Log

It would not have been appropriate.

Als vierde film viel de keuze op deze The Two Popes waar ik eerlijk gezegd geen idee bij had wat te verwachten hoewel ik wel op de hoogte was van de positieve reacties, vele prijzen en een sterke cast in de vorm van Pryce en Hopkins. Dat het de paus betrof die ons vorige maand is ontvallen samen met zijn voorganger had ik niet echt door, desondanks was er wel de interesse en die werd meer dan beloond door deze uitstekende en boeiende acteursfilm.

En opzich is het en hele stap terug, 20 jaar om precies te zijn, waar de 'nazi' verkozen wordt met een soms harde stellingname tot gevolg in de vorm van de gewone man op straat. Duidelijk is dan al het verschil tussen Ratzinger en Bergoglio, met de ene als harde oneliner die de kerk wil beschermen terwijl de Zuid Amerikaan een compleet andere insteek heeft. We vervolgen in ieder geval heel wat jaren later waar de jaartjes beginnen te tellen voor Ratzinger en Bergoglio op visite is in zijn buitenverblijf, helemaal duidelijk is het me overigens niet waarover de mannen in gesprek gaan wel is het meteen vuurwerk tussen de twee veteranen rondom uitstraling, richting en aanpak. En ik moet zeggen dat ik ademloos zit toe te kijken hoe Bergoglio wordt afgevallen alleen al vanwege zijn schoenen en het feit dat mildere en vergevingsgezindheide houding slechts een compromis is in de ogen van Ratzinger waar de laatste slechts oog heeft voor het beschermen van de kerk en hoe de tradities al ruim honderden jaren zijn geweest. Het is de botsing tussen conservatief en hervorming, tussen zelfbescherming en niet van de sokkel af willen vallen tegenover transparantie en met de tijd meegaan. En voor beide valt het nodige te zeggen.

Mindere fases heeft de film dan weer een beetje in de lange terugblikken rondom het eerdere leven en ervaringen van Jorge, nu zijn de verhalen en hoe die hem gevormd hebben rond de Junta natuurlijk van belang maar het relationele gedeelte en de keuzes op dat vlak niet zozeer, bovendien haalt het de vaart een beetje uit de film waardoor de interesse daar toch wat wegzakt. Maar buiten de discussies en verschillen tussen beide mannen ontstaat er toch een aanstekelijke en aandoenlijke band tussen beide, is het interessant hoe Bergoglio vooral uit eigen ervaring preekt en oordeelt, terwijl Ratzinger er voor uit komt nooit iets beleeft te hebben en contact met het leven en mensen te missen zelfs rept over de kwetsbaarheid van de eenzaamheid. Het is in die zin bijzonder hoe zulke mensen in hun eigen wereld leven. Het is de opmaat naar de switch die iedereen inmiddels zal weten met het vrijwillig terugtrekken van Ratzinger.

Het zou slechts het begin zijn van een karrenvracht aan schandalen waar Bergoglio mee te maken zou krijgen zoals een lek naar de pers, een bijzonder ongezonde sfeer onder de kardinalen, een financiële wanorde en schandalen, en natuurlijk het sexuele misbruik. Je moet er maar trek in hebben om die zwijnenstal uittemesten toch zijn de nieuwsberichten louter positief enkele weken na het overlijden. Het maakt mij verder niet zo heel veel uit of het allemaal wel klopt, of het wel correct is, en ongetwijfeld zal er ook wel iets smerigs of smeuïges te vinden zijn over Bergoglio. Een feit blijft voor mij dat The Two Popes een uitermate boeiende film is met twee acteurs in optima forma die er een uitermate boeiende geheel van maken die geen moment verveeld.

Nummertje drie van de dag was in ieder geval buiten de gebaande paden en genre's die ik graag zie met deze Grease, maar ik moet toegeven als musical-hater, dat Grease mede door jeugdsentiment toch wel boven de andere gehekelde dans en zangpartijen uitstijgt. Heel misschien neigt dit net als West Side Story een heel klein beetje naar guilty pleasure maar overstijgt het kwalitatief sowieso al dat andere gejengel, gegil en gehups.

En stiekem moet ik toegeven dat ik, toen ik dit zag als kind, Danny en zijn gang, waaronder ook Kenickie, toch best wel heel erg stoer vond, en eigenlijk zijn ze dat nog steeds wel. Hoe wil je een mannelijk publiek aanspreken of in ieder geval musical in een stoer jasje steken? Nou, misschien zo wel. Buiten dat valt het op dat Travolta en Newton John gewoon een ontzettend sterk koppel zijn met een onwijs veel chemie, iets dat nog eens benadrukt werd na Newton John's overlijden waar Travolta iets schreef van 'yours from the first moment I saw you and forever, your Danny'. Tja, zoiets spreekt voor zich natuurlijk. Buiten dat is Olivia Newton John natuurlijk een plaatje.

Maar goed, Grease biedt veel meer dan alleen Olivia, want zoals reeds gezegd mag de rest van de bende er ook zijn in de vorm van Kenickie, is Dennis Stewart sterk als gluiperige Scorpion, stoere wagen trouwens, en valt een karakter als Rizzo ook op als sterk en overtuigend. Grappig overigens dat sportjock Chisum, waar Sandy op een gegeven moment mee op date is, gespeeld wordt door Lorenzo 'Renegade' Lamas, en als je dat weet zie je dat best wel. Buiten dat vallen de liedjes op als sterk en overtuigend, want over het algemeen vind ik musical liedjes buitengewoon irritant en een hoog repetitief gehalte hebben. Sterker, de liedjes in Grease zijn gewoon ontzettend goed en mooie nummers, niet te vergeten wat een geweldige vibe er bijvoorbeeld om zo'n nummer als Greased Lightning heen hangt.

Heeft Grease dan geen minpunten? Mwoah...het is natuurlijk kolder dat iemand met een bakkes als Michael Tucci door moet gaan voor een tiener of jong volwassene, maar dat geld wel voor meer, tevens is Sandy haar Australische accent snel kwijt als ze gaat zingen. Het zijn details die snel vergeten zijn binnen een geheel met de nodige humor, de opvliegendheid rond Danny die zich tijdelijk op sport richt, is er veel vrouwelijke schoon aanwezig en lees ik dat er veel acteurs redelijk vroeg zijn overleden in de vorm van Conaway, Stewart, Charles en ook nog een paar dansers maar dat terzijde. Grease vermaakte en zo gaat deze musical net als West Side Story een goed cijfer krijgen. Het kan verkeren!

Verder met nummertje twee van de dag dat deze Pretty in Pink betrof, en inclusief Ringwald en de medewerking van John Hughes in het verlengde ligt van The Breakfast Club die ik degelijk vond maar mij verder niet raakte, en dat doet deze Pretty in Pink in nog mindere mate.

Zoals te verwachten hebben we het typerende beeld van de naar schoolgaande jeugd verwikkeld in de nodige relationele besognes of onbeantwoorde liefde in dit geval. En Andi kan in die zin rekenen op heel wat aandacht van verschillende jongens uit verschillende windrichtingen en dat is eigenlijk wel een beetje waar het geheel omdraait met Ringwald in de centrale rol, en ik moet zeggen dat ik de drukte nooit zo snap rond haar want ik wordt niet warm van deze dame maar dat is persoonlijk. Rijkeluisventje Blake doet dat wel net als arme en vooral irritante sloeber Duckie die het maar wat druk hebben om haar het hof te maken of haar voor zich te winnen.

Spader is na genoeg onherkenbaar, sowieso erg verwarrend vind ik dat Blake en Steff erg op elkaar lijken en ik ze wel eens doorelkaar haal, is Jon Cryer een nog grotere pain in the ass dan in Two and a half men, vind ik zo'n platenzaak met dat plafond echt geweldig, had ik graag een lerares als Margret Colin gehad, en is vooral de soundtrack heerlijk met Nik Kershaw, Orchestral Manoeuvres in the Dark, New Order beter bekend als wat ooit Joy Division was en het onbekende Talk Back. Maar buiten de muziek geloof ik het allemaal wel een beetje wat opzich jammer is want Pretty in Pink biedt toch wel iets meer dan kalverliefde rond Blake uit de upper class en Andi van lager allooi met een werkloze vader waar een bepaalde gevoel van afkeuring ontstaat. Het doet me soort van denken aan mijn moeder die mid jaren vijftig over haar oren verliefd was op één of andere kerel waar een relatie uitgesloten was vanwege het verschil qua kerk.

Maar helaas komt de diepere filosofie er onvoldoende of niet uit en blijft het een oppervlakkig gebeuren wat dat betreft met een beeld dat te cliché is om indruk te maken. Eindconclusie net als The Breakfast Club niet mijn ding en qua uitwerking een stuk slechter.

Op regenachtige Hemelvaartsdag maar even een film marathon ingelast te beginnen met deze Clue uiteraard tegengekomen bij de kringloop die me meteen bekend voorkwam en daarom niet kon laten liggen. Want zien deed ik dit al wel eens gedurende mijn jeugd of tienertijd, en volgens mij was dit toen best een leuke film, en dat is het nog steeds wel.

De inzet is duidelijk voor wie het spel kent met een lijk en de vraag wie het gedaan heeft, waar en met welk wapen, toch volgt er eerst een mysterieuze voorgeleide waar het de vraag is waarom men uitgenodigd is ondanks dat er al snel verbanden zijn en sprake van herkenning tussen alle betrokkene. Vervolgens gaat het pas echt los wanneer de wapens zijn verschenen en het licht de eerste keer uit gaat waarop alle chaos zich op hysterische en humoristische wijze kan ontvouwen. Want dat is vooral het gevoel en vibe die overheerst in een verhaal wat zich meer ontvouwt in een 'tien kleine negertjes' achtige verhaal waar er meer dan één moord is om op te lossen, en dat vooral in totale chaos doet met heel veel humor doet.

