Log

Zondagavond klassiekeravond bracht deze Klute waar ik vorig week wel even een Eureka momentje had bij de kringloop. Want dit is toch wel een bekende titel, een film die je zelden tegen komt, vergelijkbaar met de orginele versie van Sleuth en in die zin iets wat ik graag wilde proberen. Toch werd het niet helemaal wat ik er van gehoopt had.

Aanvankelijk begint het geheel nog goed met een geheimzinnig sfeertje, muziek die dat gevoel verhoogd en een vibe die aan voyeurisme doet denken. Het verhaal dat zich daarna ontvouwt is simpel met Klute opzoek naar zijn kameraad Tom die vervolgens uitkomt bij callgirl Bree die naar verluidt last zou hebben van een stalker en een brief ontvangen zou hebben die van Tom afkomstig zou kunnen zijn. Jane Fonda is natuurlijk prachtig en zowel overtuigend als betoverend in haar rol, en Sutherland is buitengewoon degelijk en rustig. Daarnaast zijn er enkele momenten van een ontzettend subtiele opbouw waar het de spanning betreft van de telefoon die maar blijft gaan, het onveilige gevoel van Bree en bijvoorbeeld het moment dat er iemand op het dak zit waar Klute achteraan gaat.

Maar dat zijn de spaarzame momenten die de film echt meerwaarde bieden waar de psychologische inkijk van Bree haar psyche alleen maar bevestigd dat dergelijke dames niet helemaal goed zijn in de bovenkamer. Buiten dat slaat de film op bepaalde momenten zo dood als een pier en gaat de ontwikkelende band tussen John en Bree totaal aan mij voorbij en vind ik deze totaal niet interessant
Spaarzaam positief momentje is dan weer de inbraak en vernieling van Bree haar flat en spullen b in een film die verder onvoldoende uit de verf komt en wat mij betreft dan ook geen voldoende krijgt. Helaas.

Met de vele horror de laatste tijd toch ook eens wat anders en daarmee een film uit een lijstje met films die als schokkend ervaren worden. En dat betrof in dit geval dus deze Martyrs.

Het beginpunt is duidelijk met de jonge Lucie gevlucht en wel met een behoorlijke 'ordeal' reeds achter de kiezen en heel goed zijn we daar niet uitgekomen. Het geheel vervolgd zich 15 jaar later met de oudere Lucie op zoek naar antwoorden en in staat om ver te gaan wanneer ze haar daders gevonden denkt te hebben, toch komt het me verder allemaal niet echt bijzonder over met een soort revenge horror als tendens. Maar er blijkt vervolgens toch meer te zijn met een verschijning die om de haverklap opduikt en Lucie aanvalt, opzich heftig maar ook weer niet bijzonder waar het vrij voor de hand ligt dat dit iets is uit haar eigen fantasie en ze zelf de verwondingen aanricht. Oké, maar niet bijzonder...

Maar het geheel krijgt toch een behoorlijk onprettige wending wanneer vriendin Anna de kelder onder het huis ontdekt met een ander 'subject' die het hele verhaal van Lucie bevestigd. En het geklooi van Anna met de andere gemartelde is toch wel op het ongemakkelijk af dat ik me afvraag waar je aan begint. De meest logische keuze om de hulpdiensten, vooral de politie te bellen, doet ze niet en is iets dat haar heel erg dúúr zal komen te staan. Want wanneer er volk opduikt is dat natuurlijk van het verkeerde slag en verdwijnt juist Anna in de kelder om het project/experiment dat met de anderen geprobeerd werd te vervolgen. Het is de fase daarna die aanbreekt waar de film uiteindelijk om gaat en het zo bijzonder maakt.

En er valt iets van te zeggen dat dit een uniek iets is met een apart concept waar de marteling moet leiden tot een soort van verlichting, een lucide staat, een soort van overstijgend inzicht. Daarnaast is het bruut, mensonterende, gruwelijk, en heeft vooral het einde van Anna een vibe die in al zijn misselijkheid even een tijdje blijft hangen. Nu moet ik zeggen dat ik wel van films hou die even blijven hangen en die je nog even in de greep houden maar niet op deze manier, dit is toch de verkeerde afslag en voegt voor mij weinig toe. Wellicht dat je er wel dieper op in zou kunnen psychologisch gezien over de mens, het brengen van offers, sadisme en de zucht naar inzicht. Maar hier houdt het voor mij op met deze Martyrs die ik toch meer voor de liefhebbers van een dergelijke genre zie. Sadisme in horror is in die zin niet echt mijn ding. Desondanks wel een 3,5 voor het concept en de uitvoering die zeker zijn uitwerking heeft.

...what are we going? To fucking War?

Nummertje 6 en de afsluiter van de dag werd deze Man on Fire uit 1987 waar ik uiteraard erg nieuwsgierig naar was. De adaptatie van Tony Scott kennen we uiteraard allemaal en is weergaloos, daarnaast heb ik jaren terug het boek van A. J. Quinnell al eens gelezen waarop ik toch erg nieuwsgierig was of deze versie dichterbij het boek blijft. Want daar zat nogal een beetje verschil tussen...

Glen Scott dus als Creasy, uitgeblust, getraumatiseerd, klaar met het wereldje en op zoek naar iets rustigers. De Balletto's is de volgende stop, gesitueerd in Italië met als voornaamste taak de bescherming en het chauffeuren van de jonge Samantha. Eigenlijk niets dat we nog niet gezien hadden in de andere versie, zo ook de stroperige relatie die langzaamaan beter wordt, dit keer niet met zwemmen maar met hardlopen als inzet. En Scott en de jonge Jade Malle verkopen de chemie tussen het tweetal meer dan leuk. Het is wellicht iets trager, minder flashy, maar daar staat een heerlijke soundtrack tegenover met elementen die sterk doen denken aan het einde van Die Hard, ook al is er geen connectie tussen beide componisten.

De ontvoering is even plotseling als bruut waarop het wachten is tot dat Creasy de wapens pakt bijgestaan door heethoofd Joe Pesci die is zoals zo vaak en dat prima doet. En de aanloop naar de strijd is ook goed met de eerste die hij genadeloos in de val lokt en eigenlijk niet veel anders aanpakt dan Washington dat doet in de andere versie, het enige verschil is dat het hier tot op zekere hoogte uit beeld gelaten wordt. Andere tijden zullen we maar zeggen, toch is dit voor mij absoluut niet minder, het is gewoon anders. Het is vooral ouder waar Scott meer dan voldoet en het geheel mooi opbouwt naar een goede finale waar het tijdsbeeld sterk is met de duistere en morsige straatjes, en de ontknoping op het lugubere af is en even het ergste doet denken wat de film nog sterker gemaakt had vooral omdat het meisje het in het boek niet overleeft.

Maar zoals reeds gezegd is deze versie verre van slecht, vind ik de film toch erg ondergewaardeerd met dit cijfer gemiddelde, en kan de film wat mij betreft op een goed cijfer rekenen want dit was allerminst en tegenvaller.

Reality is not what it used to be.

Filmpje nummer 5 van de dag, en daarbij viel de keuze op deze John Carpenter. En een Carpenter valt altijd wel lekker, ook al zijn het niet altijd de beste films, elementen als soundtrack en sfeersetting zijn altijd sterk in zijn films. Dus kom maar op met deze In The Mouth of Madness.

En de stemming zit er meteen goed in temidden van een inrichting, met slecht weer en een binnen gebrachte patiënt waar tevens de naam Sutter Kane erg snel valt, en er is iets met die naam maar ik kan die naam niet plaatsen. Zou ik de film dan al eens eerder hebben gezien? Maar goed, terug naar de film waar het niet bepaald goed lijkt te gaan met John Trent waarvan de oorzaak al snel naar voren komt en dat is een onderzoek naar de verdwijning van de schrijver Sutter Kane. En het is me nogal wat, met zijn boeken die ongeregeldheid en rellen veroorzaken, mensen tot krankzinnigheid drijven, en als een dolle verkopen, maar het grootste probleem wellicht voor de uitgeverij is dat hij spoorloos is. Trent wordt op de zaak gezet en die vindt al snel een spoor, maar ondervindt ook al vrij snel de eerste symptomen van Sutter Kane Fever.

De sfeerschepping is zoals zo vaak bij een Carpenter goed te noemen waar het soms moeilijk inschatten is waar Trent zich bevind tussen nachtmerrie of een bevreemdende werkelijkheid. De trip naar het plekje genaamd Hobb's End is op het hallucinante af waar het vanzelfsprekend ook bepaald niet pluis is in het dorpje met vreemde snuiters op fietsen, monsterkinderen, een oud vrouwtje met tentakels, het houdt niet op en het is niet bepaald gezond in het dorpje. Zoals gezegd, de sfeer is bij tijd en wijlen geweldig, de zoals gewoonlijk door Carpenter zelf geschreven soundtrack is ook weer eens erg fijn, Sam Neill is altijd goed en Jullie Carmen is erg leuk voor het oog.

De vraag blijft wat het idee nu eigenlijk is achter deze film wat tot de laatste minuut in de weegschaal hangt. De meest logische uitleg is toch dat alles wat we zien fictie is, zo ook het karakter Trent en wat hem overkomt, maar ondertussen wel een vorm van zelfbewustheid over zich heeft. Het beste van John Carpenter is dit niet maar het is wel absoluut weer een acceptabel product van hem en daarmee een lekkere film om te kijken.

De volgende film betrof deze Metal Lords mede mogelijk gemaakt door Netflix, en metal en hardrock valt altijd goed waar wellicht een concept als school of Rock voorbij zou komen in de vorm van een x-aantal buitenbeentjes die elkaar gaan vinden. Maar deze Metal Lords bleek toch uit iets anders hout gesneden te zijn.

Skullfucker it is met vooral Hunter als drijvende kracht die Kevin in die zin meezuigt wat vooral in het begin van de film vrijwel nergens toe leid buiten een prekende Hunter over wat metal is en Kevin die er nog weinig kaas van gegeten heeft. En vooral in die 'limbo' blijven we een tijdje hangen waar Skullfucker wel plotseling erg optimistisch aangemeld wordt voor een 'Battle of the Bands' waar we nog niet eens een complete bezetting hebben en Hunter regelmatig erg vervelend is waar hij ook nog de nodige ruzie moet zoeken met het populaire volk op school. Zoals gezegd lijkt de film vooralsnog veel te gaan rondom de karakters en hun issues, buiten dat is het aardig maar niet bijzonder.

Maar geleidelijk slaat de film toch om en wordt het een stuk leuker waar nog steeds gezocht wordt naar een extra bandlid, maar vooral het werk dat Kevin verzet achter zijn drumkit erg fijn is om te zien en te horen waar ik altijd erg geïnteresseerd ben in drumwerk. Grappige momentjes zijn het nieuwe kapsel van Hunter die wel degelijk veel van Jason Newsted heeft, maar ook dat Kevin bij de andere band invalt en serieus aan die facebookreels doet denken van een over qualified drummer op een kinderfeestje, of anders wel de verandering van bakvis Emily naar Gothqueen. Ook nog wel leuk het verschijnen van een viertal bekende artiesten in de vorm van Scott Ian, Kirk Hammett en Tom Morello waar ik de vierde man niet echt ken als een soort van moraal kompas.

Ondanks Hunter en zijn vervelende gepreek bouwt de film vervolgens toch op naar een meer dan leuk einde waar men helemaal los gaat op het podium als één of andere Goth/Metalband waarbij de toko bijna afgebroken wordt die daarna niet helemaal afloopt zoals gehoopt maar wel een leuke revanche in zit. Een hoogvlieger was Metal Lords niet bepaald maar smakelijk voor een keer absoluut wel.

De derde film van deze dag betrof Shakespeare In Love. Had ik daar zin in? Geen moment, want het is mijn ding niet want het spreekt me niet aan, een droog kostuum drama enzovoort. Waarom ga ik het dan toch kijken? Omdat de film in het jaar 1999 de Oscar won voor beste film terwijl ook Saving Private Ryan en mijn favoriet The Thin Red Line meedongen voor die titel. Tja, dan moet ik toch zien waarom...en zoals te verwachten is dat beeld achteraf dubbel.

De opening is best nog wel humoristisch te noemen met Henslowe in het nauw en wat meteen opvalt is toch de gigantische cast voor deze film, want buiten de kennis van de spelers die nog niet in beeld geweest zijn hebben we hier ook alweer twee redelijke zwaargewichten in de vorm van Wilkinson en Rush en daarmee niet de slechtste acteurs. Afijn, er vormt zich iets van een afspraak rond een toneelstuk wat opgevoerd gaat worden, met een behoorlijke recette in het vooruitzicht, het enige probleem wat daarna al snel opdoemt is dat het toneelstuk nog schreven moet worden en de beoogd schrijver in de vorm van Shakespeare op zwart zaad zit en een Muze nodig heeft, tja... Niet bepaald een verhaal waar mijn hart sneller van gaat kloppen, maar het moet gezegd dat er redelijk wat humor voorbij komt, ook goed geacteerd wordt, de soundtrack toch echt wel sterk is en het tijdsbeeld echt wel prachtig is. Zo is het einde van de film met ontknoping van Romeo en Julia en de schok die dat te weegbrengt bij het publiek ook erg mooi gevangen.

Maar met alle respect is dat wat mij betreft toch te weinig voor een geslaagde film. Fijn te weten dat er voor de echte purist en Shakespeare kenner kennelijk heel veel grapjes een teksten te genieten zijn uit het echte werk en in het script verwerkt zijn, maar helaas kan het gepeupel daar niets mee die dat niet leest. Voor de vorm is dat leuk, maar in werkelijkheid kunnen weinig mensen dat begrijpen of waarderen. Wat er verder dan overblijft is dan toch een film die eigenlijk veel te lang duurt, Shakespeare heeft kennelijk snot in zijn ogen dat hij Viola niet herkent in de jongen, is het zo nu en dan een en al kolder, overacting en gedoe dat ongetwijfeld bij de tijd en het gewenste beeld hoort, niet te vergeten natuurlijk relationele besognes met kapers op de kust. Had ik al gezegd dat de film te lang duurt voor de uiteindelijke boodschap...?

Afijn, nee dit was not my cup of tea, en als dat script dan zo goed in elkaar zit met al die grappen en verwijzingen naar Shakespeare's echte leven en werk dan zal dat ongetwijfeld heel goed gemaakt zijn. Toch zal ik het altijd een schande vinden dat The Thin Red Line geen enkele van zijn Oscar-nominaties heeft weten te verzilveren te beginnen met beste film, maar dat is mijn mening. Shakespeare In Love krijgt een voldoende en daar is alles meegezegd.

