Log

(reactie op ander bericht)



Afgelopen vrijdag een mooi dagje weg geweest met de bezichtiging van twee brandweermusea in Borculo en Rijssen, vooral Borculo was uitstekend, om daarna de avond nog even aftesluiten met iets in die trant en eigenlijk zijn er niet zo heel veel brandweer films buiten Ladder 49, Only the Brave en deze Backdraft. En aangezien Only the Brave, wat overduidelijk de beste is van de drie, geen Nederlandse ondertiteling heeft werd het Backdraft aangezien ik mijn vader dat niet aan wilde doen. En hoewel niet helemaal meer van deze tijd voldeed Backdraft toch weer.

De kritiek blijft niettemin staan rondom overdreven heroisme, het irritante karakter Tim, Baldwin die maar weer eens bewijst vooral alleen droevig te kunnen kijken en de vele protocollen die overtreden worden. Toch is de film ronduit spectaculair en is het vuur fan-tas-tisch in beeld gebracht zoals bijvoorbeeld het kleine fikkie dat Rimgale steekt om iets uit te leggen over hoe vuur beweegt en denkt. Dan zijn er de geluidseffecten die ook geweldig zijn plus de soundtrack van Zimmer waar al elementen uit Pirates of the Caribbean in te herkennen zijn. Tenslotte Donald Sutherland die weliswaar een klein rolletje heeft maar alle andere acteurs op grote afstand zet want wat een acteur toch en wat maakt hij het meeste van zo'n klein rolletje. Zoals gezegd maakt dit alles Backdraft tot een aangename zit en prima film uit het jaren '90 tijdperk.

Donderdagavond één van de aangevinkte topfilms aan de beurt. Want ja, de Oscars en cast wekken dan toch wel een behoorlijk verwachtingspatroon waar ik niet zo van de Oscarbait gedachte ben en de film daarom best wel een eerlijke kans wil geven. En het moet gezegd dat The Brutalist bijzonder en apart is, maar ook zeer zeker zijn mankementen heeft.

Apart en ronduit kunstzinnig is dan ook de opening met welhaast hallucinante scènes die eerder aansturen op een beleving dan een verhaal. Bijzonder is de muziek, fraai het cinematografische deel met framing en dergelijke, buiten dat ademt het geheel een bepaalde treurigheid en naargeestigheid in al zijn grijsheid en sluimerend trauma onder de oppervlakte. Er is sprake van een soort van warrigheid, is dit stress? Is dit trauma? Het is in ieder geval een vlucht ver van Duitsland, ver van wat er allemaal gebeurt is, in dit geval naar Amerika, zonder überhaupt maar te weten of vrouw en andere familie de Holocaust hebben overleefd. Over andere tijden gesproken...

Interessant? Ja. Heel erg goed? Mwoah, slecht is het niet. Maar vervolgens draait The Brutalist toch uit op een vrij stroeve, lange en zware exercitie waar overigens prima geacteerd wordt door Brody, Pearce en Jones. Toch gebeurd er qua verhaal niet heel veel behalve semi intellectueel gedoe van omstanders richting Toth om hem dan vervolgens weer te kleineren en duidelijk te maken dat hij belangrijk gemaakt is door hun, maar net zo gemakkelijk weer in de vergetelheid verdwijnt. Het toppunt is dan vervolgens de beschuldig een klaploper te zijn en dat de Joden de Holocaust opzichzelf afgeroepen hebben. De meningen dat dit een aanklacht is tegen de 'big bad US of A', hoe men met immigranten omgaat, deel ik dan vervolgens niet. Joden waren overal en ook voor de oorlog al, lees het verhaal van de SS St. Louis, persona non grata. En worden immigranten niet overal zo behandeld? Was Amerika de jaren voor de oorlog niet in een enorme crisis beland met veel werkeloosheid? Dus een dergelijke reactie is dan best wel verklaarbaar en komt in andere landen net zo goed voor. Nog meer monden om te voeden en concurentie op de arbeidsmarkt. Buiten dat is het gedrag van Van Buren van een geheel andere orde en is dit in mijn ogen vooral het typerende gedrag van een egocentrische, narcistische miljonair.

Waar The Brutalist uiteindelijk over gaat is niet zo heel lastig te duiden met Toth die een fictief personage betreft geënt op de ervaringen van architecten Marcel Breuer en Erno Goldfinger en hun strijd voor erkenning in het na-oorlogs Amerika. Kernpunten zijn ambitie, trauma en vernieuwing in de architectuur wat uitmond in strakke grote monsters van beton wat dan weer slaat op de titel The Brutalist. Maar uiteraard gaat dit samen met misbruik en ontzettend veel twijfel en verwerking van trauma. Dan lees ik nog afwijkende meningen zoals dat Toth zelf de antagonist is met een constante sluimering van drank en heroïne verslaving met homofiele neigingen waar Van Buren onterecht wordt afgeschilderd als de bad guy. Hmmmm, tja...

Either way is de film te lang en te ondoorgrondelijk en zelfs een erg harde noot om te kraken. Goed geacteerd wordt er wel en is de soundtrack fantastisch maar bij 3,5 uut is toch veel te lang voor het getoonde. Het cijfer is dan ook één van twijfel waar ik het liefst iets van een 3.2 of 3.3 zou geven. Want een 3.5 verdient het zeker niet.

Even op de woensdagmiddag aan de griezel met deze The wolfman die me vagelijk wel bekend voor kwam maar of ik de film ooit helemaal gezien heb zou ik niet durven zeggen. Het cijfergemiddelde beloofde bij aanvang al weinig goeds en helaas bleek dit de waarheid.

Toch doet men ontzettend veel goed met locaties en settings zoals het duistere landgoed, de dreigende bossen en de cameravoering. Zo mag de sfeer er ook best wel zijn als lekker duister, heeft het geheel en vooral de CGI een mooie vormgeving wat ook het geval is op de dakken van London en de skyline van dezelfde stad en de Tower Bridge. En als het los gaat dan is dat ook best wel lekker met de stevige slachting in het zigeunerkamp en de jacht in de straten van London. Zo is de transformatie in de collegeruimte met alle professoren ook best wel goed. Niet te vergeten de cast met Hopkins als altijd voldoende en de mooie Emily Blunt natuurlijk.

