Opinions

In de afgelopen weken er door heen gedraaid voor een comment en cijfer hier. Niet dat een herziening perse nodig was want hoe vaak zou ik de serie inmiddels al hebben gezien? Ik denk dat dit al snel naar iedere jaar een keer gaat sinds uitkomst, de keren dat we Bastogne en The Breaking Point rond kerst tussendoor zagen buiten beschouwing gelaten. In principe kan ik de serie praktisch dromen met al zijn karakters, de boekenkast is tevens rijkelijk bedeeld met Band of Brothers zelf, en boeken over Winters, Malarky en Guarnere en Babe Heffron. Sterker, Bastogne en omgeving Bois Jacques is ook geen onbekend terrein en wat was het een vreemde gewaarwording te lopen in dat bos met de vage contouren van de foxholes nog altijd zichtbaar. Net als het Duitse kerkhof in Foy.

En wat waren de verwachtingen hooggespannen in 2001 toen de serie voor het eerst uitgezonden werd. En wat viel het tegen ondanks de medewerking van Steven Spielberg die met Saving Private Ryan een nieuwe weg was ingeslagen qua geweld en realisme. Terwijl de VHS overuren draaide vroeg ik me iedere aflevering weer af wanneer we nu eens wat actie gingen krijgen. Noot; grappig dat Saving Private Ryan zijn oorsprong kent in Band of Brothers want Malarky en Muck hadden een gezamenlijke kennis die naar huis gestuurd werd omdat zijn drie broers reeds gesneuveld waren. Een verhaal dat Spielberg ter oren kwam en daarna uitgroeide tot de betreffende film. Om terug te komen op de actie die schaars bleek, wist ik veel dat dit simpelweg niet hetgeen was waar men op wilde focussen. Maar dat is iets wat ik later ontdekte. Inzicht komt met de jaren.

Waar te beginnen eigenlijk...? De uitstekende acteerprestaties van bijna de hele cast? Acteurs die we daarna zelden weer in een hele bekende of grote rol zagen? Voor sommigen bleek BofB there greatest hour. Voor anderen slechts het begin met een kleine rolletje, namen die er nu toe doen in het geval van Fassbender, Hardy en McAvoy. De soundtrack van Michael Kamen is praktisch iconisch te noemen. De montage en de gritty kleurenfilters zijn passend, de decors met zorg gemaakt, het materiaal zoals in de aflevering Carentan top en dan zijn er nog de afleveringen die ik persoonlijk het beste vind. Bastogne en The Breaking Point steken er wat mij betreft met kop en schouders bovenuit qua sfeer en intensiteit. Bovendien ben ik zelf in die omgeving geweest, liep door Bastogne, zag de gaten in de grond in het Bois Jacques en stond voor het monument van René Lemaire. Trouwens, niet ver van haar gedenkteken ligt op de Avenue de la Gare een fantastisch museum genaamd het 101ste Airborne museum. Om toch ook nog even de aflevering Why We Fight aan te halen die km verschillende redenen ook inslaat als een bom.

Band of Brothers, band van broeders, van Curahee tot Normandië en daar voorbij tot aan de poorten van de hel. Oorlogsactie? Nee, niet zo zeer. Ga dan lekker Saving Private Ryan kijken. BofB gaat met nadruk over de mannen, de band die ze door de jaren heen op opbouwden, lief en leef deelden, voor elkaar klaar stonden, omgingen met verlies van kameraden, hoe ze elkaar er doorheen trokken en hoe hun kijk op het leven er naar voorgoed veranderde. Is er dan niets aan te merken op BofB...? Mwoah...bijna allemaal hebben toch op- en aanmerkingen over het beeld rond Sobel die ze toch allemaal omschrijven als hard, streng en veeleisend, maar waar ze ook allemaal veel respect voor hadden en hem als degene zien die Easy-company gevormd heeft in die zin. Treurig zijn toch de verhalen rond de teloorgang van Sobel, het wegblijven van reünies, zijn poging tot zelfmoord en dood aan ondervoeding. Het schijnt dat zijn zus het totaal niet eens was met het geschetste beeld van haar broer en naar ik meen een kritische open brief in de krant heeft laten plaatsen. Wat Sobel betreft zal het een geval van interpretatie zijn, de fout die echter rond Albert Blythe gemaakt wordt is bizar. Het dromerige en wazige beeld dat rond Blythe geschapen wordt in de aflevering Carentan daargelaten, is het naschrift wel erg bijzonder in de zin dat er gerept wordt over een slecht herstel van zijn verwondingen en dood in '47. De waarheid kon niet veel anders zijn rond deze beroepsmilitair die door Winters omschreven werd als één van zijn betere soldaten, tot zover dat dromerige beeld. Maar er is meer, Blythe wist het tot Master Sergeant te schoppen, maakte meer dan 600 sprongen, vocht in Korea en verzamelde maar liefst drie Purple Hearts, drie Bronze Stars en een Zilver Star en overleed in '67 in Wiesbaden. Ik lees net dat de Easy veteranen in de veronderstelling waren dat hij overleden was en hem totaal uit het oog verloren waren. Toch wel een erg opmerkelijk verhaal en slecht uitgezocht door de productie.

Hoe vaak zou ik de serie inmiddels gezien hebben? Veel doet het we niet toe want een feestje is het iedere keer weer. Beste serie ooit? Buitencategorie, laten we het daar op houden. Een ontzettend goed uitgebalanceerd geheel met een topsoundtrack en goede acteerprestaties is Band Of Brothers zeker.