De tweede stap in de filmmarathon betrof deze Splash wat een maar al te bekende titel is en ik al reeds gezien had toen de film in de jaren '90 op tv verscheen. En met wat ik er nog van wist verwachte ik er allerminst een topper van maar wel iets met een bepaald gevoel, een gunfactor, en dat kwam wel redelijk uit.

Het verhaal rond Allen is maar al te duidelijk met op jonge leeftijd een kennismaking en 20 á 30 jaar verder een heuse reddingspoging. Maar wie is toch die bijzondere en vooral mooie dame, iets dat ook de grote vraag is voor Allen die dacht nooit gelukkig te gaan worden in de liefde maar nu toch plots halsoverkop is. Het is het startpunt van een aandoenlijk en lieflijk verhaal met een prima chemie tussen Hannah en Hanks waar natuurlijk Daryll Hannah betoverend is als zeemeermin Madison.

Verder wordt het geheel een beetje opgeleukt met wat kleine humor en grapjes zoals het weg smokkelen van Madison uit het instituut, Freddie die zowel jong als oud en lel kleingeld laat vallen om onder rokjes te kunnen kijken, of alle 'aardse' dingetjes waar Madison aan went gedurende haar solo zwerftocht door de stad. Daar staat tegenover dat de onderzoeker erg irritant is maar die krijgt zat klappen ter vergelding. Top is het allemaal niet maar een aandoenlijke film met gunfactor is het wel degelijk. Leuk weer eens gezien te hebben al was het alleen maar vanwege de fantastische Daryll Hannah.

Voor de tweede keer deze vakantie aan de film marathon te beginnen met deze Enigma uit '82 die ik bij de kringloop had opgevist. En ik had er werkelijk geen idee van of het iets was buiten de meer dan behoorlijke cast. En eerlijk gezegd bleek het allemaal niet zo heel erg goed wat het stemgemiddelde al verraad.

En ansich lijkt het nog niet zo verkeerd, een onheilspellende soundtrack en de achterdocht van karakter Alex terwijl hij naar huis loopt. Maar dit neemt al snel een verkeerde richting, want hoe dom die paranoia in zijn eigen huis met dingen die hij zelf veroorzaakt heeft druppende kraan of het pak achter het douchegordijn, of dat CIA volk wat opeens uit lucht komt vallen en hem probeert te verzuipen is zijn eigen badkuip om hem vervolgens te rekruteren. Lekker logisch allemaal. Dan de bewering dat er een chip zat in de enigma van de Duitsers gedurende de Tweede Wereldoorlog, dat was volgens mij toch gewoon rotor techniek hoor. Wat zich daarna ontvouwt is een vrij standaard verhaal met verschillende partijen die elkaar te slim af willen zijn, romantische besognes met de nodige andere offers. Is het heel slecht? Dat wellicht niet eens, maar verder is het verre van onderscheidend of bijzonder.

Aardig is dan wel weer het plot dat men de chip wil stelen en dat dit moet mislukken om de Russen ervan te overtuigen dat men niet al lang meeluistert. Maar buiten een uitstekende Sam Neill piept en kraakt het aan alle kanten zoals wanneer Alex de schroeven niet terug monteert als ie de chip heeft verwisseld, domme continuïteitsfout wat dat betreft. Of de gevangenis waar hij Karen bevrijdt waarbij het lijkt of men in een inrichting zit. Wel aardig is dan weer dat Alex zich toch kennelijk overal naar binnen weet te bluffen. Maar goed, op dat moment is allang duidelijk dat deze Enigma verre van een hoogvlieger is en dan ook geen voldoende gaat krijgen.

Maandagavond even aan de slag met deze The Promised Land ook wel Bastarden genoemd. Deze had ik een tijdje terug al opgenomen, was even in de veronderstelling dat dit Riders of Justice betrof, maar een goede Mads Mikkelsen bevalt altijd wel dus kom maar op. Toch bleek dit wel een vrij zware en stroeve film te zijn

De tijd en omstandigheden zijn maar al te duidelijk eind 18e eeuw met armoede en veel ellende en het gedurfde plan van officier Kahlen om grond te ontginnen in Jutland. En dat blijkt niet het gemakkelijkste plan waar het harde tijden betreft, dingen zelden uitpakken zoals men wil, het een leven vol ontbering en kou betreft en ook nog eens veel tegenwerking ontvangt. En die tegenwerking ontvangt men vooral van een een of andere landeigenaar genaamd De Schinkel wat een erg duister en vervelend individu blijkt die ver gaat om Kahlen en zijn medewerkers/volk weg te jagen.

En zo blijkt de film veel ingrediënten te hebben, is de soundtrack van het epische soort, lijkt het een meer dan behoorlijke productie, zit het filmisch en cinematografisch ook goed in elkaar met prachtige beelden, maakt de cast er het beste van, is Mikkelsen goed als altijd en dat geld ook zeker voor Simon Bennebjerg die de sadistische De Schinkel overtuigend neerzet. En vooral in de tweede helft lijkt de temperatuur van de film te stijgen met een grimmige machtsstrijd, met moord, sterke geweldsmomenten en confrontatie met de bad guy.

Maar helaas is het toch niet alleen de zon die schijnt, want het eerste uur voltrekt zich toch vrijwel tempoloos. Er zit weinig gang in het geheel en het eerste uur sleept zich dan ook moeizaam voort dat ik vrij veel moeite moet doen om de aandacht er een beetje bij te houden. En zelfs als de verandering plaatsvindt in het tweede uur is het nog steeds zo zo. Bastarden krijg dan ook een voldoende maar dat is dan ook puur omdat het op zich kwalitatief een goede film is, ik persoonlijk vond er geen doorkomen aan.

(reactie op ander bericht)





Vrijdagavond even voor de herkijk van deze Nosferatu vooral omdat ik me weinig meer van de film kon herinneren en niet op mijn best was die avond en er zodoende ook niet veel van meekreeg. Hoewel ik op gevoel wel een redelijke inschatting gemaakt had zag ik dat alleen nog maar meer bevestigd nu ik beter mijn hoofd erbij kon houden.

Zoals we gewend zijn van Eggers is het visueel technisch om door een ringetje te halen, is de film van begin tot het eind sfeerschepping 2.0 met een fantastische soundtrack en zijn het vooral de kleine dingetjes die het doen en die me nu nog meer opvallen. Zoals bijvoorbeeld het deurtje van de koets die uit zelf open gaat en hoe Thomas de koets praktisch wordt ingezogen of de sfeerschepping in het kasteel. Tevens is er de masterclass van Lilly Rose Depp die soms op het onwerkelijke en ongemakkelijke af is. Daar staat tegenover dat de minpunten ook blijven staan in de vorm van een lichtjes tegenvallende chef engerd. Maar zoals reeds gezegd bevestigde film zich alleen nog maar verder, een cijferverbetering zit er echter niet in, nog niet....

De afsluiter van afgelopen donderdag vond ik in deze documentaire over het Dyatlovpass Incident. Sowieso is een knappe film over dit onderwerp al lastig te vinden waar één van de weinige de losse adaptatie en niet zo heel goed beoordeelde versie van Renny Harlin is. Daarom was ik erg blij deze documentaire te vinden die meer dan voldeed.

Een opzienbarend verhaal is het op zijn minst, de groep over het algemeen ervaren bergbeklimmers/hikers, later teruggevonden onder mysterieuze omstandigheden met bijzondere en soms gruwelijke verwondingen. Wat in hemelsnaam gebeurde er die nacht daar in dat bos? Één van de eerste dingen door de documentairemaker genoemd is de zogenaamde geheimzinnigheid van de KGB. Iets dat overigens niets hoeft te zeggen, want het is namelijk Rusland, en betrokkenheid of niet, dat is gebruikelijk binnen dat land. Neem bijvoorbeeld de zaak Tsjikatilo die in alle geledingen ontkent werd, want een seriemoordenaar was een westerse en decadente ziekte, zoiets gebeurde niet in het sociale paradijs genaamd Rusland. Maar buiten dat vooral terug naar de zaak zelf, de groep onderweg door de sneeuw, een kampement, vermist, gevonden, een beeld van totale verwarring en raar gedrag en vervolgens net zulke bizarre als gruwelijke ontdekkingen aan de negen gevonden lichamen.

En wanneer het onderzoek start regent het al snel geheimzinnigheden maar ook tal van theorieën waar de KGB en patholoog-anatoom maar wat graag weinig ruchtbaarheid geven aan de verminkingen en gooien het op een lawine wat natuurlijk kolder is, daarnaast is het opmerkelijk dat er al een zaak aangemaakt is voor de uiteindelijke vermissing, maar dat blijkt een administrative fout. Zo verschillen ook de meningen of de tenten nu van binnen of buiten zijn opengesneden en is de rol van het Mansie volk ook mysterieus te noemen waar ze zichzelf regelmatig tegenspreken over heilige plekken en/of voorwerpen. Maar wie denkt dat het niet gekker kan zal weldra verrast worden want het kan nog gekker zonder dat we veel wijzer worden mede door een tweetal mysterieuze foto's en radioactieve kleding.

Want niet alleen rept men van Yeti, tevens wordt een theorie over aliens aangedragen. Iets aardser maar net zo goed niet heel aannemelijk is het idee van een militair experiment waar men getuige van geweest zou zijn of slachtoffer werd van een of andere 'fallout'. Dit zou ook verklaren waarom er radioactiviteit gemeten werd, van de andere kant is eenvoudig te herleiden dat een van de doden tot de 'cleanup-crew' behoorde van een reactor ongeluk genaamd de Kyshtym disaster in '57. Hebben we het al gehad over Amerikaanse spionnen? Want ja die zijn ook overal. En dan heb je nog wat simpeler dingen zoals een moordenaar, sneeuwgekte of inderdaad een lawine en dat men opgekauwd is door een paar wolven, maar goed dat is het natuurlijk niet.

Reëler en logischer is dat de Mansie er wel degelijk mee te maken hebben, en anders wel een specifieke groep Khanty omschreven als gewelddadig en weinig sociaal die niemand op hun terrein wensen. Maar zelfs dan zijn er nog vraagtekens, de tenten waren in rustige tred verlaten, dan was dat wel haast onder dwang. Maar waarom waren er dan weer twee in de gelegenheid om de andere kant op te lopen? En waarom waren er maar een paar ernstig verwond en verminkt? Ondanks het gevonden riempje wat sterk doet denken aan Khanty betrokkenheid blijkt de zaak dan nog verder van opgelost en nog steeds mysterieus. En dat laatste zal het ook altijd wel blijven, want zoals de betere en grotere mysteriën gaan we hier ook geen passende antwoord op krijgen en zal het altijd gissen blijven. Desalniettemin was dit een uitstekende documentaire waar ik van begint tot het einde ademloos naar heb zitten kijken die ik dan ook goed ga belonen.

Met Die Wannseekonferenz aan de vijfde film van de dag waar ik het onderwerp oorlog tijdens de marathon van donderdag nog niet gehad had en de vergadering aan de Wannsee een uitermate interessant onderwerp is met de film Conspiracy uit 2001 als meest bekend. En dat is een prima film, en dan is de vraag wat een remake, of anders gezegd, productie van Duitse makelij gaat doen en eventueel meer biedt. En dat bleek toch tegen te vallen...

Dus vort met de geit waar de aanloop niet veel anders is met personeel dat de vergadering voorbereid waar vooral Müller de genodigden ontvangt waar het in de 2001 versie toch Eichmann is die veel voor het licht treed en de credits ontvangt voor de organisatie. En er zijn meer verschillen om dat meteen maar even te benoemen met betrekking tot Eichmann en Müller waar het Müller is die naast Heydrich zit en veel aan het woord is terwijl die rol in 2001 meer voor Eichmann was weggelegd, maar dat zijn details waar het verder toch vooral wachten is op de aankomst van 'het blonde beest' en de vergadering zijn aanvang kan nemen. Interessant zijn toch zeker feitjes die vermeld worden zoals dat de treinen beide kanten op gebruikt worden met de aanvoer van dwangarbeiders en de afvoer van Joden. Bovendien zien we op ijskoude wijze de methodische planning en uitleg van de te volgen uitvoering van de Endlösing.

Maar toch heb ik het niet met deze film. Sowieso zal het moeilijk zijn om acteurs te vinden die voor Heydrich en Eichmann door kunnen, toch lijken deze twee mannen er totaal niet op. Dan leken Tucci en Branagh in de Engelse versie nog beter, Buhler, Müller en Freisler zijn dan wel weer een goede match. Maar dat is niet het grootste probleem van de film waar de film vooral traag aanvoelt, buitengewoon saai is en daarmee ontzettend droog en taai blijkt te zijn. Uiteraard zijn het Duitsers en het idee is natuurlijk hoe dit besproken en gepland wordt in alle Duitse zakelijkheid. Toch geeft het voor mijn gevoel weinig om naar te kijken waar Conspiracy juist wel een bepaalde pit en uitstraling heeft, zo hebben de acteurs en karakters ook meer charme vooral in het geval van Heydrich en Eichmann. Iets wat ik in deze Duitse versie toch wel erg mis.

Ik kan dan ook niet anders concluderen dan dat deze versie van de Wannsee best wel degelijk te noemen is maar daarnaast vooral toch een beetje teleurstelt. Een voldoende kan er nog wel af maar deze film kan zich niet meten met de Engelse versie uit 2001.

De vierde film van de dag betekende even griezelen op Netflix met deze Fright en daarmee dacht ik toch serieus een film van een bepaald niveau te hebben. Bovendien dacht ik dat de blonde kinderoppas Sharon Tate was maar dat geheel terzijde zijde, want dat maakt verder niets uit.

Het verhaal is duidelijk rond de jonge dame in kwestie die een avondje komt oppassen voor de neurotische Helen en vrij snel daarna zelf ook erg schrikachtig wordt. Aanvankelijk lijkt het nog mee te vallen wanneer het vriendlief blijkt te zijn die om het huis spookt en zoals praktisch in iedere horror film met een oppas zin heeft in een verzetje maar vervolgens een blauwtje loopt. En eerlijk gezegd is er geen klap aan die eerste fase hoewel Suzan George en natuurlijk Honor Blackman twee prachtige dames zijn om te zien.

Als al het domme en vervelende gedoe met het vriendje dan eindelijk achter de rug is en er ander gevaar dreigt lijkt de film zichzelf op te richten maar dat is van kort duur waar de film toch vooral in een enorme chaos uitmond. Aardig is op zijn minst dat de psychotische Brian Amanda aanziet voor zijn ex-vrouw Helen en is het best knap hoe hij zich naar binnen liegt als zijnde een buurman. Opvallend maar verder niet heel erg belangrijk zijn foutjes zoals de politie die in het donker zonder verlichting rijdt.

