Log

Maandagavond aan de slag met deze maar al te bekende titel waar Megan Fox haar benchmark een beetje mee neerzetten. Laat ik het zo zeggen dat ik daarvoor nooit van haar gehoord had. Maar goed Jennifer's Body dus, en hier had ik eigenlijk wel iets meer van verwacht.

Want het is toch een titel die veel exposure kreeg en bezit een behoorlijke cast, onduidelijk vind ik van meet af aan of Jennifer als bezeten is want het tilt in ieder geval op van dom praat en vervelen gedrag richting Needy. Zo dom en onnozel is ze daarentegen weer in bijzijn van de band waar ik Fox eigenlijk ook nog slecht vind acteren. Het ligt daarna allemaal voor de hand wat er gaat gebeuren en vind zo'n moment als Needy die zogenaamd thuis plotseling erg bang is, maar dat even later ook weer vergeten is en in het donker rondloopt en deuren opentrekt enzo, erg laakbaar als slecht opgebouwd.

Afijn, zoals gezegd laat de rest zich raden met Jennifer gone evil en Needy als enige die dat echt ziet en aan wil pakken met natuurlijk prom night als het moment suprême. Het moet gezegd dat de Gore op een gegeven wel leuk is net als een paar kills, maar het zijn de weinige lichtpuntjes in een verder matige film die de verwachtingen niet waar maakt. Een voldoende zit er dan ook niet in voor Jennifer's Body. En Megan Fox...dat moet je smaak maar net zijn.

Zondag aan een oudje, uiteraard ook op horror gebied, en dat werd deze Dracula Prince of Darkness met niemand minder dan Christopher Lee.

Het kwaad is in die zin al eens verslagen maar tien jaar later dienen een stel toeristen als katalysator waarop The Count weer tot leven komt met een gevecht op leven en dood als gevolg. Ditmaal begin ik bij de slechte punten van de film waar het geheel allemaal een beetje naar formulewerk neigt, zijn de eerste 40 minuten dodelijk saai door een overdaad aan dialoog, en is de keuze voor een zwijgende Dracula ook zo zo. Waar ik eerder klaagde over saaiheid en overdaad aan dialoog zou je zeggen dat dit een voordeel is, toch mist er daardoor iets en is Dracula zelf daardoor aan de statische en simpele kant.

Maar natuurlijk zijn er ook goede punten waar het vergaan tot as in de opening, en halverwege de wederopstanding, best wel knap gemaakt zijn met voor die tijd beperkte middelen. Tevens heeft het geheel vanaf de wederopstanding best wel de nodige sfeer en komt de film behoorlijk terug van een erg matige en slaapverwekkende opening. Maar een top waardering gaat dit niet krijgen want daar is het allemaal toch net wat mager voor.

Zaterdagavond als afsluiter nog even met deze Netflix film bezig genaamd Evil Dead Burn en daarmee niet de enige Evil Dead die dit weekend op mijn pad kwam. Zijn ze dan al zo ver? Zijn er zoveel delen van? Kennelijk...

De opening is best oké rond het bootje waar opeens behoorlijke gruwelijkheden plaatsvinden, zeg maar gerust dat het behoorlijk creepy is hoe ze toekijkt en daarna toeslaat. Dit kon toch best nog wel eens wat worden is mijn gedachte waar ik wel even twijfel of het me aan kennis ontbreekt wie deze dame is omdat ik het vorige deel niet gezien heb. Maar die zorg wordt al snel weggenomen door twijfel over de film waar de kennismaking met de familie Price toch vooral langzaam, traag en aan de saaie kant is. Het is hopen op verandering die dan ook snel komt aan de etenstafel waar pa flipt. Yeah actie!

Maar ook dat gevoel en blijdschap is weer van korte duur waar er aanvankelijk een aardige afwisseling is tussen stevige actie en een beetje dialoog en een moment als Thya die terugkeert met een hoofdsteun van een auto door haar nek. Fraai zijn de stevige gevechten tussen Joseph en zijn pa en anders wel met Thya die de kelder wordt ingewerkt wat best wel creatief in beeld wordt gebracht. Maar vervolgens wordt dit sterke punt vrij snel het zwakke punt van de film want al snel is het een aaneenschakeling van gevechten of juist één hele lange, het is maar hoe je het wilt zien. En op een gegeven moment verveelt dit simpelweg, het is vrijwel allemaal hetzelfde waar iedereen evil geworden is en in een soort van tagteam om de beurt achter Alice aan zit.

En zoals reeds gezegd wordt deze Evil Dead Burn vanaf de helft erg eentonig zelfs een beetje vermoeiend. De kills zijn wel geinig net als de Gore wanneer Joseph door staat te slaan op Thya. Maar het is allemaal te weinig, te gemakkelijk en had ik hier meer van verwacht.

You've turned the House of the Lord in to a circus!

Ik had op primetime zaterdagavond wel zin in iets bijzonders en deze film was me al eens onder de aandacht gekomen waarop hij zaterdag weer voorbij kwam in een MovieMeter horror top 250. En na een kleine speurtocht op internet vond ik toch zowaar de film waarop ik deze kon zien, en poeh, dit was me nogal wat, en zeker de moeite waard! Lieve hemel wat een film.

En waar te beginnen over deze bijzondere film waar het plot eigenlijk niet eens zo ingewikkeld is met Father Grandier die er zijn eigen levensstijl en manieren op na houdt, overigens niet slecht is maar zichzelf wel een bepaalde macht toe-eigent, en uiteraard de verzameling nonnen waarvan vooral zuster Jeanne een beetje de weg kwijt is. Koren op de molen van zijn tegenstanders die tot grote lengte gaan om dit tegen hem te gebruiken en een heksenjager inschakelen die er inquisitie-achtige praktijken op nahoudt waar slechts één doel is, namelijk 'Barbertje moet hangen'. Dit allen wordt toch wel op hoogst eigenzinnige wijze in beeld gebracht waar het groots qua opzet is, Oliver Reed op dreef, Redgrave er niet aan onder doet en je van de ene verbazing in de andere valt.

Want wat we te zien krijgen grenst regelmatige aan het losgeslagen kolderiek of anders wel aan een apocalyptische helachtig beeld met Grandier lopend door de straat temidden van de epidemie waar we even later twee dokters zien experimenteren met een vrouw. Net zo goed hebben we de hallucinate waanbeelden van zuster Jeanne of anders wel de op het waanzinnige af duivelsuitdrijving die op een orgie uitloopt. Het is fascinerend, bevreemdend, spookachtig, ongemakkelijk, en spottend, toch kan het met recht horror genoemd worden waar het vooral draait om de wreedheid van de mens die beweert te handelen vanuit een grotere macht.

En eigenlijk is het niet best wat mensen elkaar de afgelopen eeuwen in de naam van geloof hebben aangedaan wat natuurlijk ook voor deze film geld waar er lustig op los gemarteld wordt om maar te horen wat we kennelijk horen willen. Zo ook de scène waar zuster Jeanne tot een biecht wordt gedwongen en alle andere nonnen aan het protesteren slaan, of anders wel de mislukte uitdrijving bij alle nonnen die in totale chaos uitmondt. Wat een bijzondere en moeilijke scènes moeten dat geweest zijn om te regisseren en in elkaar te zetten. Dan zijn er tenslotte nog alle elementen zoals angst, terreur, marteling en vooral hoofdzonden als obsessie, macht, sadisme die met voeten betreden worden waarop het instituut kerk weer in een fraai daglicht te staan komt. Dan zou ik nog bijna de sterke soundtrack vergeten en zoiets bizars als toeschouwers bij de martelingen cq inquisitie-achtige taferelen, en dan ben ik een heel eind met mijn comment.

Het is inmiddels twee avonden geleden waar ik me er nog steeds niet minder om verbaas wat deze film bracht. Grote indruk heeft het geheel dus zeker gemaakt en is er absoluut de intentie om de film nog eens te kijken of anders aan te schaffen.

