Log

Zondagavond klassiekeravond bracht deze Solyent Green die ik een paar weken terug bij de kringloop gevonden had en puur vanwege de leeftijd en de artwork mee nam. Een fan van Heston zal ik nooit worden maar dat geheel terzijde dus kom maar op.

En op zich lijkt het allemaal niet zo'n gek idee, een overbevolkte metropool, chaos, rellen, en sociale voorzieningen rampzalig, en een of ander questionable soort van voedsel genaamd Solyent Green. Temidden van dit alles rechercheur Thorn geconfronteerd met een moord binnen de high Society die hij probeert uit te zoeken. Opvallend dat men deze keer niet de gebruikelijke fouten maakt rondom vliegende auto's of wat voor onzin men ook maar dacht dat rond deze tijd uitgevonden zou zijn. Sterker nog, het ziet er qua apparatuur, kleding en wapens allemaal bijzonder retro en jaren '70 uit, net alsof ze niet eens de moeite gedaan hebben iets anders te bedenken. Wellicht dat men daar bewust voor gekozen heeft omdat men daar niet op wilde focussen, of mogelijk was er geen ruimte in het budget.

Toch laat de styling op dat vlak wel wat te wensen over omdat ik regelmatig, in combinatie met de muziek, het idee heb dat ik naar of Shaft of Austin Powers zit te kijken. Heston is met zijn large then life, Mr. Know it all uitstraling, irritant als altijd, ligt ook zomaar met Shirl in bed, en klopt zijn styling evenmin waar hij er eerder, met dat petje en zakdoek om de hals, uitziet als een arbeider of trucker dan een politieagent. Aardig is dan op zijn minst nog de rellen rondom het eten uitdelen die doen denken aan de betere dystopische films, net als dat Thorn begrijpelijkerwijs van alles achterover drukt in het huis van Simonson en is Leigh Taylor Young leuk voor het oog.

Maar buiten dat is Solyent Green een uitermate saaie film waar niets of weinig gebeurt en de clou al veel eerder naar voren gekomen was rond het eten. De pluspunten zijn marginaal en kunnen niet op tegen alle minpunten, daarom kan ik ook niet anders concluderen dat Solyent Green zwaar onder de maat is en geen voldoende verdient.

Why do you want to climb it?
Because it's there.

Als tussendoortje even op Netflix aan de slag met dese documentaire over de eerste geslaagde beklimming van de Mount Everest. En dat bleek toch een meer dan prima programma te zijn waar een onderwerp als de Everest bij mij altijd wel op grote interesse kan rekenen. Dus een moeilijke keuze was het niet om aan zoiets als dit te beginnen.

Eén van de weinige minpunten, als het al een minpunt is, betreft de vrij lange aanloop naar de uiteindelijke klim en de ietwat droge vertelling met voice-over kenmerkend voor die tijd. Ergens haalt de monotone stem het tempo eruit, van de andere kant hoort het er ook weer soort van bij. Daar staat tegenover de uitgebreide voorbereiding van de mannen met de noviteiten van toen, daarnaast wordt er op mooie wijze de hoogteverschillen met bijvoorbeeld de St. Paul Cathedral en bekende bergen getoond op verschillende continenten. En dan is er nog de tocht zelf waar alles via Tibet moet gebeuren met behulp van kabelbanen plus het feit dat het überhaupt al een hele tocht is om aan de voet van de Everest te geraken.

Wanneer de voet van de berg bereikt is lijkt dan toch eindelijk het echte werk te beginnen waar het opzienbarend is tot op welke hoogte men is blijven volgen en filmen. En wat een prachtige beelden levert dat op vol van nostalgie met al die ouderwetse kleren en enorme zuurstoftanks, niet te vergeten dat dit echte avonturiers zijn, mannen van staal, en niet het dagjesvolk dat tegenwoordig in de rij staat voor 'the summit '. Ik geef meteen toe dat dit nogal gechargeerd is, want die mensen kunnen wel degelijk klimmen en zijn fitter en durven meer dan ik, maar de charme van het speciale de top van de Everest te bereiken is er wel een beetje af door zulke praktijken.

Maar goed, dat heeft dan weer niets te maken met deze documentaire die meer dan goed te noemen is en het werkelijke risico's, lijden en ontberingen meer dan goed weet te vangen.

Op de gok meegenomen bij de kringloop want opzich is het wel een bekende titel en cast, maar verder had ik er geen idee van. Maar helaas was het al snel duidelijk dat dit niet heel bijzonder is, het is zelfs tegenvallend.

Toch had dit niet perse slecht hoeven zijn, Eastwood in een typerende rol, jonge hond Sheen erbij, een behoorlijke bad guy in de vorm van Raul Julia. Het verhaal een beetje standaard met een smeris die zelf op onderzoek uitgaat na de dood van zijn partner. De prachtige Lara Flynn Boyle niet te vergeten, maar buiten dat klopt het gewoon allemaal niet. De mix is niet goed afgesteld, de soundtrack is een rare keuze net alsof het een Police Academy deel moet voorstellen, het is flauw met ongepaste humor en lijdt het aan van die typische jaren '80 en '90 stijlfouten zoals het overdreven rijden, heel veel zooi maken en veel te stoer willen zijn.

Dan heb ik heb ik het nog niet eens gehad over de continuïteitsfouten waarvan de meest opvallende is dat tijdens de vechtpartij tussen Boyle en Rodriguez er opeens drie mensen van de crew te zien zijn in een shot. Dan de belachelijke sexscene tussen Eastwood en Braga, hoe regisseer je zoiets? Om nog maar te zwijgen over Sheen die in zijn eentje de hele kroeg aan kan. Het is duidelijk een jaren '90 product dat in die tijd al over datum was en nu zeker niet meer mee kan en is de film ook nog eens veel te lang. Kortom gewoon een slechte film, daarom geen voldoende.

En toen had ik de oorlog te pakken en besloot ik nog even door te zetten met deze Sniper die ik heel misschien ooit wel eens gezien heb maar daarna ook waarschijnlijk heel snel weer heb vergeten, interesse had ik verder nooit echt voor de film gehad vanwege het B-film imago ondanks dat Tom Berenger er in zit.

Maar goed toch maar eens proberen en ansich maakt het geheel de eerste fase nog niet eens zo'n hele slechte indruk met het tweemansteam, spotter en schutter, rustig opererend, met Ghillie suits aan, en rustige en goede communicatie. Buiten dat is Berenger altijd zo cool als het maar kan, en neem ik de matige extraction voor lief, oh dus Beckett zijn spotters komen altijd om. Tijd om voor de volgende missie iemand anders mee te sturen, één of andere sportschutter die niet in het leger in die hoedanigheid heeft geacteerd. Hoe kan iemand een ervaren sluipschutter zijn als hij uberhaubt geen bodycount heeft? Afijn, en zo begint het aan alle kanten te rammelen met de introductie van Miller waar als zo'n pijnlijk moment aan gekoppeld is waar een helicopter met crew en boordwapens in het nauw wordt gedreven door een sluipschutter. De helicopter vliegt niet weg, de boordschutter schiet hem niet neer met zijn M-60, nee Miller moet dat doen met zijn sluipschutters geweer, yeah right...

En zo hobbelt het geheel door met het onwaarschijnlijke en kibbelende duo Beckett en Miller in de jungle die het op locatie ook nog eens alles behalve professionaliteit uitstralen en elkaars concurrent lijken te worden. Zo is het ook te knullig hoe Beckett het huisje binnenvalt waar de doodgemartelde geestelijk zit, dan is er natuurlijk nog de ontknoping die in totale chaos uitmondt waar iedereen tegenelkaar is, en lijkt Sniper die toch begint als redelijk beeld rondom het sluipschutters bestaan met zijn werkwijzes en technieken, om te slaan in een wel erg platte niet bijzonder actiefilm net als het al even zo matige Shooter waar het hele leger en speciale forces afgetroefd worden door Swagger. Veilig gevoel dat de rest er niets van kan. Tja, ik kan daar niet zoveel mee, en ik kan dan ook niet anders zeggen dat Sniper niets bijzonders is met matige acteerprestaties en ook nog eens een tenenkrommende soundtrack.

En toen had ik de smaak wel een beetje te pakken en zette door met deze Platoon Leader waar ik ooit het boek van las. Verder had ik zover er mogelijkheden waren de film te kijken, en die deden zich nooit voor, niet echt interesse alleen al vanwege een naam als Dudikof die we toch vooral van B-films kennen. Maar vooruit, ik had de geest, wie weet valt het mee, maar helaas...

Merkwaardig is al de aankomst van de luitenant waar tijdens de helicoptervlucht het jaartal '88 in beeld wordt gezet, maar men had zich in '73 al teruggetrokken, een ontzettende fout als je het mij vraagt maar wellicht heb ik het verkeerd gezien. Vervolgens is het niet eens allemaal heel slecht, want men wil wel, en lijkt ook wel veel middelen te hebben, maar slaagt men gewoon niet in het gevoel en de finishing touch. Zo lijkt de basis niet authentiek zoals we die wel uit Platoon of Tour of Duty kennen, is de soundtrack tenenkrommend slecht en van het heroïsche soort, is het algemene beeld van de karakters veel te stoer, men wil erg graag indruk maken lijkt het, slaat zo'n vuurgevecht met z'n sniper helemaal nergens op want men schiet in het wilde weg zonder de vijand te zien, lijkt het op verschillende vlakken FMJ en Platoon te kopiëren, wordt de luitenant erg vreemd door zijn radioman aangesproken, roken tijdens de wacht ik dacht het niet, zijn we het ene moment overdramatisch en super serieus om even later met hele flauwe humor op de proppen te komen. En dan zoiets raars als de sappeur die naar binnen geglipt is om een bom te plaatsen en de rest wacht buiten voor een frontale aanval, maar als ze gemakkelijk binnen kunnen komen waarom doet de rest dan niet?

Vervolgens laat men best wel mooie staaltjes camerawerk zien in de jungle, lijkt de Zuid Afrikaanse jungle ook best wel goed, is er wel het gevoel van een niet aflatende hitte, zijn de vuurgevechten best wel oke in beeld gebracht, krijgt het kampement een passende make over, en lijkt de uiteindelijke aanval van de Vietcong ook best goed met de ladders en de RPG's en ziet de aanval met de gunships er ook goed uit. Natuurlijk is er achteraf het gevoel van verspilling. Zoals reeds gezegd, heel slecht is Platoon Leader uiteindelijk niet eens want de locaties zijn goed, er lijken er budget en goede middelen voorhanden, het zijn alleen de details en het gevoel die de film moeilijk maken te verteren als goede Vietnam film en heeft het helaas dan toch de uitstraling van een B-film. Daarom geen voldoende wat mijn betreft.

