Opinions

How fucked are you now, how fucked are you now...

De blu-ray uitgave er doorgeramd voor een comment. En goh, is de release van deze serie alweer bijna 13 jaar geleden, en wat zat ik wekelijks aan de buis gekluisterd bij de nieuwe afleveringen die uitgezonden werden. En wat viel het me destijds in eerste instantie tegen, want wat was ik teleurgesteld door het lage gehalte aan oorlog, voroal die eerste afleveringen, net als het geval was met Band of Brothers destijds. Want een fascinatie voor de brute en wrede strijd omtrent de gevechten in de Stille Oceaan had ik al vanaf mijn tienertijd toen ik beelden zag van Tarawa, Iwo Jima en Okinawa. Beelden die iedere verbeelding of fantasie te boven ging, beelden die maar deels werden ingelost door Eastwood en zijn dubbel verhaal rond Iwo Jima in Flags of our Fathers en Letters from Iwo Jima. Zou deze serie dan de blik werpen, het inzicht geven en de wreedheid tonen van wat zich daar had afgespeeld...? Nee, niet helemaal. Maar net als Band of Brothers moest ook The Pacific op zijn manier indalen en meerdere keren gezien worden voor de werkelijke intentie en bedoeling naar voren kwam, en inmiddels ben ik een voorvechter van de serie The Pacific geworden die zegt dat The Pacific zeker niet minder is dan Band of Brothers maar vooral anders.

Een verschil met Band of Brothers is sowieso dat er verschillende karakters gevolgd worden die los van elkaar de oorlog beleven en eventueel later instromen,zoals het geval van Sledge, terwijl Basilone al een held in wording is op Guadalcanal. Aanvankelijk was het door producenten bedachte concept ook nog zo dat men een vliegdekschippiloot zou gaan volgen, iets waar kennelijk toch van afgestapt werd omdat het verhaal zich dan nog meer zou versplinteren en de karakters nog fragmentarischer in beeld zouden komen, iets dat nu ook al een beetje het geval is maar overkomelijk. Over fragmentarisch gesproken, dit was ook het geval wat de oorlog en strijd betrof. Dan zitten we weer bijna een hele aflevering met Bob Leckie op Australie, dan een tijdlang met Philips of Slegde op een achterhoede eiland als Pavuvu, niet de meest interressante momenten wat dat betreft, of we zitten met de 'Warbondsdrive' van Basilone in de States. En de oorlog komt er toch zeker tot de helft van de serie bekaaid af. Vooral met de rommelige en chaotische strijd om Guadalcanal. Maar uiteraard was dit de werkelijkheid een aantal jaren lang. Een operatie van enkele weken, weer teruggetrokken worden naar een basiseiland of kamp voor herstel, aanvulling en training, en eventueel de thuissituatie of een verlof hier en daar. Rekentechnische deed men meer niets dan dat men in strijd was, dus uiteindelijk klopt dat wel. Dan is er toch zeker het caleidoscopische beeld die ik door de jaren heen ben gaan waarderen omtrent al deze jongens uit alle hoeken en streken, verschillende achtergronden, een eigen verhaal en allemaal een eigen afloop en beleving. En dat wordt toch ook eigenlijk wel goed gebracht ook al mis je toch bijvoorbeeld een heel sterk en charismatisch karakter als Dick Winters met veel airtime.

Eenmaal op gang, en de vaak bizar slechte ondertiteling door mensen die geen kennis van militaire termen hebben daar gelaten, toont The Pacific toch een ontzettend goed beeld van botsing der culteren, onbegrip, haat, broederschap en opoffering. De actie wordt weergaloos in beeld gebracht, de wapens, uniformen, filters en kleuren, het is een genot voor het oog. Net las de adembenemende soundtrack en dan vooral de hoofdtheme van Hans Zimmer die in één woord fantastisch is en je al luisterend al bijna een brok in de keel krijgt. Zoals reeds gezegd zijn aflevering 3 en 4 toch de wat minderen, vooral omdat er geen oorlog in voor komt maar de mannen in achterhoede of thuis zijn, toch kan het beeld van de mannen die heen en weer geslingerd worden tussen de wrede oorlog en de maatschappij niet kloppender en treffender. Dan is er de cast met een prima Mazello, James Badge Dale en John Seda. Fijn is het jeugdheld Micky McClintock van Police Rescue tegen te komen, juist, Gary Sweet als Gunny Haney ook al is hij praktisch onherkenbaar en heb ik dat gedubbelcheckt, en mogen de dames genoemd worden in de vorm van Claire Van Der Boom, Annie Parisse en de kennismaking met Ramie Malek. En ja, die Snafu was een erg rare snuiter. En zijn er korte rolletjes weggelegd voor zeemeermin Cariba Heine en 'Punisher' Jon Bernthal.

