Opinions

Het is al een mooi tijdje terug dat ik deze serie tegenkwam, en dit is wel een beetje jeugdsentiment waar ik deze serie al eens zag als kind/ tiener, bovendien had mijn vader twee boeken van de schrijver Jan de Hartog in de boekenkast staan waaronder deze Hollands Glorie. Dus was het geen moeilijke keuze om deze serie eens even aan te slingeren samen met die oude man die hier ook duidelijk van genoten heeft. Ikzelf moet ook nog ergens een boek van de schrijver hebben, ik meen De Commodore, maar dat geheel terzijde.

En opzich hoef je hier niet lang mee bezig te zijn om de kwaliteit te herkennen, duidelijk is dat hier wel wat tijd en moeite in is gaan zitten en er ook zeker een behoorlijke cast voor opgetrommeld is. In hoeverre het boek nageleefd wordt kan ik niet zeggen want mocht ik deze gelezen hebben dan is dat toch wel behoorlijk lang geleden. Uiteraard heeft een serie uit eind jaren '70 niet de flair van iets hedendaags, sommige dingen kunnen dan ook best wel als houterig, gemakkelijk of overacting ervaren worden, maar daar doe je een serie als deze toch ernstig te kort mee waar je zeker oog voor de leeftijd moet hebben.

En het beeld is duidelijk, want het leven aanboord van een schip, of in dit geval de zeesleepvaart, is niet te benijden. Je moet er maar zin in hebben, maanden van huis, in zo'n drijvende tobbe, zwetend en stinkend, als haringen in een ton, en dan ook nog speelbal voor een reder die je rondstuurt naar hem uitkomt er niet rekening mee houdend dat je al bijna een jaar van huis bent. En die reder in de vorm van Kwel is niet mals, daar gaat ook nog heel wat van komen waar afpersing, misbruik en chantage schering en inslag is om vooral het Monopoly van de zeesleepvaart te behouden. Het is met recht de strijd tussen rijk en arm, het gevecht tussen de gevestigde orde en een simpele arbeider waar het er weinig vriendelijk aan toe gaat en men serieus probeert Wandelaar met de grond gelijk te maken.

Maar onder het motto 'luctor et emergo' gaat wandelaar niet bij de pakken neerzitten en maakt er op creatieve en gewaagde wijze heel wat van met onder andere de gewaagde kolensleep naar Azië. Dit aangevuld met een uitstekende cast, heel wat Nederlandse corrieveeën en anders wel acteurs aan het begin van hun carrière, vele kleurrijke karakters, nog meer humor en kostelijke situaties en momenten zoals bijvoorbeeld de kok die anti malaria pillen krijgt toegediend en hoe de bemanning iedere keer ladderzat en zingend op de melodie van De Parelvissers de boot weer betreed verveeld het geen moment. Dan is Gerard Cox het benoemen nogal even waard als hebzuchtige kapitein, nog mooier zelfs kostelijk is Coen Flink als de slonzige en gemakkelijke kapitein Sjemenov, en wat is Josine van Dalsum een plaatje.

Het mag duidelijk zijn dat dit verhaal van Jan de Hartog met als hoofdmoot de worsteling van Jan wandelaar om op eigen benen te staan tegen het groot kapitaal absoluut een sterke serie is. Daarom wat mij betreft een prima cijfer.

Afgelopen weken samen met mijn vader aan deze serie genaamd Holocaust waar ik in de veronderstelling was dat ik deze nog nooit gezien had, maar daar twijfel ik achteraf wel een beetje aan, want ergens kwam het me ook wel weer bekend voor. En ondanks wat kleine minpuntjes voldeed dit toch wel erg goed, bijzondere fout overigens in de informatie op deze pagina is dat het inderdaad niet 4 afleveringen betreft maar 5. Kan dat ook verandert worden door een crewmember?

De focus ligt op de familie Weiss die vanaf begin jaren '30 gevolgd worden en van welgestelde en geaccepteerde burgers veranderen in de parias die het Joodsvolk mid jaren '30 onderging met de Kristallnacht als één van de eerste uitbarstingen qua antisemitisme geweld met alle daaropvolgende regels, beperkingen en uiteindelijke deportaties, getto's, massamoorden en vervolgens vernietigingskampen als eindpunt. Het is een beeld dat er geleidelijk aan insluipt en lastig te bestrijden is vanaf de Joodse kant zoals we enkele jaren terug in het Nederlandse 'De Joodse Raad' ook al zagen. Verzet staat gelijk aan zelfmoord, dus blijft alleen de weg der geleidelijkheid over, pappen en nathouden, het slim proberen te spelen en de schade beperken. Maar met de wetenschap dat de oorlog jaren zou duren bleek het dweilen met de kraan open.