In een opwelling meegenomen zonder echt goed te kijken wat het nu was, want ik meende dat het iets over Catwoman betrof. Afijn, gewoon maar even proberen waar ik toch al vrij snel het gevoel had dat dit nooit veel kon zijn, en dat bleek toch wel het geval.

Heel slecht gaat het geheel niet van start overigens met een Batmanloos Gotham en een prive organisatie die de criminaliteit aan banden probeert te leggen. Temidden van dit maken we kennis met Ruby Rose als Kate Kane die zich die eerste aflevering best wel goed presenteert als actieheld die uit kan delen en incasseren. De soundtrack valt op als niet verkeerd met nieuwe elementen maar ook vertrouwde tonen, heeft de serie heel wat vrouwelijk schoon te tonen met een lijst die bijna eindeloos is op dat vlak, heeft de serie een aantal interessante bad guys en is vooral Alice erg interessant en goed neergezet door Rachel Skarsten. Tel daarbij een aardige en duister sfeertje bij op en dat de actie bij tijd en wijlen erg sterk is en kan ik het niet laten nog een keer te zeggen dat Skarsten erg overtuigend is als psychopate Alice en wordt haar achtergrond goed gebracht met onderandere de showdown tussen vader en dochter die erg goed is in huize Alice is en in die zin zo interessant is dat Batwoman eigenlijk tweede viool speelt.

En ja, daarmee ben ik toch aangekomen bij de slechte punten en dat zijn er nog al wat met als eerste Ruby Rose zelf die als achtieheld wel oke is maar vervolgens acterenderwijs matig is en niets aan de rol toevoegt zelfs mager is. Dan is er de woke kaart die stevig getrokken wordt met alle lesbische relaties en er bijna complete afleveringen aan gewijd worden en er kennelijk geen hetero vrouwen te vinden zijn in Gotham. Zeg maar gerust dat al dat relationele gezeik echt zwak te noemen is met ook nog eens een moeizame vader dochter relatie. Dan heb ik het nog niet eens gehad over de aanpassing aan verschijning en het pak want die rode pruik, godsamme zeg, dat kan toch niet? Ziet er niet uit en het lijkt allemaal een poging te zijn een eigen identiteit te creëren maar voelt hopeloos overbodig aan.

En zo kunnen we nog wel even doorgaan waar de ware connectie tussen Alice en Kate veel te snel naar voren komt en de meeste spanning tussen de twee weg is. Dan zei ik dat verschillende bad guys zoals The Executioner best gaaf zijn maar vervolgens veel te snel weg is en dat geld voor de anderen net zo. Dan nog maar te zwijgen over de tussenstapjes waar een ander universum voorbij komt met Supergirl en weet wat nog meer. Wat is dit voor onzin joh? Wat moet dit voorstellen? Een soort van teaser om de interesse te wekken voor een serie of zo? Wat een bullshit en klote aflevering zeg. Onderwijl blijft het een issue dat Batwoman te oninteressant is en tweede viool speelt, toch lijkt de serie zichzelf even opnieuw uit te vinden en in een volgende versnelling te geraken na de lange aflevering 8 rond het gala waar de boel behoorlijk op scherp wordt gezet en het totale oorlog lijkt te worden.

Maar helaas temidden van veel gezeik tussen de twee zussen, de tenenkrommende uitleg rond de alternatieve Beth, iets dat lijkt op een vrouwelijke Joker, heel veel gelul, en alle relationele besognes met Sophie duurt het allemaal veel te lang met 20 afleveringen waarvan ik op een gegeven moment denk dat de bedenkers ook niet meer weten waar ze het mee moeten vullen noch hoe ze moeten eindigen, want vooral dat laatste gebeurt niet of onvoldoende. Ik kan dan op alle het vrouwelijke schoon na ook niet anders zeggen dat dit wel een matige vertoning is waar alles overdreven en overbodig aanvoelt en eigenlijk ronduit slecht is. Deze serie kan naar mijn mening best overgeslagen worden want dit is zonde van de tijd als je het mij vraagt.

Wat ik u kan zeggen, neem dat van mij aan, het zijn echte professionals.

De Bende van Nijvel is onderhand toch wel een onderwerp waar ik maandelijks een zoekopdracht van doe op Google om te zien of er nieuws is. Tevens heb ik uiteraard Niet Schieten in de collectie net als vier boeken in de kast over het onderwerp en ben ik inmiddels op zoek naar nieuwe interessante lectuur op dat vlak en zodoende kon het zien van deze docu/serie niet ontbreken aangezien Patrick Haemers meer dan eens met de bende in verband is gebracht en zelfs verdacht werd de reus te zijn, want in gangster met de pukkel is zowaar Haemers te herkennen aangezien hij ook een herkenningspunt op die plek heeft zitten.

En het moet gezegd dat het getoonde beeld van het België in de beginjaren '80 zowel als midjaren '80 een land in chaos betreft. Aanslagen van de CCC, de overvallen van de Bende van Nijvel en de overvallen gepleegd door de bende van Haemers, dit uiteraard in een montage met de beginjaren van de jonge Patrick waar het houden aan regels al vrij vlot op een laag pitje staat met een vreemde invloed van vader en een vroege veroordeling rond een verkrachting. Bijzonder en tegelijk raar vind ik dan altijd de reacties van familie en vrienden die bepaald gedrag en daden bagatelliseren, net als van die sneue vrouwen die vallen voor zo'n figuur. 'Ja, ik kom net uit de gevangenis wegens verkrachting,'...'oh, nou...leuk om met je kennis te maken. Zullen we wat drinken?'

