Log

Maandagmiddag de volgende stap in de oorlogsweek met deze Battle Stations mogelijk gemaakt door YouTube. En ik moet zeggen dat deze film me ook weer niet tegenviel en zich prima laat vergelijken met bijvoorbeeld Flat Top.

Om te beginnen bij de prachtige poster, wat maakte men vroeger mooie filmposters. En dan natuurlijk het vliegdekschip als onderwerp waar ik al vaker mijn ontzag voor heb uitgesproken en hoe een dergelijke wapen tactisch werd uitgespeeld en leidend werd in de Pacific met bemanning en piloten gedreven tot het uiterste op en over het bereik van hun toestellen en hoe je al die mensen toch moedwillig de dood instuurt. Maar zover zijn we nog lang niet met Battle Stations die aanvankelijk vooral de focus heeft op een schip dat weer opgelapt wordt, uitgerust en aangevuld met nieuwe bemanning en een soort van rondleiding in een dergelijke complex waar gemiddeld zo'n 2500 man van alles voorzien waren. Dit alles natuurlijk met een dikke knipoog en typische jaren '50 humor waar de nieuwe 'father' er geen gras over laat groeien en meteen aan de slag gaat. Minpunt is dat het wel een erg lang intro betreft.

Maar het vervolg daarna is toch redelijk spot on met oefeningen, drills, protocollen en regels en andermaal iemand die stevig op zijn falie krijgt als hij een 'safety regulation' breekt en een vliegverbod krijgt. Andermaal toch heel wat anders dan Rolland Emmerich met zijn portret van cowboy Dick Best. Het schip schaart zich daarna in Task Force 58 die onder gedeelde leiding van Spruance en Halsey de belangrijkste slagen van de Pacific beslechten. Ook prima het beeld van de escorte die op zoek gaat naar een onderzeeër want een vliegdekschip is een groot en gewild doelwit. Klein nadeel meldt zich vervolgens in het feit dat er niet zo heel veel gebeurt maar van de andere kant is dat wellicht wel een reëel beeld waar men weken onderweg is in meer dan 160 miljoen vierkante meter sop en een slag zich vervolgens in een dag of paar uren laat beslechten.

Wel een beetje kneuzerig betreft het ene Japanse toestel die dan zomaar in zijn uppie aanvalt en in voltreffers slaagt, of waren er meer vijandelijke toestellen? Een toestel alleen is natuurlijk nooit een aanvalstoestel maar een verkenner en zelfs kamikaze werkten in groepen. Wat daarna volgt zijn toch aangrijpende beelden van vermoedelijk het aangeschoten schip de USS Bunker Hill en later in de montage mogelijk ook nog wel de USS Lexington en of USS Yorktown. In alle gevallen is het slikken en vraag ik me af hoe het geweest moet zijn op zo'n drijvend brandstof en munitie depot waar de bemanning als ratten in de val zitten in het doolhof benedendeks. Aardig daarna vooral ook nog het beeld van het schip terug in de haven waar de opruiming kan beginnen rond de puinhoop en chaos benedendeks.

En zo blijkt Battle Stations toch een meer dan redelijke oorlogsfilm die niet bepaald 'action packed' is maar wel een reëel beeld toont aangevuld met echte beelden. Een 3,5 wat mij betreft.

Vast een heel klein beetje afgetrapt met oorlogsweek(weken) die er natuurlijk weer aan zitten te komen zo rond dodenherdenking en Bevrijdingsdag. En daarbij viel de keuze op deze Steel Helmet van Samuel Fuller die weliswaar niet tussen '40 -'45 speelt maar in Korea, maar dat is overkomelijk. Zo gaat er komende week ook vast nog iets van de Eerste Wereldoorlog volgen.

Goed, Korea dus waar de sergeant wakker wordt tussen weet wat met gebonden polsen en geholpen wordt door een Koreaanse jongetje dat hem daarna als een blok aan het been is. Bijzonder naam trouwens, zou Spielberg of de scenario schrijver van The Temple of Doom fan geweest zijn van deze Steel Helmet gezien de bijnaam Short Round, of komt die daar veel voor? Afijn, sergeant Zack crost te voet door het Koreaanse landschap en verzameld binnen de kortste keren een bonte verzameling waarmee hij in één of andere tempel aanbeland die men besluit te gaan verdedigen. Dan is allang duidelijk dat Steel Helmet met een ultra klein budget gemaakt is en gefilmd in omgeving van waarschijnlijk Los Angeles aangezien het terrein en omstandigheden in de verste verte niet op Korea lijken, wordt er veelal geïmproviseerd op gebied van explosies, tanks en andere zaken.

Maar dat maakt de film absoluut niet slecht, sterker ik vind de film voor zijn leeftijd soms verrassend cynisch in de vorm van de sergeant die 'streetwise' is, is de boobytrap onder het Amerikaanse lijk ook ontnuchterend voor die tijd en zit er zelfs een aanklacht in het geheel over de behandeling van kleurlingen. Als er een manco is dan betreft dat het grillige tempo van de film die eigenlijk kenmerkend is voor die tijd en vooral oorlogsfilms uit die tijd, namelijk dat het hollen of stilstaan is. De ene fase is dodelijk traag met weinig interessante gebeurtenissen en dialoog, of het is volgas met actie en oorlog, en dat geld voor Steel Helmet ook weer niet anders die nog kan leunen op een sterke eindfase in de vorm van nog de nodige stevige actie.

Steel Helmet is geen top of the bill maar is geenszins slecht te noemen al is het alleen maar vanwege het budget en de leeftijd. Knappe poster trouwens.

Vrijdagavond even meegepikt op Netflix vanwege de in eerste instantie meen ik redelijke kritieken en de aanwezigheid van Tom Hardy die ik toch altijd wel van meerwaarde vind en Havoc had zo zijn goede punten maar toch was ik er niet heel erg kapot van.

En vervolgens vraag ik me af waar ik eigenlijk mee moet beginnen binnen dit toch wel clichématige format van een norsige smeris met een k*tleven die in de duistere straten van zijn stadje één of ander complot met de nodige corruptie iedereen achter zich aan krijgt. Och...ik roep altijd als eerste dat alles al een keer gedaan is en echt origineel zijn lastig is, dus dat reken ik de film ook niet heel erg aan. Verder is er een op het oog prima cast voor handen, is de pittige Mei Li erg prettig voor het oog en hebben we zowaar MMA'er 'The Karate Hottie' Michelle Waterson als de 'assassin', misschien dat Tom wat lessen had moeten volgen bij Master Ken. Uiteraard is er de visuele stijl die stripboek-achtige aan doet en in combinatie met donker, schaduwen en felle kleuren zeker mooi is en regelmatig aan Max Payne doet denken en is met de stap naar de grove en stevige actie snel de link naar een andere film als John Wick gemaakt. Hebben we het dan een beetje gehad met de goede punten? Mjoah...maar laat ik toch nog even de stevige actie benadrukken die dus echt wel goed en lekker is.