Vrijdagavond de vervolgstappen van de twee weekse horrormarathon en dat leverde deze Evil Dead 2 op waar deel 1 goed is, maar verder niet echt mijn ding, maar ik mij wel eerder al kostelijk vermaakte met de derde uit de reeks. Dus derhalve was ik wel benieuwd wat deel 2 te bieden had waar er toch wel erg veel verschil zitten tussen de 1ste en de 3de.

Ash dus, die zich andermaal laat verleiden tot een weekendje in een hutje in het bos, je zou je afvragen heb je dan niets geleerd? Ik zou nooit weer een poot in het bos zetten met zo'n ervaring, maar Ash gaat er gewoon weer op uit wat al een eerste prachtige scène oplevert met de auto over de brug. Bij aankomst in het huisje is het uiteraard wachten op de pleuris die weldra gaat uitbreken, en wanneer het boek gevonden wordt en bepaalde woorden gezegd worden is dat snel gerealiseerd en kan de strijd met het duister andermaal beginnen wat verschillende koldrieke maar ook bijzondere momenten op gaat leveren.

Want op dat vlak valt er veel te genieten met een dansend lijk, verschillende moorddadige griezels, de rechterhand die een eigen leven gaat leiden, heel veel strijd en smerigheid en wat kan Bruce Campbell toch goed schreeuwen. Opvallend daarnaast is toch al de switch van serieuze horror richting de komedie achtige toon die Army of Darkness heeft. Want vooral de actie neigt toch regelmatig naar het slapstickachtige, iets wat absoluut niet vervelend is want zoals ik al eerder zei spreekt de serieuzere toon van de eerste film mij niet echt aan waar ik de derde wel erg leuk vond. Dus dit deel past ook beter in het potje met een goed cijfer tot gevolg.

Vrijdagmiddag tussen de bedrijven door het tweede deel uit de Blair Witch reeks meegepikt, en wat had die film me ooit in de macht na de eerste kijkbeurt. Wat zwoer ik de film af om nooit weer te zien, iets dat twee jaar geleden overwonnen werd waarop ik nu ook wel durfde met het vervolg die het bestaanslicht gezien heeft vooral door Hollywood's franchise/sequel honger, iets dat vrijwel nooit kwaliteit oplevert.

De opening lijkt verder te gaan met 'echte' beelden en interviews met mensen uit de regio in Maryland, maar dat wordt snel ingewisseld voor het standaard concept met acteurs, en dus geen found footage beelden, waar local Jeff als gids tours aanbied langs de beruchte plekken in het bos en nog een slaatje probeert te slaan uit de verkoop van souvenirs. Maar het is al vrij snel niet pluis met het stel in het bos waar de boel snel van kwaad tot erger wordt, ze zich vervolgens terugtrekken in Jeff zijn hide out waar nog heel wat staat te gebeuren. Klinkt interessant zou je zeggen, daar is wel wat van te maken denk je dan...

Maar het tegendeel is waar, want de karakters zijn vervelend en oninteressant, men doet niets anders dan elkaar irriteren en ruzie maken, is het allemaal van de hak op de tak met vreemde dingen en verschijningen, wordt het nergens spannend, is het acteren onder de maat en doet men eigenlijk het meest voor de hand liggende niet, namelijk naar huis gaan en dat bos ontvluchten. Daarnaast mist het de film in alles wat juist het eerste deel deed onderscheiden. Daarom geen voldoende en wellicht nu al in de horrorweken wellicht de slechtste film die voorbij gaat komen deze twee weken.

Vrijdagavond aan de slag met deze de The Whisper Man op Netflix die kan rekenen op een behoorlijk verhaal en cast. Toch zijn de beoordelingen en de cijfergemiddeldes niet mals, maar zoals men zegt de beste recensent ben je zelf dus draaien met dat ding.

En ik heb niet veel moeite met dit verhaal waar ik wel meteen lekker in zit samen met zijn licht grimmige en grauwe sfeer, en daarmee sowieso een film die sfeervol te noemen is. Daarbij doet het allemaal wel een beetje aan Prisoners denken die ik ontzettend goed vindt waar tevens meteen de kanttekening geplaatst moet worden dat de film daar niet bij in de buurt komt. Maar zoals reeds gezegd doet The Whisper Man het aanvankelijk prima met detective Beck in een lopende vermissingzaak Tom die met zijn zoontje verhuisd en al snel met vreemde dingen te maken krijgt. En het moet gezegd dat de soundtrack super is, er prima geacteerd wordt door zowel Keaton als Adam Scott, er een aantal momenten prima opgebouwd worden zoals de hand door de brievenbus en de race tegen de klok op het einde.

Maar zoals het lage cijfergemiddelde doet vermoeden zitten er toch wel wat haken en ogen aan de film, zo is er weinig introductie en uitleg rondom de link met een eerdere seriemoordenaar, hangt het verder van toevalligheden aan elkaar dat bijvoorbeeld de detective van toen net de vader van Tom is, anders is het wel buitengewoon dat ze net in het huis komen te wonen waar het laatste en nooit gevonden laatste slachtoffer van de vorige serial killer ligt of dat zoonlief van Frank de zelfde neigingen heeft. Dan is het wel zo twijfelachtig dat zo'n rijke stinkerd verzamelaar als liaison tussen mensen in zit, en is het allemaal een beetje gemakkelijk hoe Beck zich eerst door die snotneus laat verrassen waarop Tom en zijn vader hem ook niet aankunnen terwijl hij een ernstig snijwond aan zijn voet achillespees heeft en vind ik alle logica die Willis voor de dag legt dat Frank zijn eigen kind wil wurgen ook nog al een conclusie die nogal uit de lucht komt vallen.

Zo super is het dus allemaal ook weer niet, zitten er best wel wat twijfelachtige dingetjes in het plot maar verveelt het desondanks niet echt en vermaakte dus best wel. Daarom wat mij betreft een minimale voldoende.

Maandag tenslotte nog even aan de slag met The Valdez Horses, een kringloop aanwinst, en de aandacht trok doormiddel van de aanwezigheid van Bronson. Laten we maar eens proberen of dit wat is waar de man patent heeft op harde revenge achtige films en klassieke westerns. Maar dat biedt weinig tot geen garantie waar deze Chino toch gewoon zo nu en dan stomvervelend was.

Het idee, hoewel cliché, lijkt ansich nog niet zo gek met Chino die het volgens de synopsis van de dvd zelf aan de stok krijgt met andere boeren en landeigenaren. Dat moet met een acteur als Bronson toch wel uitlopen op wat actie zou je zeggen, de kennismaking tussen de norse Chino en het jochie neem ik dan ook maar voor lief waar in werkelijkheid niet zoveel aan is. Het is toch vooral wachten op de eerste problemen die zich in het dorpje aandienen waarnaar de film wel op gang zou moeten zijn. Waar na die korte confrontatie waar de film beterschap toont, dondert de boel daarna toch keihard inelkaar.

Want vervolgens wil het voor mij niet echt lukken met deze film en vooral niet boeien waar vervolgens de focus vooral ligt op het jongetje, paarden trainen en verzorgen, en de relatie met Catherine. De uiteindelijke explosie/botsing met andere karakters laat niet alleen heel erg lang opzich wachten, tevens stelt het ook allemaal niet zoveel voor. En aangezien paarden me niet interesseert, en Bronson met zijn gebruikelijke norsigheid en karakter Chino te weinig brengt in een verder karrige film, houdt het wat dat betreft niet over. Ik kan dan ook niet anders zeggen dan dat dit een behoorlijke tegenvaller was en verre van de moeite waard. Snel op naar de volgende wat mij betreft.

Maandagavond aan de slag met deze kringloopvondst genaamd When Harry met Sally, en daarmee natuurlijk een maar al te bekende titel en scène die iedereen wel kent met Meg Ryan in het restaurant. Wat de film verder inhield wist ik niet maar als Meg Ryan er inspeelt is het niet moeilijk te raden aangezien die patent heeft op romantische komedies.

