff steeds verder ontspoord. En dat beeld, vooral van de jeugd, is zowel schrijnend als gedurfd om iemand als Dahmer als slachtoffer af te schilderen, want dat doet het tot op zekere hoogte met een niet te benijden jochie die steeds verder in het nauw komt, verlatingsangst creëert, niet om kan gaan met afwijzing, drie verschillende syndromen onder de leden had en hevig worstelt met zijn seksuele geaardheid en uiting van dingen. Het is red flags all over the place maar begrijpen en goed ingrijpen blijft uit.

Een beeld vervolgt zich rond iemand die toch regelmatig compulsief of dwangmatig overkomt en hekelt hoe hij is en wat hij doet en toont daarmee de totale ontwrichting van iemand die eigenlijk alle geluk van de wereld had niet eerder tegen de lamp te lopen in een wereld geleid door verloedering, armoede, de achtergestelde gayscene en het nodige aan rascisme. En eigenlijk moet de frustratie van mensen zoals de buren als Glenda en Pamela Bass, die voor het gemak tot één gesmeed worden eindeloos geweest zijn, net als de nasleep voor alle families, met alle fakenews ook nog eens in de media. Verontrustend ook nog eens zo'n fanbase. En eigenlijk slaat de serie Dahmer nergens echt een valse noot of grote fout of het moet de buurvrouwen betreffen. Want Cleveland woonde naar het schijnt tegenover Dahmer en belde inderdaad de politie en was betrokken bij het geval Konerak. Maar woonde Pamela Bass naast Dahmer en kreeg onderandere het broodje aangeboden wat ze op heeft gegeten.

Afijn duidelijk is dat dit een meer dan prima serie is, waar ik Richard Jenkins nog even wil benoemen in de sterke rol als vader, en heeft het geen moment verveeld. Doch echt een onwijze prikkel van kijken, kijken en nog eens kijken, en nog maar een aflevering, heeft Dahmer net niet over zich waar het toch vooral interesse is hoe het afloopt. Daarom geen topcijfer maar wel bovengemiddeld.

En na de Menendez broertjes dan toch aan de slag met het uiteindelijke serie-doelwit deze vakantie met Ed Gein. En eerlijk gezegd verwachte ik daar wel het nodige van waar de aanwezigheid van Charlie Hunham vooraf alweer een minpuntje was. Maar wie weet...

In tegenstelling tot de Mendenez is dit natuurlijk echt voer voor zo'n serie als dit, want Gein is net als Dahmer een losgeslagen individu die heel wat op de kerfstok heeft. Want wie een beetje op de hoogte is weet wat Eddie allemaal uitvrat en wat justitie allemaal vond toen ze een inval deden, en dat is niet mals. En eigenlijk is het allemaal wel wat met die arme Eddie, want wat een jeugd, wat een gezin en wat een gedoe allemaal met het strenge geloof, de dronkaard van een vader en het nodige aan mishandeling. Die basis komt eigenlijk bijna een beetje te kort in wat we wel te zien krijgen, doch is het niet moeilijk voor te stellen dat Ed behoorlijk verknipt was met alle gevolgen van dien. Sterk daarnaast is de mooie jaren '50 sfeer, het koude Wisconsin, de ontzettend sterk acterende Metcalfe als moeder en lijkt Hunham wel degelijk op Ed met dat kapsel, kleding, pet en kenmerkende hangend oog. Buiten dat heeft het visueel een aantal ontzettend sterke momenten zoals Ed aan het werk op de begraafplaats of de jacht op de twee stropers door het besneeuwde landschap.

Maar buiten dat heeft de maker toch meer afgebeten dan hij kauwen kan met de aanpak die hij voor ogen had. Het is weliswaar best wel interessant alle zijsporen met Ilse Koch, de Holocaust, Alfred Hitchcock, The Silcence of the Lambs en Tobe Hooper om maar eens wat te noemen. Want de inspiratie die Ed Gein door de jaren heen heeft gevormd voor de cinema in de jaren '60, '70 en '80 is natuurlijk buitengewoon. Ik vind dat mooi, herken meteen de zijstraat die men inslaat met TTCSM of het karakter Hooper of Jame Gumb. Iemand die geen filmkennis heeft en de onderbouwing niet begrijp zal dit een hinderlijke onderbreking vinden. En dat zal voor sommigen met het geval Hitchcock of Koch hetzelfde zijn. Ik persoonlijk vind het allemaal wat vergezocht om dit er allemaal bij te halen en vooral een poging een semi intellectuele draai aan het geheel te geven wat mijn inziens niet echt lukt omdat het vervolgens alle kanten opschiet, erg bevreemdend wordt, op het cartooneske af, en mijn inziens eigenlijk teveel wil waar Ed Gein aan ondersneeuwt. Want uiteindelijk ben ik in die zin niet heel veel dichterbij het karakter Ed Gein gekomen. Om nog maar te zwijgen van het stemmetje dat Hunham gecreëerd heeft met als doel het karakter ongemakkelijk te maken, puntje bij paaltje klinkt Ed helemaal niet zo dus schiet je het doel voorbij net als al die randzaken.

