Opinions

Maar weer eens een documentaire'tje meepikken op Netflix en daarbij viel de keuze op deze Waco wat toch altijd een interessant onderwerp is. Behoorlijk wat jaren terug zag ik al eens een docu die zich meer richtte op de achtergrond van Koresh en diens jeugd, tevens zag ik de serie met Taylor Kitsch in de hoofdrol, en dat voldeed allemaal prima waar het echte raakvlak en herinnering natuurlijk de nieuwsberichten zijn destijds in 1993, de beelden van de mislukte raid en brand, wat natuurlijk een bizar verhaal betrof.

Afijn, men nemen de Branch Davidians, hun thuis op Mount Carmel, de verdenkingen en vermoedens die er zijn rond wat er speelt binnen de sekte, en uiteindelijk de ATF die weinig zachtzinnig langs komt voor een huiszoeking en op de deur klopt. Dat Koresh een rare snuiter was wist we wel en moet het gezegd dat hij richting het einde wartaal begint uit te slaan en richting een psychose neigt. Toch kan dat net zo goed de verwonding met bloedvergiftiging of koorts zijn waar ik de aantijgingen over sex met minderjarigen aan de zwakke kant vind en Koresh voor de buitenwereld vooral onbegrepen blijft en we niets wijzer worden. Maar daar richting Waco American Apocalyps zich dan ook niet echt op. Dat doet het toch vooral, wellicht onbedoeld, op de vraag waar de ATF nu eigenlijk mee bezig was. Want wapenbezit is vrij, vooral in Texas, en staat duidelijk dat men volgens het 4de amendment niet zomaar huiszoekingen mag doen of dingen in beslag mag nemen. Dus wat had men dan verwacht? En dat ik dit zeg betekent wel iets, want opzich vind ik dat de politie als uitvoerende macht altijd preventief mag fouilleren, aanhouden enzovoort. Maar dat ligt in Amerika met hun regels en wetten even iets anders en dat heeft men zelf gecreëerd en dan zeg ik dikke bult. Die hele wetgeving is zo schimmig als het maar kan rond bezit en recht tot verdediging en het moet gezegd dat het dan ook behoorlijk los gaat met beelden die er niet om liegen en destijds de wereld overgingen.

Afijn, de raid mislukt en de beelden van de terugtrekkende ATF leden met gewonden en doden achterin of zelfs op de motorkap van geconfisqueerd voertuigen zeggen veel, het zijn met recht beelden van een 'warzone' te noemen. Een patstelling ontstaat en eigenlijk is het in de dik vijftig dagen die daarna volgt een bizar beeld rondom justitie die vooral uitblinkt in miscommunicatie en zichzelf regelmatig in de voet schiet met acties tussen ATF, FBI, de onderhandelaars en het anti-gijzelingteam die haaks op elkaar staan waardoor justitie en Koresh een steeds moeizamere verhouding krijgen. En wat is dat toch een oliebollen actie, dat men midden in de nacht het terrein verkent om de garage achterop de compound in te pikken, maar waarom neemt men daar niet langer de tijd voor en wordt er een wijdere boog genomen? Waarom is dat niet doorgecommuniceerd met de onderhandelaars die aan kunnen geven dat ze gezien worden? Het is een puinhoop tussen alle instanties die bol staat van de slechte communicatie en tegenstrijdigheid. Toch lijkt het duidelijk dat de brand niet veroorzaakt is door justitie maar vraag ik me wel weer af hoe ze aan die opnames komen. Had men microfoons verstopt, en wanneer dan?

In die zin worden we daar ook niet perse heel veel wijzer van, desondanks liegt het beeld van FBI sniper Whitcomb bij de rokende puinhoop er niet om, net zo min de strijd van de negotiators die probeerden te redden wat er te redden viel, maar maakt de emotie van alle betrokkenen toch wel de meeste indruk op me en lijkt op alle lagen van Davidians, de ATF agenten tot het negotiatorteam nog altijd diezelfde emotie te overheersen terwijl het meer dan 30 jaar geleden is. Treffend is het verdriet van zowel Heather Jones als Bill Buford die bij het minste of geringste emotioneel worden, en zo blijkt maar weer dat een actie als dit slechts verliezers kent aan bij kanten vooral te wijten aan een slechter aanpak en communicatie. Ansich betreft het een documentaire die weinig nieuwe feiten presenteert, maar zijn impact zeker niet mist.

.

The Walking Dead kan natuurlijk niet ontbreken om te zien als je zombie fan bent maar ondanks dat de serie al van 2010 is kwam het er nog nooit van om de reden dat ik ten eerste niet zo'n serie kijker ben, ik eigenlijk zelden als streamer actief ben en het er op tv gewoon nooit van kwam. Maar zoals gewoonlijk bracht de kringloop daar verandering in door een box tegen te komen met de eerste drie seizoenen waarop maar één antwoord kan komen en dat was meenemen en uitproberen.

