Log

Zondag klassiekeravond bracht kringloopvondst Don't bother to Knock, en hoewel vooraf de kennis ontbrak is dat dan toch weer zo'n moment dat je zo'n film niet laat liggen en op de gok meeneemt. En hoewel het verhaal interessant genoeg leek viel het toch allemaal een beetje tegen.

Het verhaal is opzich duidelijk met Nell die uit de hoge hoed getoverd wordt om oppas te spelen. Niets aan de hand toch? Niets bijzonders zou je zeggen waar het opvallend is dat femme fatale Monroe hier breekt met haar gebruikelijke sexuele rollen en hier zelfs een rol speelt met diepte. Want waar alles aanvankelijk in orde lijkt tijdens oppasdienst, waar de ouders beneden in het restaurant zitten, slaat de sfeer langzaam om niet in de minste door de impuls van toevallige buurman Jed.

En het moet gezegd dat Monroe prima acteert en het geval Nell op subtiele wijze uit de boeken wordt gedaan. Want waar anderen een minpunt zien in de weinig bekende achtergrond van Nell vind ik het juist wel interessant hoe het beeld rond haar langzaam instort met het ongeremde gedrag zomaar sierraden en kleding aan te trekken, de tragische en langzame traan wanneer ze een vliegtuig hoort en anders wel het subtiele moment waarop het litteken op de pols in beeld komt, en het wordt alleen maar van kwaad tot erger. En zoals reeds gezegd is het niet bepaald oninteressant ook met alle spelletjes en leugens tegenover Jed waar je toch afvraagt waar dit nu eigenlijk heen gaat.

Maar zoals zo vaak, geen film zonder minpunten, dus deze ook niet waar het de film toch wel aan opbouwende spanning ontbreekt waardoor het gedrag van La Monroe toch eigenlijk niet meer dan gewoon vreemd is, en heeft de film zo kort als hij is toch moeite om te blijven boeien. Daarom helaas niet meer dan een 3.

Griezelen op zaterdagavond werd Fear Street Part One mede mogelijk gemaakt door Netflix. En hoewel het cijfergemiddelde vrij bleekjes is leek mij dit toch wel interessant al was het alleen maar om de vintage sfeer en styling. En laat ik vast zeggen dat ik dit best wel vermakelijk en leuk vond.

Shadyside dus waar dit geheel uit de pen komt van chef kippenvel R.L. Stine, en het duurt niet lang voor 'the shit hits the van' waarop zich een geheel ontwikkelt dat heel veel elementen van zoveel Halloween als Scream heeft, zeg maar gerust een soort van kruising. Lekker cliché, voorspelbaar en weinig nieuws onder de zon zou je kunnen zeggen, met de scholieren, typische highschool, het uiteraard net Halloween is en de gebruikelijke spot van de jongeren omtrent de moorden en spanning zoals we dat ook al zagen in Scream of anders wel The Faculty. Is dat erg...? Neuh...dat vind ik niet.

Want Fear Street heeft verder opzich eigen identiteit genoeg met een paar prima karakters, knappe dames, fijne vintage achtige stijl met veel neon kleuren en een ronduit zalige soundtrack met een waslijst aan goed muziek met ondermeer 9 inch Nails, Garbage, Bush, Sophie B. Hawkins, Portishead, Radiohead en zelfs een vergeten nummer als Your Woman van White Town. Echt geweldig! Voeg daar iets bovennatuurlijks aan toe met spookachtige visioenen, een geweldige opgezette val in de highschool, die ik zelf niet beter had kunnen bedenken en is het geheel gewoon lekker vlot met fijne oneliners en humor. Dan zijn er nog een paar heerlijke kills en is de finale in de supermarkt gewoon sterk en goed vormgegeven ook qua styling.

Is er dan niets mis mee? Natuurlijk wel, de reeds genoemde voorspelbaarheid en dat het niets toont dat we al eens eerder gezien hebben, missen we toch wel een beetje geschiedenis omtrent Shadyside en een vloek die er zou heersen wat maar mondjesmaat wordt uitgelegd, is de lesbische relatie tussen Sam en Deena wat aan de Woke kant, maar kan mij dat allemaal niet zo storen waar dit toch een erg fijn tussendoortje is en erg vermakelijk was. Wellicht zo vermakelijk dat ik niet eens tot volgende week zaterdag wacht voor deel 2.

Zaterdagavond los met Micky 17 die toch wel een zekere interesse mocht genieten vanwege de regisseur en hoofdrolspeler. En waar ik toch eigenlijk iets anders verwachte, geen komedie in ieder geval, bleek het toch op zijn zachts gezegd een aparte film te zijn die je even moet liggen.

Mickey dus, die er om bekend staat dat hij niet uitblinkt in de beste keuzes en op de vlucht slaat voor schuldeisers en tekent als expandable op een ruimtemissie. En een expandable zal Mickey zijn die dus vooral als 'guinea pig' gebruikt gaat worden voor de meest afschuwelijke dingen waar men ook nog eens een planeet gevonden heeft die men wil gaan koloniseren. En je raadt het al, ook hier mag Mickey de spits afbijten in onderzoek naar het klimaat, leefomgeving, veiligheid, vijanden en virussen. En zo telt het al snel op naar de titel, nummer 17, wanneer er een kink in de kabel ontstaat wanneer deze bij toeval zijn dood ontloopt en terugkeert om geconfronteerd te worden met zijn opvolger. Iets dat een behoorlijke belangenverstrengeling, botsingen der karakters, protocol overtreding, maar ook snode plannen om het een en ander te veranderen aan de leiding, teweeg brengt.

En zo is het dus nogal wat met een dictator, zijn gestoorde vrouw, een donkere schertsende toon rond de expeditie, de bemanning die langzaamaan oproer kraait, en de bewoners van de planeet die een zekere vernietiging in het verschiet ligt en uiteraard lijdend voorwerp Mickey. En wat worden sommige dingen toch kostelijk gebracht niet in de laatste plaats de sullige Micky of anders wel de wijze waarop Nasha de doorgedraaide Marshall op zijn plek zet. Uiteraard is er dan nog de vraag wat nu eigenlijk de boodschap van de film is, en ik moet zeggen dat er nog wel thema's zijn die men loslaat. Namelijk de dadendrang van de mens/leiders met alle slachtoffers symbolisch gezien in de terugkerende Mickey, wellicht dat daarom de karakters regelmatig verschillen, tevens de moord op het individu voor het grotere belang, verder kan men kapitalisme, kolonialisme, machtsmisbruik en uitbuiting nog noemen in dat kader. De film kan in ieder geval niet enige thematiek ontzegd worden als je het mij vraagt.

Voeg daar een behoorlijke cast aan toe met andermaal een sterke prestatie van Pattinson en dan lijkt Mickey 17 toch heel wat te hebben behalve dat de film serieus te lang duurt. Wat mij betreft een half uur tot drie kwartier zelfs, en daar lijd de film wat mij betreft toch best pijn aan waar de film goed te doen is maar nu ook weer niet zo super dat ik dat gemakkelijk verteer. Daarom is wat mij betreft een 3,5 meer dan op zijn plaats.

Als weekend afsluiter aan de slag met The Devil's Own waarvan ik me kan herinneren dat ik met grote gretigheid naar de bioscoop spoedde zo in het voorjaar van 1997. En de ontvangst destijds staat me niet heel goed meer voor de geest maar ik meen toch dat ik het niet heel bijzonder vond. Desondanks was het wel tijd voor een herkijk en comment al hier, maar helaas is er weinig veranderd aan de algemene opinie.

Toch is het idee niet slecht en betreft dat hetzelfde met de opening waar we toch een fraai beeld hebben van de willekeur, haat en onrust door de jaren heen in Ierland. En zo mag het bikkelharde gevecht er zeer zeker zijn, hoewel wellicht een beetje overdreven hoe het arrestatieteam en de militairen bij bosjes sneuvelen en toch vrij dom te werk gaan. Desalniettemin slaagt het beeld van een harde en smerige strijd die uitmondt in grote plannen met het onvermijdelijke vertrek van Frankie naar Amerika en plaatsing bij aimabele Tom O'Meara. Maar zoals verwacht kan worden gaat het niet lang goed met verschillende obstakels en problemen on the way.

En weetje, The Devil's Own is eigenlijk helemaal niet slecht, Brad Pitt legt een redelijk accent voor de dag en kan heel goed een bepaalde spanning brengen door alleen maar te kijken en niets te zeggen, natuurlijk is in de wereld van het terrorisme, ondergrondse netwerken en wapenhandelaren niemand te vertrouwen en vallen vooral The Cranberries nog even op met hun mooie titelsong met Julia Styles in één van haar eerste rollen. Maar dat is het dan ook wel een beetje waar Ford vooral teveel zichzelf is en weinig toevoegt, en de film zelf eigenlijk te braaf, te degelijk en te voorspelbaar is. Het weet nergens te verrassen en ontstijgt de middelmaat nergens wat de film niet perse slecht maakt maar wel weinig memorabel en herinneringswaardig maakt.

Maandagmiddag afgetrapt met Pompeï die ik gekregen had van een collega die een stapeltje films kwijt wilde. Daar zeg ik uiteraard geen nee tegen en kon ik nog wat dingen kijken die anders niet snel op mijn pad komen. Zoals bijvoorbeeld deze Pompeii waarvan helaas wel erg snel duidelijk was dat het niets was.

De titel doet nog hopen op iets, iets meer, iets geschiedkundig, een interessante episode over de ramp in het jaar 79 na Christus. En het moet gezegd, namelijk geen film zonder goede punten, dat het er allemaal wel fraai uit ziet van Pompeï zelf tot de natuur, van de vulkaan tot de uitbarsting. En ja, Pompeï was zo groot dat het een eigen amfitheater had want de stad telde destijds iets van 20,000 inwoners. De cast lijkt zelf erg goed met Harris, Sutherland, Moss en Browning en een schare aangename dames. Maar verder wil deze rip off van Dante's Peak met Gladiator en Rome achtige intriges niet slagen.