Veel goeds dus, toch wil het niet echt met deze The Wolfman die maar niet opgang lijkt te komen. Dan is er de cast van Benicio Del Toro die ik normaliter geweldig vind maar hier totaal niet op zijn plek lijkt al is het alleen maar vanwege het gebrek aan een goed Engels accent. Dan van die details zoals zo'n vaag zonnebrilletje die Talbot senior draagt tijdens de begrafenis van zoonlief ben, waar is dat voor nodig? Hou het gewoon lekker simpel zonder zulk soort uitspattingen. Tenslotte het gebrek aan boeiende karakters, want de film noch de karakters willen niet interessant wordt en dan is de film toch wel een behoorlijke lange zit en dus te lang. Het moge duidelijk zijn dat The Wolfman verre van een hit is en dus zit er ook geen voldoende in voor de film.

(reactie op ander bericht)


Even een luchtig filmpje tussendoor wat de herkijk van deze Killer Joe opleverde en daarmee een film die ik toch zeker al twee keer eerder zag. En opzich kan de film al op een prima cijfer rekenen, toch is dan altijd de vraag of ik nog meer zie en de film nog beter ga waarderen.

Afijn, het beeld van de disfunctionele familie mag er meer dan zijn samen met de psychotische politieagent Joe. Het is een beeld in optima forma van trailertrash-redneck-asovolk dat in de problemen verkeert en dat ook altijd zullen doen door wat een ander ze op de mouw spelt en de slechte en domme keuzes die ze maken. En wat wordt er strek geacteerd door allen, geen uitzondering daar, maar steelt McC natuurlijk weer eens de show als compleet geshifte enger met meerdere gezichten. Geweldig is het geruzie vooral tussen Sharla en Chris, is Juno Temple perfect als de onschuld zelve en is Hayden Church werkelijk gortdroog.

Dan is er nog de sterke regie en montage die perfect uitgevoerd worden tijdens de ruzies, en mond het einde uit in een welhaast perfecte chaos. Toch zit er geen cijferverbetering in want tussen de hele goede moment door zakt het geheel net iets teveel in met momenten die dan net weer niet zoveel zeggen en waar de scherpte en interesse dan weer net even iets weg valt.

Zondagavond klassiekeravond bracht Mash de film, en daarmee opzich wel een vondst waar ik blij van werd en nieuwsgierig naar was. Zien deed ik de film al eens in mij jeugd en ik vond de film echt vreselijk, want van oorlog was er amper sprake en de humor vond ik net zo slecht. Aanvankelijk had ik ook geen interesse in de serie maar daar ging ik later toch overstag en vond de serie uiteindelijk best wel leuk.

Het liedje van Johnny Mandel is dan ook wel een behoorlijke herinnering mede vanwege de Tour of Duty cd's waar dit nummer opstaat. Dan is er natuurlijk het beeld van de aanvliegende helikopters, en is vraag of de herkijk dan toch iets gaan worden? Want er is de herkenning met een aantal karakters zoals Radar, er is een meer dan behoorlijke cast met Duval, Sutherland, Skeritt en de prachtige Sally Kellerman, en opzich is het wel grappig hoe de drie de reeds nerveuze Hotlipps plagen in de messtent, noch is er sprake van heilige huisjes waar alles wat bespot kan worden bespot wordt. Maar daar is het dan ook wel mee gezegd.

Want de humor is over het grote deel ontzettend flauw, is het door elkaar heen praten vreselijk irritant, is er van een verhaal niet echt sprake en komt het geheel erg fragmentarisch over, noch heb ik iets met de karakters, is het te langdradig, is het verlof zo mogelijk nog saaier en hebben we ook nog een sportwedstrijd a la The Boys in Company C die al zo het randje zoekt tussen drama en verdriet van de oorlog en de absurditeit en zinloosheid van het geheel. En in beide gevallen slaagt het niet, beide films zijn wat dat betreft een zoutloze en saaie vertoning, en dat terwijl het idee er ongetwijfeld wel is. Afijn, streep er door en op naar de volgende film.

De vakantie afgetrapt met deze Nebraska die ik al zeker twee keer had gezien met wisselende uitkomst. De eerste keer had ik er vrijwel niets mee, de twee keer zag ik al veel meer in deze road movie die lijkt te draaien om vergane glorie en het hervinden van een beetje trots, en nu de derde keer vind ik het toch gewoon een uitstekende film.

Desalniettemin moet het wel even op gang komen rond de eigenzinnige Woody die koste wat kost vanuit Montana naar Nebraska wil om één of andere prijs op te halen die hij gewonnen zou hebben. Het drijft de familie, en met name zoon David, tot dermate wanhoop dat hij op een roadtrip gaat met vader om te tonen dat de prijs een hoax is. Temidden van deze tocht waar weinig gezegd wordt, en slechts de kilometers voorbij trekken, tekent zich vooral het moeizame leven van beide af waar zoonlief ook niet bepaald een hoge vlucht heeft genomen, dit allen in de sobere zwart wit stijl met een bepaalde stemmigheid en treurigheid. Het is het grote en desolate Amerika ten voeten uit waar meer mensen pech hebben en opgeslokt worden door het leven dan het land met de onbegrensde mogelijkheden waar echt geluk voor weinigen is weggelegd.

Maar Nebraska behelst natuurlijk meer dan dat met een beetje sightseeing, een reünie met familie, dat ik denk ik zou ze nog geen kerstkaart sturen want wat een dom en naar volk, en het ophalen van herinneringen in de voormalig woonplaats, waar toch een heel andere verhaal naar voren komt rond de knorrige Woody en oude bekenden inclusief familie maar al te graag de hand ophouden bij het nieuws van de geldprijs tot gemeenheid aan toe. En wat levert dat meermalen een heerlijk gekibbel op onderandere tussen de vrouw van Woody Kate, fantastische rol van June Squibb, en de rest van de familie die op hun beurt oude rekeningen willen vereffenen. En dat geld hetzelfde voor die verschrikkelijke Ed Pegram, wat een misselijke vent. Dit vormgegeven in soms ronduit bizarre en aparte scènes zoals de diner met de karaoke of de hilarische compressordiefstal.