Weken terug werd er al afgetrapt met een avondje Back 4 Blood, kan helaas niet tippen aan zijn voorganger L4D2, en de eerste drie afleveringen waarop er gisteren werd afgesloten met andermaal een avondje B4B en de laatste drie afleveringen van het eerste seizoen, en hoewel mijn hart niet overslaat van enthousiasme is het toch wel leuk genoeg om door te zetten met de andere twee seizoenen. Wennen en de kat uit de boom kijken is het sowieso met een serie die vrij traag op gang komt en de conclusie van mijn game kameraad en mij toch is dat er niet zo bot veel gebeurt rond Grimes die wakker wordt in een surrealistische situatie en opzoek gaat naar overlevenden en zijn gezin. En zoals reeds gezegd gebeurt er niet zo gek veel, maar The Walking Dead lijkt ook niet voor de Gore, kills en grof geweld te willen gaan maar eerder oog te hebben voor, en een beeld te willen schetsen rond, de mensen, de karakters en vooral de stress en druk op de overlevenden en de groep die we volgen.

Kleur op de wangen krijgt de serie sowieso door de integere hoofdrolspeler Grimes, interessant zijn de struggles met ex-collega Shane, maar ook door de knappe dames in de vorm van Callies en Holden, maar nog het meeste door de redneck hillbillies Merle en vooral Daryl. En sterk en interessant is sowieso de opbouw naar de problemen in aflevering 4 en hetgeen dat daarna allemaal gebeurt en uitmondt in een interessante eindfase. Jammer dat de explosie op het einde behoorlijk overdreven is maar voorruit. Dit samen met een prima cast in de vorm van DeMunn, Bernthal, Lincoln en Reedus plus de muziek maakt The Walking Dead tot een prima zit. Maar tot het beste dat ik ooit gezien heb behoort The Walking Dead niet, want daar mist het toch een bepaalde intensiteit voor. Maar zoals reeds gezegd zie ik niet op tegen de volgende seizoenen. Twijfel is er nog wel rond het cijfer, want een 4 vind ik dit toch echt net te hoog waar een 3,5 weer net te laag is. Helaas wint de 3.5 het toch maar misschien dat er ooit nog eens verandering in komt.

En na het voldoende bevallen eerste seizoen met het volgende The walking Dead seizoen 2 in de weer op de woensdagavond. En buiten het feit dat er de introductie is van enkele nieuwe karakters, en een aanzienlijke toename van het aantal afleveringen, sluit de serie naadloos aan op het voorgaande. En dat slaat op zowel de goede als de slechte punten van de serie.

Andermaal is men op pad en zoekt men een veilige plek in het post apocalyptische zombie landschap. En uiteraard gaat dit weer met het nodige aan pech en strubbelingen en vind men bij de boerderij toch een redelijke plek vanaf waar de zombies een beetje op een laag pitje gaan en het vooral persoonlijk drama, ruzies en machtstrijd is dat de boventoon voert. En ach, het kijkt wel lekker weg maar eigenlijk kan het GTST gehalte me ook regelmatig gestolen worden want er wordt soms toch wel heel erg veel gekibbelt en gekletst waarop wij ons redelijk afvragen of men geen belangrijkere zaken aan het hoofd heeft. Neem bijvoorbeeld de morele discussies die Dale ieder keer aanzwengelt en op een gegeven moment gewoon irritant wordt en ben ik de problemen die Carl veroorzaakt op een gegeven ook wel eens zat. Daar staat tegenover dat Rick uitermate sympathiek is, Darryl groeit qua interesse en vooral Shane een fijne pain in the ass is in zijn constante worsteling met Rick. En vooral Shane zorgt voor de nodige aan sjeu met buitensporig geweld en reacties zoals de afloop van de één na laatste aflevering. Dan heeft het vrouwelijk schoon een fraaie uitbreiding met Lauren Cohen en ontwikkelt Laurie zich ook tot een behoorlijke tijger.

Maar het scenario wemelt gedurende het seizoen weer van de slechte keuzes en worden er fouten gemaakt die de hele serie voor problemen zorgt. Waarom let men niet beter op. Waarom zet men niet beter mensen op wacht zoals tijdens de pech op de snelwe. Waarom is moeder Lori eerst overprotective om daarna Carl mee te laten gaan met Rick en Shane met alle gevolgen van dien. En zo staan keuzes regelmatig haaks op iets dat eerder gezegd of gebeurt is en vraag ik me regelmatig af of men nu echt niets beters kan verzinnen. Zo snap ik ook niet dat mensen alleen gelaten worden en dat men niet aan een buddy systeem doet. Constant is men alleen aan de wandel en is mijn buiten bereik en in de problemen, en dat lijkt mij toch iets wat je ten kosten van alles zou moeten willen voorkomen. En op de boerderij worden weer ook weer alle standaard fouten gemaakt. Hekken? Versperring? Auto's afgetankt en klaar? Wachtposten? Roulatie systeem wachtlopen? Een afgesproken plek om samen te komen mocht het allemaal mis gaan. Men is gewoon niet voorbereid, op niets eigenlijk. Neem bijvoorbeeld de vermissing van Lori, gaat er zo maar vandoor, niemand die haar mist, niemand die iets hoort. De zombies kunnen praktisch bij ze in bed liggen of aan tafel zitten, over verdediging gesproken. Dan die gast nog van de tegenpartij die je gaat redden waardoor de spanning binnen de groep weer verder toeneemt. Een zombiea apocalypse doet zeker vreemde dingen met de mens.