Want ook deze film lijd aan het zogenaamde Titanic syndroom waar het de vraag is waar film niet precies over gaat. Is het een rampenfilm uit het lood getrokken door randzaken of moet het een drama voorstellen die zich toevallig in Pompeii afspeelt? Iets dat we net zo goed zien in Titanic, Brittanic, Dresden en Die Gustlof om maar eens paar voorbeelden te noemen waar het ware verhaal, een ramp van epische proporties, onderhevigd is aan randzaken en cliché romantiek. En dat is in het geval van Pompeii niet anders waar het op een gegeven moment bijna een schok is dat de vulkaan in beeld komt en dat deze zich roert. Het is dan ook op het uur dat de film zich eindelijk ontwikkelt naar een full blown rampenfilm, maar zelfs dan worden er nog ergerlijke fouten en keuzes gemaakt.

Want mijn hemel, een productie die tussen de 80 en 100 miljoen ligt en dan zo'n cliché verhaal dat stoere mannen en jonge ranke dames, gezwollen ego's en politiek gekonkel levert. Dan heeft Kit ook nog eens bijzondere krachten en ruziën en vechten de karakters rustig verder terwijl het as en gesteente hem om de oren vliegt en de boel instort, heel erg realistisch natuurlijk, en hebben we temidden van de ramp ook nog eens een achtervolging met paarden en strijdwagen. Tja...dan lijkt het ook wel alsof je er niets van wil maken, want zelfs als de rampenfilm eindelijk een rampenfilm geworden is hebben de randzaken nog steeds de overhand.

Zoals te begrijpen is er een historische correctheid van 0,0 en vind ik het zelf nog wel een interessant weetje dat 90 procent van de bevolking heeft weten te ontsnappen en zijn de doden een te verwaarlozen aantal waar in mijn beleving altijd gerept werd van een totale vernietiging. Maar dat valt best mee blijkt achteraf, voor de film maakt het geen reet want die is abominabele cliché en nietszeggend.

Zondag klassiekeravond bracht John Wayne waar ik best wel weer eens zin had in een western, en dat leverde deze The Comancheros op. En waar de film verschillende goede punten bracht had het toch ook zijn minpunten.

En uiteraard hebben we Wayne weer zoals altijd, dat wil zeggen als allesweter, heerser en God over eigen omgeving. Wat moet die man in je omgeving tegelijk een irritatie als opluchting zijn want vraag het Wayne maar want hij weet het, zo moet ik ook altijd aan Island in the Sky denken waar hij gezagvoerder is en zijn navigator er kennelijk niets van kan want hij weet dat weer beter en moet dat corrigeren. Lekkere navigator dan, helaas is dit wel een beeld wat voor mij aan de man kleeft en ook nooit verandert, zo ook niet in deze film waar hij ook nog eens, zo aan zijn kleren te zien, zo van de andere set afgelopen is.

Maar goed, Cutter dus die met behulp van een oplichter een groterer bende wapenhandelaren ten val wil brengen waar het verhaal wat aan de magere kant is en alles een beetje op traditionele en standaard wijze wordt uitgevoerd. Heel erg boeien of interessant worden wil het dan ook niet zonder dat het vervelend wordt. De meeste kleur krijgt de film nog door de aanwezigheid van acteurs als Jake Elam en vooral de schmierende Marvin Lee die de boel behoorlijk opleukt. Verder valt de prachtige omgeving op en een aantal sterke actiescènes. Maar zoals reeds gezegd, echt vangen doet het geheel me niet. Maar wellicht dat een herkijk soelaas bieden waar deze film geen onvoldoende gaat krijgen.

En daarna was het even zoeken wat het griezelen ging worden, want ik wil eigenlijk wel wat dingen afstrepen op Netflix waar ik mogelijk op termijn afscheid van neem. En na lang zoeken kwam deze The Cell op de radar waar ik toch wel nieuwsgierig naar was vanwege de cast. En hoewel verschillende goede aspecten bleek dit ook alweer niet een topper te zijn net als eerder op de avond.

En laat ik maar meteen met de slechte punten beginnen waar La Lopez er natuurlijk geweldig uitziet en na het achterwerk van Winstead dus alweer een geweldige bilpartij. Maar toch vind ik het ook een zwaktebod wanneer mensen uit de muziekindustrie opeens moeten acteren want ik vind Lopez weinig tot niets toevoegen. Dan is er toch wel de bijzondere therapie met de aparte pakken, tja je moet het maar bedenken, is men kennelijk jaren bezig met deze therapie in dit systeem en is men ook allemaal even ervaren, maar dan worden er toch van die vreselijke keuzes gemaakt en protocollen gebroken dat ik bij mezelf denk wat slecht. Net zoals dat de rechercheur Catherine moet gaan helpen in het hoofd van Carl, wel ja! Lijkt zoiets fancy's als de Breuk van Whelan helemaal niet te bestaan en vind ik dat zogenaamd karakter Carl ook een beetje té met zijn ringen in zijn rug en zo. Net alsof het heel erg en indrukwekkend moet zijn maar eigenlijk alleen maar overdreven en raar is.

Dus ja, er valt nogal wat aan op te merken en heeft de film bij momenten, met de politieinval en waarschijnlijk mede door de soundtrack van Howard Shore, een vibe die heel erg gaan Se7en doet denken. Niet dat de film daar ook maar een ogenblik bij in de buurt komt maar dat geheel terzijde. Maar wanneer Catherine en Peter de strijd aanbinden met het duister alterego van Carl kan toch niet ontzegd worden dat dit er stijlvol en bij tijd en wijlen dreigend uitziet, zeg maar fraai gestyleerd. D'Onofrio toont zich in die zin ook weer als ontzettend veelzijdig en wellicht als een onderkent acteur zo mid jaren 2000. Zo mag de rest van de cast er ook zijn met Vaughn en vele andere bekende gezichten zoals Gammin, Norris, Taylor-Pruit en Weber.

Zoals reeds duidelijk mag zijn scoort de film niet goed ondanks de toch wel erg mooie droomwereld en strijd tegen het alterego van Carl. Het is duidelijk, zoals bij zoveel films, dat er best wel een idee achter zit maar te weinig over nagedacht is en geen enkel vorm van subtiliteit bezit. Daarom wat mij betreft geen voldoende ook al was de tweede helft best wel genietbaar.

Zaterdagavond eerst eens afgetrapt met het nodige aan actie wat mij fraai gestyleerd leek en waar de mooie Mary Elizabeth Winstead aanwezig is als kickass huurmoordenaar in het geval van deze Kate. What possibly could go wrong, mwoah....veel zo blijkt waar het matige cijfergemiddelde al snel duidelijk werd.

De opening wint er vooralsnog geen doekjes om waar Kate zakelijk overkomt maar ook meteen door pakt tijdens de eerste hit, duidelijk is ook dat het niet overloopt van de diepgang maar in een dergelijk geval de styling en de situering van de duistere door neon verlichte straten genoeg kan zijn in een stripachtig idee. Maar vervolgens lijkt de film de weg toch behoorlijk kwijt te raken waar de makers niet echt lijken te weten wat ze nu eigenlijk willen of wat de toon van de film moest worden. Want het ene moment is men doodserieus en zakelijk, dan hebben een scène over het dak waar Kate al koprollend er vandoor gaat die eruit ziet als een strip, dan een ronduit achterlijke ontsnapping en achtervolging in een rijdende zuurstok waar de botsing ook nog eens oer f*cking lelijk is...en dat gaat vervolgens zo door.

En dat is opzich wel jammer waar de actie en knokpartijen goed zijn en niet van die hyper over gemonteerde nonsens, tevens is er een goede cast aanwezig, is Winstead simpelweg heerlijk met nadruk op haar achterwerk, en zit er met alle belangen en onrust binnen de Yakuza clans best wel een aardig idee achter. Maar zoals reeds gezegd wordt dat teniet gedaan door een te rommelige film die alle kanten opschiet qua stijl en genre om nog maar te zwijgen van het ronduit belachelijke incasseringsvermogen van Kate, want buiten dat ze doodziek is en drie kogels opgevangen heeft waarvan eentje in het gezicht hersteld ze toch op opmerkelijke wijze iedere keer om vervolgens maar door te blijven gaan.

Tja, zal er dan ongetwijfeld gezegd worden, je moet dit ook niet te serieus nemen. Nee duh...maar een klein beetje realisme mag toch wel voor 25 miljoen. Ruimdenkend en soepel mag maar onzin hoeft het niet te worden. Afijn het mag duidelijk zijn dat dit niet helemaal mijn ding was en sluit ik me aan bij de algemene consensus van 2,5.

Herkijkweek vond zijn afsluiter in deze Millers Crossing waar deze film vooral een herbeoordeling verdiende voor een iets uitgebreidere comment. Veel leverde deze week overigens niet op buiten My Left Foot die verder overtuigd heeft en The Girl on the Train die ook een betere comment verdiende. En zo scoorde deze Millers Crossing ook beter waar hij overigens de eerste keer niet bepaald had teleurgesteld, alhoewel, het misdaaddrama wat ik verwacht had kwam er aanvankelijk niet uit, maar daar zie ik inmiddels met andere ogen naar.

Opvallend van meet af aan is de sterke cast, en met de openingsscène is er meteen en reminder waarom deze film teleurstelde, namelijk de lange en scherpe discussie tussen Casper en Leo met Tom en Dane die de boel proberen te sturen. Want wie een guns blazing, moordende en grove gangsterfilm verwacht komt bedrogen uit, want Millers Crossing richt zich vooral op de politiek, de vele fouten die gemaakt worden, en het leven van consigliere Tom die veel slimmer en scherper dan zijn baas blijkt te zijn en deze voor erger probeert te behoeden. En dat is hoe de film zich verder ontwikkelt met de weinig subtiele Leo met zijn drieste acties, een velerlei aan karakters en betrokkenen, veel belangen, een dreigende bendeoorlog, en draait het verder nog om issues als macht, tanende macht, vriendjes en bescherming.