Maar uiteraard is de vraag waar Nebraska nu precies omdraait, wat is de onderliggende boodschap buiten een delicate trip down memory lane. Betreft het een wel heel erg subtiel beeld van hoe kinderen hun ouders begeleiden in hun laatste jaren? Hoe je geduld met ze moet hebben, voor ze op moet komen en hier en daar een beetje sturen? Of draait het toch vooral om vergane glorie, iets simpelers zoals inderdaad nog een nieuwe auto willen of eigenlijk een sprankje geluk willen hebben en nooit ophouden met dromen zelfs als je een 80'er bent? En in dat geval kon de ontknoping met het ritje door zijn oude home town niet beter, over herwonnen trots gesproken, en wat goed opgezet door zoonlief.

Nebraska is dan ook een slowburner van jewelste die met een lach en een traan voorbij trekt en mij, nu ik dit verhaal schrijf, onverwacht ontroerd. Nebraska is dan ook niet zo zeer een film waar heel veel gebeurd, wellicht saai is, maar juist een geheel dat je aan moet voelen. En dat lukte nu deze derde keer meer dan prima. En dan vergeet ik nog bijna de top cast te benoemen met Bruce Dern, Will Forte maar ook vooral die imbeciele broers Cole en Bart en de gemene Stacey Keach in een pracht rol.

En wat had ik een interesse voor deze film toen hij in 2003 uitkwam te midden van andere actiefilms, en de nieuwe lijn realistische oorlogsfilms die al een paar jaar eerder ingezet was, moest dit toch wel een erg interessant onderwerp zijn. Maar mijn God, wat viel dit vies tegen, wat een matige film die ik daarna nooit weer zag en afdeed als kul. Wat dat betreft kan de serie ook niet echt op lovende kritieken rekenen wat mij betreft waar ik ooit één aflevering zag en de aanpak wellicht anders is dan de film maar dat hele beeld van Hondo die behalve SWAT teamleider ook nog patres familias is, het geweten van de achterbuurt moet voorstellen, detective speelt omdat recherche te dom is, of geen zin heeft, en zo nu en dan ook nog eens ergens binnenvalt of iemand oppakt. Dat terwijl de gemiddelde SWAT'er onherkenbaar blijft vanwege obvious reasons. Tja...

Maar fijn, de film dus, die van meet af aan een veel te 'gemakkelijk' beeld toont van macho, 'loose cannon', cowboy gedoe wat aan elkaar hangt van slechte humor en flink gedrag. Bijvoorbeeld Street op de schietbaan zonder fatsoenlijk bril en oordopjes, de anderen trouwens net zo. Of achter die gast aanzitten in dat Lakers trainingspak en hoe die gepoogd wordt klem te rijden, pijnlijk slecht. Dan het moment waar Street op de Claymore mijn schiet om het hek van het riool kapot te krijgen, als de terugslag hem niet fataal wordt is ie de rest van zijn leven doof. Om nog maar te zwijgen van het vliegtuig dat land op de brug, ik vraag me toch echt af wie zoiets bedenkt en schrijft want het is kleuterwaardig net als het plot rond het transport van de mega boef.

En dat is jammer, want hoewel de film grotendeels opgaat aan training, wat eigenlijk wel normaal is voor zulk volk, bezit de film toch echt wel kleine dingetjes die in een betere mix en script tot een heel ander product had kunnen leiden. Want de cast mag er best zijn met de pittige Rodriguez en vooral Jeremy Renner die zich op heerlijke wijze in de kijker speelt als de meer dan prima bad guy. Dan is de muziek niet verkeerd met ondermeer Linkin Park, Jane's Addiction, The Stones en Jimi Hendrix. En is er genoeg ruimte voor actie, gadgets en kloppend wapentuig maar verknald men het met een ronduit flauw verhaal en dito uitwerking. En ook deze keer kan de film dus niet rekenen op een goed cijfer want het is gewoon slecht. En dan te bedenken dat dit geintje 70 miljoen gekost heeft maar de tijd wel mee had want een box office hot was het.

Tenslotte maandagavond nog even deze Juno wat normaliter verre van mijn smaak of interesse heeft, maar de film kan nu eenmaal behoorlijke cijfers weerleggen en heeft een uitstekende cast. En opzich qua speelduur en luchtigheid was het perfect voor maandagavond met Superhero Movie net achter de kiezen.

Maar fijn, we hebben dus Juno die de eerste keer meteen raak schiet waarop het heel circus kan beginnen. En daar komt dan ook meteen de smaak en interesse om de hoek kijken, want ja, wat moet een verhaal rond een zwangere tiener verder brengen of mij interesseren? En in alle eerlijkheid gebeurt er ook niet zo heel veel, en waar ik vooral veel puberaal geneuzel verwachtte maakt Rainn Wilson meteen een erg sterke indruk met zijn kleurrijk taalgebruik. Het is een koers die verder wordt ingezet samen met een behoorlijk cast en aimable karakters die eveneens scherp van tong zijn. Het verhaal blijft simpel met de typische tiener besognes temidden van een aanstaande adoptie en een 'droom' adoptiestel.

Hoewel, ze ogen wel wat klef en Vanessa vooral een stresskip, de klik met Mark is dan wel weer apart en onverwacht binnen het plot waar toch niet bepaald alledaagse en verdomd interessante muziek besproken wordt met Sonic Youth, Mott the Hoople en wordt de film al net zo goed aangekleed met The Velvet Underground, The Kinks en Buddy Holly. Buiten dat valt de naam Argento en heeft Gordon Lewis wat dat betreft ook meteen de aandacht. Buiten dat doet zijn focus en hobbies niet echt denken aan iemand die bezig is met 'nesting' zoals zijn wederhelft. Wat daarna volgt met veranderingen, keuzes en de confrontatie dat ding niet altijd uitpakken zoals je wilt is een soort van coming of age light. Een soort van volwassenwording en kennismaking met het leven.