Het beeld vervolgd zich als verwacht met een vicieuze cirkel van gedrag dat van kwaad tot erger leidt in het nachtleven, met drank en drugs en uiteindelijk kleine vergrijpen, de wording van de bende en de overvallen zelf. En andermaal wordt het beeld in die zin van de sociopaat bevestigd die zich aan dergelijk gedrag schuldig maakt, en niet alleen door Haemers zelf maar ook door zijn gestoorde vrouw Denise Tyack alswel kompaan Bajrami die zichzelf toch wel een ontzettende bink vind maar in werkelijkheid een verachtelijk schepsel is. Het beeld van de totale anarchie in België breidt zich verder uit met de zware overvallen en de beelden van een gemankeerd politie onderzoek, iets dat ook iedere keer naar voren komt rond de Bende van Nijvel, want ook hier zijn de dwalingen van politie en recherche talrijk. Haemers verscheen herhaaldelijk op de radar maar een fatsoenlijk achtergrond onderzoek kon er kennelijk niet vanaf. Want er moeten toch vragen zijn omtrent zo'n Haemers over wat hij doet voor werk, hoe hij woont en waar zijn geld weg komt. Buiten de knullig ogende reconstructies van de politie is de vermeende zelfmoord rond Thierry Smarsh wel het absolute hoogtepunt en werkelijk niet te geloven. Het beeld waarom zo'n Haemers jaren heeft kunnen opereren, en de Bende van Nijvel ook nooit gepakt is, lijkt in beide gevallen vooral heel erg aan de politie te liggen.

Maar wie denkt dat het daar op houdt staat nog wat te wachten. Veroordeling, ontsnapping, gijzeling van een ex-premier, een totaal mislukte overval met een veel te zware bom...het is Bonnie en Clyde in Europa, het Wilde Westen in België om het zomaar te zeggen. Ondertussen onderstreept Tyack andermaal dat ze gestoord is, niet alleen doet ze dat met die stomme grijns die op haar muil vastgeplakt zit in de archiefbeelden waardoor het lijkt alsof ze geniet van alle aandacht, tevens bewijst ze dat met haar betoog over de zwangere vrouw die als diender bij één van de geldtransporten aanwezig was of wat de bom bijvoorbeeld veroorzaakte. Net zo blijft die engnek van een Barjami met zijn gezwetst, over verraad en een zogenaamde code onder boeven, aan zijn dubieuze voorkomen werken, och och meneer de badass met zijn dikdoenerij, en hoe hij zich door het verkeer beweegt, zum kotsen! Zijn we er al...? Nee nog niet want je krijgt gewoon medelijden met Kevin en samen met hem de afkeer van bijvoorbeeld zo'n Facebook fanpagina.

En zo werkt deze uitgebreide docu naar zijn einde toe waar ook vooral medelijden opkomt voor moeder Haemers dit het niet bepaald getroffen heeft met beide kinderen. Op de vraag of Haemers 'de reus' is komt evenwel niet heel duidelijk uitsluitsel buiten zijn ontkenning en dat de overvallen gelinkt aan Haemers qua doel en methode toch anders waren dan de aan de Bende van Nijvel gekoppelde misdrijven. Waar het Haemers om de buit ging leek het bij de Bende van Nijvel eerder om terreur te gaan. En zo komt deze fraai geconstrueerde en prima docu tot een einde en had ik deze zeker niet willen missen en gaat deze een goed cijfer van mij krijgen. Fraai, erg fraai!

En na Breaking Bad moest Better Call Saul wel volgen werd er gezegd, dus dat advies nam ik dan ook ter harte waarop de eerste aflevering van seizoen 1 niet lang op zich liet wachten, en toch wel met bepaalde verwachtingen rondom Saul. En laat ik vast zeggen dat Better Call Saul alle ingrediënten heeft van een kwalitatief goede serie en dat tot op zekere hoogte ook wel is, toch komt het gedurende seizoen 1 geen moment uit de schaduw van Breaking Bad.

Toch is het ontstaan aanvankelijk best leuk om te zien met Slippin Jimmy die niet een al te beste reputatie heeft, de wet vervolgens beoefend met een weinig succesvol eigen zaak waar hij maar amper van rond kan komen terwijl hij ondertussen nog de zorg heeft voor zijn hypochonder broer Chuck. Erg leuk toch op zijn minst de vele bekenden zoals Tuco en de strijd met Mike rondom het parkeren en een uiteindelijke samenwerking. Interessant is tevens de achtergrond van Mike als ex-smeris, overduidelijk dirty en het nodige op de kerfstok, maar ook ontzettend streetwise. Kostelijk trouwens hoe hij zich verzekerd van het bewakingsbaantje en korte metten maakt met de opschepper. Het zijn momenten dat ik me afvraag of een serie over Mike misschien niet veel interessanter geweest was.

Want de humor rondom Jimmy tenspijt, net als de sterke afwikkeling van de Kettleman zaak en het verzorgingstehuis, zegt het me allemaal niet zo heel veel en mis ik toch de afwisseling en wisselwerking die Walt en Jessie als karakters brachten in BB en is daarmee dynamischer te noemen. Better call Saul heeft een interessant karakter met Mike en diens achtergrond, is Kerry Condon een welkome verrassing, maar overheerst bij mij toch achteraf het gevoel dat een serie over Mike wellicht een beter idee geweest was dan Jimmy in deze hoedanigheid, die zeker niet vervelend is maar niet de factor is die je aan de tv doet kluisteren. Maar wie weet, ik zet door met seizoen 2 en we gaan het zien. Een slecht cijfer gaat Saul in die zin niet krijgen want het is kwalitatief best wel goed toch doet het mij aanzienlijk minder dan BB. Een 3,5 is net te weinig, een 4 is dan weer net te hoog, een 3.75 of 3.8 is waar ik aan zat te denken, dus vooruit een 4 naar boven afgerond.

