Opinions

How fucked are you now, how fucked are you now...

De blu-ray uitgave er doorgeramd voor een comment. En goh, is de release van deze serie alweer bijna 13 jaar geleden, en wat zat ik wekelijks aan de buis gekluisterd bij de nieuwe afleveringen die uitgezonden werden. En wat viel het me destijds in eerste instantie tegen, want wat was ik teleurgesteld door het lage gehalte aan oorlog, voroal die eerste afleveringen, net als het geval was met Band of Brothers destijds. Want een fascinatie voor de brute en wrede strijd omtrent de gevechten in de Stille Oceaan had ik al vanaf mijn tienertijd toen ik beelden zag van Tarawa, Iwo Jima en Okinawa. Beelden die iedere verbeelding of fantasie te boven ging, beelden die maar deels werden ingelost door Eastwood en zijn dubbel verhaal rond Iwo Jima in Flags of our Fathers en Letters from Iwo Jima. Zou deze serie dan de blik werpen, het inzicht geven en de wreedheid tonen van wat zich daar had afgespeeld...? Nee, niet helemaal. Maar net als Band of Brothers moest ook The Pacific op zijn manier indalen en meerdere keren gezien worden voor de werkelijke intentie en bedoeling naar voren kwam, en inmiddels ben ik een voorvechter van de serie The Pacific geworden die zegt dat The Pacific zeker niet minder is dan Band of Brothers maar vooral anders.

Een verschil met Band of Brothers is sowieso dat er verschillende karakters gevolgd worden die los van elkaar de oorlog beleven en eventueel later instromen,zoals het geval van Sledge, terwijl Basilone al een held in wording is op Guadalcanal. Aanvankelijk was het door producenten bedachte concept ook nog zo dat men een vliegdekschippiloot zou gaan volgen, iets waar kennelijk toch van afgestapt werd omdat het verhaal zich dan nog meer zou versplinteren en de karakters nog fragmentarischer in beeld zouden komen, iets dat nu ook al een beetje het geval is maar overkomelijk. Over fragmentarisch gesproken, dit was ook het geval wat de oorlog en strijd betrof. Dan zitten we weer bijna een hele aflevering met Bob Leckie op Australie, dan een tijdlang met Philips of Slegde op een achterhoede eiland als Pavuvu, niet de meest interressante momenten wat dat betreft, of we zitten met de 'Warbondsdrive' van Basilone in de States. En de oorlog komt er toch zeker tot de helft van de serie bekaaid af. Vooral met de rommelige en chaotische strijd om Guadalcanal. Maar uiteraard was dit de werkelijkheid een aantal jaren lang. Een operatie van enkele weken, weer teruggetrokken worden naar een basiseiland of kamp voor herstel, aanvulling en training, en eventueel de thuissituatie of een verlof hier en daar. Rekentechnische deed men meer niets dan dat men in strijd was, dus uiteindelijk klopt dat wel. Dan is er toch zeker het caleidoscopische beeld die ik door de jaren heen ben gaan waarderen omtrent al deze jongens uit alle hoeken en streken, verschillende achtergronden, een eigen verhaal en allemaal een eigen afloop en beleving. En dat wordt toch ook eigenlijk wel goed gebracht ook al mis je toch bijvoorbeeld een heel sterk en charismatisch karakter als Dick Winters met veel airtime.

Eenmaal op gang, en de vaak bizar slechte ondertiteling door mensen die geen kennis van militaire termen hebben daar gelaten, toont The Pacific toch een ontzettend goed beeld van botsing der culteren, onbegrip, haat, broederschap en opoffering. De actie wordt weergaloos in beeld gebracht, de wapens, uniformen, filters en kleuren, het is een genot voor het oog. Net las de adembenemende soundtrack en dan vooral de hoofdtheme van Hans Zimmer die in één woord fantastisch is en je al luisterend al bijna een brok in de keel krijgt. Zoals reeds gezegd zijn aflevering 3 en 4 toch de wat minderen, vooral omdat er geen oorlog in voor komt maar de mannen in achterhoede of thuis zijn, toch kan het beeld van de mannen die heen en weer geslingerd worden tussen de wrede oorlog en de maatschappij niet kloppender en treffender. Dan is er de cast met een prima Mazello, James Badge Dale en John Seda. Fijn is het jeugdheld Micky McClintock van Police Rescue tegen te komen, juist, Gary Sweet als Gunny Haney ook al is hij praktisch onherkenbaar en heb ik dat gedubbelcheckt, en mogen de dames genoemd worden in de vorm van Claire Van Der Boom, Annie Parisse en de kennismaking met Ramie Malek. En ja, die Snafu was een erg rare snuiter. En zijn er korte rolletjes weggelegd voor zeemeermin Cariba Heine en 'Punisher' Jon Bernthal.

