• 163.722 movies
  • 10.475 shows
  • 30.463 seasons
  • 618.858 actors
  • 9.041.340 votes
Avatar
 

Log

This page will keep you informed of recent votes, opinions and reviews of Lovelyboy. By default you see the activities in the current and previous month. You can also choose one of the following periods: januari 2023, februari 2023, maart 2023, april 2023, mei 2023, juni 2023, juli 2023, augustus 2023, september 2023, oktober 2023, november 2023, december 2023, januari 2024, februari 2024, maart 2024, april 2024, mei 2024, juni 2024

Venom: Let There Be Carnage (2021) 2,5

yesterday at 22:19

Nog even wat luchtig Comic vertier als weekend afsluiter, en ook al is de eerste Venom niet al te best, mijn nieuwsgierigheid kon ik niet bedwingen. En ja, ik verwachtte eerlijk gezegd niet veel en ik kreeg ook niet veel.

Het is vooral humor dat de klok slaat in de samenwerking van Eddie en de symbioot, en kan er rustig gesteld worden dat deel 2 verder gaat waar de 1ste eindigde zowel in goede als slechte punten. Cool is het Detroit Lions jasje, Hardy maakt er het beste van, is de cast best oké met Harrelson en Williams, mag de wording van Carnage er ook zijn op de executietafel en zijn bepaalde kleine details leuk zoals Venom die de post heeft gepakt en met een andere tentakel Eddie's gezicht naar de post richt.

Het zijn aardige dingetjes binnen een film die toch vaker te flauw en over the top is dan leuk of goed. Want net als in het eerste deel is het veel chaos en spektakel maar weinig verhaal en geldt voor dit deel ook weer het gevoel dat men best een leuk uitgangspunt heeft met beide films maar er ontzettend weinig mee doet. Dan is er nog het aparte gegeven dat Venom in de Amazing Spiderman tekenfilms naar voren kwam als bad guy en een lastige tegenstander was voor Spiderman. Maar nu wordt hij opeens gepresenteerd als good guy crimefighter, en waar is Spiderman of andere aansprekende good en bad guys?

Afijn, afgestreept en klaar, met een paar keer een leuk grapje en lichtelijk vermakelijk spektakel. Zoals gezegd proberen Hardy en Harrelson er het best van maar het is eenvoudig weg te min.

details  

Rocco e i Suoi Fratelli (1960) 2,5

Alternative title Rocco and His Brothers, last Sunday at 23:11

(reactie op ander bericht)


De laatste van de Italiaanse stapel, blij toe overigens, en tevens een herkijk, en goh...is het alweer zo lang geleden dat ik deze film zag...? Dat ik alweer zes jaar hier actief ben maar dat geheel terzijde.

En helaas, een hit was de film toen niet en dat is het nog steeds. Uiteraard is er het stemmige en stijlvolle zwart wit, een fraai tijdsbeeld van weinig kansen en de eindjes aan elkaar knopen, heeft Dellon natuurlijk een bepaalde charme net als de film, en mag de rest van de cast er ook zijn. De soundtrack mag overigens ook genoemd worden, is er natuurlijk het beeld van trouw blijven aan je familie die vaak groter dan groot zijn en de daarbij gepaarde ruzies nog groter, en heeft de film een zekere schare mooie dames.

Maar temidden van de opkomst van de industrialisatie en grote bouwsels net als in Il Posto, een beeld van kameraadschap, broederliefde, loyaliteit, en waar verloedering en criminaliteit op de loer ligt komt er voor mij toch heel veel zand in de motor door de behoorlijke lengte van dit geheel, de gebruikelijke Italiaanse hysterie is ook debet en tevens heb ik moeite met de hoofdpersonen. Want waar in het boekje van de dvd gesproken wordt dat je als kijker Simone aan het hart kluistert, ofwel hem mag, heb ik dat dus absoluut niet met dit stuitende personage. En vind ik het afschuwelijk en tenenkrommend dat die man zich zo mag gedragen en alles wordt gladgestreken door de familie.

Ik snap dat dit juist hoort bij deze film, dat dit de kern van het verhaal is met een titel als Rocco en zijn broers, toch heb ik er teveel moeite mee en kan ik me niet inleven. De andere minpunten doen de rest waarop ik toch vooral ook met Il Posto, Mammo Roma en Nella Citta L' Inferno er achter ben gekomen dat de Italiaanse cinema niet mijn ding is. Afijn, kijken en ontdekken heet dat en in dit geval herkijken waarop de conclusie is dat er geen verbetering is voor dit lange en zware drama.

details  

Persona (1966) 3,0

last Sunday at 12:40

En op de namiddag gisteren nog maar even een top250 die ik via dailymotion gevonden had en dat bleek deze Persona en daarmee de tweede Bergman in 24 uur tijd. En alweer Liv Ulman waar ik toch altijd Kate ter Horst in zie van A Bridge To Far. Afijn, een fan van Bergman ga ik niet worden, dan is dat er vast maar uit, dat terwijl vrijdagavond Hostsonaten toch best wel beviel, maar ik begrijp dat Bergman's films vaak erg lastig zijn en dat bleek wel weer met deze Persona waar ik overigens eerder al niet zoveel kon met The Seventh Seal.

Maar we zijn uiteraard bij Persona waar de stijl zwart wit is en de focus op twee dames waarvan Bibi Andersson een voor mij onbekende maar wel een erg knappe verschijning is. De ene is patient, de andere verpleger, het doel de patient uit een soort zwijgzame crisis of instorting te krijgen, toch neemt de therapie in het buitenhuis toch al vrij snel vreemde vormen aan waar de zuster haar hebben en houden, onzekerheden, twijfels en vooral geheimen en stoute dingen op tafel gooit alsof haar leven er vanaf hangt. De patient neemt het allemaal zwijgend op zonder te blikken of te blozen...uhm...wat is hier nu precies de bedoeling van...?

Duidelijk is de excentrieke en experimentele stijl in de opening, is het kunst? Of zit er meer achter? Waarschijnlijk dat laatste aangezien Bergman iets heeft met leven, lust, religie en dood. En in die zin is het best gewaagd wat we zien voor jaren '60 begrippen, iets dat regelmatig terugkeert zoals de gruwelijke beelden van de monnik in Vietnam en andere kleine momenten. Maar waar gaat Persona en het gevecht tussen de twee dames nu eigenlijk over? En dan blijkt Jung met zijn analytische psycholgie een handvat te zijn waar de leer spreekt over archetypen met 'de persona' en 'de schaduw', oftwel hoe we ons voordoen naar de buitenwereld en de dingen invullen zoals de mensen om ons heen verwachten, de persona dus, en het verborgen karakter met wat we werkelijk zouden willlen en hoe we diep van binnen echt zijn, de schaduw dus. In die zin het gezicht dat we tonen en het gezicht dat we verborgen houden, iets dat me een beetje doet denken aan Lost Highway met de verschillende gedeelten van de persoonlijkheid.

Verwarrend en onduidelijk vind ik eerlijk gezegd of Elisabet en Alma nu eigenlijk één en dezelfde persoon zijn en we in die zin een interne strijd zien net zoals in Lost Highway, de man van Elisabet spreekt Alma namelijk aan met Elisabet terwijl hij toch duidelijk de stem van een ander moet horen en herkennen. Afijn, het maakt eigenlijk niet veel uit want ondanks dat Persona een prima mindfuck zal zijn in een modernistish en stijlvol jasje gehesen raakt het mij eigenlijk nergens hoewel het ongemakkelijke sfeertje en de soundtrack zo nu en dan wel erg goed zijn. Maar buiten dat worstelt deze simpele fietsenmaker toch teveel met de boodschap en heb ik er onvoldoende mee. Twijfel overheerst dan ook, moet hier nog een kijkbeurt aan te pas komen of is dit gewoon niet mijn ding...? Ik geeft het geheel het voordeel van de twijfel en daarmee een drie vanwege de stijl en sterk acteerwerk maar vooralsnog heb ik te weinig met deze film.

details  

Warlock (1989) 3,0

last Sunday at 12:06

Gisteravond na het nodige aan oorlogsgeweld met Brestskaya Krepost nog even aan de griezel met deze Warlock die ik al heel lang hoopte tegen te komen bij de kringloop, iets dat niet wilde lukken tot ik ontdekte dat ik de film redelijk eenvoudig op Youtube kon kijken. En poeh hé...waar The Shining en The Blairwitch Project een liteken op mijn ziel waren betrof dat net zo voor deze Warlock die ik op mijn 13de of 14de ergens zag en toch een dermate indruk maakte dat ik die nacht niet zo best sliep met bepaalde beelden in gedachten. Maar bij herziening bleek dat nu allemaal behoorlijk mee te vallen en is Warlock niet echt de griezel die ik toen zag en blijkt vooral humoristisch en vermakelijk.

Het verhaal is duidelijk rond een Warlock en een heksenjager die op mysterieuze wijze in de jaren '80 terecht komen waar de jacht zich in die zin vervolgd. En wat past Julian Sands perfect in de rol van de gladde engerd, ik ben die rol nadien, 30 jaar geleden, nooit weer vergeten en had altijd zoiets van daar heb je Warlock als Sands opdook, daarnaast is Lori Singer erg prettig voor het oog en voldoet Grant als rauwdauwer en heksenjager. Toch is de stijl en sfeer van de film aan de humoristische en dik aangezette kant met de schmierende Sands. Vooral de humor met het medium is geinig tot de aangeroepene zich daadwerkelijk meld en de film toch een wat serieuzer kant laat zien. Was dit nu zo eng...? Nu niet meer in iedergeval.

Alhoewel, temidden van veel humor, aardige special effects voor '89 en een sterke soundtrack, zijn er toch wel degelijk dingetjes die ik herontdek die mij als kind door het hoofdspookte zoals dat de engerd kan vliegen door het vet van een ongedoopt kind waarop ik mij toch al piekerend in bed gelukkig prees dat ik gedoopt was, of zo'n heks nu echt is of niet. Dan was er nog het dreigement aan het adres van de pastoor en zijn vrouw dat hun kinderen als levenloze klompen vlees geboren zouden worden en daarmee ook een door fantasie aangewakkerd gruwelijk beeld in mijn gedachten was. Dus ja, all fun and games is Warlock in die zin niet met de herkenbare momenten die mij als kind parten speelde en dus toch meer heeft dan humor alleen.

Uiteraard doet dat het nu niet meer en is Warlock een uitermate leuke en vermakelijke hap snap semi griezelfilm met interessante en goede ellementen en een typerende jaren '80 mix van humor, actie en special effects. Leuk, gewoon leuk om weer eens te zien, maar een topfilm is dit natuurlijk niet. Desondanks krijgt het geheel wel een voldoende.

details  

Höstsonaten (1978) 4,0

Alternative title Herfstsonate, last Friday at 23:30

En verder met de top 250 die deze vrijdagavond Bergman's Hostsonaten opleverde, en daarmee een voor mij volledig onbekende film die de lading mee had gekregen, van een kameraad die ook filmkijker en liefhebber is, dat dit zwaar werk betrof. Nu niet bepaald een motivatie, maar ja, het moet er toch een keer van komen en dat lukte met Engelse subs via Dailymotion. En zwaar werk bleek dit zeker, maar niet met de negatieve inslag zoals verwacht.

Snel is na de opening duidelijk dat dit een film is over moeizame relaties, vol van dialoog en drama, en het nodige aan toneelachtige elementen heeft zoals de uitgesproken gedachten en dialogen overduidelijk gericht aan de kijker. Duidelijk is ook meteen de balans tussen de grotendeels overheersende, bazige, pushende, veel aan het woord zijnde moeder tegenover de integere, onzekere, timide Eva die alles in zich heeft om een pleaser te zijn. En in die fase wordt er vooral om de hete brei heen gedraaid waar de spanning, afstand en wrijving vooral gezien kan worden in kleine dingetjes van afkeuring, een starende blik, een rode jurk of de uitgesproken twijfel of het allemaal wel goed gaat, om nog maar te zwijgen over de weerzin van moeder richting dochter Helena. Zoals gezegd, moeizame relaties staan centraal in een fase waarin men tevens de gemiddelde balans van de fases van een leven kan opmaken in geluk, blijheid, verdriet, of het gemiddelde belang van een relatie omwille van eenzaamheid of het willen krijgen van kinderen waarna slechts teleurstelling en een passieve voortzetting volgt. Duidelijk is wel dat geen van de karakters gelukkig is ondanks hun instelling, ervaringen of keuzes.

De film lijkt zich te vervolgen met een liefdevol beeld van verzorging betreffende het zusje, een inhoudelijk psychologisch sterke uitleg van de beschadigde Eva over barrières, angsten en patronen, maar overheerst toch het beeld van de moedeloze Eva die vooral de confrontatie uit de weg lijkt te gaan en gaandeweg ondersneeuwt. Maar dan toch explodeert de boel midden in de nacht eigenlijk op bijna onverwachte wijze. En wauw! Hier zit ik toch echt even gebiologeerd naar te kijken, dit acteerwerk, deze intensiteit, dit gevecht tussen deze twee dames die duidelijk nog een appeltje met elkaar te schillen hebben, zeg maar gerust dat de aanval geopend is, jarenlange frustratie zich een weg naar buiten zoekt en moeder zich probeert te verweren. En goh...wat komt me dit allemaal bekend voor, want wat is moeder Charlotte een herkenbare mix van mijn eigen vader en moeder waar ik het best moeilijk mee gehad heb, iets dat ook zijn sporen en reeds uitgesproken verwijten heeft mee gebracht. In mijn geval had ik ook een door psychische problemen op zichzelf gerichte moeder waar ik op vroege leeftijd in een omgekeerde ouder/kind relatie werd gedwongen, daartegenover was mijn vader er vooral niet, en verder stug, hard en veeleisende. Hoe dat kwam? Net als moeder Charlotte, liefdeloos opgevoed in een wereld waar gepoetst moest worden en het gelul beter achterwege kon blijven.

En zo blijkt Hostsonaten in eerste instantie een film die als een stug en taai drama van start gaat waar je de aanwijzingen tussen de regels door moet lezen om vervolgens te exploderen in een tweede deel vol van rauwe emoties en een voor mij herkenbaar raakvlak. Veel lijkt er niet opgelost in de nasleep waar iedereen toch weer terug lijkt gevallen te zijn in hun eigen gewoontes. Gelukkig is mij dat beter afgegaan richting mijn ouders. Maar buiten enige twijfel staat dat Hostsonaten een klasse film is met een ontzettend sterk tweede deel.

details  

Resident Evil: Extinction (2007) 3,5

last Thursday at 22:25

En verder mee de Resident Evil waar de eerste goed was en het tweede deel al een beetje minder. Eens kijken wat dit derde deel op zou smijten die ik vast wel eens gezien heb maar daar eigenlijk weinig meer van weet. De verdere delen heb ik volgens mij wel eens gezien met Wenthworth Miller en Michelle Rodriguez in gedachten, maar dat terzijde.

Resident Evil dus andermaal, dit keer in de vorm van Extinction, en natuurlijk is Alice van de partij uitdagend gekleed en allerhande wapentuig hanterend. Fijn is dat we net als in het tweede deel 'the hyve' achter ons gelaten hebben en de buitenwereld opzoeken met andere groepen 'survivors' en hun struggle. En op zich is het post-apocalyptisch Book of Eli achtige beeld best sterk met de groep rond Redfield die best sterk overkomt. Zo zetten ze een beveiliging en perimeter neer waar de klunzen uit The Walking Dead nog iets van kunnen leren. En even wekt Extinction met zijn montage, locaties, karakters en kleurenfilters een hele sterke indruk, mag de opbouw met de scène rond de kraaien er zijn en is goed uitzicht altijd fijn met Jovovich, Larter en de redelijk onbekende Spencer Locke.

Maar ja, een zombiefilm kent zoals gebruikelijk ook zijn zwakke punten. Zo is het helaas hierendaar wel een beetje over de top, bijvoorbeeld het aantal zombies uit die container, met zoiets verneuk je zo keihard zo'n film jammer genoeg, vind ik het oliedom hoe L.J. zich in dat motel laat overvallen, want het zag er nog wel zo proffesioneel uit, om nog maar te zwijgen van de chaos waar het kraaiengebeuren in eindigd. Wat verknallen ze het voor zichzelf. Het zijn momenten waar ik de film niet heel hard op af wil rekenen maar die wel degelijk een beter cijfer in de weg staan. Beter dan de tweede film is het zondermeer omdat die te chaotisch en rommelig was zowel qua verhaal als montage, en vermaakt uiteindelijk deze Extinction toch ook wel weer. Twijfel overheerst echter wel of dit deel een even goed cijfer als de eerste film verdient. Ach...laten we niet te moeilijk.

.

.

details  

The Amazing Spider-Man 2 (2014) 2,5

10 June at 22:21

En verder met The Amazing Spiderman die vorige week goede indruk maakte met het eerste deel die mij een stuk beter lag dan de Maguire films. Dus daarom had ik best zin in deel 2 met de vraag wie er allemaal uit de hoge hoed getoverd ging worden qua bad guys. Maar helaas werd deel 2 verre van wat ik had gehoopt.

Tijdens de opening, Rhino met zijn sleepwagen en de aangerichte ravage, is al snel duidelijk dat de goed bevallen ingetogen stijl uit deel 2 ingeleverd is voor veel, heel veel, spektakel. Zeg maar gerust dat de film erg visueel gericht is en als het ware gedurende de film regelmatig met de spierballen rolt. Op zich geen probleem, dat is wel al snel de humor, Spidey ondersteboven aan de politieauto gochelend met nucleaire canisters en ondertussen de telefoon nog even opneemt. Oh jakkes...om nog maar te zwijgen van de 'vol op de bek' begroeting van Gwen op de diploma uitreiking. Uhm...ik meende dat er problemen waren vanwege haar vader, snel bijgelegd zeker. Het beloofd weinig goeds, en daarmee een lijn die zich daarna doortrekt.