Maandagmiddag de weekend afsluiter ingeluid met een film van het oorlogslijstje en daarbij viel de keuze op deze Run Silent, Run Deep. Het zou hier overigens niet bij blij qua oorlog want ik belandde zwaar in een mini marathon van oorlogsfilms.

Maar goed, Clark Gable dus die naar de haaien gaat in een beruchte zeeroutes vlak bij Japan, bijzonder dat ze hem en andere crewleden dan wel weten te redden aangezien ze in zulke 'hostile waters' zijn. Maar Richardson weet toch weer een plek te krijgen als commandant van een onderzeeër met Lancaster, Bledsoe, als eerste officier wat in de ogen van de bemanning een impopulaire beslissing is. Het is de opmaat voor het nodige aan spanningen tussen de officieren en crew waar Commandant Richardson ze ook nog even uitknijpt in trainingen en het natuurlijk voor de hand ligt dat de commandant terug wil naar de wateren die hem bijna fataal werden om een rekening te vereffenen.

En vanaf daar zit er toch een prima opbouw in de film rond de gevaren van de onderzeebootdienst met destroyers en vliegtuigen, de jacht op oppervlakteschepen, en Richardson die steeds meer het contact met de realiteit verliest met de stijgende spanning aanboord tot gevolg. De finale is daarbij ook prima, lijkt het geheel met zorg gemaakt in de 'kleine' ruimtes van de onderzeeër, en is er ook prima gewerkt met modellen als de strijd zichtbaar is aan de oppervlakte. En zo toont Run Silent, Run Deep zich toch als prima en degelijke oorlogsfilm met een behoorlijk beeld van het leven aanboord van een onderzeeër. Met Das Boot kan het zich natuurlijk niet meten maar slecht is het geenszins en moet de filmposter nog even benoemd worden als erg fraai.

Klassiekeravond bracht deze A Streetcar named Desire die ik een paar weken terug bij de kringloop had opgepikt en uiteraard is dat een naam met Brando er nog eens aangekoppeld dat je wel geïnteresseerd moet zijn want hoe vaak komt zoiets als dit op tv...? Nooit als je het mij vraagt, dus kom maar op.

En het spel is snel op de wagen met de aankomst van Blanche en de eerste kennismaking met de ruige en ongepolijste Stanley. Prachtig overigens de zwart wit stijl, wat kan dat er toch mooi uitzien, net zo mooi de nostalgisch ogende straten waar Blanche langs loopt met een bepaald gevoel van authenticiteit. Maar al snel is er ook de vraag wat er toch is met die Blanche, want in een mum lijkt ze ruzie met iedereen te kunny hebben, lijkt haar verhaal ook wat raar gezien ze toch een dame van bepaalde stijl en smaak lijkt en dan plotseling bij haar zus intrekt en genoegen neemt met een dergelijk krot waar een gordijntje de karakters elkaar 's nachts scheid. Buiten dat komt ze bij tijden wijlen erg nerveus over en lijkt haar humeur ernstig te fluctueren.

Maar hoewel er zeker een aantal erg interessante scènes voorbij komen, zoals de kaartavond die in chaos eindigd, wat een ongeleid projectiel die Stanley en wat goed geacteerd door allen, verzand het geheel op een gegeven voor mij toch in te veel dialoog en lange wollige scènes zoals bijvoorbeeld de avances van Mitch waarop halverwege de interesse voor de film toch dramatisch is weggezakt. De geweldige charme van Brando tenspijt, wat een verschijning is dat toch, en net zo de goede acteerprestaties van Leigh, vind donker haar Leigh beter staan. Het tweede deel van de film staat dan ook vooral in teken van de vraag waar het geheel nu eigenlijk heen wil tot Blanche daadwerkelijk breekt, het graf ingepraat en geroddeld door Mitch en vooral Stan, en haar bipolaire kant eindelijk te overhand krijgt en de ware aard van de film als complex drama, met veel vrouwonvriendelijk gedrag, langzaamaan uitkristaliseert en Blanche op haar manier steeds verder weg zakt met een sneue afwikkeling tot gevolg.

Een instant hit is A Streetcar named Desire voor mij dan ook niet maar door de ontknoping schiet ik de film zeker nog niet af en komt hij in eerste instantie op de te herzien stapel te liggen. Buiten de persoonlijke smaak is het natuurlijk duidelijk dat de film overloopt van kwaliteit. Een veilige 3,5 voor nu.

We botsen tegen een boom langs de weg en worden ineens wakker voor Sam Raimi zijn huis.

Na de herkijk van Heat op Bluray zaterdagavond nog even snel aan de griezel waarbij de keuze viel op deze A Classic Horror Story en daarmee een Italiaanse film die op Netflix staat. Ik had geen idee wat me te wachten stond en ging er dan ook blanco in en hield er een dubbel gevoel aan over.

Het verhaal is duidelijk met de 'roadtrip' onder leiding van Fabrizio met het nodige aan lifters, eenmaal onderweg de Italiaanse woestenij in is het niet moeilijk een parallel te zien met The Hills Have Eyes. Het ongeluk met bier op midden in de nacht laat zich gemakkelijk raden en is zelfs een beetje dom, het vervolg is qua mysterie een stukje beter waar de camper opeens op een totaal andere plek staat met verontrustende dingen in de buurt zoals dat sinistere huisje en een soort van offerplaats even verder op in het bos. Waar het in het begin qua groepsdynamiek, het ongeluk en andere dingen, zoals Mark die opeens wil rijden, nogal van de hak op de tak is of juist cliche zit er de volgende fase een aangename verbetering in het geheel waar het lang niet pluis blijkt en zelfs bevreemdend aanvoelt.

Tevens erg mooi de vette accenten qua kleuren zoals rood die het geheel kleurrijk en soort van strip-achtig maken en een erg goede soundtrack. Maar na de eerste bevreemdend fase met het lucht alarm, wat niet perse goed of slecht is, valt vooral het geheel op als een mix van alles en nog wat en heel veel leentje buur bij onderandere Evil Dead, The Hills Have Eyes, Midsommar, 2000 Maniacs en zelfs The Village. En even ben ik het wel een beetje kwijt, want de rode lichten en sirene passen niet echt bij de geschetste Folklore die Fabrizio vertelt, en de twist rond het 'film-gebeuren' vind ik ook maar zo zo. Het is dat de film eindigt met een aardige spaghetti-western-achtige-Tarantino stijl, en zit er een aardige boodschap in verweven rondom een aanklacht tegen clickbait en sociale media, toch is het niet allemaal super te noemen.

De stijl mag er zijn, de twee dames ook in de vorm van Lutz en Sobol, de soundtrack is erg goed maar een topper is dit zeker niet. Een voldoende wat mij betreft voor het vermaak.

En daar was dan eindelijk De Dream, en dat leverde toch wel een vreugde momentje op afgelopen zaterdag in één of ander sneuphok in Leeuwarden. Dus het kon dan ook niet lang duren om hier voor te gaan zitten met mijn net zo geïnteresseerde vader, met de kanttekening dat mijn moedersfamilie Hogerhuisen zijn en de broers familie waren. Hoe en waar weet ik niet precies want we hebben het over 125 jaar geleden, de mensen die het kunnen vertellen zijn er inmiddels niet meer en een stamboom is er evenmin. Toch na lang steggelen met mijn vader hielden we er op dat het neven of, nog waarschijnlijker, ooms van mijn opa geweest zijn.

Maar verder met de film waar een aangename sfeer geschapen wordt op het koude Friese land met sneeuw en zoiets nostalgisch als de hondenkar en het meeste te voet gedaan wordt. De cast is prima met Tuinman, Stapel en Veerman, en voor een Fries zitten er nog veel meer bekende namen in met Gratema, Westra, Smink en Lageveen. Dan is de stemmige en minimale soundtrack best wel goed en zijn de locaties super interessant zoals de Blokhuispoortgevangenis in Leeuwarden waar ik een paar jaar terug nog bezoeker was. Sowieso is het daarna gissen waar er nog meer gefilmd is waar we onderandere nog dachten Harlingen te herkennen en natuurlijk het oude gerechtsgebouw in Leeuwarden gemakkelijk te herkennen valt. Verder qua verhaal lijkt De Dream op enkele details na best goed bij de feiten te blijven.

Nu moet ik zeggen dat het meer dan prima boek van Sleurink en Frieswijk alweer even geleden is maar van een relatie zoals hier tussen Wybren en Ynkje was meen ik geen sprake. Ja, ze hadden omgang gehad, en ja ze had een oogje op hem, en ja ze heeft hem erbij gelapt uit wraak vanwege afwijzing. Tevens zie ik de stugge Hogerhuis broers niet uit vole borst acteren zoals in de opening, de Hogerhuisen zijn gesloten en stille mensen, en in dit geval levend in armoede. Het gemetselde huis dat we op een gegeven moment zien is iets uit hun dromen want het moet een krakkemikkige bouwsel geweest zijn mogelijk van alleen hout en half gedeeld of op hetzelfde terrein met een ander familie of gezin in Bitgum. Saliant detail wat we vervolgens niet terug zien is de stroperij en jagerij waar de broers zich schuldig aan maakten vanwege de bare tijden. Stroperij was bij de wet verboden en stond synoniem voor laag allooi. In de film wordt heel erg de socialistische beweging en protesten als stigma gebruikt tegen de Hogerhuisen maar het was eerder klassenjustitie.

En verder klopt het allemaal wel, een roerig Friesland, de drie aanvallers bij boer Haitsma en de geloste schoten, het pistool van Wybren, de beruchte lantaarn, de brief met aanwijzingen uit Amerika, de vlucht van de echte daders, de druk die bijvoorbeeld op de broer van Ymkje gezet werd en het veranderende verhaal van Ymkje zelf en dat de zaak niet heropend werd. Justitie en veroordeling werkte in die tijd nogal anders en werd na deze zaak, waar Troelstra zich mee bemoeide en waar het zelfs de nationale politiek haalde in vraag en antwoord, stevig op de schop genomen. Van een verdediging was in dit tijd namelijk ook geen sprake. Keimpe draaide uiteindelijk door en kwam de straf geestelijk nooit te boven en Wybren verhuisde naar Den Haag waar hij regelmatig de rechter die hem veroordeelde tegen het lijf liep, maar dat terzijde. Om als laatste detail te vertellen dat een groot deel van de Hogerhuisen hun naam na die tijd verandert hebben naar Hoogerhuis met dubbel 'oo' om van de associatie af te zijn.