Dus ook seizoen 2 hangt weer aan elkaar van de discutabele keuzes, de hoop dat het realistisch en rauw wordt, en heel goed, hebben we ondertussen wel van ons afgezet en verbazen en vermaken ons meer vanuit de logica hoe men zichzelf nu weer ontzettend in de nesten gaat werken. En in die zin sluit de 2e aan op de 1ste die ook niet bovengemiddeld is maar wel vermakelijk. Een zekere kwaliteit heeft het geheel wel, de muziek, cast en acteerprestaties zijn oke net als de momenten van actie, kills en Gore. Maar ja, ik vraag me toch af of er niet meer van gemaakt had kunnen worden. Ondertussen gaan we volgende week gewoon verder met seizoen 3 want die heb ik ook nog liggen.

You're as cold as ice officer friendly.

Lekker toch weer die tune en soundtrack ondanks het feit dat seizoen 1 en 2 best oké waren maar niet het hoge niveau dat ik/we hadden gehoopt. Desondanks zat er voor beide seizoenen een 3,5 in en waren we best nieuwsgierig naar het vervolg waar verschillende fans toch afhaken en bakken kritiek uiten, dus kom maar op zo woensdags op de gameavond. En verdomd nog aan toe, beviel dit toch even een stuk beter! Dit is de sfeer en het niveau wat we willen en dat anderen hier afhaken is ons een raadsel.

We weten inmiddels wat de inzet betreft rond het overleven in de post-apocalyptische zombie wereld met als cornerstone uiteraard Rick en zijn groep. En als locaties de sfeer verhogen dan doet de gevangenis, waar de groep aanbeland, dat zeker als grimmig en duister fort waar de groep zich uitermate goed zou kunnen verschansen. Daarnaast valt binnen de eerste aflevering op dat Rick een stap gemaakt heeft net als een bepaalde hardheid en doortastendheid van hem en de groep. Verdomd, hier gaan we dan toch echt even goed voor zitten met een beeld dat een stuk duisterder, grimmiger en harder is dan de voorgaande twee seizoenen. Sterk is daarbij de wijze hoe men de gevangenis schoon veegt, snelle en harde keuzes maakt en het zelfs even heel onplezierig en heftig wordt met bajestuig. Goed, duidelijk moet dan toch inmiddels zijn dat zombies niet de enige vijanden zijn maar dat andere overlevers minstens zo gevaarlijk kunnen zijn. Duidelijk is inmiddels dat karakters als Rick en Andrea grote stappen gemaakt hebben, Michone natuurlijk een uitermate interessant personage is en er een erg sterke antagonist opduikt in de vorm van de Guv'nour, onbekende maar overtuigend en sterke acteur overigens.

Wat ons vooral veel goed doet is dat die afwachtende, laffe, twijfelende houding uit de eerste twee seizoenen er eindelijk een beetje af is en men eindelijk praktischer denkt in de zin van barricades, verdediging en wachtlopen. Twijfelachtig is dan op zijn beurt weer de keuze om Herschel mee te nemen op patrouille in de gevangenis met alle gevolgen van dien waar de schade aanzienlijk is maar het had erger kunnen zijn. Waarom doe je dat? Die man is belangrijk als dokter en als oudere wellicht kwetsbaar, hou zo iemand in de achterhoede. Maar goed, dat zijn details in een seizoen dat verder slaagt qua grimmigheid, grover geweld tegen zombies, zelfs een beetje Gore, waar Rick groeit als interessant karakter en balanceert on the brink of madness, een terugkerend karakter als Morgan al te ver heen is, er serieus doorgepakt wordt door sterke karakters als Darryl, Rick en Michone rondom Woodbury, Merle weer voor veel onrust zorgt, het geheel met de Guv'nour uit lijkt te monden in serieuze oorlog en het gruwelijk is wat er overblijft van de in de fik gestoken zombies. Eén van de beste momenten van de serie met veel lading is toch wel het moment dat Maggie opduikt met de baby en tot Rick doordringt wat dit betekent.

En zo had seizoen 3 zomaar een 4,5 kunnen krijgen ware het niet dat het toch een heel klein beetje als een nachtkaars uitgaan na de laatste aanval en we daar toch iets meer van verwacht en gehoopt hadden als final shoot out, dan is er nog de naïve houding van Andrea richting de Guv'nour die op een gegeven moment irriteert en een paar hele kleine dingetjes zoals Herschel in het begin en dat gedoe van Karl in de diner vanwege die foto. Maar duidelijk is dat dit veel en veel beter smaakt en verandert van afstrepen naar best wel zin hebben om een paar afleveringen mee te pakken. En nogmaals, waarom mensen hier afhaken is me een compleet raadsel want hier begint het voor ons pas.

Serietje met een maar al te bekende naam uit mijn jeugd, toch was er verrassend weinig blijven hangen en had ik onderandere Huub Stapel in gedachte en Renee Soutendijk naar ik meen. Laten we gerust stellen dat mijn herinnering een brei betrof van allerhande. Want met de start en het kijken van Het Wassende Water trof ik toch verdomd weinig bekends.

Desalniettemin mag het beeld en de tijdgeest er zijn met het boerenleven zo ergens begin 19de eeuw. De gebezigde taal en spraak is kort en bondig, het leven kent weinig meer charme dan overleven en voor het gezin zorgen en het leven is er net zo plotseling als dat het op kan houden. Fraai toch zeker het beeld van die tijd in die zin qua gebruiken, de gebrek aan luxe, hoe de knechten leefden en afgebekt werden, de rol van God en het geloof, en aardige momenten zoals de mini veemarkt of het beeld van zo'n marskramer die natuurlijk ook nog eens met de nieuwtjes komt. Prima rol overigens van Lou Landre.