En ja, het is wat het is, buiten een enkel geslaagd grapje zoals de elektrische experimenten of wanneer hij zijn telefoon probeert te pakken met zijn web, is het toch allemaal behoorlijk flauw en is het allemaal vet over the top. Ja ja...oké, het is een verfilmde comic, maar toch, het is zo'n breuk met de vorige film. Gelukkig krijgt Spidey hierendaar nog wel wat diepte met twijfel rond zijn ouders, zichzelf en Harry, is Harry trouwens ook een lekker eng ventje, en zijn er weer problemen met Gwen, maar het is allemaal verre van goed. Het is aan het fraaie karakter Electro te danken dat het nog allemaal iets is want Electro is met recht een sterke en interessante bad guy die het nodige aan dreiging heeft en knap gemaakt is.

Toch blijft dit twee deel een gevalletje dat ver uit het lood hangt, mooi voorbeeld in dit geval is de constante focus op Electro waar de ontwikkeling van Harry eigenlijk maar bijzaak lijkt en Green Goblin in die zin nog heel even op mag draven om voor mijn gevoel afgeraffeld te worden. En verdorie zeg, wat verknallen ze dit deel toch, bah! Niet dat het zó slecht is want ach voor het vermaak is het wel oke en mag de soundtrack en cast best nog even benoemd worden, maar dit deel is niets beter dan de Maguire films waar de eerste The Amazing Spiderman beterschap toonde. Maar helaas krijgt dat deel niet ger vervolg zoals in graag gezien had, en komt er dan ook geen voldoende.

details  

Halloween 5 (1989) 3,5

Alternative title Halloween 5: The Revenge of Michael Myers, 10 June at 13:42

En hatsikidee, de vijfde film op filmmarathonzondag, en hier was ik wel even aan toe na het tegenvallende derde deel die eigenlijk los staat van het hele Michael Myers en Haddonfield gedoe. Eindelijk weer een paar bekende karakters en het gewonere slashergedoe, en geen hypnose shit met rare stenen en wat meer. En in principe gaan we gewoon verder met de kleine Jamie waar we gebleven waren en krijgen we zelfs een kleine terugblik op deel 4 waar de eindscene lichtelijk huiveringwekkend te noemen is.

Maar fijn, Jamie is kennelijk de key waar andermaal de focus op is, en ik kan het niet laten om even te zeggen dat Danielle Harris toch wel uitgegroeid is tot een stoot van een dame en altijd een beetje in het horrorgenre is blijven hangen maar dat allemaal terzijde. Het bloed kruipt waar het niet gaan kan want Michael leeft nog altijd, gelukkig maar, en is andermaal op weg naar Haddonfield tijdens Halloween. Daarnaast ontwikkeld zich een link tussen Michael en de jonge Jamie waar kennelijk een soort van telepathische link actief is geworden. En poeh, ik vind het nog al wat die opening met de overstuur en in psychose verkerende Jamie, sterk geacteerd hoor door de jonge Harris die daar nog maar twaalf is. Het is dreiging, duisternis en mysterie alom waar Myers toch daadwerkelijk weer opduikt net als Donald Pleasence die uiteraard ook een verrijking is in die zin.

En eenmaal in Haddonfield kan onder het motto; 'het moorden kan beginnen want Michael is binnen' de pleuris weer uitbreken en dat doet het zoals we gewend zijn en ook best wel op creatieve wijze met het nodige aan tuingereedschap. Slikken is vervolgens wel wanneer Rachel bijna overvallen wordt en hond Max is uitgebroken, want de scene waarin de twee agenten het huis uitkomen met een soort van Laurel en Hardy slapstick achtig muziekje is schrijnend slecht. Gelukkig zitten we daarna weer vrij vlot in Halloween zelf waar de gemiddelde vozende tiener gemakkelijke slachtvee is en er een redelijke apotheose wordt opgebouwd in het ouderlijk huis van Michael in een prima spookachtige en duistere setting.

Maar de eerlijkheid gebied te zeggen dat we toch allemaal al eens gezien hebben en Myers zwaaiend met een mes en Dr. Loomis met de nodige schade ondertussen de zoveelste herhaling is. Toch verveelt het niet echt en smaakt me dit beter dan Season of the Witch, daarom wat mij betreft een voldoende al is het alleen maar vanwege de aanwezigheid van Myers en de goed acterende Harris.

details  

Halloween III: Season of the Witch (1982) 2,5

Alternative title Heksenjacht, 10 June at 13:23

Begin van de avond even in de twijfel of ik nu wat sport ging volgen, boek ging lezen of serieus ging doorzetten met mijn filmmarathonzondag en dat werd dus het laatste toen ik besloot dat ik wel weer eens zin had in de Halloween reeks. En gelukkig stond dit deel op Youtube om eens even rustig te kijken voor een oordeel, en laten we vaststellen dat dit wel een beetje een vreemde eend in de bijt is van de Halloween reeks zo zonder de aanwezigheid van Myers. Op zich hoeft dat niet een heel groot debacle te zijn toch werd dit derde deel niet echt een hit voor mij.

Lekker mysterieus begint het op zich wel, een vluchtende man in het donker, een stel stoïcijnse figuren er achteraan, een aanslag en vervolgens de situatie in het ziekenhuis die het nog extra vaag maakt en een zekere prikkel heeft. Fijn de grauwe en sombere sfeer in het duister met de regen begeleid door de fraaie tonen van een soundtrack overduidelijk uit de koker van Carpenter, want Christine en The Thing zijn gemakkelijk te herkennen. Lekker tot daar. Zoals reeds gezegd wordt er een aardig sfeertje geschapen te midden van een aardige setting en wordt er aardig opgebouwd de eerste 20 minuten. Doctor Dan laat het er in ieder geval niet bij zitten en gaat met behulp van de mooie Erin op zoek, totaal overbodig voor mij eigenlijk de relatie die ontstaat maar dat verder terzijde.

Maar eenmaal ter plaatse in het vage Santa Mira slaat het geheel te midden van vage karakters toch wel erg dood met een stad kennelijk geregeerd door de plaatselijk fabriek en diens eigenaar en zoiets raars als een avondklok. Ondertussen is de slijterij wel gewoon open en kan Doctor Dan ook over straat zonder tegengehouden te worden. Vervolgens is het toch echt wachten dat er nu eindelijk weer eens wat gebeurt of de film tot zijn essentie komt, want zoals reeds gezegd slaat het voor mij volkomen dood waar de rondleiding ook geen soelaas biedt, maar gelukkig het geheel daarna allemaal weer een beetje op gang komt.

Aardig is de Gore zoals in het geval van Marge Guttman en is het 'test' gezin interessant en heftig maar ontgaat het me eigenlijk wat nu de bedoeling is van het hele hypnose psychose gedoe, ja iets met allerheiligen' en offers maar waarom...? Het zal me ook eigenlijk, want tegen die tijd heb ik Halloween 3 Season of the Witch aanvaard als een tussendoortje die zijn momenten heeft maar ook zeker zijn minpunten. Ik moet echter nog wel zeggen dat het einde best sterk is, en dat is het dan ook wel met een film waar ik verder weinig mee had en waar ik het 'gewonere slasherwerk' met Michael toch wel een beetje mis. Daarom nog maar even snel door met deel 5.

details  

Stop Making Sense (1984) 3,5

10 June at 09:30

Als derde film op filmmarathonzondag kwam ik uit op Stop making sense en daarmee een Top 250er die ik bij toeval ontdekte op Pathe en daarmee een kans die ik niet kon laten liggen. En bij voorbaat vroeg ik me al af wat er nu eigenlijk zo bijzonder aan een concertregistratie moet zijn dat deze bij de 250 beste films ooit hoort. Kanttekening is overigens wel dat een optreden vastleggen een vak apart is.

Toch geeft de eerste fase mij vooral het gevoel van geldverspilling waar excentriekeling Byrne met een gitaar en vreemde spastische dansjes de tijd vult waarop langzaam de rest van het podium en de band wordt opgebouwd. Uiteraard ziet een blinde dat het artestiek, excentriek en kunstzinnig is, of moet zijn, maar vooralsnog heb ik vooral nog nooit iets met het zeurderige en rare Psychokiller gehad waar ik overigens Once in a Lifetime wel een mooi nummer vind. Maar het moet gezegd, als het podium vol staat met de rest van de band is er zeker een bepaalde dynamiek gaande die swingt, danst, springt en beweegt, een soort van symbiose.

En bliksem, even herken ik zowaar meer nummers dat ik verbaasd constateer dat dit dus van The Talking Heads is en begin ik het toch allemaal een beetje meer te waarderen, vooral voorbij de aanvankelijke gedachten van geldverspilling waar dynamiek en chemie op momenten overheerste. Maar deze momenten worden daarna weer teniet gedaan door het rennen van rondjes of het vreemde gedoe met een schemerlamp waarvan ik denk... oké dan...en zo komt het er op neer dat Stop Making Sense een wikken en wegen is van aardige nummers, met heel veel lol tussen de muziekanten, tot regelrecht wazig gedoe waarvan ik me afvraag wat het toe moet voegen.

De constatering dat Stop Making Sense een vakkundig gemaakt registratie van een optreden is staat buiten kijf. Of dit komt omdat het door een regisseur van naam is gemaakt is de vraag. Een andere vraag voor mij blijft waarom dit nu zo goed beoordeeld wordt dat het in deze lijst staat, over smaak valt niet te twisten en de algemene consensus is duidelijk, toch zegt het mij verder allemaal niet zo veel en is het weer een Top 250er van het lijstje afstrepen en meer ook niet.

details  

The Bounty (1984) 4,0

9 June at 19:14

Volgende stap tijdens luie zondag werd deze The Bounty die ik op de gok had meegenomen niet weten of deze heel goed was. Uiteraard is het een bekende titel met The mutiny of the Bounty in gedachten en en met de jaren 30 versie nog in gedachten waar ik hier zeker wel in geïnteresseerd.

Fraai toch vooral de opening met de etiketten, de overduidelijke elite en gewoonten tijdens de hoorzitting van Bligh. En uiteraard is het de vraag, wat oh wat ging er mis tussen hem en de stuurman die hij zelf mee wilde hebben. De film vervolgt met een verhaal dat maar al te bekend is plus een beeld van het harde en gedisciplineerde leven aan boord van een schip die weken, maanden, jaren onderweg is met al de gebruikelijke pech die men maar bedenken kan in de vorm van storm en windstilte. Als kapitein zijnde moet je dan wel ontzettend sterk in je schoenen staan om het geteisem, maar ook je officieren, onder controle te houden want het is geen gemakkelijke plek, positie of omstandigheden. Opstand en muiterij liggen gemakkelijk op de loer maar zijn als sneeuw voor de zon verdwenen met de aankomst op Tahiti en het overwegend vrouwelijk schoon dat zeer uitbundig is. Toch ligt het voor de hand dat dit ook weer een bepaalde invloed gaat hebben.

Ontzettend mooi is de tropische locatie, beelden van de natuur en luchten dito, en zijn verschillende shots van het schip bij zonsondergang om van te watertanden. De cast ontzettend sterk met Hopkins die de degens kruist met Gibson, maar mogen ook zeker Liam Neeson, Daniel Day Lewis, Edward Fox, een ontzettend jonge Dexter Fletcher, de onlangs overleden een Bernard Hill en een nagenoeg onherkenbare Lawrence Olivier genoemd worden. En uiteraard mogen we al het schaarsgeklede tropische lekkers niet vergeten. Toch begint het geheel pas echt te leven wanneer de spanning toeneemt, het vertrek nakende is en de teugels aangehaald tot grote onvrede van bemanning en met name Fletcher Christian waar het geheel toch langzaam omslaat naar een grimmige sfeer met desertie, straf en de emoties die bij de uiteindelijke muiterij hoog oplopen en waar wat mij betreft best goed geacteerd wordt en de muziek nogmaals benoemt mag worden als sterk en sfeerverhogend.

De afloop weten we wel maar heeft geen negatieve invloed op een film die hoge ogen gooit en beter scoort dan de jaren '30 versie die langdradige momenten heeft en regelmatig stil valt. Dat is bij deze versie niet aan de orde die van begin tot einde een goed indruk maakt, daarom wat mij betreft een prima film die van mij een vier krijgt.

details  

Courage under Fire (1996) 3,0

9 June at 17:57

Na even pittig gesport te hebben vanmorgen vond ik dat ik wel een bankhangdag verdiend had met een stuk of wat films. En de eerste op het menu betrof deze Courage under Fire en daarmee een film die ik al eens gezien had maar bitter weinig meer van wist, desalniettemin was de film best te doen voor een beoordeling en comment al hier.

Opvallend van meet af aan de behoorlijke cast, het toneel de eerste golfoorlog, een shit load M1 Abrams tanks en het nodige aan geweld waarop er vervolgens doorgeschakeld wordt naar de kern van het verhaal. Namelijk luitenant-kolonel Serling amper zelf vrij van trauma en twijfel rond zijn eigen ervaringen die vervolgens de heldendaden van een ander mag gaan beoordelen. En even is er de twijfel wat het probleem gaat zijn rond deze voordraging waar de politiek zich ook ernstig mee bemoeit. Is het een opgedrongen signaal vanuit de politiek terwijl er niets bijzonders is gebeurt? Of gaat het draaien om tegenwerking vanuit de macho mannenwereld die het leger is? Het is vervolgens de spanning thuis aan de etenstafel rond Serling dat ik het wel wat kwijt ben en niet helemaal snapt wat er nu eigenlijk allemaal speelt qua spanningen en eventueel trauma. Maar gelukkig blijkt vrouw Serling daarin een bondgenoot.

Maar gelukkiger herpakt de film zich redelijk wanneer Serling op onderzoek uitgaat en de bemanning van de Huey spreekt over wat er allemaal gebeurd is. En al vrij snel is duidelijk dat de zaak stinkt te midden van details en verhalen die afwijken, neem bijvoorbeeld het verhaal dat de kapitein een lafbek zou zijn geweest, natuurlijk was ze dan nooit zo ver gekomen als dit waar was en daarmee wel een beetje voorspelbaar. Maar Serling blijft peuren en vragen met grote consequenties tot gevolg waar in eerste instantie de twijfel alleen maar groter wordt, waarop toch langzaam het verhaal naar buiten komt. En daarmee lijkt Courage under Fire toch een prima beurt te maken, daarnaast ziet het geweld en de scènes rond de Huey er ook best wel goed uit. Dat de opening met de tankslag een heel hoog game/simulator/oefeningachtig gehalte heeft neem ik dan maar even voor lief.

En zo scoort Courage under Fire op alle vlakken een voldoende zonder echt super te worden of uit de blinken of het moet het reeds genoemde gevecht zijn zoals rond de Huey die er best goed uitziet. Buiten dat is het toch allemaal net iets te voorspelbaar en te cliché en sluit het stemgemiddelde wel prima aan bij mijn cijfer. Daarom een 3 plus wat mij betreft

details  

Bin-jip (2004) 3,0

Alternative title 3-Iron, 8 June at 19:08

En op de vrijdagavond verder met de Top 250 die dit keer het Aziatische Bin-Jip bracht die ik voor een prikje had verkregen op het internet. Maar dat niet iedere Top 250 raak is bleek wel weer.

Een apart uitgangspunt bezit de film wel degelijk met Tae-Suk die een bijzondere manier heeft zichzelf van onderdak te voorzien en daar eigenlijk verder geen schade mee berokkend of dingen steelt. Hoe dom ben je dan om die foto's te nemen mocht je gepakt worden, want het was niet opgevallen dat je er geweest bent en dan verstrek je in die zin het bewijsmateriaal zelf, maar goed. Zijn way of life brengt de zwijgzame Sun-Wha op zijn pad die het niet bepaald getroffen heeft in haar relatie, iets waar hij terecht ingrijpt, lekker trouwens, om met zijn tweeën een eigen weg te gaan.

Opvallend toch wel de zwijgzame stijl waar er weinig dialoog aan te pas komt tussen de twee en het geheel vooral leunt op stille chemie, een zwijgend verbond, geladen met een zekere sfeer door de mystiek klinkende zweverige muziek. Daarnaast bezit het geheel een zekere tragiek, liefde en goedheid die op scherp worden gezet door alle problemen in het tweede deel waar vooral de zwart wit deling tussen goed en kwaad door elkaar gehusseld wordt met de man van Sun-Wha die zijn eigendom komt opeisen en een corrupte smeris met losse handjes. Wat nu goed en kwaad is betreft op een gegeven moment de vraag, vooral met de begrafenis van de oude man die praktisch op rituele wijze en met veel zorg wordt afgelegd.

En zoals ik zo vaak zeg, dan heb je toch heel wat zou je zeggen, maar nee, helaas lukt het voor mij niet echt met deze Bin-Jip die toch tot op zekere hoogte ongrijpbaar blijft met zijn kern en boodschap. Interessant is tot op zekere hoogte nog wel de fase in de cel, en begrijp ik dat veel rond boeddhistische symboliek gaat en er ook veel karma op het geheel los gelaten kan worden, toch gaat het geheel, wat hier nu zo goed aan moet zijn, behoorlijk aan mij voorbij door de zwijgzame stijl en het weinige dat aan houvast of leidraad geboden wordt. Opgeven doe ik de film in eerste instantie nog niet maar een hit en blijvertje in de collectie is dit zeker nog niet.

details  

Scary Movie 2 (2001) 3,0

6 June at 21:55

Maar eens even verder met de Scary Movie reeks met dit tweede deel waar het mij eigenlijk onbekend was of ik dit al eens had gezien ja de nee. Maar dat werd halverwege wel duidelijk met de aankomst bij het landhuis, ja dus.