De film moddert vooral door en mond daarna uit in een ronduit chaotische finale met heel veel geschreeuw dat ik bij mezelf denk of dit ook zo snel mogelijk afgelopen kan zijn, en gelukkig duurt het daarna ook niet lang meer en snap ik best dat deze film niet heel goed gewaardeerd wordt. Eindresultaat is dan ook geen voldoende.

Derde film van de dag betrof deze Grimm van de hand van Alex van Warmerdam, en hoewel ik de film niet kende trok de naam van de regisseur dan toch een beetje aangezien ik De Noorderlingen erg goed kan waarderen. Maar zoals zo vaak bieden eerdere ervaringen geen garanties want dit was toch wel een hele rare film waar ik eigenlijk niets mee kon.

We volgen dus Jacob en Marie achtergelaten in het bos door hun vader, vanaf daar begint een overlevingstocht die hun langs een knettergekke boer een dolle boerin leidt, criminaliteit en prostitutie tot gevolg heeft, het tweetal helemaal tot in Spanje brengt waar ook nog weer het nodige gebeurd op relationeel vlak, criminaliteit en vlucht. Het verhaal is daarmee op zijn zachtst gezegd best wel bijzonder toch is het vooral de van Warmerdam uitstraling die wel herkenbaar is in de zin van kleuren, aankleding, dialoog en vooral de kenmerkende bevreemdende sfeer.

Toch blijft vooral de vraag wat nu eigenlijk de bedoeling is van deze film, want kan ik er niks mee en het kan het me niet boeien. Het concept zal denk ik een mix tussen Hans en Grietje in een modern jasje met de nodige crimi en road movie elementen voor moeten stellen. Oftewel geen broodkruimeltjes maar prostitutie en moord, het is weliswaar een stuk realistischer dan een heks met een peperkoekhuisje maar het waarom wil bij mij niet binnenkomen. Buiten dat is het moment waarop Jacob de boer en zijn vrouw uitschakelt zo kolderiek dat ik de film vanaf daar al amper meer serieus kan nemen. Dan zijn er nog tal van andere werkwaardige momenten zoals een oudere man met sambaballen wat veel te lang duurt, of dat Jacob en Marie zomaar Spaans kunnen spreken, dat hebben ze zeker op de basisschool geleerd. Zo'n beetje het enige pluspunt is Halina Reijn te noemen die er bij het was ophangen zinneprikkelende uitziet in haar ondergoed. Ik zou zeggen doe mij zo'n wasvrouw.

Buiten dat was dit een vieze tegenvaller ondanks dat de film gemiddeld een voldoende scoort op MovieMeter, desondanks was het verre van my cup of tea. Snel op naar de volgende.

Tweede film van de dag betrof deze Turner and Hooch die ik in het verleden wel eens heb gezien en toen was het een vermakkelijke film. Hedentendage heeft de film op zich nog steeds zijn momenten maar ook zijn zwakke punten.

Het verhaal is in die zin aan de gemakkelijke kant met de punctuele bijna dwangmatige Turner die tegen zijn zin in opgescheept raakt met de kwijlende en ongeleide Bordeauxdog genaamd Hooch. Zijn baasje is omgelegd en de hond zou een getuige kunnen zijn terwijl het asiel de hond onhandelbaar vind waarop het merkwaardige tweetal Turner and Hooch geboren is, en uiteraard ligt het voor de hand dat vooral Turner aan het enorme beest met zijn slechte manier moet wennen.

In het vervolg van de film zien we vooral veel capriolen en stunts waarbij de hond vooral veel kapot maakt en hij Turner tot wanhoop drijft. An passant is er immers ook nog een moordzaak op te lossen wat tevens zo chaotisch verloopt met veel bemoeienis van de hond. Verder is het geheel vooral een toneel waar de jonge Tom Hanks met zijn typische driftbuien helemaal zichzelf kan zijn, de hond overal een takkezooi van kan maken maar draait het natuurlijk ook om de band die tussen het merkwaardige tweetal groeit.

Turner and Hooch is regelmatig aan de flauwe kant, desondanks heeft de film een bepaalde gunfactor vooral wanneer de twee elkaar beter aan beginnen te voelen met momenten die voor iedere dieren eigenaar herkenbaar zullen zijn en is het allemaal best vermakelijk zonder dat dit ergens top wordt.

Vandaag, donderdag dus, even tijd voor een film marathonnetje en daarmee trapte ik af met deze Angie die ik dinsdag nog tegenkwam bij de kringloop. Een maar al te bekende titel die in '94 veel aandacht kreeg in de filmbladen en filmprogramma's, maar daarmee ook een film die verder weinig op TV komt and mij verder volslagen onbekend is. Dus toch maar eens proberen, en het bleek niet geweldig maar heel slecht was het ook niet.

Het verhaal van Angie wind er in die zin geen doekjes om rond het karakter dat terugkeert van een kindertehuis waar een eerlijk en normale leven de wens en gedachte is maar ver van de realiteit blijft met een getroubleerde moeder/dochter relatie en een broer in de criminaliteit. En zoals men dan zegt; het bloed kruid waar het niet gaan kan met Angie die langzaam het criminele circuit ingezogen wordt met net zo'n opvallende incestueuze relatie met broerlief die op zich wel gewaagd is voor mid jaren 90.

Verder valt de cast op met heel veel bekende gezichten, is het ook opvallend dat dit Rottgering's enige film blijkt te zijn, ik kan namelijk verder niets van deze actrice vinden, en valt voor mij het tijdsbeeld heel erg op met de auto's, gebruiksvoorwerpen, merknamen en algehele aankleding. Zoiets is dan toch weer een katalysator om na te denken over jezelf in 94, wat je deed enzovoort, hoe het leven er toen uit zag. Verder heeft de film enkele minpunten in dat er niet altijd even goed geacteerd wordt, is het wel een beetje overdreven en cliché dat niemand te vertrouwen is of anders wel een viespeuk is, en dat het een beetje doodslaat richting het einde. En zo blijkt Angie toch vooral een redelijke film voor een keer maar komt verder totaal niet in de buurt van een bovengemiddelde waardering.

Maandagavond wel even zin in iets bijzonders en daarbij viel de keuze op deze Weapons aangeboden door Pathé. Inmiddels had ik er al iets over gelezen en waren er verscheidene artikelen dat de film goed was ontvangen, en deze film sloeg dan ook de spijker precies op de kop want dit was helemaal mijn ding.

De opening is op zijn zachtst gezegd bijzonder, en het beginpunt met de vermiste kinderen, hoe ze op de schaarse beelden verdwijnen, zijn met de gespannen voorlichtingsavond en lerares Gandy vol angst en twijfel met een paar behoorlijke schrikmomentjes meteen al van een bepaald niveau met een aparte prikkel. Wat het ook is, binnen Maybrook is het niet helemaal pluis waar de grootste vraag toch is waar die kinderen nu eigenlijk gebleven zijn. Die vraag luidt in dat zowel lerares Gandy als schoolhoofd Miller en de verontruste vader Archer op zoek gaan naar antwoorden en allemaal bij hetzelfde uitkomen, namelijk het huishouden van het enige overgebleven kind Alex Lilly. Maar wat daar aan de hand is laat zich uiteindelijk nog niet zo gemakkelijk raden.

En dit mysterie ontvouwt zich steeds verder in verschillende chapters, verder niet geheel chronologisch, en wat vind ik het een tof sfeertje met een keigave soundtrack waar steeds vreemdere dingen gebeuren en de film in die zin steeds bevreemdender wordt met rare verschijningen, een mysterie dat zich niet gemakkelijk laat raden, vreemd gedrag, behoorlijke schrikmomentjes zoals bij het tankstation en ook wel een beetje gruwel. Het lijkt er sterk op dat mensen overgenomen worden en als wapen in worden gezet met als kenmerk het vreemde loopje met de armen niet echt in de lucht maar wel los van het lichaam alsof je vliegtuigje speelt. Spil en terugkerende basis lijkt het gezin Lilly waar vervolgens een bizar verhaal ontstaat rond Gladys en het ontstaan van alle ellende.

En zo werkt Weapons naar een op zijn zachtst gezegd bijzondere uitleg en finale toe waar ik gekluistert zit aan de buis en helemaal op ga in dit bijzondere verhaal en buitengewoon sterke sfeer. Deze film heeft dan ook geen moment teleurgesteld, is zowel spannend als kostelijk en kan rekenen op een erg goed cijfer van mijn kant.

Zondagavond klassiekeravond bracht The Hustler die ik op de gok meegenomen vooral vanwege de naam Paul Newman die ik altijd wel waarderen kan. Toch is dan altijd de vraag hoe zo'n film gaat vallen en op dat vlak bracht klassiekeravond al regelmatig tegenvallers maar daar behoorde deze The Hustler zeker niet toe.

Het verhaal is duidelijk rond Fast Eddie die gedurende de opening in de diner samen met zijn partner op briljante wijze een slaatje slaat uit de plaatselijke door zich als dronken voorbijgangers voor te doen die domme wedjes afsluit. Daarmee is de naam, de handel en werkwijze wel duidelijk wat deze mannen betreft die biljartzalen afstruinen op zoek naar gewillige slachtoffers. Toch heeft Fast Eddy ook andere plannen met een confrontatie gericht tegen Minnesota Fats, en daarmee een van de beste straight pool spelers van het land, en tevens daarmee een wedstrijd die toch niet uitpakt zoals gepland die de wereld van Fast Eddy redelijk doet schudden.

Dan is de vraag hoe interessant een film kan zijn die over pool gaat, en dat blijkt behoorlijk boeiend, vooral hoe Paul Newman speelt en zijn karakter neerzet en wordt de wedstrijd tegen Minnesota Fats op fraaiewijze neergezet. Daarnaast zijn het van die kleine dingetjes die de echte kwaliteit herbergen, de aankleding, de figuranten, bepaalde trekjes, maar vooral kleine dingetjes zoals Fast Eddy die even met zijn keu of een bal het laken test. Desondanks slaat de film wel een beetje dood in het middengedeelte waar de moeilijke relatie met Sarah net iets teveel tijd opslokt terwijl je hem toch liever gewoon in de biljartzaal ziet. Erg goed en interessant is dan weer de onvermijdelijkheid van slecht volk, slechte keuzes, en rekeningen die op pijnlijke wijze vereffend worden. Het wachten is uiteindelijk op een revanche tegen Minnesota Fats.

En zo boeit The Hustler van begin tot eind ondanks de mindere fase in het midden en is toch alleszins een meer dan prima film te noemen.

Tijdens de pauzes op het werk maar eens aan de slag met The Blues Brothers waar onder verschillende collega's veel animo was om deze eens in te starten. En voor mij was het ook alweer een tijdje geleden dat ik deze gezien had, de film bij de kringloop tegenkomen was het enige wat nog nodig was voor een kijkbeurt.

Afijn, het verhaal is duidelijk met Jake die uit de gevangenis komt en opgehaald wordt door zijn broer waar hun voormalig weeshuis financieel op omvallen staat en de enige oplossing het bijelkaar brengen van de band is met het optreden van hun leven. Logisch? Mwoah. Gemakkelijk? Nee. Subtiel? Geen moment. Vermakelijk? Dat zeker. Zo is het standje dat de heren krijgen van de pinguin meer dan kostelijk, slaan de aanslagen van de mystery woman eigenlijk nergens op en zijn de vele cameo's van onderandere Ray Charles en Aretha Franklin best leuk, komen er nog wat andere gezichten voorbij zoals John Candy en Carrie Fisher en tilt het op van andere muzikanten zoals Chaka Khan, James Brown en James Lee Hooker.

Toch lijkt het belangrijkste van de film om van iedere mogelijke situatie of scene een zo groot mogelijke bende te maken, of dat nu het eerste optreden is achter het kippengaas, de aanslagen van de mystery woman met haar weinige halve maatregelen zoals het opblazen van een compleet gebouw, de achtervolging door het winkelcentrum, of de finale met het bezoek aan het belastingkantoor, alles moet kapot en naar de tering en het liefst zo idioot mogelijk. Het maakt begrijpelijk dat de film maarliefst 27 miljoen gekost heeft en met een opbrengst van het vijfdubbele een behoorlijk succes was.

Tegenwoordig zou deze kolder niet meer door de beugel kunnen en onacceptabel zijn, maar in het tijdsbeeld van toen met een hele grote gunfactor, plus dat de film van begin tot einde swingt, is dit toch een meer dan leuke film.

Zaterdagavond na een beetje visite aan de slag met deze Mortuary die ik enkele weken terug bij de kringloop had opgepikt en vooral had meegenomen vanwege de naam Tobe Hooper. En zoals andere comments al vermelden is de naam van de regisseur een mooi lokkertje, waar hij wel degelijk de regie in handen had, maar het eindresultaat is bar en boos.

Het verhaal is duidelijk rond het gezin dat komt wonen in de nabijheid van het mortuarium vanwege het werk van moeder en het is vrij snel duidelijk dat het niet helemaal pluis is onder het huis of op het kerkhof en uiteraard is het wel nieuwsgierigheid wat het is en wat er nu precies gaat gebeuren. De setting en aankleding lijken nog wel oké, zo is het huis en het mortuarium ook best goed gestyled, is de soundtrack ook best oké en hebben we in de vorm van Courtney Peldon en vooral Alexandra Adi best nog wel iets leuks om te kijken.

Maar dat is het verder wel in een film die ronduit waardeloos genoemd kan worden. Spannend wordt het geen moment, is het soms zelfs te flauw voor woorden, wordt er vaak erg slecht geacteerd, is het eerste half uur á drie kwartier veel te lang waarin er helemaal niets gebeurd, zijn er nog enkele dood irritante karakters zoals de eigenaar die het gezin staat op te wachten in de opening van de film en kan op een gegeven moment de film mij niet snel genoeg afgelopen zijn. Kortom waardeloos, tijdverspilling, snel op naar wat anders.

Vrijdagavond aan de slag met deze Solaris waar je dan toch nieuwsgierig bent hoe deze zich verhoudt tot het orgineel. Kanttekening is wel alvast dat ik na twee kijkbeurten weinig heb met het orgineel van Tarkovski waar ongetwijfeld heel veel inzit qua gelaagdheid en de film cinematografisch ook het nodig heeft maar bij mij niet aanslaat. En dat blijkt bij deze remake niet anders.