Het is toch voor mij aflevering 7 en vooral 9 waar de serie, het beeld, de oorlog, in al zijn smerigheid op volle toeren geraakt. Fantastisch in Blu-ray is de landing op Peleliu hoe de Amtracs het schip verlaten en op de beschoten kust afvaren met de landing als visueel hoogtepunt. De ontruiming van de bunker, het gebruik van een wapen als de vlammenwerper en de strijd rondom Umurbrogol, ook wel Bloody Nose Ridge genoemd, die nog altijd bekend staat als één van de moeilijkste operatie ooit uitgevoerd door mariniers, is werkelijk om te smullen. Net als de strijd rondom Okinawa, inmiddels Japans grondgebied en dus was de verdediging nog feller dan op andere plekken, duidelijk mag zijn dat dit geen conventionele oorlog meer betreft maar eerder een verdelgingsactie. Een slijtage slag in alle smerigheid en wreedheid uitgevochten gebruik makende van de burgers, en poeh....wat ziet dat er visueel soms fantastisch uit vooral in het donker. Ook erg sterk zijn gedurende aflevering 9 de onderlingen spanningen, irritaties en de aftakeling van fatsoen, normen en waarden. Duidelijk is dat de mannen last hebben van uitputting, verzadiging, neurose en trauma, iets dat in Band of Brothers totaal niet aan bod komt maar in The Pacific toch uitstekend gebracht wordt met een vervolg in de thuis situatie met trauma, PTSS en verwerking. En poeh...wat hebben die jongens wat meegemaakt, en poeh...wat wordt hier een beeld geschetst dat absoluut niet onderdoet aan Band of Brothers maar met de reeds genoemde dingen een meer dan prima eigen indentiteit heeft. Sterker, ik vind dat de serie The Pacific ernstig te kort gedaan wordt door deze alleen maar te vergelijken met Band of Brothers en een daaraan gekoppeld oordeel aan te binden. Want zoals ook al reeds gezegd is The Pacific totaal anders, en totaal niet te vergelijken.

Het mag duidelijk zijn, dit is wat mij betreft een topserie over de oorlog, en een serie in die zin die ik ook altijd graag kijk. The Pacific is voor mij in één woord te bevatten en dat woord luid simpelweg 'indrukwekkend'. Niets meer en niets minder, daarom wat mij betreft 5 sterren.

Serietijd en ik had wel weer eens zin gekregen om Peaky Blinders te bekijken voor een comment. Zien deed ik de meeste seizoenen een jaar of 7 terug al eens en mijn mening kwam toen in het kort neer op oké, best wel goed, maar ik tevens de superlatieven die de serie door anderen toebedeeld kreeg toch wel een beetje overdreven vond. En hoewel ik nu iets meer de kwaliteit van het geheel in zie blijft de kritiek deels staan.

En ja, als je het mij vraagt is Peaky wel een beetje style over substance, maar moet ik zeggen dat ik dit zoveel jaar terug zwaarder woog waar ik nu iets meer oog heb voor het drama. Maar laten we het eerst over de stijl hebben met het prachtige beeld vlak na de Eerste Wereldoorlog, met ontevreden en beschadigde mannen, een krakende economie en industrialisatie op de loer. Temidden van dit alles de beruchte bende uit Birmingham, and it's good to be bad met innemende maar ook harde karakters zoals de Shelby familie en hun tegenstanders. Fraai zijn de straten, de auto's, het grauw en lelijke Birmingham, niet te vergeten de geweldige soundtrack van Nick Cave aangevuld met allerhande andere nummers. Wat dat betreft is het geniaal.