Fantastisch is natuurlijk de opening met James Woods en diens The Exorcist persiflage en eigenlijk klopt alles hier aan, van het begin met de wc tot en met moeder, het gevoos en de kogel. De opening is geweldig, waarop de film helaas toch even in een wak beland en ik met een bepaalde schrik afwacht hoe slecht dit gaat worden want de fase van de studentjes en de conclusie dat Marlon Wayans helaas ook weer van de partij is komt wel binnen. Maar gelukkig krijgt de film daarna een aangename kick met het experiment in het landhuis helaas onderbroken met dat werkelijk verschrikkelijke basketbal moment.

En uiteraard is het weer strepen met de reeds genoemde The Exorcist, een Final Destination momentje, een heel groot deel van The Haunting en kleinere momenten van It en Hannibal. Dan zijn er nog hints naar Titanic, Face Of, Dirty Harry, Charlies Angels, Twister en heb ik ongetwijfeld nog veel gemist en mag de cast er verder zijn, en dan met name de dames in de zin van Faris en Robertson. Maar Scary Movie 2 is toch vooral een film die minder is dan de eerste en vooral missers met voltreffers afwisselt. De opening is grandioos, het gevecht met de kat ook, is de clown onder het bed ook geweldig en de aanpak van het skelet is ook geinig. Daar tegenover staat de constante irritatie van Marlon Wayans, het basketbal moment slaat nergens op en is de caretaker met dat handje far to much en even leuk maar daarna vooral flauw. Het maakt deel 2 tot een potje turven waar best nog een oké voldoende uitrolt. Maar overduidelijk is de eerste beter.

details  

Shooting Dogs (2005) 3,5

Alternative title Beyond the Gates, 5 June at 07:57

(reactie op ander bericht)

Herkijk van Shooting Dogs met hetzelfde beeld als de vorige keer. Namelijk de gruwel die ontzettend goed gebracht wordt, de falende VN troepen net als de Nederlanders meemaakten in Srebrenica en uiteraard de spanningen binnen het land tussen de twee bevolkingsgroepen. En wanneer 'the shit hits the fan' is dat toch met een overtuigende gruwel dat mijn vader gisteravond meerdere malen vloekend het hoofd boog en de andere kant opkeek.

Maar toch is dit niet de topper die het had kunnen zijn en dat is zoals eerder geconstateerd debet aan de karakters Christopher en Joe, Peppi en Kokki, want wat een vertragende factor zijn die twee binnen de film. Daarnaast zijn ze oerdom, Christopher met zijn constante gezwets dat hij erin '73 ook al bij was, en toch laat hij alles gebeuren. Dan de naïeve en onnozel ogende Joe die werkelijk alles uitgelegd moet worden, alsof hij dat niet eerder kan constateren. Het land staat al langer bol van de spanning maar Peppi en Kokki laten het gewoon gebeuren. Afijn, enough said...prima film maar geen topper.

details  

The Amazing Spider-Man (2012) 3,5

5 June at 07:42

Nog even wat luchtig vertier met deze The Amazing Spiderman die ik normaal links liet liggen, maar nu bij de kringloop niet kon weerstaan. Ik was ooit wel enorm fan van de tekenfilm die begin 2000 uitgezonden werd op Nickelodeon, maar de films met Maguire konden mij nooit echt bekoren met de flauwe ondertoon en een Maguire die me gewoon niet aanspreekt. Het is de reden dat ik Garfield en Holland ook altijd links liet liggen, tot nu dus...

En het is best effe wennen met de voorgeleide betreffende zijn ouders, is MJ ingeruild voor Stacey en zien we een nieuwe bad guy. Toch klopt het allemaal wel, zagen we Bryce Dallas Howard in Spiderman 3 al als Stacey en kwam Docter Conners ook al in meerdere delen voor. De rest is gesneden koek met Uncle Ben en Aunt May en de highschool perikelen. En tja, de kritiek op de Maguire Spiderman films is hier toch ook wel weer van toepassing waar toch de humor overheerst en het vooral naar een familiefilm neigt dan naar een duistere comic a la Batman of X-Men.

Maar toch doet Garfield en deze The Amazing Spiderman het best oké en beter dan Maguire wat mij betreft. Waarom? Kennelijk omdat het tiener imago beter bij de sullig ogende Garfield past dan Maguire. Daarnaast is het een tikje duisterder met The Lizard en vind ik de humor best leuk zoals met de autodief. Zo is de ontwikkeling van mens tot half spin ook leuk en is het grappig om Irrfan Khan andermaal te horen spreken over Richard Parker. Sluit dit dan beter aan bij de tekenfilm die ik regelmatig zag....mwoah...toch heb ik meer met deze uitvoering dan de Maguire films maar dat mag onderhand wel duidelijk zijn. Duidelijk is dat deze Spiderman het kennelijk toch een beetje anders wil doen en buiten de reeds gebaande paden wil blijven en dat is altijd te prijzen.

Wel nog een opvallend dingetje is dat Dr. Conners op een gegeven moment spreekt van verbeterd zicht, toch zien we Spidey op een gegeven nog met zijn bril op terwijl zijn ontwikkeling al grotendeels geweest is. Het mag de pret niet drukken binnen een film die mij prima vermaakte daarom een prima voldoende wat mij betreft.

details  

Mamma Roma (1962) 2,5

3 June at 15:43

En op klassiekerzondag verder met mijn Italiaanse stapel waar gelukkig het einde van in zicht komt want de Italiaanse cinema is toch niet helemaal mijn ding, en dat bevestigde deze Mamma Roma maar weer.

Interessant zoals altijd het tijdsbeeld van kansen en armoede, fraai zoals altijd de mooie maar oh zo sombere zwart wit stijl, Magnani is net als in Nella città l'inferno van de partij en sowieso mag de soundtrack er zijn. Het verhaal is zo simpel als het maar kan, een dame van de straat die het roer omgooit omwille van haar jongen en zijn kansen. Simpel maar interessant rond moeke die natuurlijk 'streetwise' is, haar portie ellende en slechte keuzes al heeft meegemaakt en zoals het de gemiddelde ouder betaamt het kind daar voor wil behoeden in de vorm van foute vriendjes en verkeerde relaties. Daarnaast valt de spreekwoordelijke vlucht voor het oudste beroep ter wereld nog niet mee en draagt de naam van een reputatie kennelijk snel.

Maar in het geval van deze film, die nog niet eens zo lang duurt, heb ik in de openingsfase al bijna buikpijn waar men vrij lang bij een trouwerij vertoeft en Mamma Roma haar aanwezigheid en geschreeuw een behoorlijke irritatie is. Tja, dat zal bij het karakter horen, een dame met een scherpe tong en voor de duivel niet bang en qua manieren aan de platte kant. Goed geacteerd? Vast, een irritatie? Zeker! En dat is iets dat mij de hele film parten blijft spelen, een bepaalde mate van volume, aanwezigheid en Italiaanse hysterie. Mag ik dat laatste zeggen? Vast niet, maar ik doe het wel, en daarom ligt de Italiaanse cinema mij waarschijnlijk niet waar ik in het verleden ook heel erg veel moeite had met die woordenstroom van Benigni in La Vita e Bella.

Het idee verder gaat ongetwijfeld om de weinige kansen die een mens krijgt in die tijd, dat een reputatie je altijd achtervolgt, dat het bloed kruipt waar het niet gaan kan en je niet een ander zijn leven kunt invullen en beslissen met jouw ervaring. Een mens, zoonlief, moet zelf meemaken, referentiekaders opbouwen en wellicht de verkeerde keuzes maken. Het is de pech van het leven die sommigen treffen om het zomaar te zeggen. Maar zoals reeds gezegd, ik kan er in dit geval weinig mee, vond de film langdradig en vervelend, zelf ondanks de maar anderhalf uur om nog maar te zwijgen van verschillende scenes die erg lang duurden en voor mijn gevoel weinig toevoegden. Afijn, snel op naar de volgende film.

details  

Conan the Destroyer (1984) 2,5

Alternative title Conan de Vernietiger, 3 June at 14:20

Op de late zaterdagavond nog even aan dit vervolg van Conan met eigenlijk geen idee of dit iets was terwijl de eerste me toch aangenaam verraste als prima film en beter dan de cult die de film status technisch is. Toch blijft deze The Destroyer ver van dat niveau verwijdert en is op zijn beurt juist wel weer cult, en wat mij betreft niet hele goede.

Toch gaat de film niet beroerd van start met het nodige aan geweld en Arnie, Conan, als leading man en lijkt de film door te borduren op het gevoel en kwaliteit van de eerste. Maar als het geweld een tikkie minder wordt en het acteerwerk zich moet laten gelden kakt de film al behoorlijk qua kwaliteit in, het slappe plotje rond Queen Taramis en Princess Jehnna, die nooit een moment op haar plek lijkt in de film, doen de rest. Dan blijkt het flauwe karakter Malak, die voor een komische noot moet zorgen, ook nog best wel een misser en zijn de toverkunsten van Akira op het domme af. De gezichten die hij er bij trekt, alsof hij aambeien heeft of verstopt zit. Het is allemaal minder dan mager wat dat betreft.

En dat toch wel ondanks een redelijke cast met Grace Jones, Mister Universe zelf, Chamberlain die ansich acterende niet veel toevoegt maar wel een bijzondere verschijning is, Sven Ole Thorsen en Pat Roach. De poging tot het mystieke sfeertje krijgt het voordeel van de twijfel en ach...het geweld is best goed en leuk, en zijn de locaties en decors best oké. En dit leidt uiteindelijk tot een potje turven waarin Concan ditmaal het onderspit delft en geen voldoende krijgt want dit deel viel best wel een beetje tegen ook al is het best vermakelijk.

details  

Crna Macka, Beli Macor (1998) 3,0

Alternative title Black Cat, White Cat, 2 June at 23:39

Op de gok deze Black cat, white cat meegenomen, hoewel ik wel wist van de overwegend goede beoordelingen, en me daarna maar eens ingelezen in de film om vervolgens te ontdekken dat het een satire betrof. En nu laat ik me graag verrassen, daarom dus met deze beste bedoelingen gisteren ingestart, toch sloeg bij mij de verbazing al snel om in irritatie.

Desondanks mag vanaf het begin het vet aangezette kolderieke en kleurrijke beeld er zijn vol doldwaze karakters die de gemiddelde slapstick, en inderdaad de vergelijking met Benny Hill of een stel kippen zonder kop, niet zouden misstaan. En aanvankelijk wint de nieuwsgierigheid en de verbazing rond de familie Destanov waar een meesterplan en de hormonen aangaande Ida de boventoon voeren. En zoals gezegd mag de dik aangezette sfeer en kolder er zijn, wordt sterk en natural geacteerd het geheel begeleid door een fraaie Klezmer achtige soundtrack. Geinig zijn toch vooral de scènes zoals de handel met de Rus over de wasmachine, of het vette varken dat de auto staat kaal te vreten gedurende de film of een sfeervol geheel zoals de band die opa komt ophalen uit het ziekenhuis. Het is een kleurrijk circus in die zin waar geen normaal figuur of karakter in voor komt en buiten dat veel gelijkenissen toont met het betere Guy Ritchie werk.

Maar na zo'n drie kwartier begin ik die kolder, hysterie en chaos wel een beetje zat te worden en vraag ik me zowel af of ik een Theo en Thea film beland ben en of al deze poespas nog ergens heen gaat. Want buiten het zoals te verwachten mislukte meesterplan en de kalverliefde tussen Ida en Zare is het weliswaar een komen en gaan van karakters en subplotjes maar wil de echte lijn en richting mij niet duidelijk worden. Maar misschien komt dit ook wel omdat ik de film dan inmiddels al opgegeven heb als zijnde niet iets voor mij. En wat vliegt die eindfase alle kanten op, de hysterie en chaos is mij dan regelmatig te veel en snak ik al geruime tijd naar het einde van deze veel te lange film met de constatering dat ik niets van de titel terug zie, want een zwarte en witte kat zouden eventueel voor balans staan maar ik zou niet weten hoe in deze chaotische en kleurrijke draaimolen.

Begrijp me goed dat het verre van slecht is, je moet het bovendien maar kunnen maken en uiteraard zullen er mensen zijn die hiervan smullen en hier wel iets in zien, maar dit is overduidelijk not my cup of tea.

details  

The Stoning of Soraya M. (2008) 4,0

1 June at 17:19

This is a man's world, don't forget that boys.

En verder met de Top250 die deze vrijdag The Stoning of Soraya M bracht op YouTube met Engelse subs en in die zin prima te volgen is. En zoals verwacht mag worden van een film met een dergelijke titel, betreft dit niet een gemakkelijk te verteren film en maakte derhalve behoorlijk indruk.

De toon is reeds snel gezet rond Ali die genoeg heeft van zijn vrouw en een ander op het oog heeft die jonger en gemakkelijker onder de duim te houden is, en daar wordt alles voor in het werk gezet maar mislukt ook het nodig in de zin van druk zetten via de plaatselijke Mullah, bedreiging en onderhandeling. Het wrange is in die zin nog wel dat Soraya Ali als kiespijn kan missen maar vooral inzit over de kwaliteit van leven voor haar dochtertjes als Ali gevlogen is en daarmee met recht een duivels dilemma blijkt te zijn. De film vervolgt zich met een beeld omtrent de gemiddelde vrouwenrechten half jaren '80 en vooral onderdanigheid, veredeld fokvee, macht, bedreiging en het feit dat hij allang met een ander omscharreld, wat kennelijk mag, en zij zonder echt bewijs veroordeeld kan worden met de hardst mogelijke straf. Dan rest de vraag nog of het hedentendage al veel beter is in dergelijke landen met deze praktijken.

De aanloop naar het onvermijdelijke is even lastig om te kijken alswel fascinerend, want waar de vrouw een slaaf is en de man op een sokkel staat, is er toch ook die onwankelbare overtuiging en vasthoudendheid binnen dat geloof en de gebruiken en daarmee de zekerheid dat ze goed doen. Van de ene kant roept het gevoel op tot veroordeling over deze gebruiken en middeleeuwse gedachten en gewoonten, van de andere kant weten deze mensen niet beter binnen de kaders van cultuur en geloof, helaas met Ali als narcistische genius ofwel boze spin in het web. Dat verder niemand twijfelt, vragen stelt en het circus gewoon doorgaat onderstreept in die zin business as usual waarna de hemeltergende opbouw naar het einde kan beginnen en het getik met de stenen zenuwslopende is. De afwikkeling van het geheel grenst aan het misselijkmakende waarop ik besloot maar een beetje naar buiten te kijken want hier wordt geen mens beter van dit te zien.

En zo blijkt The Stoning of Soraya M net als Lilya 4 Ever, beide Top 250, een vrij schokkende verhaal te zijn over wat de mens in staat is te doen in het kader van geloof, eigenbelang of verrijking, en blijkt dit toch eigenlijk ook gewoon weer misselijkmakend te zijn en iets om over na te denken. Toch greep Lilya 4 Ever mij iets meer aan en geef ik die een hoger cijfer, toch doet deze film daar niet heel veel aan onder en is met recht een klasse film te noemen die terecht in de Top 250 staat.

details  

Green Zone (2010) 3,5

31 May at 23:24

(reactie op ander bericht)



Afgelopen woensdag voor de herkijk, en dan vooral omdat ik de film gevonden had op Blu-ray en die zeker een kans wilde geven omdat de dvd uitgave die ik had van bijzonder slechte kwaliteit was. De donkere gedeelten, en die zijn er nogal wat, waren ontzettend vlekkerig en niet om aan te zien. En samen met een verbeterde beeldkwaliteit maakte Green Zone best wel een redelijke indruk.

Andermaal is er het beeld van een prima thriller waar men opzoek is naar de WMD's en de instanties en regeringafdelingen praktisch over elkaar heen rollen van bemoeienis in een web van intriges, leugens en paranoia. Daarnaast bezit de film over een sterke en volwassenen Damon, een goede Gleeson en Isaacs in een typische rol, is de actie sterk en mag de soundtrack zeker niet onbenoemd blijven.

Mindere punten vind de film toch wel een beetje in gebrek aan diepgang, dat Miller behalve ballen van staal een manusje van alles is maar vooral ook kwetsbaar gezien de hachelijke situaties waarin hij zich waagt, anders geformuleerd is het allemaal nogal sterk, en grootste minpunt is toch wel camerawerk en de montage typerend voor Greengrass die onnodig chaotisch en onrustig is en wat mij betreft op deze manier niets toevoegt. Net als die kleine momentjes van snel en kort inzoomen op twee pratende mensen om dan weer langzaam uit te zoomen. Het is druk, onrustig en om zeeziek van te worden.

Desalniettemin toont Green Zone zich als prima film die er wel een half sterretje bij verdient.

details  

Wild Rose (2018) 3,5

29 May at 08:23

De vrije maar zoals gewoonlijk drukke maandag effe afsluiten met een film en daarbij viel de keuze op Wild Rose waar ik eigenlijk geen idee van had wat te verwachten. Waarom ik de film opgenomen had was me aanvankelijk ook een raadsel tot Jessie Buckley in beeld kwam en mij een lichtje ging branden want deze verschijning is toch wel blijven hangen bij mij na Chernobyl.