En zo blijkt Juno op zijn manier, in zijn vorm en aankleding, toch best een acceptabele film over een onderwerp dat ik denk 'don't care' die vervolgens toch wel erg leuk wordt vormgegeven en eigenlijk geen moment verveeld.

Op de valreep maandag nog even afsluiten met een paar luchtige en niet al te lange films en de eerste keuze viel daarbij op Superhero Movie die bij het zien van de artcover al aangeeft dat dit niet heel serieus gaat worden ook al is het verder een onbekende film. Nu is komedie vaak niet echt voor mij weggelegd hoewel bepaalde persiflages zoals Hot Shots en Scary Movie toch best wel te doen zijn. Mijn humor is overigens meer in de trant van New Kids maar dat geheel terzijde.

Afijn, het is snel duidelijk rond Rick gestoken door een insect en 'in love' op een klasgenootje en buurmeisje a la Spiderman waarmee de eerste bespotte film reeds genoemd is. En uiteraard volgen er daarna nog heel veel andere films die het moeten ontgelden in de vorm van Batman, X-men, Fantastic Four en wordt Tom Cruise en zijn kerk ook nog even genaaid net als honkballer Barry Bonds. Maar buiten de totale chaos in het lab met de feromoon is het in de beginfase toch zelden echt het lachen waard waar Sara Paxton toch wel een fijne pleister op de wonde is.

Maar zo halverwege weet Superhero Movie toch een paar aardige grappen produceren zoals die rond Stephen Hawking of dat oudje die gered van de vrachtwagen in de shredder beland. Ook is die vervelende paperclip in het Word programma best een geinig grapje inclusief een paar andere WTF momentjes. Maar over de gehele linie is het net te flauw, worden grappen net te lang doorgevoerd en kan Superhero Movie zeker niet tippen aan de betere Scary Movie delen of humor die ik echt leuk vind. Desondanks aardig voor een keer hoewel het geen voldoende krijgt.

Op klassieker zondag even aan de slag met deze Zorro met Alain Dellon uit 1975. Zorro ken ik vooral van de jaren '90 serie met Duncan Regehr en de dikke en sullige sergeant die veelal voor de komische noot moest zorgen, en eerlijk gezegd keek ik er wel naar maar deed het mij bijzonder weinig. En dat betrof de Zorro films met Banderas niet anders, iets wat destijds wel tegenviel bij uitkomst als overdreven spektakel, maar bij de aanstaande herkijk wellicht mee gaat vallen.

Maar goed, Zorro 1975 met Alain Dellon, en zo'n naam is toch wel een goed uithangbord dus kom maar op. En eerlijk gezegd is het begin niet om door te komen met veel flauwe humor en rare karakters, een vervelende hond en het ronduit irritante karakter Joaquin. Ik kan er dan ook amper mijn hoofd bij houden het eerste half uur tot drie kwartier waar slechts het kostuum met masker en de rol van de bevolking me doen herinneren waar ik ook alweer naar kijk, namelijk de caped crusader met de grote Z.

Maar zo midden in het plot waar Don Diego zich als lafaard voor doet om niet in het oog te lopen, zal in de serie ook zo geweest zijn, ontwikkelt zich toch een aardig kat en muis spel tussen Zorro en Kolonel Huerta met als koddig hoogtepunt het visuitje met alle dubbelgangers om Don Diego vrij te pleiten. Daarnaast mondt het geheel uit in een behoorlijk avonturen geheel met genoeg spektakel, gevechten en zowaar een heuse veldslag op het einde met de dood of de gladiolen tussen Zorro en Huerta.

Top notch is het toch allemaal zeker niet, maar hersteld het geheel zich toch redelijk na de slechte opening en krijgt het op zijn minst een voldoende.

Na wat bezoek en de herkijk van Ladri di biciclette nog even aan de griezel afgelopen nacht en daar koos ik niet perse de beste uit die ik liggen had maar eerder de kortste met deze kringloopvondst genaamd Reeker. En dat werd niet een heel groot succes.

Sowieso die opening al met het aanrijden van dat hert, maar dan vooral dat je door blijft gassen terwijl je niets door het voorraam ziet. Gebeurt zo vaak in films en het is zo waanzinnig slecht eigenlijk. Wat we daarna te zien krijgen is regelrecht uit het cheap ass-doorsnee-cliche-12-in-een-dozijn-nietszeggend-horror-draaiboek gegrepen. Namelijk een stel jonge niwits onderweg naar een feestje die in een vijandige omgeving in de problemen komen en natuurlijk alle gebruikelijke fouten maken en logicas te overtreden door er alleen op uit te gaan, mensen uit het oog te verliezen, slechte keuzes maken, vooral niet vluchten en heel veel dom geleuter en gedoe.

Het is allemaal pijnlijk slecht ook rond Michael Ironside vooral wanneer het daadwerkelijke en nogal kwalijk riekende kwaad in beeld komt, want dat is ook weer zozo. Waarom zou het stinken? Waarom heeft het iets wat lijkt op een hightech futuristisch speeltje? Afijn, als ik de ontknoping zo mag geloven is het allemaal gelul in de ruimte want ze hebben kennelijk een auto ongeluk gehad waar de meesten reeds het leven gelaten hebben. En weet je, het zal me, of er nu een twist of denderende ontknoping in zit of niet. Want het is simpelweg matig, de dialogen zijn slecht, het acteerwerk is min, het script is cliché op de ontknoping na dan wellicht, heeft het op zijn minst een paar redelijke jumpscares zoals met de truckdriver wat dan weer weinig uitleg krijgt in verband met de ontknoping of men moet kennelijk in een soort van limbo verkeren.

Mij maakt het verder allemaal niet uit want dit is niet aan mij besteed, snel op naar iets anders.