En temidden van dit alles Tom die vooral te slim is om slechts adjudant of raadgever te zijn en zich op politieke wijze tussen alle strijdende partijen door laveert. En het moet gezegd dat dit kunstig in elkaar zit. Voeg daar een fraaie sfeer aan toe, is de soundtrack van een bepaalde stijl die bij het oude beeld past, is er een uitmuntende cast bijelkaar gescharreld met veel bekende gezichten uit de andere Coen films, is de aanslag op Leo en hoe de oude man terugslaat erg goed en heeft het geheel ook nog mooi details zoals het geluid van een stoomlocomotief die op een gegeven moment te horen is. Het kan dan ook niet anders dan dat Miller's Crossing beter scoort dan de eerste keer en een cijferverbetering krijgt.

De afgelopen week gold als herkijkweek waar ik inmiddels een behoorlijke stapel films had afgewerkt waar ik aan twijfelde of ik deze in de collectie wilde ja of nee. En eigenlijk bracht dat tot nu toe weinig met een aantal films die de verkoop in gaan, een paar die de container in kunnen omdat ze er niet goed uitzagen en slechts My Left Foot, The Christy Brown Story als overlever. Eens kijken wat deze The Girl on the Train zou brengen die ook wel een betere review/comment verdiende.

Het begin is opzich duidelijk met de mijmerende Rachel in een fase die iedereen wel zal herkennen dat je een lukraak huis of iemand ziet en daar bij weg fantaseert. Hoe zou het zijn...want het gras bij de buren is altijd groener toch...? Onder het motto ieder huisje heeft zijn kruisje duiken we in verschillende levens en verbanden tussen elkaar, iets dat in die zin vrij onschuldig begint met koekeloeren vanuit de trein maar vervolgens vrij ernstige vormen aanneemt, niemand eerlijk is, aan iedereen het nodige lijkt te mankeren en vreemdgaan eerder regelmaat een uitzondering betreft met Rachel als degene met de meeste problemen en neergezet als 'onbewuste' bad guy.

Voeg daar een uitstekende cast aan toe met toch wel een batterij prachtige vrouwen in de vorm van Attwel en Ferguson, een sfeertje dat regelmatig mysterieus en onheilspellend aandoet, plus een aangename soundtrack die sfeerverhogend is, komen er ook thema's aan bod zoals verlies, acceptatie en loslaten, maar ook het al eerder genoemde geval dat het gras bij de buren altijd groener lijkt en iedereen zijn eigen geesten bestrijd, en dan lijkt The Girl on the Train toch heel wat te hebben. Veel minpunten heeft de film verder niet behalve dan dat het teveel opgedrongen wordt dat Rachel het wellicht gedaan heeft, iets waar ik geen moment intrap, waar ik zoals ik in mijn vorige comment ook al zei eerder iets verwachte van de psycholoog die zijn praktijk probeert te redden, maar dat het uiteindelijk de zogenaamde third party is die altijd soort van buiten beeld gebleven is maar wel altijd aanwezig. Een soort van Ncis, CSI achtige logica.

Maar opzich is dat niet iets waar de film heel erg op afgerekend hoeft te worden en vind ik zelfs dat de film wel een opwaardering verdient, want het vermaakt best wel, heeft absoluut goede momenten en is kwalitatief sterk te noemen.

Zaterdagavond aan de slag met deze Apostle waar de synopsis en genre aanduiding genoeg was om mijn interesse te wekken. De beoordelingen op MovieMeter en het cijfergemiddelde riep weer de nodige twijfel op maar bleken achteraf vooral iets waar ik mij niet in kan vinden.

Want de opening is op zijn minst sterk en dreigend zowel qua dreigement, als soundtrack en het te volgen karakter Thomas met zijn vorsende blik. Op dat moment kan ik me dan ook weinig voorstellen van de kritieken en onvoldoendes of het moet zijn vanwege het langzame tempo, de trage opbouw of het gemiddelde stugge en zwijgzame karakter die er veel zijn in deze film. Ik persoonlijk vind dat dit deels in het tijdsbeeld gezien moet worden bovendien vergroot dit het mysterie. Goed, na de eerste nachtelijke verkenningstochten van Thomas heb ik op een gegeven moment wel zoiets van het bouwt maar op en op naar iets maar wat? Naar niets lijkt het op een gegeven waar alle dreiging en sfeer toch slechts behang lijkt binnen iets dat niet uit de verf lijkt te komen.

Maar dan toch barst de bom rond het mysterie, bloed, iets dat onder de grond leeft, en het moment dat Thomas bijna de klos is maar door een speling van het lot het vertrouwen wint van prediker Malcolm. Vervolgens gaan alle registers open, alle remmen los, en wordt het geheel steeds gekker, doller, bloederiger en gruwelijker met een soort van bosheks die men onder controle wil krijgen en houden met bloedoffers, moord en doodslag, oneindigheid en machtsgreep door eigen volk binnen de geloofsgemeenschap en weet wat meer. Fraai en stylish is de terugblik naar Peking, symbolisch het vallende kruis tijdens de brandmerk, doet de cast zijn best en is vooral Mark Lewis Jones weergaloos als de doorgedraaide Quinn.

Als er dan al minpunten zijn is dat toch wel een bepaalde onduidelijkheid rond de bosheks, de kennis van haar en hoe deze opeens in de 'macht' komt van Malcolm of anders wel het behoorlijk incasseringsvermogen van Thomas die met The Grinder vecht terwijl hij een hand mist of anders wel de finale na alle messteken van Quinn. Overigens zelden zo van een dood genoten als de laatst genoemde. Dan rest slechts de vraag waar Apostle eigenlijk over gaat, en met het benoemen van de hypocrise van geloofsfanatisme en de eeuwige strijd om moeder natuur onder controle te krijgen zijn we wat dat betreft een heel eind. Dit allen zorgt ervoor dat Apostle toch een meer dan prima film is die mij geen moment heeft verveeld, die voorlopig een goede voldoende krijgt maar op termijn wellicht nog wel eens een opwaardering verdiend

Vervolgens nog even aan de slag met deze Striking Distance mede mogelijk gemaakt door Netflix. En dit is zo'n typisch product uit de jaren '90 actie meets thriller waar een naam als Bruce Willis eigenlijk al genoeg is voor succes. En wellicht dat de film in'93 als een groot succes werd ontvangen is dat tegenwoordig niet meer het geval ondanks dat het uiteindelijk niet eens heel slecht is en vooral last heeft van de typische jaren '90 logica, gemakkelijkheid en andere ingrediënten.

Hardy dus waar we in de opening zomaar in de achtervolging op een moordenaar zitten waar veel leentje buur te zien is van ondermeer Dirty Harry. Maar de moordenaar wordt gepakt en de zaak gesloten....toch? Ondertussen is Hardy persona non grata en gaat bij de rivierpolitie. En ach, het is Willis zoals we kennen, verder heeft het geheel een meer dan behoorlijk cast, ziet Parker er goed uit en wat is Sizemore nog jong, heeft Hardy een verdomd pittig bootje, zijn de waterwegen van Pittsburgh best fraai als locatie, is het nooit saai en is het geheel met recht een vreemd zaakje te noemen.

Maar buiten dat maakt de film zich schuldig aan heel veel typisch jaren '90 dingen zoals twee ronduit achterlijke achtervolgingen, gigantisch veel wapengekletter, het typische beeld van corrupte smerissen, zwijgplicht en dat agenten juist verdacht zijn waaronder Hardy zelf. Is het trouwens sneu als men tijdens een achtervolging de beelden gaat versnellen wat er alleen maar gruwelijk slecht uitziet. Is het buitengewoon dom hoe Hardy dingen aanpakt zoals met de ooggetuige Chick, is de kniebrace ook onderhevigd aan falende continuïteit want hij heeft hem ook regelmatig niet om, rent en hurkt alsof het een lieve lust is en is het plot rond de echte dader ronduit matig. Dan heb ik het nog niet eens gehad over de opening waar we midden in een onduidelijke achtervolging vallen maar ook net zo gemakkelijk in een zaak waar Hardy klokkenluider is. Oké dan...

En dat is wel jammer want de situering als waterpolitie is wel eens een keer iets anders en in die zin leuk. Met een iets beter script, wellicht acteur die iets meer diepte had kunnen geven en iets meer nuance had de film best beter uitkunnen pakken die nu vooral zucht onder het hapklare jaren '90 blockbuster predicaat. Daarom geen voldoende.

Vrijdagavond even aan de slag met deze kringloopvondst Uncle Buck. Ook als is komedie niet heel erg mijn ding, een bekende titel is het wel inclusief de maker John Hughes natuurlijk bekend van heel wat andere komedie en familiefilms. Dus toch maar even proberen...

Het verhaal is duidelijk met de familie Russell die behoorlijk langs elkaar leeft met de moeilijke en opstandige dochter Tia als hoogtepunt. Een volgend stap in de vertroebelende relatie is dat de ouders weg moeten en het laatste redmiddel om op de kinderen te passen de nogal losbollige en onverantwoordelijke Uncle Buck is. Een ramp en problemen in de maak zou je zeggen, maar nee, want het is natuurlijk een John Hughes film met comedy voor het hele gezin. Dus het komt allemaal wel goed en is in die zin voorspelbaar te noemen, de vraag is dan ook of er iets extra's van de film gemaakt kan worden buiten de te verwachten clichés.

En verdorie, Uncle Buck is alle behalve een hoogvlieger maar weet toch op meer dan leuke manier zijn charme en aanpak met de kids leuk te brengen waar Miles en Maizy behoorlijk snel zijn ingepakt en de grote Buck ook vrij snel week wordt in de knieën van dezelfde twee, waar Tia uiteraard iets meer tijd nodig heeft vanwege de opstandige puber fase. Het zou toch mooi zijn dat dergelijke problemen zo gemakkelijk beslecht kunnen worden. Behalve dat heeft het geheel de nodige humor en een aantal bijzondere karakters zoals de kakkerige buurvrouw en anders wel Pooter de foute clown.