De cast is meer dan oké met Tim Curry, Christopher Lloyd en de zinneprikkelende Colleen Camp in haar interessante outfit, dik aangezette karakters met de zwarte weduwe, de handtastelijke professor en wulpse serveerster, en heeft de film naast de aanstekelijke kolder-achterige klunzigheid en ongemakkelijkheid ook eens nog lange scènes waarin de acteurs hun kundigheid kunnen tonen en schiet het alle kanten op met verschillende doden, heel wat volk op de stoep, geheime gangen, en heel wat verdachtmakingen, niet te vergeten de drie verschillende eindes die gepresenteerd worden, en dit toch allemaal in een aanstekelijke jaren '80 stijl.

Dan zou ik nog bijna de aftiteling geheel in Cluedo stijl vergeten die de film meer dan prima afmaakt als totaal product en een meer dan in te nemen film blijkt die geen moment saai is en waar genoeg te lachen valt.

De avond voor Hemelvaartsdag op traditionele wijze met Vietnam bezig, dus dat leverde na het eten eerst anderhalf uur de game Eve of Destruction die een map bezit die The battle of Dien Bien Phu heet, en daarna was dan eindelijk de film zelf aan de beurt die op Netflix staat. En voor deze film had ik al langer interesse, bekeek ik meermaals wat de mogelijkheden waren qua dvd en andere hardcopy, en kwam er uiteindelijk achter dat een dergelijk zeldzame en niet breed bekende film gewoon op Flix staat net als de andere titel van deze regisseur genaamd The 317th Platoon.

En waar the 317th Platoon een stroeve en droge aangelegenheid vormde is dat met Dien Bien Phu eigenlijk niet heel anders en moet je als filmkijker toch wel je best doen eruit te halen wat Schoendoerffer voor ogen had als oud veteraan die zelf de slag meemaakte en gevangen werd genomen door de Vietminh. Want eerlijk gezegd is het ontzettend zoeken die beginfase waar korte stukjes slagveld en oorlog ingeruild worden voor langere fases rondom journalist Simpson en diens sociale aangelegenheden met militairen, inwoners van Zuid-Vietnam en zoiets als het orkest en de bekende violiste. En eigenlijk is dat wel even een hard gelach, want wie een keiharde oorlogsfilm verwacht met twee uur lang loopgraven en beschoten soldaten komt toch wel bedrogen uit. En ik moet zeggen dat ik er ook wel moeite mee heb waar het begin van de film overheerst wordt door gepraat en dialoog en de soldaten ploeterend in de Muong Thanh vallei fragmentarisch voorbij komen en in die zin bijna bijzaak zijn.

Toch stabiliseert het enigzins en moet je op een gegeven even aanvoelen wat nu precies de bedoeling is met de soldaten anoniem ploeterend op de heuvels en tot de knieën in de blubber, terwijl Simpson een soort van menselijke barometer vormt die constant de temperatuur opneemt bij de militairen in de achterhoede, de gemiddelde burger, en het orkest voor contrast moet zorgen betreffende de onnodige opoffering en lijden op het slagveld, en waarvoor eigenlijk? De militairen doen het alleen vanwege hun kameraden, de gemiddelde Vietnamees is met een wedje bezig wanneer de strijd verloren is, en lijkt Simpson zoals gezegd vooral een spreekbuis voor wat er leeft onder de mensen. Gelukkig krijgt de oorlog iets meer airtime waar overigens weinig context nodig is en de beelden voor zich spreken met next level treurnis, lijden, opoffering en een aantal erg fraai gefilmde momenten zoals de heuvel met de tanks en enkele nachtelijke gebeurtenissen. Het is rauw, realistisch en de 'radiocalls' op het einde, van alle posities die onder de voet gelopen worden, zijn toch wel heartbreaking.

Het geheel ademt een bepaalde tragiek uit met naargeestige beelden waar Dien Bien Phu een grote tactische blunder betrof qua locatie in de vallei, met een positie die vanaf de grond gemakkelijk afgesneden kon worden en ook bemoeilijkt werd vanuit de lucht. Men had tevens niet verwacht dat de Vietminh zware artillerie in de bergen kon realiseren die de vallei domineerden en het landen van vliegtuigen zou bemoeilijken. Men demonteerde de kanonnen om ze in de heuvels weer in elkaar te zetten en ze dermate goed te camoufleren dat de Franse luchtmacht en artillerie ze niet uit kon schakelen. Overmoed en onderschatting zijn wat dat betreft key volgens het boek 'Ik val aan - volg mij' militaire blunders in de 20ste eeuw van M. Steketee en S. David waar de Fransen ook nog eens zwaar in de minderheid waren met 11.000 tegen 40.000.

Uiteindelijk is de film Dien Bien Phu toch weer niet bepaald de 'hit' waarop ik gehoopt had hoewel de film absoluut een interessant beeld schept, toch had ik graag iets meer oorlog en lijden van de mannen terplaatse in de versterkingen met prachtige namen willen zien. Desondanks een cijfer vergelijkbaar met The 317th Platoon waar deze Dien Bien Phu marginale beter is.

Klassiekerzondag bracht deze Red Sun waar ik geen moeite had deze mee te nemen bij de kringloop vanwege de artwork, cast en regisseur. Hoewel verder een onbekende titel kon dit toch niet anders dan een onbekende of vergeten klassieker zijn, maar zo pakte dat toch helaas net niet uit.

Zoals gezegd de voorwaarden zijn er met een sterke cast en een sfeertje in combinatie met muziek dat ik me regelmatig in een dik aangezette Tarantino waan. Het verhaal is wat dat betreft verder duidelijk rond een zwaard, een onwaarschijnlijke team up, en het zoeken naar Gauche waar bijna iedereen wel een appeltje mee te schillen heeft. Grappig is op zijn minst de botsing tussen de culturen die niet verder uitelkaar kunnen liggen met de eervolle Japanner en de narcistische boeven in het geval van zowel Gauche of Link. Wat ze willen doen ze geen oog voor eer, geweten of traditie die natuurlijk zwaar telt voor de Oosterlingen.

Maar het is niet alleen de zon die schijnt want Red Sun heeft ook regelmatig een luchtigheid en humor over zich die niet helemaal op zijn plek lijkt en de vibe zoals ik die zou willen ervaren verstoord. Buiten dat valt het geheel te vaak stil en is het een kwestie van hollen of stilstaan. Toch laat regisseur Terence Young, het brein achter gentleman spy Bond, zijn kwaliteiten zien binnen een geheel met veel strijdende partijen en een prachtige finale te midden van het riet, of suikerriet of wat het ook mag zijn, waarop Red Sun zich toch weer behoorlijk opricht ook al heeft de film moeite over de gehele lengte te boeien.

Red Sun is dan ook niet in film om in één keer te beoordelen en daarmee basta maar eerder een film die de te herzien mand in gaat voor een herkijk op termijn. En wie weet hoe de film dan valt, voor nu was het een kleine tegenvaller.

Gisteravond tussen de nodige gamerij en Boardwalk Empire seizoen 3 nog even een filmpje, en dat werd deze Carriers op Netflix waar ik achteraf concludeerde dat ik deze film al eens gezien had. En wellicht dat ik de film toen, 15 jaar terug ergens, best wel aardig vond, nu vind ik het een ronduit imbeciele film.

Heeft de film sterke punten? Mjoah...dat zeker, en daar zijn we opzich snel klaar mee. Want behalve een paar aardige geregisseerde momenten wanneer men door verlaten straten rijdt en een dumptruck vol lijken ziet inclusief een naargeestig muziekje, Chris Pine overduidelijk de beste acteur is binnen het geheel en zowel Perabo als VanCamp prettig zijn voor het uitzicht, zijn we daar snel door heen. Wat overblijft zijn toch wel een stel buitengewoon domme karakters, afschuwelijke beslissingen en nog dommer gedrag, laat ik het zo zeggen dat ik 80 procent van het getoonde ronduit achterlijk vind. En dan spreek ik nog niet eens over de zogenaamde maatregelen tegen besmetting, want tegenwoordig is iedereen kennelijk expert maar is het beeld van het viertal best logisch. Want men improviseert, men heeft geen kennis dus zijn de ideeën er best wel met ontsmetten, de mondkapjes en handschoenen, maar is het dan wel weer erg dom om een auto te gaan delen.

Maar dat buiten beschouwing gelaten, echt hele grote zucht, waarom doe je de motor van de auto uit bij de blokkade in het begin? Ja ja, benzinebesparing, maar je wil toch snel weg kunnen zoals nu? Sowieso mis ik een beetje de urgentie waar men al bier drinkend en surfplankjes op het dak onderweg is alsof men eerder springbreak heeft dan dat er sprake is van een rondgrijpende epidemie. Kogels verspillen, gekluns op de duikplank, rondracen op de golfbaan...wil je een ongeluk krijgen met ernstige blessure of verwonding? Ziekenhuis en dokters zijn er niet meer in die hoedanigheid. En dan de gebruikelijke fouten zoals niet bijelkaar blijven, of op zijn minst een team up voor controle en veiligheid, of het in het donker buiten ronddwalen. En dan hoe men de andere auto voor brandstof tot stoppen dwingt. Het is regelmatig de vraag of men nu met levensbehoud bezig is of juist zo snel mogelijk naar de tering wil want het is allemaal zo dom mogelijk.