En dat geld voor meer zoals het ijzeren en onbuigzame karakter Thera gespeeld door Kitty Courbois. Verder is de cast prima op orde met Hoffman, Pleijsier, Joost Prinsen, Hans Dagelet en Will van Kralingen. Sterk is ook zeker de terugkerende melodie in de soundtrack, ligt Wiebe van der Zee ongetwijfeld te watertanden bij het zien van de landschappen en het vee, en moet veel in het langzaam voortschrijdend van de tijd gezien worden zoals gewoon in die tijd. Maar dat is het dan ook wel binnen een serie die aanzienlijk is qua lengte met acht afleveringen van circa 55 minuten. Het grootste punt is toch wel dat er verdomd weinig gebeurt in dit tijdsbeeld van de opgroeiende Willem en Chiel die van jong tot volwassen altijd met elkaar in de clinch liggen afgewisseld door relationele beslommeringen en de bemoeienisen van moeder.

En het zegt mij allemaal bitter weinig, het zal wellicht voor de liefhebber zijn maar ik heb het met moeite afgerond en vond het maar een saaie boel met oneindig veel gelul. De voldoende die volgt is dan ook puur vanwege het tijdsbeeld en goed acteerwerk.

'I'm confused...'

'Your confused...?'

Dit moest ik zien kreeg ik te horen aangezien ik de film van Snyder behoorlijk kon waarderen. Er werd wel aan toegevoegd dat het erg wazig was en je bijna niet zonder een YouTube episode breakdown kon. Nieuwsgierig was ik in ieder geval wel, maar die nieuwsgierigheid en het verwachtingspatroon werd geen moment voldaan, sterker, ik was blij dat de laatste aflevering er op zat...

Waar te beginnen bij deze serie...het alternatieve wereldje met de omgekeerde machtsverhouding wat de politie betreft is nog niet zo verkeerd. Sowieso mag de vaak duistere sfeer als erg goed benoemd worden, en man...wat heeft Trent Reznor een werkelijk fan-tas-tische soundtrack geschreven. Wat een heerlijke muziek! De vele hints en lijntjes naar het verleden mogen er ook zijn, net als de vele nazaten en veteranen uit de film, toch is dat konijn op een gegeven moment wel uit de hoed, want op een gegeven moment is het wel voorspelbaar dat niemand bij toeval voorbij komt en zijn de connecties op een gegeven wel te raden. Nog wel aardig te benoemen sommige parallellen zoals dat zowel de serie als de film met een moord begint. Ook leuk bedacht is het stukje geschiedenisles omtrent Bass Reeves, iemand waar ik vorig jaar nog wat over gelezen had in een Historia en dus voor mij niet onbekend was. Sowieso is de hele fase rond Will Reeves als Hooded Justiceonwijs sterk, bij die fase begint de serie pas echt te leven. Tim Blake Nelson is ook altijd een meerwaarde vooral met zijn interessante karakter en kwaliteiten....maar daar stokt het dan toch al snel wat de pluspunten betreft.

Valt Watchmen dan zo tegen? Misschien wel niet eens, want kwaliteit is er zeker. Het staat me echter wel veel te ver van de film. Waar ik de film geweldig vind qua karakters met Rorschach, The Comedian, het ontstaan van Dr. Manhattan en moeder en dochter Silk Spectre is het behelpen in de serie.Want het karakter Abar kan me gedurende de serie geen moment boeien, jammere dan is uiteraard dat praktisch zes a zeven afleveringen Abar als 'main-caracter' heeft. De onderbreking daarin waarin we kennismaken met de achtergrond van Hooded Justice is bijna een opluchting te noemen en staat natuurlijk qua karakter veel dichter bij de karakters uit de film. Angela Abar is geen interessant karakter qua achtergrond, en haar alter ego is evenmin interessant. Goed, dat zal persoonlijk zijn. Volgende punt van kritiek is de 'woke' kaart die zo overduidelijk door scenarist Lindelof wordt uitgespeeld. En net als met Endgame vorig weekend die ik op verschillende dingetjes betrapte zou het allemaal best meevallen als dat soort bewegingen niet zo aanwezig waren, zo hitserig, zo veel aandacht en voetlicht opeisten. Dan werden dergelijke keuzes als een vrouw of een gekleurde als held misschien veel rustiger geaccepteerd denk ik, maar met de wetenschap dat het sociale landschap verandert en we overal wat van moeten vinden en opeens niemand meer achter mogen stellen, misschien zelfs voor moeten trekken of dat de zaak nu ten goede komt of niet, ligt het er allemaal zo dik bovenop, wordt het je zo opgedrongen. Bijvoorbeeld James Bond die opeens alles mag zijn dan wat hij is een blanke man, of een tiener die na het zien van een Disneyfilm twittert dat het allemaal blanke mensen zijn. Tja, waar had dat op...?