Maar helaas valt er ook heel veel aan Havoc op te merken zoals in de eerste plaats het karakter Patrick dat niet alleen de typische agent/mislukte papa is maar ook nog eens aartsgemeen en naar tegen agente Ellie. Waarom wat voegt dat nu toe? Dan is de opening om letterlijk van te kosten in de zin van dat je bijna een epileptische aanval krijgt van achtervolging tussen copcars en de vrachtwagen. Joh, moet dat mooi zijn? Ik vind het super en waanzinnig druk en over the top, en helaas komt dit vaker naar voren in de film waar de actie echt ontzettend sterk is maar het camerawerk en montage om van te kotsen. Het is zo wild, het trilt, het schokt, het is zo allemachtig chaotisch zowel in de discotheek alswel het huisje aan het meer, ik vind het regelmatig niet te doen. Dan lijden vooral de Chinezen bij het meer aan de Duitse ziekte want het is ongelooflijk hoe veel vliegend lood er is en zowel Patrick als die twee anderen niet worden geraakt. En verder veel van die kleine dingetjes, soms kan de tegenstander echt niet schieten en dan opeens weer wel, was de agent die de wasmachine opvangt door zijn autovoorraam kennelijk blind want dat zie je toch dat ze dat naar buiten gaan smijten? Is de scène waar papa Beaumont zoonlief beschermd zo houterig en gekunsteld dat het bar slecht is en wist ik na het zien van de trailer al dat Timothy Olyphant het gedaan had want deze man is zelden te vertrouwen.

Dus waar blijven we uiteindelijk met deze Havoc? Wellicht een hersenloos avondje vermaak maar diepte nog originaliteit zit er niet en ik kan dan ook niet anders zeggen dat het bar tegenviel.

Bij de kringloop gevonden en natuurlijk een maar al te bekende titel uit het oeuvre van la Hawn die je wellicht gezien moet hebben. Het zou kunnen dat ik de film al eens gezien heb, moet haast wel qua leeftijd en dat zo'n film er vast wel eens voor geweest is in de jaren'90, maar veel weer ik er niet meer van bovendien zijn er meerdere films komedies over volk dat in het leger terecht komt. Echter een succes was dit niet echt.

Het beeld is maar al te duidelijk rond Judy die het ene moment nog leeft in het uiterste van weelde, een groot trouwfeest en waar de kleur van een biesje op een voetenbankje als belangrijkste noot, om vervolgens uit pure wanhoop in het leger te gaan. En natuurlijk blijkt dat niet wat primadonna Judy er van verwacht wat had met opzich nog wel aardige grapjes over de slechte sanitaire voorzieningen en het moeten slapen met meer mensen op een zaal. En natuurlijk is de ontwikkeling van luxe poesje naar leger tijger best wel grappig waar ze geen uitdaging uit de weg gaat en niet van opgeven weet. Maar verder biedt de film ontstellend weinig, zich ik er weinig humor in, is het saaiheid troef en is Private Benjamin zeker niet meer van deze tijd de Oscar nominaties tenspijt.

(reactie op ander bericht)


'You came on that with you're one...?'
'Yes i did.'

Even voor een herkijk omdat hij op tv was en inmiddels zal dit de derde keer zijn dat ik de film zie. En ik moet zeggen dat de film voor een Steven Soderbergh product me steeds beter begint te vallen, nu wil ik niet zeggen dat alles slecht is aan de man want met bitter realisme zoals in Contagion en Traffic komt de beste man toch verrassend ver maar die zogenaamde vlotte heist films vind ik vlees nog vis. Maar Logan Lucky ontworstelt zich per kijkbeurt meer aan het Ocean's stempel.

Het verschil met Ocean is toch zeker de humor en karakters ondanks het reeds uitgekauwde format waar Logan Lucky toch wel de nodige clichés heeft met het typische Amerikaanse beeld van sociale en relationele problemen, gedoe met ex-en en kinderen, en kan ik toch veel meer om dit schertsende beeld lachen van de gemiddelde trailertrash-redneck- hillbilly die uiteindelijk met alle geluk en domheid een meesterplan weet uit te denken. Want hoe dom het volk ook is zo geniaal is het plan met zoveel mogelijk geld de kluis in te krijgen, de alibi van Clyde, de uitbraak en het terugbrengen van Joe Bang en de uiteindelijke truc om er iets aan over te houden.

Voeg daar nog een aantal fijne dames aan toe in de vorm van Keogh, Holmes en Waterston, wel een ontzettend truttig kapsel wat de laatste betreft, een kostelijk beeld waarin Nascar-driver Dayton White een belachelijk figuur is, Dale Earnheardt draait zich ongetwijfeld om in zijn graf, de cameo's van andere Nascar-coryfeeën in de vorm van Waltrip en Jeff Gordon, en je hebt toch heel wat met als enige echte minpunt de agent van Dayton White in de vorm van Max Chilblain die dan net weer te flauw is en niet nodig was in mijn beleving. Maar buiten dat vermaakte deze Logan mij alweer meer dan de vorige keer dus daarom een nieuwe comment en cijfer verhoging.

Na alle kolder van Naked Gun ook nog op de serieuze toer en dat werd deze Cyrano die ik op de gok had meegenomen bij de kringloop. Heel erg warm liep ik er bij voorbaat al niet voor maar ja, het is natuurlijk een bekende titel en hoofdrolspeler, dus toch maar proberen. Een succes werd dit niet bepaald.

Waar Cyrano ook alweer over ging moest wel weer even opgefrist worden want het verhaal kennen doe ik zeker, waarom en hoe zou ik uiteindelijk niet weten. Dat de dichter met grote neus een ander als spreekbuis gebruikt richting zijn droomvrouw Roxanne, is algemeen bekend. En het moet gezegd, het is sierlijk, het is stijlvol, het heeft een fraaie soundtrack en is groots van opzet met veel figuranten, en het heeft Gerard Depardieu larger than life. Veel goeds dat zeker.

Maar heb ik er iets mee? Geen enkel f*cking moment want godsamme zeg, dat duurt en dat duurt met van die eeuwenlange wollige en natuurlijk Franse dialogen, dus dat is drie keer plus zo ongeveer, en kan het wat mij betreft niet anders omschreven worden dan uitermate traag en vermoeiend. Het is dan ook de acteurs tenspijt die alle ruimte krijgen in lange scènes en takes, en bij tijd en wijlen spitsvondige reacties, toch is dit verre van mijn cup of tea en was ik blij dat deze twee uur durende marteling er op zat. En dat is jammer want de film heeft toch zat goede punten ik kan er alleen niets mee. Een drie voor de moeite.

En verder met Frank Drebin in dit tweede Naked Gun deel en ik moet zeggen dat het eerste deel me positief verraste en ik benieuwd was of deel twee dat ook ging brengen.