En daar was Better Call Saul seizoen 5 alweer waar ik ook nog ergens in The Wire ben blijven hangen waar het me meteen van het hart moet dat ik met beide series eigenlijk niet echt iets heb maar in het geval van Saul nog wel een bepaalde kwaliteit zie.

Toch is het zoals zo vaak met Saul dat de andere karakters interessanter zijn dan het hoofdkarakter wat in dit geval geldt voor Ignacio, Lalo Salamanca en Mike. Maar de ontwikkeling van Jimmy naar Saul moet in dit zin ook niet onderschat worden, want hij haalt zoals gewoonlijk weer een aantal sterke stukjes uit zoals het opgesloten zitten in de lift of anders de verdachte die achterin de zaal zit waarop de eiser de verkeerde aanwijst. Die Jimmy is zo gek nog niet terwijl de scheidslijn tussen recht en winnen steeds dunner wordt, en dat betreft iets dat gedurende dit seizoen steeds verder afkalft en voor spanning zorgt.

Maar zoals ik al zei is 'the beef' tussen Lalo en Gus vele malen boeiender met de nodige spionage en sabotage. Net als Mike die zich verschillende malen erg bekwaam toont zoals bij de 'money pick up'. En zo heeft dit seizoen nog een aantal sterke moment zoals de pesterijen aan het adres van Howard, of dat deze de waarheid gezegd wordt door Kim, blijkt Lalo zelfs in de bajes ontzettend machtig, komt de relatie tussen Jimmy en Kim ook steeds verder onder druk te staan en drijft hij de zaak tegen Mesa Verde op hilarische wijze op de spits en worden Jimmy's keuzes steeds vager als het gaat om recht of winnen en zelf financieel gewin.

En zoals de voorgaande seizoenen is ook dit seizoen weer van een bepaalde kwaliteit. Het is goed opgezet, er wordt goed geacteerd en het is lang niet gek vooral rond alle andere personages buiten Jimmy. Maar om nu te zeggen dat me dit iets doet, niet echt. Het uitzien doe ik alleen omdat ik dingen graag afmaak of het moet gewoon ontzettend slecht zijn maar dat is Better Call Saul natuurlijk helemaal niet. 4 sterren voor de moeite waar ik nog even een opmerking moet maken op dat zogenaamd 'goede team' dat Fringe op Lalo afstuurt, wat een fucking prutsers zijn dat joh.

Een documentaire gezien samen met mijn collega's tijdens de middagspauzes afgelopen weken en maakte zowel een goede indruk als dat de documentaire verbaasde.

Waar ik me over verbaas? Simpel, dat ik me over de zaak, die toch breed uitgemeten in het nieuws geweest zal zijn, eigenlijk vrij weinig weet. En de dader heeft wat aangericht in die regio. Shocking is toch wel de waslijst en gebeurtenissen die voorbij komt met het daaraan gekoppeld de beeld van forensisch psychologen over het hoe en waarom. Laag, laf, sadistisch, ziek....de titel 'De Beul' had beter ongedoopt kunnen worden tot 'Het Monster'. Wat een greep moet dit toch op die omgeving gehad hebben, en reeds gezegd verbaast het me hoe snel zoiets kennelijk toch naar de achtergrond schuift. Schokkend is het relaas van Henk ten Napel, initiator betreffende buurtwachten een andere vormen van Burgernet maar ondanks zijn goede bedoelingen en het feit dat hij zelfs slachtoffer is onder de loep genomen wordt met verschillende vormen van schade tot gevolg.

Het is wachten tot de beul misstap begaat en ze vervolgens richt op menselijke slachtoffers waarop het politieonderzoek meervorm begint te krijgen. Wat een verschil overigens, wat een gedood dier valt toch slechts maar onder vandalisme en heeft geen prioriteit. Interessant is toch het onderzoek dat daarna vorm begint te krijgen met degelijk speurwerk, navraag en onderzoek betreffende tbs'ers en voor een 'slim' iemand om door middel van omgekeerde psychologie door de mazen van de wet te glippen. Het bewijs praktisch onomstotelijk, een verdachte die al aangeeft in het eerste verhoor kennis te hebben van details en vervolgens in de rechzaal aangeeft dat een schijnproces niet hoeft en dat ze hem maar rap op moeten bergen. Het is een schokkend en ontnuchterend beeld betreffende een zieke geest, bewust van zijn positie, die zomaar zijn gang kon gaan. Het doet je afvragen wat er nog meer los zou kunnen lopen...

De Beul van Twente is een prima opgebouwde docu waar alle partijen aan het woord komen, die verder knap is opgebouwd met reconstructie en een prima soundtrack. Zonder dat het een echt supercijfer krijgt smaakte dit toch prima.

Even een serietje meepikken tijdens mijn herfstvakantie en de keuze viel bij deze op Boardwalk Empire seizoen 1. Had ik enig idee wat ik hier van moest verwachten buiten de hoofdrol van Steve Buscemi? Nee, eigenlijk niet, dus liet ik mij verrassen en een verrassing werd het zeker. Want deze Boardwalk Empire vond ik toch best wel goed en dat terwijl ik niet eens zo zeer ben van het genre maffia.