Het verhaal is bekend met de problemen op een ruimtestation waar psycholoog van dienst Kelvin heen mag terwijl hij zelf ook het nodige aan problemen meesleept. Opvallend is dat de film sowieso erg is afgeslankt dat terwijl Soderbergh niet bepaald van de korte films is. Buiten dat is Clooney prima, vind ik Ulrich Tuker altijd wel goed en is McElhone fraai voor het oog. Ander pluspunt is toch wel het visuele vlak waar de ruimte met het station en anomalie of zonnestorm er geweldig uitziet net als prachtige soundtrack van Cliff Martinez.

Maar het zijn slechtst minimale minpunten in een film die ondanks de ingekorte lengte minstens zo traag en langzaam is. Jeremy Davies staat zoals gebruikelijk garant voor de irritatie die hij altijd is en wil het gewoon niet boeien vanaf het moment dat Kelvin met zijn eigen demonen geconfronteerd wordt waar het verhaal sleept en sleept en nergens een moment spannend wordt. Buiten dat lijkt de film over iets heel anders gaan wat logisch is want Solaris uit 1972 zou over de onderdrukking van het communisme gaan wat in deze setting niet van toepassing is. Dit lijkt eerder over loslaten en mischien reïncarnatie te gaan.

Niet dat dit meer veel uitmaakt want halverwege heb ik de film lang afgeschoten als saai en niet boeiend en gaat het geheel dan ook geen voldoende krijgen. Want mij nog rest is een gang naar de boekenmand waar het boek van Stanislaw Lem in ligt, driemaal is scheepsrecht zeggen ze dan...

Op nieuwjaarsdag even gaan zitten voor deze 8 Mile die ik opgenomen had van tv en waar ik toch wel eens nieuwsgierig naar was want hij wordt niet heel onverdienstelijk beoordeeld. Toch bleek het niet aan de verwachtingen te voldoen en was ik er weinig van onder de indruk.

Het verhaal is maar al te eenvoudig met white boy Bunnie Rabbit die het in zich zou hebben om het als rapper te maken, en net als de gemiddelde ouders van een tiener in een Talent Show zijn de kameraden het meest overtuigd van Rabbit zijn kwaliteiten. Want als hij zich vervolgens moet tonen tijdens een eerste rap-battle laat hij het af weten. Tot daar op zich niet oninteressant maar dat wordt het daarna wel al heel snel met een veel te cliché beeld van de achterbuurten van Detroit, het groepje vrienden met stereotype gedrag of anders wel de moeilijke relatie met zijn moeder, haar vriendje, en zijn dochtertje. In feite is het zo uitgekauwd dat er amper smaak aan zit, en eerlijk gezegd wilde ik de film zien voor de muziek en de rap-battles. Maar in dat geval kom je toch vrij bedrogen uit...

Het is op zich wel begrijpelijk dat men dit in een soort van opbouw tot het laatste bewaard maar in feite is het ook het enige dat de film te bieden heeft. Want zoals reeds gezegd is de rest te cliché voor woorden en ervaar ik dat groepje waar Rabbit bij hoort als kinderlijk en een hoop gedoe, joh wat een flauwekul allemaal. En in dat kader is het lang wachten op die rap battles waar gelukkig Brittany Murphy nog een behoorlijk pluspunt is. Zijn dan eindelijk die rap battles aan de beurt stijgt de film subiet qua indruk en interesse want die zijn uitermate scherp en humoristisch, net als het goede nummer Lose Yourself.

8 Mile heeft ontegezegelijk enkele hele goede punten maar als eindproduct is het wel heel erg mager waar je dus juist voor bepaalde dingen kijkt die pas op het allerlaatste moment komen. Het maakt 8 Mile in de basis tot een oninteressante en nietszeggend film waar best wel iets meer in had kunnen zitten.

Nieuwjaarsdag nog even wat bankhangen met onderandere deze Hudson Hawk die ik heel lang geleden al eens zag ergens in de jaren '90. En waar klasgenoten het een hilarische film vonden snapte ik de drukte niet zo en is mijn mening wat dat betreft nog weinig veranderd en las ik zelfs dat Bruce Willis dit een van zijn zwakste films vindt.

De intro rond alle uitvindingen van Da Vinci doet nog denken dat het een film met meer inhoudt is dan het gaat zijn en kan het geheel zeker rekenen op een goede cast. Behoorlijk trouwens ook de goede grap over de lach van de Mona Lisa. En heel even krijg ik een beetje een Blues Brothers gevoel als Eddy opgehaald wordt na vrijlating door zijn partner in crime Tommy. Buiten dat lijkt men wel het plan te hebben om van dit geheel iets heel erg stylish en gelikt te maken, en is Andy McDowell leuk voor het oog.

Maar buiten dat presteert deze Hudson Hawk toch vies onder de maat waar de Mayflowers een afstotelijk en doodirritant stel zijn en vooral niet grappig, net zo dom en flauw zijn de handlangers van Kaplan met de snoepnamen, is dat terugkerende gelul over muzieknummers en de lengte daarvan slap en het zingen zelfs teenkrommend. En zijn er zelfs bij bepaalde momenten geluiden toegevoegd zoals de reddingsboei die om een antenne geworpen wordt, en dat maakt het geheel nog cringer dan het al was. Kan dat? Ja, dat kan.

Hudson Hawk kan dan ook niet anders omschreven worden als ontzettend flauw, slap en wellicht een typisch jaren '90 product wat dat betreft. Goed, snel op naar de volgende film en dit is het vergeten wel waard.

Afgelopen maandag de lijn van kerstfilms nog even doorgetrokken waarbij deze The Grinch op Netflix in beeld kwam. En deze 'kinderfilm' zag ik al eens hoewel ik daar weinig meer van wist, desalniettemin is The Grinch een uitermate vermakelijke film.

Een fantasiewereld dus, met de 'Who's' die ieder jaar een groot feest van kerst maken wat op de zenuwen van de plaatselijke outcast werkt. Opvallend van meet af aan de zorg en tijd die er in dit product gestoken is want het ziet er vanaf de eerste minuut geweldig mooi uit in de vorm van decors, aankleding, details en is vooral ook heel kleurrijk. Buiten dat zijn de karakters lekker vet aangezet met het nodige aan, wellicht brave maar wel vermakelijke, humor zoals Martha May en haar lichtjeskanon. Dat het allemaal wel wat zoetsappig is, en wellicht voorspelbaar, deert mij in dit geval niet zo.

Want Carrey overtuigd met een rol die hem op het lijf geschreven is met zijn goed gecoached hond en is Cindy gelukkig niet heel vervelend als kind in een leading rol want dat gebeurt regelmatig dat zo'n kind te druk en aanwezig is. Buiten dat is het wel een verrassing hoe Cindy, actrice Taylor Momsen, er tegenwoordig bij loopt en uitziet, daar is het brave ook wel een beetje af. Maar goed, terug naar de film waar de grot en gewoontes van The Grinch ook leuk en mooi gemaakt zijn en het geheel vooral vanuit het oogpunt van ' the who's' een aanstekelijk en vrolijk soort enthousiasme en hysterie heeft.

Voorspelbaar is natuurlijk dat Grinchy diep van binnen eenzaam is en er een switch/verandering aan zit te komen waar Cindy key in is. Maar dat maakt verder niet uit want The Grinch is één van de leukere kerstfilms de afgelopen week.

Zondagochtend kwam deze Prancer op de radar als onderdeel van de stapel kerstfilms waar ik deze een tijdje terug al eens op de gok had meegenomen bij de kringloop. Gewoon maar eens even proberen of het nu voor kinderen is of niet, en op zich bleek deze film, ondanks enkele minpunten, nog wel de meest redelijke film te zijn van het lijstje kerstfilms.

Het verhaal is uitermate simpel rond Jessica die als enige zo'n beetje nog in kerstman gelooft en voorvechter is van het kerstgevoel. De rest heeft het er niet zo op of wordt overmand door andere sores zo is papa, typische rol van brombeer Sam Elliott, ook niet bepaald het zonnetje in huis wat goed voor te stellen is vanwege relationele en financiële problemen. Iets dat ook weer bepaalde gevolgen voor Jessica heeft, is dat daarna nogal de zoetzappige kant op lijkt te gaan met de vondst van een gewond rendier, de gedachte dat dit één van de kerstman is de bijna vanzelfsprekende taak om voor het dier te zorgen.

Zoals reeds gezegd is het wel wat zoetsappig, en wordt er niet bijster goed geacteerd, is het natuurlijk allemaal een beetje gedateerd, is het ook nog eens traag en best wel lang voor een film met een dergelijke inhoud. Maar zo halverwege slaat het geheel toch om naar iets met een beetje meer inhoud en gewicht. Want er hangt meer in de weegschaal zoals dat ze weg moet naar familie, of dat het dier haar redt, en de omslag van de andere mensen die zien dat het belangrijk voor haar is en meewerken. Want ja kerst draait onderandere om naastenliefde. Andermaal; zoetsappige natuurlijk maar voor een dergelijke film werkt het idee. En zodoende slaagt deze Prancer in zijn opzet en is een meer dan acceptabele kerstfilm te noemen

Zaterdagavond bracht de film Roma die maar al te bekend is qua titel en in de prijzen viel bij de Oscars enkele jaren terug. En nu kwam een kijkbeurt er eindelijk van via Netflix, toch werd dit bij lange na niet wat ik ervan gehoopt had en vond ik het een zware zit.

Het beeld is duidelijk rond een specifiek gezin in het Mexico City van de jaren '50 met regelmatig de focus op dienstbode Cleo. Mooi is de fraaie stijl met heel wat sterke cinematografische momenten, is het zwart wit prachtig zoals altijd waar een collega zich enkele weken terug nog verbijsterd afvroeg waarom men nog zwart wit films maakt want met kleur zie je zoveel meer diepte, hij kan er niets aan doen hij weet niet beter waar hij zelf altijd voor dingen zit die hij Halmark films noemt. Een caleidoscopisch beeld is wat wij zien in Roma rond liefde en leed, geluk en rampspoed, drama maar ook plezier en een stukje ellende en onderdrukking. Veel om in te nemen zou je zeggen, en ook veel wat goed is zou je dan denken...

Toch is het niet bepaald de zon die schijnt bij deze Roma want het is allemaal trager dan traag, ik heb werkelijk geen moment iets met welk karakter dan ook, duurt het allemaal veel en veel te lang en zegt het mij eigenlijk helemaal niets. En dat is jammer waar de regisseur ongetwijfeld een goed idee had en dit ook uit wilde voeren. Bijvoorbeeld dat Cleo de spil is van het gezin en deze bij elkaar houdt, of anders juist de aanklacht dat ze de spil van het gezin is maar wel op de achtergrond moet blijven want het is maar de dienstmeid. Afijn, zoals inmiddels duidelijk mag zijn was dit niet bepaald my cup of tea en had ik hier toch iets meer of anders van verwacht. Maar helaas kan niet alles raak zijn dus snel op naar de volgende....

De derde titel van de kerstfilm stapel die op zaterdagmiddag aan de beurt was betrof deze Bad Santa die mij enkele weken terug nog aangeraden werd als erg leuk. Ik had de film perse al die jaren redelijk ontweken omdat het mij niet echt aansprak en dat gevoel klopte achteraf wel waar dit mij niet echt kon bekoren.

Het verhaal mag duidelijk zijn met recidivist en kruimeldief Willie die het met zijn partner vooral moet hebben van de jaarlijkse kraak rond de feestdagen. De rol als kerstman en elf is in die zin niet meer dan een dekmantel en het moet gezegd dat dit best leuk bedacht is maar of dat nu verder ergens heen gaat is de vraag. Want het beeld rond Willie is toch vooral die van een vicieuze cirkel, uiteraard is dit wel als opbouw bedoeld voor een verandering verderop in de film maar dit laat wel ontzettend lang op zich wachten en eerlijk gezegd zie ik heel weinig leuke humor in de film.

Behoorlijke pleister op de wonde is de mooie Lauren Graham en verder heeft de uiterst cynische Willie zo zijn momenten wanneer hij met kinderen op schoot zit. Kantelpunt is natuurlijk het jongetje Thurman die het nodige in Willie losmaakt maar zoals al de conclusie was duurt het wel erg lang voordat Willie eindelijk een beetje in de spiegel kijkt en geweten kweekt. Verder wil het voor mij niet bepaald met deze film waar Willie geen karakter is om sympathie voor te krijgen, Sue niet weet wat ze doet verknipt als ze is dus daar heb je ook niets mee, en Bernie Mac is negen van de tien keer een ergernis om naar te kijken.

Het idee is ongetwijfeld dat je zwelgt en mee gaat in de badness en vet aangezette slechtheid, of in ieder geval de humor ervan inziet, net als het betreft rond het karakter Bloom in Nightcrawler waar ik ook veel moeite mee had. Afijn, not my cup of tea.

Na het diner op tweede kerstdag aan de slag met deze Knives out 3 die kon rekenen op de nodige interesse aangezien de eerste twee films ook meer dan een goed bevallen waren. Dus kom maar op met een nieuw Benoit Blanc mysterie.

Toch is het wel even zoeken waar we een behoorlijk lang intro krijgen rond Father Jud als nieuweling binnen de kerkelijke gemeenschap onder leiding van Father Wicks. En uiteraard is het een algaartje van bijzondere karakters plus de nogal aparte methode van Wicks wat uitgroeid tot een dode waarin iedereen het eigenlijk wel gedaan kan hebben. En ik moet zeggen het duurt best lang voordat Blanc eindelijk ten toneel verschijnt, maar wanneer hij dat dan doet is het business as usual met de kleurrijke detective die als een echte Poirot de tijd neemt om alles en iedereen te observeren en doorgronden.

En dit mond andermaal uit in een meer dan kostelijke film, met lekker veel humor en geweldige woordgrapjes met betrekking tot het geloof zoals de opmerking van Blanc tegen Father Jud dat ze de dader gaan 'nailen'. Kostelijk ook Glenn Close als stresskip zuster Martha die om het minste of geringste in de gordijnen hangt, zijn er zat andere karakters zoals het buitenechtelijke kind, de schrijver met writersblock of de dokter met de zucht naar de fles. Maar uiteraard blijkt Father Wicks zelf nog wel het meest bijzonder met zijn aanpak richting zijn gemeente. Het creëert zoals gewoonlijk een prima verhaal waarin iedereen het gedaan kan hebben en als verdachte beschouwd kan worden.

Dit alles wordt verder vormgegeven door een prima cast waar ieder lekker zijn gang gaat waar wellicht de speelduur en het nogal lange intro als enige echte minpunten genoemd kan worden. Tot de buitencategorie behoort dit deel of deze film niet waar de eerste nog wel naar het bovengemiddelde gaat. Dit deel is wat dat betreft vooral leuk en vermakelijk.