En daar kan zelfs een goed opgebouwd moment als het achterlaten van Bobby niet veel meer aan doen. Toch is er regelmatig de hand van een regisseur die opzich wel een dingetje kan bouwen, en zeker oog heeft voor gevoel en plaatjes, jammer dat het geheel dan zo ontzettend lijdt aan dommige karakters en een slecht script. Geen voldoende wat mij betreft.

Zaterdagavond laat als afsluiter nog even de Blade trilogie afmaken met deze Trinity, het deel van de drie die ik mij het beste kan herinneren en wellicht het meest recentelijk gezien heb. En anders is de uitermate goed gevormde Jessica Biel wel een goede reden om te onthouden.

Een automatische vraag bij dergelijke vervolgen en trilogieën is dan toch altijd of het nodig is, of het nog iets toe gaat voegen, wat men er precies mee wil. En dat is uiteindelijk met deze Trinity niet anders. Want wat hebben we nog niet gezien dan? Het gaat toch alleen maar een herhaling worden? Maar goed, laten we niet te kritisch worden waar Blade andermaal de strijd aangaat met zijn valse soortgenoten en hierbij hulp krijgt uit onverwachte hoek. En dat is nodig want hier treft hij toch wel zijn zwaarste tegenstander en wordt ie van alle kanten aangevallen inclusief justitie. Maar toch, waar die zogenaamde val op slaat in het begin is me een raadsel met één of ander imbeciel die zich moedwillig laat doden, en dat ook nog als laatste, en precies voor de camera zoals men bedacht had, yeah right. Qua verhaal gaat het niet goed worden als we zo gaan beginnen.

Desondanks is het regelmatig best genietbaar met een film die geen moment saai is, veel en goede actie heeft, tevens een lekkere en vlotte vibe en vooral op een goede cast kan rekenen. Minpunten zijn toch vooral dat we het allemaal al eens gezien hebben, de film te lang duurt, Reynolds met zijn typische humor en mimiek regelmatig niet op zijn plek is in dit geheel en het vooral rond hem regelmatig aan de flauwe kant is. Toch valt er ook genoeg te genieten vooral wanneer Biel natuurlijk in beeld is, en Purcell een prima bad guy betreft. En uiteindelijk weten we dat het allemaal wel goed gaat komen dus verrassen doet het allemaal niet. Bij de eerste Blade film komt het dan ook niet in de buurt maar is best oké als vermaak en staat op gelijke hoogte met het tweede deel.

Op de vroege zaterdagavond opzoek naar een filmpje waar ik echt zin in had en dat werd deze Alien Romulus die wellicht niet het beste van het beste is maar waar ik wel erg geïnteresseerd in was.

En zoals te verwachten is het zoeken in de beginfase met een kort retro beeld van oude apparatuur waar meteen duidelijk is dat het visueel goed in elkaar gaat zitten. Desondanks is het de vraag waar we zitten met dit clupje volk waarvoor een aanvankelijk weinigzeggende en onbekende cast is opgetrommeld en het net zo de vraag is hoe dit in de Alien reeks gaat passen. En uiteindelijk doet het verhaal er amper toe met de reis naar een andere planeet waar men eerst nog de cryo-pods willen halen/stelen uit een verlaten en rondzwevend ruimteschip of station. Hoe komen ze zelf aan dit ruimteschip? Hoe weten ze dat dit andere vaartuig daar drijft? Hoe weten ze dat die apparatuur daar in zit? Waarom komt niemand anders op dat ding af? Waarom wordt dat niet opgeruimd of weggesleept want daar zit toch altijd geld in? Het verhaal rammelt wat dat betreft aan alle kanten of ik heb dingen gemist, maar laten we eerlijk zijn dat het er amper toe doet.

Wat er wel toe doet? Dat men eenmaal in die ene cryo ruimte iets laat ontwaken wat beter in slaap had kunnen blijven. Het is deze fase waar we op zitten wachten en het feest kan beginnen en dat doet het dan ook wel goed met een sterke soundtrack en goed opbouw rond de twee opgesloten mannen. Want de sfeerschepping is meer dan goed, zijn de settings mooi duister en naargeestig, is de soundtrack wat mij betreft ook 'top notch' en wordt het simpelweg interessant wanneer de creepy crawlers in actie komen. En het moet gezegd dat Romulus dan toch best wel genietbaar is een sterke visuele stijl, de aanwezigheid van Ash in die zin een leuke verrassing is, Rain zeker niet voor de poes is en wat mij betreft en überhaupt lekkerder dan Weaver en vooral de hybride op het einde best wel next level is. En een aantal dingen zijn echt wel knap gemaakt zoals de scène met al het rondzwevende zuur.

Minpunt is dan toch wel weer dat de film eindelijk niet zo heel veel nieuws toont en voor het gevoel een kwartiertje te lang duurt. Vermakelijk is het desondanks best wel ook al komt hij niet in de buurt van de eerste en de tweede Alien of Prometheus wat dat betreft.

Een Carpenter laat ik niet liggen dus zodoende ging deze Starman, kringloop vondst uiteraard, mee naar huis. En bij het lezen van de omschrijving kwam mij deze erg bekend voor en was er de interesse, ook al is het verre van een Carpenter zoals we Carpenter kennen.

Desondanks is de hand van Carpenter wel te zien in de opbouw in combinatie met muziek en heeft het geheel een aparte vibe zo vlak na het neerstorten en de vorming van Scott, tevens wanneer hij contact heeft met zijn 'thuis' en een rendezvous afspreekt. De focus ligt daarna toch vooral op het duo Jenny en Starman die onderweg zijn naar de afgesproken plek, met Jenny die verschillende malen de benen probeert te nemen, zich toch verschillende malen laat verrassen door Starman en zijn gaven, terwijl ze achterna gezeten worden door de instanties die maar wat graag een alien in de kraag vatten. En het moet gezegd dat Starman absoluut zijn momenten heeft met een leuke Karen Allen, een goed acterende Bridges die een Oscar nominatie mocht ontvangen voor deze rol, en bijzondere momentjes zoals met het hert die ik herkende en de twijfel weg nam of ik dit ooit gezien had.

Toch is het niet alleen de zon die schijnt met een film die net iets te lang duurt, het gevoel geeft dat het of hollen of stilstaan is, en humor die vaak naar het flauwe neigt en niet des Carpenter's is en ook niet echt bij een dergelijke film past. Desondanks moet de achterliggende gedachte van de film niet vergeten worden rond het concept liefde en binding zoals alleen de mens dat beleeft en daar uniek in is. Tevens is er het contrast tussen de treurende Jenny en de ontdekkende Starman die van de wereld en zijn geneugden geniet en natuurlijk het houden van en loslaten zoals op het einde, iets dat me op jonge leeftijd best al wel aangreep.

Topperdetop is Starman dan ook niet en is niet echt een Carpenter zoals we Carpenter gewend zijn met suspense en horror waar Starman toch vooral gelaagder en een hele andere focus heeft die niet perse slecht is. Een stabiele 3,5 wat mij betreft.

Ooit bij uitkomst eens gehuurd samen met een klasgenoot, maar buiten de aanzienlijke voorgevel van Jolie maakte het destijds weinig indruk en was er weinig waard om te onthouden op dat vlak. Desalniettemin er toch maar eens doorgedraaid voor een comment op de maandagavond en eigenlijk toch wel tot de conclusie gekomen dat het erg weinig om het lijf heeft.

De game speelde ik overigens nooit dus op dat vlak heb ik er niets mee en heb ik ook geen referentiekader of de game in die zin gevolgd wordt of dat het herkenbaar is. De opening verraadt in ieder geval al dat het veel zal gaan om het visuele, spektakel en veel over the top gaat zijn maar verder eigenlijk weinig te bieden zal hebben. En zo zien we hoe de rondborstige archeologe, standaard uitrusting twee Heckler en Koch USP pistolen, wie heeft dat nu niet, in één of andere simulatie in een tempel een cyberbeest of robot afmaken met echte munitie, waar ze ook nog sterker dan een robot blijkt en met de nodige flauwe humor op de koop toe Juist, laten we eerlijk zijn dat dit voor kleuters is.

En zo vervolgd het geheel zich met vooral leegheid waar Jolie een beetje zwoel onder de douche staat te doen, of als een dwaas door de jungle raced, en ze het vooral niet koud lijkt te hebben in winters Siberië. Het is stompzinnigheid ten top waar ook nog wel eens een foutje gemaakt wordt zoals de UPS guy die het verwoest huis van Lara betreed, de deur open staat en hij die open laat, maar vervolgens zit vanuit een andere camera punt opeens de deur dicht. Het licht werkte zeker niet mee. Grappig is op zijn minst dat haar echte vader haar vader speelt en maken Craig en Glenn er het beste van in een vlak plot rond Illuminati, een of andere 'alignment' en iets met heerschappij waar een karakter als Lara ook altijd meteen weet wat ze doen moet in het geval van de locaties. Hoe dan? Het is allemaal onbekend.

Afijn, het mag duidelijk zijn, niet mijn ding, inhoudelijk van laag niveau en dat moet dan 115 miljoen gekost hebben. Om dit uit te zitten was wel enige moeite vereist en snap ik waarom ik er weinig meer van wist.