Het is toch voor mij aflevering 7 en vooral 9 waar de serie, het beeld, de oorlog, in al zijn smerigheid op volle toeren geraakt. Fantastisch in Blu-ray is de landing op Peleliu hoe de Amtracs het schip verlaten en op de beschoten kust afvaren met de landing als visueel hoogtepunt. De ontruiming van de bunker, het gebruik van een wapen als de vlammenwerper en de strijd rondom Umurbrogol, ook wel Bloody Nose Ridge genoemd, die nog altijd bekend staat als één van de moeilijkste operatie ooit uitgevoerd door mariniers, is werkelijk om te smullen. Net als de strijd rondom Okinawa, inmiddels Japans grondgebied en dus was de verdediging nog feller dan op andere plekken, duidelijk mag zijn dat dit geen conventionele oorlog meer betreft maar eerder een verdelgingsactie. Een slijtage slag in alle smerigheid en wreedheid uitgevochten gebruik makende van de burgers, en poeh....wat ziet dat er visueel soms fantastisch uit vooral in het donker. Ook erg sterk zijn gedurende aflevering 9 de onderlingen spanningen, irritaties en de aftakeling van fatsoen, normen en waarden. Duidelijk is dat de mannen last hebben van uitputting, verzadiging, neurose en trauma, iets dat in Band of Brothers totaal niet aan bod komt maar in The Pacific toch uitstekend gebracht wordt met een vervolg in de thuis situatie met trauma, PTSS en verwerking. En poeh...wat hebben die jongens wat meegemaakt, en poeh...wat wordt hier een beeld geschetst dat absoluut niet onderdoet aan Band of Brothers maar met de reeds genoemde dingen een meer dan prima eigen indentiteit heeft. Sterker, ik vind dat de serie The Pacific ernstig te kort gedaan wordt door deze alleen maar te vergelijken met Band of Brothers en een daaraan gekoppeld oordeel aan te binden. Want zoals ook al reeds gezegd is The Pacific totaal anders, en totaal niet te vergelijken.

Het mag duidelijk zijn, dit is wat mij betreft een topserie over de oorlog, en een serie in die zin die ik ook altijd graag kijk. The Pacific is voor mij in één woord te bevatten en dat woord luid simpelweg 'indrukwekkend'. Niets meer en niets minder, daarom wat mij betreft 5 sterren.

Een totaal onbekende docu en achtergrond die er op het werkt tijdens de pauzes is doorgewerkt. En het moet gezegd dat dit toch wel een opmerkelijk verhaal is en een fraai uitgewerkte docu.

Zoals bekend draait de docu om de zogenaamde reclamecampagne met Pepsi points om dingen te kunnen 'kopen'. Leuk bedacht en ik kan me dergelijke acties ook nog wel uit mijn jeugd herinneren dat je ergens een aantal punten voor kon verzamelen om dingen te bestellen of met korting te kopen. Dingen waar ik overigens nooit warm voor liep want mijn ervaring was dat zodra ik me toe leg op zo'n actie de actie dan altijd binnen een bepaalde tijd was afgelopen en onhaalbaar. Maar zo denkt deze John niet die niet alleen pienter is en een sterk plan heeft, maar tevens de financiële steun van een vermogend vriend heeft. Sterke ingrediënten voor succes of een goed verhaal...

En dat mondt toch wel uit in een bizarre strijd met PepsiCo aan de ene kant van het verhaal met het verweer dat iedereen toch wel snapt dat dit geen echt aanbod is en kamp Leonard aan de andere kant onder het mom leveren dat toestel want het ontbreekt aan de disclaimer dus is het wel een aanbod. Een aardig steekspel ontstaat met interessante verwijten binnen het Pepsi kamp zoals de reden waarom het maar 7 miljoen punten zijn, maar ook de ontzettend gevatte reclame campagne van Leonard tegen Pepsi met het blauwe oog en de Molotov cocktail. Het spel over en weer wordt gekker en gekker, met een aanklacht, dagvaarding en waardeloos aanbod als gevolg/dieptepunt.

And the fight continues met bijzondere figuren die zich in het kamp Leonard scharen zoals Larry Schantz en Michael Avenatti. Ontstellend vind ik toch wel dat die zaak op een gegeven moment al vier jaar duurt en zichzelf het graf van een stille dood insleept. Net zo ontstellend is de zaak op de Filipijnen met wel hele vieze spelletjes om de publieke opinie te winnen tot gevolg, je zou toch wel haast nooit meer Pepsi aanraken wat dat betreft. De docu eindigd dan ook met een uitspraak die niet anders benoemd kan worden als een anticlimax en PepsiCo die eigenlijk overal mee weg komt en niets hoeft te betalen, uiteraard een genomen risico met het afwijzen van de afkoopsom van een miljoen. Maar zuur is het wel want links of rechtsom is het toch een vorm van misleiding of je nu gek genoeg bent om te geloven dat het een echt aanbod is of niet. Ik vraag me dan af wat je in godsnaam met zo'n toestel zou moeten en waar dat dingen te stallen, maar van de andere kant wordt er wel bewust op de psychologie van de mensen of jongeren ingespeeld, als iemand het dan voor elkaar krijgt moeten ze ook maar op de blaren zitten. En zo blijkt dan maar weer dat het grote concern met het grote geld toch altijd aan het langste eind trekt.

Desalniettemin is Pepsi:Where Is My Jet een uitermate vlotte en kundig gemaakte documentaire die lekker weg kijkt, alle betrokkenen voldoende aan het woord laat, aan het einde van de streep ook nog interessante zaak blijkt voor contractrecht en tot het einde ongewis blijft wie gaat winnen. Eindconclusie een knappe en leuke documentaire.