Temidden van dit alles dus een geweldige cast met Murphy overtuigend als de kille en berekenende Tommy, maar daar doet Paul Anderson als de getormenteerde Arthur niet aan onder. Dan zou ik nog bijna Sam Neill vergeten die goed is in zijn rol maar nog op toeren moet komen. Voeg daar verschillende vetes aan toe met eerste de Lee's, daarna Billy Kimber en bemoeienis van de politie waar vooral Majoor Campbell het voorzien heeft op Tommy en de familie waar undercover Grace ook nog eens een 'tug of war' wordt tussen de sadistische en niet aflaten Campbell en de harde en berekenende Tommy.

Veel dus, goed dus... mwoah. Hoewel het nog allemaal een beetje een introductie is valt me hier toch al op wat mij vooral in de latere seizoenen enigszins gaat opbreken en irriteren, namelijk de hoeveelheid gelul en momenten dat ik denk waar is die politie nu, waar is die dreiging van rivaliserende bendes en familie? Waar is de controle en de druk? Maar goed, op zich valt dat nog de overzien in een verder erg stijlvolle serie die ik opzich met veel plezier tot mij neem ook al is dit niet het beste wat ik ooit gezien heb op serie gebied

En meteen maar door met Peaky seizoen 2 waar er in principe weinig veranderd maar ook de punten van kritieken die ik vooraf had kracht worden bij gezet plus een nieuw fenomeen, maar daar hebben we het later over.

Onduidelijk is wat voor tijdsprong we gemaakt hebben want er zit het nodige aan tijd tussenz iets dat verder niet heel erg is, buiten dat gaan de zaken goed. Net zo met de karakters waar Campbell smerig en Arthur labieler dan ooit is. En uiteraard spreidt het verhaal zich waar als een soort van web uit met allerlei vertakkingen en belangen zoals Campbell met zijn valstrik, de aanslag, de bemoeienisen met London tegen Sabini en hulp aan Alfie, maar tevens op persoonlijk vlak met Polly en haar zoon en de ontwikkeling van karakters binnen de familie zoals Esme wat toch wel een pittige dame blijkt te zijn.

Ondertussen zien we ook nog een andere kant van Tommy waar hij buiten zijn hardheid en keuzes toch ook bereid is veel mensen te helpen die in geld of woningnood zitten en ze in de familie of organisatie opnewnt. Mispeer is dan weer de bewering dat Tommy als tunnelaar aan het Verdun front vocht. Zo'n schrijvers gevalletje van dat klinkt lekker interessant, laten we dat er maar van maken want dan weten ze meer dan ik waar Verdun een uitsluitend Franse aangelegenheid was. Volgende minpunt is de hier al optredende tendens dat hoe bleek het vooruitzicht ook is, of hoe groot de problemen ook zijn, Tommy komt wel weer met een stukje bluf poker of strategische zet waarop alles weer de goede kant op valt en daarmee voorspelbaar wordt. Ander minpunt die ik ook al benoemde in het eerste seizoen is de hoeveelheid randzaken, het afdwalen en vele gelul en overloos gekeuvel waar ik wel eens wat op afhaak. Want ook hier zijn er op een gegeven moment problemen met Sabini maar mis ik toch dat stukje extra spanning en dreiging.

Maar buiten dat is het natuurlijk weer één en al stijl, fijne muziek met Nick Cave, Arctic Monkeys en Royal Blood, is Hardy lekker op dreef zoals hij dat kan, is Charlotte Riley, de echte vrouw van Hardy, leuk voor het oog, en bouwt het geheel toch op naar een meer dan knappe finale op de racebaan. En net als seizoen 1 is het alleszins voldoende, vermakelijk en kwalitatief goed maar het beste wat ik ooit gezien heb zal het nooit worden.

En verder met Peaky 3 waar mijn gevoel en kritiek steeds meer houvast krijgt rond de minpunten van deze serie of anders wel series in het algemeen. Daarbij wel te verstaan dat het niet slecht wordt en verder absoluut een bepaalde kwaliteit bevat. Slecht is Peaky Blinders absoluut niet, maar het heeft wel zijn minpunten en dat is alleen maar sterker geworden na de eerste twee seizoenen.