De serie kenmerkt zich daarna met het beeld van de gemiddelde Duitser als een slimme, smaakvolle en klassiek onderlegt persoon zoals we dat ook gewend zijn in Jonathan Littell's De Welwillenden, het 'herrenvolk' in optima forma met alle usual suspects in de vorm van Heydrich, Eichmann, Kaltenbrunner, Gestapo Müller en zelfs nog wat kleinere namen zoals Frank, Hoss, Blobbel en Arthur Nebe. Kostelijk het moeilijke momentje van slappeling Himmler die inderdaad een keer krijtwit geweest moet zijn bij een executie. Daarnaast hebben we nog de fictieve Dorf die zelf ook weinig mannelijk overkomt maar op perfecte wijze de keiharde bureaucratie van de zaak vertegenwoordigd. Want hoe men de Joodse zaak af wilde handelen was op het systematische en machinale af. En uiteraard komt na afloop het bekende praatje dat men slechts deed wat noodzakelijk was, dat het een goede zaak betrof, dat men bepaalde zaken niet wist. En wat zijn er veel de dans ontsprongen.

Minpunten treft de serie tot op zekere hoogte in de lange speelduur die vooral aan de trage kant is, daarnaast is het idee van tijd regelmatig zoek dat ik het moeilijk vind in te schatten hoever we zijn of waar we zitten in het tijdsbestek waar we de familie Weiss al ruim voor de Kristallnacht volgen en het zich uitstrekt tot 1945. Maar goed, dat is overkomelijk in een serie die verder vooral uitgebreid is, van alle karakters een bepaalde persoonlijke strijd toont en weinig overslaat rondom de beperkingen in het begin, de getto's, deportaties, het drama van Babi Yar, vernietiging in de kampen en zelfs het Aktion T4 programma. En zo blijkt Holocaust een meer dan sterke serie die wat mij betreft een goed cijfer gaat krijgen.

Na Game of Thrones, waar ik toch eigenlijk erg weinig mee had, was dit de volgende serie aan de beurt en hier keek ik even zoveel tegen op als dat ik nieuwsgierig was, want dit was nogal een praatserie werd gezegd. Nu kan ik best wel over een praatserie of film maar aan alles zit natuurlijk een bepaalde limiet en als het over politiek gaat moet er toch wel heel veel gepraat worden. Maar het viel alleszins mee, en in tegenstelling tot GoT maakte House of Cards wel een ontzettend sterke indruk.

Vernieuwend en behulpzaam zijn toch wel de momenten dat Underwood in de lens kijkt en contact met de kijker maakt en aldoende een situatie uitlegt of zijn gedachten de vrije loop laat, een ontzettend leuk ellement dat van meerwaarde is en bijvoorbeeld de kijker van goede feedback voorziet en tevens aangeeft hoe goed Underwood zijn gesprekspartner kan doorgronden zoals in het gesprek met Raymond Tusk het geval is. Wat mij daarnaast grijpt is dat de koe bij horens vat, de teleurstelling van het mislopen minister Buitenlandse Zaken, is binnen minuten duidelijk waarop het sein luidt dat de spelletjes kunnen beginnen. En hoewel het in die beginfase dan nog wel een beetje zoeken is kristaliseert al heel snel uit hoe Underwood de mensen bespeelt, gunsten afdwingt, witte voetjes haalt en mensen op plekken en posities manouvreert alsof het pokeren betreft en hij kaarten uitspeelt, toch de uiteindelijke inzet waar Underwood bewust naar toe werkt blijft tot de laatste twee afleveringen geheim en valt dan best wel als een bom waarop alles als een soort van geniaal soort puzzel in elkaar valt. Ja, hier is héél goed over na gedacht.