Zoals reeds gezegd is Uncle Buck verre van een hoogvlieger maar wordt het geheel goed genoeg verpakt met een prima Candy in de rol van antiheld die langzaam de situatie naar zijn hand zet en vermaakt het geheel prima.

Dinsdagavond aan de slag met deze Ambulance die ik vooral vanwege de cast had opgenomen omdat ik Gyllenhaal altijd erg interessant vind. Verder leek het beetje verhaal, wat ik er van begrepen had, me ook prima, dus kom maar op met deze thriller/misdaadfilm.

En ansich opent de film helemaal niet slecht met verschillende karakters, veel bewegende delen, een bankoverval die misloopt en de vlucht in een ambulance waar het opzich wel interessant is tussen de personages aan boord van de Ford. Maar ondertussen bekroop mij wel een gevoel rond deze film, want wat is er toch met dit geval aan de hand dat heel erg veel leentje buur heeft gedaan bij ondermeer Heat, Triple 9 en The Town om maar eens wat te noemen? En dan valt de clou in de vorm van de naam van de regisseur en schiet ik in de lach. Want de naam Michael Bay verklaart in die zin alles waar alle ingrediënten aanwezig zijn die dit alleszins een meer dan acceptabele en behoorlijke film kunnen maken maar het totaal ontbreekt aan verhaal, diepte, finesse en vooral subtiliteit. Precies zoals we gewend zijn van Bay.

Want de goede elementen daar gelaten zoals Gyllenhaal die altijd goed is, de prachtige Gonzalez, de actie die best wel oké in beeld gebracht wordt net als een aantal andere cinematografische momenten en het feit dat het niet saai is, ontbreekt iedere vorm van niveau aan het geheel waar het autowrakken regent in de vorm van een eerder getoonde demolition derby, weet Bay dat we niet meer in het Dukes of Hazard tijdperk zitten? Tilt het op van de rare karakters zoals de SIS baas met die stinkhond, zijn er rare dialogen en hele flauwe humor zoals met de FBI vrouw met de moeilijke naam Dzaghig. Het zal allemaal wel, waar het ook erg opvallend is hoe fit en scherp de gewonde agent plotseling richting het einde is na zoveel bloedverlies, tachycardie, hartstilstand en reanimatie.

Ambulance kan dan ook het beste omschreven worden als een doorgeslagen dolle boel zonder inhoud die wellicht niet saai is maar ook heel gemakkelijk weer vergeten gaat worden. En dat is jammer want met iets meer finesse had hier veel meer in kunnen zitten, kortom mager, erg mager.

Maandagmiddag even wat simpels erin met deze Jumpin Jack Flash die ik waarschijnlijk al eens gezien had maar toch iets totaal anders verwachte, namelijk Goldberg in een detective rol, maar waarschijnlijk is dat Fatal Beauty.

Afijn, Terry dus die via haar werkcomputer plotseling in contact raakt met een vreemdeling die hulp nodig heeft waarop ze niet bepaald bang is aangelegd en inderdaad tot actie over gaat, ach ja waarom ook niet? Natuurlijk de normaalste zaak van de wereld waar ze eerst ook nog een code moet kraken omtrent het Stones nummer, tja... vervolgens regent het vreemde gebeurtenissen, rare karakters en moord en doodslag. Verder passeren er best wel veel bekende gezichten de revue met Goldberg, Pryce, Belushi, Krabbe, Lovitz en Michael McKean.

Zover er goede punten zijn aan de film zal ik die dan min of meer net benoemd hebben, maar verder is Jumping Jack Flash toch vooral nietszeggend, flauw, geen moment spannend, voorspelbaar en dan gaan we nog voorbij aan Goldberg zelf die toch buitengewoon irritant is. En dat begint al met de vreemde gedragingen als ze uit bed komt en een heel arsenaal aan gekke bekken onderweg naar haar werk trekt. Het is wel wat dat dit voor humor door moet gaan. Neem bijvoorbeeld de imitatie van Ray Charles of Stevie Wonder, wie van de twee zal mebom het even zijn, of de scène waar haar jurk wordt opgevreten door een papierversnipperaar. Ik kan je vertellen dat ik erg op de hand was van het apparaat want ik hoef Goldberg echt niet naakt te zien. Afijn, dat zal ook wel weer humor voor moeten stellen.

Het moge duidelijk zijn dat ik vroeger de humor van Goldberg al niet in zag en dat nu nog steeds niet doe. Daarom niet bepaalt mijn cup of tea en snel op naar de volgende film.

Zondagavond bracht dit keer geen klassieker, ik besloot namelijk een voorschot te nemen op een andere zondagse bezigheid namelijk muziek. En toen zat ik plotseling naar Jesus Christ Superstar te kijken en gezien mijn voorliefde voor musical, not, en de kennis die ik van de film had, is dat best wel een keuze. Zien deed ik de film al eens in mijn tienertijd waar ik destijds wel geïnteresseerd was maar snel afhaakte vanwege alle hysterie en vooral het overdreven gegil van we Ted Neeley. Maar tijden veranderen kennelijk...

Veel wist ik er aanvankelijk niet meer van behalve het gegil van Neeley, maar veel dingen kwamen snel terug zoals de vele focus op Judas, de settings in de woestijn, de moderne aanpak qua muziek en kleurrijke outfits, en het hippieachtige gebeuren rondom Jezus en zijn bende. En het moet gezegd dat men er echt wel iets kleurrijks van maakt, dat het hippy beeld vooral inherent is aan de tijd van uitkomst en daarmee verder helemaal niet verkeerd is, het muzikaal toch best wel modern en interessant is, het geheel behoorlijk doordendert qua tempo en er ook best wel een paar aanstekelijke nummers zijn. En zowaar valt het gegil van Neeley zelfs wel mee...

Het enige echte grote minpunt dat voorbij komt is toch wel het werkelijk bespottelijke nummer van koning Herodes, maar verder valt het allemaal reuze mee ook al ben ik absoluut niet van de musical en dat voortdurende gezing. Toch heeft Jesus Christ Superstar verre van de repetitieve scènes, nummers en grote irritaties die andere musicals wel vaak hebben. Daarom wat mij betreft een voldoende ook al is het niet mijn genre.

Gisteravond eerst aan de slag met deze Gladiator 2 mede mogelijk gemaakt door Netflix. En van tevoren was er al de vraag; waarom? Waarom maak je dit, waarom doe je dit, wat denk je dat dit gaat toevoegen? En is de conclusie vooraf al dat zich dit nooit zal kunnen meten met de film uit 2000. Maar goed, eerst kijken en dan pas oordelen zoals we altijd zeggen...

Hanno en zijn vrouw dus, die slachtoffer worden van de Romeinse expansiedrift waarop Hanno als slaaf mee moet, een mogelijkheid tot gladiator krijgt en nog een appeltje te schillen heeft met verschillende hoogwaardigheidsbekleders. Goh, waar zagen we dat eerder? Pluspunten heeft de film opzich in Washington die altijd wel iets toevoegd, in dit geval in een rol die hem uitstekend past, en is de actie en verschillende gevechten best wel goed, vooral het eerste gevecht tegen de apen. De rest van de cast is oke met Pascal, Nielsen en zijn Quinn en Hechinger ook best oké.

Maar dat zijn toch al snel de weinige pluspunten in een film die verder veel te voorspelbaar is, in praktisch alles een kopie, Paul Mescal eigenlijk niets toevoegt en alleen kan dromen van wedijveren met Russell Crowe en dus eigenlijk een miscast is. Had dan op zijn minst een acteur genomen met wat meer uitstraling in acteertalent. Buiten dat is het veel te voorspelbaar wie hij uiteindelijk is en hoe het af gaat lopen. Wat is de eerste film dan toch verschrikkelijk goed, waar deze tweede niet zozeer slecht is maar vooral weinig memorabel is. Ik kan na de kijkbeurt kan ik dan ook niet anders concluderen dan dat dit een totaal overbodige en nietszeggende film is die ook nog eens te lang duurt en regelmatig moeite heeft de aandacht vast te houden.

Vrijdagavond aan de slag met Dead men don't wear plaid die ik een paar weken terug had gescoord bij de kringloop onder het idee van een bekende titel maar verder de film niet kende. Een volgende slik momentje was de aanwezigheid van Steve Martin die ik eigenlijk nog nooit betrapt heb op iets grappigs of leuks, maar na inlezen was de verwachting dat de film niet zozeer om humor draaide.

En waar de film aanvankelijk een prima start maakt met het neo noir beeld rondom Rigby, de flauwe humor hier en daar latende voor wat het is, dringt het aanvankelijk niet eens helemaal tot me door wat men aan het doen is met deze film waar ik me verbaas over het jonge uiterlijk van onderandere Ava Gardner. Hoe kan die er op haar zestigste nog zo goed uit zien? Silly me...toch is snel daarna de montage en hommage richting een aantal klassiekers wel duidelijk waar een aparte brei gecreerd wordt en Steve Martin het doek 'deelt' met heel wat coryfeen. En het idee is leuk waar Rigby in heel wat scènes gemonteerd is waardoor het orgineel een totaal andere context krijgt. Tel daar een enorme schare aan mooie vrouwen bij op in de vorm van Ward, Gardner, Lake en Turner, en is de rest van de cast ook prima.

Toch is het niet alleen de zon die schijnt waar de combinatie met de humor voor mij niet werkt. Want teveel grappen werken niet, zijn te flauw of worden te lang doorgevoerd zoals dat gedoe met de koffie die hij zet voor Swede of anders hoe hij altijd op de zelfde plek geraakt wordt door kogels. Toch is heel soms een grap wel aardig maar dat is zelden. Dan is er nog het ultradunne verhaaltje met zaak waar Rigby op af gestuurd wordt. Het is niet echt allemaal je dat wat dat betreft. Desalniettemin gaat de film wel een voldoende krijgen waar er een fraaie neo noir sfeer geschapen is en het idee best wel goed bedacht is. Daarom een 3 voor de moeite.

Game avond maar geskipt vanwege de temperatuur in het game/pc kamertje en in plaats daarvan op de bank gaan liggen voor een avondje film vertier. En dat leverde eerst een herkijk op van Clue en daarna deze Tucker and Dale vs Evil die ik al een tijdje had liggen.