Een beetje jeugdsentiment in de zin van dat we deze zagen eind jaren '80 begin jaren '90, en dit was toch wel waar je als gehele familie voor ging zitten en accepteerde als acceptabel en vermakelijk product uit die tijd. De vraag was wat vind ik er anno 2025 van nadat ik de film toch minstens 20 jaar niet heb gezien, want op de tv wordt deze niet meer uitgezonden zo lijkt.

Afijn, het verhaal mag duidelijk zijn rond 'cave dweller' Dean in actie als timmerman op het luxejacht van de omhoog gevallen en arrogante Joanna en daarmee een dame die best wel een lesje in manieren en nederigheid mag krijgen. En wonderwel komt er een opening dat Dean zijn kans grijpt om 'posh' Joanna een behoorlijke hak te zetten en haar wijs te maken dat zij zijn vrouw is en moeder van de vier rebellerende kids van Dean. Cliché? Mwoah. Voorspelbaar? Yup! Flauw? Misschien. Vermakelijk? Best wel. Want de negorij waar Joanna in terecht komt is niet mals. Wel bijzonder is dat ze ondanks haar geheugenverlies nog wel bepaalde karaktereigenschappen heeft zoals een bepaalde arrogantie en betweterigheid terwijl dat ook eigenlijk weg zou moeten zijn als je het mij vraagt.

Wat volgt is toch wel een aangename en grappig bonding tussen Dean, de kinderen en Joanna die inmiddels naar de verloren vrouw en moeder Annie is omgedoopt. En het moet gezegd dat de chemie toch echt wel goed is wat niet zo raar is aangezien Hawn en Russell hier al jaren een stel zijn, daarnaast is het leuk hoe de aanvankelijke weerzin omslaat naar een hart voor de kinderen en groeit in de rol als moeder en het huis richting het einde er gezellig en verzorgd uitziet als een thuis. De ontwikkeling en eindfase laat zich daarna raden maar doet verder geen afbreuk aan een film die natuurlijk geen topper is maar best oké voor een keer en herkenbaar voor de jaren '80. Leuk om weer eens gezien te hebben is dan ook het gevoel dat het meeste overheerst.

Uiteindelijk geen zin om muziek te draaien dus toch ook nog maar even een oudje op klassiekerzondag en dat werd deze Gambit en daarmee een totaal onbekende film die ik vooral vanwege de cast had meegenomen.

Afijn, Gambit dus met Caine zoals bijna gebruikelijk in de rol van gentleman schurk die met de introductie van Nicole wel heel gemakkelijk binnen een half uur een kraak zet. Maar wat is de catch hier? Het blijkt slechts het plan wat we in grote lijnen zien en nog uitgevoerd moet worden en zoals te verwachten blijkt dat toch allemaal niet zo gemakkelijk te gaan als in het begin getoond. Zelfs de kennismaking met de praatgrage Nicole gaat niet eens zoals gedacht en heeft nogal wat voeten in de aarde, en op die wijze vervolgd de film zich met vooral tegenslag, humoristische situaties, een boef die toch eigenlijk helemaal niet zo snel en scherp is en Nicole die zich ontwikkelt als een spitsvondige dame die tegen haar wil in de situatie regelmatig redt.

En op zich is dat best geinig, met een kraak die eigenlijk dreigt te mislukken, nergens uitpakt zoals gepland en een Shahbandar en hoofd beveiliging die van meet af aan onraad ruiken rond het stel. Nee, zo gemakkelijk gaat het niet lukken met een Shahbandar die niet op zijn achterhoofd gevallen is en een spelletje met hun speelt waar zoals reeds gezegd vooral de dame de slimste en scherpste van het stel blijkt. Dit alles in een typisch niet al te serieus, licht humoristisch, jaren '60 jasje gestoken, typerende muziek en een prima afloop. Weliswaar is het hier en daar wat voorspelbaar en zal Gambit geen volle zalen trekken of prijzen winnen maar als avondje vermaak voldoet dit oudje prima.

Zondag einde van de middag begin van de avond deze dvd even aangeslingerd aangezien zondagsavond altijd wel om muziek draait. Dus met al het sportgeweld met de Giro, F1 en ontknoping Eredivisie vers in het geheugen aan de Pink Floyd, en dat is een band die ik meer dan behoorlijk kan waarderen en inmiddels aardig wat van verzameld heb. Dus dan is er wel een basis van interesse voor zo'n film hoewel een kameraad mij al waarschuwde dat het vager dan vaag was. En daar kan ik hem niet ongelijk in geven hoewel ik op dat vlak dingen beter oppak dan hij dat doet.

En ga er maar aanstaan wat dat betreft met een verweven beeld van een afgestompt en lethargisch hoofdpersoon in de vorm van Pink, afgewisseld met heftige oorlogsbeelden en een totalitaire beeld op straat met anarchie, opstand en een hard ingrijpende politie. Juist, een Google search doet snel blijken dat het om semi-autobiografische dingen zou gaan van Roger Waters, de geestelijke en fysieke toestand van Syd Barrett en een algemene weerzin op oorlog. Voeg daar dingen aan toe als verlatingsangst, een vicieuze cirkel van negativiteit en geweld en isolement en je hebt toch een gelaagd psychologisch geheel. Daarnaast is het allemaal behoorlijk kunstzinnig te noemen, zijn de tekenfilmbeelden op het einde natuurlijk onmiskenbaar wat de videoclip van Another Brick in the Wall betreft en schuilt in het schoolgebeuren natuurlijk een aanklacht tegen de gemiddelde gehersenspoelde eenheidsworst.

Toch heb ik er echt helemaal niets mee ondanks dat de muziek natuurlijk ontzettend genietbaar is en ik wel zoiets heb van dat ik op korte termijn waar weer eens het nodige aan Pink Floyd moet draaien. Doch deze film is niet aan mij besteed. Drie sterren voor de moeite.

Twee weken terug op de gok meegenomen bij de kringloop omdat het een totaal onbekende titel is, een Quality film collection wat toch altijd wel een gokje waard is hoewel het net zo vaak teleurstelt, en omdat ik Scoot McNairy altijd wel oké vind. Maar helaas...

En het is even zoeken in het begin waar Andrew aankomt in een onveilige situatie en opzoek is naar...? Ja, naar wat? En wie is Andrew eigenlijk? Hij blijkt door zijn werkgever op het spoor gezet te zijn van zijn dochter om die veilig naar huis te loodsen. Een beetje duidelijkheid, maar toch blijft het zoeken waarom een fotograaf voor zoiets gestuurd wordt, wat het verhaal is van Samantha en wat de twee daarna van plan zijn. Echt slecht is de film niet die opzich wel een aparte stijl heeft en eigenaardige vibe. Desondanks blijft het zoeken met deze Monsters die maar niet op gang lijkt te komen en net zo min duidelijkheid biedt waar het nu eigenlijk heen wil.

En dat is het eigenlijk wel zo'n beetje met een film die nog het meeste in die zin op een roadmovie lijkt, er niet echt sprake is van een interessante of sterke chemie tussen Andrew en Sam, daarentegen wel een paar keer de mooie natuur van Mexico biedt en uiteindelijk als clou waarschijnlijk heeft dat een monster vaak niet een monster hoeft te zijn, het wezen doet namelijk niets bij het tankstation, en monsters juist vaak een gevolg zijn van stigmatisering. Maar dat zeg ik allemaal wel maar haal ik ook onvoldoende uit de film. Eindresultaat is dan ook dat Monsters er op papier ongetwijfeld erg interessant uitzag maar buiten dat niets toevoegt. Kijken is eigenlijk zonde van de tijd en dan ook geen voldoende voor dit geval.

Een verrassende film om tegen te komen bij de kringloop aangezien de verversing op dat vlak qua leeftijd stokt, en dan ook nog op Blu Ray. Tja, dat liet ik niet liggen natuurlijk. Dat de film niet zo best scoorde had ik al begrepen desondanks leek het een behoorlijke weekendafsluiter voor afgelopen maandag. En al snel bleek dat dit niet een topper betreft.

Michael Mann is sowieso voor mij een garantie op hit or miss, want waar de goede films echt goed zijn vallen de tegenvallers echt wel een beetje tegen. En dat bleek deze Ferrari weer eens te bevestigen waar Mann naar het schijnt tientallen jaren mee bezig geweest is. Het is dan vervolgens ook een caleidoscopische beeld dat Mann schijnt te willen creëren van Enzo, en met name het woelige water waar hij op dat moment in vertoefd. Nakend faillissement wat het merk aangaat, zware relationele problemen en een race die gewonnen moet worden om weer ademruimte te creëren. Tel daarbij op het lastige karakter dat Enzo zelf is plus verschillende familie issues zoals broerlief en je hebt toch heel wat.

En wellicht dat dit bottleneck is waar Mann eigenlijk teveel wil in een film die op de hoes betiteld wordt als de beste racefilm ooit terwijl de film toch de meeste tijd besteed aan de keuze tussen Laura en Lina en de mogelijke consequenties. En eerlijk gezegd zagen we dat allemaal al in de film uit 2003 die ik ronduit saai en langdradig vond, dus gezien de naam Mann had ik toch wel iets meer spektakel en focus op andere zaken verwacht. Dan wordt er gezegd dat de film lijdt aan dezelfde ziekte als Scott's Gucci maar daar ben ik het niet mee eens, een verschil van dag en nacht wet die vergelijking betreft. Toch is het niet heel slecht wat we te zien krijgen in deze film hoewel ik me dan wel weer een beetje irriteer aan de twee crashes die we te zien krijgen want waar de eerste crash van de testcoureur al niet om aan te zien is vind ik de Portago crash nog erger en veel te overdreven en vooral lelijk. Jammer want vooral die laatste crash is wel een voetnoot in de geschiedenis van Ferrari en de Mille Miglia race.