En het verhaal is maar al te duidelijk rond karakter Rose die even luidruchtig en onbezonnen is als slechte keuzes maakt getuige haar gevangenisstraf, an passant blijkt ook nog dat mevrouw moeder van twee is en het hoog in de bol heeft qua zangeres en Nashville het hoogst haalbare. Of is die droom slechts een geestelijke vlucht voor het saaie leven en de weinige kansen die het leven in Glasgow te bieden heeft? Een eeuwige confrontatie met eerdere fouten, een belerende moeder en de loden last van verantwoordelijkheid. Dat mevrouw het niet zo nauw neemt qua prioriteiten blijkt wel dat ze na vrijlating eerst haar vaste wip opzoekt en daarna pas naar haar kinderen toe gaat. En dat beeld wordt verder gestalte gegeven met onbezonnen gedrag, vergeten afspraken en de verwaarlozing van de kinderen.

Lekker somber, leuk film zou je kunnen zeggen, maar dit valt allen mee omdat het getoonde met een bepaalde durf, spot en humor gebracht wordt met een mesmerizing Buckley die de rol van de grofgebekte en grove Rose in zowel alle pittigheid, zwier en kwetsbaarheid neerzet. Want ondanks haar laakbare gedrag heeft Rose met haar directheid in combinatie met de muziek toch een bepaalde aanstekelijkheid en leuke vibe. En gun je de dame toch meer dan haar toekomt tussen alle pech en tegenwerking door want meezitten doet het nooit. En temidden van een beetje bonding ontstaan er toch zowaar kansen die ook weer een stukje confrontatie en reflectie met zich meebrengen en blijkt de worsteling toch maar weer een soort van levensweg waarin men leert en inzichten opdoet.

En zo blijkt Wild Rose met haar lekkere vette accenten toch een meer dan redelijk film met goede acteerprestaties en een verhaal die wellicht naar het cliché neigt maar wel eerlijk is om de aangename vibe van de muziek nog even aan te halen en natuurlijk de overtuigend Buckley. Een 4 is net teveel maar een 3,5 is net te weinig, afgerond naar beneden dan toch maar een 3,5 maar een 3,75 of 3.8 was beter geweest.

details  

Il Posto (1961) 3,0

26 May at 21:31

En op klassiekerzondag zoals het praktisch betaamt maar weer aan de oude film met alweer een Italiaan uit de jaren'60 uit één of andere door de NRC uitgebrachte reeks. Eens kijken wat dit opwerpt na Nella Città l'Inferno twee weken terug uit dezelfde reeks die zo zijn momenten had maar mij niet wist te raken. En helaas geld dat ook voor Il Posto.

Begrijp me goed hoor dat de film best veel pluspunten heeft en zeker niet slecht is. Fraai vind ik altijd het stemmige en stijlvolle zwart wit en daarmee natuurlijk ook aan deze film een pluspunt. We hebben een mooie nostalgische beeld van een Milan op de drempel van de 20ste eeuw want hoewel de stad onderhevigd is aan projecten en vernieuwing lijkt de stad tevens te hebben stilgestaan met de oude winkeltjes, reclames op de muren en de gemiddelde oudere die zich verwonderd de haast van andere mensen afvraagt. Uiteraard is er het beeld van armoede en de keuze tussen school en werk zoals we dat al eerder zagen in andere films. Het leven is niet gemakkelijk in Italië.

Dan is er een bijna ongrijpbaar soort rust, klasse, stijl en schoonheid die om de dingen heen hangt in combinatie met de nodige Italiaanse humor zoals bijvoorbeeld die bizarre test. Daarnaast draait het verhaal rond de timide Domenico die uit eigen beweging aan het werk wil en langzaam het bedrijfsleven wordt ingezogen en daarmee een harde wereld terwijl Domenico nog maar een kind is maar de verandering ook vat op hem krijgt. En ik vind het nog al wat, die kadaverdiscipline, op je 14de al aan het werk zijn zoals mijn vader halverwege de jaren '50. Maar het gebeurt nog steeds want wij hebben ook iemand in een werken/leren traject die al op zijn 15de begonnen is en al snel niet minder zonder dat ritme kon en vier jaar later al soort van opgebrand is. Het besef dat hij nog tot zijn 70ste moet lijkt ook niet helemaal door te dringen, het enige dat telt is dat school saai is.

Maar dat terzijde, Il Posto heeft dus zoals ik al reeds gezegd heb een aantal sterke punten. Toch raakt de film me verder niet en vind ik de anderhalf uur nog best lang duurde en aan de saaie kant en viel ik zelfs bijna een paar keer in slaap. Dus heel erg bekoren kon ook deze Italiaanse klassieker mij niet en rest mij niets veel meer dan het geven van een drie voor de moeite.

details  

The Descent (2005) 3,0

26 May at 14:31

Tenslotte na het tegenvallende 2010 the year we make contact nog even aan de griezel op de late zaterdagavond met deze film die toch op veel positieve comments en cijfers kan rekenen. Dus daar verwachte ik dan ook wel het nodige van, maar helaas viel het mij toch behoorlijk tegen.

Want eerlijk gezegd de voorgeleide met het trauma rond één van dames zegt me weinig, net als de voor horror films typische bekende aanloop van het gebral en geslemp in zo'n hutje. Tsja, gaat er nog snel wat gebeurendan...? Wel valt de soundtrack meteen op als best oké en wordt er aardig gewerkt in die beginfase met grauwe beelden en sobere kleuren. Maar moet ik vervolgens toch wel helemaal naar het laatste half uur van de film toe om nog iets te kunnen noemen qua pluspunten want het einde is best goed en het pandemonium van het laatste half uur is ook best oké. Maar daartussen...amai...

Want wat irriteer ik me aan de dames die volgens de synopsis dit gekruip door tunnels en kloven als hobby hebben maar vervolgens overtuigen de dames nergens. De hysterische reactie rond de vleermuizen, het gekibbel en de nodige wrevel terwijl je op elkaar aangewezen bent en je ontzettend op elkaar moet kunnen vertrouwen, om nog maar te zwijgen over hoe er in die eerste grot van een rotsblok afgesprongen wordt, weliswaar niet hoog maar hoog genoeg om je enkel te breken als de bodem niet vlak is en iets dat moeilijk te zien is in het donker en daarmee een risico die iemand met ervaring nooit zal nemen lijkt mij. Dan gaan er mensen alleen opuit, ook heel verstandig natuurlijk, mis ik regelmatig echo en vind ik het dan weer erg bijzonder dat het allemaal van die slanke dames zijn maar er toch iemand slaagt om klem te raken. Ja, gezamelijke hobby hé, veel ervaring naar het schijnt, ik zie slechts een aaneenschakeling van dom gedoe en slechte keuzes.

Gelukkig herpakt de film zich op redelijke wijze met de verschijning van de eerste crawler en overtuigt de film daarna wel in zijn schrik momenten en slachting en is het lekker hoe de twee dames op het einde van zich af slaan. Toch heb ik over dit gedeelte ook weer mijn twijfels want hoe jagen de crawlers? Als ze dat op gehoor doen, wat heel sterk ontwikkeld moet zijn om te overleven, zijn ze toch redelijk doof dat ze ademhaling en hartslag niet kunnen horen, iets dat me een must lijkt want hoe moeten ze anders jagen? En hoe zit het met geur? De dames moeten toch heel anders ruiken dan wat de crawlers gewend zijn. Ander minpunt is het camerawerk en de montage die op het chaotische af is.

Afijn, het mag duidelijk zijn dat The Descent mij niet bepaald overtuigd heeft als geheel product ook al is de locatie en het gevaar dat er loert best oké. Maar buiten dat zijn er heel veel dingetjes die ik scheef of irritant vind. Maar fijn, daar denkt een ander wellicht anders over, daarom wat mij betreft drie sterren voor de moeite.

details  

2010 (1984) 2,5

Alternative title 2010: The Year We Make Contact, 26 May at 10:18

Een willekeurige greep in de kast leverde gisteravond deze 2010 the year we make contact op en daarmee een voor mij volslagen onbekende film hoewel de titel niet heel erg onbekend klinkt maar vooral lijkt op 2001 a space odyssey. En verrek, laat dit nu een vervolg op de laatst genoemde blijken te zijn, en gelinkt aan een titel uit de top250 kon dit toch alleen maar tegenvallen en dat deed het dan ook. En niet alleen van vanwege 2001 die in mijn ogen ook de nodige minpunten heeft.

En het moet gezegd dat de film kan rekenen op een prima cast met Scheider, Litgow, Helen Mirren, Bob Balaban en de mooie Madolyn Smith Osborne die me vreselijk bekend voor komt maar ik niet kan plaatsen ook niet aan de hand van haar filmography. Wellicht dat ze op iemand lijkt. Verder heeft de artdesign er echt iets moois van gemaakt betreffende de ruimte, de schepen en planeten, en mag zelfs gezegd worden dat het er fantastisch uitziet. Verder is het natuurlijk interessant wat men aan boord van de Discovery vind en wordt de boel nog een beetje extra 'spice' gegeven met spanningen op aarde. Dan zou ik nog de bereemdende dingen vergeten rond het rare video bericht of de oude vrouw met de kam.

Maar buiten dat allemaal lukt het gewoon niet met deze 2010 the year we make contact. Het geheel blijft hangen in te lage versnelling, het wordt nooit spannend, de karakters voegen weing toe en boeien doet de film mij eigenlijk geen moment. Net als de onwaarschijnlijke samenwerking tussen de Russen en Amerikanen die eigenlijk met zoveel aardse spanning op het belachelijke af is. Het mag duidelijk zijn dat deze film mij geen moment heeft weten te bekoren ondanks de visuele pracht en pogingen er iets van te maken maar slechts uitmondt in een flets en niet aansprekend geheel.

details  

RoboCop 3 (1993) 2,0

24 May at 15:29

Wat baalde ik een aantal jaren terug dat ik de Trilogy box bij de kringloop had laten liggen, wat was ik dan ook blij deze dan toch eindelijk weer tegen te komen bij een andere kringloop waarop ik niet lang hoefde na te denken. Nu nog tijd om te kijken en wat had ik een zin in deel 2 tot ik me realiseerde dat ik die onlangs nog had gezien, dus daarom vanavond drie ingestart onder het sporten. En het zal vast geen verrassing zijn dat dit verre weg de minste van de drie is.

Andermaal een dystopisch beeld, de samenleving in oproer, politie die niet capabel is of onbetrouwbaar, een terroriserende bende en genoeg geweld. Toch is het best lang wachten op Robo zelf, waar Peter Weller is ingeruild voor Robert John Burke, maar Nancy Allen nog wel acte de presence geeft. Opvallend is dat van de harde, rauwe en realistische stijl niet veel meer over is en ingeruild lijkt voor een wat flauwe overdreven comic book achtig sfeertje en doet het geheel regelmatig denken aan Darkman zonder overigens dat niveau aan te tippen. Pluspunten zijn verder dat er genoeg actie in zit, de Splatterpunk bende wordt prima neergezet en is Jill Hennessy altijd van meewaarde want yummie wat is dat toch een fantastische dame.

Maar oh jee, wat heeft deze Robocop 3 toch ook een hoop minpunten en missers. Want dat kindje Nikko is natuurlijk veel te slim. Hoe weet dat kind die eerste robot te hacken? Hoe weet hij waar de tracker van Robocop zomaar te vinden? En nog erger, hoe weten ze opeens de Otomo's tegen elkaar te programmeren? Dat slaat natuurlijk helemaal nergens op en dan is er nog dat kinderlijke muziekje die Nikko in sommige gevallen begeleid. Dan is de humor bijzonder matig en kan de auto achtervolging, waar er steeds minder overblijft van de auto waar Robo in zit, als heel slecht beschouwd worden.

Nee, het is wel duidelijk dat dit derde deel niet in de schaduw van de andere twee delen kan staan en dit deel gewoon slecht is. Gelukkig was de fraaie Hennessy een pleister op de wonde maar de enige reden dat de film in de collectie blijft is alleen maar omdat hij in een trilogie box zit. Want verder kan dit deel rustig overgeslagen worden.

details  

Resident Evil: Apocalypse (2004) 3,0

23 May at 22:56

Het was hoog tijd om de Resident Evil reeks weer eens op te pakken aangezien de eerste film alweer bijna twee maanden geleden was. Dus dat was eerst even wat zombies af slachten in L4D2 om daarna de filmreeks aan te slingeren met deze Apocalyps en hoewel wel een stukkie minder vermaakte dit toch weer alleszins.

Uiteraard is LeeLoo weer van de partij, heeft de Umbrella Cooperation weer een negatieve hoofdrol met het openen van The Hive met natuurlijk een shitload aan zombies, geweld en actie tot gevolg. En oh boy, wat heeft de film een geweldige toevoeging aan Jill Valentine, genoeg reden om de film überhaupt uit te kijken. Jovovich knalt, slaat en deja-vuut er ook weer lustig op los als superwapen Alice. Opvallend is de cast met de aanwezigheid van een Jared Harris die je niet meteen in dit soort films verwacht, verder is de aanwezigheid van Kretschmann het benoemen waard net als Sandrine Holt en heeft de humor nog een paar aardige momenten.

Maar helaas valt er ook verschrikkelijk veel aan de film op te merken want was het geheel verschillende malen verschrikkelijk over the top zoals het motor momentje in de kerk. Dan wordt alle actie en spektakel in een misselijkmakende draaimolen van montage en camerawerk gegooid die alles behalve goed uitpakt want is er eigenlijk gewoon niet te zien wat er nu eigenlijk gebeurt. Dan zijn er nog wat van die plotdingetjes zoals dat doden onder de grond opeens als zombie uit de grond komen....uhm oké dan, maar hoe...?

Dit alles maakt Resident Evil Apocalyps verre weg van een sterk deel en kan zich niet meten met de eerste. Maar al met al is het best geinig om mee te pakken al is het maar vanwege Sienna Guillory in haar bijzondere outfit. Afijn, snel op naar de volgende waar Guillory helaas niet meer van de partij is maar we gelukkig wel verrast worden door Ali Larter die ook prima voldoet in die zin.

details  

Manon des Sources (1986) 4,5

Alternative title Jean de Florette II, 21 May at 23:21

En als pinksterweekend afsluiter met deze Manon des sources aan de vierde top250er van het weekend en samen met Lilya 4 Ever mededinger voor de titel van beste film van het weekend. En dat had ik van Manon nu niet helemaal verwacht hoewel de film wel hoger staat qua cijfergemiddelde dan Jean Florette. Wat kan zo'n film nu meer te bieden hebben dan zijn voorganger was toch vooral mijn gedachten...

Manon des sources koerst dan ook wat mij betreft bijna de gehele film af op een zelfde cijfer als het uitstekend Jean de Florette. Andermaal wordt er een fraaie nostalgische sfeer gevangen in de warme en stoffige Provence waar haast niet aan orde is maar water en roddelen over de familie De Florette wel. De afloop van Jean is al weer enige tijd geleden waarop kleine Manon ook alweer een stukje ouder en groter is, en zoals de titel reeds verraadt is het Manon waar de film omdraait die aanvankelijk als mensschuwe geitenherderin door de omgeving dwaalt maar op een gegeven moment een steeds grotere rol in de samenleving gaat spelen.

Ugolin lijkt na zijn coup de schaapjes dan toch eindelijk op het droge te hebben met zijn bloemen, maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan na een gesprek met Cesar die als zovaak zowel meesterbrein als aanstichter betreft met een verliefdheid tot gevolg op Manon. En het valt te begrijpen want wat ontzettend mooie dame is Emmanuelle Béart daar op 27 jarige leeftijd. Liepen die hier maar zo in het los rond. Het is het begin van veel ellende en tragiek, zo ook dat iedereen op de hoogte was van zowel de waterbron als vuil spel, en de daarop volgende wraak van Manon. Kostelijk is daarna de massale paniek, twijfel en ruzie maar ook zo'n moment dat de kerk opeens uit zijn voegen barst vanwege de rampspoed. Zoals reeds gezegd, tot daar goed, erg goed zelfs en afstevenend op een zelfde cijfer als Jean de Florette.

Maar dan toch dat laatste half uur waar emoties en ruzies de overhand hebben met de tragische afloop van Ugolin die toch vooral een niet bijzonder pientere man is die vooral reageert op de nukken van neef Ceaser. Het betreft daarna een beeld dat afgeladen is met karma niet wetende wat een mens soms bedenkt en uitvreet zonder te kunnen overzien wat voor tol het van hemzelf gaat eisen. Maar daar is de gifbeker voor Cesar nog niet mee leeg hoewel het voorspelbaar is wat Delphine Cesar probeert te vertellen over de brief die hij kennelijk nooit ontvangen heeft. De ontknoping wordt dus nog wranger, waarop de berouwvolle biecht ik zijn afscheidsbrief aan Manon, en het te ruste leggen van zijn hoofd, de film toch wel op zowel sublieme als tragische wijze afrondt. Wow!

