Log

Verder met deze God bless America die ook een kringloopvondst was en waar ik opzich wel erg geïnteresseerd in was als zijnde een comedy a la Kick Ass. Toch kon het bepaalde verwachtingen niet waar maken.

Het verhaal is duidelijk rond Frank die het allemaal niet meer zo ziet zitten en klap op klap krijgt waarop een soort van purge zijn enige wens blijkt. En hoewel het natuurlijk allemaal een beetje schertsend en overdreven is heeft de huidige maatschappij toch wel degelijk raakvlakken met dit geschetste beeld rondom mensen beschadigen, onfatsoenlijk en ontevreden gedrag, en de mens die alleen maar dommer en afstotelijker wordt. Ik kan dan ook niet anders stellen dan dat Frank mijn spirit animal is omtrent de irritaties die hij ziet en aan wil pakken, geen uitzondering op niemand. Het idee is dus goed, want wat is de wereld tegenwoordig vol van onfatsoenlijk en dom gedrag, toch blijft het vooral bij het idee waar de film toch niet bepaald super is.

Want hoewel de kills bij tijd en wijlen heerlijk zijn, het geweld grof en de ontwikkeling tussen Frank en Roxy best aardig, waar Frank zowaar weer een beetje tot leven komt, en het geheel ook zeker fijne momenten heeft zoals in de bios met het nodige aan humor, slaat het geheel bij fasen toch net iets te vaak dood. Frank blijkt dan toch niet zo interessant of Joel Murray brengt te weinig voor de rol waar Tara Lynne Barr juist alle aandacht naar zich toe trekt en wel een bepaalde prikkel heeft. De goede mix van humor, actie en een interessant karakter zoals in Kick Ass weet deze God bless America eigenlijk geen moment te benaderen waar het einde dan juist wel weer een beetje onverwacht is en redelijk goed bedacht.

Het maakt van God bless America opzich een film die best in te nemen is voor een keer maar toch ook het nodige mist. Daarom wat mij betreft een nipte voldoende.

Volgende stap in de marathon betrof deze Savage Streets waar ik eerlijk gezegd geen idee had wat te verwachten qua verhaal of kwaliteit. Ik had de kringloop vondst vooral meegenomen vanwege de retro film poster.

En opzich gaat de film in de morsige jaren '80 stijl best wel oké van start met een highschool, het nodige aan gespuis en best wel lekkere jaren '80 muziek. Het broeit overduidelijk tussen al het volk maar dat is het dan ook waar we niet verder komen dan dom en vervelend gedoe, en spijbelen. Het is wachten op de toedracht die vervolgens de wraakactie waar de synopsis over rept in gang zal zetten. Maar vervolgens laat dit erg lang opzich wachten en mond de film toch eigenlijk uit in niets bijzonders.

Is de toedracht er dan eindelijk, duurt het daarna nog weet niet hoe lang voordat dit weer vervolg krijgt met nog meer vrouw onvriendelijk gedrag voordat eindelijk in de finale de mouwen eens worden opgestroopt voor de nodige kick ass, hé hé, het mocht eindelijk eens. Daartussen door wordt het geheel toch vooral opgevuld met clichématig gedrag en gedoe. Aan vrouwelijk schoon, blote tieten en overtuigend gajes geen gebrek, maar het is eenvoudig wel allemaal veel te mager voor een voldoende de mooie duistere sfeer met jaren '80 muziek tenspijt.

vote changed, original voice was 2,5 stars

Film marathon afgetrapt met deze Company K die ik vorige week bij de kringloop vond en daar best blij mee was. Want ik was op zich wel nieuwsgierig naar deze film aangezien ik het boek ook heb van William March, en dat is best een goed boek. Maar helaas voldeed de film geen enkel moment aan de verwachtingen...

Want waar de film aanvankelijk nog het voordeel van de twijfel krijgt en de oude beelden ook nog wel van een bepaalde stijl getuigen is het daarna toch vooral mis met een afschuwelijk slechte soundtrack, bijzonder matige acteerwerk, karakters die te cliché gestalte worden gegeven zoals de brulkikker van een sergeant of de te strenge luitenant. Buiten dat is de raamvertelling, geen idee of deze term echt van toepassing is op dit verhaal, zoals het in het boek ook is, namelijk korte momenten waar de karakters iets beleven.

En hoewel het eigenlijk een bedroevend slechte film is zijn er toch wel weer pluspunten met een poging het geheel wat gestalte te geven door middel van een tank, vliegtuig en loopgraven wat er op zich niet heel slecht uitziet. Buiten dat is het allemaal te lowbudget en een te hoog tv-film gehalte en is het cijfer daar ook naar.