Maar zoals gezegd heeft de film ook goede punten met een behoorlijke cast waar ik echter nooit fan van Woodley zal worden, de rest doet wat het moet doen, de film een aangename nostalgie uitademt, de race en de wagens er prachtig uitzien en het geheel regelmatig een fraai gevoel van Italiaanse chaos en drama heeft dik aangezet met opera achtige muziek. Het is dan ook niet zo zeer dat Ferrari als film slecht is maar eerder dat de balans, de mix, onvoldoende is afgesteld en niet klopt. Daarnaast zakt het tempo op bepaalde momenten totaal onderuit vooral in de fases waar de familiare problemen de nadruk hebben en daarmee eigenlijk het minst interessante, en helaas krijgt dat toch de meeste airtime. Dit resulteert toch wel in een erg zware en lange zit en een film die zelden echt weet te boeien en dat is best wel zonde. Drie sterren is wat de film krijgt waarmee ik mij aansluit bij de algemene consensus.

En met deze Dorp aan de Rivier het regiedebuut van Fons Rademakers, naar men zegt genomineerd voor de Oscar beste buitenlandse film en in een mooie Quality film collection uitvoering. Meenemen en gewoon proberen denk ik dan maar, hoewel ik verder geen idee van de inhoud had. Wel begrijp ik dat het verhaal gebaseerd is op het gevierde boek van Antoon Coolen, en net als in het geval van Toon Kortooms en diens 'Help de dokter verzuipt', de lading in die zin niet dekt als ik andere gebruikers zo mag lezen.

Zonder de kennis van het boek kijkt de film aanvankelijk prima weg met de excentrieke dokter, de fraaie cinematografie qua belichting en contrast en niet te vergeten de typische Hollandse plaatjes, is de zwart wit stijl altijd mooi, en wordt het dorp verder gevuld met bijzondere karakters, want zo de waard zo zijn gasten en dat geld net zo voor de excentrieke dokter en zijn aparte clientèle. In die zin is het een optelsom van mooie plaatjes en rare karakters en hebben we een typerende beeld omtrent de sokkel waar de wijze dokter opstaat, zijn zaken en werk een kwestie van leven of dood kunnen zijn, en hij weinig tegenspraak duld van het onwetende volk.

Resultaat zijn enkele bijzondere gebeurtenissen, dialogen en ruzies waar de gemiddelde dorpsbewoner een God vrezend en verder een dommig iemand is in een harde tijd, hebben we een aantal bijzondere gebeurtenissen zoals de oversteek van de rivier en weer terug, ademt het geheel nostalgie uit, zijn de sneeuwbeelden prachtig, en heeft dokter Max Croiset toch maar een erg bekende stem zonder dat ik die kan plaatsen. Het geheel is op zijn minst bijzonder te noemen, maar verder heb ik er niets mee. Een drie voor de moeite.

En toen waren we alweer aanbeland bij de laatste van het stapeltje oorlogsweek en daarmee met deze The Enemy Below een film die ik vorige week pas tegenkwam bij de kringloop en ik nog snel toegevoegde aan het stapeltje net als The Bunker. En ergens kwam mij dit erg bekend voor, had ik deze film al niet? Had ik deze al niet gezien? En het antwoord gold nee op beide. Lijkt het dan heel erg veel ergens op? I guess...

Het verhaal is verder duidelijk zat rond een jager op patrouille die vervolgens een U-boot op het spoor komt en de jacht vol aan gaat, en waar er aanvankelijk twijfel was onder de bemanning van het vaartuig was over hun kapitein Murrell blijkt dit toch een uitermate capabel officier te zijn. Het resultaat is een krachtmeting tussen twee kapiteins beide door de wol geverfd en niet op hun achterhoofd gevallen en buiten dat twee sterke acteurs die met overtuiging hun rol spelen in het geval van Mitchum en Jürgens. Het is met recht een stevig duel tussen twee kanonnen te noemen wat we daarna te zien krijgen.

En het vervolg wordt prima in beeld gebracht met alle protocollen en handelingen rond de dieptebommen, de tactiek van de jager om de U-boot uit te lokken en de maatregelen die de U-boot kapitein weer neemt om aan de sonar van de jager te ontkomen, wat dat betreft een mooi spel tussen jager en prooi die net zo gemakkelijk om kan draaien. Fraai in beeld gebracht alle handelingen op het achterdek en de zware explosies van de dieptebomaanvallen terwijl Mitchum op de open brug staat en ziet er zelfs indrukwekkend uit. Het geeft te denken wat een dergelijke explosieve kracht onder water met een U-boot doet. Verder is het vooral Jürgens die koud als ijs de jager probeert af te schudden waar de mannen uiteindelijk in een mooie finale tegen overelkaar komen te staan.

Das Boot is het natuurlijk niet of welk andere modernere en vlotte film, want buiten de gevechtshandelingen om gaat The Enemy Below niet bepaald de diepte in en stroopt zo in het begin ook nog wel eens. Toch tekent The Enemy Below een meer dan goed beeld rond de oorlogsvoering op en onderwater. En dan zou ik nog bijna de mooie filmposter vergeten.

Op de late avond na het tegenvallende Zombie Massacre deel 2 opzoek naar nog iets dat wel lekker ging vallen en zo bedacht ik me dat ik twee weken terug deze Freaks of Nature op de kop had getikt. Wist ik wat het was? Nee. Verwachtte ik hier veel van? Geen idee. Beviel het uiteindelijk? Jazeker, want hier zat ik vanaf het begin lekker in.

De opening doet denken aan Scouts Guide to the Zombie Apocalypse meets Slither of Shaun of the Dead, had gisteren nog een titel in gedachten waar ik nu even niet uit kan komen, en doet de gebruikelijke stap terug in de tijd waarop niet meteen de beste fase van de film aanbreekt. Want vooral de introductie van de tieners thuis is aan de lange kant en lijkt Nicholas Braun als Dag een miscast met zijn verveelde zeurderige intonatie. Toch verveelt het geen moment met de omstandigheden van een 'gemengde' school waar vooral Twilight op vrij hilarische wijze op de hak wordt genomen maar eigenlijk niet veel verschilt van de gemiddelde andere school met groepjes, kliekjes, zwarte schapen, outcasts en de gemiddelde hunk, en natuurlijk pesterijen en weet wat meer.

Maar uiteraard blijft het daar niet bij waar in het vervolg War of the Worlds, The Day the Earth stood still en wellicht nog een toefje Faculty, op de hak worden genomen en dat doet Freaks of Nature meer dan prima met een behoorlijke cast waar Braun zich na een matig begin goed herstelt, Hudgens natuurlijk leuk is, Davis natuurlijk om op te vreten, die mocht mij wel eens bijten, daarnaast heeft het bij tijd en wijlen iets brutaals wat mede komt door de punkerige soundtrack die vooral in het begin nogal eens klinkt. In de school slaat het weer heel even dood en de reden van het buitenaardse bezoek en de riblets fabriek slaat natuurlijk nergens op. En eerlijk gezegd is het vervolg daarna een rommeltje, maar wel een vermakelijk rommeltje, zeg maar gerust leuke chaos waar ik toch regelmatig even lekker om heb zitten lachen. Beter dan Scouts Guide of Shaun is dit natuurlijk niet maar ontzettend vermakelijk wel zeker.

Na een herziening van Im Westen Nichts Neues eerder op de avond was ik aanbeland bij deze Zombie Massacre waar het me vooral om dit deel te doen was met een link naar het Derde Rijk. En na het verschrikkelijke eerste deel had ik hier wel een beetje vrees voor want met dezelfde producent en regisseurs zou er vast weinig verbetering in zitten en dat bleek maar al te waar.

Moet ik een pluspunt benoemen? Ach ja waarom niet, en wellicht kan er zelfs nog twee uitpeuren want de grime en zombies zien er best oké uit en Lucy Drive is leuk voor het uitzicht. Maar verder....Oh mijn God. Het is allemaal zo slecht qua acteren, dialoog en tweetal soldaten die er veel te oud uitzien voor front dienst. De CGI is verschrikkelijk om nog maar te zwijgen over een aantal 'dramatische' momenten, aangezwengeld door slowmotion en moeilijke gezichtsuitdrukkingen, die vooral lachwekkend zijn.

Afijn, het mag duidelijk zijn dat ook dit deel weer bijzonder slecht is, de dvd het beste bestempeld kan worden als chemisch afval en iedere uitgegeven dollar aan budget pure geldverspilling. Niet aan beginnen of anders snel vergeten is mijn devies.

Vrijdag aan de slag met deze The Bunker waar ik blij mee was deze tegen te komen bij de kringloop. Zien deed ik dit al eens in mijn jeugd/tienertijd waar mijn vader en ik toch verlekkerd de tv aanslingerden voor iets als dit. Nu vermoedt ik dat het me destijds tegenviel als zijnde weinig spectaculaire en geen oorlog, iets waar ik nu natuurlijk wel anders tegen aan kijk en The Bunker inschaal als goed tijdsdocument uit de jaren '80.