Krijgen we een interessante lesje racisme in de jaren '20 tot aan WO2? Ja best wel. Maar het beeld slaat wel erg door in een erg zwart/wit beeld betreffende de wrede blanke man die dit als hobby schijnt te hebben. De keuze om dan vervolgens met acteurs Regina King en Abdul-Mateen op de proppen te komen als tegengewicht valt me ook zwaar, want de keuze om met iets anders te komen, om politiek correct uit de hoek te komen, lijkt wel haast belangrijker dan of deze mensen hun rol wel kunnen dragen en ze er überhaupt iets bijzonders van kunnen maken. Ben ik een racist, nee verre van, geen problemen met de gekleurde medemens en al helemaal niet met vrouwen of dat die minderwaardig zijn. Toch verwacht ik dat de gemiddelde Trumpstemmer, trailer trash red neck, bier zuipende NASCAR hillbilly, Proud Boy, White Power racist zich in zijn stoel omdraait de serie uitmaakt voor anti-racisme propaganda en onder het motto Miller-time een volgende biertje opentrekt. Dus wat hebben we dan uiteindelijk aan deze demonstratie gehad? Weinig als je het mij vraagt. Een poging om via een stripverhaal eeuwenoude mechanismen te veranderen. Zou er draagvlak zijn voor seizoen 2? Ik las vanochtend dat dit er niet op lijkt, I wonder...

Als laatste puntje van kritiek wil ik het einde en de eindeloze stroom aan hints aanhalen die aangewezen wordt in de YouTube episodes breakdowns. Behalve dat ik absoluut wel van een mysterie hou, David Lynch bijvoorbeeld, voelt het einde en hoe alles bij elkaar komt ontzettend gekunsteld aan, onnatuurlijk op de één of andere manier, zo ontzettend gezocht en heel ver doorgedacht. Hoe ver kun je daar in gaan? Ver dus, en wat mij betreft ook voorbij het redelijke. Dan die eindeloos stroom met hints die zelfs de boeken behelst die karakters aan het lezen zijn, hoe ver wil je daar dan mee gaan? Kijk ik naar Watchmen of een aflevering van Wie Is De Mol? Iets wat dus ook in het eindeloze doorgevoerd wordt, onbegrijpbaar is en voor veel mensen hun kennis voorbij zal schieten. Oeh...'want dat karakter heeft dat boek beet, en in dat boek komt die quote voor en dat kan dat en dat betekenen'... tuurlijk joh. In plaats van al die onzin hadden ze beter een interessanter hoofdpersoon kunnen creëren. Afijn...ik zou nog wel even door kunnen gaan, maar dit is wel voldoende.

Toch ga ik niet zeggen dat het slecht is, want een bepaalde kwaliteit heeft het geheel wel. Ik had er heel iets anders van verwacht dat sowieso, en wellicht dat het allemaal to much is voor een eerste keer, zie ik er met de huidige kennis een tweede keer anders naar, want een herziening gaat er zeker komen.

En The Wire seizoen 1 werd de tweede serie van de vakantie en met een notering op de derde plaats in de serie top 100 verwachte ik hier toch heel wat van. En buiten een degelijk beeld, van een verder degelijke serie, zag ik hier geen moment buitencategorie in. Sterker nog, ik vond het nogal teleurstellend en werkte met moeite het seizoen af.

Het beeld is duidelijk rond de agglomeratie genaamd Baltimore en daarmee weer eens wat anders dan de standaard plekken in het noorden, zuiden, oosten of westen van Amerika. En zoals de meeste grote steden kenmerkt deze zich als groot, troosteloos, met gedeelten in verval, met drugs en criminaliteit aan de orde van de dag, waar een reddingsboei al niets meer uithaalt en vele inwoners kopje onder gaan in de ellende. Dat The Wire alweer uit 2002 is, en alweer zo lang geleden dat ik toen nog op school zat, is duidelijk te zien. Sterke nog het ziet er verschrikkelijk oud uit qua kleding en behaald ook zeker geen prijs voor belichting en camerawerk want zoals reeds gezegd het ziet er onoogelijk oud en lelijk uit, maar goed daar kan de serie niet zoveel aan doen en mag het geheel eigenlijk niet op beoordeeld worden.

Het verhaal McNulty is leidend waar een speciale taskforce wordt opgericht om op jacht te gaan naar een paar high value players in de Baltimorese drugswereld. Toch is het in eerste instantie een hoop gelul rond diezelfde McNulty en ontgaat me totaal waar de wrijving en tussen hem en de chef over gaat. Het mondt uit in een hoop gekissebis en geouwehoer rondom het nieuwe onderkomen van de Task Force en daarna vooral flauw oninteressant gedoe zoals bijvoorbeeld hoe men zogenaamd klem zit met dat bureau in de deuropening. Het zal ongetwijfeld symbool moeten staan voor alle ruis tussen de agenten en hun afdelingen waar men elkaar meer tegenwerkt dan dat er sprake is van samenwerking in tegenstelling tot het criminele gedeelte. Maar jammer genoeg komt het politie gedeelte er regelmatig flauw en dom af, als een stel imbecielen. Het moment waar Bunk en McNulty de crimescene van het meisje nogmaals onderzoeken en alleen maar fuck uit kunnen brengen, en dat dan ongeveer vijftig of zestig keer zeggen, is ook weer zoiets dat ik me afvraag of ik naar een serieuze serie zit te kijken of naar een klucht. Het klopt voor mijn gevoel gewoon niet.