Ik vond de film een uitermate plezierige en goede zit die hier en daar een beetje opsmuk gekregen heeft maar buiten dat toch meer dan goed de lading dekt met een sfeer vol nostalgie. schets Daarom 4 sterren wat mij betreft.

Tenslotte maandagavond nog even iets soepels en gemakkelijks en daarbij viel de keuze op deze The Taking of Pelham 123. En volgens mij had ik deze nog nooit gezien of vond ik het niet de moeite waard te onthouden, want laten we eerlijk zijn dat het een aantal jaren terug optilde van dit soort films. Waar ik dan wel nieuwsgierig naar ben is hoe goed het oudje is uit 1974, want deze Scott versie kon mij weinig bekoren.

Heeft de film goede punten? Tja, zoals een Scott film bijna verplicht is staat Washington voor de camera, Travolta, Turturro en Gandolfini zijn natuurlijk ook niet de minsten. Zo heeft de soundtrack aardige moment, heeft het geheel een bepaalde flitsende en kenmerkende Scott montage, gebeurt er genoeg en is het niet een moment saai. Het devies lijkt tempo, de gang erin, een vliegende vaart zoals Scott dat vaker heeft in zijn films waar hij dan ook regelmatig mee uit de bocht vliegt met zijn magnum opus Man on Fire als uitzondering. Want verder is het toch een constante stroom van ergernissen, fouten en irritant gedoe.

Het is de typische stijl van Scott die snel tegenstaat met een bij tijd en wijlen hysterische montage, iets dat vergeleken met Domino nog meevalt. Verder is het van meet af aan heel veel geschreeuw en drukte, en waarom nu eigenlijk? Net alsof men haast heeft de film af te krijgen. Net alsof men heel erg graag indruk wil maken maar daarmee op gruwelijke wijze de hand overspeelt. Zo vind ik dat geld binnen die korte tijd een erg bedenkelijke plan en is er nog nooit in een gijzelingsfilm zo snel geld uitgekeerd om nog maar te zwijgen van dat over de top geldtransport, wat een idioterie zeg. Als tiener zou ik dit misschien interessant en spannend gevonden hebben, maar nu niet meer. Is die sluipschutter met die rat zo dom mogelijk, daarom zal een prof nooit de vinger op de trekker hebben, is het geleuter tussen George en zijn vriendinnetje hersenloos, hij wordt gegijzeld maar zij vind het belangrijkste dat hij zegt dat hij van haar houdt 'zucht', de metro slaat op hol en de passagiers doen helemaal niets, dan heeft Scott kennelijk iets met idiote achtervolgingen en vind ik de ontknoping op de brug waar Garber met pistool in de aanslag van de ene brug naar de andere klimt ook gewoon dom.

The taking of Pelham 123 lijkt dan vooral ook een krachttoer die zichzelf hopeloos voorbij schiet en zichzelf daarbij alleen maar vreselijk irritant, over the top en ronduit belachelijk maakt. En eigenlijk is dat soms wel een beetje het handelsmerk van Scott die mij dan vaker ook niet bekoord dan wel. Afijn, mits liefhebber van een hersenloze zit met het nodige aan rumoer, maar voor mij is dit duidelijk te min.

Op de maandagmiddag maar weer eens verder met het oorlogslijstje en daarbij viel na lang zoeken uiteindelijk de keuze op deze Beach Red die niet hele goede cijfers heeft maar, zoals ik al eerder opmerkte bij dergelijke oude oorlogsfilms net als het geval is met Flat Top uit '52, mijn inziens niet helemaal op waarde geschat wordt. En zo dus ook met deze Beach Red.

Her verhaal is simpel rond een Amerikaanse eenheid vlak voor hun aanval op een door de Japanners bezet eiland waar men al snel taferelen, dood en verderf, zal treffen gelijk aan de gevechten op Tarawa, Iwo Jima, de Marianen of Peleliu of welk stuk rots of zand dan ook. En eigenlijk doet Red Beach weinig verkeerd met archiefbeelden er tussendoor van beschietingen en dergelijk, hoewel de montage wellicht wat van de hak op de tak is. Wellicht dat men met een geluidstape had moeten werken. Zo zijn de mijmeringen en gedachten van de wachtende soldaten a la The Thin Red Line ook helemaal niet een slechte gedachten maar mist het alleen een beetje finesse. Buiten dat is er een fraai beeld van het eindeloze wachten, de overpeinzingen en de landingsvaartuigen die rondjes varen tot iedereen ingeladen is en klaar voor de aanval en ik moet zeggen dat die dan ook prima in beeld wordt gebracht en Red Beach echt wel een goede indruk wekt.

Als men dan ook nog eens op het strand niet terugdeinst voor de gruwelen van de oorlog met verminking is mijn inziens deze film meer dan prima onderweg en zet door met een goed beeld qua strijd verder landinwaarts en in mijn ogen een fascinerende strijd zoals die uitgevochten werd op die eilandjes. Men heeft de gevaren van de jungle zoals met de slangen, we zien de harde Japanese discipline, tevens hebben zij ook mijmeringen en gedachten naar huis, toont men de trucs van de Jappen met scherpschutters in de bomen, dummy's en valstrikken en mondt de strijd later uit in chaos kenmerkend voor jungle combat. De terugkerende humor rond Egan is soms leuk maar een andere keer niet helemaal op de plaats, toch lijdt de film daar niet echt onder waar dat het wel een beetje het geval is met de weinige karakter onderbouwing die er is waardoor het over het algemeen toch volslagen onbekenden zijn en blijven.

Desondanks toont Beach Red een meer dan prima beeld van de strijd in de Stille Oceaan met veel kloppende details en heeft als echte minpunten slechts een bepaald gebrek aan finesse rondom de karakters en dialogen. Daarom wat mij betreft een prima voldoende.

Zondagavond klassiekeravond bracht deze Clint Eastwood waar ik erg blij mee was deze tegen te komen bij de kringloop. Een eerste teleurstelling was toch wel de tegenvallende cijfers, en dan is het hopen dat dit meevalt, dat anderen dit verkeerd gezien hebben. Maar helaas, want dit bleek toch wel een erg matige film.

Saliant detail is dat het boek van Trevanian een humoristische immitatie, zeg maar persiflage, van James Bond moet voorstellen, tevens was Eastwood niet onder de indruk van het script en moest deze drie keer herschreven worden voordat men überhaupt de productie aanvatten. Maar wellicht dat deze productie bij voorbaat gedoemd was te mislukken met Eastwood zelf als regisseur en al helemaal als lead-actor in een rol die het nodige aan finesse en humor vraagt. Dat men daadwerkelijk op locatie in Zwitserland de finale filmt is prachtig maar redt de film niet.

Sowieso dat hele idee van deze professor, die de leerlingen van zich af moet slaan, bij klust als geheim agent en voor de lol ook nog eens aan klimmen doet en dan ook nog eens verfijnde kunstsmaak heeft. Welja, natuurlijk! Een plaatje dat totaal niet bij de granieten kop en uitstraling van Eastwood past. En vanaf daar wordt het niet beter met een zielige opdrachtgever, een pijnlijke slechte kennismaking en dialoog met de stewardess, en heel veel overdreven gedoe van George Kennedy. Zelfs voor een parodie is dit op het gênante af met ook nog eens bedenkelijke vrouwennamen net als in verschillende Bondfilms en vage vijanden met sabotage en tegenwerking.

Zoals gezegd, de finale is dan op zijn minst een plaatje, in de Alpen gefilmd op hoogte met een lading aan adviseurs binnen handbereik waar men dus echt wel de best voor heeft gedaan. Maar het is dan ook het enige dat rechtvaardigt om de film uit te zien want verder rammelt het aan alle kanten en is het allemaal ronduit slecht te noemen. Geen voldoende wat mij betreft.

En natuurlijk nog effe aan de griezel op de na-avond met deze Smile waarvan ik eigenlijk geen idee had wat te verwachten noch waar het over ging.

Het spel is in ieder geval snel op de wagen met een binnengebrachte patiënte waar Rose bij gehaald wordt. Maar voordat Rose een inschatting kan maken lijkt deze aangevallen te worden en helpt deze zichzelf daarna om zeep met een alleraardigste smile op haar smoel. Jammer trouwens want Caitlin Stasey is veel te leuk om zo vroeg afscheid van te nemen. De film ontwikkelt zich in het vervolg als een redelijk mysterie waar we nu precies mee te maken hebben. Want opzich wordt er aardig gespeeld met de achtergrond van Rose haar moeder, mogelijke overwerktheid in combinatie met de trigger van een patiënt en domme pech.

Behoorlijk is daarna dan ook de speurtocht van Rose met het moment tijdens het verjaardagsfeestje wat toch wel het startpunt is voor ergere dingen en zaken die absoluut niet pluis zijn. Dit in combinatie met een aantal aardige jumpscares, een meer dan behoorlijke soundtrack, de nodige gruwelijkheden en de ontdekking dat er iets is met heel veel patiënten van Rose. Het geeft op een gegeven te denken wat Rose er zelf mee te maken heeft. Maar dat is het dan wel een beetje in een film die het mysterie van The Invisible Man over zich heeft, parallellen met Fallen uit '98 en voor horror en wezens zwaar op inspiratie uit It lijkt te leunen.

En ach, de finale is nog wel bijzonder als we te zien krijgen wat er nu eigenlijk gebeurt met mensen vlak voor dat ze de 'smile' krijgen. Maar verder was het allemaal niet heel bijzonder, het was niet slecht, het was niet oninteressant, maar het had ook niet iets extra's voor mijn gevoel. Er is dan ook de twijfel tussen een 3 of 3,5 waar ik eigenlijk een 3,25 of zoiets zou willen geven.

Zaterdagavond aan de slag met deze Nikita remake genaamd The Assassin of anders bekend als Point of no Return. En eigenlijk zag ik deze film al heel vaak en had ik de film zelfs ooit op VHS aangeschaft waarop hij wel een beetje tegenviel, maar tot een beoordeling alhier kwam het nooit. Maar laat ik vast verklappen dat het lage cijfergemiddelde best wel gerechtvaardigd is.