Het verhaal is wat dat betreft duidelijk met Tucker en Dale die niet bepaald een goede eerste indruk maken op een groepje scholieren wat de eerste grap is en slaat op films als Southern Comfort of Deliverance waar men het als 'out of towners' aan de stok krijgen met de locals maar daar vaak ook zelf de basis voor leggen met vervelend of arrogant gedrag. In dit geval dus niet anders waar Dale vooral onbeholpen en knullig is maar wel een eerste zaadje voor angst en paranoia veroorzaakt. En laat het duidelijk zijn dat alle daaropvolgende keuzes en acties van kwaad tot erger gaan binnen de situatie.

En deze taalbarrière, deze afstand tot elkaar, ingevuld met allerlei vooroordelen terwijl Dale bijvoorbeeld zo ontzettend zijn best doet met het ontbijtje tegenover Ally, zorgt na een vrij lange aanloop toch wel voor een hilarische situatie en strijd die uitmondt in de nodige bloed, Gore en doden waar het toch wel erg humoristisch is hoe de studentjes vooral zichzelf naar het hiernamaals helpen. Het verhaal van Chad en zijn voorouders en de rekening die er min of meer te vereffenen is doet er eigenlijk niet zo toe en is niet tot weinig interessant waar het geheel toch vooral draait om het overtuigende en klunzige tweetal Tucker en Dale en de vele ongelukkige doden die vallen.

Verder wordt het geheel goed opgeleukt, overtuigen Labine en Tudyk die waarschijnlijk veel lol gehad hebben en hebben we ook nog het nodige aan fraai vrouwelijk uitzicht met Bowden en mag Laing er ook zeer zeker zijn. En zo blijkt Tucker and Dale vs Evil toch een behoorlijke comedy die het horror genre waar de 'out of towners' het aan de stok krijgen met de locals behoorlijk op de hak neemt. Helaas is het zo nu en dan net iets te flauw om echt een top waardering te krijgen maar is het toch zeker orgineel en vermakelijk te noemen.

Het weekend afgesloten met deze Brown's Requiem die ik scoorde bij de kringloop en vooral meenam vanwege de basis geschreven door James Ellroy. Want van Ellroy heb ik al het nodige in de kast staan en hebben we het magistraal verfilmde LA Confidential. Dat niet iedere Ellroy een goede film oplevert bewees Brian de Palma al met de Black Dahlia en dat bleek in mindere mate hetzelfde voor Brown's Requiem

Men neme het gebruikelijke verhaal rond een private investigator die zich natuurlijk in een zaak mengt die hij beter links had kunnen laten liggen. Zo in dit geval dus ook Fritz Brown die zich weldra in een wespennest begeeft omtrent de opdrachtgever en allerhande volk dat achter deze gozer aan zit. En opzich is het allemaal niet gek met Rooker die prima in het profiel past, de vreemde zaak van Fat Dog, en vooral het stel dat Brown moet bekijken in combinatie met en politiechef van Brown. En wat zegt men alweer wat er gebeurt wanneer je in poep begint te roeren? Juist, het begint te stinken...

Zoals reeds gezegd lijkt het allemaal niet verkeerd met een serieus neo noir sfeertje, een prima Rooker, de knappe Blair, en een behoorlijk mysterie waar de zaak nu eigenlijk heen gaat en waarom iedereen het op Fat Dog gemunt heeft. De enige dissonant zo halverwege is de soundtrack die ik te vrolijk vind. Maar zo behoorlijk als de film in het begin was zo plotseling gaat het geheel onderuit waar de karakters plots niet meer aanspreken, het plot warrig en vol gaten blijkt te zitten en eigenlijk alle spanning en interesse even hard is vertrokken als die kwam. En ik moet serieus nadenken hoe de film in Godsnaam ook alwaar afgelopen is. Het onderstreept op perfect wijze wat er aan Brown's Requiem mankeert wat zoveel wil zeggen als dat de film te wisselvallig is, verkeerde script keuzes zijn gemaakt, en het niveau niet kan beet houden. En dat is jammer want hier had meer in gezeten.

Maandagmiddag als Prime afsluiting, omdat mijn gratis abje afliep, nog even een greep tussen de films aldaar en daarbij viel de keus op deze Assassination die behoorlijke cijfers en kritieken kon weerleggen op MovieMeter dus leek dat een 'save bet'. Toch bleek ik er verdomd weinig mee te hebben.

Het verhaal is duidelijk rond de crimineel die met nieuwe identiteit als Hitman aan de slag gaat voor een geheime organisatie en daarmee interessant genoeg is zou je zeggen. Voeg hier de nodige jaren '60 stijl aan toe in combinatie met het nodige aan neo noir en je hebt een prima misdaadfilm waar Henry Silva serieus een beetje een nare bakkes heeft en Stewart erg leuk voor het oog is.

Maar toch wil het niet met deze Assassination die serieus te traag is, en gewoon niet wil boeien. En eerlijk gezegd weet ik een dag later nog maar bar weinig van het geheel. Het lijkt me dat dit genoeg zegt. Daarom geen voldoende we wat mij betreft.

En zondag op klassieker vlak aan de slag met The Madness of King George mede mogelijk gemaakt door Prime. En dit is nu typisch zo'n voorbeeld van een maar al te bekende titel, zoals zo veel, zonder het verhaal of de kwaliteit te kennen.

Het verhaal mag duidelijk zijn rond de koning die reeds een vrij dwingend en aanwezig karakter heeft temidden van de nodige konkel, roddel, achterklap en heel veel cynisme. Kostelijk is dan ook de humor waarin vervolgens de vele haat, nijd en jaloezie gebracht wordt die heerst onder alle lagen van de bedienden tot de dokters tot de Koninklijke familie zelf. Maar het is niet helemaal pluis met de beste koning die toch plotseling vreemd gedrag begint te vertonen, iets dat natuurlijk ook weer met een bepaald cynisme en spot omtrent de gebruikelijke Britse stijve houding wordt gebracht. Kostelijk is de plotselinge ongeremdheid in gedachten, praat, daden en onzedelijk gedrag.

Wat volgt zijn toch behoorlijk bijzondere methodes om de beste man te genezen en is vooral het zagen aan de stoelpoten begonnen. En natuurlijk wordt dit ook weer met een vette knipoog gebracht zoals rond de beschimpte en bespotte zoon die nu zijn gram lijkt te kunnen halen, of anders wel die ene dokter die geobsedeerd lijkt door een goede stoelgang en daaraan gekoppelde conclusie dat de dokter gezond is. Telt daar een uitstekende cast bij op in de vorm van Hawthorne, Mirren, Holm en vind ik ook Wadham geweldig met zijn stoïcijnse houding en uitdrukkingsloze blik maar niet minder scherpe geest.

Toch is het niet alleen de zon die schijnt waar Koning George zelf, en het verhaal, na de ergste marteling toch serieus inboet qua interesse en humor en het geheel een beetje begint te slepen. Zo goed als de film begint eindigt deze zeker niet. Desalniettemin gaat het geheel een goede voldoende krijgen.

Vrijdagavond met alle warmte in afwachting van onweer een beetje lui op de bank met de ventilator op volle toeren en de volgende film op Prime, en dat werd deze Braziliaanse Oscarwinnaar I'm Still Here die de prijs voor beste niet Engelstalige film won. En net als The Zone of Interest moet ik dat dan toch proberen.

Het verhaal mag vooraf duidelijk zijn rond de familie Pavia waar vader wordt opgepakt en moeder later ook wordt ingerekend. Toch hebben we eerst een gelaagd beeld van enerzijds de lange schaduwen van dictatuur die niet meteen ingrijpen maar wel aanwezig zijn zoals we zien in de tunnel met een bepaald vrijheid van handelen en pesterijen, anderszijds zien we de Pavia's die het nog niet zo gek hebben, welgesteld zijn en een prima leven aan de Copacabana hebben die zelfs idyllische vormen aanneemt. Maar je hoeft niet perse een Favela bewoner te zijn om de klos te zijn want zo slaat ook de tering toe bij de Pavia's waar vader plotseling weg is en moeder ook behoorlijk aan de tand gevoeld wordt.

En zo is het leventje opeens toch niet meer zo plezierig met postende auto's voor de deur, op een gegeven moment zelfs gegijzeld in eigen huis, druk, pesterij, iedereen bedreigt en moeder Eunice, naast de vraag waar haar man is en of die ooit terugkomt, er ook nog eens alleen voorstaat. En in die zin heeft de film een aparte wisselwerking waar het zich enerzijds afspeelt aan de paradijselijke stranden maar de druk en dreiging allom aanwezig zijn en het leven verre van prettig is. Daarnaast wordt er prima geacteerd, heeft ook het spel van de kinderen iets authentieks en is de soundtrack ook prima.

Maar toch mis ik ook iets aan deze film waar het vervolgens toch iets te traag is, te langzaam, roemen anderen de ingehouden dramatische effecten waardoor het natuurlijker overkomt, maar vind ik het regelmatig een beetje aan de saaie kant, lijkt het zo nu en dan een beetje stil te vallen en heeft het moeite de aandacht vast te houden. Desondanks verdiend de film absoluut een goed cijfer wat de film dus dan ook gaat krijgen.

Donderdagavond na het sporten nog even aan de sneup op Prime en twee films later die ik weer snel uitzetten bleef ik uiteindelijk bij deze Mario Bava hangen waar ik wellicht niet zijn beste film gevonden had maar definitief wel mijn interesse voor deze Italiaanse regisseur gewekt was. En laten we vooropstellen dat de vergelijking met Argento die ik behoorlijk waarderen kan niet ver weg is.

Want de opening is precies wat men eventueel van een dergelijke Italiaanse thriller kan verwachten, want het is duister, mysterieus, zit er een bepaalde opbouw in, en voordat je het weet is de eerste dode gevallen. Maar zo sneuvelt binnen enkele ogenblikken ook de moordenaar waarop er een serieus potje Cluedo is aangebroken. Inzet blijkt al snel de erfenis rond een stuk landgoed waar de meeste gegadigden in gestaagd tempo vallen en het de vraag is wie last man standing gaat worden. Maar voor die wacht aan het einde van de film ook nog een bijzondere verrassing.