Centraal staat natuurlijk het stel Underwood, niet alleen een merkwaardig duo in omgang met elkaar en omgang naar anderen, maar tevens een verademing. Want de Underwoods staan centraal en alles draait om hun, geen overdaad aan families of karakters die allemaal hun inbreng hebben maar gewoon Francis en Claire als interessant middelpunt. En dat is toch een bepaald soort eenvoud die deze jongen ontzettend kan waarderen. De cast moet uiteraard benoemd worden met de uitermate kille Robin Wright, de lekkere Kate Mara, Michael Kelly is het benoemen waard net als Corey Stoll, toch is het uiteraard Spacey die de show steelt en wellicht één van zijn beste rollen neerzet in zijn carriere, en de soundtrack moet nog even benoemd worden als erg sterk. Dan zijn er een aantal scenes die qua dialoog en opbouw geweldig zijn. De uitlokking op tv van Kern is hilarisch, net als het gesprek tussen een spindocter en Russo over zijn misstappen qua drugs en prostitutie. Ook prachtig de door Spinella gesaboteerde benefiet die net zo gemakkelijk op de stoep wordt georganiseerd met daarop volgende het gebroken protest, iets dat van beide kanten maar weer laat zien dat er even vieze spelletjes gespeeld worden als dat er op geniale wijze wordt geimproviseerd. Met als hoogtepunt natuurlijk de ware aard van het geprek met Tusk waarna de vraag volgt hoe graag wil je iets een hoe hard wordt gretigheid gestraft?

Het maakt House of Cards seizoen 1 toch wel tot een erg sterk en uitgebalanceerd geheel waar heel veel gepraat wordt maar waar voor mijn gevoel geen verspild of onnodig woord in voor lijkt te komen. Sfeer, muziek, een sterke cast met nog sterkere acteerprestaties, House of Cards heeft heel veel te bieden. Helaas voor House of Cards zijn er simpelweg series die ik net wat beter vind of mij iets meer doen, maar één van de betere series die ik gezien heb is dit zonder twijfel.

Good things happen to good people.

En maar weer eens verder met een serie, en na het goed bevallen eerste seizoen was ik toch wel nieuwsgierig naar het vervolg rond Frank Underwood die zich het eerste seizoen op briljante wijze naar het VP-schap manoeuvreerde, waar gaat zoiets eindigen? Dus, kom maar op...

Het is weliswaar even inkomen waar iedereen op dit enorme schaakbord ook alweer stond en wat de verhoudingen waren zo eind eerste seizoen want Underwood kon toch goed met Tusk en was zelfs bij de laatste op bezoek voor advies en een recommandation, maar van die onbewolkte lucht is niets meer terug te vinden. Desondanks gaat het vol van start met zat gekonkel en zelfs doden tot gevolg en eigenlijk vind ik het grootste slachtoffer toch wel ontzettend jammer want Kate Mara is natuurlijk wel erg lekker, tegelijk is duidelijk dat Frank dus echt over lijken gaat als het moet. Verder is het wel weer even zoeken wat ook alweer de drukte van Stamper is rondom Posner en wat Posner ook al weer weet, iets rond Peter Russo meen ik. Maar verder vervolgt het geheel zich weer als uitermate boeiend waar Frank zich andermaal profileert als een boefje en Claire als soort van kwade genius daar niet vooronder doet, wat past hun beide deze rol ontzettend goed.

Zo worden er nog wat rekeningen uit het verleden vereffend zoals de generaal, zijn er weer zat spelletjes zoals in de senaat, worden er mensen onder druk gezet worden en zijn weer anderen opzoek naar vuiligheid. Het wordt allemaal weer op het scherpst van de snede gespeeld met de geldstromen en de boekhouding, is de angle met Goodwin ook interessant hoe die er ingeluisd wordt, is de strijd om Adam met zijn foto's uit beeld te krijgen waanzinnig, wat wordt daar ook een partij gelogen en gemanipuleerd, en is het spel tussen alle koppels uitermate boeiend met de hoogst mogelijke inzet voor Frank. En zo vermaakt dit tweede seizoen ook weer en is het verhaal rond Freddy en zijn 'ribs' eigenlijk exemplarisch voor de aura van politiek, want eenmaal in verband gebracht met een politiek figuur is het gedaan met de rust en is hij gebrandmerkt en wordt genaaid. Lang leve de politiek.

Afijn, het is duidelijk dat dit ook weer een goed seizoen betreft misschien zelfs miniem beter, maar ik geef hetzelfde cijfer als de eerste.