Tweede kerstdag verder met de kerstfilms en dat werd deze middag National Lampoon's Christmas Vacation. En alweer een comedy, en alweer iemand, net als Bill Murray, waar ik niet bepaald fan van ben in de vorm van Chevy Chase. Maar goed, let's try waar ik deze ook ooit al eens eerder gezien had.

En het is van meet af aan raak met Clark die eigenlijk louter irritant is, het praat en het lult aan één stuk door zonder dat er iets zinnigs uitkomt, het maakt aldoor verkeerde en foute beslissingen, en anders heeft hij wel pech of wordt het veroorzaakt door zijn schoonfamilie. Het is een ongemakkelijk en treurig soort humor waar je kennelijk van moet houden, en het is mijn ding niet op wat kleine momentjes na. Zo is de mega size kerstboom wel weer geinig wat herkenbaar is voor mij en mijn vader waar wij ook altijd een veel te grote boom haalden waar eerst een stuk af moest voordat hij in de huis paste. Maar afijn, terug naar de humor waar ik het vooral sneu vind dat de verlichting het niet doet na zoveel werk. Grappig dan wel weer wanneer het brand de humor met de elektriciteitsmeter en de kernenergie.

Opvallend trouwens de jonge Juliette Lewis en Johnny Galecki die ik niet voor de laatste keer zal tegenkomen in een kerstfilm dit weekend. Wanneer het niet erger kan duikt cousin Eddy ook nog op die garant staat voor veel ellende. Vervolgens bouwt het geheel zich dan toch nog op naar een redelijke finale met de kerstboom, de kat en het rioolgas om vervolgens weer totaal te ontsporen met de kidnapping en politie inval. Het maakt van National Lampoon's Christmas Vacation een film die in die zin alle kanten opschiet, regelmatig over de top is en zelden echt grappig. Daarom geen voldoende net als de eerste National Lampoon's film uit 1983.

Eerste kerstdag na het diner aan de slag met deze Threads die al heel lang op het verlanglijstje stond en ik aangeschaft had van mijn kerstbonus samen met nog wat films. Hoewel de verwachtingen redelijk hoog waren rond dit dystopische beeld wist ik niet helemaal wat te verwachten van deze jaren '80 productie. Toch stelde Threads allerminst teleur.

Jaren '80 of niet met als onderwerp natuurlijk het midden-oosten en de Koude oorlog misstaat het concept nog steeds niet in is er altijd wel enige vorm van relevantie. De aanloop is wellicht een beetje aan de lange kant met de beide families maar is niettemin voorstelbaar als zijnde het normale leven waar we leven en of opgroeien met berichtgeving en dreiging. Ikzelf woon hooguit 20 km van een militair vliegveld dus al met al zou ik er al warmpjes bij zitten mocht er een tactisch wapen ingezet worden. En zo was er ook nog een brief met advies wat in huis te hebben in het geval van dreiging, stroomuitval of wat voor vorm aan infrastructuur instorting. Water, batterijen, lang houdbaar voedsel, de hele rimram om het zomaar te zeggen. En dat beeld zien we ook in Threads waar de media wel een stuk bepalender nog is, en de mens een stuk afhankelijker is dan nu het geval rondom het nieuws. Zo zal ook ongeveer de berichtgeving rond de cubacrisis gegaan zijn, een heel verschil natuurlijk vergeleken met nu waar de helft van het nieuws al niet eens meer wordt geloofd. Maar goed, terug naar de film...

Een gedateerd beeld lees ik dan waar ik toch vooral alleen maar realiteit zie met hamsteren, prijzen die omhoog schieten, onrustbarende berichtgeving, wapengekletter, mensen die al op de vlucht slaan en vervolgens rellen. En dan te bedenken dat de mens van tegenwoordig al een rel begon toen hij zich aan een 'avondklokje' moest houden een paar jaar terug laat staan dat de apocalyps voor de deur staat. Andermaal terug naar de film waar het gezegd moet worden dat de film zich traag maar vooral ook aangenaam opbouwt met een behoorlijke prikkel wanneer het alarm uiteindelijk gaat en het einde der tijden zich inluidt heeft het geheel toch een bijzondere prikkel. Want het is weliswaar 'klein' opgenomen, het is bescheiden, geen grote decors en sets of talloze figuranten, met slechts een budget van 400.000 pond, desalniettemin mist het geheel zijn uitwerking niet. Je zult daar toch staan midden in de straat en zo'n paddenstoel-achtige wolk zien...

Echter blijft het hier niet bij waar we getuige zijn van een soort van nucleaire winter, waar ik overigens geen weet had van het weer, dat deze zo drastisch om zal slaan. Het beeld vervolgt zich met verkoolde en brandende lijken, een totaal ingestorte infrastructuur, mensen levend in ruïnes, overlopen ziekenhuis, epidemieën en ziektes vanwege straling en fallout grijpen om zich ...het is alleszins en naargeestige en deprimerend toekomstbeeld die vooral rond de Cuba crisis erg dichtbij geweest is en ongetwijfeld nog wel een paar keer zonder dat wij dat weten. Zoals we zien in Dr. Strangelove of het recenter A House of Dynamite hoeft er maar een vergissing te zijn, of een gek met de vinger op de knop die het einde van de wereld in kan luiden zoals wij dat kennen. En zoals de titel luidt in de vorm van Threads is het een keten van gebeurtenissen die leidt tot dergelijke zaken. Van vergissing naar incident, van actie naar reactie, van ingrijpen naar conflict, stap na stap tot een onvermijdelijke catastrofe.

Threads kan met zijn meer dan 40-jarige leeftijd best wel een beetje oubollig genoemd worden, en natuurlijk is er veel veranderd de laatste jaren, maar de dreiging en het gevolg zoals we die zien in deze film is nog steeds niet veranderd. Vermoedelijk heeft de film in de jaren '80 heel wat losgemaakt en is hedendaags nog steeds relevant en doet er daarom nog steeds toe. Daarom een sterke film, een interessante toevoeging voor mijn collectie en kan deze met zekerheid een herkijk op termijn genoemd worden.

Tijdens kerst net als vorig jaar ook nog maar even aan de slag met een aantal kerstfilms te beginnen met Bill Murray en zijn uitvoering van Scrooged die ik wel al eens eerder zag. En ik kan me inbeelden dat ik het toen wel een leuke film vond, maar deze komedie schiet tegenwoordig toch wel heel erg te kort.

Waar dit door komt is vrij simpel te duiden en is in de opening al iets dat veelvuldig voorkomt, namelijk de Bill Murray Show die eerder flauw is dan grappig en naar de maatstaven van een tiran, zoals we Ebenezer Scrooge kennen, ook nog eens slecht scoort want daarin is zijn gedrag ook vooral flauw en irritant, en niet streng. De opening valt zogezegd ook niet mee waar ik Bill Murray meestal niet heel grappig vind maar de mooie Karen Allen gelukkig een aardige pleister op de wonde is.

Maar gelukkig zit er een redelijke verbetering in het geheel wanneer Frank met de kerstgeesten wordt geconfronteerd wordt en ze hem meenemen naar verleden, heden en toekomst. Zowaar zijn het momenten, wanneer Bill Murray tegengewicht heeft van een tegenspeler, dat hij enigszins te pruimen is. Sowieso is de humor dan ook wel iets beter. Buiten dat is het grappig om Bobcat Goldthwait te zien in een rol buiten The Police Academy. Moraal van het verhaal blijft wel interessant, namelijk in de vorm van asociatie. Hoe is men opgegroeid met kerst, wat voor gewicht wordt er aan gehangen qua gezelligheid en beleving, of zijn er vroeger vervelende dingen in die tijd gebeurd. Ook in mijn omgeving is het opvallend hoeveel mensen daar last van hebben.

Afijn, ondanks de verbetering en de kerstgedachte geen voldoende wat dat betreft.

Na enkele jaren terug me op kerstavond prima vermaakt te hebben met het eerste deel had ik dan ook geen moeite om kerstavond deel 2 aan te slingeren. En aanvankelijk was ik wel enthousiast over een tweede deel waar ik het eerste erg goed kan waarderen, toch blijkt het dan wel weer erg moeilijk om zo'n vervolg een goede draai te geven.

Want ja, wat moet je eigenlijk bedenken voor zo'n tweede deel wat al niet bedacht is voor het eerste? En zo begint deel 2 eigenlijk niet anders dan de eerste met een beeld van het falende gezin waar Hutch in ieder geval zijn oude professie weer heeft opgepakt. Zoals duidelijk gaat het bergafwaarts met het gezin waarop men besluit op vakantie te gaan op een plek vol herinneringen voor Hutch, maar uiteraard is niets wat het lijkt en zijn problemen voor Hutchie praktisch onvermijdelijk. Toch is het allemaal verre van goed waar vooral de tweede vechtpartij aan de lamme kant is met het Saints Go Marching In melodietje. De makers willen kennelijk anders en komen ook met een nieuwe aanpak, veel meer de luchtige en humoristische kant op, toch werkt het voor mij niet en is het een zwakke afspiegeling van het ontzettend goede eerste deel.

Maar gelukkig zit er halverwege toch wat verbetering in waar Colin Hanks wel een goede verschijning is als de harde sheriff, jammer dat er niet meer verhaal om hem gecreëerd wordt want Wyat Martin is niet heel interessant. Kingpin Lendina is dan alweer een stukje beter, overigens neergezet door de haast onherkenbare Sharon Stone, dat die ook nog acteert. En ach, wanneer Hutch, zijn broer en vader andermaal de handen in één geslagen hebben om het gespuis wat manier te leren in een pretpark dat nagenoeg geleveld wordt is dat toch wel weer leuk en vermakelijk. En zo blijkt Nobody 2 naar een prima en gewelddadige climax toe te werken, toch zijn daar helaas ook weer enkele flauwe momenten aanwezig.

En zo blijkt deel 2 verre van het niveau te blijven wat we gewend zijn van de eerste film maar is het vanwege de explosieve actie toch best nog wel vermakelijk te noemen.

Na de herkijk van oorlogsdocumentaire Restrepo mijzelf gisteravond nog even aan wat kolder gezet in de vorm van deze Jackass 2,5. Want zo'n kans kon ik niet laten liggen waar ik toch altijd genoot van de serie en ook van de eerste twee films.

Maar na 4 tot 5 grappen van de heren Jackass is het wel duidelijk dat hun beste tijd achter hun ligt. Gemakkelijk zal het niet zijn om weer een dergelijke film te maken aangezien het toch altijd moeilijk zal zijn om jezelf weer te overtreffen, weer iets nieuws te bedenken en het publiek andermaal te prikkelen. Iets wat dan eigenlijk ook niet lukt met deze film waar er maar enkele momenten zijn die leuk genoemd kunnen worden en de rest simpelweg flauw of bizar zoals de rare stam in India.

Zo is het gebeuren op de golfbaan wel goed waar de medegolvers leuk meedoen om Weeman en Pontius te raken, is het spijkerbed met de cobra's nog wel redelijk en en doet de mini Motorcycle madness in de supermarkt denken aan stunts van weleer. Maar het blijft een punt dat het meeste toch smakeloos is, niet grappig, of zelfs een voorproefje op Viva la Bam die ook gewoon niet leuk was. Spike Jones is ook weer van de partij wat maar een ding in kan houden en dat zijn de bejaarden, ook weer iets wat ik niet kan waarderen en dat ook al niet deed in de vorige films.

Puntje met paaltje is het een herhaling van zetten met happende beesten, poep en pies en verschillende leden in de blote kont. Had ik dan iets anders verwacht? Nee, want dit is wel ongeveer het niveau maar dit was toch gewoon niet leuk en daarom geen voldoende.

Zondag klassiekeravond bracht deze The Sicilian op de gok meegenomen bij de kringloop. Want ansich klinkt de titel lekker, is de cast redelijk en klinken namen als Cimeno als regisseur en Puzo als schrijver van het origineel ook als een klok. Maar helaas biedt het geen garantie op een goede film...

Opzich lijkt The Sicilian eenmaal draaiende niet heel gek met fraaie locaties, prachtige natuur, een heerlijke stijl en sfeer, is de setting en onrust tussen Italië en Sicilië best interessant te noemen en ontwikkelt het zichzelf ook nog tot een soort van verzet/oorlogsverhaal. Zo is de opening met de twee mannen en hun mislukte Robin Hood achtige graan diefstal ook niet gek met de ontwikkeling van het karakter Salvatore als logisch gevolg. En in die zin zit er absoluut een poging tot stijl en gevoel in de film met passende tradities en muziek van die tijd.

Maar daar is het dan ook wel meegezegd waar The Sicilian vooral blijft bij een poging. Want interessant wil het na de opening geen moment worden, verzand de film in heel veel bla bla en randzaken, en is er ook nog sprake van matig acteerwerk waar Lambert al niet de beste is maar Barbara Sukowa de kroon spant als hertogin en behalve een vreselijk karakter ook nog eens een ergernis is qua acteren. Het maakt The Sicilian er al met al niet gemakkelijker op waar ik dan puntje bij paaltje ook niet anders kan dan een onvoldoende geven. Matige film

I have the powerrrrr!!!

Na Xtro de laptop andermaal aangeslingerd dit keer voor Masters of the Universe die ik toch wel een keer moest zien. Want opgegroeid in het tijdperk van tekenfilms als Gijoe, Mask, Transformers en ThunderCats was daar ook zeker Masters of the Universe met held He-Man. Sterker nog, om iemand af te bluffen op het schoolplein vergeleek ik mezelf ooit met He-Man toch was het enige wat diegene deed in lachen uitbarsten. Het zet je te denken, waarop ik ook moet zeggen dat ik geen referentiekader meer heb om dit te vergelijken want het is lang geleden.

Maar fijn, Eternia dus waar de tering is uitgebroken en Skeletor, nee niet Kees van Wonderen, de macht probeert te grijpen. Hoe en wie en wat, ik snap er eigenlijk zo snel geen jota van waar het geheel weinig intro krijgt en He-Man samen met twee kameraden zich op aarde terugvindt waar dan vervolgens ook snel de tering uitbreekt vanwege één of andere kosmische sleutel. Ach, het zal met die toeter die je ook als synthesizer kan gebruiken waar deze Star Wars meets Conan the Barbarian kruising het toch gewoon vooral moet hebben van zijn vette karakters, bizarre verschijningen, behoorlijke cast, vele actie en het nodige aan spektakel.