Harry en Sally dus die elkaar vanaf school /universiteit verschillende keren tegenkomen en in dezelfde stad belanden, namelijk New York. En opzich is het idee best interessant omtrent de afstoot/aantrek reactie die mannen en vrouwen op elkaar hebben. En dan is er natuurlijk het discussiepunt of mannen en vrouwen vrienden kunnen zijn zonder bijbedoelingen, een discussie die ik ook wel eens gehad heb met een vrouwelijke vriend dat ik vond dat dit kon en zij haar twijfels had. Vervolgens zijn er wel problemen ontstaan omdat ze opeens iemand had en daar niet eerlijk in was wat tot heibel leidde. Vanuit haar optiek zal het vast jaloezie geweest zijn wat eigenlijk weer aangeeft dat veel natuurlijk aan eigen interpretatie onderhevigd is. Is het dan zo moeilijk? Wellicht niet, ik denk dat we het te vaak zelf moeilijk maken en teveel zelf invullen.

Maar goed, terug naar de film waar ik nooit zo veel met Billy Crystal op heb maar daarentegen wel met Meg Ryan waar ik vroeger een beetje verliefd op was voordat Sandra Bullock in beeld kwam. Wat ziet Ryan er tegenwoordig verschrikkelijk uit, het is toch weinig vrouwen in Hollywood gegeven om waardig oud te worden waar de film ook niet helemaal je van het is. Want waar de discussie/het onderwerp interessant is, zo ook de wisselwerking tussen de twee die langzaam door andere ervaringen naar elkaar toegroeien, tevens de verandering bij beide karakters en hun veranderende inzichten, verzand het geheel mij toch te vaak in nietszeggende dialogen en interacties tussen het stel en is het wachten tot het einde wanneer de situatie pas echt ingewikkeld wordt en men zich uit moet spreken.

Dus ja, echt interessant vond ik de film dan ook niet waar de aandacht en concentratie op de film regelmatig weg is. Goed een keer gezien te hebben waar dit toch een maar al te bekende titel is met een hele bekende scène in het restaurant waar de reactie van de andere klant nog best wel aardig is. Daarom wat mij betreft een magere voldoende.

Zondag aan de slag met deze Leni Riefenstahl Triumph des Willens die ik zomaar bij de kringloop tegenkwam. En dit wilde ik wel eens even zien als geïnteresseerde van de Tweede Wereldoorlog en tevens de meeste andere oorlogen.

En deze materie verveeld nooit, en voor al de mensen die zich dan altijd afvragen hoe heeft het kunnen gebeuren; bij de juiste omstandigheden kan dus alles ontstaan. Duidelijk mag zijn in welke rampspoed Duitsland gestort werd na de Eerste Wereldoorlog door Amerika en de rest van Europa met gigantische, praktisch niet uitvoerbare, herstel betalingen waarop Frankrijk bijvoorbeeld het Ruhrgebied inpikte wat automatisch betekende weer minder economie, weer minder kolen, en weer meer honger in Duitsland met hyperinflatie en de grote depressie er bovenop en vervolgens een land dat politiektechnisch ook nog eens verscheurd werd door alle mogelijke partijen en richtingen. De Weimar republiek stond op een gegeven moment garant voor politieke wanorde, honger, armoede en was een land op de afgrond.

En vervolgens vind ik het dan niet moeilijk te begrijpen wat er gebeurde, wat er ontstond, dat er hoop ontstond en de mensen weer trots voelden. Want je moet toch begrijpen dat men in de jaren vooraf weinig had om gelukkig over te zijn. Dat dit dan op het megalomane af gevierd moet worden in Neurenberg is niet minder dan passend. Want Neurenberg is Beiers, en Beieren stond eind periode Weimarrepubliek bekend om zijn extreem rechtse opvattingen waar ook nog eens een dorpsgek als Julius Streicher Gauleiter was. Het kon niet anders dan dat deze regio het epicentrum was van deze dadendrang. Het is dan ook een soort massahysterie wat we zien waar Hitler niet geheel onterecht als Mad Man wordt neergezet, bovendien zijn de verkiezingen van '32 weinig eerlijk verlopen, toch kan ik mij niet aan het idee onttrekken dat hij toch vooral ook spreekbuis was voor de vele problemen en trauma's die het land in die jaren rijk was.

Maar goed, laat ik ook nog iets zeggen over de film waar het de vraag is of we nu naar een documentaire zitten te kijken of een uitgesponnen reclamefilm waar het vooral lijkt op het laatste en de beelden soms indrukwekkend zijn maar ook naar het on-interessant neigen en veel van hetzelfde zijn. Desalniettemin is de hand van een kundig iemand te zien, zijn er tal van prachtige scènes met alle versierde straten, marcherende troepen, uitbundige menigtes en vooral de scènes bij avond en in het donker. Dat het propaganda van het zuivere water is mag wel duidelijk zijn met natuurlijk deze overdreven mooie kant met heel wat duisters achter deze façade, en hoewel de film op een gegeven moment aan de eentonige kant is geeft dit toch wel te denken.

Zaterdagavond aan de slag met deze 2000 meters to Andriivka mede mogelijk gemaakt door Pathe, want gezien dit van dezelfde maker was als 20 Days In Mariupol moest ik dit wel zien aangezien ik dat ook een erg goede documentaire vond.

Het verhaal mag duidelijk zijn met de verslaggever soms tussen de soldaten, waar ook veel bodycams gebruikt zijn, in de nog altijd voortdurende strijd tussen Oekraïne en Rusland. Het zijn van meet af aan beelden die er geen misverstand over laten bestaan dat dichterbij niet gaat lukken en wat voor vlucht technologie tegenwoordig genomen heeft met hoe goed en gedetailleerd deze beelden eruit zien. Ook duidelijk is meteen de stress, spanning en chaos waar willekeur heerst bij wat er eventueel op je schuttersput inslaat. De chaos is compleet wanneer de aflossing met de APC mislukt en dit slachtoffers oplevert, bijzonder toch eigenlijk de rust en gelatenheid waarin dit geconcludeerd wordt door de slachtoffers en hun wens om achtergelaten te worden.

Inzet van dit geheel het gehucht Andriivka die slechts bereikbaar is door een bosstrook omgeven door landmijnen en vijandelijkheden. Toch is het in de strook zelf ook lang niet altijd pluis waar verschillende Russische eenheden zitten of het anders wel drones of artillerie regent. Ik moet dan altijd aan het boek 'Van het Westelijk front geen nieuws' denken waar de soldaten van beide partijen uitzagen naar het avontuur van de oorlog en maar wat graag een steentje wilden bijdragen cq niet thuis wilden zitten. Hoe anders ziet de werkelijkheid eruit waar jonge knapen praten over een vorige leven, smerige koppen met opgedroogde korsten onder de neus, constant waakzaam en bang, en vol van haat wanneer men een Rus omsingelt. En dat terwijl die Russen niet veel beter af zijn en ook maar gebruikt worden door hun leider.

De ontnuchtering kan richting het einde niet verder onderstreept worden dan wanneer men de ruïnes van het dorpje bereikt en dit toch simpelweg niet de moeite van de inzet waard lijkt te zijn waarop alles toch wel erg hulpeloos, hopeloos en uitzichtloos lijkt. Hoewel we oorlog in die zin maar op kleine schaal te zien krijgen vat het wel alles perfect samen van de rommel tot ruïne, van gelatenheid tot angst en verlies tot een pyrrusoverwinning. Daarom is dit een knappe documentaire.

Het vervolg vrijdagavond vond ik in deze Nightmare on Elm Street remake die ik glad vergeten was dat deze bestond, want het is toch wel weer 16 jaar geleden dat men deze nieuw leven inblies. Kennelijk kon het rekenen op weinig animo want daar is het ook bij gebleven en de film zo kijkend kan ik me er iets bij voorstellen.