Zoals bekend mag zijn wordt de jongedame in kwestie door de overheid opgepikt en omgeturnd tot classy hitman en is daarmee een één op één kopie van Besson's Nikita een film die wel oké was maar ook niet super. De cast lijkt best oké met de mooie Fonda, Byrne onderkoeld en zakelijk als altijd en Keitel stoïcijns. Daarnaast heeft het geheel een paar erg aardige actiescènes zoals in de keuken van het restaurant. Maar dan is het wel gedaan met de goede punten hoewel ik echt wel de jaren '90 in gedachten wil houden omdat dit soort films en hun opzet toen normaal waren.

Maar de lijst bedenkelijke dingen is wel enorm. Hoe selecteer je een moordzuchtige addict en wordt die ook eerst psychologisch onderzocht? Het is iemand die niets te verliezen heeft en niet gemist zal worden maar verder...? Dan maakt Fonda zich regelmatig schuldig aan dom gedoe en overacting zoals met de muis of de judoka. Zo flauw allemaal. Is J.P. verschillende malen een ontzettend vervelende vent. Is de Hans Zimmer soundtrack bij momenten schrijnend. En vind ik karakter Claudia/Nina vaak aan de domme kant, komt ze heel onnozel en onzeker over zoals in dat hotel dat ik denk is dit nu die getrainde superkiller? Dan komen we de gehele film over als oncontroleerbaar en losgeslagen, een loose cannon, maar hebben we plotseling na de aanslag in het hotel iets dat op een geweten lijkt. Niet te vergeten dat Ome Bob met zijn controlebezoek bijna haar 'cover' verneukt en dat The Cleaner haar notabene onder het rijden wil vermoorden, lekker professioneel allemaal. Niet te vergeten dat die hele scène met dat geweer in de badkamer, en J.P. te lullen tegen de deur, de deur niet eens op slot zat dus hij had ieder moment naar binnen kunnen lopen.

Tja, het excessieve geweld en vele collateral damage neem ik dan nog voor lief en schaar ik onder de typische filmvorm van de jaren '90. Maar best is dit allerminst en wat dat betreft dan ook geen voldoende waard.

Gisteravond als afsluiter nog even bezig met deze docu op Netflix, en ik hou wel van die Amerikaanse sporten en ben altijd wel erg benieuwd naar de iconen. Vorig jaar de docu van Steve McNair nog gedaan dus kom maar op met deze Brett Favre die een ontzettende grote naam is binnen de NFL als leidende factor rond de Green Bay Packers. Overigens dingt hij mee naar de hand van Mary in There's Something About Mary die hem resoluut afwijst omdat ze fan is van 49'er Steve Young.

Maar na een korte introductie en de signalen van een goede arm, en nog grotere carrière in het verschiet tijdens morsige college football beelden, en zulke beelden zijn toch altijd weer mooi om te zien en hebben altijd zo'n heerlijk gevoel van nostalgie over zich, zijn we toch al snel in het koude noorden aanbeland. Cheeseheads vol gas met een arm die echt niet normaal is want wat gooit hij hard, en natuurlijk is er succes, vele succes. Toch is wel opvallend dat de Packers slechtst twee Superbowl's speelden waarvan één gewonnen en één verloren. Niet dat dit terzake doet maar ik had van zo'n grote naam toch iets meer prijzen verwacht. Maar fijn, glorie, glitter, succes en aandacht gaat niet zonder een keerzijde blijkt alweer snel en dus in het geval van Favre ook.

En zo verschijnt Jenn Sterger te tonele, en binnen minuten heb ik al de neiging om een teiltje te willen pakken, want wat een naar wijf is dat joh. De zelfbewustheid en aandachtsgeilheid druipt er van alle kanten of en onderstreept dat doodleuk nog eens met de uitspraak 'often imitated never duplicated'. Serieus joh ben jij zo vol van jezelf? Natuurlijk is het zo dat te ver te ver is, hou je poten thuis, laat iemand met rust, en de kreet dat 'iemand er omvraagt' vind ik ronduit walgelijk. Doe maar lekker normaal, en dat geld net zo voor juffie Sterger die met haar cowgirl praktisch een benchmark creëerde en de aandacht trok om überhaupt carrière te maken. En daar zal ze ongetwijfeld héél véél aandacht op gekregen van héél véél andere mannen, maar ja die zijn lang niet zo interessant als dat een 'bekende naam' betreft. Maar dan komt voor mij de vraag waar het bewijs is dat het daadwerkelijk Favre betreft? Ze heeft nooit gereageerd, er is geen communicatie geweest, ze heeft überhaupt nooit kennis met hem gemaakt. Hoe weet ze dan dat het hem was? Ik ben tien jaar terug ook gestalkt en lastiggevallen op Facebook en heb zo mijn vermoedens wie dat was of wie er achter zaten, maar er is geen enkel bewijs. En dat mis ik in dit geval ook en jammer genoeg is Sterger in mijn ogen niet een betrouwbaar persoon die ik zo op haar bruine ogen zou geloven. En dat haar contract niet verlengd werd kan echt niet door iets anders gekomen zijn? Ze had er toch met niemand over gesproken of geklaagd?

En zo moddert de docu eigen een beetje verder met verschillende halve aantijgingen en vage beweringen, over masseuses van de Jet's en plotseling ook berichten vanuit de Green Bay hoek over zijn gedrag, maar andermaal waar is het bewijs? Waarom komen die masseuses hun verhaal niet doen? En dan zo'n Tim André die plotseling uitroept dat de rest van de wereld eindelijk de echte Favre zien omdat ze zijn shirt verbranden. Ja, omdat hij bij de rivaal tekent, wat heeft dat er mee te maken? Een kwestie van hele slechte montage of ben je dan een beetje imbeciel om dat te beweren? En zo gaat het verder met een lek op een website en de hele media die er op duikt waardoor de beer definitief los is. Laat het stigmatiseren maar beginnen waar één of andere vrouwenvoorvechter er nog even doodleuk als breekijzer tussen zet dat de vrouw altijd gedoemd is in de slachtoffer rol te zitten en verder geen belang of winst ergens uit willen halen terwijl zo'n sporter op een sokkel staat en buiten schot blijft. Wel ja...

Wat vervolgens niet erg handig is betreft het geklooi met de subsidies dat linea recta naar de volleybalhal van dochterlief gaat. Toch vraag ik me daar ook weer af waar de focus ligt en hoe interessant en geil het is om achter zo iemand als Favre aan te kunnen. Tuurlijk, Prince Charming heeft zo zijn issues en zal ook wel eens naast de pot gepiest hebben, en in het geval van de subsidies was hij op zoek naar poenie voor eigen belang. Maar het zijn toch de officials en de ambtenaren die nee hadden moeten zeggen, die daar het hardst op aangepakt hadden moeten worden, maar die zijn natuurlijk onbekend en niet echt interessant. En een zaak tegen Favre wel.

'Let it go, the people want there hero' is aan het einde de kreet die de lading moet dekken. Toch heb ik geen enkel moment van sterk bewijs gezien, slechts beweringen zonder echt bewijs die heel veel kapot maken. Wat eerder speelt in Amerika is een kwestie dat men temidden van wilde beschuldigingen, rechtzaken en heel veel leugens niet meer weet wat men geloven moet. Daarnaast steek ik mijn hand zeker niet in het vuur voor Favre, maar de beschuldiging geloof ik ook zeker niet. En daar vat de Fall of Favre meer dan prima samen waarin men graag interessant wil doen maar met onvoldoende feiten en onderbouwing komt en daarom dus ook geen voldoende krijgt.

En als Breaking Bad afsluiter dus de film El Camino die opzich niet heel erg goed scoort. Maar eens even kijken waar dat aan ligt.

Duidelijk is het beginpunt met de ontsnapping van Jessie na de interventie van Walter, en na de nodige hulp van Badger en vooral Skinny, is het niet alleen duidelijk dat Jessie zwaar getraumatiseerd is maar tevens wat de richting van zijn vlucht gaat worden. Vooralsnog mondt dat vooral uit in een zoektocht naar geld in het appartement van Todd om de stofzuigerman te kunnen betalen en het uit beeld blijven van de politie wat opzich niet verkeerd is.

Minpunten in mijn ogen betreffende deze El Camino zijn toch vooral de lange terugblikken en klusjes die hij met Todd aan het doen is. Ja ja, ik snap dat daar relevante informatie in naar voren komt waar Jessie later naar op zoek is maar van mij had dit niet zo opgebouwd hoeven worden want zo interessant is dat allemaal echt niet rond die Todd. Dan is de situatie rond de lasser waar Jessie zich in begeeft een stuk leuker. Buiten dat is er nog wel eens een momentje van humor zoals wanneer Ed de politie belt met Jessie in zijn winkel.

Eindresultaat is dan ook een film die niet perse verveelt maar in het geheel niets toevoegt aan de meer dan prima serie. Het geheel krijgt een voldoende voor de moeite maar had mijn inziens niet gemaakt hoeven worden.

Als Paasafsluiter dit tussendoortje in de vorm van No Way Out die ik ergens wel als titel meende te herkennen maar verder niets van wist. Sterker, eind jaren '80 begin jaren '90 tilt het mijn inziens op van dit soort films waar een advocaat voor rechercheur begint te spelen en een enorm complot ontrafelt met gevaar voor eigen leven, en niet altijd even interessant of goed. En tot die categorie behoorde No Way Out helaas ook wel een beetje.

En eigenlijk begint de film al superslecht met de zogenaamde heroïsche actie van Farrell, want waarom zou er in godsnaam iemand met zulk pokkenweer als uitkijk op de boeg van het schip staan? In hemelsnaam, wir bedenkt zo iets? Maar goed, dat daargelaten ontspint zich toch wel een redelijk plot rond een driehoeksverhouding die niet goed afloopt waar de minister van Defensie uiteindelijk het meeste te verliezen heeft. De politicus laat zich vlak na het gebeuren wel erg onpolitiek en dom uit over het incident want in plaats van een stonecold murder is het toch eerder een kwestie van dood door schuld en kan ik me niet voorstellen dat een snelle denker als een minister en politicus dat niet vanaf het eerste moment zal benadrukken gericht op zelfbehoud.