En zo blijkt maar weer wat een goede screenplay, boeiende karakters en goede acteurs kunnen doen dat ik zelfs zin krijg de game Mafia weer aan te slingeren. Middelpunt is uiteraard hoofdpersoon Nuckie Thompson die op geweldige wijze wordt neergezet door Steve Buscemi in een rol als gentleman en boef die hem als gegoten lijkt te zitten. Pluspunt is dat de serie redelijk simpel gehouden wordt met drie maincharacters met in dit geval Nuckie en daarnaast de al net zo interessante en goed neergezette Jimmy Darmody en special agent Nelson Van Alden. Ook in dit geval sterke rollen van zowel Michael Shannon als Pitt, iets dat overigens ook voor de rest van de cast gezegd kan worden zoals Shea Whigham, Jack Huston en Stephen Graham.

Dit in combinatie met een fraai tijdsbeeld zo 1920 met het stemrecht van de vrouwen, de gewonden uit WO1 en het onstaan van de KKK doen de rest. Dan zou ik nog bijna andere meer dan bekende karakters zoals Meijer Lansky en Al Capone vergeten die het maffia gebeuren destijds een smoel gaven en dat hier uiteraard ook doen. Fijn is het spel van de poppenspeler genaamd Nuckie die overal een hand achter heeft maar ook vaak goed is voor mensen, sterk is in dat geval ook de droge humor zoals Buscemi dat kan en reeds zagen doen in Fargo. Verschrikkelijk is die hysterische poederdoos van een vriendin, te verwachten de relatie met Schröder en ronduit heerlijk de ellende waar Van Alden zich inbegeeft zich zo vast te bijten in de zaak.

Waar ik eerst best wel een beetje opzag tegen de twaalf afleveringen bleek dat ondergrond want ze vlogen op met deze serie die zowel boeit als vermaakt, een sterke sfeer heeft en passende muziek. Het kan ook bijna niet anders met regisseurs als Scorsese en Brad Anderson aan de knoppen.

Na het goed bevallen eerste seizoen vorig jaar herfstvakantie kwam het maar al te goed uit dat ik seizoen 2 vond in de aanloop van de herfstvakantie van dit jaar. Dus kom maar op waar ik dit jaar maarliefst twee weken vrij heb en wel even de tijd heb, Carnivale ligt overigens ook nog klaar waar ik erg naar uitkijk. Maar goed, terug naar Boardwalk Empire die mij vorig jaar erg wist te verrassen qua karakters, acteerwerk, verhaal en tijdgeest. Dus over seizoen 2 hoefde ik niet lang na te denken.

En eigenlijk is er weinig veranderd waar we gewoon door gaan met het zagen aan diverse stoelpoten, Nuckie die toch zeker niet de slechtste van het geheel is en Van Alden die zich verder en verder in de shit werkt. En wat is de rechercheur toch een tragisch en gecompliceerd persoon met de moeizame relatie met zijn vrouw, het hete hangijzer dat het geloof vormt en het bizarre verhaal over de invloed die een profetie over de wederkomst van Christus had op het gezinsleven doen hij kind was. Het is geen wonder dat Van Alden zo raar is. Maar het geheel houdt daar natuurlijk niet op met kleurrijke karakters als Chalky White, de KKK die zich met zaken bemoeit, waar het zwaar begint te rommelen tussen de Thompson broers met een hilarische vechtpartij tot gevolg, en Darmody die zich steeds verder afscheid en met interessante karakters als Al Capone loodrecht tegenover Nuckie bevindt, zeg maar gerust concurrentie.

Uiteraard is het tijdsbeeld mooi met de vele andere namen zoals Rothstein, Lansky en de rare George Remus. Buiten dat smeult het al behoorlijk in Ierland, zijn de verschillen en de opstand van de zwarte gemeenschap interessant en zit justitie er boven op met allerhande onderzoek en pogingen om fraude, zwarthandel, omkoping en de illegale drankhandel aan te pakken. En het wordt knap heet onder de voeten van Nuckie op meerdere manieren, grijpt pech en Polio ook om zich heen, vallen er uiteraard de nodige doden en staan veel relaties en verhoudingen op scherp, opzich hebben we weer heel wat.

Toch maakt het niet de indruk van het vorige seizoen. Begrijp me goed dat het verre van slecht is en juist van hoge kwaliteit is en op een goed cijfer afstevent, toch bekruipt mij het gevoel dat verder niets nieuws biedt en dat ik het eigenlijk allemaal al eens gezien heb. Onnodig te zeggen is er wel de interesse maar ik ben zeker minder in de greep van de serie dan ik dat vorig jaar was. Desondanks een prima cijfer.

En natuurlijk kon het tijdens mijn weekje vakantie niet ontbreken aan een serie'tje en dat werd Boardwalk Empire seizoen 3. Nu is Boardwalk Empire niet het beste wat ik ook ooit gezien heb maar wel kwalitatief hoogwaardig. Kanttekening is wel dat het langzaam wat minder wordt in de zin van dat we het allemaal al eens gezien hebben.

Afijn, seizoen 3 dus, waar ik dan toch echt wel even moet piekeren en zelfs Googlen wie er einde tweede seizoen nog in leven waren. En ja, dan vind ik toch meteen een gemis in het ontbreken van Jimmy Darmody en zijn prachtige Angela, maar goed. Duidelijk is wel meteen na de eerste scènes dat het gedaan is met rustige politieke houding van Nuckie die nu toch wel een stuk harder en zelfs gemener optreedt, iets wat te verwachten valt met dergelijke vijanden waaronder zelfs uit eigen hoek. Jimmy is er dus helaas niet meer bij waar dit nu ingevuld wordt door het karakter Rossetti die na een zakelijke beslissing de oorlog verklaart aan Nuckie, en het moet gezegd dat deze rol meer dan goed ingevuld wordt door Cannavala en overtuigend de gestoord en gewetenloze bad guy van dit seizoen neerzet. Een karakter die onvoorspelbaar is en you love to hate. Het wegvallen van sommige anderen is daar deels mee opgevangen.