(reactie op ander bericht)



Woensdagavond bracht een herkijk van deze Polar die 6 jaar geleden toch echt niet bracht wat ik er toen van verwachtte. Maar met de wetenschap wat me te wachten stond viel dit kleurrijke stripachtige gebeuren toch heel anders.

Mikkelsen nog altijd geweldig als de zwijgzame en harde hitman, een kust en te keur aan vrouwelijk schoon met Winnick, O'Fee en Hudgens, bezit het geheel een aangename mix van expliciet geweld en veel humor, en is de soundtrack van Deadmau5 geweldig te noemen. De aanvankelijke kritiek dat het allemaal wel erg oppervlakkig blijft is vergefelijk bij de gedachte dat het afstamt van een strip. De andere kritiek is bad guy Blut die toch vooral raar en irritant is en niet bepaald eng, toch zie ik daar nu ook iets meer de humor van in rond zijn grootspraak als hij omringd is door beveiliging maar als eerste op de vlucht slaat bij tegenslag.

Daarom zit er dan ook een aanzienlijke cijferverbetering in voor dit kleurrijke en stijlvolle geheel waar nog steeds geen vervolg op is gekomen.

Maandag zoals gebruikelijk het weekend afsluiten met iets luchtigs en dat werd deze Chocolat die ik lang geleden als eens zag en toen wel oké vond maar verder niet bijzonder.

Her verhaal mag duidelijk zijn rond het conservatieve dorpje waar de burgemeester de scepter zwaait en zelfs de preek van de dominee bepaald. Een erg vrolijk dorp is het dan ook niet waar het allemaal grijs oogt, de mensen cranky zijn, in het verleden leven en de boel nodig eens opgeschud moet worden. En dat lukt aardig met de komst van Vianne Rocher en haar dochtertje die een kleurrijke en frisse wind door het grijze dorpje laat waaien en dit met een bepaalde ontwapenendheid doet. Komisch is dan ook het pallet aan reacties waar de ene stug blijft volharden, de andere een klein duwtje nodig heeft en de volgende praktisch vanzelf gaat zoals het geval van één van de klant wiens ingekakte sexuele relatie met haar man subiet weer tot leven komt, kostelijk wat dat betreft.

En zo gaat Chocolat verder zonder dat het heel spannend wordt of een hoog tempo bevat, waar vooral Serge, de man van de weggelopen Josephine, een soort van breekijzer wordt tussen Vianne en de burgemeester omtrent hervorming en opvoeding. Buiten dat is het geheel toch een soort van microkosmos te noemen met alle mogelijke karakters, problemen en conflicten, met daarnaast nog zaken als bepaalde keuzes, persoonlijke groei en het loslaten van oude gewoontes en valkuilen, iets waar zelfs de dwarse burgemeester geen weerstand tegen kan bieden. Al zo'n kostelijke scene trouwens wanneer de burgemeester zich aan de chocolade vergrijpt. Sterk overigens de goede soundtrack en enorme cast met Lena Olin zelfs op leeftijd nog altijd prachtig.

Is Chocolat dan verder heel bijzonder? Neuh...niet eens, maar het laat zich wel vertellen als aangenaam soort sprookje en verdient dan ook een prima cijfer.

Deze film had op het oorlogslijstje kunnen staan maar deed dat niet, desondanks kwam de film toch op mijn pad waarop ik dacht gewoon effe doen.

Her verhaal mag bekend zijn rond het zusterschip van de Bismarck, de Tirpitz dus, die vanuit de fjorden met andere kapers schepen zoals de Gneisenau, Scharnhorst en Lutzow een grote bedreiging vormde voor de 'lend-lease act' konvooien in de barre omstandigheden van de Noordpool. Vooral Churchill maakte zich ontzettend sterk voor het onschadelijk maken van de Tirpitz wat resulteerde in verschillende pogingen via de lucht, deze poging met de x-vaartuigen, een andere met bemande torpedo's, en de uiteindelijke geslaagde poging met Tallboy bomen wat omschreven kan worden als de grootste en zwaarste conventionele bom die er gemaakt is met 5,4 ton explosieven. Maar goed terug naar de x-vaartuigen vaartuigen waar ik overigens niet gemeld wordt dan deze mannen tegelijkertijd opgeleid werden en ingezet met teams die de Scharnhorst en Lutzow aan gingen vallen.

Buiten dat klopt het geheel meer dan redelijk, krijgen we toch de typische Britse 'stiff uperlip' te zien inclusief humor kenmerkend voor 1955. Meeste bekende gezicht John Mills waar daarna vooral gefocust wordt op training en de operatie groen licht krijgt. En tezamen met het authentieke beeld wordt de sfeer van zo'n krap, gevaarlijk ding zonder enige vorm van raampjes dat je kan zien wat je doet, toch aardig gevangen zo vlak onder de golven, met gevaar voor ontdekking, maar tevens het gevaar vast te lopen op de grillige bodem van het fjord. Het zijn problemen en gevaren die maar amper voor te stellen zijn met de huidige technologieën en waar dit dan ook waaghalzen zijn in een soort van zelfmoordmissie.

Heerlijk is dan weer de snauwende Duitse officier tegen één van de Britse gevangen die op zijn beurt uitermate koel en onverstoorbaar terug reageert zo van doe even normaal joh. De afloop van de missie mag verder bekend zijn waarop Above Us The Waves toch een meer dan prima film is over een voor het grote publiek onbekende strijd.

Zondagavond klassieker avond nog even aan de slag met deze A tale of two Cities en daarmee een kringloop vondst ingegeven vanwege een dergelijke titel die je niet vaak tegenkomt, en de cast deed de rest.

Prachtig de opening van de koets in een duistere decor, iets dat mij meteen doet denken aan John Ford's The Grapes of Wrath. Buiten dat valt de cast op met Bogarde, Christopher Lee en Donald Pleasence. Uiteraard kan je het een boeiende tijd noemen met de Franse Revolutie en de geplaagde Sydney die weinig gelukkig is met zijn leven en notabene de man vrij pleit op wiens vrouw hij verliefd is. En uiteraard volgt er nog veel, en vooral gericht op de verschillende sociale klassen die soms subtiel getoond worden en uitgroeit tot oproer, revolutie, een onrustige stad en een heuse veldslag waar de guillotine het bloed van de veroordeelden goed smaakt.