Na dat minpuntje ligt de focus andermaal weer op het plot met een fictieve Russische spion die de dame in kwestie vermoordt zou hebben waarop de jacht mag ontbranden met Tom Farrell in de voorste gelederen die notabene onderdeel is van de driehoeksverhouding wat opzich interessant te noemen is. Maar natuurlijk zit er wel weer een minpunt aan te komen, in dit geval met zo'n gedateerde overdreven jaren '80 achtervolging waar ontzettend agressief wordt gereden en meer schade wordt veroorzaakt dan dat dit nut heeft. Vervolgens heeft de film dan wel weer een goede fase en behoorlijke opbouw richting de finale in het Pentagon met Hackman die zich in alle bochten wringt en wel een andere 'patsy' zoekt.

En zo is No Way Out het gebruikelijke potje turven met het nodige aan matige en redelijke punten maar valt me vooral op dat we niets nieuws noch bijzonders zien de mooie Sean Young daargelaten. Hackman en Costner maken er het beste van maar eindresultaat is toch dat No Way Out weinig bijzonders is.

En nog een Top250er met deze Skunk en dat beloofde toch wel zware kost als ik de synopsis zo las en waar de uitdrukking 'voor galg en rad opgroeien' toch wel behoorlijk op van toepassing lijkt.

De opening laat er wat dat betreft geen gras overgroeien waar Liam met veel geweld en rumour door de politie uit huis wordt geplukt met een gesloten inrichting voor probleemjeugd als volgende stop. En voor wie denkt dat de zaak daarmee klaar is, want hij is immers uit de ellende, komt bedrogen uit want dan begint het pas met het inschatten van de schade, doordringen, praten, verwerken en veranderen. Maar dat valt niet mee in een dergelijke omgeving die bol staat van de agressie en conflicten met andere jongeren. Het is bijkans een kansloos beeld van een verloren generatie, zeg maar gerust verpest volk, die in een instituut terechtkomen die ook niet echt proper lijkt om in Belgische termen te blijven. Weinige controle, poging tot zelfmoord, verkrachting, geweld en intimidatie, en weinig begeleiding zo lijkt in dit instituut dat constant ondermand lijkt. Want één vrouw en twee mannen voor zo'n groep is veel te weinig mocht het tot een massale vechtpartij komen.

Dat Liam niet gemakkelijk onder de controle van de ouders uitkomt is wel duidelijk met het bezoekje op het sportveld en toont andermaal de helaasheid der dingen. De achtergrond en wat er allemaal in de jongen zijn hoofd speelt wordt goed getoond in de vlucht door het bos waar de totale waanzin en angst vanaf druipt en het duidelijk is dat Liam op de rand van het afvoerputje staat of daar reeds inzit. De totaal verkeerd aangepakte situatie door Pauline slaat toch wel de klok want deze dame heeft kennelijk nog nooit van de therapeutenval gehoord, waar het gevoel van een connectie, begrip en warmte gemakkelijk voor liefde gezien kan worden. Ansich interessant dat een dergelijk issue voorbij komt, raar hoe de begeleider daarmee omgaat want het is de volkomen verkeerde manier en dit moet in haar bagage zitten om daar begrip voor te hebben en dit begrijpelijk terug te koppelen naar Liam. En binnen deze giftige omgeving, en de duistere schaduwen in zijn hoofd, zien we Liam worstelen met zichzelf en uiteindelijk verder sudderen en op fraaie wijze wraak nemen op een en ieder waar nog een rekening openstond.

Daarmee is Skunk een uitermate duistere film die qua ellende wel een beetje te vergelijken valt met een andere Top25er in dit geval Lilya4Ever wat al zo'n 'gutwrenching' geval is met de notitie dat die mij wel iets meer raakt en doet. Desondanks schetst Skunk een meer dan prima verhaal rond de uitspraak 'voor galg en rad' opgroeien dat voor 100% op Liam slaat die tot op het bot verpest en verneukt is en moeilijk te ontsnappen is aan een dergelijke vicieuze cirkel van geweld en gestoord gedrag. Hoe komt iemand in de zware criminaliteit en raakt volledig van God los? Zo dus.

Zowaar net als vorig jaar in het pinksterweekend even met de Top250 aan de slag, en in dit geval dus met The Cranes are Flying die sinds een aantal maanden in de lijst staat en dat waarschijnlijk omdat hij de grens van 250 stemmen voorbij was want het cijfer is al jaren erg stabiel.

Men neme Moskou in rust vlak voor de 22ste juni waar Boris en Veronika, squirrel, nogal met elkaar bezig zijn en laat ik het zo zeggen dat ik de drukte om squirrel wel begrijp want Samojlova is toch wel een erg mooie verschijning. Het is liefde en warmte in een prachtige stijlvolle zwart wit wereld die over het scherm glijdt. Hoewel de kalverliefde en het gekoer nu niet bepaald mijn aandacht vasthoudt of mij bijzonder boeit is het exemplarisch voor de menselijke geest en zijn focus waar alles naar de achtergrond verdwijnt en het hoofd slechta vol is van verlangen, en dat terwijl de wereld reeds in brand staat. Oorlog besluipt je in die zin, het zal wel wat meevallen, het erge ervan ontgaat juist vaak omdat het te ver weg is. Het gewone leven wordt dan ook uiteen gerukt als het bericht van oorlog komt en men onder de wapenen geroepen wordt. Tot daar is het een zeer stijlvolle film maar weet het bij mij nog geen extra snaar te raken.

Gelukkig komt de dreiging van de oorlog vervolgens aanbod die het verhaal een extra laag geeft, fraai zijn dan ook de voorbereidingen met verduistering, tankgrachten of loopgraven die men aan het graven is en vervolgens het drama van de bombardementen. En alles natuurlijk weer op prachtige wijze gefilmd. Ondertussen zien we Boris op het slagveld, die wellicht niet optilt van de grootse battles maar wel het idee van een wasteland toont en de willekeur. Het toont zoals ze vaak de zinloosheid, slachtoffers en de tragiek van de oorlog die zelfs stoïcijnse Russen raakte. De opbouw naar een Pearl Harbour achtige driehoeksverhouding is ongemakkelijk maar niet ondenkbaar met zoveel spanning en rumoer in de wereld, net als de vlucht naar andere oorden met het hospitaal en de zorg voor gewonden. Fraai is daarna toch wel de stress, paniek en de semi zelfmoordpoging van Squirrel die toch wel op bijzondere wijze wordt gefilmd en het gevoel uitstekend overbrengt, met niet veel later het sombere nieuws rondom Boris. De eindscene met de bloemen en euforie rondom de vrede kan dan ook niet anders omschreven worden als het leven dat verder gaat.

En zo toont The Cranes are Flying zich toch als uitermate knap en mooi gemaakt film, met een goede verhaal en dito opbouw, die vooral door het tweede deel moeiteloos een 4 sterren scoort wat mij betreft.

Van kannibalen naar zombies is niet een hele grote stap, maar helaas werd het er niet beter waar ik eerder al danig teleurgesteld was door Cannibal Apocalypse. Dat ik deze House of the Dead mee had genomen bij de kringloop is toch de voortdurende jacht op Zombie films en omdat de mooie Emmanuelle Vaugier er in zat. Maar een succes werd dit ook niet.

Het begin krijgt aanvankelijk nog het voordeel van de twijfel met de studenten en zowaar Sid Haig, duidelijk is dan ook meteen al dat het niet serieus gaat worden en de richting op gaat van Zombiestrippers uit 2008 met al die blote tieten, en waar die al niet goed scoorde bleek deze zo mogelijk nog slechter. Wat het toch is met zulke films maar je ziet het in alles, alles is gewoon slecht en low key uit aan zo'n film en ademt een bepaalde cheapness uit, het ziet er niet goed uit. Over één ding valt overigens niet te klagen en dat is veel tieten en beste wel knappe dames in de vorm van Vaugier, Ellie Cornell, Nadine Velasquez en vooral de pittige Victoria Pratt.

Maar buiten dat tilt het op van de slechte momenten, waanzinnig dom gedoe, van die typische do's and dont's met de nadruk op de laatste en is het gewoon slecht, slecht en nog eens slecht. Dat de zombies er best oké uitzien doet er dan al meer weinig toe en zo blijkt deze House of the Dead 2 een slechte zombie film die vooral slecht blijft waar een slechte zombiefilm soms best nog wel vermakelijk kan zijn. Afijn, done with it en snel op naar de volgende film.

Na Dangerous Liaisons nog even aan de griezel en na veel gepieker en getwijfel viel de keuze op deze Cannibal Apocalypse en dat bleek niet best en was ik snel klaar mee.

Dat de film low budget is mag van meet af aan duidelijk zijn, buiten dat ziet de opening er zwaar onbeholpen uit met de aanval van de soldaten op het grotten complex. De effecten zijn over de top en lelijk, er wordt slecht geacteerd, de soul achtige soundtrack is niet op zijn plaats en het wapentuig klopt in sommige gevallen niet met de tijd en wat er in het gebruikte archiefbeelden uit de helikopter stapte. Oké, opstart moeilijkheden, kan gebeuren en wellicht wordt het nog beter ondanks het flauwe en amateuristische begin.

Maar nee, er zit geen verbetering in met een verhaal dat sleept, de focus op de getergde Hopper en de dolende Bukowski en Thompson met tergend slecht acteerwerk, voor het gevoel totaal geen lijn dat het ergens heen gaat of horror en bij tijd en wijlen vervelende humor. Cannibal Apocalypse sleept zich dan ook voort waar ik praktisch naar het einde snak en die niet een minuut te vroeg komt. Dat richting het einde eindelijk een beetje de pleuris uitbreekt, zoals Thompson die de vrouw pakt in het cellenblok, Mrs. Hopper die zelf ook een beetje bijtgraag wordt en later het gehobby met een flex en een beetje Gore tot gevolg, is allemaal veel te laat en veel te weinig.

Nee, dit was drie keer niets en mijn inziens een verschrikkelijke tijdverspilling, snel nog even in de kast kijken of ik nog iets anders heb.

Op de vrijdagavond zo tussen de afleveringen van Breaking Bad seizoen 4 door ook nog even aan de documentaire met deze Food Inc over de Amerikaanse voedselindustrie.