Dan is er nog het verhaal van de mysterieuze Adeline die veel screentime krijgt, door de jaren tijd regelmatig haar verhaal veranderde, ongeloofwaardig werd en tegenwoordig wordt weggezet als fantast. Is dat dan een poging om werkelijkheid en fictie doorelkaar te weven? Mogelijk. Is het dan allemaal slecht? Niet perse. Toch klopt het allemaal niet, is de nuance zoek en lijkt de maker er teveel op uit om iets heel erg fancy's en intellectueels te willen maken, iets dat vervolgens niet slaagt. En dat is jammer want dit had beter verdient. Een 3, meer zit er niet in.

Ook nog even Mr. McMahon meegepakt in docu week, en eigenlijk wel nieuwsgierig naar dit geheel. McMahon ken ik vooral van foute Facebook filmpjes en memes, waar de man in de tijd dat ik WCW en WWE keek niet zo heel veel in beeld kwam. Desondanks is er wel het beeld dat deze man een gluiperd eerste klas is, een echte ploert, eens kijken of dat klopt.

En wat is deze docu aanvankelijk een trip down memory lane waar ik met het bord op de schoot voor het worstelprogramma zat, de NWO met Hogan hekelde en fan was van Sting, Diamond Dallas Page en vooral held Goldberg. En wat komt er een shitlading aan bekende namen voorbij met onder andere de twee Hogan hielenlikkers in de vorm van Hall en Nash, maar natuurlijk ook Booker T, Davey Boy the British Bulldog, Brett Hart en Macho Man Randy Savage. Sowieso is de terugblik mooi naar de jaren '70 en '80 waar de McMahon's al in de business zaten en de zaak langzaam wordt opgebouwd. Grappig de beelden van Ali in de ring die voorbeeld staan voor Hogan's optreden in één van de Rocky delen, zien we de rise en fame van Hulk Hogan, de groeiende invloed van de McMahon familie en de wijze hoe alles georkestreerd wordt aan de hand van good guys en bad guys die laatste McMahon liefkozend 'the heel' noemt. It takes one to know one zeggen ze dan....

Want het beeld dat daarna naar buiten komt is de strijd met concurrent WCW en later NWO, een niet te stuiten groei, een fase waar McMahon zichzelf en zijn familie te grabbel gooit als publiekstrekker, en vooral het beeld dat McMahon bepaald wie er kampioen wordt. Als McMahon zegt dat je moet verliezen gaat dat ook gebeuren, iets dat bij de ene iets soepeler gaat dan bij de andere zoals in de gevallen van Wendi Richter en Bret Hart. Buiten dat speelt op een gegeven moment de vraag hoe het zit met alle vroegtijdige sterfgevallen, vermeend drugsgebruik en handel, want het is toch wel shocking hoeveel van die jongens er al niet meer zijn en zelfs dan niet mijn huidige leeftijd bereikt hebben, met natuurlijk het tragische verhaal van Chris Benoit als hoogtepunt met hersenbeschadiging en/of 'roid-rage' als oorzaak. Zaken die eerst ontkent worden maar later toch opgepakt al dan niet in de rechtszaal komen. Maar hoe zit het nu met die McMahon en de vermeende schandalen die rondzingen...?

Het beeld wordt wat dat betreft niet helemaal duidelijk, hoe is McMahon? Wie is McMahon? De ene zegt dat het ring-karakter, 'de heel', niet veel anders is dan de echte. Een ander zegt dat McMahon wel degelijk anders is en het allemaal part of the character is. Ik weet één ding dat ik die man met die zwarte ogen niet vertrouw en definitief alle krediet verspeelt met zijn opmerking over dat mensen die met pensioen gaan van hem meteen dood mogen gaan. Een dergelijke opmerking is voor mij het teken dat deze meneer heel ver van het echte leven afstaat en geen idee heeft wat het verschil is tussen werk dat deel van je is in de vorm van een bedrijf of eigen zaak, of dat je een fabrieksarbeider of bouwvakker bent. Goed, er moet niet vergeten worden dat de man geestelijk en seksueel misbruikt is in zijn jeugd, maar toch, het vormt op perfecte wijze de basis van een verknipt karakter die heilig in zichzelf gelooft, seksueel gestoord is, geen nee accepteert, altijd zijn zin krijgt en niet het karakter McMahon speelt maar gewoon is. Wat er allemaal speelt aan zaken en ziek gedrag blijft grotendeels onder het tapijt hoewel verschillende afkoopsommen, rechtzaken en de zaak rond Janel Grant waar toch bepaalde smerige details en communicatie op tafel komt.

En zo blijkt dit toch een fijne documentaire die twee gezichten heeft met enerzijds een mooie terugblik en evolutie van het show worstelen en een lekkere trip down memory lane, anderzijds probeert men het enigma McMahon te doorgronden waarvan je kunt afvragen of dit wel lukt. Ik weet genoeg zou ik zeggen, maar een dergelijk oordeel is aan ieder voor zich.