En temidden van een goed lijkende Bush senior look a like is het al weer vrij snel bal met inspecteur Drebin die er meteen al weer een puinhoop van maakt met blinde acties, domme opmerkingen en vooral klunzig gedrag. Grappig en maatschappelijk scherp is het voorstellen van de energie kopstukken die allen veel betekenende namen hebben met spil, smoke en kaboem en daarmee toont Naked Gun dat het niet alleen lachen, gieren, brullen is en platvloerse slapstick maar zowaar ook nog kritisch en scherp is.

Buiten dat vervolgt The Naked Gun deel 2 zich prima met persiflage's van een Dirty Harry deel, Ghost en weet wat nog meer en is opzich weer behoorlijk opdreef ook al wordt het sterke niveau van het eerste deel niet aangepikt. Hier en daar is het ook wel eens een beetje flauw en lijkt Frank die vrouw maar niet los te kunnen laten wat ook weer voor veel rumours zorgt. Afijn, eindoordeel is nog steeds leuk maar wel minder dan het eerste deel.

En dan volgt natuurlijk Naked gun deel 3, en daar wist ik mij duidelijk nog het meeste van te herinneren met Nicole Smith, Rocco en zijn moeder, en vooral de verstierde Awards uitreiking. En bij voorbaat zeg ik vast dat het toch echt wel minder wordt.

Toch is de opening met de persiflage van The Intouchables trapscene best wel weer leuk, en worden er meer bekende titels op de hak genomen met Escape From Alcatraz, Thelma and Louise en worden er verschillende films tijdens de award uitreiking belachelijk gemaakt. Wat dat betreft kan de pret niet op met ook nog eens een geslaagde boef in de vorm van Fred Ward en een andere inmate in de vorm van Randall Cobb en ongetwijfeld kennen de twee elkaar nog van Uncommon Valor. En verrek, dan hebben we sergeant Hartman van FMJ ook nog even als cipier.

Ondertussen straalt het er toch wel een beetje vanaf dat we het beste gehad hebben en men moeite moet doen om nieuwe dingen te bedenken en vooral op tijdens Award verstoring is duidelijk een vorm van sleet te zien dat het toch allemaal niet meer heel erg goed meer is en soms zelf flauw. Desondanks is dit deel ook nog best aan te gluren ook al komt het niet in de buurt van het tweede deel en al helemaal in van het eerste.

Man, listen to me. This is bad.

Even aan de slag op Netflix met deze documentaire over de aanslag in Oklahoma en dat is sowieso altijd weer zo'n momentje dat ik me dan onwillekeurig afvraag hoe oud ik was, waar ik was en wat ik deed. En dat jaar was niet bepaald mijn beste periode maar zet dingen dan toch ook weer in het perspectief.

En bij voorbaat verbaas ik me al over wat voor kritiek er is op de docu rond McVeigh en dat zijn karakter en beweegredenen weinig tot niet worden uitgediept. Mij stoort dat echter niet waar ik toch eigenlijk wel een beetje in shock ben na het zien van de mega aanslag en toegebrachte schade en de focus vooral ligt op ground zero en de slachtoffers. Wat een slagveld waar hele Oklahoma City in rep en roer is, het auto onderdelen straten verderop regent, vuur en rook in de straten en mensen die toesnellen om te redden wat er te redden valt waar anderen in alle paniek vastlopen. Het is verbijsterend wat er gebeurt is en hoe verschillend mensen daarop reageren, verder niet verwijten bedoeld. De eerste uren daarna zijn toch beelden en fases die een mens, lijkt mij, nooit meer los laat met een caleidoscopisch beeld binnen dit kleine universum van betrokken, hulpverleners en slachtoffers.

Want of het nu de paniek is van een moeder wiens baby in de crèche was ondergebracht en diens wanhopige gebeden die eerste nacht, het surrealistische beeld van een slachtoffer muurvast onder het puin of triage-arts Spengler die keuzes op leven en dood moet maken wie wel en wie niet te behandelen, het zijn allen even schrijnende en pijnlijke ooggetuige verslagen gebracht in de morsige typische jaren '90 VHS stijl. Treffend op zulk soort momenten toch altijd weer al de toegesnelde hulp die onversaagd de puinhopen intrekken opzoek naar slachtoffers ook al zijn ze minuten verwijdert van disaster met vallend puin en even lijkt de situatie nog erger te worden met gevonden spullen in het ATF kwartier. Bijna bijzaak maar niet minder interessant, en overigens op het eerste oog niet noemenswaardig, de bijna toevallige aanhouding van ene McVeigh die ook al bijna weer vrijgelaten was. Dubieus is vervolgens de link gelegd met Waco en het daarna geschetste beeld van het drietal betrokkenen en de raadselachtige McVeigh zelf die zich vooral kenmerkt als buitenbeentje en zonder scrupules de strijd binnen eigen gelederen aangaat temidden een land ernstig verdeeld tussen links en rechts.

En zo voldoet Oklahoma City Bombing mij toch prima met vooral de aandacht voor ground zero met veel aandacht voor de slachtoffers en iets minder voor de dader. Maar ik begreep dat er wel andere docu's zijn waar McVeigh neer aandacht krijgt, mij smaakte dit in ieder geval prima.

Had ik hier veel zin in? Nee, eigenlijk niet want toen ik dit zag in mijn jeugd vond ik dit, zover ik mij kan herinneren, niet echt leuk en personage Frank Drebin maar een sul. Maar goed, voor een comment moet het het gezien worden en bediende Paramount me op de wenken met alle drie delen. Dus draaien maar en opzich was ik na het zware Osama wel toe aan iets lichts en dat werd toch een welkome verrassing.

Van de opening, buiten de focus op het zwaailicht van de slingerende patrolcar, wist ik nagenoeg niets meer en doet de vergadering van foute jaren '80 kopstukken inclusief ingrijpen van Drebin me erg Hot Shots aan. Duidelijk is dan meteen al dat niemand gespaard blijft, alles wordt op de hak genomen inclusief de tiranen en dictators van die tijd. En samen met een mislukte narcoticsbust en het bezoek van de Koningin krijgt Frank en zijn afdeling nogal wat op het bordje om het hoofd te bieden en dat doet Frank op geheel eigen wijze wat wil zeggen ongeletterd, ongemanierd, tactloos en erg klunzig. De link met een andere nogal klunzige inspecteur genaamd Clouseau is snel gemaakt maar dan is The Naked Gun natuurlijk veel platvloerser.

Storen doet dat geen moment binnen een ontzettend geslaagde comedy waar de ene grap de andere opvolgt, O.J. heel wat klappen krijgt en er veel misgaat van een aangehaakte vliegveld unit vol bagage tot aan een wild geworden ziekenhuisbed. Waar Frank komt gebeuren ongelukken en heb ik toch meermaals kostelijk zitten lachen. Daar komt bij dat de film een perfecte speelduur heeft en in die hoedanigheid perfect is als tussendoortje. Een mens verander zullen we maar zeggen, benieuwd of de opvolgers net zo scoren.

Behoorlijk onbekend film die ik meegenomen had bij de kringloop, zo'n Quality film collection hoes geeft toch altijd een beetje een prikkel ook al heeft het dat me de afgelopen jaren ook best wel eens teleurgesteld.