De opening is desalniettemin prima in het restaurant met Dean die het eerste slachtoffer wordt van Freddy's dadendrang. Tevens interessant is de prima lijkende cast met Mara, Britton, Clancy Brown en is met de aanwezigheid van Jackie Earle Haley vrij snel ingevuld wie Freddy speelt, en op zich lijkt dat allemaal prima gecast. De film zelf verspilt daarna weinig tijd waarop het volgende slachtoffer en diens nachtmerries snel in beeld komt waar vooral Rooney Mara er acterenderwijs het meeste van maakt. En het moet gezegd dat er absoluut een aantal mooie momenten zijn zoals de aanval op Nancy in de apotheek en anders wel van die kleine momentjes zoals Quinton in de bibliotheek.

Nu moet ik zeggen dat het kijken van het origineel alweer meer dan 3 jaar geleden is en ik daar dus weinig kennis meer van heb, toch had ik de indruk dat het orgineel verzorgder is en iets meer verhaal omvat, waar het geval met deze tieners toch vooral fragmentarisch en chaotisch overkomt. Tevens, maar dit kan ook aan mijn geheugen liggen, heb ik de indruk dat hier veel meer de nadruk gelegd wordt op het lot van Freddy in eerdere tijden, iets dat niet perse slecht hoeft te zijn maar verder ook niet super wordt uitgewerkt ofzo. Buiten dat valt uiteindelijk Jackie Earle ook erg tegen die totaal geen dynamiek of iets extra's aan de rol of het karakter kan geven, en alleen maar moeilijk kan kijken, waar juist de glimlach van Freddy een van de sterke punten was.

De conclusie is dan ook dat het net zo'n onnodige remake is als bijvoorbeeld Hellraiser was of anders wel Candyman. Geen voldoende voor deze Nightmare...

Vrijdagavond als eerst aan de slag met deze Love and Monsters op blu-ray wat zoals gewoonlijk een kringloopvondst is. Geen idee van het verhaal noch de kwaliteit, maar het leek me op zich een film die wel een beetje aansloot bij Shaun of the Dead, Zombie Land , Scouts Guide of the Zombie Apocalyps en meer van dat soort films. En opzich pruim ik die wel dus kom maar op...

En op zich gaat de film leuk genoeg van start waar alle beestjes op aarde groter geworden zijn en vooral heel erg moordlustig waarop de mens, in dit geval Joel, hun heil ondergronds hebben gezocht. En denkend aan vroeger en zijn verloren liefde heeft Joel het daar niet gemakkelijk mee wat er voor zorgt dat hij op pad wil om haar te zoeken. Leuk sowieso de situering beneden, de positie van iedereen en de weinig spectaculaire en dappere rol van Joel zelf met het gevecht tegen een bidsprinkhaan of zoiets als voorlopig hoogtepunt. Niet slecht tot daar...

De terugblik na zijn vorige leven en vriendin, en eerste schreden bovengronds, halen in het vervolg het tempo uit de film en wordt het er allemaal een beetje gezappig op. Gelukkig krijgt het geheel weer wat meer sjeu met Clyde en Minnow waar de hond ook erg leuk is. Opvallend vind ik dan toch weer het weinig serieuze karakter van Joel die het meeste van de tijd niet loopt op te letten, verkeerde keuzes maakt en in zichzelf loopt te praten, maar ook geen adequaat wapentuig heeft met alleen dat kruisboogje. Wellicht dat dit deel van de humor is dat hij juist geen overlever en krijger is en er een beetje doorheen mazzelt.

Laatste pluspunt voordat ik met de kritiek begin is toch wel dat het er visueel allemaal geweldig uitziet, de monsters en beesten zien er overtuigend en fraai uit en is het allemaal mooi vormgegeven. Tevens hebben we twee prachtige dames voor het uitzicht in de vorm van de relatief onbekende Henwick en Hollman. Minder punten aan de film zijn dan toch vooral dat het hollen of stilstaan is, of veel tempo en spectaculair met een aanvallend beest, of er wordt een beetje voortgehobbeld aan de hand van de piekerende Joel die overal met zijn gedachten zit behalve bij overleven. Dan is het redelijk voorspelbaar dat hij het allemaal wel overleeft, ook dat hij opeens wel beestjes durft te doden, en is zijn hysterische gedoe ook wel eens wat too much.

Toch is Love and Monsters acceptabel en vermakelijk genoeg voor een keer waar het uiteindelijk vooral om persoonlijke groei draait.

En dan vrijdagmiddag eindelijk de grote afsluiting van Peaky Blinders met de film die onlangs uitgekomen is genaamd The Immortal Man. Had ik hier veel zin? Nee opzich niet, dit ervoer ik toch als een verplicht nummertje omdat ik het helemaal wilde afsluiten en hoopte ik toch vooral dat deze film beter is dan El Camino, de bekende afsluiter van Breaking Bad. En op zich viel het allemaal mee...

Godzalig is natuurlijk het tijdsbeeld met Engeland in de Blitz, iedere nacht bombardementen met grote gevolgen en schade, de dreiging en angst voor spionnen en een dergelijk plan om de Engelse economie te ontwrichten, iets dat ook daadwerkelijk bedacht is, ook ver geweest qua planning was maar nooit doorgevoerd werd. En op zich is het interessant zat met de Peaky's, inmiddels onder leiding van zoonlief, die te midden van alle oorlog en ellende hun gang gaan en bezig zijn met eigen agenda. Tijd dat papa ingrijpt waar zoonlief ook nog eens in een duister complot beland. Sterk ook het 'chilling' moment waarop Tommy zuslief ziet staan midden op de weg.

Meer dan prima is de cast met Tim Roth die ik altijd goed vind, is Rebecca Ferguson zoals gewoonlijk om op te vreten en is Barry Keoghan ook altijd goed. Zoals gewoonlijk tilt het weer op van de stijl, zijn de locaties mooi met name de gebombardeerde steden, is er sprake van goede muziek met onder andere twee covers van Massive Attack nummers en heeft het geheel een redelijke finale. Toch is het niet allemaal de zon die schijnt rond deze film die toch nog wel eens een beetje moeite heeft de aandacht vast te houden, zich met een dergelijk verhaal beter leent voor een film dan een heel seizoen, maar verder geen topcijfer gaat krijgen want daar komt het toch allemaal een beetje te kort voor en neigt het allemaal een beetje naar overbodig.

Woensdagavond aan de slag met deze Contraband die ik op de gok had meegenomen bij de kringloop. Veel kennis had ik niet van de titel noch het verhaal, maar de cast zag er goed genoeg uit. Toch was het allemaal niet heel erg bijzonder...

Farraday dus die een of andere supersmokkelaar in ruste is en door toedoen van familie zich toch weer op het slechte pad moet begeven. Het is een basis of begin die in die zin ontzettend aan Gone in 60 Seconds doet denken of anders wel andere misdaad films. Want natuurlijk is zwagerlief met de verkeerde mensen in zee gegaan, natuurlijk valt daar niet mee te praten, en uiteraard moet het hoofdkarakter tot het uiterste gaan om de situatie te redden. Zoals gezegd, hoe voorspelbaar en cliché. En natuurlijk tilt het op van de hindernissen en obstakels die overwonnen moeten worden, doen ze ook nog even een klus in een klus, en andermaal hoe voorspelbaar en cliché, het komt natuurlijk allemaal wel goed.

Maar daar de film helemaal op afkammen is toch wat tekort door de bocht want de cast doet het op zich prima, waar Ribisi best een aardig brutaal gangstertje neerzet, Wahlberg zoals gewoonlijk aimabel, Beckinsale natuurlijk prachtig en ik ontzettend graag naar Ben Foster mag kijken. Daarnaast zijn de settings aardig met de industrie en havens soms in duistere sfeer gehuld, en is het verder vakkundig geschoten en gemonteerd. Maar voor een top beoordeling schiet het toch behoorlijk tekort en is het allemaal een beetje te simpel, te slap en voorspelbaar.

Nog wat tijd over afgelopen maandag en aan de slag gegaan met Last stand at Sable River die ik op de gok had meegenomen vanwege Tom Selleck en de gedachten aan verschillende avonturen en western films waarin hij toch meer dan prima voor de dag komt.