Maar puntje bij paaltje zegt het mij allemaal erg weinig, kan het me geen moment boeien en ben ik blij als het mes definitief gevallen is. Nee, alle kwaliteit tenspijt, een verhaal ook nog van Charles Dickens, heb ik er helemaal niets mee en geef er dan ook met moeite een voldoende voor.

Zaterdagavond na alle het docu geweld van afgelopen week maar weer eens aan de gewone film met deze productie van Fincher genaamd The Killer. En dat bleek een film met verschillende gezichten waar je op bepaalde manieren naar kan kijken.

Cruciale info is toch wel dat het geheel gebaseerd is op een strip wat voor mij wel het nodige verklaarde. Want nee, het is het niet echt van meet af aan goed of boeiend, buiten een zekere schoonheid qua camerawerk en styling. We krijgen weliswaar een inkijkje in de methodische gedachtengang en planning van Harry the Hitman, zo gedurende de openingsfase, toch kon het niet saaier en droger vertelt worden dat ik me afvraag of deze benadering de hele film gaat duren. Maar dat is gelukkig niet het geval wanneer de aanslag mislukt en dit meteen repercussies heeft voor het thuisfront waardoor het idee ontstaat dat Harry the Hitman op een soort van John Wick achtige quest gaat maar nooit in een dergelijke swung geraakt.

Nu valt er veel te zeggen over The Hitman, het is droog, het biedt niet heel veel spanning, noch gebeurt er heel veel, maar dat is kennelijk ook niet waar Fincher de focus op wil leggen die zich vooral richt op het esthetische vlak en een bepaalde stijl met kleuren en schaduwen wil benaderen maar dit ook poogt met het methodische en zwijgzame karakter Harry the Hitman. Lukt het? Ja en nee, want het ziet er goed, soms geweldig, uit, en net als in een strip blijft Harry een beetje een raadsel en mysterieus. Toch zitten er ook flinke misperen in het geheel. Niettemin is het gevecht met de bulldozer genaamd Brute heerlijk, wordt er sterke muziek gedraaid met The Smiths, Portishead en heeft Reznor van Nine Inch Nails ook weer iets fraais gemaakt.

Toch is er dan ook weer de keerzijde waar The Killer keihard doodbloed naar het einde met het onzinnige gesprek met The Expert in het restaurant. Tja, het zal allemaal een vertaling zijn van wat er in het hoofd speelt van een Hitman, toch werken sommige dingen simpelweg niet. En dat is jammer want ansich had hier best iets meer van gemaakt kunnen worden en verwachte ik van een samenwerking tussen Fassbender en Fincher meer waar het vooral niet aan de eerste lag.

Zaterdagavond griezelavond even aan deze The Haunting die destijds met veel tromgeroffel werd gepresenteerd, want na Speed was wel het idee ontstaan dat Jan de Bont alles in goud veranderde en dat bleek toch niet bepaald het geval met deze film die lauwtjes werd ontvangen en verre van goede cijfers heeft.

De kennis vooraf is een redelijke cast, iets met een duister ogend huis en de Scary Movie persiflages. Sowieso het eerste horror moment is toch vooral wanneer Owen Wilson ten tonele verschijnt in een verhaal waar weinig logica in voorkomt. Het draait om een slaaponderzoek, en dat doe je in een dergelijk vermeend spookhuis? Slapen kunnen ze sowieso al niet dus wat schiet je daarmee op? Maar fijn, slecht te noemen is ook al het moment wanneer Nell op de voordeur klopt en deze te vroeg open gaat, dat had kennelijk bij de tweede keer kloppen moeten gebeuren, desondanks blijft ze staan en maakt eerst haar tekst af wat pijnlijk oogt. Buiten dat voelt de vibe rondom het huis te eng en zelfs cliché aan, want alles is raar, donker en dreigend, en huppelen de twee dames Nell en Theo veel te vrolijk rond alsof ze op schoolreis zijn. Pluspunt is dan wel weer de prachtige Zeta Jones.

Maar de film komt de eerste nacht toch een beetje op gang, niet dankzij het slechte acteren van Wilson wat een irritatie is die man toch, maar met kleine subtiele dingetjes. De kindergezichtjes bijvoorbeeld, verschillende geluiden en een freak accident. Maar nee, enige hoop dat het nog iets gaat worden wordt de grond ingeboord door een soort van plot switch, want in plaats van vol gas horror verwordt het geheel tot een soort mysterie waar Nell de missing link blijkt te zijn die de zaak en reden van het spookhuis gaat ontrafelen. Tsja.... onderwijl wordt het pand praktisch afgebroken rond Nell, de rest heeft niets door of blijven evenmin bij haar ter controle of dergelijke. Voeg nog een aantal knullige dialogen aan het geheel toe, een finale die opeens heel gemakkelijk op zijn plaats valt en het feit dat het nergens echt spannend is.

Je zou bijna vergeten dat het best wel mooi gemaakt is, maar de angel voor goede en sterke horror er bij voorbaat al behoorlijk uitgehaald is. Wellicht dat horror een totaal andere discipline is dan Jan de Bont gewend is want je zou toch beter verwachten.

Op de valreep maandag nog even deze Dachau meegepakt en hoewel bij voorbaat gruwelijk natuurlijk altijd interessant als de oorlog je interesse heeft. Want vooral wat de concentratiekampen betreft, hoe heeft het zo ver kunnen komen? Hoe zijn mensen in staat tot zulke dingen? Toch viel de docu helaas wel een beetje tegen.