Maar gelukkig wordt het criminele gedeelte goed onder de loep genomen met Stringer Bell, Barksdale, hun circuit en troepen en concurentie in de vorm van Omar Little en gelukkig voldoet dit wel. Sterker nog, het redt praktisch de serie met interessante karakters, boeiende dilemma's en een concurrentiestrijd waar de heren politie bij verbleken als een stel domoren in een of andere klucht. Want de verwikkelingen tussen de heren gangsters schreeuwen bijna om oorlog, is Omar Little buitengewoon interessant met zijn zucht naar territorium en van dik hout zaagt men planken methode. Buiten dat is het schaduwen van Barksdale best wel humoristisch en maak de val waar Kima in beland best wel indruk net als de nasleep.

Het is niet zo dat The Wire slecht is maar ik had hier wel heel veel meer van verwacht waar een The Shield een aantal jaren terug meer indruk maakte als zijnde rauwer en grover. Buiten dat neigt The Wire naar te langdradig is het degelijk en oké aan alle kanten maar grijpt het mij nergens met het vooruitzicht dat ik een box heb met alle seizoenen. De tweede ga ik zeker nog wel proberen in de hoop dat het meer gaat overtuigen maar is het ook best mogelijk dat ik de brui er aan geef. Een 3,5 voor de moeite, meer zit er niet in.

En daar was The Wire seizoen 3 al, en daarmee een lijn en kwaliteit die het verbeterde beeld van seizoen 2 min of meer doorzet. Van het eerste seizoen was ik niet bepaald kapot, waar het tweede al veel beterschap beloofde en het derde ongeveer op hetzelfde level opereert. En hoewel ik hier nog steeds niet en top 10 of top 25 serie in zie getuigt het allemaal wel van een bepaalde kwaliteit.

De focus ligt na de Sobotka's, trafficking en smokkel weer op drugs en karakters als Barksdale en Stringer Bell. En het is een partij duistere wereld die zich aanvankelijk ontvouwt met Cheese, de hondengevechten en een heuse drugsoorlog die ontstaat tussen alle dealers en hun troepen. Heerlijk blijft toch hoe Omar Little tussen alle lagen blijft opereren, op de meest creatieve wijze, en de anderen overvalt. Het voegt alleen maar meer onrust toe, en de sfeer in de straten van Baltimore mag met recht grimmig genoemd worden. Andermaal is het Daniels die aan het hoofd van een Taskforce gezet wordt met de inmiddels bekende gezichten om een zaak rond te krijgen. En net als seizoen 2 is het best wel weer goed, ook al is het geen buitencategorie en vind ik de derde plaats in de serie Top 100 echt wel veel te hoog. Maar goed, de meerderheid spreekt.

Desondanks vermaakt het geheel best wel en waar ik me er bij seizoen 1 regelmatig toe moest zetten om te blijven kijken gaat me dat beter af met geslaagde humor zoals de overleden agent en diens wake op het biljart in de kroeg, of het hatelijke gedoe en humor tussen bepaalde collega's, maar is vooral het flauwe eraf bij de agenten. Toch blijven de gangsters in de vorm van Bell, Barksdale en Omar de karakters die de serie, en ook dit seizoen, weer maken en het meest interessant zijn. Boeiend sowieso ook de spanning tussen Bell en Barksdale rondom de D'Angelo zaak en is de Showdown tussen Omar en Monzoune van hoog gehalte. Daarnaasr is Bubbles altijd leuk en is Cutty Wise met zijn boksschool en opvang voor jongeren voor wat discipline en normen en waarden ook van toegevoegde waarde en laat een ander beeld zien van de gekleurde gemeenschap.

Het gemiddelde karakter met een badge komt zo op het oog niet verder dan zijn relatie om zeep helpen en lijkt vreemdgaan een onderdeel van het politie DNA waar vooral Jimmy regelmatig treurig overkomt en niet verder komt dan tot stervens laat in de kroeg hangen en ieder ochtend smoor het bed uit te rollen. Het is een bij tijd en wijlen tragisch beeld wat dat betreft. Buiten dat werkt seizoen 3 met zijn War on Drugs goed toe naar een sterke finale die vooral intern wordt uitgevochten maar daar geen afbreuk door lijdt. Wellicht dat dit seizoen iets minder scoort dan het tweede maar het is altijd beter dan het eerste waarop de interesse voor de volgende seizoen blijft bestaan. Daarom afgerond naar boven 4 sterren.

Tussendoor de afgelopen weken The Wire seizoen 4 afgewerkt en waar dit seizoen cijfer technisch als beste uit de bus komt van de hele serie kon ik toch maar met moeite door deze 12 afleveringen heen komen. Begrijp me goed dat ik meteen zeg dat het kwalitatief allemaal wel van een bepaald niveau is, maar verder zei het me erg weinig.

Duidelijk is dat de focus dit vierde seizoen op de jeugd ligt en een bepaalde onrust, met de carrièreswitch van Prez wordt toch een bijzondere zijstraat ingeslagen met een inhoudelijke blik op de jeugd, hun denkwijze, hun toekomstperspectieven, en is daarmee een onderwerp dat veel aandacht krijgt in de leemte die het gemis van Barksdale en Stinger Bell vormen, waar we in feite de nieuwe lichting dealers, cornerboys, dope heads en enforcers zien die reeds worden klaar gestoomd. Hoewel ik dit seizoen geen moment spannend vind is dit onderdeel wel interessant, en betreft het een vrij realistisch beeld over hoe het in het echt leven gaat binnen bepaalde lagen van de bevolking. Daarnaast is het vrij onrustig op straat en komt Omar gelukkig de boel zo nu en dan nog wat opfleuren.