En aanvankelijk lijkt het geheel redelijk van start te gaan met een goede cast, de naweeën van de burgeroorlog en een soms duistere sfeer. Maar vervolgens is het toch wel een erg standaard, zeg maar cliché aandoend verhaal met een stille doch doortastende held, de gebruikelijke bad guys/gemene landeigenaar, en de daar aangekoppelde strijd. Iets dat niet perse slecht hoeft te zijn, het is ook niet zo dat het slecht is, toch werkt het in het geval van de film niet echt.

Want ik vind het maar een trage en saaie bedoening, het is vlees noch vis waar het geheel nooit helemaal op toeren lijkt te komt en de karakters ook onvoldoende aanspreken. Ook erg bijzonder vind ik dat vijanden die elkaar kort daarvoor nog beschoten plotseling net zo snel vrienden worden om achter iemand anders aan te gaan. De belegering van Cable rond zijn huisje in de eén tegen 4 situatie is dan nog best wel oké maar veel te mager om de film te redden. Want het mag duidelijk dat deze film voor mij te kort komt voor een goed cijfer.

Maandagavond even aan de slag met deze Ghostbusters Frozen Empire die ik was tegengekomen bij de kringloop en op de gok had meegenomen. En laten we meteen vaststellen dat de eerste twee films uit de jaren '80 natuurlijk cult van de bovenste plank zijn en de derde film met het vrouwelijke team een product van tegenwoordig is en vooral sterft in flauwheid. Zou het er beter op worden als men ging spoken jagen met een gezin? Is dit de volgende Woke stap en trap naar vroeger waar vier mannen eerst ingeruild zijn voor vier vrouwen en nu een braaf gezinnetje met puberende tieners? Iets voor Disney wellicht....? Het zien van Afterlife kwam er nog niet van waar ook de interesse ontbrak, maar bleek Frozen Empire best wel oké.

Afijn, gezin Spengler dus die inmiddels de stad spookvrij probeert te houden, en hoewel het er wel oké uit ziet, is het wel meteen allemaal wat overdreven en op het randje met de achtervolging en de jongste van het stel op een stoel buiten de auto met een plasma geweer....hmmm...tja. maar het vervolg is redelijk te noemen met de problemen die langzaam ontstaan en het gezin dat langzaam uitelkaar valt met alle gevolgen van dien waar de stad zoals gewoonlijk gigantisch gevaar loopt.

En het moet gezegd dat wanneer de grote vijand verschijnt dit toch best oké is en het toch minder een woke kinder/familie filmpje is dan ik verwacht had en blijkt die Garraka toch een lastige en vooral fraai vormgegeven gozer waar zelfs de oudjes onder de wapenen geroepen worden om het kwaad te beslechten. En het moet gezegd dat de opbouw naar de finale ook best oké is, is het leuk de oude cast weer te zien, is het geheel best vermakelijk en valt dus in het geheel niet tegen ondanks dat het natuurlijk allemaal niet top is. En nu ben ik toch een beetje nieuwsgierig naar de voorganger...

Zondag klassieker avond aan de slag met deze The Paradine case, en daar liep ik bij voorbaat warm voor want het betreft een Hitchcock, en die verzamel en kijk ik graag. Maar ook in het geval van Hitchcock blijkt dat niet alles in goud verandert wat hij aanraakt, iets dat we ook wel wisten met Topaz ergens ver weg in het geheugen.

Raadsheer Anthony Keane dus die de verdediging van ene juffrouw Paradine op zich neemt die er van beschuldig wordt haar man te hebben omgebracht door middel van vergiftiging, en aanvankelijk lijkt het geheel zich te ontwikkelen als een redelijk mysterie met de mogelijke femme fatale en andere karakters die er allemaal iets mee te maken kunnen hebben. Ondertussen speelt er ook nog het nodige rond Keane zijn priveleven aangezien zijn obsessie voor mejuffrouw Paradine steeds grotere vormen aanneemt, en valt er wat voor te zeggen waar Alida Valli meer dan prima de mysterieuze en intrigerende Maddalena neerzet.

Toch verliest de film zichzelf daarna volledige in een zoutloos rechtbank drama en praatfilm waar langzaam alle spanning en interesse uitsijpelt tot de ontknoping eindelijk daar is en ik met een zucht de aftiteling ontvang. Want pfffff....dit is geenszins een Hitchcock te noemen zoals we een Hitchcock kennen. Er zijn wellicht wel een paar momentjes die de meester goed opbouwt, zo wordt Maddalena ook goed neergezet maar verder is het toch wel een lange en saaie vertoning waar alle dialoog alleen maar vertragend werkt. En met te wetenschap rond de strijd tussen producent en regisseur zou je bijna denken dat de film een soort van stil protest is en anders gewoon een mislukking.

The Paradine Case zelf heeft er in ieder geval weinig aan waar het enthousiasme rond deze film bij mij snel was uitgeblust. Geen voldoende wat mij betreft.

En verder met Superman 4 wat er cijfertechnisch niet best uit leek te zien. Van de andere kant, kan het slechter dan deel 3? Naar mijn idee niet...waar ik geen kennis had of ik deze film ooit eerder gezien had, maar de ontsnappingspoging van Luthor met behulp van de rare auto kwam me toch wel erg bekend voor, dus waarschijnlijk wel.

Maar goed, Lexie dus die na een jailbreak andermaal de degens wil kruisen met Superman waarvoor hij een eigen Meta Human creëert met alle gebruikelijke en te verwachten gebeurtenissen tot gevolg. En eigenlijk betreft het een standaard recept met het gebruikelijke gedoe met Lois, de snelle verkleedpartijtjes, hierendaar iemand redden, heeft Superman zijn gebruikelijke dip of is on the brink of losing, en natuurlijk komt het uiteindelijk allemaal wel goed. Waar zagen we dit vaker zou je bijna afvragen...

Toch vind ik dit deel minder slecht als de voorganger want de schijtlollige en flauwe toon is toch zeker ingewisseld voor iets serieuzer, is Hackman toch prima op dreef als bad guy- mastermind en ziet het er allemaal best wel prima uit zo ook de special effects. Het is natuurlijk allemaal wel wat aan de brave kant en nogal moralistisch en is Jon Cryer wel een beetje vervelend als het onnozele neefje. Toch is dit een stuk beter te pruimen dan het derde deel maar gebrek aan spanning en een verhaal dat toch net iets te mager is zorgt voor een zelfde cijfer als deel 3.

Zaterdagavond aan de slag met deze Superman 3 die al enige tijd klaar lag. Na jarenlang deze film verwisseld te hebben met deel 2 was ik er dan eindelijk achter dat dit einde aan deze film toebehoren, en dat was me wel wat toen ik dit als kind zag. En ik heb wel eens gelezen op Facebook dat er meer mensen in shock waren vanwege de situatie op het einde met het ontstaan van de cyborg, is het dan zo eng? Voor een jong gevormde geest wellicht wel die in de jaren '80 nog niet zoveel gewend was.

Maar Superman 3 dus, waar het zien van 1 en 2 alweer iets te lang geleden is om nog te weten hoe de toon van die twee films was, niettemin begint de film toch wel bijzonder flauw met de kettingreactie van dingen, struikelende mensen en weet wat meer, iets dat eigenlijk nergens toe leidt buiten het ongeluk met de auto en de brandweerkraan. Het is samen met het vervolg van de film, en het gezicht van Richard Pryor die voor zijn doen nog wel meevalt, een recept voor banaliteit. Hoe serieus moet en dergelijke film dan zijn? Wellicht niet, toch is dit allemaal te flauw voor woorden met ook nog wel wat irritante personages zoals Brad en Lorelei. Bovendien wat wil Webster nu precies...? Het wordt mij nooit helemaal duidelijk.