Is Manon des sources beter dan Jean de Florette? Ja zeker, want de afloop van het geheel en het laatste half uur geeft de film net dat zetje naar een hoger niveau en is daarmee toch wel een film waarin sfeer en nostalgie prachtig gevangen wordt, tevens een bepaalde vibe of gevoel overbrengt, er ontzettend sterk geacteerd wordt maar vooral het einde beklijft.

details  

Poor Things (2023) 4,0

20 May at 13:11

En gisteravond verder met de top250 die dit Pinksterweekend extra aandacht krijgt met vanaf afgelopen vrijdagavond tot vanavond iedere avond één uit de grote lijst. En dat leverde tot nu toe Lilya 4 Ever, Saw en dus gisteren deze Poor Things op met nog de twijfel wat het vanmiddag/vanavond gaat worden. Maar fijn, Poor Things dus, waar veel om te doen was het afgelopen jaar met een bij voorbaat vrij bizarre film naar het schijnt, veel prijzen, en zoals het hoge bomen betaamt het nodige aan tegenwind.

En het is praktisch onvermijdelijk te concluderen dat Poor Things bizar is van meet af aan en een hoog Wes Anderson gehalte heeft qua stijl en aankleding. En wat ziet het er bij tijd en wijlen fantastisch uit en wat heeft de gebruikte lens, een soort wide angle vissenoog een aanvullende uitwerking waardoor het geheel nog even iets bevreemdender is. Om nog maar te zwijgen van de rond uit bizarre maar geweldige soundtrack met dissonanten, vreemde klanken en instrumenten. Het onderstreept de film als buitengewoon, bevreemdend en bizar sprookje. Om nog maar te zwijgen van karakter Godwin met zijn bijzondere creaturen zoals de bijzondere combinatie van dieren zoals een hond met een eendenkop of een blaffende haan. Maar dit artistieke geheel heeft heel wat meer in zijn mars dan bevreemding en aankleding want centraal in het verhaal staat 'God' zijn interessantste creature in de vorm van Bella die met haar oorsprong, ontwikkeling en wens de wereld en zichzelf te verkennen een niet te stuiten kracht betreft. Ze laat zich niet ketenen en trekt de wijde wereld in om vervolgens vooral de wereld en het gevoel van sex, vleselijke lust te ontdekken en te verkennen. Iets dat met veel humor en het nodige aan naakt vertelt wordt. Waarna de film op het schip voor mij toch een beetje inkakt en ik me afvraag waar het komende uur allemaal nog over moet gaan. Maar gelukkig begint de film dan uit een andere vaatje te tappen met andere elementen die de mens en de mensheid bezig houdt, maar blijft het vooral bizar en koddig met de dialogen, het eten, of bijvoorbeeld de dansscene die niet veel later in een vechtpartij uitmondt. Duidelijk is dan al lang dat Poor Things niet normaal is en dit ook geenzins de bedoeling is in deze mix up van Benjamin Button en Forrest Gump te midden van een Wes Anderson meets Jeroen Bosch achtige wereld.

Maar zoals reeds gezegd, Poor Things biedt veel meer dan slechts een rariteitenkabinet. Sterker nog, de boodschap/achterliggende gedachten is iets waar je heel veel kanten mee op kan in deze film. Zo zou je de bijbel er bij kunnen betrekken want Godwin wordt God genoemd en is in die zin toch bezig als schepper, Bella zou in dat geval Eva kunnen zijn die net als in de bijbel van de verboden vrucht wil plukken. De ontwikkeling die ze daarna door maakt en het sterven van God zou geinterpeteerd kunnen worden als geestelijke onafhankelijkheid en het verlies van geloof. Van de andere kant kan God en Bella ook gezien worden als een standaard vader/ dochter relatie waar issues als overbeschermend willen zijn en loslaten key zijn waar de dochter in dit geval toch echt zelf de wereld en zichzelf moet gaan ontdekken. De zucht naar ervaringen, het onbekende, verlangen en aantrekkingskracht naar zowel het goede als het slechte zit in ieder mens, maar afhankelijk van het karakter gaat een ieder daar anders en ongeremder mee om. En dan zou het geheel nog eens een blauwdruk van de relatie tussen man en vrouw in het algemeen kunnen zijn in de vorm van uitelkaar groeien, loslaten, van elkaar verschillen, twijfel, verwijt, ketenen, bezitterigheid, tegen elkaar afzetten en in sommige gevallen toch weer bij elkaar uit komen. Maar het belangrijkste en meest voor de handliggende element in de film betreft waarschijnlijk toch gewoon ouder worden, ervaring en inzichten op doen die als referentiekader dienen, wat je wil, niet wil, wat je normaal of belangrijk vindt, om uiteindelijk jezelf als mens en karakter te vinden. Helaas is de keerzijde vaak ook ontstellende slechte keuzes waar een mens niet beter van wordt en niet van herstelt zoals Bella dat wel doet.

En zo is er genoeg na te praten over deze uitermate stijlvolle film die terecht een oscar gewonnen heeft voor productie design, want wat ziet de film er bij tijd en wijlen weergalloos uit net als het camerawerk en montage. Stone doet het prima en zal terecht de oscar hebben gewonnen, kleine minpunten daarentegen vind de film in zijn aanzienlijke speelduur en dat de film zo op het uur, waarop men op het schip zit, een beetje doodslaat en voor het gevoel even richting en doel kwijt is. En zo heeft deze niet bepaald doorsnee film toch best wel vermaakt en geintereseerd en is dit vast niet de laatste keer geweest dat ik hem gezien heb. Toch rest mij nog wel de vraag waarom ze van de generaal een geit maakt en niet de hersens van God in de generaal zet want de kennis en knowhow is er inmiddels, en anders wel via God's documentatie.

details  

Saw (2004) 3,5

19 May at 12:51

En net als vrijdagavond ook deze avond nog even aan een top250 wat in combinatie met zaterdagavond griezelavond een perfect moment leek voor Saw. Zien deed ik deze film al eens bij uitkomst in de zomer 2005 waarop ik film vooral als ongemakkelijk ervaarde. Oké, dit is goed? Ik vond er niet zo heel veel bijzonders aan, ja, ongemakkelijk en smerig, maar verder... Goed, wat was ik in die zin ook gewend, want horror was zeker niet mijn ding die tijd.

Maar fijn, de beide heren worden wakker in de doucheruimte, niet wetende hoe ze er geraakt zijn, een lijk met pistool tussen hen in, en een duidelijk boodschap wat er van ze verwacht wordt om dit oordeel te overleven. Eerste debacle, toen en nu nog steeds, is Cary Elwes met die gladde kop en zelfingenomen lach, bah, wat vind ik dat toch een vies glad ventje, een vervelende man. Maar goed, het psyschologische spel kan beginnen met de beide mannen in een hoek en een achterliggende gedachte rond jigsaw die zich langzaam ontvouwt. Toch is het niet de fase tussen Lawrence en Adam die de aandacht trekt.

Ik vind het gevalletje Amanda een stuk interessanter qua spanning en vormgeving waar een bepaald gruwel, en intensiteit afspat en die kutpop die driewieler toch echt een heus kippenvelmomentje is. Zo vind ik het sub plot met Tapp en Sing die op het goede spoor zijn ook best sterk qua ontwikkeling en afloop en is de scene met Adam die zijn flat doorzoekt met behulp van de flits van zijn camera van grote schoonheid. Dan is er nog de achterliggende gedachte van Jigsaw die de ontevreden mens een spiegel wil voorhouden om te tonen dat hij het zo slecht nog niet heeft best wel oké. Dan zou ik nog bijna de montage en camerawerk vergeten rond het Amande moment en die dikke in die kooi met prikkeldraad.

Wat mij daarna vooral opvalt is dat Lawrence en Adam eigenlijk in die zin niet bepaald in het nauw gedreven wordt om tot actie over te gaan zoals bij Amanda of die dikke in die kooi het geval is en vind ik derhalve het subplot om de doucheruimte heen boeiender dan wat er gebeurt met Lawrence en Adam om tenslotte de mindfuck aan te halen die Jigsaw betreft die tussen het tweetal in ligt. Leuk, maar waarom zou je dat doen...? Het zorgt ervoor dat ik Saw zeker kan beoordelen als een interessant stukje cinema met heel veel sterke punten maar toch ook het gevoel dat het geheel onvoldoende in balans is. Maar dat zal aan mij liggen. Desondanks een 3.5 voor de goede punten en orginaliteit.

details  

The Last Temptation of Christ (1988) 4,0

19 May at 12:24

Gisteravond met mijn vader deze The Last Temptation of Christ even meegepakt zo in het Pinksterweekend. Wellicht dat de film beter gepast had bij het Paasweekend maar ach, het idee is er. En dit is toch wel weer zo'n film die automatisch de aandacht trekt door de cast, regisseur en wellicht aan de controversieele kant is. En mij interesseerde dit absoluut.

Duidelijk is van meet af aan dat het grote boek, de bijbel die bovendien toch onderhevig is aan menselijke interepetatie en soms 80 jaar na de betreffende gebeurtenis werd geschreven, niet als lijdraad gebruikt wordt maar de beslommeringen en kijk gebruikt wordt van de Griekse schrijver Nikos Kazantzakis die Jezus niet als een heilige wil afbeelden en het geheel evenmin wil verheerlijken maar een menselijk beeld van Jezus wil scheppen. En daar slaagt het geheel in eerste instantie meer dan prima in met een karakter vol twijfel en angst voor de dingen die hij ziet en voelt, en bang is voor het lot dat hem wacht met een bedevaart in de woestijn tot gevolg. Dit allen wordt begeleid door een aparte soundtrack die je niet snel bij een dergelijke film zou verwachten maar wel in het tijdsbeeld van de jaren '80 past. Dan heeft het geheel een bepaalde rauwheid en smerigheid door de tijd, de omgeving maar ook de gewoontes zoals de bijna steniging van Mary Magdalena.

En zo breidt de meer dan interessante film door die eigenlijk geen minuut verveelt ondanks zijn aanzienlijke speelduur vanwege een overdaad aan bijzondere taferelen zoals de toestand rond Johannes de Doper, of de uitdrijvingen en Jezus die zijn hart geeft. Het heeft allemaal een bepaalde intesiteit qua sfeer, acteren en muziek waar ook zeker de wederopstanding van Lazarus niet vergeten mag worden. Waarop ik vooral na de monoloog van Johannes over de zeven hoofdzonden concludeer dat het nog niet veel beter met de mens gesteld is dan toen. Buiten dat allemaal wordt nog steeds het lot van Jezus niet vergeten, omgeven door lotsbestemming, een ieder die daar onwillig zijn rol in speelt, angst en twijfel en vooral de schaamte die op een gegeven moment klinkt en niet alleen van toepassing zal zijn op hoe de mens zijn geloof praktiseert maar in alles rond twijfel en of hij wel goed doet en goed genoeg is en vooral factoren buiten zichzelf verwijt van pech en tegenslag. De laatste fase met de engel is toch wel van een behoorlijk hoog mindfuck gehalte waar even de vraag is hoe we daar beland zijn maar met een klap op het einde weer bij elkaar komt en in elkaar past waarop ik toch nog wel een paar keymoments uit de bijbelleer van de basisschool mis maar die ook eigenlijk niet terzake doen.

Hoewel fictief en een vrije interpretatie blijkt The Last Temptation of Christ toch een meer dan interessante film die ongetwijfeld veel discussie kan en zal aanzwengelen maar zal dit toch waarschijnlijk in de beurt komen bij hoe het geweest zal zijn om als mens met een dergelijk lot geconfronteerd te worden. Dan zou ik nog bijna de prima cast en acteerwerk vergeten. Afijn, duidelijk is dat dit wel smaakte in het Pinksterweekend en in mijn ogen een sterke en boeiende film te noemen is.

details  

Old (2021) 3,0

19 May at 11:26

En met deze Old even een zaterdagmiddag tussendoortje. En hoewel Shyamalan even vaak teleurstelt als iets uitbrengt ben ik toch altijd wel weer nieuwsgierig naar zijn films die één hele grote hebben voortgebracht, een paar die best oké zijn maar ook heel veel dikke tegenvallers. En de prognose van deze film leek niet bepaald best hoewel ik het uiteindelijk nog niet zo gek vond.

Het verhaal is redelijk straight forward met een groepje toeristen in een paradijselijk restort die naar een bepaald strand worden gebracht waar het al snel niet helemaal pluis lijkt te zijn en waar evenmin aan te ontsnappen valt. En opzich mag de opbouw met de brede variatie aan karakters en de vondst van het eerste lichaam er best zijn en breidt het mysterie zich daarna best oke uit met meer sterfgevallen, een vreemd proces die vooral heel duidelijk te zien is bij de kinderen en een toename van vreemd gedrag. What the hell is going on? Sterk zijn de dokter met zijn episoden van Alzheimer, het meisje dat zwanger blijkt te zijn, de tragische afloop rond het kindje, de paniek die uitbreekt, maar vooral de instorting van karakter Chrystal en haar bizarre afloop in de grot is best wel creepy en bijzonder te noemen. Bepaalde details zoals de bijziendheid en plotseling hardhorendheid zijn ook best oke. Toch wordt het nooit heel spannend en is Old eerder een kwestie van willen weten hoe het af gaat lopen.

Slechte punten vind Old vooral in dat het niet eerder opvalt dat die kinderen ouder worden en vind ik het bijzonder dat hun badkleding niet knelt of te klein wordt. Dan vind ik het wel weer heel toevallig dat er echt van alles aanwezig is in de vorm van dokter, psycholoog en een verzekeringsagent, slaat dat gebeuren met die tumor helemaal nergens op en is de aanval van Charles op Guy met dat mes in het donker ook wel een beetje matig. Van de andere kant was hij bijziend aan het worden maar vlucht dan op zijn minst. Dan valt het me nog op dat Maddox, op dat moment gespeeld door MacKenzie, een hele fase niet ouder lijkt te worden. De ontknoping met de testfaciliteit is dan weer van het kaliber dat ik me afvraag of het hier nu beter van wordt of niet en vind ik het raar dat Idlib een briefje met een aanwijzing mee geeft. Is dat jochie daar dan geweest? Hoe weet hij dat?

Zoals te verwachten heeft deze Shyamalan dus ook weer verschillende minpunten, twijfels en vragen. Toch heb ik wel slechter van de beste man gezien zoals Lady in the water, The last airbender en Unbreakable waar ik echt geen klap aan vond. Dan valt deze Old nog best mee en is opzich nog wel te pruimen als redelijk mysterie met een aardig sfeertje hoewel het absoluut een stuk beter uitgewerkt had kunnen worden.

details  

Lilja 4-ever (2002) 4,5

Alternative title Lilya 4-ever, 17 May at 23:35

Het is vrijdagavond, en dat betekent dus de top250. En vanavond viel daarbij de keuze op Lilya 4 Ever die op YouTube uitstekend te volgen is met Engelse subs. En dus net als gisteren met 4 maanden 3 weken en 2 dagen alweer droeve taferelen uit het Oostblok, en poeh hé, deze film is me niet in de koude kleren gaan zitten en inmiddels een uur later heb ik nog steeds een brok in de keel.

Toch doet de opening met Rammstein, oeh...wat lekker, anders denken en loop ik wel warm voor deze film waar snel wordt doorgeschakeld naar een eerdere fase met het opzienbarende gegeven dat een moeder zonder enige scrupules haar dochter in de steek laat om zelf beter oorden op te zoeken. Hoe slecht moet het dan zijn? Hoe slecht heb je het dan? Of is de gemiddelde Rus gewetenloos? Het geeft in ieder geval wel weer een extra dimensie aan de discussie asielzoekers en asielbeleid, want kunnen wij ons voorstellen hoe slecht een mens het moet hebben om zijn eigen kind in de steek te laten? Daarnaast is het toch ook effe een stukje reflectie over ons zelfbeklag.

Duidelijk is dat Lilya aan haar lot overgelaten wordt, geen cent te makken heeft en in een onvermijdelijke vicieuze cirkel geraakt die even afschuwelijk als voorspelbaar is. Want criminaliteit en prostitutie zijn een voorspelbare volgende stap, en dat Andrei een loverboy is met zijn gladde maniertjes druipt er praktisch vanaf. Het maakt het beeld van the fight to survive er niet minder op waar Lilya voor veel lastige keuzes en ellende staat, maar op het moment supreme niet veel anders is dan haar moeder en Volodya ook dingen belooft waar niets van terecht gaat komen. En dit alles in een grauw, naargeestig en troosteloos gegoten geheel waar Lilya weinig bespaard blijft.

En eigenlijk zetten bepaalde ontwikkelingen in de slotfase ook wel weer aan tot denken. Want onlangs kwam er nog een slachtoffer van trafficking voorbij in Pusher3 waar Milo gelukkig daadkrachtig optreedt. Toch zal de gemiddelde gedachten iets in de trant zijn van daar heb je weer zo'n dom wicht die er is ingetuind. Interessant is dan ook in dit geval om de oorsprong van de ellende te zien met een milieu van armoe, ellende en achterstand met vervolgens en niet te breken hoop uit die ellende te geraken met de wens naar betere oorden te vertrekken om helaas in een nog veel slechtere situatie te belanden. Want van de regen in de drup is een vrolijke term voor het lot dat Lilya treft. Zouden mannen die van zo'n dienst gebruiken maken zichzelf in de spiegel aan kunnen kijken?

Lilya 4 ever hakt er in wat dat betreft bij mij met een treffend einde en dat deze droevige en aangrijpende film ronduit afschuwelijk te noemen is en ik me afvraag of ik dit ooit weer wil kijken. Dat deze film een top250 notering heeft staat buiten kijf hoewel het niet in mijn persoonlijke top10 zal komen. Desondanks, godnondeju...wat een film!

details  

4 Luni, 3 Saptamâni si 2 Zile (2007) 3,0

Alternative title 4 Months, 3 Weeks and 2 Days, 17 May at 22:51

Gisteravond met deze 4 maanden, 3 weken en 2 dagen op de Roemeense toer, en daarmee ook zowaar de eerste keer dat ik een Roemeense film zie. Ik vond deze bij de kringloop waar het cijfergemiddelde mij voldoende motiveerde om de film mee te nemen en te proberen. Toch hoeft dat niet automatisch een voltreffer in te houden...