Zoals reed gezegd is de opbouw verschillende momenten erg fraai, zo ook de soundtrack, vloeit het bloed rijkelijk in een aantal behoorlijk creatieve kills, doet Bava in die zin zijn bijnaam als de 'meester van macabere' eer aan, hebben we een tweetal prachtige vrouwen in de vorm van Bond-girl Claudine Auger, de welgevormde Anna Maria Rosati en mag Brigitte Skay er ook zijn, wordt het geheel bij tijd en wijlen prachtig in beeld gebracht, bevat het geheel genoeg spanning en verveelde eigenlijk geen moment.

Afijn, het was duidelijk zijn dat dit wel beviel en dat de naam Bava onder de aandacht gekomen is om verder te onderzoeken. Daarom een goede voldoende wat mij betreft

De afgelopen weken het boek van Bryan Burrough doorgeworsteld en daarmee de bron van deze Michael Mann film, en in dat kader was vorige week Bonnie en Clyde al aan de beurt voor een herkijk en afgelopen dinsdag dus Public Enemies. En waar ik al geen hoge pet op had van de film is dat met de kennis van het ware gebeuren er niet beter op geworden.

Vooralsnog begin ik bij de pluspunten wat met de cast en voornamelijk Depp al praktisch ophoudt die perfect lijkt voor de flamboyante Dillinger, daarnaast hebben we niets te klagen over het vrouwelijk uitzicht en wat kan die Mann toch waanzinnig mooie schietscenes regisseren. Wat klinken deze altijd goed en authentiek, wat is de soundmix strak, en wat zijn er een aantal prachtige shots zoals Purvis leunend uit het raam schietend op de wegrijdende Babyface Nelson of anders wel één van de bankovervallen waar men buiten bij een shoot out regelmatig mee kijkt over de schouder van de schutter en niet te vergeten de schietpartij in Little Bohemia. En niet te vergeten zijn er een aantal prachtige locaties zoals het bankgebouw met de glazen koepel. Maar dat zijn minieme lichtpuntjes in een film die verder totaal onvoldoende is.

Want Purvis die met een jachtgeweer achter Pretty Boy Floyd aan zit? In zijn dromen gezien de dandy die Melvin Purvis in werkelijkheid was, het idee is lachwekkend waar FBI aanvankelijk niet eens wapens bij zich mocht hebben. Dan de volgorde waarin iedereen sneuvelt van Floyd tot Homer en van Nelson tot Dillinger zelf, er klopt helemaal niets van noch de locatie. Dillinger was de eerste die men pakte en niet de laatste, in ieder geval klopt de locatie, weliswaar klopt in zoverre het verraad van Anna Sage en is Dillinger meerdere malen in een politiebureau geweest. Maar dat is ook allemaal weer aan opklopperij onderhevigd waar hij slechts in de wachtkamer zat met een krantje. Er klopt dus bar weinig van het verhaal waar de FBI er qua beeld ook nog eens redelijk afkomt waar de dienst in de begin jaren alleen maar missers produceerde, Melvin Purvis ook regelmatig aan zware kritiek onderhevigd was, de dienst in de beginjaren slechts uit studenten en advocaten bestond en niet eens wapens mochten dragen. En Little Bohemia met de belegering van het motel ook een totale en kolossale fuck up was waar slechts onschuldige omstanders werden gedood en de bende van Dillinger met speels gemak ontkwam. Niks niet achtervolging en gedode criminelen, Purvis en zijn mannen werden bijna zelf overvallen en afgeschoten door de plaatselijke politie die weer eens niet geïnformeerd waren.

Zo is het en niet anders, en dan vraag ik me af waarom men in hemelsnaam aan een film begint waar er overduidelijk veel te veel basismateriaal is om in twee uren te proppen waar zoiets zich veel beter voor een serie leent, om tenslotte nog te zeggen dat Depp en Bale bijzonder weinig aan hun rol toe kunnen voegen er ook nog veel te veel tijd gebruikt wordt voor de totaal niet interessante relatie tussen John en Billy. Afijn, het mag duidelijk zijn dat ik al niet een hoge pet op had van het geheel maar het met alle opgedane kennis inmiddels een draak van een film vind.

En toen had ik zin in nog wel een filmpje maar was het vooral de vraag wat voor leuks ik nog kon vinden op Prime , en dat was best nog even piekeren en zoeken toen ik tot mijn verbazing deze Rollerball er op zag staan en daarmee een titel die ik al lange tijd hoop tegen te komen bij de kringloop. Dus dan maar even op deze manier.

Want zien deed ik deze film al eens in mijn jeugd of tienertijd, en daar was toch een bepaald beeld blijven hangen dat de cult benaderde met het bizarre spel, dus vandaar de interesse. Verbaasd was ik aanvankelijk dan wel over het lage stemgemiddelde waar ik toch wel verwachte dat dit een cult klassieker met dito waardering zou zijn, maar dat viel toch allemaal een beetje tegen. Toch is dit nog altijd beter te pruimen dan de abominabele remake uit 2002 gezien de cijfergemiddeldes. Maar goed, Jonathan E dus, captain van het Houston rollerball team verwikkeld in zaken die hem boven de pet gaan. En eerlijk gezegd was ik de onderliggende boodschap eigenlijk wel vergeten en is die ook eigenlijk niet noemenswaardig te noemen want het grote minpunt van de film is toch wel dat het hele idee, de boodschap rond de macht van de bedrijven en de strijd tussen Jonathan en Bartholomewnier een moment aanslaat. Het is juist wat de film van een diepere laag en betekenis had moeten voorzien maar vooral een storende factor blijkt te zijn.

Maar dat wil niet zeggen dat Rollerball vervelend is, het is dus alleen niet interessant als het zich buiten de arena afspeelt, net zo met Jonathan zijn verloren liefde, wel een mooie vrouw natuurlijk die Maud Adams. Het is als in de tijd van de Romeinen, want daar wil de film natuurlijk heen met een Gladiator-achtig gebeuren met het volk dat onder de duim gehouden wordt en vooral afgeleid met 'brood en spelen'. En deels slaagt dat wel met het spektakel in de arena plaats, met het brute spel waar stevig wordt uitgedeeld en in latere wedstrijden regelrechte moord niet wordt geschuwd en het gebeuren steeds extremer wordt. Daartegenover staat dus het magere en niet boeiende beeld betreffende decadentie, macht en een totalitaire samenleving waar de meeste mensen in slaap gesust zijn en Jonathan een soort van Don Quichot is.

Desondanks is Rollerball best aardig een keer te zien en ben ik vooral vanwege het spektakel in de ring, knap gemaakt voor een film uit '75, in een goed bui dat de film een voldoende krijgt. Maar daar is het dan ook mee gezegd waar ik nog bijna de soundtrack en vooral de fraaie filmposter zou vergeten.

How can I be a racist when I have a black driver?

Maandagmiddag even aan de slag op Prime met deze The Apprentice die mij toch zeer interessant leek vanwege de hoofdpersoon en omdat ik Sebastian Stan altijd goed kan waarderen. Dus was het devies draaien met dat ding en eens kijken hoe het zat met Trump in zijn jongere jaren. En een aparte film en karakter is het sowieso...

Het beeld is vervolgens vrij duidelijk met de zoekende Trump gedurende heel wat jaren ergens eind 70 begint 80, met een fraai tijdsbeeld, passende soundtrack, en het typische beeld van Amerika omtrent de onderkant van de sociale ladder tegenover de bovenkant waar het altijd gemakkelijk is om van geld meer te maken en de mogelijkheden onbegrenst zijn met omkoping, afpersing en vriendjespolitiek. Tevens zien we tegelijk de grootsheid alswel de armoede van dat land met alle kwesties rondom zorg, raciale problemen en de afstand tussen rijk en arm in de notendop gepresenteerd. Opvallend is dat Trump eigenlijk vrij timide is, zelfs vrouwvriendelijk, en pas richting het einde die agressiviteit en die toon krijgt. Tevens is de cast prima met vooral Jeremy Strong op volle toeren als Roy Cohn en imiteert Stan op bepaalde momenten Trump ook heel aardig vooral fysiek, qua houding en lopen.

Mimpunt is sowieso wel dat we verder Trump eigenlijk niet zo heel erg leren kennen, hoe was hij, wat wilde hij, hoe was zijn jeugd en wat dacht hij, desondanks krijgen wel wel een ontzettend goed beeld mee van zijn ontwikkeling. Want waar zijn vader al een pareltje was die zoon Fred afzeikt omdat hij piloot is, betreft het toch vooral Roy Cohn die de aandacht trekt, en in al zijn weerzinwekkendheid interessant is en heel veel in gaat vullen wat Trump betreft. Want wat een invloed heeft die man gehad als je het zo ziet, want alles lijkt regelrecht uit de koker van Cohn te komen qua tactiek, reacties, een bepaalde directheid en duidelijkheid, deny everything and sue everybody die afpersing ook nog eens niet schuwt. Het is dan ook in de slotfase dat we Trump langzaam zien veranderen in de praatzieke fantast die hij is in combinatie met een bepaalde wansmaak en zucht naar easy money.

En zo valt The Apprentice toch op als concept waar Trump inderdaad de leerling is en Cohn de mentor. Als biografie van Trump schiet het allemaal net iets te kort en is het qua diepgang te kort door de bocht maar is dit absoluut een interessante fase rond het karakter Trump en de invloeden om hem heen.

Zondag natuurlijk nog even een klassiekertje meepakken op Prime zolang het nog kan en dat werd deze The Night of the Hunter die toch erg goede cijfers kan weerleggen en kan de film sowieso rekenen op een behoorlijke cast. Toch werd het net niet helemaal de voltreffer die ik er van verwachtte.