Jammer maar minder erg is de marginale rol van Nelson van Alden die tragisch als altijd zat van problemen en hoon aantrekt maar verder geen enkele rol van belang speelt op het moment. Lekker trouwens hoe hij ontploft tijdens de vele pesterijen gedurende zijn baan als verkoper. Toch draait dit seizoen veelal om de buitenechtelijke relaties van het stel Thompson, iets wat ik niet super vind, en daarna vooral de dranksmokkel richting New York en Chicago waar zowel veel vrienden als vijanden worden gemaakt, iets wat veel focus op alle andere contacten brengt en spanningen aldaar. Voornaamste pion blijft natuurlijk de knettergekke en kleurrijke Rosetti. Temidden van dit alles is madame Gillian Darmody ijskoud de beste in wat vooral goed is voor haar, Stephen Root is als Means ongemakkelijk, Jack Huston als Harrow sterk in de slachting op het einde en vind ik lijfwacht Owen Sleater ook een interessant karakter waar naar mijn mening dan net weer iets te weinig mee gedaan wordt.

Fijn werkt het geheel naar een goede finale toe waar de bomaanslag op het Casino het startsein is voor veel ellende en betrokken partijen. En praktisch onnodig te zeggen zijn dit twee razend interessante afleveringen waar Eli ook nog aan een beetje rehabilitatie kan werken. En zo eindigd seizoen 3 dan toch met een meer dan boeiende knal en vermaakt dit seizoen ook weer. Toch overheerst bij mij het gevoel wat al ingezet werd met het tweede seizoen, namelijk dat het steeds verder uitgehold wordt, in feite is het allemaal een herhaling en hebben we het allemaal al eens gezien, vallen boeiende karakters uit het begin weg die in sommige gevallen wel goed opgevangen worden door anderen, maar toch is men bezig de boel uit te hollen.

Oorlogsweek bracht deze Das Boot weer op mijn pad en daarmee een serie die ik bij uitkomst zo rond 2018 al eens probeerde te volgen maar gedesillusioneerd afhaakte omdat ik er werkelijk geen klap aan vond en het mijn inziens de naam van de uitstekende film niet mocht dragen. Zoveel jaar later vroeg ik me toch af hoe ik nu naar de serie zou kijken met de wetenschap dat de focus zelden op de boot ligt. De kringloop deed de rest waarop het uitdraaide op toch gewoon maar weer proberen.

Beginnen doet de serie vooralsnog niet slecht waar vast de basis van enkele spanningen en moeizame relatie worden neergezet, maar vooral het beeld van voorbereiding rond de boot treft mij als goed. Want ja, er moet heel wat gebeuren aan boord van zo'n schuit, en er moet heel wat mee om het maanden op zee uit te houden. De aanloop is wat dat betreft traag te noemen, en uiteraard zet men zoals ik inmiddels weet in op een veel groter plot, maar het is nog alleszins oké te noemen waar ik vooral de verschijning van Lizzy Caplan nog als pluspunt ervaar, want wat een lekker wijf is dat toch. Het vertrek van de boot gaat daarna zowaar gepaard met de orginele tune en mag de rest van de soundtrack ook nog benoemd worden. Zou ik het dan toch verkeerd gezien hebben zoveel jaar terug? Is dit dan toch best oké? Super is het allemaal niet maar voldoende tot daar toch zeker.

Maar helaas, want waar de serie me in het verleden tegen viel doet het dat toch andermaal op hetzelfde vlak, namelijk het plot rond Simone en haar betrokkenheid richting het verzet en weet wat meer. Redelijk is op zijn minst het contact met de dames Margot, Clara en Nathalie, want aan mooie vrouwen geen gebrek. Maar het verdere plot, problemen en het karakter Simone opzich interesseert me werkelijk geen snars vanwege het feit dat er eindelijk geen reet gebeurt en het heel veel gelul in de ruimte is. Want waar zijn ze mee bezig? Het is rommelig, het boeit niet, het is traag en zelfs het gedeelte waar de serie het daarna van moet hebben, de boot, is onderhevig aan gekibbel en saai gedoe met karakters die me net zo min boeien op enkele momenten van irritatie na tussen de bemanningsleden.

Zowaar lijkt de serie toch uit zijn lethargie wakker te schrikken met enkel gebeurtenissen in aflevering 5, 6 en 7 met de muiterij, de aanval, het zinken en het gevecht tussen de Duitsers en het verzet. Eindelijk gebeurt er dan eens iets, maar mijn inziens is het veel te laat om deze serie nog te redden die ten onder gaat aan een poging met verzet, verraadt, romance, achterdocht en een ietsje pietsje oorlog een gelaagd geheel te willen maken maar niet verder komt dan een uber saai geheel. Want ik moest me bedwingen om de serie andermaal voortijdig af te breken. Een 2,5 voor de moeite wat mij betreft, de goede cijfers van andere gebruikers kan ik dan ook niet plaatsen of het moet mijn gebruikelijke kritiek op series zijn dat dingen vaak ontzettend uitgesponnen worden, overigens de reden waarom ik niet zo'n serie kijker ben.