Tommy laat er in ieder geval geen gras over groeien tijdens de bruiloft waar zaken en privé, maar ook leven en dood, dichtbij elkaar liggen, waar het in de eerste aflevering meteen al duidelijk is dat Arthur gevaarlijk op het randje staat niet in de minste door Tommy zelf. Buiten dat kan dit seizoen ook weer rekenen op een sterke cast met karakteristieke koppen zoals Richard Trasker, Ralph Ineson en Paddy Considine. Kan dit seizoen ook weer op goede muziek rekenen met een van mijn favoriete bands namelijk Queens of the Stone Age, maar ook een paar hele goede nummers zoals bijvoorbeeld Lazarus van David Bowie, komt de prachtige Gaite Jansen in beeld als de grillige Tatiana, krijg Tommy ook een behoorlijke knauw wat zijn karakter interessanter maakt en is er veel onrust binnen de familie wat op zich wel oké is.

Maar ja, zoals ik reeds zei, die minpunten. Want eigenlijk vind ik dat gezever rond die geestelijke en zijn Economic League eigenlijk helemaal niet interessant of boeiend als vijand. Neemt Polly en haar schilderende vrijer ook heel veel tijd in waar ik me afvraag wat dit toevoegt en is er in die zin weer een scala aan mooie plaatjes, want stijl en cinematografie heeft het wel, maar wordt het ook een herhaling van zetten. Want daar komen ze weer allemaal aanlopen in hun gebruikelijke snit, weer door die werkplaats, natuurlijk met het idee van de voortschrijdende industrialisatie, weer dat open vuur en allemaal vonken, weer die setting, het is niet slecht maar ook weinig nieuws waar de serie verhaal technisch ook steeds meer terrein verliest, amper een spanningsboog weet te creëren, op de finale na dan, en is er weer een overdaad aan gekeuvel en gelul met veel interne strubbelingen en politiek gedoe wat ik toch vooral ervaar als statische ruis, water onder de brug, kortom niets nieuws.

Zoals ook reeds gezegd blijft het kwalitatief heus wel van een bepaald niveau maar om nu te zeggen dat ik met dit geheel aan de busi gekluisterd zit, niet bepaald waar je regelmatig wel even kan wegsoezen, naar de wc kunt of de mail even kan checken want ik mis toch een bepaalde spanningsboog, dreiging of anders wel een echte vijand. Het is het manco van menig serie als je het mij vraagt, het feit dat alles heel erg uitgesmeerd wordt en het seizoen ook gemakkelijk in de helft van de tijd vertelt had kunnen worden. Dit is überhaupt de reden dat ik mijzelf niet als serie kijker beschouw.

En daar was seizoen 4 van Peaky, en daarmee wat mij betreft de benchmark wat knelpunten van series betreft en daarmee een voorbeeld dat ik regelmatig aanhaal in discussies. Desondanks ademt dit toch ook wel weer kwaliteit uit maar heeft het zijn zwakke punten meer dan ooit.

Rust en vrede zo lijkt het in de Shelby familie met verschillende karakters op het platteland en niet meer in de morsige straten van Small Heath. Maar zoals snel zal blijken is men niet veilig met een geest uit het verleden in de vorm van Changretta die wraak komt halen vanwege gedane zaken. En eerlijk gezegd wrijf ik me in de handen bij de gedachten aan een 'full out gang war' waar ik het vorige seizoen bij tijd en wijlen al langzaamaan slaapverwekkend begon te vinden. Dus kom maar op met een lekkere schmierende Brody, en het moet gezegd dat Brody heerlijk is in zijn rol. En het gebeuren met Changretta levert wel degelijk een aantal goede scènes af zoals de 'fake-trap' rondom Arthur waar men plots bij Michael staat, anders wel de daadwerkelijke aanval op Arthur in de fabriek en natuurlijk de aanval en chase op Tommy. Tevens is de scène waar Brody en Hardy face tot face staan kostelijk, wat een kanonnen die twee, en mag de opbouw rond de bokswedstrijd er zijn.