Maar het is niet allemaal slecht waar de kryptonite toch wel een andere werking heeft dan anders en Superman een soort van evil wordt. Interessant en fraai is dan ook wel het gevecht tegen zichzelf op de junkyard die een grote mate van herkenning heeft met bijvoorbeeld de magneet en de metaalpers. Uiteraard komen we dan aan in de finale bij de grot die zoals zo vaak qua uitkomst voorspelbaar is, want natuurlijk gaat het wel goed komen, met natuurlijk het gewraakte moment waar Vera in een cyborg verandert. Waar je als kind je al niet druk overmaakt denk ik dan.

Duidelijk is inmiddels dat de reeks steeds slechter wordt en ik die conclusie ook al bij deel 2 gesteld had en de tendens toch wel heel erg naar het flauwe neigt. Daarom dus geen voldoende voor dit deel waar ik nostalgie technisch gezien toch wel iets meer van had verwacht.

Vrijdagavond eens even aan de slag met deze The Blackout en daarmee een Russische productie die ik bij de kringloop was tegengekomen en op gok meenam in de hoop op één of andere onbekend cult product. Maar helaas viel het toch allemaal wat tegen...

Aan de inspiratie uit andere films zal het niet liggen want zo koketteert de productie zelf al met de titels Blade Runner en Resident Evil, maar kunnen daar nog gemakkelijk Edge of Tomorrow, Spectral en Battlefield Los Angeles aantoegevoegd worden met wellicht een beetje Voldemort of anders wel Klatu uit respectievelijk Harry Potter en The Day The Earth stood still. Verder wil ik eerst wel even doorbreien op de goede punten waar het eruit ziet als een grote en dure productie, het ook meermaals visueel fraai te noemen is, ziet de actie en met name het eindgevecht er goed uit, en is er op verschillende momenten, in het geval van duistere scènes, ook sprake van een goede en sterke sfeer.

Maar daar is toch al snel veel mee gezegd, waar je qua verhaal en karakters toch een beetje met een honger blijft zitten, het allemaal erg vlak is en relatief inhoudsloos. Opzich is er wel een basis voor een verhaal maar dat grijpt nooit ergens, dat boeit eigenlijk geen enkel moment. Men heeft het heel druk, er zijn tal van personages en gedoe, maar inhoudelijk voegt het allemaal niets toe en is het gewoon onvoldoende. Daarbij komt dat de film dan serieus ook nog eens een half uur tot 3 kwartier te lang is voor de boodschap en inhoud, en ik zal vast niet de enige zijn die een bepaalde Russische boodschap/propaganda ziet. Want toevallig is het een deel van Rusland met landen en streken waar het al enige jaren onrustig is en vroeger aan de USSR toebehoorden. De boodschap lijkt wel heel erg neer te komen op Rusland versus de wereld, met de rest van de wereld neergezet als aliens en invloeden die men niet wenst en natuurlijk zijn alle Russen opofferingsgezinde helden.

Afijn, het mag duidelijk zijn. Echt slecht is de film niet, maar hij mist wel finesse, subtiliteit en diepte om goed te zijn. Nu komt het toch snel neer of 2 uur en 10 minuten aan gedoe die voorbij trekken en dat je denkt...het zal...

Gisteravond even aan de slag met deze The Muppets die ik van een collega gekregen had samen met een ander stapeltje. Nu ben ik niet zo van de kinderfilms maar als jaren '80 kind kon je hier niet anders dan mee opgroeien, leuk vinden en dus een bron van herkenning hebben.

En voor Walter is dat dus niet anders met het opgroeien en een bepaalde connectie en spiegel voor hem omdat hij zelf ook een Muppet is. Vervolgens ontdekt hij het duivelse plan van miljonair Richman die de studio wil overnemen en slopen voor wat er in de grond zou zitten. Het is the call to arms waarop alle Muppets worden gemobiliseerd, iets dat natuurlijk met de nodige humor gebeurt, om een show te organiseren, geld binnen te halen en de studio te redden.

En het heeft zo zijn charme met een behoorlijke cast en gasten, een grote opzet en veel leuke humor waar natuurlijk de bekende Muppets voorbij komen. Uiteraard blijft het allemaal vrij simpel en braaf, is het nu eenmaal voor een bepaalde doelgroep, en is het grootste minpunt op een gegeven moment toch wel dat simpele hoofd van die Jason Segel dat een beetje gaat tegen staan en ben ik niet zo van die zing/ musical achtige momenten zoals Tex Richman met zijn variatie op Rich Man. Chris Cooper die gaat zingen, fijn dat zo'n man zich nergens voor schaamt, toch moet je het niet willen als je het mij vraagt en verbaas ik me andermaal dat men toch weer iemand weet te strikken die gewoon niet kan zingen in het rijtje past van Brosnan in Mama Mia en Ryan Gosling in La La Land.

Maar dat is verder vergevelijk binnen een film die erg veel op het jeugdsentiment aanspreekt en derhalve prima vermaakt.

De tweede keuze op de zaterdagavond viel op deze Nightmare on Elmstreet deel 2 waar de films van deze reeks niet bepaalt voor het oprapen liggen bij de kringloop en de eerste op zich een redelijke indruk achterliet. En daarom dacht ik laat ik eens verder gaan met deze reeks waar ik al kijkende het vermoeden kreeg dat ik het beste deel al gehad hebt.

Want Freddy is weer van de partij, het instrument uiteraard andermaal dromen, is dit keer ene Jessie de klos en zijn er enkele fases en momenten best wel fijn opgebouwd net als het verschijnen van Freddy zelf in bijvoorbeeld de slaapkamer van Grady wat er erg knap uitziet. Waar dat zijn toch al met moeite de pluspunten van deze film waar het van meet af aan stuurloos, zeg maar gerust zelfs bij tijd en wijlen een irritant geheel is.

Want we hebben geen aansprekende hoofdrolspeler in het karakter van Jessie, is Patton ook nog eens een erg matig acteur, is dat gezin met die vader ronduit vervelend, net als pestkop Grady die regelmatig op het randje is, en ontbeert het geheel simpelweg verhaal, waar het niet meer is dan fragmenten en losse momenten lijken van Jessie's thuis en schoolsituatie waar zo nu en dan eens wat gebeurt. Het ontbreekt de film dus aan karakters, verhaal, gebeurtenissen, en stijl en sfeer.

Dus puntje bij paaltje is gewoon alles onder de maat bij deze film en is dit Nightmare on Elmstreet deel dan ook een vieze tegenvaller.

Zaterdagavond na een lang dagje weg even ontspannen op de bank met minimaal twee filmpjes, de vraag was alleen wat waar ik het vooral kort wilde houden. En daarbij viel de keuze op deze kringloop vondst die ik op de gok had meegenomen in de hoop een of andere sci-fi actie cultfilm te hebben ontdekt. Mogelijk iets buitenlands dat onder de radar gebleven was...maar nee, dit bleek toch wel een uitermate droevige en slechte film.

Stiekem zie ik dan zo'n schrijver aan zijn tafeltje zitten en zichzelf verkneukelen bij de gedachte aan de stoere karakters die hij heeft geschapen, de gevatte en scherpe grappen die ze maken, de brute actie met een niets ontziende tegenstander, en dan ook nog de locatie der locaties, waar het niet gevaarlijker kan namelijk Tsjernobyl. Woeha...wat stoer en spannend allemaal, maar dan wel voor een stel kleuters, en is het te begrijpen dat er slechts een budget van 3,5 miljoen dollars voor de film beschikbaar was en is dat eigenlijk nog teveel.

De opening heeft nog het voordeel van de twijfel hoewel de Matrix achtige bullet-time actie al weinig originaliteit voorspelt en er eigenlijk ook nog onder de maat en houterig uitziet. Dan hebben de huurlingen ook nog allemaal van die slechte gevatte grappen dat ik denk oh het moet ook nog humoristisch zijn, en vanaf daar kan je zo film eigenlijk al afschieten. Want het is natuurlijk te voorspelbaar dat ze in een val lopen, ziet de CGI er zowel in de omgeving van Tsjernobyl als de robots slecht uit, stellen het script en de dialogen niets voor, en wordt er natuurlijk ook nog eens heel slecht geacteerd.