Het verhaal is maar al te duidelijk tijdens de nadagen van de Roemeense dictatuur, waar de twee dames Otilia en Gabi zich op een gevaarlijk pad begeven met abortus iets dat in de getoonde troosteloos, armoedig en grauw wereld, die Roemenië op dat moment heet, ook nog niet echt een sinecure blijkt te zijn. Want temidden van een warige Gabi, een mislukte reservering en een achterdochtige koene ridder, alhoewel koen, is het toch Otilia die de boel bijelkaar houdt en de dingen regelt. En dat terwijl voor Otilia zelf ook nog enkele persoonlijke dingen spelen.

Het zijn vooral die laatste dingen, de persoonlijke dingen van Otilia, die mij niet zo bekoren en een beetje ongrijpbaar blijven. Rond de abortus slaagt de film er juist in om een bepaalde pijnlijkheid en ongemakkelijkheid te vangen die absoluut sterk te noemen is. Dit samen met een bepaalde jaren '80 aankleding en de reeds genoemde grauwe en treurig aandoende sfeer heeft de film al heel wat, net als de zogenaamde koene ridder met zijn 'voorwaarde'. Het tekent de mens in het algemeen met al zijn vooroordelen, betweterigheid, neerbuigendheid en in het geval van de koene ridder ook nog eens in staat om overal een slaatje uit te kunnen slaan. Walgelijk eigenlijk. Daarnaast staan ongetwijfeld keuzes, gedurfde keuzes, in een dergelijke totalitaire staat centraal als onderwerp.

Maar een homerun is 4 maanden 3 weken en 2 dagen toch zeker niet en vooral vanwege de relationele besognes van Otilia die ook nog onder de aandacht komen. Want hoe kan ze haar vriendin nu in de steek laten? Oké, de gesprekken aan tafel zijn kennelijk nodig om de verschillen in klassen en bij behorende neerbuigendheid te tonen, een bepaalde verdeeldheid in het jaren '80 Roemenië, maar toch...dit ging over een abortus? Afijn, tegen die tijd heb ik het wel al een beetje gehad met 4 maanden 3 weken en 2 dagen waarin ongetwijfeld sterk geacteerd wordt en een bepaalde authenticiteit gevangen wordt, maar de film mij vooral ook stroef, heel stroef, overkomt. En heel eerlijk heb ik eigenlijk vanaf de eerste tot de laatste minuut niets met deze film. Een voldoende voor de moeite wat mij betreft.

details  

08/15 - In der Heimat (1955) 3,0

Alternative title 08/15 in der Heimat (III. Teil), 16 May at 10:19

En met mijn vader op voor het derde en laatste deel. En uiteraard zat hij alweer van alles op te noemen qua namen en gebeurtenissen en waren we erg benieuwd naar de afloop waar hij sprak over ontsnapping uit 'de ketel'. Maar deel 3 bleek toch alles behalve dat en viel zelfs een beetje tegen.

Want Rusland en Stalingrad is reeds ver uit beeld en de vijanden vinden we dit maal vooral in de Duitsers zelf en de Amerikanen waarin we bepaalde dilemma's tegen komen zoals de zaak waar nog voor gevochten wordt, de zin van alles, en vooral de scheiding, wantrouwen en haat tussen Wehrmacht en SS. De film richt zich daarmee vooral op een beeld van wanorde, ieder voor zichzelf, profiteurs en krijgsraad te velde, oftewel, het is een tering zooi opzich. An passant moet er ook nog gevochten worden wat een erg mooie scène in de mist oplevert. Daarnaast is er uiteraard weer de kenmerkende humor, vooral rond Kowalski, zijn Lore en Barbara leuk voor het oog en heeft de film in die zin een aangename speelduur.

Maar zich meten met de zijn voorgangers kan In Der Heimat zich geen moment, want de intriges en bedrog ten spijt is het derde deel toch vooral gewoon heel erg saai. En dat terwijl hier toch wel veel meer uit te halen geweest was, want even slaat men toch de goede weg in met Schulz, de Volksturm en Hitlerjugend temidden van een reeds gebombardeerde straat en is het jammer dat ze zich daar niet meer op focussen. Maar fijn, wellicht dat een dergelijke realistisch beeld nog wat te vroeg en te confronteren was. In Der Heimat doet het in ieder geval geen goed die wat mij betreft toch overduidelijk de minste van de drie is.

details  

Cutthroat Island (1995) 3,0

14 May at 23:18

Any difficulties?
Nothing unusual.


Als weekend afsluiter even wat luchtigs met deze Cutthroat Island die ik vooral nog kende uit de filmmagazines en van een leuke poster die ik vroeger hangen had. Van de film had ik evenwel geen weet buiten de aanwezigheid van Geena Davis, en waren de waarderingen en cijfers niet al te best. Daarom was een uitzending op tv een mooie uitkomst om toch eens even te proberen.

En Cutthroat Island laat er wat dat betreft geen gras over groeien die met een razend tempo van start gaat met een pittige leading lady, spektakel, snelheid en een schiemerende bad guy. Tot daar eigenlijk weinig mis in dit vlotte actie vehicle van Renny Harlin die maar al te goed actie kan brengen zoals hij al deed met Cliffhanger en Long Kiss Goodnight. En dat zien we dan ook terug in fraaie actie, mooie plaatjes zoals bijvoorbeeld de ondergaande zon achter een schip in de beginfase, een beetje humor en toch ook een redelijk cast. Want Modine heeft dan al lang naam gemaakt, is Langella sterk op dreef als slechterik en is Geena Davis natuurlijk ontzettend lekker. En dan heb je toch heel wat zou je zeggen...

Maar het is Harlin in combinatie met het script waardoor er zand in de motor geraakt. Waarom de cijfers zo slecht zijn...? Neem de scène waar Shaw met paard en wagen bijgehouden wordt door Morgan die door een bovenverdieping rent en van alles en nog wat tegenkomt, volstrekt belachelijk natuurlijk. Dan het schip dat het vuur opent op die zelfde koets, kolder. Om nog maar te zwijg van veel continuïteits- en montage fouten. Om nog maar te zwijgen van het karakter Shaw die een Jack Sparrow achtige swung moet tonen in de beginfase maar dat iets blijkt waar Modine hopeloos in faalt en simpelweg uitstraling voor mist.

Deze film zou bijna het piraten genre de nek om gedraaid hebben lees ik dan, een bewering die ik redelijke onzin vind, want Cutthroat Island toont zich als een voorloper die helemaal zo gek nog niet is, en best vermakelijk, maar waar de mix en details allemaal net niet kloppen. Daarom ga ik ook niet te hard zijn voor deze Cutthroat Island waar ik veel slechter van verwachtte en me alleszins is meegevallen. Best vermakelijk is dan ook het oordeel en zouden we ook nog bijna vergeten dat dit een jaren '90 product is.

details  

Cocoon (1985) 3,0

14 May at 15:17

Filmpje waar je in de jaren '80 á '90 voor ging zitten, niet omdat de film als zo goed te boek stond, maar omdat er met de zenders één, twee en drie simpelweg niet meer keuze was. Zodoende is de titel altijd blijven hangen en was ik toch wel weer eens nieuwsgierig ook al had ik reeds gezien dat de beoordelingen niet super waren.

En tering heej, is die verschijning van Brimley toch effe schrikken. Ik had al eens een stukje tekst gelezen van zijn leeftijd in The Thing maar dat hij er daar ook al oud uitziet, maar allemachtig de beste man is hier nog maar 51. Afijn, terug naar de film die komedie science fiction als genre aanduiding heeft en daarmee een bijzondere cross over te noemen is. Desondanks gaat het geheel best oké van start met het verschijnsel, de oudjes en het zwembad die een positieve uitwerking heeft. En de film valt zowaar te betrappen op aandoenlijke humor met de oude mannetjes die er vitaler van worden en zelfs zin in een verzetje krijgen. Zo geld dat ook voor de reacties van de dames en de latere stormloop van de andere oudjes. Andere pluspunten zijn toch zeker de prima cast, de special effects, de dochter van Raquel Welch is een pluspunt, en heeft Howard een goed oog voor mooie plaatjes en een sterk detail zoals de gezichtsplooi die Walter bij Kitty recht trekt.

Maar buiten dat slaat Howard de plank volledig mis met de cast van Guttenberg die een bron van irritatie is met zijn aanwezigheid en flauwe humor. De film had een bepaald niveau en zekere humor, maar wordt zeker de eerste helft genadeloos onderuit getrokken door de storende flauwheid rond Guttenberg. Speelt de laatste eindelijk een toontje lager duurt de film eigenlijk weer te lang en laat de ontknoping op zee en in de boot wel erg lang op zich wachten, zeg maar gerust dat het allemaal behoorlijk doodslaat richting het einde. En dat is toch jammer binnen een film die veel heeft, niet te vergeten morele dilemma's en zelfs treurige momenten.

De herkijk van Cocoon was dan ook best leuk te noemen maar mist toch het nodige aan balans en dan met name in de humor. Verder valt er wel van de film af te zien dat het een dure productie was en kan me voorstellen dat de film toen goed werd onthaald. Maar hedentendage is het toch allemaal een beetje gedateerd.

details  

10,000 BC (2008) 2,0

13 May at 12:25

De laatste lootjes van de collega donatie doos met hierna nog drie te gaan, en laten we vooropstellen dat er tot nu toe weinig soeps uit die doos is gekomen, en in die categorie valt 10000 BC ook weer. Het is me een raadsel waarom het gemaakt wordt, wat een ander er leuk aan vind en waarom je het zelfs maar zou kopen. Maar ja, dat is persoonlijk, het zogenaamde fantasy perspectief valt mij sowieso altijd zwaar en is iets waar ik erg weinig mee kan zoals bijvoorbeeld de vorige film uit de doos die in dit geval The Last Airbender was en in mijn ogen een hoop inhoudloos, lelijk en vooral oninteressant gedoe betrof. En ja, daar valt deze Emmerich ook onder die niet echt de fantasy kant op gaat met deze film maar een avonturen film in de steentijd wil maken, nou vooruit...

En dan moet ik me toch inhouden om de film niet volledig af te branden met alle mooie koppies, gespierde lijven, wuivende Andrelon kapsels,( Pam je haar danst), en gave gebitten om maar eens wat te zeggen. Om nog maar te zwijgen hoe vrouwen in die tijd naar alle waarschijnlijk behandelt werden als pleziertje, fokvee en eigendom. Een wonder dat Evolet voor de helft van de film niet meer malen stevig gepakt is door alle het testosterone volk dat rondloopt. Dan die fraaie namen, nu weet ik niet echt wat de talen waren en hoe men zich precies verstaanbaar maakte maar veel meer dan keelklanken zullen het niet geweest zijn laat staan dat ze namen als Evolet en D'Leh zouden kunnen articuleren. Maar vooruit, dat allemaal terzijde, Emmerich wil geen kloppend historisch iets maken maar een swingende visueel avonturen verhaal, nou toe dan!

Maar vervolgens komt daar toch niet zo heel veel van terecht. Visueel is het allemaal wel oké, de cast met namen als Curtis en Sharif lijkt goed, Strait doet het redelijk als ingetogen maar saaie held en trekt vooral de ontzettend mooie Camille Belle de aandacht en is daarmee een reden om de film uit te kijken, maar verder...? Het verhaal is simpel, niet iets dat opzich heel erg zou hoeven zijn, maar dit grenst aan het inhoudloze. Vervolgens boeit het me nooit een seconde, grenst het zelfs tegen het vervelen aan, duurt eigenlijk te lang gezien het flinterdunne verhaal en er is ook niet echt sprake van chemie tussen Evolet en D'Leh. Dan zijn sommige dialogen om te janken en zien we toch wel bijzondere creaturen zoals die loopvogels die eerder lachwekkend zijn dan indruk maken en dan zoiets belachelijks als die sabeltandtijger in leven laten in dat moeras. Uiteraard keert het dier terug om D'Leh het leven te redden maar het is toch banaal om zo'n levensgevaarlijk dier en vijand te redden.

Het mag duidelijk zijn dat dit niet my cup of tea is en het buiten mijn belevingswereld valt, en daarnaast ook nog eens danig te kort schiet. Wat ik daarmee bedoel? Dat een film zijn genre of verhaal, het genre of verhaal waar je als kijker niets mee hebt, ontstijgt en je de kwaliteit kan zien ondanks dat het je ding niet is. Maar daar is bij deze film geen sprake van, ach who am I kidding, het is immers een Emmerich dus gemak en oppervlakkigheid troef.

details  

Nella Città l'Inferno (1959) 3,0

Alternative title De Hel in de Stad, 12 May at 20:58

Op klassiekerzondag maar eens op de Italiaanse toer met deze Castellani die ik al een tijdje terug inmiddels samen met een paar andere Italiaanse films op de kop tikte bij de kringloop. En eerlijk gezegd was het deze die vooraf qua verhaal het meeste trok en interesseerde. Toch werd deze relatief korte film niet echt een succes waarop ik de nog wachtende drie langzaam begin te vrezen. Maar goed, wie weet...

Het begin mag er sowieso zijn, fraai toch altijd het tijdsbeeld, het zwart wit en een bepaalde authenticiteit die van het scherm springt. En die authenticiteit geldt ook voor de procedure om Lina op te nemen in het gevangeniswezen en ook zeker voor de kennismaking met de bewoners van deze overvolle gevangenis genaamd 'de hel in de stad'. Ja, het is zeker dat deze bevolkt wordt daar pareltjes en lieverdjes waar de naïeve Lina bleek bij afsteekt. Maar ondanks wat pesterijen, geplaag en hysterie wordt er toch serieus werk van gemaakt om Lina zich thuis te laten voelen en een beetje in te laten burgeren. En het is vooral de grofgebekte en heel erg aanwezige Egle die dat op zich neemt, een glansrol van Anna Magnani waar ik later nog wel even op terugkom.

Het beeld dat we daarna krijgen rond de gevangenis met nonnen als bewakers, is één van onrecht, armoede, politieke onrust en misstanden. Terwijl Egle en een andere dame zich op een gegeven moment vergapen met een spiegeltje aan de daardoor zichtbaar geworden buitenwereld waarin uiteraard de wens naar vrijheid en het oude leven naar voren sijpelt, lijkt het er toch op dat buiten alleen maar armoede, honger en misstanden heersen voor de dames en het binnen toch beter vertoeven is met een dak, bed en eten. Maar op een gegeven moment toont de gevangenis toch ook dat het de sterksten kan breken. Over één van de sterkeren gesproken, want wat een karakter legt Magnani in haar rol met vurigheid, streetwise en uitstraling. Met recht één van de sterren van de film en sterk geacteerd.

Maar helaas is het niet alleen maar de zon die schijnt, want ik haal dit allemaal weliswaar wel uit de film, maar er lekker in zitten doe ik nooit en te nimmer waardoor anderhalf al lang aanvoelt. Want eerlijk gezegd, en het zal wel heiligschennis zijn voor de gemiddelde liefhebber van de Italiaanse film, komt het voor mij niet verder, zoals de meeste Italiaanse films, als een hoop druk en hysterisch gekwetter. Ik zal wel geen gevoel hebben voor de mediterraanse geest, helaas! Daarom een drie sterren voor de moeite, want slecht vond ik het niet maar er iets mee hebben is de volgende stap.

details  

Invasion of the Body Snatchers (1978) 4,0

12 May at 17:17

Help! Help! There coming! Listen to me!

Filmpje waar ik al een tijdje naar uitkeek en gisteren met veel plezier voor ging zitten, na het tegenvallende Crash, voor een beetje griezel op de late zaterdag.

En dit zit binnen enkele momenten al snor. Vanuit het heelal druppelt er iets dreigends binnen, het volk uiteraard onwetend, en de sfeer met fijne muziek is op dat moment al van goed niveau. Voeg daar een prima Sutherland aan toe en je hebt al heel wat. Dat het verhaal in de basis niet zoveel voorstelt is wat mij betreft bijzaak want de verschijnselen, 'he's not the same', liegen er niet om en zijn snel van de partij. Wat dat betreft wordt er geen tijd verspild binnen deze toch wel vrij lange film met een maar al te iconische titel. En het moet gezegd dat deze eigenzinnige film perfect een bepaald soort ongemakkelijkheid weet te vangen met zijn experimentele muziek en het paranoia achtige concept van Big Brother is watching you, de vraag is alleen wie Big Brother is. Het is vooral sfeer dat we krijgen met zo en dan een schrik moment zoals de schreeuwende man op de motorkap van Bennell's auto, ook weer iets met een aparte vibe wat dat betreft.

Om nog maar te zwijgen van het The Thing-achtige momentje wanneer er vier peulen tegelijkertijd uitkomen en bezig zijn te volgroeien. Als de film al minpunten heeft dan zouden dat bijvoorbeeld de altijd nerveuze en drukke Jeff Goldblum kunnen zijn, of de lengte van de film, of de best wel langzame opbouw naar het ruiken van onraad. Het blijft natuurlijk tot de helft allemaal suggestief, gebasseerd op paranoia zonder echt hard bewijs. Het zijn dingen die mij niet perse storen binnen een film met een lekkere eigenwijze Sutherland en Brooke Adams die niet verkeerd is. Tevens is er de herkenbaarheid ten opzichte van The Faculty en is er natuurlijk nog de aanklacht die waarschijnlijk gaat over goedgelovigheid, het hersenspoelen door regering en/of media en schaapjesgedrag.