Maar yikes! Dat is het dan ook wel binnen een geheel dat maar door kabbelt en ik geen moment echte dreiging voel of zie van de Changretta's. Waar is die spanning? Waar is die dreiging? Waar zijn de mannetjes op de hoek en de gevaarlijke situaties? Niet! Want Tommy heeft het drukker met het bestijgen van de dames zoals Lizzy, Mae of die vakbondsvrouw, scènes die in het geval van de laatste ook nog eens achterlijk lang duren, heeft Polly het op dat vlak ook weer druk ditmaal met Abrama Gold, en komt er een karrenvracht aan andere elementen voorbij zoals vakbond, communisten, stakingen, stakingsbrekers, politie die waarschuwt voor geheim agenten en zal het ongetwijfeld symbool en voorbeeld staan voor de daadwerkelijke onrust en perikelen van die tijd. Maar het is teveel een allegaartje waar de familie problemen nog wel de meeste aandacht krijgen, en uiteindelijk hetgeen wat voor de spanning moet zorgen, de bendeoorlog met de Changretta's, totaal ondergesneeuwd raakt/ onvoldoende uitgerust wordt in zijn potentieel.

Onvoldoende is het allemaal niet en gaat dit seizoen een zelfde cijfer krijgen als de andere seizoenen want kwalitatief is er nog heel veel aanwezig maar het verliest wel momentum en impact waar het te wollig begint te worden, teveel wil en niet basic genoeg blijft.

Een totaal onbekende docu en achtergrond die er op het werkt tijdens de pauzes is doorgewerkt. En het moet gezegd dat dit toch wel een opmerkelijk verhaal is en een fraai uitgewerkte docu.

Zoals bekend draait de docu om de zogenaamde reclamecampagne met Pepsi points om dingen te kunnen 'kopen'. Leuk bedacht en ik kan me dergelijke acties ook nog wel uit mijn jeugd herinneren dat je ergens een aantal punten voor kon verzamelen om dingen te bestellen of met korting te kopen. Dingen waar ik overigens nooit warm voor liep want mijn ervaring was dat zodra ik me toe leg op zo'n actie de actie dan altijd binnen een bepaalde tijd was afgelopen en onhaalbaar. Maar zo denkt deze John niet die niet alleen pienter is en een sterk plan heeft, maar tevens de financiële steun van een vermogend vriend heeft. Sterke ingrediënten voor succes of een goed verhaal...

En dat mondt toch wel uit in een bizarre strijd met PepsiCo aan de ene kant van het verhaal met het verweer dat iedereen toch wel snapt dat dit geen echt aanbod is en kamp Leonard aan de andere kant onder het mom leveren dat toestel want het ontbreekt aan de disclaimer dus is het wel een aanbod. Een aardig steekspel ontstaat met interessante verwijten binnen het Pepsi kamp zoals de reden waarom het maar 7 miljoen punten zijn, maar ook de ontzettend gevatte reclame campagne van Leonard tegen Pepsi met het blauwe oog en de Molotov cocktail. Het spel over en weer wordt gekker en gekker, met een aanklacht, dagvaarding en waardeloos aanbod als gevolg/dieptepunt.

And the fight continues met bijzondere figuren die zich in het kamp Leonard scharen zoals Larry Schantz en Michael Avenatti. Ontstellend vind ik toch wel dat die zaak op een gegeven moment al vier jaar duurt en zichzelf het graf van een stille dood insleept. Net zo ontstellend is de zaak op de Filipijnen met wel hele vieze spelletjes om de publieke opinie te winnen tot gevolg, je zou toch wel haast nooit meer Pepsi aanraken wat dat betreft. De docu eindigd dan ook met een uitspraak die niet anders benoemd kan worden als een anticlimax en PepsiCo die eigenlijk overal mee weg komt en niets hoeft te betalen, uiteraard een genomen risico met het afwijzen van de afkoopsom van een miljoen. Maar zuur is het wel want links of rechtsom is het toch een vorm van misleiding of je nu gek genoeg bent om te geloven dat het een echt aanbod is of niet. Ik vraag me dan af wat je in godsnaam met zo'n toestel zou moeten en waar dat dingen te stallen, maar van de andere kant wordt er wel bewust op de psychologie van de mensen of jongeren ingespeeld, als iemand het dan voor elkaar krijgt moeten ze ook maar op de blaren zitten. En zo blijkt dan maar weer dat het grote concern met het grote geld toch altijd aan het langste eind trekt.

Desalniettemin is Pepsi:Where Is My Jet een uitermate vlotte en kundig gemaakte documentaire die lekker weg kijkt, alle betrokkenen voldoende aan het woord laat, aan het einde van de streep ook nog interessante zaak blijkt voor contractrecht en tot het einde ongewis blijft wie gaat winnen. Eindconclusie een knappe en leuke documentaire.