Want, om meteen maar met de minpunten te beginnen begint de docu nogal plotseling, nogal van de hak op de tak. Er wordt meteen een aantal overlevenden voor de camera gezet zonder enige uitleg of intro, nu is dat niet perse nodig want de naam Dachau spreekt voor zich, toch is er niet sprake van een mooie opbouw of iets dergelijks en voelt het geheel rommelig en chaotisch aan en doet dat over de gehele lengte. Uiteraard heeft het geheel ook goede punten, zo is de emotie nog altijd voelbaar en hebben we de standaard gruwelijke beelden opdat we nooit mogen vergeten.

Toch vind ik het vooral jammer en een gemiste kans, want Dachau is een grote naam op dat vlak en voor mij niet minder dan Auschwitz, en minstens zo'n grote naam omdat het in Beieren ligt en na de oorlog voor de detentie van de Nazi's en oorlogsmisdadigers gebruikt werd in afwachting van hun proces. Tevens was hier ook een berucht kamparts actief genaamd Sigmund Rasher die experimenteerde met onderkoeling en lage luchtdruk en niet onderdeed voor collega Mengele. Tevens was Dachau vooral in gebruik als prototype kamp en hoofdzakelijk voor politieke gevangenen. En met deze wetenschap wordt er mijn inziens toch erg weinig gedaan met deze docu en blijft er veel info achterwege.

Niettemin zijn de beelden sterk van de opruimwerkzaamheden en de bevolking die verplicht wordt te komen kijken. Overigens was ik in de veronderstelling dat Band of Brothers Dachau vind maar dat blijkt achteraf ee subkamp te zijn van Landsberg. Zoals gezegd heeft de docu wel sterke punten maar schiet als geheel te kort, een voldoende krijgt het nog wel maar daar is alles mee gezegd.

En nog maar even een docu over de slag om Engeland waar ik eerder al het recentere Britain and the Blitz bij de poot had nu dan Blitz on Britain aan de beurt en daarmee een oudje en vooral een hele andere stijl. En gezien het cijfergemiddelde verwachtte ik hier niet zoveel van, toch verraste de docu mij in positieve zin.

De aanloop is in ieder geval een stuk anders met de val van Europa, het wonder van Duinkerken en mobilisatie waar het beeld van 'Dad's Army', oftewel 'Daar komen de schutters', niet ver weg is. Geweldig is de soort van reclame/instructiefilm over de Homemade bombshelter voor in de tuin om vervolgens veel meer oog te hebben voor Fightercommand, de strategieën en het netwerk aan radarposten om de Luftwaffe te bestrijden terwijl de vorige docu zich meer richtte op de bombardementen. Er wordt in die zin een veel breder beeld van de Battle of Britain geschapen, tevens is het blikveld globaler waar de andere docu veel meer inzoemt op karakters en diens daden en emoties.

En van beide valt iets te zeggen waar de andere docu iets persoonlijker is en iets meer hangt op 'human emotions', heroïek, drama, liefde en verlies, richt deze docu zich juist op het grotere plaatje met het schrapen van ijzer, de luchtgevechten, de tactieken en deadlines van Göring en diens Luftwaffe, met als hoogtepunt het ongelooflijke bombardementen van 10 mei 1941 en de enorme en indrukwekkende strijd van de brandweerlieden die nacht. Het is bizar wat die mensen hebben doorstaan, de offers, en ook daar weer een interessant beeld rondom methodes met de brandweerboot. Vervolgens sluit de docu af met een kort beeld van Group Captain Douglas Bader die opzich wel iets meer introductie had mogen hebben maar voor mensen met kennis niettemin symbool staat voor de onverzettelijkheid van de mensen aangezien hij in '31 beide benen verloren bij een vliegtuigongeluk maar niettemien Group Captain als ace werd met 23 neergehaalde Duitse toestellen. Sterke docu en een sterk cijfer wat mij betreft.

Op zondagavond klassiekeravond even aan de slag met deze A Hard Day's Night die ik niet kon laten liggen aangezien ik van jongs af aan altijd wel iets met The Beatles gehad heb. En eerlijk gezegd had ik hier wel iets van verwacht in de vorm van een documentaire, maar dat bleek bepaald niet het geval en eerlijk gezegd viel het dan ook meer dan een beetje tegen.

Want inmiddels had ik de informatie opgedaan dat het een halfslachtige comedy was die vooral gezien moet worden in de tijd van toen. En dat blijkt, want na de getoonde massahysterie in het begin, waar twee Beatles behoorlijk op hun bek gaan, is het flauwheid troef in de trein rond de opa van McCartney. Net zoals het terugkerende 'grapje' rond dezelfde man dat hij 'clean' is, typische Britse humor waarschijnlijk. Opvallend is wel hoe behoorlijk geknipt en gekleed het viertal hier nog is, de lossere periode met lange haren moet duidelijk nog komen.

Maar buiten dat, en natuurlijk het mooie tijdsbeeld, vraag ik me regelmatig af waar ik naar zit te kijken met op het flauwe af gort droge humor, dialogen en gedoe die nergens heen gaan met zelfs een Benny Hill achtige slapstick achtervolging. Juist, gaat het serieus worden? Neen, gelukkig fungeert de nog altijd ijzersterke muziek als welkome afleiding van een tegenvallende film. En gelukkig duurt dit zwaar tegenvallende geheel dan ook niet heel lang waarop ik slechts kon concluderen dat de muziek geweldig is maar zo'n product als een film me meer dan gestolen kan worden.

Even een griezeltje tussendoor met een kringloop vondst op de gok meegenomen genaamd Blood Creek. En de behoorlijke cast trekt bij voorbaat al het oog.

En ansich begint het veel belovend met een mooie stijl in zwart wit, een net zo sterke soundtrack en Fassbender die van meet af aan opvalt. Helaas is het vervolg daarna al vrij snel clichémarig met de kennismaking van working class hero Evan in een domme situatie waar politie alom aanwezig is, de paramedici hulp verlenen maar alsnog een verwarde omstander ongestraft met een wapen staat te zwaaien, iets dat op veel plekken mogelijk is maar niet in Amerika. Hoe bedenk je zoiets. Standaard de verwijten en het gewicht die aan Evan gehangen wordt terwijl hij juist de boel bij elkaar houdt na het verdwijnen van zijn broer. En na dit clichématige uitgekauwde beeld vraag ik me wel af waar dit heen moet want bijzonder is het allerminst.