Ik zou al bijna vergeten dat dit een remake betreft waarop je dan automatisch ook weer geïnteresseerd bent in de voorganger. Maar goed, het mag verder duidelijk zijn dat deze Invasion of the Body Snatchers mij ontzet goed heeft gesmaakt.

details  

Crash (1996) 2,5

12 May at 15:50

Waarom weet ik niet precies maar ik had eenmaal uit twijfel de film laten liggen bij de kringloop waarna toch een soort van interesse ontbrandde. En natuurlijk kwam ik de film daarna niet meer tegen, waarom de film me nu juist trok weet ik niet en meerdere keren had ik de twijfel om er dan maar iets meer voor te betalen. Maar dat kwam er niet van waarop ik de film toch bij een kringloop vond en achteraf blij was dat ik er niet meer voor betaald heb. Want zo best vond ik dit allemaal niet.

Duidelijk en tegelijk apart is het door Cronenburg gecreeerde concept rond een tweetal overlevers van een auto ongeluk die daarna een fetisch ontwikkelen en zich bij een groep lotgevallen aansluiten met de bijzondere hobby ramptoerist uit te hangen en de ongelukken van overleden sterren na te spelen met alle gevaren van dien. En opzich is het uitgangspunt niet raar met de psychologie van de bijna doodervaring of bijvoorbeeld gevaar in combinatie met adrenaline, het is een samenspel van stoffen in de hersens die ongetwijfeld dicht bij seksuele opwinding zullen liggen. Dit in combinatie met enkele broeierige scenes, een prima cast en aparte karakters zoals Vaughan zou toch moeten volstaan voor een degelijke en spannend film afgeladen met sfeer en spanning.

Maar nee, want Crash mondt voor mij toch vooral uit in een slappe soft-porno film en dat is dan nog bijna een pluspunt want de scenes met Kara Unger zijn best oké, dat geld ook voor Arquette die best lekker is. Maar Ballard wordt nooit echt interresant, blijft Helen vooral op de achtergrond, is het me een raadsel waar die Vaughan nu precies op uit is maar ontbeert de film vooral spanning en richting, want wat gebeurt er nu eigenlijk...? Waar wil de film nu eigenlijk heen met de fetisch? Het is in mijn ogen iets waar de karakters, net als de kijkers, net zo zoekende in zijn. De uiteindelijke afloop komt aan mij dan ook niet vroeg genoeg, gelukkig duurde de film niet heel lang, en ben ik gelukkig de helft alweer vergeten en kom ik toch langzaam tot de conclusie dat ik Cronenberg ondanks zijn in de basis interessante films toch vaak vind tegenvallen.

details  

Les Diaboliques (1955) 3,5

Alternative title Diabolique, 11 May at 18:12

En aan de slag met deze Les Diaboliques op de tegenwoordige vrijdagse top250 avond, en daarmee weer een film die behoorlijk op leeftijd is maar desondanks zeker mijn interesse had gewekt met het verhaal en de genre duiding. Let's get it on!

En de opening, hoewel we het nog maar over de voor/aftiteling hebben, wekt een goede indruk met dreigende muziek. Tel daar maar vast de altijd mooie zwart/wit stijl bij op en het fraaie tijdsbeeld van mid vijftiger jaren. Dit gaat wel lekker zijn en lijkt verdere te borduren met de kennismaking van de drie hoofdrolspelers en diens rol in de te komen driehoeksverhouding van ballbuster Nicole, zwak vogeltje Christina en pareltje Michel, want wat een fijne vent is dat toch die zeker opgeruimd mag worden. Interessant zou je zeggen, en een sterke basis, maar helaas komt vanaf daar de klad er behoorlijk in die gelukkig onderbroken wordt door de moord zelf. Want sorry dat ik het zeg maar er gebeurt geen sodemieter het eerste uur waar het vooral veel dialoog betreft en verder ontzettend weinig sprake is van spanning noch sfeer. Waar is in hemelsnaam die goede muziek ook gebleven...? Nee, dit lijkt na een goed begin toch helemaal mis te gaan.

En eigenlijk betreft dat iets wat de gehele film een beetje door blijft slepen. Goed geacteerd wordt er wel, maar het is toch echt wachten op het moment dat het lijk verdwenen is met alle gevolgen van dien. Maar helaas, want daarna bloeit het geheel nog steeds niet echt op van de de spanning, sfeer en paranoia. Het blijft een manco dat er niet zo heel veel gebeurt, de kleine speldenprikken ten spijt met het pak, de verschijning en andere dingen die Hitchcockiaans aan doen maar niet meer dan de interesse wekken om door te kijken hoe het nu eigenlijk zit, en niet bepaald omdat ik aan de buis gekluisterd ben. Dit in tegenstelling tot de ontknoping die wel sterk is, gedeeltelijk de film redt maar misschien een beetje voorspelbaar, want deze mogelijkheid was me al door de gedachten gegaan.

Het maakt Les Diaboliques als geheel tot een oké film die ik een bovengemiddelde voldoende ga geven, maar dat de film toch wel tegenviel laat zich gemakkelijk raden iets dat toch vooral ingegeven wordt door gebrek aan spanning, sfeer wn muziek in combinatie met de aanzienlijk lengte.

details  

Witte Wieven (2024) 4,0

10 May at 18:34

Paar maanden terug opgenomen en gisteren ingestart vanwege de redelijke cijfers en het verhaaltje van Martin Koolhoven. Toch benieuwd wat zo'n Koolhoven dan ziet en aanraadt en met deze Witte Wieven snap ik hem wel want dit vond ik ook een interessante film.

Onmiskenbaar is de gelijkenis die de film heeft met The VVitch van Robert Eggers die in principe het zelfde doet qua sfeer, setting en gebeurtenissen. Van het verhaal moet Witte Wieven het vervolgens niet hebben dat uitermate simpel te noemen is. Maar gelukkig is de rest dan ook goed voor elkaar, want wat maakt de film van meet af aan indruk met een godszalige sfeer die van begin af aan indruk maakt net als de muziek. Werkelijk heerlijk, net als de fraaie filmposter. Net zo mooi zijn een aantal opgebouwde scènes zoals de dood van Gelo, nog mooier de zoektocht in het donker naar dezelfde Gelo spookachtig verlicht door fakkels en constant omweven met een bepaald spanning en sfeer.

Het verhaal en het idee van de film richt zich vervolgens veelal op werkelijk Godvrezend geloof, bijgeloof, angst en het veroordelen van alles dat onbekende en anders is. Net als in The VVitch waar ook de beperkte mindset en kennis van de mens parten speelt wat natuurlijk niet raar is want de mens was nog niet bepaald ontwikkelt. Zijn er dan geen minpunten binnen dit korte, soepele en sfeervolle geheel? Nee eigenlijk niet echt behalve dat het verhaal niet zo veel voorstelt, iets dat parten was gaan spelen rond een langere film maar nu niet echt en daarom eerder een kanttekening is.

En dat resulteert in een prima cijfer voor deze korte film die vooral muziek en sfeer technisch door een ringetje te halen is. Benieuwd wat Koolhoven nog meer aanraadt.

details  

The Relief of Belsen (2007) 3,5

Alternative title The Relief of Bergen Belsen, 10 May at 08:54

Met de laatste de stuiptrekkingen van oorlogsweek bezig met deze voor mij totaal onbekende film of docu...? Want wat het nu eigenlijk is laat zich moeilijk raden met de zwart wit gekleurde artwork die Schindlers List achtig aan doet en waar verder niet heel veel opstaat. Gewoon maar proberen is het devies.

Opvallend sowieso is dat het geheel zich in kleur afspeelt, niet echt een kritiekpuntje maar met de hoes wek je een zwart wit indruk, daarnaast wordt er in het vervolg veel gewerkt met archiefbeelden waardoor er opeens een groot contrast ontstaat tussen de film en de echte beelden. Waarom trek je dat niet gelijk? Waarom laat je dat niet versmelten? En als ik dan toch met de kritiekpunten bezig ben zet ik daar nog even mee door rond deze film met tv-achtige uitstraling die qua opzet erg klein overkomt, geen noemenswaardige cast heeft en zwaar leunt op de gruwelen van de archiefbeelden. Daardoor lijkt de film toch vooral erg 'light' over te komen. Dan is er nog het bij tijd en wijlen vreselijk onrustige camerawerk wat echt niet oké is.

Toch is dit kritiek waar niet te zwaar aangetild moet worden binnen een verhaal die toch echt in grote lijnen zo gegaan is. Interessant is het geheel op zijn minst met de constante worsteling van de medische staf die met oplossingen probeert te komen binnen een uitzichtloze situatie die soms onwerkelijk aanvoelt met sabotage, luchtaanvallen en kannibalisme. Daarnaast zijn de Holocaust en de kampen altijd weer een verbijsterend beeld over wat de mens tot staat is een ander mens aan te doen en zijn de echte beelden van Harrods aandoenlijk te noemen.

Met de grotere films over de Holocaust kan deze bescheiden 'tv-film' niet echt meedoen. Toch is de boodschap en het beeld er niet minder om waardoor de film toch zeker op een voldoende afkoerst.

details  

Uncommon Valor (1983) 4,0

Alternative title Terug naar de Hel, 9 May at 10:37

Een andere continent, tientallen jaren later en natuurlijk een hele andere oorlog, desalniettemin blijft het oorlog met deze Uncommon Valor die een brok jeugdsentiment vormt en in mijn tienertijd grote indruk op mij maakte. Hoe vaak ik de film destijds heb gezien durf ik niet te zeggen maar achteraf wist ik me nog heel veel te herinneren. Dus, op de traditionele avond voor Hemelvaart aan de nasi, Eve of Destruction, Battlefield Vietnam en vervolgens deze film die ik voor een prikje op marktplaats had gescoord niet geremd door de lage cijfers. Iets dat ik trouwens ontzettend mee vond vallen en ik tot de conclusie kwam dat Uncommon Valor wat mij betreft ondergewaardeerd is.

En ik moet zeggen dat de opening toch indruk maakt met de dreigende tonen van Horner, onmiskenbare soundtrack ook verderop in de film, de paniekerende mannen en het achterlaten van kameraden. Een trauma in de maak samen met de beelden van de piekerende en treurende Rhodes. Het is het nationale trauma van Amerika waar veel levens en illusies zijn gestorven aan de hand van de Amerikaanse buitenland en wereld politiek. En ik moet zeggen die prikkel, die emotie die men daar in legt toch best goed is samen met de wil om onafgemaakte zaken andermaal op te pakken. De plannen en kruistocht die Rhodes onderneemt zijn dan ook wanhopig en aandoenlijk en kan ook niet anders gezien worden dan verkapte kritiek op The States. Saliant detail volgens wiki is dat het leger niet mee wilde werken aan een anti oorlogsfilm en daarom geen Huey's beschikbaar stelde. Vreemd genoeg zie ik ze toch regelmatig vliegen...

Anyway, om de nationale schandvlek voor het gevoel enigszins recht te zetten wordt er een ware 'motley crew' bij elkaar geschraapt allen worstelend met 'inner demons' betreffende Vietnam. Voorspelbaar? Cliché? Natuurlijk! Maar slecht? Nee, niet perse. Minpunten zijn er natuurlijk altijd zoals Reb Brown die niet echt goed kan acteren. Daarnaast is de muziek tijdens de aanval en richting het einde regelmatig te vrolijk wat zeker een misser genoemd kan worden. Zo is de constante clash tussen Sailor en Scott ook een beetje gezocht en is de drijfveer van Scott wel erg voorspelbaar. Dan zijn er nog de schoonheidsfoutjes zoals één van de Vietnamese dames die bijna overmeesterd wordt door soldaten en hoe gemakkelijk Johnson zwicht om opeens aan de actie mee te willen doen. Ja, Uncommon Valor is regelmatig aan de gemakkelijke kant.

Maar dat is toch iets dat vooral in het jaren '80 tijdsbeeld gezien moet worden met een prima cast in de vorm van Hackman, Swayze, Ward en Cobb, kan de film niet zonder humor zoals in de training met Wilkes die ze één voor één pakt en heeft de film prima actie te bieden. Dan zijn er nog een aantal knappe details zoals Aziatisch eten zodat ze niet als Amerikanen ruiken, de gevolgen van Agent Orange en gifgas, de obscure onderwereld van Azië met wapen- en drugshandel en vind ik zo'n POW die zo getraumatiseerd is dat hij geen Amerikaans meer kent ook treffend om bij het voor Rhodes 'zure' einde aan te komen. Gewoon goed!

Uncommon Valor houdt dan ook veel meer in dan de oppervlakkige en clichematige film die velen er in zien aangezien het toch een delicate stukje Amerikaans trauma verwoordt net als Rambo terwijl Vietnam zelf nog na ligt te roken begin jaren '80. Is het dan een super film? Nee, dat ook weer net niet maar een beter gemiddelde dan dit verdient de film wel waar ik al bijna zin heb in een herkijk van dit vlotte stuk jeugdsentiment.

details  

08/15 - Zweiter Teil (1955) 3,5

9 May at 09:12

Schweinehund!

En daar was deel twee al van 08/15 op de gebruikelijke dinsdagavond avond dat ik altijd even met mijn vader zit. En opmerkelijk genoeg zei hij dat hij de hele week had uitgekeken naar dit deel, dat terwijl hij toch meestal amper door heeft wat we gaan kijken of een week later er nog weet van heeft. Neem nu bijvoorbeeld The Exorcist wiens naam eind van de avond viel, misschien een jaar geleden dat hij die zag en best wel indruk maakte op dat moment, maar meneer wist er weinig meer van. Zucht, soms vraag ik me wel af waarom ik de moeite neem om al die goede films te selecteren en laten zien. Maar goed...

08/15, de vorige film was mij vooral opgevallen vanwege zijn jolige en klucht-achtig toon maar had de twee helft rond Asch en zijn meesterplan toch nog best een aardige indruk gemaakt wat uitmondde in een 3.5. Toch hoopte ik wel op een beetje beterschap met deel twee waar we onherroepelijk in de oorlog gingen belanden en ik toch hoopte op een iets serieuzer geheel met een hoger niveau. En dat kwam er maar gedeeltelijk uit. Desalniettemin is er het treffende beeld van Rusland en omgeving met sneeuw, koude en ontbering hoewel de mannen er opzich nog redelijk bij zitten en goed uitzien. Laten we zeggen dat de echte tering nog moet beginnen en andermaal is 08/15, net als het eerste deel, niet zozeer een oorlogsfilm als een schets van het soldatenleven.

Ondanks de uitblijvende oorlog en serieuzere toon is ook dit deel, net als de eerste, best te doen en heeft het zijn charme. Uiteraard is er het bekende beeld van machtstrijd, een dwarse en ijdele officier als Witterer, conflict en spanning, maar wordt ook vooral de humor niet overgeslagen met een kostelijk karakter als Kowalski die zich niet gek laat maken. Maar zo richting het einde valt er zowaar ook nog wat oorlog te genieten met paniek, terugtrekking en een duel met tanks die grote overeenkomsten heeft met Vilsmair Stalingrad uit '93 . Daarnaast zijn er ook zat fraaie details zoals de tegen de kou dik ingepakte mannen die amper fatsoenlijk kunnen lopen, de Russische modder genaamd raspoetitsa die een vijand opzich was, de term Hiwi's die voorbij komt en het beeld van een overvol magazijn waar de beheerder er warmpjes bij zit. Begrijp goed dat er best wel veel voorraden voor handen waren in de ketel, pakhuizen vol zelfs met voedsel en kleding, echter een Duitser doet niets zonder bevel. Het is belangrijk dat alles gedocumenteerd wordt en op papier staat, stel voor dat je verantwoording moet afleggen, dan dat je kleuemende en hongerende soldaten helpt. Het is een beeld dat moeilijk te geloven is maar toch door verschillende veteranen geschetst wordt.

En zo blijkt part 2 van de 08/15 reeks net als de 1ste geen topfilm maar gezien het tijdsbeeld van de jaren '50 best wel oké. Natuurlijk wordt er iedere vorm van Nazisme en oorlogswreedheid achterwege gelaten wat natuurlijk niet zo vreemd is aangezien het nog maar tien jaar geleden was. Ik ben benieuwd naar het derde deel volgende week.

details  

X-Men Origins: Wolverine (2009) 3,5

7 May at 06:56

vote posted

details  

Het Meisje met het Rode Haar (1981) 3,5

Alternative title The Girl with the Red Hair, 6 May at 21:32

En net als het afwerken van de Deutsche Kriegcollection ook het afronden vandaag van de Nederlandse Oorlogsklassiekers box met in dit geval Het Meisje Met Het Rode Haar. En daarmee een film die ik in mijn jeugd reeds zag, ervaarde als nu niet bepaald de oorlogsfilms die ik leuk vond zoals De Langste Dag of Een Brug Te Ver. Maar veel wist ik eigenlijk niet meer van deze film behalve de afloop dus was ik toch wel weer eens nieuwsgierig.

En ja, wat een aparte film eigenlijk. Waar ook te beginnen met mijn comment, iets dat overigens niet veel tekst en uitleg nodig heeft omdat het een erg simpele film is qua stijl en inhoud, iets dat absoluut geen minpunt of kritiek betreft. Dan wellicht toch maar eerst de minpunten want dan zijn we opzich snel klaar met dat de film aan de droge en stugge kant is en er ook niet veel aan muziek gedaan wordt of dat is me totaal ontgaan en heeft geen indruk gemaakt. Zoals reeds gezegd zijn de minpunten spaarzaam in deze verdere nogal somberen en neerslachtige film.