Serie nummer 2 deze vakantie en dat betrof dus stemtechnisch gezien de hoogst gewaardeerde serie, de nummer 1 van de serie Top 100. Tja, dat schept verwachtingen hoewel ik bij voorbaat een slag om de arm hou aangezien ik niet een echte serie kijker ben en gerenommeerde titels als Game of Thrones en Peaky Blinders in mijn beleving echt niet zo bijzonder zijn. Maar goed, let's try!

Duidelijk is het verhaal rond Walter die zich geconfronteerd ziet met zijn sterfelijkheid, hoge zorgrekeningen en hoe hij vrouw en kinderen achterlaat. Onwaarschijnlijk maar niet ondenkbaar is de keuze om drugs te gaan produceren wat de beste man uitermate goed kan als scheikundeleraar en dit doen aan de hand van de niet bijzonder snuggere Jesse. Alweer onwaarschijnlijk maar niet ondenkbaar, want hoewel vaker een gevaar en bron van problemen heeft Walter toch iemand nog die het wereldje kent, de contacten heeft en materialen kan regelen. En het is deze weg vol obstakels en tegenslag die toch best wel vermakelijk in beeld gebracht wordt en waar Walter en Jesse het nodige moeten overwinnen.

Als er dan een slecht punt te noemen is gaat het toch wel om het tempo van het geheel waar de vaart er toch redelijk vaak uit is door het nodige aan dialoog zoals aflevering 5, of bijvoorbeeld eerder in aflevering 3 waar de eerste poging op niets is uitgelopen en beide niet weten hoe het nu verder moet of wat ze van plan zijn. Het op het slechte pad raken, breaking bad in die zin, gaat dan ook weer niet zo rap als vooraf gedacht. Maar dat is verwaarloosbaar in een verder vermakelijke serie met een goede cast waar Dean Norris hem zelf kan zijn, Raymond Cruz perfect is als Tuco en Cranston en Paul natuurlijk ook prima. Kostelijk is het verraad en alle problemen die soms bijzonder droog komisch gebracht wordt zoals met het zuur in de badkuip en het schoonmaken en elkaar afsproeien. En uiteraard zijn de zaken met Tuco natuurlijk een stap de verkeerde kant op in de zin van dat je steeds verder in ernstigere criminaliteit geraakt en contact met mensen die je veel beter mee kan vermijden, maar dat is natuurlijk wel waar op zitten te wachten in deze serie.

Afijn, de beste serie ooit stemgemiddelde technisch gezien, mwoah, het is bovengemiddeld goed maar zeker niet het beste dat ik op serie gebied gezien heb. Maar op een goede 4 kan het wel rekenen net als een vervolg met seizoen 2.

Maar eens even verder met het tweede seizoen van Breaking Bad omdat het eerste seizoen me erg positief beviel. Het was niet het beste dat ik ooit gezien heb op serie vlak maar absoluut bovengemiddeld en daarom interessant om te vervolgen.

En het duurt niet lang dat we in een kostelijke puinhoop rondom Tuco zitten, zoals gewoonlijk heerlijk neergezet door Raymond Cruz, in dat huisje van zijn oom. Anderzijds volgen we de politie die toch een behoorlijk spot on signalement hebben en eigenlijk heel dicht bij zijn maar het simpelweg niet aan het juiste persoon kunnen koppelen. En zo gaat het kat en muis spel rustig verder met zwager Hank en zijn DEA op het spoor van die bijzonder goede blauwe crystalmeth, en het team Walter en Jesse aan de andere kant die an passant ook nog eens de nodige pech, persoonlijke problemen en de gemiddelde problemen binnen het circuit tegen komen of moeten bestrijden. En het is allemaal wel weer wat hoor, en niet alleen de problemen van Walter en Jesse wat dat betreft maar ook de stress en druk waar Hank mee te maken krijgt tijdens zijn nieuwe baan en het moet gezegd dat de toestand met de schildpad hilarisch is.

En zo schuift het seizoen rustig verder met Hank die zijn familie bij elkaar probeert te houden, met de irritante Skylar als kers op de taart, en de leiding op eist terwijl Jesse toch regelmatig, ook door eigen toedoen, aan het kortste eind trekt. En ik moet zeggen dat ik dit seizoen regelmatig meelij heb met Jesse die vaak het kind van de rekening is en weinig gehoor krijgt bij Walter. En vooral Walter is niet van het zieltjes winnen, stelt zich hard op en is vrij rigide. En ja, er kan wat van gezegd worden waar hij Jesse regelmatig van domheid beticht waar het net zo goed pech zou kunnen zijn, nog erger is natuurlijk zijn zwakte voor verslavende middelen. En waarom zou Walter daar als een oppasser achter aan moet lopen en het hem geld kosten? Want leer je niet het beste van vallen en opstaan? Desalniettemin is de situatie rond Jesse samen met Jane op het slechte pad wel bijzonder schrijnend qua afloop.

En zo timmert dit tweede seizoen op behoorlijke wijze verder aan de weg die ingeslagen is, en vind ik dit seizoen beter dan de eerste met een aangename mix van humor, problemen die als een soort olievlek steeds groter worden, kostelijke karakters zoals Saul en dat gore stel met dat pinapparaat, boeit de wisselwerking tussen Walter en Jesse andermaal en maakt dit seizoen nog even wat meer indruk met een bepaald vorm van drama waarin harde keuzes worden gemaakt en nare dingen gebeuren om te eindigen met een soort van butterfly effect. Seizoen 3 ligt reeds klaar en ik ben echt wel nieuwsgierig wat dat weer gaat brengen.