Het beeld is in ieder geval duidelijk met Hitler die de wijk naar zijn bekende bunker neemt en verder natuurlijk volledig parallel loopt met Der Untergang uit 2004. En dat vind ik toch wel opvallend aangezien het boek van Joachim Fest waar Der Untergang opgebasseerd is in 2001 uitkwam, maar wellicht dat eerder werk van Joachim Fest, die niet voor niets de biograaf van Hitler genoemd wordt, gebruikt is en begin 2001 tot een samenvatting van de laatste dagen gemaakt is. En eigenlijk zien we daarom niets nieuws met een aftakelende Hitler, diens woede uitvallen, de rol en tegenwerking van Albert Speer en in het algemeen de laatste dagen met de secretaresses, de trouwerij, de Goebbels familie, het lot van Feigeling en de berichten van buitenaf betreffende Göring en Himmler. Voeg daar een prima cast aan toe met Hopkins die niet kan wedijveren met Ganz maar het opzich prima doet, en Eva Braun zou willen dat ze zo knap was als Susan Blakley maar dat terzijde, en Piper Laurie als de ijskoude Magda Goebbels, een rol die haar op het lijf geschreven is.

En eigenlijk vinkt The Bunker alles netjes af, toont het ook nog fraai de machtswellust van Martin Borman, kan me niet zo herinneren dat dit in Der Untergang ook zo is, is de valse hoop en idolisering van de kokkin schrijnend en zien we dit ook niet echt in Der Untergang waar het algemene beeld van een 'stark raving mad man' meer overheerst, maak men zich een beetje af van het bekende moment met de Hitlerjugend en het trillende handje af binnen een slecht decor en beeld van afstand, en zijn de enige slechte punten de behoorlijke speelduur en het tempo dat veelal aan de trage kant is. En het is jammer voor The Bunker dat het zo'n overtreffende trap van een grote broer heeft in de vorm van Der Untergang want daar klopt gewoon alles aan. Desondanks is deze The Bunker ook goed vooral gezien de leeftijd en kan gewoon voor een product uit 1981 als solide en sterk benoemd worden.
Daarom is The Bunker voor mij een prima film/serie en fraaie toevoeging van mijn collectie.

En verder met oorlogsweek wat deze Jacob The Liar opleverde die ik vanwege de slechte cijfers op MM al regelmatig liet liggen bij de kringloop maar vanwege de Mei week toch maar eens mee nam.

En het moet gezegd dat de film opzich een interessante benadering heeft van een zeer duister en somber onderwerp dat we altijd al in die hoedanigheid zien. Slechts La Vita è Bella slaat een andere weg in net als Catch 22 die het ook vanaf een humoristische en schertsende kant benadert buiten het feit dat de laatste een totaal andere setting heeft. Het verhaal is verder wat dat betreft duidelijk met Jakob die een nieuwsbericht hoort waaruit blijkt dat de Russen dichterbij zijn dan gedacht en verwacht wordt. Wanneer zijn 'nieuwtje' pessimistisch ontvangen wordt begint hij met zelf bedachte nieuwsberichten om te proberen het moraal van andere getto-inwoners op te vijzelen. Want hoop doet immers leven...

De cast is op het oog meer dan oké met zat bekende namen en is soundtrack Klezmer achtig wat uiteraard met een bepaalde vrolijke stijl bij de schertsende toon van de film past. Toch is het geheel niet helemaal zonder spanning met het voorbij trekken van de veewagons en de dreiging van praatjes aangezien men denkt dat Jakob een radio heeft en een 'snitch' dat vroeg of laat meld bij de Duitsers. Heel wat zou je zeggen, ook het humoristische feit dat Jakob opeens populair is. Maar nee helaas, echt lukken wil het niet echt met deze Jakob the Liar die weliswaar nog punten scoort met zijn afloop die tegenstrijdig is met de rest van de film qua toon, maar buiten dat vooral ontzettend langzaam en traag is en ziet Williams en anderen er verrassend goed op het gemiddelde hongerdieet in een getto. Buiten dat slaat de humor niet aan, waarschijnlijk zou het geheel prima in elkaar passen als toneelstuk maar als grote Hollywood productie met een prijskaartje van een schrikbarende 45 miljoen dollar is dit toch wel een bijzonder teleurstellende film. Afijn, snel op naar de volgende film.

Begin oorlogsweek nummer 2 leverde maandagavond deze John Rabe op wat een bekende titel is, ik vaak heb zien liggen in de winkels en kringloop, maar ook even vaak liet liggen. Want na tegenvallende ervaring op dat vlak met Varian's War en vooral Good was ik met dergelijke verhalen wel een beetje klaar. Maar op zoek naar materiaal voor deze dagen/weken kwam hij toch op de lijst. Dus, draaien met dat ding...

Opvallend toch wel meteen de grootse opzet en een interessante cast in het vooroorlogse China dat al snel onder Japans dreiging komt te liggen met alle gevolgen van dien. Zagen we dit al vaker? Uhm....ja, in bijvoorbeeld het uitstekende The Flowers Of War wat zich ook in Nanking afspeelt en tevens in Empire of the Sun. Daarnaast nemen we de heer John Rabe die het beeld bevestigd dat niet alle Duitsers verkeerd waren in de oorlog en zo'n beetje alles in het werk zet om zoveel mogelijk mensen te redden cq te beschermen voor de Japanse oorlogsmisdaden. Zagen we dit ook al vaker...? Uhm....ja, namelijk in Good uit 2008, of Amen uit 2002, maar natuurlijk het meeste in Schindler uit 1993 alweer. En inderdaad zoals veel andere gebruikers vaststellen zijn de overeenkomsten met Oskar Schindler legio. Maakt dat John Rabe tot een slechte of mindere film? Nee natuurlijk niet.

Want Ulrich Tucker is goed op dreef net als in Amen waar hij ook de rol speelt van de man met geweten. Komisch is daarnaast de cultuurbotsing tussen de niet altijd zo slimme Chinezen en het verschil in handelen, duidelijkheid en gebruiken. En uiteraard wordt doormiddel van Fliess getoond wat het verschil is met een echte die hard Nazi en is het dekking zoeken en bescherming vinden onder de Nazivlag iets dat een tegenstrijdig gevoel oproept. Wat daarna volgt is het typerende en te verwachten beeld van een stad in rep en roer en Rabe en enkele andere notabelen die met man en macht proberen veilige zones te creëren en de boel in goede banen proberen te leiden.

En het is wel wat hoor wat die Japanners allemaal geflikt hebben in de Tweede Wereldoorlog, en soms denk ik wel eens dat ze het een graadje erger gedaan hebben dan de Duitsers met hun dodenmarsen, gevangenenkampen, een bizar slechte en harde behandeling van burgers en krijgsgevangenen waar heel veel van de Japanse cultuur in verscholen zit omtrent hiërarchie en de 'men geeft zich niet over' mentaliteit. En daar past deze film toch prima in met een beeld rond Rabe en consorten over harde en gewaagde keuzes en verder het ontluisterend feit van de onthoofdingen waar de Jappen ook niet vies waren van een beetje banjonetoefening op de gemiddelde burger.

Enige minpunt is toch wel het verhaal rond Dora waar eigenlijk niet echt info te vinden is over een aangevallen schip en qua algemene info betreft dat ze pas in '65 overleed en nog kinderen had en/of gekregen had met John. Dus dat beeld voelt wel een beetje incompleet aan, doch voor de rest verdiend John Rabe wat mij betreft een goede voldoende.

En natuurlijk op zondag aan de slag met een 'klassieker' uit het oorlogsgenre, of had ik daar tenminste de hoop op, met een oudje wat dat betreft, een titel die klinkt als een klok met dito artwork en een heuse oorlogsheld voor de camera.

Maar met de titel in gedachten is het meteen al slikken als ik de synops lees hier op MovieMeter en me helemaal afvraag hoe ze een dergelijke titel aan een dergelijke verhaal kunnen koppelen. Weliswaar zijn dit vergeten verhalen, het bevoorraden van een dergelijke guerillaleger en de offers aldaar die vergeten worden tegenover de grote slagvelden en kantelpunten. Toch werden op deze plekken ook in alle stilte mensenlevens opgeofferd, iets dat we vervolgens maar gedeeltelijk terugzien. Bovendien had ik toch op zijn minst de mariniers in actie verwacht op Beach Red of Dog One van Tarawa, Okinawa of één van de Marianen, maar fijn daar nu genoeg over gezeurd.

Vervolgens verliest de film ook nog eens alle interesse in ronduit oninteressant gedoe en veel, heel veel gelul. Dan lijkt het vooral ook nog eens te draaien om het terugvinden van Ruth Benson en is het ook nog eens de vraag of ze normaal kan lopen of dat dit komt door haar aanzienlijk voorgevel. Je raadt het al ik kan het niet serieus nemen en vind het dan ook een flutfilm is eerste klas. Snel op naar de volgende.

Zaterdagavond nog even een vreemde eend in de bijt vooral ingegeven door het tweede deel van deze reeks die met Nazi Zombies te maken heeft en ik komende week nog ergens hoop mee te pakken. Maar oh lieve help, ik hoop heel erg dat die iets beter is dan dit deel. Want dit was verschrikkelijk.

Hoewel de eerste minuten nog wel gaan slaat de schrik me om het hart bij de naam Uwe Boll om de cameo van de regisseur er meteen maar bij te pakken als Amerikaans president met Duitse accent. Ik hoop in ieder geval dat hij zelf er de lol van in zag. De visuele stijl is op sommige momenten ook nog niet eens zo verkeerd met grauwe kleuren en stripboek achtige momenten, tevens is er de nodige metal in de soundtrack. Maar buiten dat is het allemaal te slecht voor woorden.

