Opinions

Uiteraard ook nog even een serietje gedurende het Paasweekend en dat werd deze Dark die ik zelf al had gespot op Netflix maar mij ook nog werd aangeraden door vrienden. En ja, dit smaakte me wel hoewel er natuurlijk altijd minpunten te vinden zijn.

Van meet af aan is er sprake van een heerlijke sfeerschepping in een grauw ogend hedendaags Duitsland waar het vanaf het begin bal is met de vermissing van een jongen, samen met de verdwijning van nog een kind in combinatie met een mysterieuze grot die spil lijkt in het geheel kan het semi griezelen een beetje beginnen maar neemt het vooral de vormen van een mysterie aan kracht bijgezet door een stressend en prevelend oudje in het plaatselijke rusthuis dat alles weer op opnieuw is begonnen. Wat zich daarna ontvouwt is toch een complex verhaal te noemen met verleden en heden, iets dat lijkt op een wormgat, een kerncentrale die vanaf oprichting af aan een duistere rol lijkt te spelen, medische experimenten en gevonden en verminkte kinderlijken en verschillende mensen met bedoeling zich bewust of onbewust in de andere tijd begeven.

Normaliter een verhaal dat ik zeg het zal met het vele pseudo intelligente gebabbel en geen houvast aan echte zaken, maar Dark heeft daar het eerste seizoen absoluut niet de focus op en is dat pas een manco die in het tweede seizoen opduikt. Seizoen 1 kenmerkt zich met een zalige sfeer, dito soundtrack, opbouw naar mysterieuze dingen, verdwijningen, vreemde verschijnselen en verschijningen en een constante link met dat er eerder iets gebeurt is en weer opnieuw gebeurt. En zoals reeds gezegd is de soundtrack geweldig gedurende duistere momenten, zijn er werkelijk prachtige shots in het donkere bos of de verwarde man op straat die de sfeerschepping alleen maar ten goede komt en zo heeft Dark zelfs een aantal zorgvuldig opgebouwde kippenvel momentjes zoals wanneer alle lichten beginnen te knipperen en vogels dood uit de lucht vallen. Lekker trouwens het tijdsbeeld van de jaren '80 met de bekende muziek uit die tijd.

De vraag blijft natuurlijk wat er nu precies loos is en waar Dark overgaat, en ik moet zeggen dat een groot minpunt toch wel is dat je praktisch veroordeelt bent tot het volgende seizoen want afwikkeling komt er niet en daar heb ik toch vaak een bloedhekel aan. Hoezo seizoen 1? Hoezo 10 afleveringen? Andere probleem/minpunt is toch wel de behoorlijke overdaad aan karakters en wie wie nu is de verschillende tijdsfases. Ik versla daarop een gegeven volkomen in. Maar goed, waar draait Dark nu uiteindelijk om? Tijdreizen? Een wormhol? Waar komen de verminkte kinderen vandaan? Wie is Noah en de verbrandde man? Of draait dit slechts om voorbestemming? Om een keten van gebeurtenissen die altijd al zo had moeten plaatsvinden en zich echt niet laat veranderen, het noodlot bij wijze van spreken. Het blijft gissen met verschillende karakters die in verschillende tijdsfases grip op de zaak proberen te krijgen en de boel proberen te veranderen, vaak met alleen maar grotere problemen in het verschiet.

Afijn, de vergelijking met Stranger Things kan ik niet beamen want die heb ik niet gezien maar voor een aardige avondje sfeerhappen en piekeren wat er gebeurt volstaat seizoen 1 best wel. Alleen jammer dat de boel dan niet afgewerkt wordt en je verplicht wordt seizoen 2 te gaan kijken voor antwoorden.

En verder met seizoen 2 waar ik al langzaam vrees voor begon te krijgen, niet zozeer omdat het slecht is maar omdat seizoen 1 na een heel sterk begin toch langzaam ontwikkelde in iets waar mijn interesse gewoon niet echt ligt met S/F en de typische valkuilen die ik vaak in series zie met het vele rekken en nooit iets afsluiten zoals dus in seizoen 1 gebeurde.

Maar goed, curiosity killed the cat, en dus toch maar aan het tweede seizoen begonnen, en ik moet zeggen dat het toch wel weer de aandacht trok met steeds meer verdwenen mensen en Jonas in een wel erg deplorabeel toekomstbeeld met anarchie, oorlog en apocalyps. Het heeft een bepaalde Stalker/Chernobyl vibe en natuurlijk ging mijn hart wel iets sneller kloppen van de vele mooie Urbex locaties. En the plot thickness met veel mensen over en weer die op zoek zijn, in willen grijpen en dingen anders willen. En daar begint het toch een beetje spaak te lopen voor mij met dit seizoen waar de sfeerschepping en het mysterieuze gevoel van het eerste seizoen toch wel ondergeschikt lijkt aan een veel te ingewikkeld plot.