Een van de weinige redelijke punten aan de film zijn tenminste nog de twee knappe dames in het geval van Swain, die toch wel diep gezonken lijkt, en Natassia Malthe die acterenderwijs wel op haar niveau zit. Het mag verder duidelijk zijn dat dit iets was om heel snel te vergeten...

Vrijdagavond aan de slag met deze Nuremberg waarvan het de vraag is wat voor zin het heeft om daar weer een film over te maken. Want er zijn best wel wat films en series inmiddels over het beruchte tribunaal. Bovendien was er dan nog zoiets als een zekere Russell Crowe die ene Herman Göring zou gaan spelen. Een Australiër als Duitser? Kan dit? Is dit slim? Komt dit wel goed? Maar verdomd nog aan toe Nuremberg bleek toch meer dan oké hoewel het niet heel erg veel nieuws onder de zon had te bieden.

Want vooral Crowe valt toch op die zowaar de moeite genomen heeft om Duits te leren en dus meer aan de rol weet toe te voegen dan een dikke kop en zwaarlijvigheid. Buiten dat treffen we een behoorlijke cast, heeft de zaak met Jackson als aanklager toch iets meer voeten in de aarde dan de Nuremberg zaak met Alec Baldwin waar de zaak zelf eerder een formaliteit lijkt. In dit geval houdt het toch wel meer in hoe een dergelijke zaak op te bouwen en wat de basis is als aanklager. Hoe ga je als buitenstaander een ander land in zijn eigen rechtsysteem aanklagen? Een uitermate interessant gegeven waar we verder vooral psychiater Kelley volgen die niet alleen moet waken over de geestelijke gezondheid van de gevangen maar ook handvaten moet bieden om überhaupt te begrijpen wat er gebeurd is.

En ook dat is best wel weer interessant, met diepgaande gesprekken over alle ellende in Duitsland, de wederopstanding en de logica van bepaalde zaken. Voeg daar nog wat haantjesgedrag en interne strijd tussen de Amerikanen aan toe waar Kelley ook niet helemaal van onbesproken gedrag is en je hebt toch heel wat. En uiteraard wordt het vuurwerk tot op het laatst bewaard met de zaak waar Jackson en Goring uiteindelijk de degens kruisen waar de ijdele, slimme en charismatische Nazi nog een harde noot blijkt om te kraken. De echte gesprekken en verhoren tussen Jackson en Goring hebben bijna vier dagen geduurd en draaiden niet alleen om dat ene ondertekende document maar ook over andere bevelen en een decreet waarin Göring bepaald had dat de Joden waardevolle dingen niet mee mochten nemen zoals goud, juwelen en geld.

Maar goed, het idee van Nuremberg komt meer dan prima over met een behoorlijke soundtrack, goede cast en knap acteerwerk. Waarop ik toch nog even aan zaterdag denk toen ik een bezoek bracht aan Oorlogsmuseum Overloon waar een film getoond werd over actie/reactie, kuddegedrag, keuzes en uiteraard de boodschap 'nooit weer' en 'oorlog hoort in een museum'. Het is echter ijdele hoop dat er ooit wat gaat veranderen...

En vrijdagmiddag alweer zo'n jeugdherinnering met deze Quigley Down Under waar de grote wens heerste om deze weer eens te zien. Tegenkomen bij de kringloop lukte vooralsnog niet waarop een internet stream uitkomst bood.

En wat een bij voorbaat lekker begin met de introductie van het karakter Quigley, cooler dan cool, met een bijzonder sterke kwaliteit als scherpschutter, en wat een fijn lesje leert hij verscheidene leden van de Marston-clan, niet in de minste de baas zelf van wie Quigley hoort waarvoor hij eigenlijk is aangetrokken. Uiteraard allemaal niet zonder consequentie waarop hij kennis maakt met de harde hand van de Australiërs en de niets ontziende outback.

Alan Ruckman is zoals gewoonlijk op dreef als gentleman achtige bad guy met scherpe humor, is Tom Selleck ook prima als stoïcijnse held, en wat is Laura San Giacomo hier een snoepje net als in The Stand. De jacht die op een gegeven moment volgt is lekker te noemen waar Quigley de bendeleden één voor één pakt en hij de bende het vuur aan de schenen legt met belegering en een uitstekende opbouw richting de finale. Erg indrukwekkend ook het verschijnen van de aboriginals in combinatie met de op dat moment gevoerde soundtrack.

Als er dan toch minpunten zijn betreft het wellicht dat het Quigley, op een gegeven moment vooral tijdens de scène bij nacht in het dorpje, erg gemakkelijk afgaat, tevens is er altijd wel het gevoel dat het allemaal goed gaat komen, dus echt verrassen doet het evenmin. Maar daar leidt de film wat mij betreft geen pijn aan die ontzettend vermakelijk is en weinig aan kracht heeft ingeboet.

Donderdagavond even aan de slag met deze Race for Glory over de strijd om de rally titel tussen Audi en Lancia die ik voor een prikje had gekocht en wel een gokje waard leek.

Want voor wie een beetje geschiedenis weet van autosport of regelmatig Top Gear gezien heeft kent dit legendarische verhaal die op fantastische wijze werd uitgevochten en waar zo'n beetje iedere truc uit de kast werd gehaald, het is een geweldig verhaal wat dat betreft en een prachtig onderwerp voor een goede film. Pluspunten zijn sowieso het tijdsbeeld en al die prachtige wagens in retro stijl, komen alle bekend trucs voorbij zoals het bedrog met het aantal productie wagens, het zout in de bochten, de bandenwissel, en het feit dat Audi 4wd uitgevonden had en plotseling toegestaan werd in de reglementen en het moeilijke en obsternate karakter Rohrl die zei dat zijn auto geen rolkooi nodig had want hij was niet van plan om te crashen. Ik meende dat Lancia daar ook iets mee uitgevreten had...

Tot daar aan toe dus lekker, waar de stijl en cinematografie goed is net als de soundtrack, waar het geheel toch prima drijft op een bepaalde retro vibe. En ansich zou je zeggen dat het verhaal zichzelf verteld, dat de strijd zelf al voldoende is, dat de karakters en/of achtergronden er niet zo heel erg toe doen. Maar de film lijd toch serieus pijn aan de matige dialogen, bord kartonnen karakters en een karaktertechnisch diepe leegte. Ai! Wat gaat dit mis waar ook nog eens dingen bedacht worden en aan toegevoegd worden zoals de coureur in coma.

En dat is toch verdomd jammer, want hier was toch wel iets meer van te maken geweest met een klein beetje meer diepte en karakter opbouw waar de strijd op zich tussen de auto's een goed genoeg verhaal is maar het simpelweg inhoud en structuur mist.

Woensdagmiddag deze Jekyll and Hyde er even bij gepakt aangezien ik dinsdag het boek van R.L. Stevenson had gekocht en al langere tijd deze jeugdherinnering wilde herkijken.

Michael Caine is voor mij onlosmakelijk aan deze rol verbonden waar dit in mijn jeugd/tienertijd best indruk maakte ondanks dat het een beetje aan de saaie kant begint. Want het eerste beeld is toch vooral kak en high society waar we zijdelings de kennismaking met Dr. Jekyll krijgen en diens moeizame relatie met vakbroeder Dr. Lanyon. En aanvankelijk is de gedachten dat dit toch wel eens wat kan gaan tegenvallen. Maar gelukkig komt daar snel verandering in als blijkt wat Dr. Jekyll in zijn schild voert en ontdekt heeft.

Want waar het boek zich vooral op psychologisch vlak houdt richt Mr. Hyde hier toch best wat aan vooral met betrekking tot Sara wat Jekyll ook bepaald aangrijpt. Voeg daar een behoorlijke cast aan toe, een indrukwekkende transformatie, de jacht op Hyde, een bij tijd en wijlen duistere sfeer en goede opbouw richting het einde, en we hebben toch heel wat ook al verschilt het wel wat van de basis en geeft het nog een bepaalde pinch tijdens de laatste scène met het jongetje, iets dat toen ongemakkelijk en naar was en nu nog steeds is.