Maar na de verschijning van Victor en de plotselinge jacht waarin Evan wordt meegesleurd wordt het allemaal toch weer iets interessanter waarop het lijkt dat men het aan de stok krijgt met de locals a la The Hills Have Eyes, Deliverance of Southern Comfort, toch blijft na een blik in de container, een hoop geren en chaotisch gedoe rondom de boerderij de ware crux nog even verborgen wat meer dan prima is. Wanneer die dan zo rond minuut 40 het toneel betreedt gaan we toch wel even next level en breekt pas echt de pleuris uit. En opzich zit Blood Creek dan echt wel even goed in de lift waar zat gebeurt, de nodige smerigheid voorbij komt en Fassbender in de vorm van Wirth toch een formidabele verschijning is.

Het einde vind ik dan weer een beetje zo zo met de kennis van Liese, het nodige aan domme gedoe en slechte keuzes, waar de oplossing en uitvoering dan opeens weer vrij gemakkelijk gaat. Maar goed, wat had ik dan verwacht, een Oscar-winnaar is dit natuurlijk niet en voor een avondje griezel is dit meer dan vermakelijk.

Vrijdagavond na Comandante was deze Britain and the Blitz aan de beurt en daarmee sowieso een interessant onderwerp hoewel ik er buiten 'The World At War' nog nooit veel van had gezien. Dus Netflix opstarten en draaien maar...

En de docu valt aanvankelijk meteen al op met fraaie ingekleurde beelden en een verhaal dat rustig wordt opgebouwd waar het niet meteen vol gas is met de terreurbombardementen. Want daar was in eerste instantie ook geen sprake van, mooi is dan ook het onwerkelijke beeld van de mensen kijkend naar de wolkjes van het luchtafweer en de toestellen hoog in de lucht in gevecht alsof het een film is of zelfs op een andere planeet gebeurt. De uiteindelijke terreurbombardementen beginnen, zo heb ik wel eens gelezen, per vergissing waar een eskader een woonwijk per abuis aanziet voor de haven of industriële doelwit waar ze het op gemunt hebben. Na de Britse represaille is definitief het hek van de dam en is het volgas op alles waar maar mensen wonen.

Toch focused de serie zich aanvankelijk daar niet heel erg op, want waar je veel meer luchtgevechten zou verwachten wordt het breder getrokken met het strategisch belang van het eiland, de kinderen geëvacueerd naar het platteland met een nare prikkel tot gevolg, het beeld met betrekking tot de burger op de grond, het beeld rondom Churchill, maar ook al die jonge mannen en dames onder de wapenen waar een variërende beeld van angst, bravoure, relaties, emoties en fatalisme voorbij trekt. En verschillende momenten hebben toch zeker een bijzondere prikkel overzicht zoals hoe de kinderen het beleefden, of de strijd om de St. Paul te behouden, de tragiek van de relatie tussen Denis en Edith of kerst in de metro.

Het is met recht een bijzondere tijd waar complete steden werden weggevaagd en weet Britain and the Blitz een mooi en breed beeld te creëren waarin alle aspecten wel zo'n beetje voorbij komen. Daarom een dikke voldoende wat mij betreft.

Een weekje lang zoveel mogelijk documentaires kijken afgetrapt met deze Oliver Stone over Fidel Castro. En ja, dan verwacht je toch wel wat aangezien het Oliver Stone betreft, de vraag is dan wel meteen waarom een docu over Castro? Uiteraard is het een hele bekende naam in de wereldpolitiek, de naam staat gelijk aan revolutie, en er is natuurlijk veel gebeurd in de jaren '60 tussen Amerika, Cuba en Rusland. Maar is die Castro nu echt zo interessant?

En laat ik dan ook maar meteen negatief en kritisch openen, want de gebruikelijke Stone aanpak qua drukke montage en schokkerige camera is meteen al een zwakte bod. Dat Stone dit gebruikt in zijn films is tot daaraantoe want dit kan van meerwaarde zijn, maar ik vind het totaal niet op zijn plaats tijdens een documentaire waar in de verteller, de geïnterviewde, interessant moet zijn en zijn verhaal moet doen. En dan leidt die gebruikelijke Stone-stijl erg af en voelt ongepast aan. Dan is er nog dat constante gekakel van die vertaalster, dat je drie mensen praktisch door elkaar hebt te kakelen in vorm van Castro, Stone en de translator wat ongelooflijk druk is, iets dat voor mij ook niet helemaal werkte en plus-plus is met de montage. Dan zou je kunnen zeggen dat de familiaire aanpak van Stone tegenover Castro een pluspunt is, maar daar krijg ik zo nu en dan ook de kriebels van zo dicht opgepakt in die auto terwijl Stone de persoonlijke spullen van Castro zit te bepotelen terwijl hij als een debiel zit te lachen. Het oogt te klef, net als dat gesprek na het eten waar de hele familie verveeld bij blijft zitten, of beter gezegd aan tafel hangt.

Toch heeft het geheel ook goede punten zoals de uitleg van Castro over de Cubaanse betrokkenheid binnen de Cuba-crisis. Zou het allemaal kloppen? Mwoah....martelt een Cubaan geen tegenstanders omdat dit niet in zijn 'morele denkwereld' past? Droom verder oude man, dat gebeurt overal, zelfs in het paradijs. Buiten dat wordt er toch wel een apart beeld van de man geschapen als praatgraag, vriendelijk, het volk dat volkomen idolaat is van de man, maar tevens een workaholic en familieman is. Goede punten zijn er absoluut, maar mij vang je er niet mij, de man als persoonlijkheid zegt mij verder weinig of niets en de wijze waarop Stone klef aan zijn lippen hangt werkt in dit geval niet mee aangezien hij graag controversieel is en altijd tegen de stroom in wil roeien waarop bij mij dan de vraag na afloop heerst of Castro nu echt zo bijzonder is of Stone de boel weer wil opschudden. Een drie voor de moeite.