En ik ben het zo aflevering drie tot en met vijf echt wel een beetje kwijt met de twijfel of ik wel doorzet met uitzien, want ik zie het totaal niet, in sommige gevallen vanaf het begin al niet, en kan de mensen simpelweg niet uitelkaar houden of in welke tijdsfase zitten. Zitten we in het heden, de jaren '80, de jaren '50 of nog eerder, en dan vervolgens komt er weer iemand in beeld schuiven waarvan ik denk wie is dat nu weer, waarschijnlijk iemand met een belangrijke rol en een zaadje dat geplant wordt voor later. Maar helaas, ik hou al die mensen en namen niet uitelkaar of op welk moment we zitten. Maar zo halverwege het gesprek tussen Jonas en de verbrandde man, voorspelbaar dat dit Jonas is, tevens voorspelbaar dat Jonas de spil is waar heel veel omdraait, stijgt toch enigszins de interesse weer een beetje waar het afscheid van Martha wel ontzettend veel lading heeft, tevens begint aflevering met een fraaie monoloog over de vorming van de mens met betrekking tot lijden en verlangen.

En andermaal kan het grote gissen beginnen wat de zin en onderliggende laag van de serie betreft, en waar mijn idee bij het eerste seizoen draaide rond lotsbestemming lijkt dat hier alleen maar te versterken met daden en acties die een eventuele uitkomst alleen maar versterken, bovendien wie zegt dat het niet de bedoeling is dat het zo zou gaan? Dat het een niet te stoppen cyclus is? Misschien was het voorbestemd dat het in de eerste plaats zo zou gaan. Daarnaast is het richting het einde, waar het toch al een voor mij onbegrijpelijke chaos is, best grappig hoe iedereen tegelijk wel ergens op een tijdsmoment aan het klooien is. Afijn, er zullen ongetwijfeld mensen zijn die dit geweldig vinden en vinden dat het alleen maar beter wordt. Ik daarentegen deel die mening niet in vind dit naar mijn smaak absoluut minder, niet slecht, maar wel minder. Seizoen 3 is reeds ingestart omdat ik verzekerd werd van een zekere afronding, dus toch nog maar even doorgezet met deze serie waar ik in werkelijkheid niet zo heel veel meer mee heb. Ach, smaken verschillen...

En voor de afronding seizoen 3 waar de eerste wel lekker viel, de tweede al minder was, en de derde gewoon niet aan mij besteed is en ik eigenlijk alleen maar kijk voor de afwikkeling.

En ditmaal gaat men nog verder de diepte in met weet wie allemaal te tijdreizen is, of onderweg, en aan het rondklooien is in alle mogelijke andere tijden en dimensionele lagen. Het is wat mij betreft onmogelijk uit elkaar te houden wanneer Jonas of Martha voor de zoveelste keer uit een gat geklauterd komen en aan één of ander kind of tiener, die we in de tegenwoordige tijd ongetwijfeld als volwassene kennen, moet vragen welk jaartal het is met de gevolgen die hun verschijnen daar weer voor later zal hebben. Is het goed bedacht? Is het een goed doordacht web van gebeurtenissen en gelaagd doolhof? Vast, maar het is aan mij niet besteedt waar ik niet of nauwelijks alle karakters uit elkaar kan houden of hun namen ken.

Wanneer er bijvoorbeeld vier Martha's bijelkaar zijn om de jongste telg iets uit te leggen schiet ik vooral in de lach dan dit nog iets toevoegt voor mij. De leeftijd of dimensie waar ze uitkomt moet je ongeveer aan de littekens in het gezicht aflezen, ja.... doei! Zoals reeds duidelijk mag zijn probeer ik het op een gegeven moment al niet eens meer te begrijpen. Toch heeft ook dit seizoen zo weer zijn pluspunten en dat zijn de de veelal duistere settings, de soundtrack en de dimensie die Jonas op een gegeven moment ziet waar hij niet bestaat en Martha zijn rol soort van overgenomen heeft. Maar buiten dat is het herhaling troef, met weer dat zwarte ding boven de kerncentrale, weer dat beeld van Huize Kahnwald dat uit zijn voegen geblazen wordt en weer een heel hoop gelul en onoverzichtelijkheid. Het is dat er in de laatste fase plotseling jarentallen bij gezet worden, je zou haast denken dat de makers het ook onduidelijk vonden worden.

Eindconclusie is dat Dark ooit voortvarend begon maar in de latere seizoenen voor mij een teleurstelling is, en dat terwijl ik toch wel van een raadseltje hou en wel goed ben dingen bij elkaar te puzzelen of dwarsverbanden te zien.