Het zogenaamde team, lachwekkend ook wanneer de breed geschouderde Stone aan het rennen is, of de over de top flauwe en goedlachse Mad Dog, dan het plot van een reactor opblazen om een Zombie uitbraak in te dammen, uhmmmm....wie bedenkt zoiets? Is de cast niet bepaald geselecteerd op acteertalent en ziet de actie er ook nog belabberd uit. Buiten de leuk ogende Ivy Corbin heeft Zombie Massacre werkelijk niets goeds tot de outro aanbreekt die bolstaat van de metal, vlotte montage, schmierende zombies, humor en Gore die aan Tarantino of Rodriguez doet denken. Wtf was dat dan? Had de film zo gemaakt dan waren we een stuk ver gekomen dan de 1,5 die het nu gaat krijgen.

De volgende film betrof deze Number 24 waar ik opzich niet heel erg warm voor liep mede door Narvik die vorig jaar niets bijzonders bleek te zijn. Daar heb je weer zo'n Scandinavische oorlogsfilm was dan ook mijn gedachten maar zo in de aanloop naar de Mei week kwam de film toch op de lijst en was dan gisteren aan de beurt.

Vanaf het begin valt het natuurschoon natuurlijk op, valt de stellingname op tegen het communisme en heeft het geheel een sterke soundtrack. Het verhaal vervolgt zich met Sonsteby die al dan perongeluk bij het verzet geraakt en in dezelfde groep en reeks van gebeurtenissen beland als Max Manus uit 2008 waar erg veel overlap mee is qua karakters en acties. En waar bepaalde acties van Sonsteby getuigen van lef, zoals het geld en de clichés, lijkt Number 24 zich toch zeker niet te kunnen meten met Max manus. Want het verhaal rond Sonsteby voelt erg fragmentarisch aan, als een Max Manus Light versie, nergens heb ik het idee dat Sonsteby erg veel gevaar loopt of gezocht wordt dit in tegenstelling tot het verhaal Max Manus waar veel meer lijkt te gebeuren en het coherenter aanvoelt.

Daarnaast hebben we het beeld van de strijd tegen de Duitsers, en de aanpak van de moffen zelf zoals we die al zo vaak zagen, maar richting het einde weet Number 24 toch plotseling een opmerkelijk konijn uit de hoge hoed te toveren. Want hoewel de discussie met het pacifistische meisje over vreedzaam verzet kansloos is mondt het later toch uit in een sterkere discussie. Want was het allemaal waard? Waren de uitgevoerde acties de harde represailles waard? Maar daar is de pijp nog niet mee leeg waar het meisje ook nog op zoek is naar antwoorden rond de dood van oom Erling Solheim. Niet alleen wordt met Solheim een gelaagd beeld geschapen rond een wereld op zijn kop met vertrouwen, wantrouwen en verraadt, en dat je zelfs oude vrienden moet kunnen doden, tevens wordt er tijdens de afsluiting een gevoelige snaar geraakt met een emotionele biecht.

Waar ik het eerste uur niet super onder de indruk was van de film en deze vooral op een goede voldoende afstevende maakt de film in het tweede deel een veel sterkere indruk met een filosofische vraagstuk en mooie afsluiting en blijkt Number 24 toch beter dan verwacht.

En even een docu tussen het overige filmmateriaal door en dat werd deze The Wereth Eleven, over iets dat gebeurt is tijdens het Ardennenoffensief. Nou, kom maar op dan...

Toch slaat de schrik me evengoed om het hart als er scènes na gespeeld worden met acteurs en wat heb ik daar toch een hekel aan in docu's. Ik snap de keuze daartoe nooit zo want het is altijd nep, slecht en low budget. Hou het in godsnaam bij archiefbeelden of anders niet, en dat geld ook weer voor dit verhaal waar de CGI ook nog eens is om van te janken. Maar gelukkig stabiliseert het geheel zich enigszins met veel archiefmateriaal en even heeft het zelfs wel goed de interesse met onderandere de Long Tom en een fraai 18 ton artillerietractor en de goede naam die de afdeling had. Vanwaar die interesse? Mijn vader reed in dienst met de 13 tonner tractor met 155 mm geschut er achter.

Toch krijgt de docu halverwege weer een zet de verkeerde kant op als een stel nakomelingen en een producent de omgeving van Wereth gaan verkennen en verschillende mensen gaan interviewen. En dat doet de producent in full battledress met M1 Garand om het schouder. 'Dan weet ik hoe die jongens zich gevoeld hebben', roept hij op een gegeven moment. Nou dat weet je dus niet buiten dat het er belachelijk uit ziet en de doden, veteranen en familie echt geen eer aan doet, zo'n overjarige hansworst met een bierbuik in een dergelijke uniform. En ik moet zeggen dat ik het daarna behoorlijk kwijt ben met deze docu en waar het nu heen wil met die zogenaamde elf, want er waren heus meer Afro-Amerikanen in dienst, of werden gevangen genomen, of werden gedood. Dus what's the big deal nu eigenlijk?

Maar wanneer de Eleven teruggevonden worden, een soort van gruwelijke mini Malmedy, Massacre at Malmedy werd overigens begaan in Baugnez en niet Malmedy, lijkt het geheel eindelijk aan zijn kern toegekomen te zijn en verbetert het met de extra info wat het monument betreft en is alle info die nog volgt rond Jochen Peiper en zijn troepen en de hele nasleep ook interessant en zijn de beelden van Peiper in de rechtszaal ook interessant. Zijn straf werd overigens omgezet omdat een bekentenis met dwang en marteling was verkregen. Wie zijn huis in 1976 in de fik gestoken heeft zal altijd de vraag blijven. Helemaal redden doet het einde de docu niet en wordt er mijn inziens te weinig gemaakt van dit verhaal.

Na al het nodige aan teleurstelling deze week op oorlogsgebied zat ik even te broeden op de volgende stap. En dat werd deze Russische film waar ik even serieus over moest denken hoe deze ook weer heette, en uiteraard moest zoeken om te kunnen kijken. Maar dat bleek deze film meer dan waard en is dit tot nu toe het beste dat ik gezien heb de afgelopen week.

Afijn, They Fought For Their Country kenmerkt zich vanaf het begin al als klassieker qua leeftijd, lengte, en de te verwachten lofzang richting de Russische Helden, want de film is nog van achter het Ijzeren Gordijn om het zomaar te zeggen. Maar vooral dat laatste lijkt mee te vallen waar de opening er niet om liegt qua uitgestrektheid, een eenzame molen als cornerstone en de mannen al veel uren en kilometers onderweg waar een treurig soort grootheid en nietigheid van uit gaat. Waarom zij daar zijn is een al even groot raadsel als waarom een vijand denkt te dit moeten aanvallen en veroveren. Veel gebeurt er aanvankelijk niet waar vooral dialoog overheerst maar ook een bepaalde onzekerheid klinkt en wantrouwen in het opperbevel en regering.

Wellicht geen spetterend begin, toch voelt het geheel authentiek en degelijk aan, iets dat met de eerste oorlogsscenes extra kracht bij wordt gezet. Want deze zijn groot en indrukwekkend van opzet, is het een minpuntje dat de 'Duitse' tanks verre van Duits zijn, van de andere kant is het weer ontzettend interessant ouderwetse tankgeweren in actie te zien in de vorm van de PTRS 41 en PTRD 41. Gezien de enorme stofwolk was de schutter vaak al na het eerste schot gesignaleerd en ten dode opgeschreven maar dat terzijde. Maar de film gaat nog even next level met welhaast hallucinate en nachtmerrie achtige beelden rondom de brandende molen, de brandende grond en oprukkende Duitsers, waar later de gewonde aan rug en benen in het hospitaal ook een bepaalde vibe heeft. Ja, dit is wel interessant, dit heeft de focus, zoveel is wel duidelijk.

En zo timmert TFFTC overtuigend verder aan de ingeslagen weg met een beeld waar de lange stoffige dialogen waarschijnlijk symbool staan voor het onmetelijk grote rusland met weinig meer dan stof en zand tussen de kiezen onderweg naar de volgende zinloze schermutseling. En poeh, wat is dat bombartement op de landtong ook weer overweldigend, je vergeet bijna dat je naar een film kijkt en niet de real deal. Net als de Duitse tanks die het dorpje binnen vallen, ook dat is weer op het realistische en rauwe af. En ergens vermoeid ik dat zoonlief Fedor goed opgelet heeft voor zijn meer dan goede Rota 9. Tevens vermoedt ik dat Joseph Vilsmaier van Stalingrad 1993 ook goed opgelet heeft. Afijn, het mag duidelijk zijn dat dit goed smaakte en dit een meer dan prima oorlogsfilm betrof.

Een serie die War Sailor heet moest ik wel zien, want de inzet en het offer van al deze mensen en schepen in de konvooien zijn ontzettend belangrijk geweest. Toch zal dat naast de bekendere momenten en kantelpunten in de oorlog zoals Normandië of Stalingrad weinig of geen kennis bij de gemiddelde mens opleveren. En poeh...wat moet dat iets geweest zijn, en dan vooral de befaamde arctische konvooien ploeterend door slecht weer, storm, ijs en U-boten, en dan is met name PQ-17 een verhaal op zich met 35 vertrokken schepen waarvan er 25 naar de kelder gingen onder bare omstandigheden. Dan zijn er natuurlijk nog de gewone konvooien die net zo goed zuchten onder dreiging vanuit het water en vanuit de lucht, om niet te vergeten het gevaar van pech krijgen of overboord vallen. Het konvooi stopt namelijk niet.