Maar Osama heeft een interessante basis met de focus op de minderbedeelde en rechteloze vrouwen tijdens het Taliban bewind met een neergeslagen protest en al snel het bijzonder gewaagde idee om toch te kunnen voorzien in leefomstandigheden. Alhoewel, hoe had men dat in gedachten als de jongen naar school toe moet? Dit risico had men kunnen incalculeren toch? Maar dat is wellicht voor een kniesoor waar het vrouwonvriendelijke maatregelen regent en de omgeving vooral kapot geschoten is, en zo kan de film het best omschreven worden als troosteloos en treurig met belachelijke regels jegens vrouwen en deplorabele leefomstandigheden.

En natuurlijk houdt het daar niet op met het gewaagde geheel van het meisje vermomd als jongen, en regelmatig doet de film me denken aan The Stoning of Soraya M wat al zo'n misselijk schouwspel betreft, en daar toe de aanloop richting het einde van deze Osama niet vooronder waar vrouwen niet meer dan opgejaagd wild of eigendom vormen. Het lot van het kind is niet best, toch schrik ik nog het meeste van de haat en minachting die al van de rest van de klas uitgaat bij de verdenkingen jegens Osama die ik niet anders kan inschrijven als vergiftigd. Het is dan ook dat ik de helft, het tweede gedeelte, praktisch geheel met gekromde tenen van ergernis en afschuw heb zitten kijken. Met de reeds eerder genoemde TSOSM kan Osama zich niet meten maar in de beurt komen doet het wel zeker.

Na The Boxer nog even een beetje griezelen met deze Arachnaphobia die ik maar wat graag tegen wilde komen bij de kringloop. Zien deed ik de film al eens op tv niet lang na uitkomst en dus wist ik al dat dit horror met een knipoog was en gelukkig maar aangezien ik niet echt fan ben van achtpotigen. Toch stond deze film mij nog in herinnering dat dit gewoon erg vermakelijk was en dat bleek nog te kloppen.

Je zal het toch treffen als iemand met spinnenangst dat je naar het platteland verhuisd en an passant dit in je schuur aantreffen. Toch lijkt dit in eerste instantie niet het ergste voor dokter Jennings die met een veteraan te maken krijgt die niet uit zijn praktijk wil en buiten dat de gebruikelijke schare oude vrijsters, dorpsgekken en andere kleurrijke karakters in een dergelijk gat aantreft. De introductie van het team in Venezuela is allemaal zo zo en had beknopter gekund, sterker nog ik twijfelde zelfs die eerste minuten wat ik er nu eigenlijk in gedaan had. Maar als het dan los gaat met spinnetjes die alle kanten op kruipen is dat allang vergeten en is dit een zeer genietbaar horror komedie.

De cast moet ook zeker even genoemd worden met een prima Jeff Daniels, Julian Sands Brits als altijd, Harley Jane Kozak voor het uitzicht en John Goodman als het vet aangezette karakter Delbert de insectenverdelger en is kostelijk maar balanceert ook regelmatig op het randje van over de top. Een aantal keren wordt er sterk opgebouwd zoals verschillende gebeten karakters en is de opbouw rond de finale in het huis van Jenning ook erg goed. En ja natuurlijk, het is weliswaar regelmatig overdreven, en ja je ziet de stok waar de generaal aan vast zit als hij zogenaamd over het been van Jenning loopt. Desalniettemin is het toch echt wel een kostelijke film die niet te lang is, niet een moment verveeld en mij niet teleurstelt na pakweg 30 jaar.

Waar Body of Evidence een tegenvaller was als paasweekend opener verwachte ik toch wel iets meer van deze The Boxer al was het alleen maar vanwege Daniel Day Lewis in combinatie met de naam Jim Sheridan. Toch kwam het er voor mij niet echt uit en was The Boxer een kleine teleurstelling.

Het verhaal is duidelijk rond bokser Danny Flynn na zoveel jaar weer op vrije voeten in een omgeving nog altijd verscheurd door de naweeën van 'the troubles' en bemoeienissen van de Engelsen. En nog altijd staat de boel bol van de spanning, dreiging, haat en nijd temidden van treurnis en soms deplorabele leefomstandigheden. Op de achtergrond zijn er op hun beurt nogal wat partijen die aan de touwtjes trekken, of dat willen, en op hun eigen manier om willen gaan met de bezetter en de issues tussen protestant en katholiek. Danny denkt daar in ieder geval het zijne van en heeft een andere benadering in gedachten met zijn gevechten en vooral rust, overleg en vergeving.

En dat mag best interessant genoemd worden met een meer dan behoorlijke cast in de vorm van Lewis, Watson, Cox en vooral McSorley die net als In the name of the father hier ook weer zo'n naar figuur neerzet. Maar ondanks het beeld richting het einde dat een dergelijke strijd alleen maar verliezers heeft, wil The Boxer toch regelmatig niet echt boeien is er sprake van een traag tempo, gebeurt er eigenlijk niet zoveel en wil het gevoel van de film niet echt op mij overslaan. Afschrijven doe ik The Boxer nog niet en voorlopig is de film terecht gekomen op de herkijk stapel, maar voor nu blijft het bij een drie sterren.

Het paasweekend afgetrapt met deze Body of Evidence die in een golf van andere erotische thrillers uitkwam zoals Basic Instinct en Sliver. En destijds kreeg Body of Evidence de nodige aandacht van Goderie/Mioch waar men de kaarsvet scène liet zien. Kijken deed ik de film volgens mij nooit of ben het glad vergeten, maar de interesse was er wel altijd.

En waar ik verder onwetend deze film in ging qua cijfergemiddeldes, verdachte ik hier toch eigenlijk wel iets van waar Willem Dafoe zeker niet de minste acteur is, de sfeerschepping in het begin goed is, en vooral de soundtrack van meet af aan opvalt als erg sterk. Maar zodra Madonna met dat bekje van haar, en nog groter gebrek aan acteertalent, in beeld komt begint de instorting. De cast is verder niet heel slecht met een altijd goede Frank Langella, Mark Rolston en Prochnow, en zijn Anne Archer en Juliana Moore altijd fraai voor het uitzicht. Het plot met alle verdenkingen en verwervingen is ansich niet heel slecht, maar daar is het meeste dan ook wel mee gezegd.

Maar buiten dat allemaal heeft het erg weinig om het lijf naast een aantal steamy sexscenes waar het lichaam van Madonna zich wel voor laat lenen ook al voegt ze verder weinig toe. Dan is en wordt de film geen enkel moment spannend en vallen enkele continuïteitsfouten op zoals het bloed op Dafoe's overhemd in de parkeergarage en heeft de film niet meer doel dan verschillende acteurs zo vaak mogelijk horizontaal krijgen. En dat is natuurlijk veel te mager voor een best wel bekende naam, cast en een budget van maarliefst 30 miljoen. Afijn, een tegenvaller eerste klas en snel op naar de volgende film.