Buiten dat is er veel focus op de verkiezingen van Carcetti, en eerlijk gezegd kan dat politieke gelul me gestolen worden. Ook daar is natuurlijk de focus op hoe dat in zijn werk gaat met vriendjespolitiek, smeergeld, laster en weet wat meer, maar eerlijk gezegd kan me dat allemaal echt niet boeien. Het is dialoog wat de klok slaat, heel veel dialoog, of beter gezegd gelul. De vraag voor mij is dan ook waar

de unit is. De grote zaak zoals we in ieder seizoen zien? Waar is McNulty überhaupt die maar spaarzaam in beeld komt? En ja, waar is een grote aansprekende tegenstander...? Goed of niet, sociaal maatschappelijk interessant of niet, een botsing tussen Omar en Marlo die in de lucht hangt maar er niet echt van komt, seizoen 4 lijkt maar niet op gang te komen.

Slecht is het allemaal zeker niet met het beeld van de politiek en de sociaal maatschappelijke problemen, maar ik mis toch het kat en muis spel met een interessante kingpin zoals in het tweede en derde seizoen. Ik kan dan ook niet anders zeggen dan dat ik dit seizoen erg saai vind. Een voldoende zit er absoluut wel in maar het beste seizoen is dit zeker niet waar ik toch mag hopen dat het vijfde seizoen weer wat sjeu heeft. Ongetwijfeld zal ik het 'grotere plaatje' missen maar het idee dat dit top 3 staat staa steeds verder van mij af.

En eindelijk aan de slag met seizoen 5 van The Wire en wat zal ik blij zijn als ik hiermee klaar ben, want zoals ik bij de vorige seizoenen ook al vastgesteld had is het niet perse slecht of kwalitatief onvoldoende, maar ontgaat me tevens volledig wat dit in de top 3 van de serie top 100 te zoeken heeft, en waar het tweede en derde seizoen nog best wel oké, zijn vind ik het allemaal verre van bijzonder, maar dat zal wellicht aan mij liggen.

Want al snel is het weer Carcetti en de burelen die de focus grijpen en ik snap de link wel met alle bezuinigingen enzovoort, de strijd met concurrenten voor zijn positie en de keuzes voor mensen en dergelijke, toch kan mij dat maar heel weinig boeien. Even heel direct gezegd dit is een politie serie, anders ga ik wel House of Cards kijken waar het gekonkel en liegerij ook nog eens een stuk interessanter is. Het subplot rond de krant vind ik dan nog redelijk en meer toevoegen met de jacht op de 'serial killer'. Maar het is uiteindelijk Lester en McNulty met hun zaak waar het natuurlijk omdraait en wat net als in het vorige seizoen een beetje ondergesneeuwd wordt door randzaken die een ander wellicht weer zal aanschouwen als het grotere geheel en het daardoor juist goed vind.

Ik niet, zoveel mag inmiddels wel duidelijk zijn en ik wacht dan ook gretig de momenten af dat Jimmy met zijn zaak bezig is en Lester op die manier in stelling kan brengen om dichter bij Marlo op de huid te kruipen. En het is allemaal wel weer wat met alle list en bedrog en analyses die men op het telefoonverkeer van Marlo en zijn crew moet loslaten om er chocola van te maken. Gelukkig is Omar er nog altijd en is Dennis ook wel interessant, en gelukkig komt halverwege de swung er weer een beetje waar 'de zaak' leidend als onderwerp wordt en het natuurlijk na die tijd een drama wordt als blijkt dat McNulty de boel heeft gemanipuleerd. De les van het seizoen en wellicht de gehele serie zal ongetwijfeld zijn dat het water naar de zee dragen betreft omdat de politie zich altijd aan de regeltjes moet houden en daardoor mislukt, het regelmatig allemaal voor niets is en dat gepakte kopstukken toch wel weer vervangen worden door nieuwe boeven.

Bijzonder, of heel erg goed, vind ik dit vijfde seizoen verre van waar het overigens wel de nodige kwaliteit bezit net als de andere seizoenen. Toch doet het mij allemaal vrij weinig, hoewel ik seizoen 2 en 3 wel iets beter vond, vind ik het als geheel gemiddeld en snap ik eigenlijk niet waarom dit top 3 moet staan van de beste series. Begrijp me goed dat het niet slecht is, maar heel bijzonder is dit ook zeker niet. Ik ben in ieder geval blij dat ik er klaar mee ben.