Het verhaal mag duidelijk zijn rond Harry Powell die info uit zijn medegevangene weet te krijgen maar de laatste puzzelstukjes terplaatse moet zien te leggen om de buit van een roofoverval te vinden. En daarin gaat Harry behoorlijk ver die als predikant het vertrouwen van de mensen probeert te winnen. Toch heeft hij niet buiten het sterke karakter van de kinderen van de dader gerekend die de lippen stijf op elkaar houden. En Robert Mitchum verkoopt het mooi, net als Peter Graves, waar de kinderen Chaplin en Bruce ook erg goed zijn. Prachtig zijn de momenten zoals de verknipte bankbiljetten die Powell om de voeten waaien zonder dat hij het door heeft maar is vooral ook de opbouw in de kelder erg fraai.

Dan is de cinematografie bij tijd en wijlen fantastisch zoals wanneer Powell op zijn paard aan komt rijden waar alleen zijn silhouet zichtbaar is tegen de zonsopkomst, maar ook de boottocht onder de sterrenhemel, of de situatie in de kelder, en vallen sowieso de framing en belichting op. Maar het is niet alleen de zon die schijnt met deze film waar de eerste schreden van Powell tussen de Harper kinderen nog wel goed zijn maar het daarna toch regelmatig saai en traag is tot hij pas echt volle bak achter die kinderen aan moet. Daarvoor ontbreekt het toch echt aan spanning en heeft de film regelmatig moeite te boeien en is Mitchum niet gemeen en naar genoeg om een echte smerige goede bad guy te zijn.

Desondanks verdient het geheel zeker een voldoende vanwege de eerder genoemde twee fase en het technische gedeelte en is het allemaal zeker niet slecht te noemen.

Werewolfs of the Third Reich leverde dus slechts irritatie op en de zucht naar iets anders en dat werd dus deze Frogs, En dit bleek ook allerminst een voltreffer te zijn maar zo slecht als de vorige film kon het onmogelijk zijn.

Meest opvallende is van meet af aan toch wel Sam Elliot die eens een keer geen standaard kickass rol speelt als detective, muscle for hire of uitsmijter, maar eens een intelligente rol probeert. Iets dat overigens niets voor hem is, de kop en het postuur zijn heel wat, de man heeft een fantastische uitstraling, maar kan een rol als deze niet van diepte voorzien, maar uiteraard mankeert er wel meer aan dit geheel. Toch is het idee opzich niet slecht met de natuur die zich langzaam richt tegen een familie en haar landhuis, en er een mooie boodschap zit in dit geheel met de natuur die langzaam naar de kloten geholpen wordt. Want het is natuurlijk karma coming met eigenaar Crockett die het liefst alles naar het hiernamaals verdelgt. Pluspunt daarnaast is nog wel de omgeving die van een broeierig en onvoorspelbaar aard is, en zijn er een aantal mooie shots zoals tussen de bomen met nevelen en de zon die daar doorheen probeert te breken.

Maar daar is het meeste toch wel mee gezegd, waar Elliot niet in het potje past van slimme bioloog, de rest van de familie irritante nietsnutten zijn, er verschillende malen overacting is en anders wel dom geneuzel, en wordt het eigenlijk nooit een moment eng of spannend. Oké, De kikkers komen eraan, maar wat zullen die beesten nu eigenlijk behalve ons dood kwaken? Had dan toch meer met slangen en of krokodillen/ alligators gewerkt, daar gaat pas gevaar vanuit. Afijn, het mag duidelijk zijn dat ook dit een lichte tegenvaller is, en geen voldoende, maar nog altijd beter dan de vorige film.

Toen het bezoek gisteravond de deur uit was nog even snel Prime aangeslingerd voor het nodige horror/griezel. En horror ging het worden met deze Werewolves of the Third Reich, want een gruwelijk slechte film bleek dit te zijn.

De opening met grof gewekte acteurs, een bijdehante SS'er en gewelddadige afloop doet nog ergens aan Tarantino en Inglorious Bastards denken. Maar zelfs dat mislukt al door slecht acteren, matige dialogen en een chaotische slecht gefilmde geweldsuitbarsting. En ik hoopte nog wel een redelijk cult product voorgeschoteld te krijgen die niet top is maar op zijn minst vermakelijk. Het was vergeefse hoop waar ik me dan ook afvraag of acteurs als deze zichzelf ook acteur durven noemen. Of ze een dergelijke film als dit ook op hun C.V. zetten. Of ze tijdens een familiefeestje of verjaardag ook eventueel opscheppen omdat zij acteur zijn. Ik zou me hiervoor schamen, ik zou denk ik zeggen dat ik achter de vuilniswagen liep, of nog eerder werkloos was.

Want dit gaat totaal nergens over. Een slechte cast, slechte dialogen, slecht acteerwerk, slechte karakters, en een Hitler die rechtstreeks uit een kopspijkers/parodie-achtig gebeuren weggelopen lijkt te zijn. Serieus? Wil je dan niets beters bedenken of kan je niets beters bedenken? De namen Mengele en Ilse Koch doen nog even denken dat iemand iets onthouden heeft uit de geschiedenisles op school, maar het is allemaal te vergeefs want dit is een draak van een film.

(reactie op ander bericht)

. Inmiddels gisteravond voor de twee herkijk en absoluut een film die steeds beter valt in een uitstekende combinatie van drama en humor. Een film die daarom met een lach en een traan beleeft kan worden en daarom een half sterretje erbij.

Oh shit! There goes the neighbourhood!

Verder met Swamp Thing die ik al even vaak aan wilde schaffen via marktplaats als dat ik dit wegens twijfel weer cancelde. En dat dit een Wes Craven betrof was ik glad vergeten. Maar daar is dan ook alles mee gezegd wat de naam Craven betreft want eigenlijk is dit de regisseur onwaardig hoewel het soms nog best vermakelijk is.

Experimenten in het moeras dus waar ene Holland er op los rommelt aangevuld door zijn vrouw en nieuw lid Alice Cable. Maar al snel slaat de tering toe binnen het kamp met verstrekende gevolgen voor allen met een overlevingstocht voor Alice Cable door de moeraslanden met het nodige aan crapuul op haar hielen. En zoals de titel reeds verraadt duikt er zo nu en dan één of ander creature uit het moeras op dat haar helpt. En opzich is het idee niet slecht, is de omgeving vijandig en broeierig, en laat de welgevormde Barbeau zich zien als een behoorlijke mannetjesputter.

Maar buiten dat is het toch echt Wes Craven onwaardig waar het ontbreekt aan spanning, zijn typische stijl of anders wel soundtrack. Buiten dat rammelt er nog eens veel meer aan dit geheel waar toch, voor die tijd, en meer dan behoorlijk budget gebruikt is en de duurste film van Craven was tot dan toe. Maar dat is eigenlijk nergens te zien binnen de schare B-acteurs, dat groepje bad guys in hun foute uniformen en styling vaak ook nog eens in combinatie met slechte humor dat de groep huurlingen eerder een hoog Laurel en Harley gehalte geeft, en begrijp ik net zo min waar die doodgewaand Arcane opeens weg moet komen en wat die voor voorgeschiedenis had. Buiten dat hebben Holland en zijn vriendin vreemde methodes qua experimenten en andere proeven.

Zoals reeds gezegd, dit blijft ver weg van een topper en is wellicht een van de slechtste Craven films die ik tot nu toe gezien heb daarom geen voldoende.

Vrijdagavond nog maar even aan de slag op Prime wat als eerste film deze The Islands of Doctor Moreau bracht en daarmee een naam en cast waarvan je dan toch wel iets zou verwachten. Waar de remake uit 1996 abominabele cijfers krijgt verwachte ik dat dit orgineel beter zou scoren, maar dat viel toch tegen.

Het verhaal mag opzich vrij duidelijk zijn met de schipbreukelingen aangespoeld op het mysterieuze eiland dat onbekend is en niet aangedaan wordt door de vaart. En het mysterie wordt daarna alleen maar groter met de aanvankelijk aardige Moreau, vreemde verschijningen en gebeurtenissen op het eiland en gestrande pogingen om weg te komen door Andrew. Opvallend de behoorlijke cast, prachtige omgeving, soms prachtige cinematografie en zijn er heel wat apart creatures tot leven gewekt en zijn de dierengevechten fraai gemaakt.

Maar buiten dat faalt The Island of Dr. Moreau toch wel behoorlijk waar voor mijn gevoel nooit een moment van spanning in zit, het allemaal veel voorspelbaar is en op de één of andere manier gewoon niet wil boeien. Dan zijn er overbodige karakters die niets toevoegen en is het geheel te traag. Daarom wat mij betreft geen voldoende en snel op naar de volgende.

Down here you are on your own.

Als weekend afsluiter gekozen voor deze Blood Simple die tot mijn grote verrassing het debuut van Joel Coen bleek te zijn, en hoewel de film zo zijn manco's heeft bleek dit een toch alleszins behoorlijke film met veel kwaliteit waar de Coen's een goede start mee hebben beleefd.

De basis is vrij simpel met de driehoeksrelatie tussen Ray en Abby waar Julian aan het korte eind trekt en dat niet bepaald goed verteerd met een P.I. en opdracht tot gevolg. Het verhaal kan daarmee simpel genoemd worden net als sommige karakters want Abby is niet bepaald het scherpste mes uit de keukenla waar Ray zelfs regelmatig een ergernis is. Buiten dat is de film vooral een verzameling momenten te noemen en opbouw naar gebeurtenissen waar het geheel verder dus niet overloopt van diepte, achterliggende boodschap of verhaal, en is het geheel behoorlijk traag te noemen. Maar dat is ook niet waar Blood Simple zich opricht en op afgerekend dient te worden.

Want Blood Simple lijkt zich toch vooral te richten op sfeer en opbouw. Want wat wordt er bij tijd en wijlen toch een godzalige duister sfeertje geschapen, is de soundtrack van Carter Burwell bij fases fantastisch, lijkt het geheel een soort Noir achtig geheel dat overloopt van een duister soort somberheid, wordt er verder ontzettend mooi gewerkt met duister, licht en kleuren, is vooral Emmet Walsh een bijzonder karakter als prive detective en mondt het geheel toch uit in één werkelijk prachtige finale.