En ik moet zeggen dat ik bij voorbaat sceptisch was over wat de documentaire ging vertellen, zouden er misstanden zijn rondom de bereiding van voedsel? Ongetwijfeld. Zal het allemaal heel gezond zijn? Waarschijnlijk niet. Maar de industrialisatie is toch simpelweg ook een gevolg van de stijgende wereldbevolking. Neem nu Amerika alleen al die sinds 1945 qua aantal keer drie is gegaan met bijna 350 miljoen mensen. Daar kan die dappere kippenboer in zijn tuintje te preken over gezondheid en werkwijze nooit aan voldoen natuurlijk, plus dat het inferieur werk is wat de meeste mensen niet willen doen, en zoals de meeste geïndustrialiseerde monotone robotachtige baantjes, wordt het niet best betaald. Het lijkt mij oorzaak en gevolg. Meer, sneller, goedkoper, want de gemiddelde Amerikaan heeft ook niet zoveel te besteden. En dan heb ik nog niet eens gesproken over het gemiddelde consumentengedrag, waar de wereld in handbereik ligt maar het nooit genoeg is, net als de gemiddelde inspanning van de mens tegenwoordig met gebrek aan beweging, maar we moeten wel aan de kapsalon. Werken we het dan niet zelf ook een beetje in de hand?

Maar Food Inc gaat verder dan dat en kaart toch wel degelijk interessante dingen aan zoals de slechte behandeling van dieren, overmatig antibiotica gebruik waardoor een mens resistent wordt, en het uitbuiten van bijvoorbeeld de kippenboeren, ongeveer hetzelfde zoals in Nederland tussen de veeboeren en de zuivelindustrie. Zij maken winst en de boeren wordt afgekocht met een paar magere centen de liter. Natuurlijk is er sprake van corruptie en machtsmisbruik, maar dat gebeurt in iedere laag en ondernemingssector, maar Mosanta met zijn Roundup, gemodificeerd zaad, onderzoeksteams en rechtzaken zijn dan wel weer next level en doen me regelmatig denken aan de tabaksindustrie in The Insider waar de enkeling kansloos is tegen het grote machtige bedrijf. Bijzonder in dat licht is tevens dat je in sommige Staten kennelijk voedsel niet mag belasteren want dan kan je waarschijnlijk ook al rekenen op een dagvaarding.

En zo schetst Food Inc opzich een prima beeld van de voedselindustrie maar doet dat zo nu en dan wel op een beetje een rommelige wijze zoals in het intro te zien is. Daarnaast had deze docu voor mijn gevoel een mega zware aanklacht kunnen worden, zelfs walgelijke en wreed met meer getoond dierenleed, maar houd Food Inc zich op dat vlak aan de luchtige kant. Niet dat het heel slecht is maar het geheel mist wel wat impact. Afijn, aardig voor een keer maar niet heel bijzonder. Om te eindigen met de claim dat gezonder eten een keus is, maar wel een keus die niet voor iedereen weggelegd is omdat gezonder en biologisch eten duurder is dan het spul uit de industrie. Over een visuele cirkel gesproken die beide kanten opgaat.

vote changed, original voice was 3,5 stars

vote changed, original voice was 4,5 stars

Why do you suppose we only feel compelled to chase the ones who run away?

En met Dangerous Liaisons is dit ook weer zo'n titel die er wel eens aan moest geloven maar waar ik vooralsnog geen zin aan had bij de gedachten aan een kostuumdrama. Maar nu was het dan toch eindelijk zover mede ingegeven door de cast en de vele Oscarnominaties. En hoewel het even inkomen was bleek het toch zeker geen teleurstelling.

Het spel is niettemin snel op de wagen met inzet en tegenbod tussen Merteuil en Valmont waar meteen al blijk is van vieze spelletjes en gemene trucjes. Toch vervolgd de film zich daarna aanvankelijk in alle rust, wellicht een beetje saai, maar wel met een mooie tijdsbeeld, gewoontes, etiquette, het leven in bepaalde klasses, wat daar te doen uit verveling en zoiets als het aansteken van alle die kaarsen op zo'n enorme kroonluchter door het personeel. Maar verder, mja...Merteuil geniet zichtbaar van alle rumoer terwijl Valmont er op los liegt en bedriegt om zijn doelen te behalen. Het is intriges te over, roddel en achterklap, een beetje humor, bijvoorbeeld de sleutel wisseltruc, maar zo halverwege lijkt het toch niet echt mijn ding te zijn.

Maar temidden van twee mooie dames in de vorm van Pfeiffer en Gogan, nee ik ben nooit echt weggeweest van Thurman, slaat de temperatuur toch om zo halverwege waar er plotseling meer lijkt te broeien en het spel in volle gang is rond zowel Cecile en Tourvel met vooral rond de laatste een opzienbarende wending. Maar daar blijft het niet bij met een finale die vergelijkbaar is met een barometer die blijft stijgen en stijgen waar de temperatuur steeds verder wordt opgedreven en waar zelfs Merteuil en Valmont met elkaar clashen en de ware aard van het beestje naar boven komt met een bitterzoete afsluiting tot gevolg. En zo bouwt Dangerous Liaisons zo halverwege toch op naar een uitstekende finale.

Waar ik niet veel zin had in de film, en halverwege zo mijn bedenkingen had of dit wel iets voor mij was, slaat de tweede helft toch wel in als een bom en doet dat mede door de opbouw en de twee geweldige acteurs in de vorm van Malkovich en Close, raar dat Malkovich geen nominatie kreeg en Hanks voor Big wel, in een echte acteursfilm. Een veilige 3,5 voor nu maar met een herkijk op termijn kan dat best een veranderen. Ik zal vast niet de enige zijn die in Cruel Intentions een exact kopie ziet qua plot.

Ik had evenveel interesse voor deze film als dat ik het uitstelde want waar het beeld van het klooster mij erg interesseerde had ik ook vrees voor de speelduur van meer dan tweeëneenhalf uur.

En om meteen maar op positieve wijze los te gaan over de film betreft Into the Silence toch wel een fascinerende beeld van het leven in dit Franse klooster. Prachtig natuurlijk de locatie in de sneeuw, alles omgeven door een serene rust, staat het ver van de wereld af zoals wij die kennen. Ik vraag me dan ook regelmatig af, tijdens het beeld van de zwijgzame mannen met slechts hun werk en gebed aan het hoofd, wat er door de hoofden van deze mensen heen gaat. Ongetwijfeld de algemene twijfel en vragen die ieder mens heeft of men wel goed bezig is met dingen, maar toch zeker niet de gemiddelde leeghoofdigheid van tegenwoordig met wat te dragen, wat te eten, of we wel hippe dingen doen en ver genoeg reizen en dat vooral iedereen wel goed het perfecte egocentrische plaatje mee krijgt op insta of welk populaire medium dan ook.

Wat moet het gemis van al die banaliteit toch
een heerlijke rust geven aan een mens lijkt mij. Nee, ik ga niet het klooster in, hoewel het wel eens goed zou zijn zaken van bijzaken de scheiden en wat is men tegenwoordig veel met bijzaken bezig. Iets waar in het klooster temidden van een spartaans leven geen plek is binnen een zekere harmonie, zorg voor dieren en toewijding voor het geloof. Het oogt als onthaasten, alsof de tijd stilstaat, alsof er geen begin noch einde is. Saai? Wellicht maar het stemt ook tot nederigheid wat wij tegenwoordig allemaal moeten en willen, met de wereld binnen handbereik en nooit is het genoeg.

En zo maakt Into the Silence toch een behoorlijke indruk maar kent het geheel toch ook een heel groot minpunt. Want deze boodschap had in een documentaire van een uur ook prima gelukt en is 2 uur en 40 minuten wel heel lang en eentonig waar weinig variatie in zit waardoor het geheel toch net aan kracht verliest. Zoals gezegd, stof tot nadenken.

That happens a lot around here.


Maandagavond even iets luchtigs met The Mummy en daarmee een leuk weerzien met een film die ik bij uitkomst in de bioscoop zag en eigenlijk altijd een goede indruk gemaakt heeft. Het moest alleen nog eens van een herkijk komen met comment en cijfer al hier.

Het verhaal mag bekend zijn rond Imhotep, in '32 neergezet door Karlof en naar het schijnt losjes gebaseerd op een raadgever en geleerde uit de hofhouding van Farao Djoser. Tot zover de geschiedenisles en terug naar de film waar een groep fortuinzoekers per ongeluk de gestrafte priester doen ontwaken. Duidelijk, in het korte intro, is dat men niet aan milde straffen deed destijds en zijn geliefde er ook niet mals afgekomen is, waarop het toch beroerd wakker worden is voor Imhotep die gelijk aan de Tien Bijbelse Plagen een 'reign of terror' loslaat op degenen die zijn graf schonden en ieder die zich op zijn pad bevindt. Raar eigenlijk als ik er zo over nadenk dat Imhotep uitgerekend degenen die hem opgegraven hebben pakt om weer op krachten te komen, een soort van straf, terwijl je toch blij zou zijn dat ze je verlost hebben uit de eeuwigheid. Maar goed...

De film vervolgt zich verder in een aangenaam tempo, zeg maar gerust dat het geheel vol gas gaat met snerpend koperwerk op de achtergrond in een mix waar eigenlijk alles in zit van spektakel tot actie en humor tot romantiek, dat de CGI dan niet zo best meer oogt vind ik overkomelijk. Andere pluspunten treft de film in de cast waar Fraser overtuigd als mannetjesputter, Weisz dat ook doet als de clumsy maar enthousiaste blije geit, Voslo goed als bad guy en vooral O' Connor en ook Omid Djalili voor de komische noot zorgen. Op dit vlak is slechts John Hannah een aanwezigheid die niet veel toevoegt op een enkel moment na. Dan is de chemie tussen Rick en Evelyn nog best leuk en heeft de film me bovendien weer prima vermaakt.

Ik lees overigens nu voor het eerst dat er naast een tweede deel zelfs een derde deel is, onnodig te zeggen blijft dit allemaal ver verwijderd van het niveau van de beste avonturen films die er zijn in de vorm van Indiana Jones, de eerste drie wel te verstaan, maar de eerste Mummy is toch echt wel een erg leuke en film

En dan de de tweede film uit de dubbel dvd met deze Leslie Nielsen 2001 A Space Travisty. Ging dit beter worden dan de Crocodile Dundee? Hoop doet leven maar het bleek vergeefs want dit bleek toch wel waanzinnig slecht.

Duidelijk is dat er geen film veilig is want de lijst aan gepersifleerde films is is enorm met natuurlijk als meest prominente Kubrick's Space Odyssee met de monoliet, de reis en een wals als achtergrond muziek. Daarnaast komen Men in Black, Star Trek, Star Wars en Total Recall en heb je met Nielsen's gestuntel toch altijd het idee dat je naar Frank Drebin en The Naked Gun zit te kijken dus bijna een soort crossover vooral omdat hij in het begin met politiewerk bezig is. En het moet gezegd dat er nogal bijzonder vrouwelijk volk voorbij komt, maar buiten dat is het een film die wat mij betreft totaal mislukt, geen moment grappig is en kortweg het beste omschreven kan worden als een verschrikkelijk geheel. Snel op naar de volgende.