Ik kan ook niet anders zeggen dan dat dit een prima invulling is van het bekende boek en daarmee een prima film.

Hello Bob! Bye Bob! Best dollar eightie i've ever had!!!

Als afsluiter van de film-marathon had ik wel trek in iets soepels en iets waarvan ik wist dat ik het leuk ging vinden, en daarbij viel dus de keuze op Young Guns 2 die ik toch best wel weer eens graag wilde zien. Beide delen zag ik in mijn jeugd en in beide gevallen maakten die een goede indruk, tegenwoordig kunnen de films niet echt meer mee maar met een beetje goodwill is het toch wel ontzettend vermakelijk.

Duidelijk is dat de film niet overlopend van de diepte, het vooral heel erg van de dik aangezette karakters en vlotte aanpak moeten hebben, tempo en rondvliegende kogels, plus Billy die overal een dolletje van maakt. Het geheel gaat dan ook snel los waar het meteen spektakel is en de kogels in het rondvliegen waarop de meeste karakters weer acte de presence geven al moeten sommigen er aan hun haar bijgetrokken worden zoals in het geval van Scurlock. De Bende is weer zo goed als compleet inclusief wat nieuwe karakters, kan de jacht op Billy The Kid weer op gang komen en blijken zelf vrienden niet te vertrouwen.

Opmerkelijk de enorme cast met een heel hoop bekende namen, zelfs soms in maar kleine rolletjes zoals Coburn, Mortensen en meende ik Robert Patrick te zien in de opening maar kan ik dat nergens terugvinden dus zal ik dat verkeerd hebben. Dan zijn er nog verschillende vette karakters zoals William Petersen die reuze interessant is als Pat Garrett, Slater als Dirty Dave en Leon Rippy als grofgebekte sheriff Bob Dillinger, is Alan Ruck minder vervelend als anders en Mortensen lekker droog. Bon Jovi en Alan Silvestre hebben de handen in elkaar geslagen voor een goede soundtrack die soms doet denken aan Predator, en wat het gedrag van Estevez betreft, dat gelach en gedol van Billy is wel eens wat teveel. Buiten dat klopt het historisch gezien niet want Garrett was geen bendelid.

Maar ik vind het vergeeflijk in een film die het nodige aan jeugdsentiment herbergt, lekker vlot genoemd kan worden, en met een overdaad aan actie en jaren '90 sfeer en muziek gewoon lekker is waarop ik de eerste misschien ook maar eens even moet herzien voor een betere comment.

En de volgende film in de marathon werd deze Stephen King genaamd Cat's Eye die ik bij mij weten niet kende tot ik begon te kijken waarop het mij toch maar al te bekend voorkwam. Een topper blijkt het allerminst maar vermakelijk was dit toch zeker waar zoals gewoonlijk psychologie en soms irreële angst de maat slaan...

Bijzonder de leidraad door de drie verhalen gevormd door de kat, en nu ben ik dol op katten dus is het voor mij geen straf om het verhaal van deze pientere poes te zien met in sommige gevallen een beschermengel of reddende factor. Geinig sowieso de opening met Cujo en en Christine, vind ik het ook nog wel even interessant te weten de USS North Carolina, veteraan uit de Pacific campagne, kortstondig op de achtergrond zien, waarop we toch de angst van de meeste katten ouders zien en dat is dat het poesje zomaar meegenomen wordt en niet voor de meest leuke dingen met de elektrische martelkamer waarbij we vervolgens door drie verschillende verhalen koersen met iemand die probeert te stoppen met roken, een geschil tussen twee heren over een dame en een meisje lastig gevallen door een monster.

Wat dat betreft is het allemaal typisch King die net zo gemakkelijk en wel erge adhoc anti-rook campagne opzet, als wel verder gaat met de ruzie tussen de twee mannen of vanuit het kinderlijk perspectief kan schrijven. Is het allemaal even eng of spannend? Nee, want het draait toch vooral om psychologie, om wat de mens elkaar soms aandoet vanuit sadisme of juist hulpvaardigheid, en dat dingen vaak niet lijken zoals ze zijn in het geval van het laatste verhaaltje. De cast is behoorlijk te noemen, de muziek soms erg goed, is het gebeuren met de trol wel wat kinderlijk maar niettemin erg knap gemaakt, en heeft het geheel zonder dat het heel goed is prima vermaakt daarom gewoon een voldoende ook al is het krap.

Volgende stap betroft deze Crocodile die zowaar van Tobe Hooper bleek te zijn. Maar dat niet alles wat Hooper produceert meteen goed is wisten we inmiddels al. En het moet gezegd dat dit niet best was, iets dat wel in de lijn der verwachtingen lag...

En wat moet het toch eentonig zijn als horrorregisseur, de casting van het typische volk dat er vooral jong en lekker uit moet zien waar het acteerwerk verwaarloosbaar is, net als het cliché rijke verhaal met gezuip, gegeil en de hele aanloop met de karakters van het groepje onbewust wat voor gevaar er loert waarop de doden één voor één gaan vallen. Voeg daar uitermate lelijke CGI aan toe en alweer een film afgeleverd toch...? Iets dat toch 1,2 miljoen dollar gekost heeft en waar zelfs een vervolg op gekomen is... kennelijk is er dan toch een markt voor.

Maar goed, het mag duidelijk zijn dat het een cliche rijk gebeuren is met een krokodil Expert die zo uit Crocodile Dundee lijkt te zijn weggelopen, het nodige aan dom gedrag en flauwe humor zoals die ene gast de hele tijd met zijn insectenspray, ziet het er fuck lelijk uit qua CGI en is het allemaal zo dom als het maar kan waar de groep natuurlijk allang weg had kunnen zijn en door domme keuzes alleen maar verder in de shit komt. Ze helpen elkaar ook zo lekker als er een paar gewond zijn tijdens de vlucht.

De enige echt goede reden die Crocodile heeft om door te gaan met kijken is toch wel de schare knappe dames want aan het uitzicht met Caitlin Martin, Julie Mintz en Sommer Knight zal het niet liggen, maar buiten dat....yikes! Snel naar de volgende film.

Tijdens de film marathon verder met deze Wing and a Prayer en dus een film die tijdens de Tweede Wereldoorlog al werd geschoten over de slag om Midway en de aanloop daarnaartoe.

En aanvankelijk loopt de film niet over van de actie en gebeurtenissen waar de meeste opwinding komt uit het landen van de toestellen tijdens de opening van de film, iets waar bepaalde karakters ook meteen met hun verhouding op scherp worden gezet. Het zijn irritaties te over waar de carrier, waarschijnlijk de USS Yorktown, wordt ingezet als lokaas om vooral de Jappen in een soort schaduwspel voor de gek te houden en ze vooral uit de tent te lokken rondom Midway. Een voorstelling van zaken die niet helemaal klopt, maar dat terzijde...

Het gebruik van echte beelden is zoals zo vaak goed, grappig de jong ogende Harry Morgan die we beter kennen als leidinggevende van het hospitaal in de serie MASH, en als men dan eindelijk ten strijde trekt wordt dat toch fraai vormgegeven en is andermaal dat beeld van stress, spanning en de piloten richting een zekere dood sturen, want als de vijandelijke luchtafweer hun niet fataal wordt is het wel de uiterste grens qua bereik die benadert wordt met de point of no return voor de vliegtuigen. Voeg daar ook nog fraaie beelden aan toe van het vliegdekschip zelf die onder vuur komt te liggen met alle afweer in volle actie waar de hulzen over het dek vliegen waarop Wing an a Prayer toch nog op een niet verwachte manier eindigt omdat het begin nogal gezapig was.

Met terugwerkende kracht toont de film dus wel degelijk een sterk beeld van uitzichtloosheid, het altijd maar onderweg zijn, irritaties aanboord van de kleine vertrekken mede vanwege het tactisch heen en weer schuiven, om vervolgens toch met een knal af te sluiten rondom wapengekletter en actie. Wat mij betreft is dit dan ook een prima film.