Zeldzaam sterke maar lijvige documentaire met zijn 20 plus afleveringen, en wat is dit toch een brok jeugdsentiment voor mij. Ik zat vermoedelijk in één van de laatste jaren basisschool toen mijn oom deze hele set op VHS had gekocht onder de naam Bericht Van De Tweede Wereldoorlog. Met de kennis van de voorliefde van mijn vader en ik omtrent dit onderwerp kregen wij om de zoveel weken twee a drie vhs te leen die wij letterlijk verslonden. Nu bezochten wij in die tijd al musea, bladerde ik regelmatig door de inhoud van verschillende oorlogsboeken die mijn vader had en werd deze jongen niet opgevoed met Disney maar met De Langste Dag, Een Brug Te Ver en Das Boot. Raar? Nee, want mijn vader is een oorlogskind die als peuter in tranen was als de bombardementsvluchten richting Hamburg over Friesland vlogen en het luchtafweer nog geen 300 meter verderop van het ouderlijk huis als een gek tekeer ging. Tsja, dan kon dit voor mij niet ontbreken en vormde toch wel de definitieve basis van al mijn kennis omtrent dit onderwerp. En wat was ik verrukt toen een kameraad mij tipte over een documentaire box te koop, en ik deze aanschafte met het vermoeden en de hoop dat het om deze docu zou gaan. En wat sloeg mij hart over bij het intro met de dramatische muziek en de tekst 'The World At War' omlijst met vlammen en de zware stem van Laurence Olivier. Yesss!!!

En zoals gezegd is dit toch wel een must voor iedere oorlogskenner, misschien dat daar een beetje de nostalgische kant van mij spreekt, toch is dit een documentaire die geen enkel onderwerp mist en bijna alles aan kaart en dat ook voldoende doet. Het is bijna een overdaad informatie en beelden te noemen, maar als liefhebber stoort dat natuurlijk geen moment. De opkomst, de ondergang, een neutraal Amerika die zich later bij de strijd in de partijen vocht, een prachtige aflevering over de 'wolfpacks' of de Atlantische convooien, de Pacific en de bom, en alles uitgebreid behandeld en uitvoerig uitgelegd. Als kind vond ik niet alle afleveringen even interessant maar daar denk ik nu wel anders over. Eyeopener in die zin was de aflevering The Pacific die de zware strijdt toont die geallieerde krachten moesten voeren op al het door de Japanners veroverde grondgebied. En het was een die aflevering dat mij dus de ogen open gingen met werkelijk waar 'horrifiyng' beelden van de strijd Betio Island(Tarawa), Okinawa en vooral Iwo Jima, en met de laatste genoemde nog altijd een onderwerp wat mijn buitengewoon biologieerd. Want wat is daar ontzettend zwaar gevochten, en wat zijn dat een gruwelijke beelden, een jongensachtige tafel meer zoals in Engelandvaarders, een maar al te bekend kinderoorlogsboek uit de jeugd van mijn vader, geen mooie taferelen zoals in De Langste Dag, maar niets ontziende angst, gruwel, uitgereten lichamen en een vijand die eigenlijk niet te omschrijven valt, vechtend als ratten, opduikend in de rug van oprukkende troepen, en daarmee een slachting die zijn weerga niet kent. Ja, The Pacific is nog altijd een aflevering waar alles in samen komt, waar oorlog zijn ware gezicht toont en daarmee de essentie van deze documentaire is.

Afijn, het mag duidelijk zijn dat dit nostalgische product in mijn beleving een must have is voor iedere oorlogskenner, liefhebber, fanaat. Een uitermate kunstige en mooie documentaire die geen onderwerp vergeet en de Tweede Wereldoorlog in al zijn gruwel laat zien of dat nu Iwo Jima is, de concentratiekampen of de bombardementen op de steden zoals bijvoorbeeld Dresden. Ik zou zeggen mensen gaat dat zien.

Praktisch aan het einde van docu-week deze World War 2 Frontlines nog even meegepakt en best wel lang overgedaan, overigens niet omdat het slecht was ofzo. Integendeel, het bleek een meer dan prima docu te zijn die zich wat dat betreft net niet met de besten kan meten zoals The World At War uit '72.

Maar fijn, World War 2: From the Frontlines dus, waar het al snel de vraag is of ik alles al niet eens gezien heb. En ja, op die vraag is het antwoord al snel waarschijnlijk 90 zoniet 95 %. Maar verdomd nog aan toe, er zit toch altijd wel weer iets nieuws tussen zoals de koloniale troepen ten tijde van de Blitzkrieg in Frankrijk, dat daar zelfs Vietnamezen tussen zat en de gevangene koloniale soldaten door de Duitsers compleet werden onderzocht en ingeschaald op huidskleur, ogen en gipsafdrukken van de gezichten. Met recht bijzondere beelden.

Maar daar houdt het natuurlijk niet op en zelfs de beelden die ik al vele malen gezien heb maken indruk in hun opgepoetste in ingekleurde vorm. Prachtig zijn de beelden van de Russische parade, net als de beelden van Tarawa waar ik hals reikend uitkijk naar Iwo Jima, de moeder van alle slagvelden en slachtpartijen als het aan mij ligt. Maar helaas Iwo wordt niet aangedaan wat ik wel erg jammer vind maar niet onoverkomelijk. We hebben zelfs Dick Best nog even aan het woord die in niets doet denken of doet lijken aan het karikatuur dat Ed Skrein neerzet in Midway.

Tenslotte treffend hoe gemakkelijk de ooggetuigen zoveel jaar later nog altijd volschieten vooral als het over burgers gaat. Verder is het een beknopt en globaal beeld dat gecreëerd wordt waar andere docu's zoals The World At War het nog veel breder trekt en veel meer info bezit. Duidelijk is dat de makers het verder vooral op de gerestaureerde beelden gooien wat meer dan prima is en op een goede voldoende kan rekenen.