Een of andere dubbel dvd liggen met deze Crocodile Dundee en 2001 A Space Travisty, verwachte ik daar in beide gevallen veel van? Nee, niet bepaald, hoewel ik beide toch wel de kans wilde geven omdat de eerste Crocodile Dundee best oke is en Naked Gun me een week of wat terug ook positief verraste.

Maar waar ik dacht te maken te hebben met deel 2, in New York, blijkt dit dus een graadje erger en verder. Desondanks krijgt het aanvankelijk de voordeel van de twijfel met kleurrijke karakters en dat Australische accent is nu eenmaal geweldig, daar moet je toch gewoon van houden. En de gebruikelijke Dundee voodoo heeft het ook weer naast een bepaalde humor dat niet alles van een leijen dakje gaat, niet te vergeten dat die Hogan toch maar een krasse 60er is. Het is een soort van stoere Freek Vonk in die zin.

Maar Afijn, volgende stop Los Angeles dus, waar de bushwacker de gebruikelijke botsing heeft met de moderne wereld, gewoontes en uiteraard de 'lingo' niet begrijpt. Niets nieuws op dat vlak, geinig is op zijn minst nog wel het lesje dat het geteisem in de cabriolet krijgt van Dundee en Ome Jacko, en is Jonathan Banks toch altijd wel een verschijning, en is het wel grappig dat het als acteur/figurant niets wordt maar als dierentrainer wel. Oh...en dan die cameo van Tyson die ongetwijfeld heel grappig moet zijn maar juist heel erg slecht is.

Einde van verhaal is dus niets nieuws, we hebben het allemaal al eens eerder gezien en niets dat echt goed is. Hoewel ik de eerste en de tweede nog moet zien voor een beoordeling zal het nooit slechter zijn dan deze.

En nummertje drie van de western serie trilogie met deze Johnson County War en daarmee iets dat weer iets meer aansprak vanwege de behoorlijke cast, iets dat natuurlijk niets hoeft te zeggen, gewoon maar proberen met een verhaal dat ook nog eens een ware geschiedenis schijnt te hebben.

Duidelijk is het beginpunt rond de drie broers Hammett in een roerig Wyoming waar de drie zich geconfronteerd zien met een of andere vereniging van grote land- en vee-eigenaren die alle land in handen willen houden en daarbij over lijken gaan aan de hand van de sadistische en moordzuchtige sheriff Hunt Lawton. Maar daar blijft het natuurlijk niet bij in een verder meer dan verzorgd en fraai beeld van het harde leven rond 1890 in Wyoming, want de natuur ziet er geweldig uit, het is met recht een prachtige omgeving, en het leven van rancher of veedrijver in die tijd is toch niet gemakkelijk te noemen. Al kluimend bij een kampvuur in de winter, levend in de natuur en het gevaar van een ongelukje op de loer zoals van je paard vallen. Maar daar blijft het niet bij veel onguur volk op pad, en veel eigen rechter spelen, en daarom met recht een harde en onzekere tijd.

Daar binnen hebben we een goede cast met Berenger, Perry en Reynolds, is Ward leuk voor het oog maar nemen we daar helaas vroeg afscheid van, en hebben we net als in True Women hier ook weer een ontzettend sterke dame hebben in de vorm van Michelle Forbes. Maar helaas heeft het geheel daarnaast toch ook weer zijn minpunten, want vooral in de beginfase tot over de helft heeft het verhaal toch niet echt impact, het grijpt niet echt aan in een vorm van drama die toch vooral naar melodrama neigt, en dan is er nog de humor die veelal misplaatst is waardoor de sfeer mislukt. Nu eindigt het weliswaar met een denderende finale zo rond Cain Hammett's hut wat er in ieder geval voor zorgt dat de serie een voldoende krijgt, maar verder dan erg degelijk met saaie momenten en een goede finale die over het geheel moeite heeft te boeien, komt het niet. Een drie voor de moeite en daarmee de degene van de drie series die het minst scoort.

Nummertje twee van de western serie trilogie aan de beurt en dat was dus deze True Women die op basis van de hoes op nog minder interesse kon rekenen omdat het er erg melodrama en streekroman-achtig uit zag. Toch steeg mijn interesse al een beetje vanwege de cast.

Het duurt niet heel lang tot de wortel van de serie ontstaat, namelijk de vriendinnen Georgia en Euphemia die afscheid van elkaar moeten nemen en vervolgens in het roerige Amerika vlak voor de burgeroorlog beide hun eigen weg bewandelen en keuzes moeten maken. Opvallend de sowieso sterke verhaallijn van Phemie die bij de stevige doorpakker Sarah McClure terecht komt, en dat is me er eentje. Wat een indrukwekkend karakter is dat, die eigenhandig de plaatselijke vrouwelijke bevolking op sleeptouw neemt tegen een oprukkende vijand. En deze dame neemt geen genoegen met 'nee' of 'kan niet' en is voor de duivel niet bang. In schril contrast daamee staat dan de verhaallijn rondom Georgia die toch vooral tot een verwend en irritant wicht opgroeit en pas later wat meer het klappen van de zweep leert kennen. Zoals reeds gezegd is de lijn rondom Phemia en de sterke Sarah vele malen meer de moeite waard als verhaal.

En natuurlijk, bijna overbodig te zeggen, gebeurt er veel meer, want net als in Streets of Laredo is het een roerige tijd. In dit geval wellicht niet het wilde westen met cowboy's zoals in de vorige serie maar wel de opbouw richting de oorlog, de strijd rondom de slavernij, het gevaar van indianen en dat Tarantula een oogje op Sarah heeft snap ik, en is gevaar, moord, verkrachting, lijden, overleven, loslaten en verder gaan, hier ook aan de orde van de dag. En hoewel Georgia, vanaf dat de rol overgenomen is door Jolie, een heel tijd niet interessant is, wordt er toch op een gegeven moment een boeiend beeld geschapen waarin zelfs de twee gescheiden vrienden loodrecht tegenover elkaar komen te staan.

En zo maakt True Women op sommige momenten toch een hele behoorlijke indruk met een fraaie tijdsschets en twee erg mooie dames in de vorm van Rachael Leigh Cook en de sterke Dana Delaney die ik in Red Beach ook altijd al leuk vond. Voeg daar verder nog een meer dan behoorlijk cast aan toe en True Women doet toch erg weinig verkeerd behalve dat de lijn rondom de verwende Georgia lange tijd niets biedt waardoor het geheel toch opeens wel erg lang wordt. Was men alleen bij Phelie en Sarah gebleven had men een best wel krachtige film gehad.

Midden in de serie Chernobyl, die ik in twee gedeelten kijk met mijn vader, toch plotseling de aandrang deze film ook eens mee te pakken puur om te kijken wat voor draai er aan dit verhaal gegeven wordt. We weten hoe Russen zijn als het om informatie gaat en dat men graag ergens anders de schuld legt, dus is het vooral de vraag hoe eerlijk en transparant men gaat zijn in deze film.

Eerste grote punt van kritiek is toch wel het ellenlange intro rond Alexey, Olga en hun kalverliefde. Uhm...waar kijk ik hier naar? Het gestuntel tussen die tweetal houdt toch zeker een half uur aan voordat we bij de spil van het geheel komen namelijk de reactor. En het moet gezegd dat het beeld daarna er niet om liegt, de klap, de vogels die dood uit de lucht vallen en aanspoedende brandweerlieden. En het blijft toch ontstellend wat men in feite wist van het systeem, de gevaren en hoe men een noodsituatie eventueel moest bestrijden. Iets dat overigens ook in de serie naar voren komt. En eerlijk gezegd doet Chernobyl de film daarna weinig verkeerd met de terechte constatering dat het dak er af ligt, brandweervolk dat terplaatse neervalt, en later het gevaar inclusief het plan om het water onder de reactor weg te krijgen. Ik had eerlijk gezegd op dat vlak toch iets anders verwacht, namelijk dat het hele drama naar beneden bijgesteld zou worden door de Russische lezing en alle gevaren en doden zoals in de serie getoond gebagatelliseerd zouden worden.

Maar dat valt dus alleszins mee en blijkt de crux van de hele film op andere vlakken te liggen, zoals het veel te lange intro, de oninteressante relatie en zo'n karakter als Alexey die eigenlijk ook gewoon niet boeit. Maar het meeste nog wel dat men van de hele tragedie zich slechts op dit focused, dat bassin leeg laten lopen, iets dat in de serie mischien vijf minuten krijgt. Nu moet wel gezegd dat het water een enorm gevaar vormde tot een nog grotere ramp, maar het blijft wel de focus leggen op één gebeurtenis en één karakter waar men kennelijk graag de aard van de stugge maar opofferingsgezinde Rus in het algemeen wil tonen. Dat terwijl er natuurlijk door honderden zo niet duizenden mensen een afschuwelijk offer gebracht werd, neem bijvoorbeeld de liquidators op het dak. Over onevenwichtig en of-focus gesproken, niet dat er gemakkelijk gedacht moet worden of de mannen in de tunnels tekort moet worden gedaan. Dan is er nog als kritiek het spooky sfeertje dat gecreëerd wordt en een beetje een horrorfilm gevoel afgeeft en daarmee iets dat ook misplaatst is. En tenslotte het moment met dat de Kolonel die zo van onderaf naar de ontplofte reactorruimte kan lopen waar alles nog in de hens staat en die ene zware metalen deur gaat zo soepel open en dicht terwijl daar dus eerder die grote ontploffing geweest is. Tja....wie bedenkt zoiets weet je...

Ik zou bijna vergeten dat de soundtrack nog best oké is, maar doet het er uiteindelijk toe? Niet echt, want Chernobyl: Abyss is toch vooral een mispeer vanwege de mislukte focus. Zoals reeds duidelijk mag zijn, wie op dit vlak iets wil zien ga voor de serie uit 2019 zitten, meer hoef je op dat vlak niet te zien. Nu al zin in de laatste twee afleveringen die vanavond op het programma staan.

Gisterenochtend even een tussendoortje met deze Romance and Cigarettes die vooral de aandacht trok vanwege de cast en regisseur John Turturro. En ergens meen ik me iets met de Coen Brothers te herinneren en verschillende prijzen maar daar heb ik toch iets anders mee in gedachten.