En dan toch eindelijk de laatste film uit de donatiedoos en dat is geen film te vroeg met het over het algemeen matige tot slechte niveau en vooral veel films die ik niet aan zou zetten laat staan kopen. En op dat vlak stelt ook deze niet teleur hoewel ik me nog even zand in de ogen liet strooien door een redelijk cijfergemiddelde en cast.

Afijn Gerry en Holly dus die tijdens de opening al veel discussie opwekken met de introductie van hun karakters. Maar waarom wekt dat zoveel irritatie bij veel kijkers op? Het is wellicht een beetje cliché te beginnen met een ruziënd stel maar in feite zien we de gemiddelde relatie in de notendop met de gebruikelijke afstoot/aantrekreactie en het eindeloos sluiten van compromissen wat in feite een relatie behelst. De twee kunnen niet zonder elkaar dat is na enkele minuten wel duidelijk. Het vervolg met de wake is ook niet eens zo verkeerd met in mijn beleving geen overdreven sentiment dat ik aanvankelijk de redelijke cijfers van de film opzich begrijp en zoiets heb dat dit zeker niet de slechtste film uit de doos is en heeft het geheel zeker een bepaald gevoel en sfeer over zich.

Maar helaas, daarna stort het geheel toch behoorlijk snel inelkaar met de voorspelbare problemen voor Holly, de pogingen van familie en vriendinnen om haar weer vlot te trekken en vooral de briefjes en het vooropgezette plan van Gerry die dit kennelijk zag aankomen. En ansich is dat laatste element wel aardig bedacht maar wordt het geheel veel te slapjes en clichematig gebracht om te boeien met de te verwachten humor en flauwe dingetjes die simpelweg niet aanslaan. En laten we eerlijk zijn dat we natuurlijk wel door hebben dat het allemaal wel op de pootjes terecht gaat komen. En voor zo'n voorspelbaar gebeuren is een film van twee uren veel te lang de best wel aardige muziek en behoorlijke cast tenspijt. Ongetwijfeld zullen er mensen zijn die prat gaan voor dergelijke films en genre, maar dit is absoluut niets voor mij. Een 2,5 voor de moeite is wat mij rest.

Met de laatste loodjes van de donatie verhuisdoos bezig en zoals bekend mag zijn zit daar zelden iets goeds tussen en dat onderstreepte deze film maar weer eens. Andermaal is het mij een raadsel dat mensen iets als dit gaan kijken of er serieus geld voor neertellen. Ik vind het op mijn beurt niet te hachelen en was dan ook blij dat het er op zat.

Zijn er überhaupt goede dingen te noemen aan deze film? Mwoah, de cast dan op zijn minst met Goldberg en Keith David die altijd het voordeel van de twijfel krijgt. Maar buiten dat vraag ik me af wie iets als dit bedenkt en ongetwijfeld zal het idee op papier best wel oké geleken hebben met de setup van de volwassen Michael die terugkijkt. Slagen doet het echter geen moment, de humor is niet leuk en Redmond is in mijn ogen een volledige miscast. Uiteraard moet de focus liggen op de neveneffecten van de keuzes rond hem omdat hij zo slim is, met alle mogelijke gevolgen, en later de gebruikelijke high school flauwekul.

Maar goed zoals reed gezegd het is één grote slappe hap die niet boeit, niets brengt, niet leuk is, niet grappig is, en ga zomaar door. Het is zonde van de tijd om hier voor te gaan zitten en de dvd uitgave kan het beste betiteld worden als chemisch afval.

Tijdens de pauzes op het werk en de slag met deze Smokey and the Bandit part 3 waar we reeds de eerste twee zagen. En de collega's waren ondanks mijn tegenwerpingen erop gebrand dit deel ook te zien waarop na afronding afgelopen donderdag toch werd toegegeven dat we het beter bij alleen de eerste film hadden kunnen houden.

En voor de derde keer gaan we los met Bufford T. Justice, Big and Little Enos en....uhm geen Burt Reynolds? Nee, geen Reynolds maar wel Jerry Reed die in plaats van de vrachtwagen ditmaal mag invallen voor de Bandit en zich zelfs zo kleed met snor en al. Nou, schiet mij maar lekker, de film heeft sowieso al afgedaan op dat moment zonder Bandit, hoe kansloos! Voeg daar een flinter dun verhaaltje aan toe rondom een weddenschap tussen Enos en Justice waar an passant de inval Bandit bij betrokken wordt om het een beetje spannend te maken en dat is het dan wel.

Uiteraard is er de gebruikelijke chaos en achtervolgingen, doen er zich heel wat koddige momenten voor en is er zowaar één erg goede scène met de Klu Klux Klanners die achter een stel gekleurde kippenboertjes aanzitten en het moet gezegd dat die wel hilarisch is. Maar verder, ondanks Colleen Camp als eyecandy, is dit toch wel een hopeloze film waar men nooit aan had moeten beginnen die zelfs niet in de schaduw kan staan van het al matige tweede deel.

De week voor Pasen maar even op de bijbelse toer en dat werd dus deze Moses the Lawgiver waarvan ik de filmversie had liggen en inmiddels begreep dat deze niet half zo goed is als de miniserie van 5 uren. Desalniettemin toch maar even aangeslingerd samen met mijn vader die de bijbel praktisch uit het hoofd kent.

Het verhaal is in ieder geval duidelijk met de te verwachten Bijbel en vooral Mozes als leidraad in deze film waar ik me nog wel het ene ander kan herinneren zo uit mijn tijd op de Christelijke basisschool. Sowieso, waar of niet, menselijke interpretatie of niet, films als The bibel: in the beginning, The ten commandments en The last temptation of Christ vind ik sowieso wel interessant en dat telt dus ook voor deze Moses. Zoals reeds gezegd mag het verhaal bekend zijn rond Moses in het mandje, gevonden en opgenomen, zich het lot aantrekkende van de Joden en het ontdekken van zijn echte achtergrond waarop de strijd kan beginnen om zijn volk uit Egypte te krijgen.

Voor degenen met een beetje bijbelkennis zal veel niet onbekend voorkomen met de plagen, de valse of halve beloften, de uittocht, achtervolging en de Rode Zee. Het enige echte minpunt is dat het allemaal erg snel gaat en in die zin vooral beknopt is wat natuurlijk logisch is aangezien dit een film/bioscoop versie is van een miniserie van circa vijf uren. Quayle is goed en Lancaster doet zijn best waar de waarnemingen van de echte profeet Moses ongetwijfeld angstaanjagend en bevreemdend geweest zijn. En met het gerommel in de verte slaagt de film tot op zekere hoogte met een bepaald mysterie en angstaanjagendheid. Dan mag natuurlijk de soundtrack van Morricone niet vergeten worden die natuurlijk sterk te noemen is. In alle eerlijkheid blijft deze film nergens in vergelijking met de eerder genoemde Bijbelse films daarom slechts een 3 ondanks dat dit niet bepaald een straf was om te kijken.