En eigenlijk doet Masters of the Universe in mijn ogen weinig verkeerd hoewel het begin nogal van de hak op de tak is, Gwildor regelmatig aan de vervelende kant is en dat accent van Lundgren vaak niet om aan te horen is. Maar buiten dat is Masters of the Universe toch uitermate leuk met een onwijs lekkere Chelsea Field en Courtney Cox jong maar ook lang niet verkeerd, is het allemaal met zorg gemaakt, heeft het goede bad guys, zien de special effects er ook best wel goed uit voor die tijd, het is speervol te noemen, verveelt mij geen moment, en pakt mij alleszins als fijne jaren '80 product waar Lundgren fysiek geknipt is voor zijn rol.

Waar ik ook hier het ergste vreesde net als Xtro blijkt Masters of the Universe mij toch meer dan te bevallen en verbaas ik me over het budget van maarliefst 22 miljoen. Dat is toch best wel veel of niet? Een vervolg had er best kunnen komen maar kennelijk flopte de film nogal in de bios. Ik ben in ieder geval dit kostelijk jaren '80 product erg goed gezind. 4 sterren.

En nog maar even griezelen met deze Xtro die ik ooit op het spoor kwam doormiddel van een lijstje in Engeland verboden films vanwege bepaalde scènes. En zo ontstond de interesse voor onderandere deze Xtro waar ik voorbaat al niet veel van verwachte maar gewoon nieuwsgierig naar was mede van de bekende scène met de bevalling.

Maar goed, draaien met die handel waar al snel het één en ander plaats vind met een verdwijning en niet veel later een raar schepsel dat het Engelse platteland onveilig maakt met meteen al het nodige aan horror, cult en Gore. Bijzonder is het wezen in het bos waar de auto voor stopt alleszins waarop het niet lang wachten is op de beruchte scene met de blondine als lijdend voorwerp en ook dat is weer op zijn zachts gezegd erg bijzonder. Het zou zo maar kunnen dat Jim Carrey daar een idee opgedaan heeft voor Ace Ventura When Nature Calls. De film ontwikkelt zich daarna vrij snel in een The Bodysnatchers-achtig idee met de terugkeer van Sam en is het filmdebuut van Maryam D'Abo nog wel iets om bij stil te staan want wat een zalige vrouw is dat toch.

Met Xtro wil het snel daarna niet zo heel erg meer vlotten waar het al geen topper was maar de ontwikkelingen rond de jonge Tony totaal niet leuk of interessant zijn. Sterker, het geheel gaat daarna een totaal verkeerde kant op waar ik zeker nog op Gore, smerigheid, dood en verminking zat te wachten maar opeens geconfronteerd wordt met dwergen, speelgoedsoldaten, tanks en weet wat meer waar die oude tang zichzelf moet verraden door nog een bonbon te pakken. Flauw hoor. In die zin ontspoort de film totaal van een fijne Gore en gruwel show naar iets heel erg flauws en onsamenhangend. Het is rommelig en de vibe die de film in het begin had is het in de speelgoed fase helemaal kwijt.

Zo slecht als ik verwacht had bleek Xtro uiteindelijk niet eens te zijn maar door het rommelige einde dat naar mijn gevoel echt afdwaalt toch een beetje teleurstellend en geen voldoende.

'It's "motherfucker, motherfucker" all the time, it's considered in our culture a very bad thing to fuck your own mother.'
'In ours, too. Uh... in ours, too.'

Volgende stap zaterdagmiddag was deze War Machine waar ik verder weinig van wist behalve de sterke cast. De vrees vanwege de genre duiding oorlog en komedie was toch wel een soort van Monuments Men of of zoiets als The Man who stare at goats tegen te komen, wat beide simpelweg mislukkingen zijn. Maar behalve gewoon proberen zit er toch weinig anders op...

Afijn, men nemen het karakter Glenn McMahon, gebaseerd op Stanley McChrystal en zijn staf, die met de heilige en onmogelijke taak opgezadeld wordt om de oorlog in Afghanistan te winnen. Opvallend de behoorlijke cast met Pitt, Kingsley en Hall. Wat we vervolgens in schertsende wijze zien is de aanpak van het falende beleid, de te slechten barrières tussen aanwezige landen en strijdmachten, een verbeterde poging tot samenwerking, verbeterde communicatie en niet in de laatste plaats een betere connectie met het land en gevoel voor de cultuur. En opzich zit daar wel een fijn stuk zelfspot in verpakt zoals de discussie rond het woord motherfucker en toont het op spottende wijze het probleem van Amerika in de dop. Want Amerika neemt Amerika mee, met al zijn shit en gewoontes en wat of life, iets dat ook in Vietnam gebeurde en deel werd van de ondergang, geen kennis of feeling of toenadering tot de mensen aldaar en hun cultuur.

Interessant zou je zeggen, maar vervolgens wordt er niets mee gedaan in een film die overheerst wordt door oninteressante politiek en gepraat. Het idee van de aanklacht is er wel degelijk maar dit omzetten in daadwerkelijk leuke humor wil totaal niet. Dan duurt de film ook nog eens veel te lang waarop ik de film ver voor het einde al lang heb opgegeven en de afloop me gestolen kan worden. Ik vreesde het ergste toen ik het stemgemiddelde zag en vreesde voor een The Man Who stare at goats of Monuments Men en dat kwam wel behoorlijk uit waar alleen Antony Michael Hall nog een beetje blijft hangen als heethoofd generaal. Verder is het vooral snel op naar de volgende film.

Zaterdag even een beetje uitkateren van een avondje met collega's en dat leende zich uitstekend voor een filmmarathon. En daarbij viel de keus voor de eerste film op deze Late Night with the devil mede mogelijk gemaakt door Netflix. En deze horror prent beviel toch meer dan prima.

Bijzonder en interessant is het intro met de stem van Michael Ironside die beknopt vertelt wat er allemaal vooraf ging rond talkshowhost Jack Delroy rond lief en leed en de strijd voor meer kijkcijfers. En op de avond van Halloween heeft men iets bijzonders bedacht waar Dastmalchian sowieso al een opvallende verschijning is en zijn rol uitermate goed verkoopt en het geheel als talkshow meer dan prima wordt opgebouwd met de gebruikelijke grapjes en een brave sidekick. Het is wachten op meer waar Christou al een interessant opwarmertje is, het geheel een eigenaardige prikkel heeft en het natuurlijk de vraag is of het allemaal nep is of niet. De aanwezigheid van de cynische Carmichael is de volgende stap waar men toch op fraaie wijze blijft balanceren tussen wat mogelijk is en wat eventueel bedrog is.

Maar natuurlijk gaat het verder, heel veel verder met de volgende gast in de vorm van Lilly, het is de vraag wat er allemaal gebeurt met de reeds eerder afgevoerde Christou die plotseling erg slecht op zijn gemak was en iemand die groeps hypnose uit kan voeren. Met de nieuwe bezetting op het toneel daalt de temperatuur steeds verder waar de scepticus aan de kooi blijft rammelen en men een demonstratie uitvoert met Lilly, iets dat velen niet in de koude kleren gaat zitten. Toch blijft er die schaduwkant van wat echt is of nep ookal krijgt de echtheid steeds meer overtuiging en heeft de film nog steeds die onwijs sterke prikkel. De opbouw richting het einde is duidelijk waar kijkcijfers er gaan komen maar het juist de vraag is tegen welke prijs, en wat een kostelijke chaos eindigt deze Late Night with the Devil in. Waar het nog even een beetje gissen is naar de uitleg van het einde waar Jack de tol betaald, of duidelijk wordt, van één of andere faustianse deal.

Het maakt Late Night with the devil tot een uitermate interessante film en horror met een goed plot als het hem mij vraagt en deze heb ik zeker niet voor de laatste keer gezien. Een 4 voor nu.

En de volgende blu-ray deze donderdagavond betrof ook Asian martial arts in de vorm van deze Three Kingdoms waar ik las dat veel mensen nogal enthousiast waren over de verfilming van dit specifieke verhaal. Want kennelijk schijnt dit nogal iets te zijn, maar dat is helaas kennis die ik niet bezit, dus net als Ong Bak 2 ging ik er weer vrij blanco in.

En andermaal hebben we Andy Lau bijgestaan door mooi pluspunt Maggie Q waar de persoonlijkere gevechten van de vorige film grotendeels zijn ingeruild voor grote slagvelden. En net als de vorige film liegt het spektakel er niet om, is er zat actie en ziet het er visueel uit om door een ringetje te halen en wordt er op zich prima geacteerd.

Maar verder...? Het verhaal is geen touw aan vast te knopen, het is rommelig, heel erg rommelig zelfs, is de soundtrack op het teenkrommend melodramatisch af, voeg de montage in de gevechten met het versnellen en vertragen niets toe en is eigenlijk alleen maar irritant, is een sprong van 25 jaar in het leven van het hoofdkarakter wel heel groot, maar kon het me vooral totaal niet boeien en had ik verschrikkelijk veel moeite om film uitkijken. Eindresultaat is hetzelfde als Ong Bak 2, visueel best oké maar als verhaal veel, en veel te mager. Geen voldoende.

Donderdagavond nog even snel twee films van de kringloop Blu Ray stapel om te beginnen met deze Ong Bak 2 waar ik vrij blanco instapte en zodoende weinig kennis had van een eerste deel of achtergrond.

En zonder een mega comment te schrijven of gigantisch de diepte in te gaan is het wel duidelijk wat de inzet is van een dergelijke film met de gebruikelijke ingrediënten van het hoofdkarakter dat soort van uit de dood opstaat voor een bepaalde ontwikkeling om een bloedvete uit te vechten en an passant nog even veroveraar worden. Weinig nieuws of opzienbarends wat dat betreft binnen een verhaal dat we in die zin al veel vaker gezien hebben en uiteindelijk ook wel veel beter uitgevoerd zagen worden dan deze Ong Bak 2.

Heel slecht is het allemaal niet want het lijkt wel een product waar met zorg aangewerkt is ondanks het niet bijzonder grote budget van 8 miljoen. Verder draait het geheel natuurlijk om de actie en dat is er meer dan genoeg in de vorm van spectaculaire vechtpartijen en kan het op dat vlak best wel een visueel spektakel genoemd worden. En een liefhebber van dit genre zal hier ongetwijfeld lekker op gaan, maar helaas kon het mij maar matig tot niet boeien en is de film vooral een statistiek op mijn MovieMeter account. Een voldoende krijgt het geheel dan ook niet ondanks de goede actie en het visuele vlak want als totaal is dit toch gewoon veel te mager..

Maandag tenslotte nog even bezig met deze Kon-Tiki die ik als blu-ray tegen was gekomen bij de kringloop en simpelweg dacht gewoon maar eens proberen. En ach, met een beetje good will is het best een redelijke film ook al was het niet heel erg aan mij besteed.

Een opzienbarend verhaal is het op zijn minst rond de plannen en uiteindelijke uitvoering van antropoloog Thor Heyerdahl die kost wat kost zijn theorie wil bewijzen rond de oorsprong van de Polynesische bevolking. En ondanks afkeuring, tegenwerking en smeekbeden niet te gaan zet hij samen met vier reisgenoten koers met een vlot van balsahout gelijk aan een incamodel van 1500 jaar eerder met alle gevaren van dien op een reis van duizenden kilometers lang, 8000 om precies te zijn. Een voorbode voor heel wat avontuur zou je zeggen, plus dat het er allemaal adembenemend mooi uit ziet en dan met name de natuur.

Maar buiten dat wil het niet zo met deze film, vind ik de opening rommelig, maar mis ik ook een beetje diepgang, en lijkt het allemaal nogal gemakkelijk te gaan dat hij die reis bedenkt, onderneemt en de uiteindelijke problemen onderweg. Het is allemaal een beetje braaf naar mijn gevoel met Thor zelf als het grootste 'blije ei', net alsof dit een Disney Plus film is ofzo. Gelukkig gebeuren er uiteindelijk wel een paar dingen zoals het incident met de haaien en zenuwpees Herman waar het vragen is om problemen hoe hij op de rand van dat vlot rondloopt. Maar voor mijn gevoel is het allemaal veel te weinig om echt indruk te maken en komt de film zoals reeds gezegd te braaf en gemakkelijk over. Een voldoende zit er wel in maar daar is het dan ook mee gezegd.

Maandagmiddag zin in iets bijzonders en aparts, vooral omdat het weekend niet bepaald in teken stond van films die mij goed waren bevallen. En na lang nadenken kwam ik uit bij deze Possession die ik vooral kende vanwege die ene bijzondere scène en al eens onderzocht had wat voor film dit was waarop mijn interesse voor deze psychologische horror film alleen maar groter was geworden. Dus vort met de geit op één of andere site want het valt niet mee om deze ergens op streaming te traperen of te vinden op dvd.

En het is toch wel typerend hoe we meteen als een soort van voyeur in een verhitte discussie tussen Mark en Anna vallen over het wel en wee van hun relatie en Anna die niet bepaald zat te wachten op de terugkeer van een zakenreis. Opvallend is daarna het sfeertje en de momenten dat de twee het kennelijk, ongemakkelijk en moeilijk dat het gaat, toch weer proberen. Het is op het ongemakkelijk af in combinatie met een grauwe en trieste sfeer als Mark volledig het pad kwijt lijkt te zijn na de definitieve split om zich vervolgens weer te hervinden en zich volledig op Anna te storten en haar 'secret life'.

En waar Mark tot 'great lengths' gaat om het mysterie te ontrafelen met het inhuren van een prive detective en een confrontatie met Heinrich, valt toch ook de maniakale blik en bijna psychotische dwangmatigheid van Mark op waar het psychologische deel van de film nog breder getrokken kan worden dan waar de film uiteindelijk heen gaat. Want ook dat is een element binnen een film die bij tijd en wijlen ronduit naargeestig is en ook nog eens een sterke soundtrack heeft. Maar daar blijft het niet bij met een film die zich blijft ontwikkelen en waar de rare momenten en gebeurtenissen zich op blijven stapelen en Adjani behalve een prachtige vrouw ook nog eens een uitstekend actrice blijkt te zijn. Neem de momenten dat ze opeens lijkt te veranderen zoals na het ontwijken van de vrachtwagen, of bij het Christusbeeld, of de miskraam in de metrogang, vooral de laatste scène is ronduit bizar en briljant en iets dat niet in de koude kleren gaat zitten.

De scène die ik vooraf kende valt eigenlijk bijna in het niet bij de rest van de film waar vooral Heinz Bennent met zijn maniertjes en overacting als Heinrich het enige echte minpunt is waar Sam Neill ook nog wel eens wat overdrijft maar gelukkig niet zoals Heinrich. De uitleg buiten beschouwing gelaten, niet verwacht dat het daar heen zou gaan, is dit een ronduit fascinerende en mysterieuze film die van begin tot het einde onder de huid kruipt. Daarom voor nu vier sterren voor de ze e buitengewone film waar ik inmiddels heel langzaam begin te twijfelen of ik dit toch al niet eens eerder gezien heb... prachtige filmposter trouwens.