En ja, dan verwacht ik wel iets met de titel War Sailor die zich aanvankelijk rustig op lijkt te bouwen met de kennismaking van de karakters Fred en Sig, lastige omstandigheden qua werk en inkomen en de bijna vanzelfsprekende keuze huis en haard achter te laten en in de oorlogskoopvaardij te gaan. De serie ontwikkelt zich daarna in een breed beeld qua intro dat we al min of meer weten hoe het eventueel afloopt, de mannen onderweg en een blik op het thuisfront waar veel gebeurt met uiteraard de Duitse bezetting en acties van de geallieerden richting Noorwegen. Maar daarmee heb ik het meeste positieve wel gezegd, benoem ik de cast nog even die er het beste van proberen te maken, maar verzand War Sailor daarna toch vooral veel gelul en verder vooral niets. Het broeit, het rommelt tussen de karakters, maar waarom is de focus daarop? Het is oorlog, de spanning, en aan boord van zo'n konvooi zitten is genoeg toch? Want het heet toch immers War Sailor. Maar nee, zoals reeds gezegd, de serie blinkt uit in vooral aftermath en dialoog. Van een beschadigd schip in de Middellandse Zee krijgen we net als de torpedering halverwege nagenoeg niets mee.

Nu lijkt het eenmaal op het vlot met de naderende u-boot iets te verbeteren maar het is van erg korte duur en zie ik behalve dat korte moment nergens de termen 'duister en rauw' die ik in een artikel gelezen had. De derde aflevering zie ik weliswaar nog uit maar kan me in principe gestolen worden. Uiteraard gaat het om het grotere plaatje met de cirkel die rond gemaakt wordt en 'de terugkeer ' maar dit doet mij niets, zegt mij niets en brengt zeker niet wat ik met een dergelijke titel verwacht had en blijkt dit ook alweer een teleurstelling in oorlogsweek die vooralsnog weinig nieuws of erg goeds oplevert. En drie voor de moeite waar de inhoudt beter geclassificeerd kan worden als drama dan oorlog.

De volgende stap in oorlogsweek met deze The Last Drop, en daarmee alweer een film die ik vooral had meegenomen onder het motto 'dan heb ik wat voor de eerste week van Mei', en tevens alweer een film die teleurstelt. Want dit was alweer niet best.

Toch wekt deze film de eerste momenten nog best een aardige indruk mede door de aanwezige cast, hoewel ik wel moet zeggen dat ik door de artwork eigenlijk een jaren '80 film verwacht had. Maar het duurt niet lang voordat The Last Drop zijn eerste mankementen begint te vertonen zoals met de belabberde CGI rond het zweefvliegtuig en anders wel het verschrikkelijke accent en overacting van Andrew Howard als de captain. Het is s bijna een zegen dat deze zo snel mogelijk sneuvelt maar redt daarmee de film natuurlijk niet.

Het moet gezegd dat de actie nog best goed is maar dat is ook het enige pluspunt in deze flutfilm die steeds verder in een moeras van slechte dingen weg zakt met een voetballer als scherpschutter, sowieso een slecht teken dat zulke non acteurs op worden getrommeld, ook nog eens vreselijke slechte humor, een verhaal/plot dat vooral een wannebe Tarantino lijkt of recentere films als Blood and Gold en Sisu, en dan loopt zo'n Michael Madsen er ook nog eens hopeloos verloren bij...uhm...wat was hier nu de bedoeling van? Want dit is zinloos en totaal overbodig, en dat terwijl ik nog wel een beetje een The Eagle Has Landed achtig iets had verwacht.

En verder met oorlogsweek die buiten een paar acceptabele films nog niet echt een knaller opleverde en dat gold ook zeker niet voor deze Only the Brave die ronduit belabberd genoemd kan worden.

Toch is het beginpunt, de basis, lang niet slecht en zelfs interessant want het is met recht een zwarte bladzijde hoe Aziaten behandelt werden vlak na de aanval op Pearl en de internering van iedereen met een Japanse achtergrond. Vandaar uit ontstaat de eenheid die centraal staat in de film, maar helaas heb ik daar dan toch wel het goede zo'n beetje mee benoemd.

Want de karakters zijn geen moment interessant, de dialogen, achtergronden zo cliche als het maar kan en de flashback's zelfs storend, en is het volgen van de eenheid in gevechtssituaties ook gewoon niet interessant. Want van een interessante achtergrond qua oorlogssituatie is ook niet echt sprake waar het allemaal maar wat riekt naar nauwelijks noemenswaardige schermutselingen. Daarnaast is alles nog eens vrij low budget. En ja, dat maakt deze Only the Brave niet eens tot een hele slechte film waar men ongetwijfeld een goed idee bij had en hier en daar ook wel hun best doen zo ver mogelijk, maar is het verdere een totaal niet boeiende of noemenswaardige film aangezien de mix gewoon niet lijkt. Afijn, snel op naar de volgende film.

Afgelopen maandagavond als weekend afsluiter nog even iets luchtigs en dat werd deze Batman V Superman die ik lange tijd alleen al vanwege de titel links liet liggen. Want wie zet er nu twee van zulke grote helden, good guys, tegenover elkaar? Dat kan alleen maar dom zijn. De Justice League Snyder cut zag ik daarentegen al twee keer die voor een deel zijn oorsprong vindt in deze film. Nou ja, dan toch maar eens kijken mede geholpen door Netflix en het moet gezegd dat het me nog niet eens heel erg tegenviel ondanks dat er echt veel aan op te merken valt.

En och aanvankelijk pakt het me dan toch wel met de typische stijl van Snyder en zijn gevoel voor momenten en plaatjes. Dan is er natuurlijk de soundtrack wat een samenwerking betreft tussen Hans Zimmer en Tom Holkenborg en zijn er aan leuke vrouwen geen gebrek met Gadot, Adams en Lauren Cohen in een heel korte rolletje. Uiteraard is er nog de cameo van Wonder Woman, is het apocalyptische beeld op een gegeven erg fraai en is het nooit een moment saai want er gebeurt van alles. Maar zoals reeds gezegd valt er ook heel veel aan de film op te merken.

Want zo zal Affleck als Batman nooit wat worden, hij is lomp en log en met dat harnas richting de confrontatie met Superman in combinatie met zijn speeltjes ronduit belachelijk. Dus hij denkt Superman te pakken met een paar mijnen en machinegeweren? Yeah right! Dan de cast van Eisenberg voor de rol Lex Luthor, simpelweg hoe vreselijk kansloos. Sowieso vind ik Eisenberg altijd een irritatie maar hier is ie zo mogelijk nog erger en met stip de slechtste cast van de hele film. Daar hoeft geen superheld van stal getrokken te worden ik wil dat joch ook wel eens over de knie leggen. Doch een interessant thema heeft de film dan weer wel met de vraag hoe om te gaan met een kracht als Superman die wellicht niet te kanaliseren valt en eenmaal doorgeslagen niet af te remmen.

En zo blijkt Batman V Superman vooral een gevalletje turven tussen de goede en slechte punten en neig ik toch nog wel een beetje naar de positieve kant want vervelen deed het niet. Toch houdt uiteindelijk deze film niet veel meer in dan de voorgeleide en schepping van de voorwaarden zoals we die in Justice League terugvinden.

En nummertje drie alweer met deze The Island On Bird Street en daarmee een behoorlijk onbekende film alleen maar meegenomen om een beetje voorraad te hebben zo rond de 4 en 5 mei weken.

Het verhaal is maar al te duidelijk rond Alex die zich stiekem voortbeweegt door verschillende locaties van het Warschau getto om bij zijn oom en vader te zijn. Het regent ondertussen razzia's waarin alles wat de bezetter maar uitkomt oppakt en het duurt dan ook niet lang voordat Alex, zijn vader en oom Boruch in de problemen raken. Het beeld wat daarna volgt valt gemakkelijk te vergelijken met The Pianist buiten het feit dat Szpilman natuurlijk een volwassene is en Alex een jochie. Daarnaast zien we de gebruikelijke en typische Nazi wreedheid met klopjacht en, executies en het standrechtelijk afschieten van oom Boruch. Maar het moet gezegd dat het allemaal niet heel expliciet in beeld komt en de film in die zin een beetje een light versie is en dus niet heel gruwelijk.

The Island On Bird Street heeft de typische allure van een tv film maar kan daarentegen wel bouwen op een meer dan behoorlijk en treffend decor, is het overleven van het jochie best aardig om te zien met en aantal spannende momenten en is de jongen erg vindingrijk. Maar daar staan natuurlijk ook weer minpunten tegenover want op een gegeven komt dat langzame shot van dezelfde straat simpelweg te vaak voorbij. Ook vind ik het niet reëel dat Alex in de getto dergelijk duur speelgoed als die auto vind of bijvoorbeeld de verrekijker. Een beetje honger lijdende jood had dat allang verkocht voor eten of geld om eten te kunnen betalen, zoiets was allang in het zwarthandel circuit opgenomen richting Duitsers en Polen. Daar komt bij dat Alex bijna altijd wel goedgemutst overkomt terwijl je anders zou verwachten. Goed, kennelijk wilde men het enigszins behapbaar en licht houden en is een pluspunt daarentegen weer dat er niet alleen gevaar van de Duitsers schuilt maar ook andere rovers en overlevers in de ruïnes.

Het maakt The Island On Bird Street tot een acceptabele film binnen het genre die doet wat er van verwacht wordt zonder dat het buitencategorie wordt.