Zoals gebruikelijk maandagavond weekend afsluiter nog even iets soepels en opzich had ik wel weer eens zin in deze Jackie Chan die ik ooit met veel verwachtingen aanschafte op VHS. En wat vond ik het een draak van een film, buiten het geweld om dan, want ik had toch zeker niet de komische en flauwe noot verwacht. In de jaren daarna verflauwde die irritatie wel een beetje en was er meer oog voor het sterke geweld en is het anno 2025 tijd om eens te kijken hoe het gevoel nu is omtrent deze Rumble in the Bronx voor een comment.

En de kritiek staat in die zin nog als een huis met de babbelzieke en irritant drukke Oom Bill, dan het verhaal rond neef Keung die net over is uit Hong Kong, om zijn oom te helpen, het aan de stok krijgt met de plaatselijke motorbende. Maar hoezo komt hij helpen? Want oom Bill verpatst de zaak en gaat lekker op honeymoon, en bedankt! Wat voor zin heeft het dan langs te komen? Dan schijnt Keung volgens verschillende synopsis alhier en Wiki een agent te zijn, uhm....komt dat ooit een moment in film naar voren dan dat dit gezegd wordt ofzo? Het is mij nog nooit opgevallen of voldoende naar voren gekomen. Vervolgens het verhaal met de bende en Nancy op een gegeven tussen twee vuren is erg cliché en niet noemenswaardig, maar de hoofdprijs gaat toch wel naar het ontzettend matige acteren van verschillende acteurs en de veelal teenkrommend slechte dialogen. Het is bij tijd en wijlen schrijnend slecht en op het lachwekkende af.

Maar goed, zoals reeds vastgesteld ligt de focus daar niet en is dat gedeelte van de film niet belangrijk. Want laten we eerlijk zijn dat deze film slechts een vehicle is voor zoveel mogelijk stunts en geknok van Jackie Chan, en dat lukt. Van gebouwen springen, een sprong op een Hoovercraft waar hij duidelijk zichtbaar zijn rechterenkel breekt, en heel veel gevechten en andere stunts, want dat is het handelsmerk van Chan en wordt meer dan goed gebracht. Want de gevechten zijn dynamisch, scherp, fel en creatief met wat maar voor handen is in de vorm van winkelwaar of zoals in de gang-hide out een koelkast en skies om maar eens wat te noemen. En dat is toch wel wat de film boven zijn best wel matige niveau uittilt.

De rest, tja de rest, hangt aan elkaar van werkelijk onzinnige momenten zoals met de Hoovercraft. Pleister op de wonde, niet vanwege haar acteren want dat is erg matig, is de mooie Françoise Yip en dan heb ik het meeste wel benoemd over een film die op de meeste vlakken gewoon slecht scoort en een onvoldoende verdient maar door de actie en stunts voldoende uit het slop wordt getrokken en natuurlijk vermaakt het wel. Daarom een drie voor de moeite.

I love it when you talk dirty

Met de nodige herkijken zo vrijdag en zaterdagavond met Dark Zero Thirty en The Mauritanian pas op de late zaterdagavond verder met vampieren in de vorm van Blade 2 die ik ongetwijfeld al een keer had gezien maar veel wist ik daar niet meer van.

Maar fijn, verder met Blade die Whistler uit de dood terughaalt wat dan alweer zo'n yeah right momentje is want de grijze veteraan schoot zichzelf in het hoofd. Volgende minpunt is dat het weliswaar lekker vlot los gaat met het nodige aan geweld en bloedvergieten maar toch ook meteen een beetje overdreven aanvoelt. Het moet kennelijk flitsender en spectaculairder en dat zijn vaak dingen waar ik een beetje op afhaak. Wel leuk de Charger en de introductie van de jonge Norman Reedus als nieuwe sidekick. Het is vervolgens afwachten hoe zich dit gaat vervolgen opzich met een bad guy/vijand in de vorm van Nomak die op zijn minst interessant te noemen is.

Maar ik moet zeggen dat daarna het vervolg leuk is en de team up met The Bloodpack goed aangezien dit een behoorlijke verzameling leuke karakters zijn en acteurs die bij hun rol passen in de vorm van Perlman, Schutz, Donnie Yen en de prachtige Leonor Varela. Met de introductie van een nieuw slag vampiers betekent dit maar één ding en dat is veel geweld en daar slaagt deel 2 dan ook best wel in tezamen met een sterke cast, Thomas Kretschmann niet te vergeten, en een passende soundtrack van Beltrami. Daarnaast is de sfeer goed en lekker duister en mogen de settings ook genoemd worden. Waar de film in het begin het gevoel wekt de eerste te willen overtreffen is dat vanaf het begin gedoemd te mislukken en lijkt de film zijn hand te gaan overspelen, maar stabiliseert de film zich toch soort van en vormt toch een meer dan behoorlijk tweede deel.

Donderdagavond even iets van twijfel want normaal is het een sportavond maar ik kon me er even niet toezetten bovendien was er Europees voetbal waar ik wel nieuwsgierig naar was dus blindelings maar een greep uit de kast gedaan en zowaar één van de laatste titels uit de donatiedoos vol films die ik enkele jaren terug van een collega kreeg. En zoals zoveel uit die doos dat amper het aangluren waard is, of noemenswaardig in welke vorm dan ook, was dit toch ook weer zo'n titel die ik wel kende als trailer zijnde maar me dan vooral afvraag waarom je zoiets als dit koopt. Meepikken op tv bij gebrek aan beter oké, maar serieus geld uitgeven voor zo'n film? Maar het moet gezegd dat dit kwalitatief, afgezet tegen titels als Meet Bill, 50 first dates, Scorched en nog meer van dat soort chemisch afval, één van de betere films betreft uit de doos wat meer zegt over het gemiddelde niveau in de doos dan dat deze film nu zo goed is.

Het verhaal mag duidelijk zijn rond Jean die op de vlucht voor haar gewelddadige vriendje de wijk neemt naar haar ex-schoonvader waar nog de nodige unresolved issues spelen tussen de twee en vervelend vriendje Gary ook niet van wijken weet. En ja, dat is het toch wel binnen een plot wat toch eigenlijk bar weinig voorstelt in die zin voor een film van twee uren. Opmerkelijk dan weer de meer dan uitgebreide en sterk cast in de vorm van Redford, Freeman, Lucas en Lewis. Zo'n Lopez, hoewel lekker voor het uitzicht, voegt dan weer niets toe in mijn beleving en ik vraag me dan ook waarom zo'n vrouw gecast wordt. Dat had iedere andere actrice beter gedaan dan Jenny from the block maar goed dat is mijn mening. Aardig is op zijn minst de verstandhouding tussen de twee oudere mannen Einar en Mitch die toch wel in idyllische en jaloersmakende rust leven in combinatie met hun typische oude mannen humeur en dito eigenwijsheid.