Want dat is wat we te zien krijgen. Geen heroïsische en pompeuze toestanden zoals in de Zwartboeken van deze wereld, of de jolige en olijke gebeurtenissen en toon van Pastorale 43 zoals ik afgelopen vrijdag nog zag. Geen patserige haantjes in kostuums op motoren zoals in Soldaat van Oranje, een filmscript waar trouwens 70 procent van bij elkaar gefantaseerd is. Neen, vlees geworden grijsheid, in een uitermate kleurloos en somber beeld waar het verzetswerk met een zekere norsigheid gedaan wordt en er zeker weinig trots is, vooral niet na een liquidatie. En zo komt deze Het Meisje Met Het Rode Haar toch wel uitermate realistisch en ontnuchterend voor de dag. Met een leven op de achtergrond, constante angst en paranoia, eenzaamheid met veel tijd om te piekeren en maar een enkel contactpersoon of handlanger wat vrij logisch is want anders loopt meteen een gehele cel gevaar bij arrestatie en marteling. Hoe minder je weet, des te minder men kan verraden.

En zo valt Het Meisje Met Het Rode Haar toch op als prima verzetsfilm die maar al te goed de donkere en duistere kant belicht op een manier die we nog niet eerder zo zagen. Daarom wat mij betreft een prima film.

details  

Rommel Ruft Kairo (1959) 3,5

6 May at 20:58

Volgende en laatste deel van de Deutsche Kriegcollection afgezien van de 08/15 delen die ik op een ander moment ga kijken. Van deze Rommel Ruft Kaïro verwachte ik evenwel niets vanwege het lage cijfergemiddelde maar dat vond ik uiteindelijk nogal meevallen. Het is per slot van rekening maar hoe je er naar kijkt en dat dit opzich niet een klassieke oorlogsfilm is.

Dat valt meteen al af te lezen, of te luisteren, aan de muziek waar de film mee opent en het beste te omschrijven is als een soundtrack die ook bij een James Bond film gepast had. Spionage is waar de film op in gaat zetten zoveel is dan voor mij al duidelijk, en dat is dan ook wat we te zien krijgen rond informatie die men wil inwinnen en het gewaagde plan dat men op poten zet en uiteindelijk uitvoert. Fraai is vervolgens toch zeker de trip, wanhoop, pech en andere problemen die men in de woestijn vind met altijd de spanning van ontdekt worden. Want aan de andere kant zitten de Britten ook niet stil. Opmerkelijk dat iedereen trouwens Duits spreekt, zelfs de Engelsen, want waar er vaak commentaar is dat de Duitsers geen Duits spreken vind ik dit eigenlijk ook niet om aan te horen.

Na een goede eerste fase lijkt de film daarna toch bij aankomst in Cairo een beetje te verzanden in geneuzel en vrees ik dat we het beste gehad hebben, maar het valt mee en met het bespioneren en de jacht op de vermeende spionnen komt de film toch best wel weer redelijk op gang. Om als laatste de naam Graaf Almasy nog even aan te halen die liefhebbers van The English Patient wellicht bekend in de oren zullen komen. Betreft dat dezelfde? Ja zeker, met de kanttekening dat de man Duits nationalistisch georiënteerd was, iets waar we in The English Patient weinig van terug zien, maar dat is dan ook een hoofdzakelijk fictief verhaal. Almasy wordt overigens gespeeld door Peter van Eyck die we onderandere kennen van The Wages Of Fear.

Afijn, een topper binnen het oorlogsgenre is deze film zeker niet, en het moet je even liggen zo'n verhaal dat draait om spionage en dialoog in plaats van wapengekletter. Toch vind ik dit zeker niet slecht met een goede openingsfase zo in de woestijn. Wat mij betreft krijgt Rommel Ruft Kaïro dan ook een prima cijfer voor de moeite.

details  

Guadalcanal Diary (1943) 3,5

5 May at 22:30

Klassiekerzondag natuurlijk ook aan de oorlog, vooral op Bevrijdingsdag, en dat werd niet zo zeer een klassieker van naam als van leeftijd. Want dat werd deze Guadalcanal Diaries uit maarliefst '43 toen de oorlog en strijd tegen de Jappen nog lang niet gewonnen was.

Het beeld is van begin af aan treffend met de kerkdienst op het dek en daarmee een beeld ook te zien in docu's waar de mannen weken lang onderweg zijn. Even lijkt de film daarna in een lacune te raken met veel geklets en vooral niets en even vrees ik dat men de film gaat vergooien. Maar gelukkig schieten we daarna met de beschietingen van het eiland snel weer in gang waarop een aantal erg fraaie opnames volgen wanneer de landingsboten in hun tocht naar het eiland vanachter gefilmd worden met in de verte het strand, de jungle en de zware inslagen van de scheepsartillerie. De film vervolgd zich met een situering qua locatie die niet helemaal klopt met de ondoordringbare soms verstikkende jungle en grazige heuvels zoals Canal is, tegen het stoffige beeld dat we uiteindelijk krijgen, maar het kan er mee door.

Daarna is het vooral hollen en stilstaan wat de Guadalcanal Diaries betreft met details die best wel kloppen zoals de gevoerde guerrilla-oorlog en korte schermutselingen, de beschietingen in de nacht, regen en sluipschutters. Daartegenover staat toch iets teveel jolijt, er gebeurt niet heel veel, is het ook niet echt spannend en mis ik de echt zware ontberingen qua omstandigheden en ziektes wel een beetje. Het gevecht rond het ravijn met de holen en tunnels, en de banzai aanval op het einde, is vervolgens behoorlijk welkom omdat de film anders op een mager cijfer afstevende. Desondanks is het hinken op twee gedachten omdat de slag rond Guadalcanal niet gepaard ging met grote slagen. Dus ergens blijft de film dichtbij de waarheid.

Tenslotte doen archiefbeelden het altijd goed bij mij, is de jonge Anthony Quinn behoorlijk, en is het shot van de wachtloper bij donker in de regen erg mooi voor die tijd. Een topper bleek dit niet te zijn maar een goed cijfer mag zeker vanwege de moeite.

details  

Outpost: Rise of the Spetsnaz (2013) 2,5

Alternative title Outpost 3, 5 May at 18:51

You want monsters? I'll show you fucking monsters.

Op de late zaterdagavond nog even aan de semi griezel en kwam het goed uit dat ik net als vorig jaar in de mei maand een deel uit de Outpost reeks liggen had. Dus zette ik mij daarvoor met een goed glas whisky in de hand. En ach, laat ik meteen met de punten van kritiek beginnen, want op enige diepte valt ook dit deel weer niet te betrappen. Tevens heeft men geen enkele acteur van namen kunnen strikken binnen deze cast maar het meest opvallende vind ik nog wel de titel van de film die lijkt mij onderstreept dat men iets leuk wil laten klinken maar niet van de hoed en de rand weet. Want Spetsnaz in de titel klinkt leuk, uiteraard refererend aan de bekende Russische commando's, punt is alleen dat de oprichting van de Spetsnaz nog tot '49 opzich zou laten wachten. Als dit al commando zijn zoud dit onder de GRU vallen die al sinds de Eerste Wereldoorlog bestaan. Maar fijn, dat is een detail die veel af zullen doen als gezwam.

Desondanks vind ik de film uiteindelijk lang niet gek en vind ik hem ondanks het lagere cijfergemiddelde dan de eerste Outpost zeker niet slechter. De Wolfenstein achtige taferelen, experimenten en zombies vind ik meer hebben dan die wazige spooksoldaten uit de eerste. Dan is de locatie best goed en vind ik de actie ook best lekker en zelfs aan de coole kant. Larkin is best oké als mannetjesputter en McKell best goed als foute mof. Ook best grappig MMA vechter James Thompson die andermaal het onderspit delft als Berserker tegen een Rus maar dit keer langer op de been blijft dan in de hilarische partij tegen Fjodor Jemeljanenko. En zo is Outpost Rise of the Spetsnaz best wel een geinige zit op de na avond met de nodige spooky business en Gore. Eindoordeel, best oké voor een keer maar een voldoende zit er net niet in.

details  

Voskhozhdenie (1977) 4,0

Alternative title The Ascent, 5 May at 18:21

You hanged him nicely, like a rabbit.

De volgende stap in oorlogsweek was één van twijfel, want iets heel goeds zag ik deze week nog niet en vrijdagavond was ook al een deceptie met The Best Years Of Our Lives die ik had aangekocht via Marktplaats, gelukkig niet te duur, die een regio 1 bleek te zijn. Na Pathe en mijn eigen collectie te hebben afgeschuimd bedacht ik me dat ik nog een lijstje had waarvan ik nog eens wilde kijken of deze op YouTube te zien waren en warempel met deze Voskhozhdenie met een erg goed cijfergemiddelde was dit mogelijk. Dus kom maar op...

En het nietsontziende en koude en stugge beeld zoals we ook in Come and See en The Painted Bird zien is onmiskenbaar, en met een beetje De Jeugd Van Ivan in de mix, samen met de twee eerder genoemde, dekt dit behoorlijk de lading. Het is stemmig, triest, grauw en guur, en vooral troosteloos hoe de twee mannen rond banjeren, opzoek zijn, opgejaagd en tenslotte gesnapt worden. Het is een treffend beeld rond de gemiddelde worsteling van de Rus in een nietsontziende land, met gebroken en lege blik in die witte woestenij. En dat geldt voor mij als kijker net zo. Broodnodig voor mij is dan ook wel de aankomst bij het huisje en het arriveren van de Duitsers. Eindelijk gebeurt er iets want al dat uitzichtloze en angstige gekrabbel door de sneeuw heeft wel een bepaalde lading en dreiging maar is op een gegeven moment ook statisch.

De arrestatie is dan ook de opmaat voor grotere dingen en de essentie van de film, want callaboratie, wantrouwen, angst en haat is het waar de film omdraait. Vriend en vijand liggen akelig dicht bijelkaar in een land dat in een eerder stadium uitgehongerd en uitgeknepen werd door Stalin zelf waarop de Duitsers als bevrijders werden onthaald. Behalve wreed zijn de Russen erg overlevingsgericht wat niet raar is in een land dat nietsontziend is qua natuur, waar een mens heel wat voor de kiezen krijgt en meestal op zichzelf aangewezen is. Voeg daarbij de angst, bizarre en tevens ongemakkelijke en intrigerende close ups en muziek aan toe, en je hebt toch wel een bijzondere film over angst, wraak en wederwraak, afstomping en vooral een moreel kompas of het ontbreken daarjuist van. En dat zagen we immers ook in Come and See en The Painted Bird. Het is in Voskhozhdenie namelijk niet de vraag waarom of hoe je overloopt, maar wanneer, want iedereen doet het en begaat wreedheid.

Tenslotte is de soundtrack nog wel even het benoemen waard, zijn de acteerprestaties best wel goed en liegen de ijskoude locaties er ook niet om en dan zou ik nog bijna het fraaie camerawerk vergeten en een dergelijke mooi shot als die tussen de bomen van de groep partizanen. Voskhozhdenie valt echter wel onder de typische Russische cinema die er niet bepaald soepel inglijdt en stug is, maar ook absoluut zijn goede punten heeft en daarmee absoluut een kanshebber is voor een Top 250 notering. Nu alleen nog genoeg stemmen.

details  

Pastorale 1943 (1978) 3,0

4 May at 15:16

Volgende stap in de oorlogsweek werd deze Pastorale '43 en daarmee een totaal onbekende film voor mij. Dus gewoon maar draaien met dit oudje was het devies.

Her verhaal eigenlijk op voorhand vrij simpel met een algemeen gesteunde verzetsgroep die het aan de stok krijgt met de plaatselijke NSB'er en kruidenier die men dan ook een kopje kleiner wil maken. Opzich niet gek en de film heeft weinig aanloop nodig waarop de overval, waar alles mee in het werk gezet wordt, snel voorvalt. Opvallend dan al de mooie authentieke sfeer en de vele bekende gezichten binnen de cast.

Maar daarna begint toch het grote zoeken wat nu eigenlijk de toon van de film is die toch regelmatig naar het flauwe neigt en aanvoelt als een klucht, als scherts. Dan is er nog een aanzienlijke tussenpose die gebruikt wordt voor de onderduikers, komen er heel veel karakters voorbij zoals Schults, Van Dale en de pogingen de twee in de val te lokken, en dat staat best wel los staat van de eigenlijke toestand tussen Poerstamper en Mertens en zijn bonnenkantoor. De film duurt voor het gevoel dan ook te lang en kan een script verweten worden waarin men te veel afdwaalt of men moet een beeld willen toen waarin niemand is die hij lijkt en zowel vriend als vijand dichtbij is.

Pastorale '43 is dan ook best oké te noemen voor een keer en krijgt een voldoende maar daar is dan ook veel mee gezegd.

details  

De Bunker (1992) 3,0

Alternative title De Bunker: Het Verhaal van Gerrit Kleinveld, 3 May at 22:05

Als tiener een keer gezien maar veel indruk maken deed de film destijds niet omdat het niet bepaald de oorlog was die ik hoopte te zien of graag zag. Dertig jaar later was ik toch wel weer eens nieuwsgierig naar de film, maar uiteindelijk viel het toch wel weer een beetje tegen.

Het begin mag er desondanks zijn met een korte ingeleide na de overval en de paranoia aanwezig bij karakter Gerrit die op zijn hoede is. Het is tevergeefs en de aanpak daarna tot aan 'de bunker' is ook interessant, waar Gerrit zowel moed als vindingrijkheid voor de dag legt, waarop de film aan zijn ware aard toe is beschreven door de synopsis als een kruising tussen Cast Away en Papillon. En even verwacht ik dat we misschien met Kotalla te maken gaan krijgen aangezien Amersfoort zijn werkterrein was, maar de beul van Amersfoort zat toch kennelijk alleen in het kamp. Afijn, na de eerste afranseling komt toch helaas al snel de klad in de film die zijn verwachtingn niet waarmaakt.

Reeds opgevallen is dan al het overacteren waar praktisch iedereen zich schuldig aan maakt. Onvermijdelijk, maar vooral een constatering, is de verveling, sleur en irritatie die aanbreekt in de gevangenis, dat is dan ook niet een klacht. Een punt van kritiek is wel hoe men het vervolg gestalte geeft als een soort kibbelende praatgroep. We hebben de Amsterdammer, de dominee, de heiden en de fijnproever die aan een stuk elkaar in de haren vliegen en zeurt en zannikt. Trouwens erg knap hoe je elkaar kennelijk zo goed kan verstaan vanuit een andere afgesloten cel terwijl ik een specifieke collega die al pratende wegloopt niet eens goed versta. Het komt eerder over als een gekkenhuis dan een bajes waar de Duitsers er kennelijk ook niet op toe zien dat er stilte gehandhaafd wordt. Erg opmerkelijk.

Afijn duidelijk is dat de film behoorlijk instort maar gelukkig met de ontsnapping weer een beetje opveert en tevens een moment is die ik als enige herken. Samen met de behoorlijke opening krijgt de film een voldoende voor de moeite en was het leuk de film weer eens te zien maar daar houdt het ook snel mee op.

details  

08/15 (1954) 3,5

2 May at 15:21

Waarom kunnen we niet gewoon rustig opstaan? Iedere ochtend dat geschreeuw...

Volgende etappe van oorlogsweek met 08/15 deel 1 waar mijn vader voor aanschoof op de gebruikelijke dinsdagavond maar vooral ook omdat hij dit boek heeft en er altijd met veel plezier oversprak. Een boek overigens die ik ook wel geprobeerd heb maar waar ik snel van genezen was met alle beslommeringen op de kazerne. Maar dat was toen, wie weet hoe ik nu tegen het boek aan kijk.

En het beeld is duidelijk betreffende het eerste deel van 08/15, namelijk het kazerne leven met de opleiding van de rekruten en eigenlijk verschilt het beeld weinig van zoals we dat al zo vaak gezien hebben met sadistische onderofficieren, kleineren, gemene spelletjes, oefeningen in de blubber en veel routine en verveling. En vooral in de beginfase is de toon jolig en doet al het gesjans en de grappen klucht-achtig aan en heeft het de kenmerken van een toneelstuk waar overspel en sjansen de belangrijkste bezigheid is. Maar de humor is in die zin wel aanstekelijk met de mannen over de muur, het dronkenschap, het salueren van Vierbein, de dronken hauptmann en de zogenaamde slaapwandelaar.

En tot de helft is 08/15 part 1 redelijk op zijn manier, neigt een beetje naar het flauwe, wil vooral niet serieus zijn en gaat temidden van routine en verveling eigenlijk net nergens over. Maar dat verandert toch zo over de helft wanneer er veel dingen gebeuren en samenvallen rond Asch die hoog spel speelt. Bizar en erg grappig is het drinkgelag van de onderofficieren waar het een wonder is dat er geen gewonden vallen. De kop van Hans Christian Blech doet het trouwens ook altijd goed die we inmiddels in heel wat oorlogsfilms gezien hebben met littekens die hij aan het Oostfront zou hebben opgelopen.

En zo blijkt 08/15 een best wel vermakelijke film waarvan ik hoop dat het een opwarmertje is tot nog beter. Wellicht dat de wat koddige toon bij de oorlog ingeruild wordt voor een serieuzere sfeer, maar dat zullen we dinsdag zien wanneer part 2 aan de beurt is.

details