En zo blijkt Blood Simple toch een meer dan goede film die van meet af aan boeit en het ook nog eens erg interessant is dat veel acties van de karakters op basis zijn van verkeerde aannames. Daarom wat mij betreft een meer dan goede voldoende voor dit debuut van Coen.

Maandagmiddag na veel drukte nog even op de bank en los op Prime met deze From Beyond die vooraf alle ingrediënten leek te hebben voor een cult-horrorfilm. En From Beyond stelde op dat vlak niet teleur en bleek op zijn zachtst gezegd een bijzonder geval.

Dokter Pretorius dus waar we eigenlijk meteen midden in een aantal experimenten vallen met vreemde bijwerkingen. Duidelijk is dat Pretorius vol gas wil gaan met daarop ernstige gevolgen voor hemzelf of en Tillinghast die in de inrichting raakt, daarop is de interesse van dokter McMichaels gewekt. Een terugkeer naar de plaats des onheils met andermaal verstrekkende gevolgen ligt voor de hand en is eigenlijk ook wel erg beetje voorspelbaar qua afloop. Ander minpunt is het irritante karakter Bubba met zijn domme lachje of anders wel Combs die regelmatig overacteert, ook heeft de CGI momenten die niet om aan te zien zijn en is de ontknoping eigenlijk ook een beetje adhoc.

Maar buiten dat is het toch allemaal best bijzonder vanwege de aankleding, mede vanwege de Gore, een grote hoeveelheid ranzigheid, bijzondere en aparte creaties en monsters, en is Barbara Crampton een erg interessante verschijning vooral als ze de weg een beetje kwijt is en zich in het lederen sm pakje hijst. Daarnaast is het eigenlijk geen moment saai en is er een behoorlijke strijd met Pretorius. Overigens is het wel vragen om problemen om in een huis met huisnummer 666 zulke experimenten te gaan doen.

Eindresultaat is uiteindelijk dat From Beyond een meer dan vermakelijke zit is waarop mijn interesse wel getrokken is voor meer van dit slag H.P. Lovecraft films en anders wel waar Crampton inspeelt.

Zondagavond klassiekeravond natuurlijk ook aan de slag op Prime en dat bracht deze uitermate goed beoordeelde The Miracle Worker die meerdere acteurs Oscars opleverde. En laat ik vast zeggen dat dit een drama is die je bij tijd en wijlen behoorlijk bij de strot kan grijpen.

Het verhaal is duidelijk waar van meet af aan de stress is rond baby Helen en de bom helemaal valt als blijkt dat ze blind en doof is, en wat wordt dit allen op naargeestige wijze gebracht net als het vervolg met het oudere kind die behoorlijke wat chaos en onrust veroorzaakt. Zeg maar gerust dat het kind onhandelbaar is en zo gefrustreerd als een stekker waar uitermate goed geacteerd is en vooral ook even een reality check is waar je eigen zorgen en geklaag bij verbleekt. Wat een situatie, wat een dramatisch kind en wat last om te dragen voor dat gezin.

Maar redding is onderweg in de vorm van de Annie Sullivan die zich over Helen gaat ontfermen. En dat levert vanaf de eerste ontmoeting een bijzondere chemie op waar Annie vooral contact lijkt te zoeken en te stimuleren. Vervelende dissonant zijn de mannen zoals de kapitein en broer James die van meet af aan de aanpak veroordelen en het kind bestempelen als achterlijk. Maar Annie geeft niet op en zet door wat toch een aantal opmerkelijke scènes opleveren die in principe niets anders zijn dan machtsstrijd zoals het voortdurende gevecht aan de eettafel. Werkelijk wauw! Wat een scène, wat een intensiteit, wat een acteerwerk! Dat beide dames een Oscar gewonnen hebben is meer dan begrijpelijk.

En zo zet The Miracle Worker zich voort met de strijd tussen weerbarstige Helen en de compromisloze Annie die zowel emotie op roept als momenten van scherpe humor heeft. En zoals te verwachten eindigt het op voorspelbare wijze na veel strijd in een doorbraak maar dan kan de film niet deren waar deze een uitstekende indruk maakt en ervaren kan worden met een lach en een traan.

For me the the worst way would to die be for a whole bunch of horrible men to get around me...and start eating me alive.

En zoals betaamd ook nog even aan de horror/griezel en dat leverde deze Return of The Living Dead op en daarmee een titel in het zombie genre die mij toch wel redelijk onbekend was maar daarom niet minder voldeed.

Van de opening moet de film het in ieder geval niet hebben want zodra de ellende enigszins uitbreekt zijn Freddy en vooral Frank een irritatie pur sang, want wat kan die Frank jengelen, janken en zeiken. De opening grenst door James Karen dan ook regelmatig aan een combinatie tussen overacting en flauwe slapstick. Desalniettemin is het wel grappig hoe de tering langzaam uitbreekt en alles tot leven komt door het ontsnapte goedje, het lijkt totale chaos maar het is slechts het begin.

Aangenaam is de switch naar de groep punks waaronder Taylor uit Tour of Duty en de niet bepaald ongevormde en bang aangelegde Linnea Quigley die een aardige show weggeeft waar het op een gegeven moment toch even wachten is op things yet to come. En als het zo op 50 minuten los gaat doet dat het ook goed met een x-aantal mensen opgesloten in het mortuarium en hulpdiensten die massaal worden opgepeuzeld. En eerlijk gezegd blijft The Return of The Living Dead iets van wisselend niveau.

Want zoals te verwachten zijn er weer de voorspelbare domme keuzes, maken verschillende acteurs zich regelmatig schuldig aan afschuwelijke overacting, maar heeft het geheel soms ook fantastische momenten zoals wanneer al de wakker geworden doden onder de grond zich laten horen, of het shot van de horde zombies die zichtbaar wordt wanneer het ligt van de ambulance wordt aangedaan, of anders wel sommige zombies zoals het halve proefpersoon of de kabouterzombie die op een gegeven moment achter Ernie aanzit.

Eindoordeel is dan ook dat het geheel knap gemaakt is, vooral de gore en de zombies, het geheel meer dan vermakelijk is en vooral Trash een interessante zombie blijkt te zijn. Het beste op zombiegebied is het niet maar een goed cijfer gaat dit wel krijgen.

Met een werkdag en daarna meteen een uur hardlopen achter de kiezen zaterdagavond de bank opgezocht om te relaxen en de eerste film van de avond betrof deze The Zone of Interest en daarmee een film die twee jaar terug de Oscar voor beste buitenlandse film ophaalde. Dat moeten we zien natuurlijk...en laat ik dit vast zeggen dat het allemaal best bijzonder is.

De focus ligt zoals we weten op het gezin Höss of Hoess, de speling verschilt nog wel eens, waar aanvankelijk een idyllisch beeld wordt geschapen van een gezin en personeel, tijdens een dagje uit, later bij een prachtig huis, met in de ochtend een aandoenlijk gezinsmoment. Niets bijzonders toch? Behalve dan die hoge muur achter het huis met het prikkeldraad, niet te vergeten de onheilspellende muziek, of het constante nijvere gedreun dat doet denken aan David Lynch's Eraserhead die ook van die onrustige achtergrondgeluiden heeft. Vul daar nog de voordurende geluiden van geschreeuw, gehuil en schoten aan toe en je waant je toch zeker in het voorgeborchte, een voorportaal van de hel. Toch doemen er problemen op voor het gezin waar herplaatsing dreigt en de droom van vrouw Hedwig in duigen valt waar zij werkelijk dingen moet hebben gezegd als dat het huis het paradijs was, hun thuis, het mooiste moment van hun leven.

En laat dat nu vooral de clou van de film zijn waar het niet gaat om de overvolle barakken, rokende ovens, uitgemergeld Joden of de douches. Het draait juist om die zakelijkheid, het gewone, een gezin, hardwerkende bedienden, vader Rudolf die met enkele notabelen in een andere kamer zit te vergaderen over de functionaliteit en efficiëntie van de ovens, het leven draait door in een voor het gezin Höss normale en rustige baan. De kritiek dat het geheel weinig verhaal heeft kan ik niet delen waar het vooral draait om de simpelheid der dingen, een bepaalde alledaagsheid en saaiheid, waar we eigenlijk niet eens deel van uitmaken als kijker maar zijdelinks het een en het ander van te zien krijgen, want voor degenen die het uitvoeren is het namelijk ook niet bijzonder, dat complex, die fabriek, het is werkt dat uitgevoerd moet worden. Dit is juist de essentie van die film, dit is juist wat die film zo eng maakt, terryfing, misselijkmakend, waar we soort van stiekem in slaap gesust worden waar we de bekende beelden niet eens hoeven te zien want de geluiden doen al meer dan genoeg.

Voeg daar een aantal prima acteerprestaties aan toe, de omheilspellende en ongemakkelijk makende muziek in het begin en op het einde, en zo blijkt The Zone of Interest toch op zijn minst een bijzondere film waarvan ik wel begrijp dat hij een oscar gewonnen heeft en enigszins aan The Boy With The Striped Pyjamas doet denken in het kader van onwetendheid en desinteresse.

(reactie op ander bericht)



Al enige weken bezig met een Terminator reeks herkijk en dat bracht afgelopen woensdag game avond dus deze Genisys. En na het lezen van mijn vorige comment vond ik dat de film wel een kleine rectificatie verdiende.

Want bij nader inzien heeft Reese wel degelijk de broek uit op het platform en zou de kennis voor een tijdreismachine meegenomen kunnen worden uit de toekomst waar ik het nog steeds ver gezocht vind dat men dit met de materialen van de jaren '80 zou kunnen bouwen. Het effent de weg naar een iets beter cijfer waar Courtney weinig toevoegt en is het plot op zijn zachtst gezegd apart met een reeds verandert verleden die toch ook weer teert op voorbestemming. Gelukkig is de actie goed en spectaculair en ook al kan de film zich onmogelijk meten aan de eerste drie verdient het toch zeker een voldoende.