Maar het hele uitgespeeld plot rond Jean daarna met het gevoos met de sheriff en het onherroepelijk en onvermijdelijk opduiken van ex-vriendje Gary is zo cliché allemaal, het roept bij mij een gevoel op zo van wat is hier nu eigenlijk de bedoeling van? Daarnaast is Jean als karakter ook nog eens nietszeggend en weinig sympatiek. Dan dat domme en zelfs gevaarlijk gedoe met die beer. Gewoon waarom? Aardig voor de karakter ontwikkeling is wel de ontwikkeling tussen Einar en de jonge Griff en vooral de van dik hout zaagt men planken methoden hoe Einar eerst een paar onfatsoenlijk heren in de diner aanpakt en later Gary tot twee keer toe een lesje leert. En opzich is wel duidelijk dat men met veel zorg aan deze film gewerkt heeft gaat het natuurlijk allemaal om rouw, verwerking en mensen een twee kans geven. Maar boeien doet het me nooit en regelmatig vraag ik me af wat nu eigenlijk de zin is van deze film en waar het met sommigen dingen heen wil. Afijn, een voldoende voor de moeite maar verder niet mijn ding en snel op naar de volgende film.

(reactie op ander bericht)

. Afgelopen dinsdag nog maar eens voor de herkijk en wat wist dese eigenzinnige film andermaal te boeien met zijn kleurrijke karakters, bijzonder interessante en niet alledaagse setting, de gruwelen waar zogenaamde mannen van God toe in staat zijn. Overigens het boek van Umberto Eco ook wel eens geprobeerd maar dat is voor mensen die van zelfkastijding houden als je het mij vraagt. Afijn, halve ster erbij voor deze topfilm.

Zoals bijna iedere maandagavond even iets soepels als weekend afsluiter en dat werd deze Hellboy reboot die ik toch eigenlijk glad vergeten was. Bij uitkomst had ik al zoiets van zitten we hier op te wachten, wat gaat zoiets bieden en de films met Ron Perlman zijn prima. Desalniettemin overheerst dan toch de nieuwsgierigheid dus toch maar opnemen en even aanslingeren.

Buiten de vraag of dit een compleet nieuw verhaallijn is, of zich ergens na de Del Toro delen afspeelt, moet ik toch zeggen dat de film me alles behalve tegenviel. Minpunten heeft het sowieso maar de opening met de sombere en voor het gevoel aan lager wal geraakte Hellboy doet wel goed en David Harbour lijkt de rol redelijk te passen en behoorlijk aan zijn fysiek gewerkt te hebben. Dan moet ook zeker de soundtrack even benoemd worden met Motley Crue, Muse, Royal Blood, Alice Cooper en The Scorpions. En eigenlijk gaat het verder wel lekker van start binnen een verhaal overigens wat wel aan de warige kant is maar desalniettemin slaagt met het leuke gevecht met de reuzen en alles wat daarna volgt. En hoewel reeds gezegd dat het verhaal aan de warige kant is met veel karakters, namen en een overdaad aan monsters en wezens, vermaakt het toch best wel.

Want de cast is meer dan behoorlijk, het ziet er ook allemaal best goed en cool uit, is de bad guy rol redelijk ingericht met Nimue, heeft het geheel absoluut een bepaalde stijl en sfeer over zich zoals in het huis waar men het lichaam van Lady Hatton vind, en blijkt het geheel vooral in de finale ook nog het nodige aan lekkere Gore en gruwel te bevatten. Minpunten zijn dan weer dat de humor van Harbour in zijn rol als Hellboy nooit echt lukt cq aanslaat en dat zo'n rol van Lane als Alice dan uiteindelijk weer weinig toevoegt en overbodig aanvoelt. Puntje bij paaltje blijven slechts vragen over. Is het goed? Mwoah. Was dit deel nodig? Nope. Is het verder vermakelijk? Dat opzich wel. Het cijfergemiddelde hier op MM vind ik eerlijk gezegd wel te weinig waar ik zelf ook nog aan het wiken en wegen ben want een 3 is net te weinig en 3,5 iets teveel. Een 3.2 of 3.3 was meer op zijn plaats geweest.

Zoals de titel al suggereert was dit een kwestie van hoop houden dat deze film iets ging worden, toch was de voornaamste reden Sandra Bullock om de film überhaupt op te pikken bij de kringloop.

De titel Hope Floats staat voor hoop houden ook al is de situatie nog zo slecht en dat is relationeel wel van toepassing op Birdee die in het begin van de film de wind stevig tegen heeft omtrent haar huwelijk, man, beste vriendin en kort gezegd haar wereldje instort.Terug naar de roots is de te bewandelen weg met het ouderlijk huis en een soort van 'homecoming' met volk dat enthousiast is maar ook mensen die niet zo stuk zijn van de terugkeer. Vooral de 'live' vernedering is iets wat de mensen is bijgebleven en waar nog veel spot om is. Begin er maar aan, op nul, met de nodige hoon, in case of a favour zoals rond het werk en de ervaring van slechts een huisvrouw om op terug te vallen.

Het is verlies, verwerking, en getting back in de saddle allover, en zo'n beetje ieder mens heeft dat wel eens meegemaakt en weet dat dit niet de meest gemakkelijk momenten in het leven zijn. Wordt daar verder dan nog inhoudelijk iets meegedaan in deze film? Nee, niet echt. Het kabbelt allemaal een beetje voort, heeft zo nu een dan eens een redelijk moment of een aardige grap maar biedt verder weinig behalve de reeds gebaande paden, cliché verwikkelingen met Justin en een traag tempo. De enige echte reden om te kijken is toch vooral Sandra Bullock die hier absoluut in haar prime is want wat is ze toch ontzettend leuk en mooi. Soe mij zo'n vrouw. Afijn, zoals ik al zei bij de intro van mijn comment, het was hoop die overheerste toen ik de film instartte maar dat bleek ijdele hoop en staat de film ernstig op de wip tussen een minimale voldoende en geen voldoende omdat het bijna twee uren lang vooral weinig te bieden heeft.

Zondag staat meestal in teken van sport en muziek met een filmpje zo eind middag begin avond er tussendoor. En meestal is het een klassiekertje of iets ouds, maar dit keer dacht ik laat ik vast aftrappen met wat muziek en daar paste deze Quadrophenia prima in.

Het verhaal is duidelijk rond Jimmy die op de grens zweeft van tiener naar volwassenheid, voor de meeste mensen niet de gemakkelijkste periode, en dat doet in het London van de jaren '60. Hij is onderdeel van een soort van bende de Mods die het zoals een bende betaamt regelmatig in de clinch ligt met een andere bende genaamd de Rockers. Dit gebeurt in alle mogelijke stijl, strak in de snit, kitscherige brommers, en nog veel meer fijne muziek uit die tijd. En natuurlijk kan het beeld van de 'angry young teenager' niet ontbreken vol twijfel, angst, woede en verontwaardiging. Het is het typische beeld van de rebellerende tiener die de wereld tegen zich heeft maar uiteindelijk iedere reactie meestal zelf uitlokt.