Goed, we nemen het gezin Murder waar pa Nick een scheve schaats berijdt in de vorm van Tula, en wanneer dit uitkomt is het toch wel meteen bal en volop rumoer binnen het gezin bestaande uit moeder Kitty en dochters Rosebud, Constance en Baby. En het moet gezegd dat de eerste ruzie tussen Kitty en vader Nick meer dan vermakelijk is met scherpe en cynische humor en goed acteerwerk. Wanneer Nick vervolgens naar buiten loopt is het toch wel even schrikken met een musical-achtige fase met zang en dans. En ja, dat is niet bepaald mijn ding hoewel ik al verder erger en irritanter op dat vlak gezien heb en moet ik zeggen dat de muziek in Romance and Cigarettes een aangename jaren '60 stijl heeft. Ook grappig trouwens het bandje van de dochters en Bobby Cannavala die net als in Boardwalk Empire hier ook weer totaal op gaat in zijn rol.

En ontegenzeggelijk zit er wel een idee achter Romance and Cigarettes plus een bepaalde styling. Het heeft humor, drama, een beetje kolder en de sterke cast kan de gang gaan met fraaie uitzicht op de koop toe van Winslet, Parker en vooral Moore. Maar dat is het dan wel een beetje binnen een film die vooral onevenwichtig is, alle kanten opvliegt en daarbij regelmatig saai is en de aandacht verliest. Geen film voor mij wat dat betreft, geen voldoende en snel op naar de volgende.

Na Cable Hogue nog maar even een oudje er door gejaagd en daarbij viel de keuze op deze Netflix film die bij voorbaat een interessante crossover leek tussen genre's en interessante invloeden.

En het moet gezegd dat The Land That Time Forgot een onheilspellende beeld geeft, in combinatie met muziek, van het ruime sop. Het geeft je te denken wat voor gevaren en onheilslot er mensen boven het hoofd hing gedurende de zeeoorlog. Buiten dat is de overmeestering van de U-boot crew niet het meest sterke punt van de film waarop de noodzaak van land en voorraad zich aandient waarbij het mysterieuze Caprona wordt aangedaan. Mochten er wat dat betreft minpunten zijn rond deze film dan is het wel de zogenaamde overmeestering van de Duitse officieren en de fase die daarna aan breekt en lang aanvoelt, want waar is dat eiland? Daar gaat het tenslotte om.

Maar als dat eiland dan na 40 minuten gevonden is maakt The Land That Time Forgot toch serieus stappen. Want de onderwaterpassage ziet er prachtig uit, net als de rest van het eiland waar met recht een pracht wereld geschapen is. En dan lees ik tot mijn verbazing dat het er niet goed of oud uit zou zien, hebben hetzelfde gezien? Want ik vind de dinosaurussen al vechtend en bewegend in hun wereldje er meer dan goed uit zien met het productie jaartal in gedachten, namelijk 1974. Ik denk dat deze film toen echt een noviteit was. En uiteraard gebeurt er natuurlijk nog meer dan genoeg op het eiland tussen de dinosaurussen, rivaliserende stammen en de crew en hun gasten die proberen te overleven met een vulkaanuitbarsting als finale.

En zo vermaakte deze onbekende avonturenfilm met prachtige filmposter al een stuk beter dan Cable Hogue en kan dus rekenen op een mooie voldoende.

Zondagavond klassiekeravond bracht deze The Ballad of Cable Hogue, en daarmee een film van regisseur Peckinpah met als meest bekende gezicht Jason Robards. En dat Peckinpah als regisseur voor mij meestal miss or hit betekent bleek maar weer eens.

En de synopsis is duidelijk genoeg rond Hogue achtergelaten in de woestijn die vervolgens zijn stukje paradijs vind en de daaraan gekoppelde rust om dingen anders te gaan doen. Geen bandietenleven meer voor Hogue maar rust en tot op zekere hoogte huisje boompje beestje met alles dat nog gaat volgen. Maar natuurlijk heeft dat de nodige voeten in de aarde met volk dat naar gelang aanwaait, de ene met goede bedoelingen en de andere met mindere. Daarnaast ligt vooral de focus op het langzame leven, het avonturieren in de zin van overleven op het tandvlees en rondkomen van weinig, en net als de fiets in Butch Cassidy and the Sundance Kid hebben hier op een gegeven ook een uitvinding van de 20ste eeuw waardoor tijden voorgoed zullen veranderen.

En daarmee geeft The Ballad of Cable Hogue een trage maar niet minder waar beeld weer van het wilde westen en hoe het ooit was, qua overleven en weinig kansen, de uitgestrektheid en een harde tijd. Zoals reeds gezegd, een beeld dat niet minder waar is maar heel wat anders dan cowboys en hun pief paf poef. Daarnaast wordt er nog een vleugje drama, romantiek en humor toegevoegd aan het geheel die op zich op behoorlijke cijfers kan rekenen. Maar eerlijk gezegd heb ik er geen sodemieter mee hoewel in het geval van How The West Was Won mij een soortgelijk verhaal wel goed beviel. Toch vind ik dit maar saai, gebeurt er weinig en smacht ik toch naar een western a la The Magnificent Seven. Afijn, dit was niet my cup of coffee, daarmee dan een ook een voldoende voor de moeite, naar vooral snel op naar de volgende film.

Tenslotte vrijdag nog even een Quality film collection kringloopfonds in de vorm van deze Local Hero die toch wel op de nodigen prijzen kon rekenen en een interessante acteur heeft in de vorm van Burt Lancaster. Maar dat deze voorwaarden niet garant staan voor een voldoende bleek wel weer.

Het verhaal is simpel rond een Schots dorp die van de kaart moet verdwijnen ten faveure van een raffinaderij, en de werknemer gestuurd om dingen realiseren loopt toch tegen heel wat bijzondere taferelen en karakters aan. Pluspunten zijn sowieso de aimabele karakters in de vorm van Mac en Oldsen, de knappe oceanografe Marina, de prachtige Schotse omgeving en natuur, heeft de film een fraaie soundtrack van de hand van Mark Knopfler en zit er in het geheel een prima boodschap die in de jaren '80 al actueel was en dat nog steeds is rondom industrie, geld en kapitalisme en de verdeeldheid die dit mee kan brengen.

En toch wil het niet met deze Local Hero waar ik ondanks de genre aanduiding komedie werkelijk geen enkele keer om heb kunnen lachen. Het is hooguit raar en bevreemdend, hoe bijvoorbeeld chef Happer ligt te slapen bij de vergadering maar ook hoe de astrologie kennelijk een belangrijkere reden lijkt om Mac opdracht te geven regelmatig contact te zoeken met het hoofdkantoor. Buiten dat is het saai, gebeurt er geen sodemieter als je het mij vraagt en heb ik er heel kort gezegd helemaal niets mee. En dat terwijl de film toch behoorlijke cijfers scoort. Afijn, duidelijk niet mijn kop koffie en snel op naar de volgende.

Monkey man! Monkey man! Monkey man!

En toen werd filmpje nummer 5 van de filmmarathon ruw verstoord door het nodige aan familiegedoe, waar ik wel net een paar minuten onderweg was met de film, kon ik er niet bijblijven noch focus houden, dus zette ik dat een dag later op vrijdag voort. Buiten de cast en synopsis wist ik weinig van de film en viel vooral de keuze op deze film omdat ik al van alles een beetje gezien had eerder op de dag behalve actie. Dus kom maar op, en dat werd toch wel een aparte zit...

Het verhaal mag duidelijk zijn rond Kid/Monkeyman, die levend in de marge en van kruimelbaantjes, zich door het leven worstelt en zijn alter ego ook nog eens verrot laat slaan in één of andere boksring. Duidelijk is aan de hand van zijn nieuwste baantje, die nogal wat prikkels veroorzaakt, dat de beste man best wel het nodige aan trauma meesleept, iets dat overigens niet meteen glashelder is maar in flashbacks mondjesmaat gevoerd voert. En laten we het zo zeggen dat het suddert, borrelt en kookt bij de beste man waarna het zich opbouwt naar een eerste moment in het herentoilet.

Voeg daar een stijl aan toe die regelmatig aan een strip doet denken en een ontzettend sterke vibe heeft in combinatie met muziek, sowieso ookeen hele sterke soundtrack heeft met de vette beat van JID - 151 Rum en is het nummer van Bloodywood - Dana-Dan ook spot on in de finale en ben ik de mixed ups van Jefferson Airplane en The Police bereidt te vergeten. Moet je eigenlijk niet willen. Buiten dat zitten we tot halverwege in een soort van rush met prikkels te over, opbouw opbouw en nog eens opbouw en een geweldsuitbarsting die eigenlijk alleen maar voor klappen ontvangen staat en een vlucht inhoud met alleen maar meer problemen, en fraai volk en nog bloemrijker taalgebruik. Op de achtergrond schemert dan nog eens het mythologische figuur Hanuman uit het hindoeïsme. Niet te vergeten dat veel in een soortgelijke rush als bijvoorbeeld John Wick of Hardcore Henry gefilmd wordt.

Niet gek allemaal, maar toch sluipt er halverwege het nodige aan zand in de motor, want de wording naar Engel des Wrake duurt best wel lang. Ver over de helft is Monkeyman nog altijd degene die zelf de meeste klappen opvangt en opgejaagd wordt en begint de voortdurende chaos lichtelijk zijn tol te eisen in een film die dan toch gewoonweg te lang duurt, en even ben ik het bijna wel een beetje kwijt rond deze film die dan toch plotseling op een minder cijfer af begint te koersen. Maar zo plotseling is dat gevoel ook weer weg als er toch een interessante moment van 'wording' ontstaat en tevens een zalige finale aanbreekt waar we niet alleen een actieheld in actie zien maar waarschijnlijk ook nog iets mythischer aan het werk met een vleesgeworden Hanuman. Iemand anders die kogelgaten gezien afgevuurd door Queenie die Monkey Man toch eigenlijk fataal had moeten zijn? Heeft Kid zijn krachten gevonden en een God geworden?

En dat idee, dat er toch nog net iets meer achter zit dan een standaard wraak film, geeft het geheel nog net even iets meer waardoor de film cijfermatig toch weer een sprong maakt waardoor de opbouw en tussenfase ook beter te begrijpen is naar mijn smaak. Deze Monkey Man heb ik dan ook zeker niet voor de laatste keer gezien en wellicht dat er dan cijfer verbetering in zit, voor nu is het een 3,5.