En daar was seizoen 3 dus al waar ik de eerste goed vond, de tweede nog beter en de waardering en het niveau per seizoen omhoog schijnt te gaan. Dus dit zou nog beter moeten zijn, let's roll, kom maar op! Maar dat kwam helaas maar ten dele uit.

De focus van de eerste aflevering ligt toch voornamelijk op de nasleep van einde seizoen 2 en dat is nu niet helemaal 'je dat', het sleept een beetje, het is niet zo interessant en waar wil seizoen 3 heen? Welke weg wordt erin geslagen? En andermaal is er een tweedeling met Walt en de relationele besognes aan de ene kant en gelukkig aan de andere kant de neefjes van Tuco die nog het één en ander recht te zetten hebben, en ik moet zeggen dat gejengel tussen Walt en Skylar zal me onderhand een beetje en gelukkig maken de Tuco neefjes het nog behoorlijk interessant want verder kabbelt het maar een beetje voort. Het is relatietherapie wat de klok slaat natuurlijk, wel met de inzet dat Skylar het grote geheim weet en het de vraag is wat ze er precies mee gaat doen, alle pogingen van Walt om op zijn minst weer thuis te zijn moeten dan wellicht als komisch gezien worden, ik loop er niet echt warm voor.

In schril contrast daarentegen staat Jessie met het luisteren naar de voicemail en diens stappen terug in de samenleving. Gelukkig ontspint het plot zich daarna in heel veel belangen, en een subtiel en minder subtiel spel om investeringen te beschermen in het geval van Gus en de Salamanca broers en hun baas. Daarnaast worden Jessie en Walt keihard tegen elkaar uitgespeeld om ze weer aan 'de kook' te krijgen. De boel wordt verder opgeleukt door de droge enforcer Mike die aanvankelijk een korte rol zou hebben maar dermate goed beviel dat zijn rol groter werd gemaakt, en uiteraard hebben we de fouter dan fout Saul er ook weer bij. Bizar en tegelijkertijd lekker is de choas rondom Hank en de Salamanca broers waar het schreeuwt van de verbanden en links naar alle betrokkenen maar de lijntjes eenvoudig niet op logische manier bij elkaar gebracht kunnen worden. En wat Hank overkomt is niet mis, net als de problemen die Jessie andermaal ondervind en vooral de opbouw richting het einde tussen Jessie, Walt en Gale is behoorlijk sterk te noemen en maakt heel veel goed.

Zwak daarentegen vind ik dan weer de aflevering met de vlieg die weliswaar tot doel heeft een kwetsbare en berouwvolle Walt te tonen, maar toch, ik wordt er niet warm van. En zo timmert seizoen 3 met iets minder overtuiging verder aan de weg waar ik seizoen 2 toch echt wel heel goed vond en daalt het cijfergemiddelde hier wat mij betreft. Maar de interesse blijft dus wordt vervolgd.

En gedurende deze weken nog maar even een serie, en na vorige week Boardwalk Empire seizoen 3 te hebben gedaan viel nu de keuze op seizoen 4 van Breaking Bad. Het eerste seizoen vond ik goed, het tweede nog beter, viel de derde weer iets tegen en was het de vraag wat nummertje vier ging brengen.

En die gaat helaas net als seizoen 3 van start met de nasleep van het vorige seizoen, en daarna is het vooral heel veel business minded gedoe rond de carwash, andermaal is het opvallend hoe Walt er toch altijd met schone handen afkomt en hoe gehaaid bitch Skylar toch is om dingen naar haar hand te zetten. Vervelend? Neuh. Saai? Neuh, ook niet echt. Voegt het iets toe? Neuh, voor mijn gevoel niet. En eerlijk gezegd heb ik zo die eerste afleveringen grote twijfel waar het heen moet met dit seizoen. Is dit alles? Gaat dit het worden? Maar gelukkig hebben we Jessie nog in een soort van Ying Yang waar die toch meestal met de sores zit en alle ellende op zich afkrijgt en goddamn, het is niet mals het afvoerputje waar Jessie in opgeslokt lijkt te raken. En net als de vorige seizoeny is Jessie toch andermaal het karakter die op mindere momenten de serie weet te redden en het tegengewicht vormt op de saaiheid die vaak uit de Walter verhaallijn vloeit met alle relationele problemen.

Maar gelukkig komt er zo halverwege een interessante kentering in het geheel waar een bijzonder spel ontstaat rondom Jessie, niet te vergeten het ontzettend duistere momentje van Jessie bij de methhead addict meeting. Maar dat is nog niet alles, waar seizoen 4 toch plotseling op volle toeren begint te draaien en de temperatuur begint te stijgen met Hank back in the saddle en dichterbij de oplossing dan hij zelf beseft, een bijzondere en heftige meeting tussen Gus en Don Eladio, oh zo cool uitgespeeld ook de nasleep met een trauma-unit binnen bereik, Gus die in verband wordt gebracht met Gale en zich daar glad als altijd uitlult. En zo bouwt de serie zich tot op naar een geweldige finale waar iedereen of op de vlucht is of poep in de broek heeft en waar Margolis ook weer uitstekend is en dit seizoen eindigt met een heerlijke knal.

Waar dit seizoen in het begin nu niet bepaald addict voer was bleek het dat op het einde wel waar ik de laatste vijf a zes afleveringen aan één stuk heb uitgekeken en me toch kostelijk vermaakt heb in de wirwar van karakters, plannen, angst en pogingen te ontkomen. Ik kan dan ook niet anders zeggen dat dit toch weer een goed seizoen was.