Zaterdagmiddag even een luiemiddag en deze Joker 2 ingestart op Netflix. Dat de film geen schim was van de goede eerste was inmiddels wel duidelijk want Phillips is op zijn zachtst gezegd toch een bijzondere weg in geslagen met deze film. By the way kan ik het niet laten om toch nog even te benadrukken dat er dus toch een deel 2 is gekomen waar veel mensen vasthielden aan het 'stand alone' idee, iets dat dus geen waarde heeft als het geld oplevert en een succes is.

Maar afijn, Fleck in de bak dus waar de film eigenlijk naadloos aansluit op de eerste die ook eindigde in de gevangenis of inrichting. Apart overigens de tekenfilm-achtige opening, iets dat verder niet heel erg is, waarop de film zich toch in de vertrouwde sombere, rauwe en trieste vorm ontvouwt met niet veel later de ontmoeting met Lee. Duidelijk is dat men de drama kant opgaat en eerlijk gezegd is er tot op dat moment eigenlijk weinig mis met de film. Phoenix doet zijn ding, Gaga zal me een worst zijn en is er natuurlijk alleen maar voor het zingen, en verder valt Brendan Gleeson vooral op als gemene cipier. En aanvankelijk is het idee van Fleck die langzaam weer tot leven komt na de ontmoeting met Lee best oké, net als verderop een aantal momenten in de rechtszaal waar Fleck zijn eigen verdediging opzich neemt en een aantal gespleten momenten laat zien. De film heeft daarmee best wel een aantal interessante dingen die draaien om drama, karakter, geestelijke valkuilen en psychologie net als de overgangen naar de andere persoonlijkheid en zit het cinematografisch en qua styling ook wel snor.

Maar ja, het blijft de vraag waarom Phillips voor deze aanpak gekozen heeft en snap ik waarom Phoenix en Phillips nu van meet af aan volhouden dat er geen derde deel komt. Want wat we willen zien komt niet en gebeurt niet, zijn de kritieken niet mals waar het eerste deel bejubeld werd en kan dit project toch simpelweg als mislukking gezien worden. Want verdorie wat is dat toch dood irritant die musical momenten met Gaga, de opbouw naar zo'n moment is wel mooi zoals de fantasievolle rampage in de rechtszaal, maar ja dan heb je dat verdomde zingen weer met een bepaalde toneelstuk achtige overdrevenheid met belichting en kleuren. Eén ding moet gezegd worden, Phillips wil wat anders, denkt erover na, durft en doet. Maar het is eenvoudigweg een verkeerde gok met een subgenre die totaal niet bij het idee past, haaks staat op het eerste deel, de film ellenlang doet aanvoelen en simpelweg vervelend maakt.

En dat is toch jammer, want wat had hier wat moois van gemaakt kunnen worden. Het einde met de 'young inmate' is ontegenzeggelijk een voorzetje op een nieuwe Joker die wellicht erg veel lijkt op de Joker uit de Nolan reeks vanwege het lachje, het mes en de verwondingen die hij zelf aanbreekt verf zijn haar groen en we hebben een nieuwe Ledger zou ik haast zeggen, maar of dit een vervolg gaat krijgen valt nog te bekijken. Het geeft bijna te denken dat de laatste minuten nog wel het belangrijkste zijn in deze film die absoluut geen voldoende gaat krijgen.





.

Vrijdagavond aan de slag met deze Scent of a woman die uiteraard maar al te bekend is qua titel en cast. Even meende ik dat er nog een link was met het nummer van Zucchero maar dat nummer heet toch echt anders maar dat terzijde. Eerlijk gezegd verwachte ik wel iets van deze film die kon rekenen op verschillende Oscars dus kom maar op.

Men neme student Charlie die opzoek is naar een baantje tijdens bepaalde feestdagen en komt zodoende bij de familie Rossi over de vloer die een oppasser voor de blinde en nurkse oom, en oud-militair, Frank zoeken. En laten we het zo zeggen dat de eerste ontmoeting tussen Charlie en Frank niet bepaald lekker gaat, zo ook niet voor de kijker als het mij vraagt want Frank is allesbehalve plessant te blazen en te overdrijven. Goed, dit is natuurlijk nodig voor de karakter ontwikkeling en band die moet ontstaan voor de twee. Toch is het allemaal verre van bijzonder of vlot in het begin met de nodige besognes op de universiteit op de koop toe en de familie Rossi die weinig scrupules heeft om Charlie alsnog met Frank op te zadelen. Wel leuk overigens de behoorlijk jonge Philip Seymour Hoffman die meteen iets toevoegt wanneer hij in beeld is.

Het duurt daarna gelukkig niet lang tot blijkt dat Frank nogal wat plannen heeft en in het vliegtuig de nodige leuke wijsheden en uitspraken heeft. Alsnog blijft het een rare kwast met nare trekjes. Het vervolg waar blinde Frank toch maar al te goed toont veel mensenkennis en fingerspitzengefühl te hebben is toch oké te noemen waarop de bom valt met de afsluiting van zijn plannen. En met die wetenschap krijgt de film toch een beetje een ander smoel, toch valt daar ook weer veel aan op te merken want hoe egoïstisch van Frank waar Charlie onherroepelijk in de problemen gaat komen en verwijten gaat krijgen. Want hoe moet hij dat in Godsnaam aan de familie uitleggen? Samen met dit ben ik regelmatig heel erg zoekende in de film en slaat de film in fases heel erg dood voor me waar deze ook nog eens, nog een minpunt wat dat betreft, veel te lang duurt.

De eindfase met het verhoor op de school is dan wel weer interessant en toont een kostelijke en heerlijke preek tegen het schoolhoofd. In die zin is het een film over een relatie die twee kanten opwerkt en herstel de film zich met die afsluiting enigszins. Toch kon het me onvoldoende bekoren, duurt de film veel te lang, is O'Donnel flets en nietszeggend als altijd, is het héél véél bla bla, waar de overacting van Pacino met zijn kenmerkende woedeuitbarstingen en zijn 'hoohs' en 'haahs' na een uur al vervelend beingt te worden. De prima soundtrack van Newman ten spijt, plus de iconische titel en een aantal kenmerkende scènes was dit toch een vieze tegenvaller. Daarom wat mij betreft geen voldoende.

(reactie op ander bericht)



De game avond bracht ons weer terug bij de Mad Max reeks en in dit geval bij het vierde en voorlopig beste deel. En ik zal eerlijk zijn dat de eerste keer de film niet heel best overkwam en de keren daarna als voldoende beschouwde. Maar inmiddels kan ik dit deel goed waarderen en zie ik het als beste in de gehele reeks.

Kritisch zijn we natuurlijk altijd en er valt zat op te merken aan MMFR want het verhaal stelt natuurlijk bar weinig voor. Zo is er verschrikkelijk veel gedoe aan de hand zoals de vlammenwerpers terwijl brandstof juist een hot item is en is zo'n enorme kluisdeur ook erg bijzonder in een rots waar Joe de dames achter verstopt had. Om nog maar te zwijgen van zo'n dom karakter als Rictus en alle rare en domme keuzes van de opgejaagden onderweg. En ik moet zeggen dat ik vaak erg kritisch ben en meer van films dan een dergelijke dom verhaal wens. Toch in het geval van Fury Road ben ik mild en kijk ik naar andere dingen.

Want Fury Road is van begin tot einde een über gestyled geheel met fantastische voertuigen waar de productie terecht een Oscar voor heeft gekregen, iets dat net zo goed geld voor de omgeving en de CGI zoals in de storm, want het ziet er super gelikt en strak uit. Dan zijn er de ronduit kleurrijke en ontzettend vette karakters, is het eigenlijk alles ontzettend vet aangezet, hebben we een schare prachtige dames met Kravitz, Keough, Lee en Huntington, zijn ook de War Boys briljante verschijningen als ze hun pepmiddel gehad hebben en is er natuurlijk de ontzettend fijne soundtrack van onze eigen Tom Holkenborg. Maar het grootste punt en kenmerk van de film is toch wel dat het geen moment stilvalt, het denderend en davert aan één stuk door in een ongenadig tempo met aanvallen, achtervolging en zelfs belagers vanuit de lucht en het verveelt werkelijk geen moment.

Zwakke punten, tja, het reeds genoemde verhaal, maar dat was wel duidelijk dat het in een Mad Max film daar niet omdraait. Dan valt de inbreng van Tom Hardy uiteindelijk een beetje tegen, hij doet het prima als mannetjesputter maar qua karakter en tekst stelt het allemaal erg weinig voor en lijkt War Boy Nux meer airtime als karakter te krijgen. Afijn, ondanks een enkele kanttekening is duidelijk dat de film nog steeds in de lift zit want hij vermaakte nog weer meer dan vorige keren.

Als weekenafsluiter aan deze Femme Fatale die ik bij de kringloop al even vaak had laten liggen als gezien had. Nu had ik de film dan toch meegenomen omdat me opgevallen was dat het een Brian De Palma betrof en dat trekt dan toch wel weer. Maar dat De Palma zijn beste tijd reeds ver achter zich liggen heeft werd andermaal bevestigd.

Afijn, Rebecca Romijn dus die als onderdeel van een stel boeven een blauwtje loopt tijdens een opzienbarende diefstal. En eigenlijk is het al tijdens de opening mis die verre van een goede De Palma af staat en eerder in alle flauwheid en nonsens op Hudson Hawk lijkt of iets in die trant. Het vervolg met de vlucht en jacht, omdat men haar verantwoordelijk houdt en vermoed dat ze de buit heeft, lijkt op zich dan weer een beetje te ontwikkelen als een Luc Besson product qua aankleding en karakters maar bereikt natuurlijk nooit dat niveau. Even veer ik op met de verwisseling met Lilly waar ik even een soort van dubbelspel verwacht met een dubbelrol maar dat zit er evenmin in. Het idee daarna dat iedereen haar zoekt vanwege de Heist en het mislukken is nog wel oké maar tegelijkertijd ook vrij mager. Pluspunt is dan natuurlijk nog wel de mooie Romijn zelf en natuurlijk Rie Rasmussen, en zie je toch snel weer de hand van de meester bij de opbouw van zo'n scène waar Veronica onder de vrachtwagen gegooid wordt.

Maar het zijne schaarse momenten in een film die amper uit te zitten is, en ondanks het magere plot cq verhaal nog erg lang is, maar buiten dat is het sneuheid troef. Laure die van het balkon afgesmeten wordt terwijl men de antwoorden over de buit nog niet heeft, logisch. De man en vrouw die haar zonder vragen, ziekenhuis of dokter thuis in bed stoppen alsof ze een griepje heeft terwijl ze van verscheidene verdiepingen hoog viel, ja ook ontzettend logisch. Of dubbelgangster Lilly met haar random gedrag die ook amper raar opkijkt dat de half naakte Laure in haar woonkamer staat, heb ik ook dagelijks. dan de sexscene met de kleren nog aan, zo treurig doe dan geen sexscene. Dan de uiteindelijke clou met het visioen, ach wel ja joh...om nog maar te zwijgen van van de acteerprestaties van Romijn die er heerlijk uitziet hoor, maar acteren kan ze niet zo heel goed in de zin van dat ze haar karakter echt iets mee kan geven. Dan is de film ook nog eens geen moment spannend...

Afijn, het moge duidelijk zijn dat dit niet tot De Palma's beste momenten hoort, sterker nog, ik vond dit heel erg slecht waarop ik dan toch ook altijd nog even kijken wat zoiets als dit gekost mag hebben. En ik moet zeggen dat 30 á 35 miljoen een hele hoop geld is voor zo'n lading prut.

Zondag even aan de slag met deze Zulu Dawn en daarmee als ik het goed begrijp de prequel van Zulu uit '64. De film kan vooraf in ieder geval rekenen op een behoorlijke cast en dus was ik er wel nieuwsgierig naar.

Het verhaal is duidelijk rond de opbouw naar een volgende grote slag tegen de Zulu's waar de Engelsen overtuigd zijn van hun kwaliteiten en wapens. Typisch zijn de Engelse karakters met hun gewoonten, stugheid en stiff upperlip en humor. Lekker is ook vooral Bob Hoskins als de grofgebekte en van dik hout zaagt men planken methode onderofficier. De lange aanloop is opzich begrijpelijk want men is natuurlijk ook lang onderweg, snelheid zit er niet in met een dergelijk groot leger in een dergelijke tijd met zoveel man te voet en zo nu en dan een schermutseling.

Lekker is in die zin de finale met de grote veldslag waar men behoorlijk onder de voet gelopen wordt wat opzich best wel indrukwekkend genoemd mag worden. Zulu Dawn is dan ook absoluut niet vervelend te noemen en heeft genoeg te bieden. Toch kan de film zich niet meten met het geweldige Zulu uit '64.

Zaterdagavond nog even aan de griezel, of semi griezel want heel eng is de A Quiet Place reeks niet echt. Aan de cijfergemiddeldes had ik al gezien dat deze prequel niet bepaald in de buurt komt van het eerste en tweede deel wat ook best wel meer dan behoorlijke films zijn, maar afijn toch maar even proberen.

De titel laat al weinig aan de verbeelding over met ' day one' waar we samen met de zieke Samira en haar kat de eerste wave meemaken temidden van New York. En opzich hoeft dat niet verkeerd te zijn waar Blunt en Kransinski in de andere delen goed waren maar nu dus ingeruild zijn voor Samira met haar kat temidden van New York waar al snel de tering toeslaat en het vluchten of stil zijn betaamd. En het moet gezegd dat de film visueel het nodige te bieden heeft temidden van de puinhopen van New York met momenten zoals de aliens spiedend tussen de puinhopen of opgeblazen stofwolken. Het is een prima situering te noemen, mag de soundtrack er ook zijn en is het idee om terug te gaan naar Samira's flat lang niet gek.

Maar buiten dat valt er toch ook wel weer veel op te merken aan deze film. Want eerlijk gezegd heb ik geen moment iets met Samira en vind ik dat ze het allemaal bijzonder goed volhoud ondanks haar terminale ziekte, echt opmerkelijk. Dan sommige momenten om de kat mee te nemen later in de film of juist een bepaalde continuïteit in het begin waar je het ene moment de kat nie ziet en het andere moment wel. Ook bijzonder dat de kat haar terug weet te vinden in de chaos zo halverwege de film. Niet echt gedrag een kat eigen die zich toch normaliter ergens zou verstoppen. Dan zijn er zoals gebruikelijk in dit soort films alle domme keuzes die gemaakt worden zoals dat ze gaat zitten boek lezen of even later op de vlucht samen met Eric en ontzettend veel lawaai maakt zoals met die draaideur. Het autoalarm is dan wel weer goed bedacht.