Sterk is de cast waar iedereen goed acteert, geinig de jonge Ray Winstone en Timothy Spall en natuurlijk de kleine rol van Sting. Is het tijdsbeeld natuurlijk sterk met bij tijd en wijlen heerlijke muziek in het sombere en trieste London/Engeland. Niet te vergeten natuurlijk de vele Britse humor, oh en wat een foute brommers met al die spiegels en koplampen wat ongetwijfeld ook weer een vorm van humor is. Maar verder, moet ik eerlijk zeggen, heb ik er eigenlijk niet zo heel veel mee en kon het me de meeste tijd maar amper boeien. Een voldoende zit er wel in en een goede ook wel omdat het geheel wel een sterke beeld uitstraalt en bulkt van de kwaliteit. Toch is het niet echt my cup of tea.

En uiteraard verder met vampieren en zo kwam ik aan Blade toe waarvan ik de eerste twee in de kast liggen heb. En het verbaasde me eerlijk gezegd dat de film alweer zo oud is, namelijk uit '98. Had ik de film toen al gezien bij de tv-premiere? Geen idee eigenlijk, sowieso later nog wel eens, wellicht meerdere keren als Veronica de film uitzond, maar dat geheel terzijde.

Uhm....waar zitten we eigenlijk met dit karakter DC of Marvel? Ik hou dat nooit zo uitelkaar eerlijk gezegd, het blijkt dus de laatste te zijn, niet dat mij dat veel uitmaakt maar goed. Het verhaal simpeler dan simpel, een mens geboren als half vampier omdat zijn moeder vlak voor de bevalling werd gebeten en er daarna zijn levenswerk van maakt zoveel mogelijk vampieren te laten hemelen. Wie veel diepgang verwacht en een kwetsbaar karakter met zielenroersels kan beter wat anders gaan kijken want het is natuurlijk oppervlakkigheid troef, maar in het geval van Blade is dat niet erg want Blade levert waar het voor dient.

En dat is actie en veel bloedvergieten, en dat gebeurt veel en goed. Een ander pluspunt is de cast met Snipes zo badass als maar kan, maar daar doet Dorf als bad guy niet aan onder. Donal Loque is weliswaar een beetje op het randje wat humor en zijn lachje betreft maar voldoet als bad guy sidekick, waar Kristofferson oké is als stugge helper van Blade en niet te vergeten Udo 'Yuri' Kier. Buiten dat is het geheel aangenaam duister en stijlvol te noemen, heeft het een passende soundtrack, een aantal bizarre karakters en dito scènes om als voorbeeld de archivaris Pearl te nemen. En ondanks de CGI die niet helemaal je dat is vermaakt Blade toch meer dan en tekent samen met een fraai eindgevecht voor een goed cijfer. En dan zou ik nog bijna de zwarte Charger vergeten.

Als afsluiter donderdagavond na Blind Horizon en Unstoppable nog even een Jesse Stone episode en bekend dat ik ben met Jessie Stone wist ik meteen dat dit het beste van de avond ging worden. Want in verleden zag ik al verschillende van deze tv-films en mogelijk zag ik Death in Paradise ook al eerder maar dat is waarschijnlijk ook al iets van 13 a 14 jaar geleden, mischien zelfs langer.

Afijn, let's roll met de altijd sympathieke vertolking door Tom Selleck, en zoals vaker heeft Stone het niet gemakkelijk met een lastige zaak, de zucht naar drank en zijn eigen sores cq verleden die hem als een molensteen om de nek hangt. Stone is in die zin aimabel maar ook een beetje tragisch en dat geeft net dat extra randje dat het karakter interessant maakt. Centraal staat het gevonden lichaam van een jonge dame waar het puzzelen is wat haar identiteit betreft, of haar dood een misdrijf betreft en uiteraard wie het dan gedaan heeft. Fijn aan de Jessie Stone verhalen is toch zeker het aangename en rustige tempo dat helemaal op zijn plek is in deze omgeving. De dader en motief laat zich op een gegeven gemakkelijk raden met een andere lastige zaak die er tussendoor banjert wat aangevuld wordt door de prima cast met ondermeer Viola Davis, William Devane en de prachtige Orla Brady en je hebt een meer dan voldoende en plezierig gevulde avond. Top notch is dit natuurlijk niet maar meer dan acceptabel wel.

De volgende stop betrof deze 9 Lives of, alternatieve titel, Unstoppable met Wesley Snipes in de hoofdrol en eerlijk gezegd dan ook meteen een film uit een genre die ik normaal nooit aan zou slingeren. Want laten we eerlijk zijn, het is Steven Seagal in het kwadraat, het is altijd hetzelfde met een smeris of ex-militair met een flauw excuus om maar veel klappen uit te kunnen delen. Soms zit er nog wel eens een pruimbare film tussen, ik noem een Under Siege of Passenger 57, maar het gros is amper noemenswaardig en dat geld voor deze Snipes niet anders.

Want het valt gemakkelijk te raden dat het karakter van Snipes zoals te verwachten in de problemen komt met een complot, en dat dit eigenlijk maar één doel heeft en dat is zoveel mogelijk actie en geweld genereren. Buiten enkele bekende gezichten stelt de cast niet zoveel voor en dat geld net zo goed voor de karakters met eigenlijk niet meer dan een hoop gedoe en gelul, voelt het geheel cheap aan en is er sprake van overacting. Jacqueline Obradors is op zijn minst nog leuk voor het oog maar buiten dat ben ik blij dat de film er op zit en is het heel snel op naar de volgende film.

Donderdagavond betekent sporten na het werken maar gisteravond had ik geen zin wat resulteerde in een filmavondje met drie films uit de stapel die ik een tijdje terug kreeg van de schoonmaakster. Afgetrapt werd er met deze Blind Horizon met wijlen Val Kilmer waar deze film vooral kan rekenen op een behoorlijke cast, toch bleek dit verder niet heel veel soeps te zijn.

John Doe wordt wakker en opzich gaat de film van start met een redelijk mysterie dat veel lijkt op Nolan's Memento want ook daar hebben we iemand met een slecht geheugen die stukje voor stukje het plot bij elkaar puzzelt. Zoals reeds gezegd is de cast meer dan behoorlijk met Kilmer, Shepard, Faye Dunaway en Neve Campbell, en is Amy Smart erg leuk voor het oog. De flashbacks zijn behoorlijk vormgegeven op een hallucinante en gritty wijze en laten we niet vergeten dat de inzit een aanslag rond de president betreft.

Maar dat is het dan ook wel met een film die nooit een moment spannend wordt, ook nog eens voorspelbaar is want Frank die de aanslag probeert te verijdelen en zijn geheugen kwijt is zal veel te gemakkelijk zijn, dus binnen de eerste vijf minuten heb ik al bedacht dat hij de hitman zelf is die zijn geheugen kwijt is geraakt. Het plot is gemakkelijk te raden omdat het anders voorspelbaar zou zijn en dat terwijl men wel ontzettend de best doet met een hoop karakters en vooral spannende muziek. Toch zit het er voor mij geen moment in en ben ik blij dat de film er op zit en Amy Smart in de slotminuten nog even in beeld komt. Geen voldoende wat mij betreft.