De film staat in ieder geval voor één ding garant en dat is snelheid, want het is redelijk vlot en het ene volgt het andere snel op, maar aan diepte wordt niet echt gedaan wat het geheel erg oppervlakkig maakt. Daarnaast is het eigenlijk nooit echt spannend, is het veel van wat we al gezien hebben en ontbreekt het aan meerwaarde voor de andere delen. Daarom een magere voldoende.

Zaterdagavond alweer een film aan de beurt waar ik echt nieuwsgierig naar uitkeek met deze The House That Jack Built. Maar het moet gezegd dat het een Van Trier is, en Van Trier's zijn lastig en de eerste die mij bevalt moet ik nog tegenkomen, maar we blijven het proberen.

En ja, er valt niet aan te ontkomen dat het een vage en bijzondere film betreft want het is nu eenmaal een Van Trier. Wat we te zien krijgen is dus 'the mind of a serial killer' die we langzaam zien ontwikkelen naar grote hoogten en daarna het onvermijdelijke. Aan de hand van de gesprekken met Verge, die ik eerst als een soort van geweten zag zoals in Freud's persoonlijkheidstheorie waar Jack zou staan voor de Identiteit en Verge wellicht het Superego, kijkt Jack terug naar key-moments van zijn carrière als lijpo. En opzich is dat best interessant, met elementen zoals de onderdrukte gevoelens bij de eerste keer waar hij eigenlijk niet wil en durft, naar zeer gestructureerd en dwangmatig bij de twee keer, tot het spel rond de derde keer, waar hij daarnaast ook nog eens persoonlijk ontwikkelt van het ontwaken en een soort van honger naar drempels die overschreden worden, een stuk ervaring dat hij opdoet, arrogantie en spel waar hij jager is, en wellicht het waanidee dat hij God is, Gods werk doet en nooit gepakt zal worden.

Buiten dat vallen er wellicht nog wat maatschappelijk kritische dingen te bespeuren zoals het gedrag van anderen mensen, mensen die om hulp schreeuwen maar weinig hulp krijgen, maar ook mensen die het soort van over zichzelf afroepen door de mensen waar ze mee omgaan of hoe ze zich gedragen. Toch is de focus vooral op Jack, overigens goed neergezet door Dillon die ik altijd wel interessant vind, en dit natuurlijk allemaal erg apart en bevreemdend gebracht. En voor wie dacht dat het niet vreemder kon met de 'what ever it takes ' mentaliteit, vooral rond het kogel experiment, wordt het vlak daarna nog gekker met 'de afdaling'. Duidelijk is dan al enige tijd dat veel van het getoonde symbolisch gezien moet worden en dat slaat vooral heel erg op de laatste fase waar Jack aan de hand van Verge onderweg is door zijn onderbewustzijn naar het einde en zijn uiteindelijke bestemming; het vagevuur waar geen ontsnappen aan is. Interessant dat Jack er wel probeert aan te ontkomen met de klauterpartij en dus weinig inzicht heeft omtrent wat hij gedaan heeft en of dat verkeerd is.

Van een clou of iets dergelijks is dan ook niet echt sprake want The House That Jack Built is toch vooral een interpretatie van hoe het in het hoofd van een serial killer toe gaat, een soort van blauwdruk. Dit uiteraard op een bevreemdende en bijzondere manier met het nodige aan symboliek en een goed acterende Dillon. Toch is het niet waar ik op gehoopt had want de film is toch serieus te lang om de hele tijd te boeien, zo zijn sommige gesprekken met Verge ook te lang wat ook niet meewerkt en mis ik toch een soort van 'wow' factor in dit geheel. Een goede voldoende zit er wel zeker in maar een klik heb ik niet met het geheel en de moed en zin om nog eens te gaan kijken ontbreekt me aanvankelijk ook. 3,5.

Sinterklaasavond mezelf met een goed glas Bourbon aan een film gezet en dat werd deze Frankenstein aangeboden door Netflix. En daar had ik dus best zin in, met de Branagh versie nog redelijk vers in het geheugen, was ik wel heel erg nieuwsgierig wat Del Toro met dit verhaal ging doen.

Een dergelijk verhaal moet praktisch een kolfje naar de hand van de man zijn hoewel ik het boek van Mary Shelley nooit las. Verrassing is dan ook het karakter Harlander die toch zeker niet in de '94 versie voorkomt. Maar goed, buiten dat is deze Frankenstein weinig verrassend te noemen waar de scripts niet bijzonder veel van elkaar verschillen behalve de switch van verteller het laatste uur. Buiten dat valt deze Del Toro, zoals praktisch verwacht mag worden, van meet af aan op als visueel prachtig. Het is sfeervol duister met een goede soundtrack en zet Isaac de rol als kille uitvinder/dokter prima neer. Een plus is daarnaast de dynamiek van het extra karakter in de vorm van Harlander die bepaalde elementen zoals egoïsme, trots en principes nog verder op scherp zetten. En zoals te verwachten ziet het er allemaal prachtig uit met name de opbouw naar en het moment van 'ignition'.

Maar Del Toro trekt het geheel breder waar hij niet alleen bij het verhaal en diens horror blijft, want de Gore wordt niet geschuwd met de slagvelden en het ongebreideld sleutelen aan alle onderdelen, tevens is er dat stukje presentatie in de collegezaal wat toch best wel een beetje shocking is met zijn getoonde experiment, en buiten dat zijn er fases waar het qua muziek en toon sprookjesachtig genoemd kan worden. En opzich slaagt Del Toro in het geheel dat bovengemiddeld genoemd kan worden zonder dat het nu echt de buitencategorie benaderd. Voeg daar pathologisch anatomische dingetjes aan toe die echt interessant zijn, en zijn de decors en locaties prachtig te noemen.

Maar praktisch alles heeft minpunten en zo deze Frankenstein dus ook, want de speelduur is toch echt wel wat te lang. Want tussen het eerder genoemde verhaal, de Gore, horror en de sprookjesachtige fase door zakt het tempo zo halverwege toch door de bodem als 'het monster' ook nog lange zwijgzame scènes krijgt om zich te tonen en uit te beelden als nieuw en ontdekkend in deze wereld en de kennismaking met Elizabeth. Daarnaast vind ik de verschijning van Jacob Elordi eigenlijk geen moment eng of heel erg indrukwekkend en staat flets tegenover het vaatje buskruit genaamd DeNiro. Spanning en verrassing is er natuurlijk ook al niet omdat ik het verhaal toch wel goed ken van de '94 versie, en dan blijkt deze Del Toro toch opeens een vrij lange zit. Aan dat laatste kan de film natuurlijk niets aan doen.

Voorlopige eindoordeel is dan ook dat deze film al stukken beter is dan de matige '94 versie en het geheel zich toont als een gestyld en goed geheel met de nodige kanttekeningen. Daarom voorlopig een 3,5 en wie weet...

Donderdagavond even aan de slag met deze Striptease en daarmee alweer zo'n film die maar al te bekend is qua naam en veel aandacht kreeg bij uitkomst. De film leek in ieder geval over een redelijke cast te beschikken en een redelijk plot met een FBI agente die undercover gaat als stripper dus kom maar op... bovendien is Demi Moore natuurlijk niet te versmaden.

Hoe ik bij dat idee van dat plot kwam? Geen idee, want kloppen doet het niet en hoewel dit al een twijfelachtig plot zou zijn ontvouwt het zich nog slechter dan dat. Ontslagen bij de FBI, werkend als stripper, allemaal heel logisch natuurlijk, vechtend voor de voogdij tegen een randdebiel van een ex, en dan ook nog in een moordonderzoek terecht komen. Juist 'when it rains it pours', eigenlijk had dit niet eens heel slecht hoeven zijn buiten dat ze ex werknemer van de FBI is of beter gezegd was.

Maar nee, het al bijzonder magere script wordt nog eens verder de afgrond in geholpen met allerhande domme dingen zoals een uitsmijter die tijdens de rel rond Erin überhaupt zit te krant lezen in de kleedkamer, lekker dan, of de werkelijk bespottelijke rol van Robert Patrick als doorgesnoven ex, om nog maar te zwijgen van het karakter van Burt Reynolds wat gewoon pijnlijk is om te zien. Het is pijnlijkheid troef waar ik kan herinneren dat mijn zus zich bij uitkomst van de film uitsprak over dat een gearriveerd actrice als Demi Moore zulke rollen niet zou moeten aannemen. Helaas is het strakke lijf van Moore en haar behoorlijk uitgevoerde acts het enige dat de film 'aantrekkelijk' maakt want verder is het te droevige voor woorden en dan vooral de acteerprestaties en humor. Slecht, gewoon slecht.

Woensdag bij gebrek aan mijn gamepartner maar even relaxen op de bank met een filmpje en daarbij viel de keuze op deze Threesome die ik qua titel en aandacht nog goed kon herinneren uit de filmprogramma's destijds. Zien deed ik de film nog nooit en toen ik hem tegenkwam bij de kringloop kon ik de film dan ook niet laten liggen.

Het plot is wat dat betreft maar al te simpel waar de titel eigenlijk de hele inhoud al verklapt rond het drietal dat al dan niet toevallig of voorbestemd bij elkaar op de kamer komt en een ervaring voor het leven opdoet. En aanvankelijk gaat dat natuurlijk stroef want de karakters verschillen ontzettend met de seksistische loudmouth Stuart, de belezen en filosofische Eddy en tenslotte de wispelturig en erg vrouwelijke Alex. Een mix die op voorhand nooit zou kunnen werken maar toch op een gegeven moment een bepaalde balans weet te vinden. En zonder dat het hoogstaand wordt blijkt dat nu juist de kneep bij deze Threesome.

Want het is niet bijzonder, het wordt niet bijzonder, want het is geen hoogvlieger, maar toch weten Boyle, Baldwin en Charles een meer dan voelbare en aanstekelijke chemie te tonen en aan te spreken waar de drie langzaam naar elkaar toe groeien. Weliswaar gebeurt dit wel eens wat aan de flauwe of overdrevene kant maar dat is humor waar de film wat dat betreft gewoon mee wegkomt. De scène op de bank in de hal onder de ogen van de twee baliemedewerkers is wat dat betreft toch wel erg sterk qua humor, aanstekelijkheid en een bepaalde ongedwongenheid. Maar natuurlijk zijn er ook problemen in de vorm van boosheid, jaloezie, verlatingsangst, de focus op de persoonlijke karakters en valkuilen, ontwikkelende seksualiteit en aantrekkingskracht. En dan is altijd de vraag als iets zo goed gevoeld heeft, en zo vanzelf ging, of je ooit weer zo'n gevoel terug gaat vinden.

En zo blijkt Threesome toch een meer dan behoorlijk drama over de ervaringen die menig mens opdoet in het leven, een onverwachte klik, een geweldige tijd, het verlangen terug naar dat gevoel, en de niet aflatende zoektocht naar weer zoiets. Ik denk dat iedereen wel zoiets heeft meegemaakt...

Tenslotte maandag nog even aan de slag met deze Freeway die ik meenam in de veronderstelling dat het een Oliver Stone film was. Kennelijk was ik nogal in de war met U-turn. Maar goed, desalniettemin even proberen waar de cast toch zeker niet slecht is.

Het verhaal is uitermate simpel in deze thriller/zwarte komedie rond de 15-jarige 'firecracker' Vanessa, opgegroeid voor galg en rad, die de benen neemt als haar ouders andermaal zijn opgepakt en Vanessa weer in het pleegouder systeem lijkt te belanden. Maar wat een vlucht lijkt richting de vrijheid blijkt toch een 'turn for the worse' met het liften en alles wat daarna komt. En dat is nog al wat, waar de levendige en vooral pittige Vanessa niet bang is voor zichzelf op te komen maar niet zelden de zaak juist erger maakt met vrij ernstige gevolgen. En het ligt niet eens zozeer aan haarzelf maar eerder aan wie ze tegen komt en dat ze gewoon botte pech heeft.

En zonder dat het nu echt bijzonder wordt of echt heel leuk, Sutherland is zelfs regelmatig over het randje, vermaakt Freeway toch eigenlijk best wel waar het toch vooral lik op stuk is waar Vanessa uitdeelt. Hoewel, hoe ze zich ontdoet van de bewaker bij de ontsnapping vind ik dan eigenlijk weer niet passen aangezien het gevoel rond Vanessa niet die van een slechterik is en de daad tegenover Bob dan wel weer rechtvaardig. Toch de situatie met de bewaker past daar dan weer niet in. Verder is de film een fijn vrouwenparadijs met Brooke Shields, Whiterspoon, ziet Murphy er hier niet lekker uit maar acteert ze wel sterk en is Tara Subkoff ook een bijzondere verschijning te noemen.

En zo is Freeway best geinig voor een keer maar is het zeker geen top of zelfs maar blijvertje voor de collectie. Een 3 voor de moeite omdat het vooral niet echt verveelde.

Maandagmiddag even aan de slag met Beirut mede mogelijk gemaakt door Netflix, en opzich trekt een film als dit wel de aandacht qua titel en cast, de vervolgvraag is daarna natuurlijk of het ook levert, en dat is wat Beirut betreft een dubbel antwoord.

De situatie is duidelijk met Skiles en zijn vrouw in een tragische opening waar blijkt dat ze soort van de vijand in huis gehaald hebben. De gevolgen daarna zijn groot met een gebroken Mason Skiles, toch wordt hij zoveel jaar later opgetrommeld en zijn de skills van zijn onderhandelaarschap nodig. Of is er toch meer aan de hand? Het is in ieder geval snel duidelijk dat het aan alle kanten stinkt en dat is typerend voor de staat van de wereldproblematiek toen en nu. Iedereen probeert zijn slaatje uit dingen te slaan, is het onderhandelen en ruilen tegen de klippen op en wordt er niet gemaald over een slachtoffer meer of minder.

En ansich doet Beirut weinig verkeerd waar Hamm prima overtuigd, de rest van de cast ook niet verkeerd is en de omgeving en haveloze decors zicht prima laten lenen voor de nodige spanning en intrige. Maar tegelijkertijd wil het ook niet helemaal met de film die wellicht een beetje te ingewikkeld is gemaakt met de nodige 'double cross', maar wil het me ook niet echt aangrijpen, het pakt me gewoon niet en heeft moeite te blijven boeien. En dan gaat er toch iets mis aangezien het een redelijk vlot en niet super lange film is. Daarom toch helaas middelmaat voor mij en niet meer dan 3 sterren.