En deze film betrof vorige week andermaal zo'n kringloop geluksmomentje, want deze klassieker wilde ik wel eens zien waar de remake tot een van mijn topfilms behoort waar ik zelfs het boek van Charles Portis heb. Eens kijken wat het verschil is tussen het origineel en de Coen Brothers, en dat bleek toch opmerkelijk weinig.

Want waar Bridges en Steinfeld zijn ingeruild voor Wayne en Darby blijkt er bijzonder weinig verschil tussen de films te zitten met de moord door Tom op vader Ross, en alle andere gebeurtenissen, karakters en zelfs details, zoals het drankgebruik van Rooster tot het bendelid dat dieren na doet, die precies hetzelfde zijn waar de Coen Brothers ook niet vies zijn van wat gek volk. Zo te zien is de man in het berenpak 'Do either of you need medical attention?' een toevoeging van hunzelf, en rond de afloopt met La Boeuf zit een groot verschil en maakt men iets meer van de afloop met de oudere Mattie. Maar buiten dat is er ontzettend weinig verschil. Iets dat verder niet ten nadele is van de '69 versie noch die uit 2010 van de Coen Brothers.

Verder toont de '69 versie zich als een klassieke western, ook qua muziek, met het nodige aan hardheid van het bestaan in die tijd, tevens de nodige humor, maar ook een beetje drama en andere gevaren van het Wilde Westen. Dan zijn er nog een aantal scènes zoals rond Moon die opvallen als in die tijd ook uitgevoerd met het nodige aan hard geweld en is er natuurlijk nog de cast die behoorlijk te noemen is waar ik Dennis Hopper niet eens herkent heb en Duval een prima Lucky Ned is. Toch heeft de 2010 een voordeel op dit vlak waar er voor verschillende karakters toch een iets betere acteur gezocht is of het karakter iets vetter neergezet is. Neem bijvoorbeeld Wayne die toch maar gewoon Wayne is, die man kan niet veel anders dan zichzelf zijn. Nu zet Bridges inmiddels ook een beetje een archetype neer maar dat past toch beter bij het onaangepaste en rauwe karakter van Rooster Cogburn.

Niettemin scoort de '69 versie meer dan goed waar de twisten tussen Cogburn en La Boeuf andermaal kostelijk zijn net als andere streken en is het minimaal waar de film het op de remake aflegt.

Hoofdfilm van de avond gisteren was deze Europa Europa die ik afgelopen dinsdag bij de kringloop vond, en daar was ik heel erg blij mee. Zien deed ik de film al eens in mijn jeugd/tienertijd waar de film best wel wat indruk maakte en altijd in het geheugen bleef. Nu zat ik er al eens over na te denken de film te pakken via het internet of in welke hoedanigheid hij op dvd te krijgen was tot ik de dvd dus vond in de kringloop. Weliswaar met Engelse ondertiteling maar dat kan de pret niet drukken....

En laten we zeggen dat het een bijzonder verhaal is, en laat ik daar meteen als kanttekening bijvoegen dat ik vermoed dat veel dingen niet zo zijn gegaan maar scripttechnisch bij elkaar gevoegd zijn om het een passend geheel te maken binnen een kleine twee uren. Dat sommige mensen dan als kritiek hebben dat het van toevalligheden aan elkaar hangt zou dus een hele logische verklaring kunnen hebben. Net als het commentaar dat Mulisch de film ophemelde en Solomon als superheld ziet, ik zou voor de aardigheid de achtergrond van Mulisch en diens vader eens lezen en in wat voor schaamte die Mulisch geleefd want dan begrijp je zijn mening waarschijnlijk ook beter. Buiten dat mag er als detail nog aangevoerd worden dat de film met een ultra klein budget gemaakt schijnt te zijn, iets dat een bewuste keuze was om als enige echt minpunt aan te voeren dat het acteerwerk van Hofschneider niet altijd super is.

Maar als we eenmaal onderweg zijn met het nodige aan antisemitisme geweld, immigratie naar het oosten en het dreigende gevaar van zowel Duitse als Sovjet bezetting is Europa Europa toch meer dan goed onderweg en valt er weinig aan de film op te merken. Het is redelijk groots opgezet met de gebombardeerde colonne en goed opgebouwd met dramatische momenten zoals Solomon rennend achter de vrachtwagen. Ja goh, het hangt van toevalligheden aan elkaar, misschien moet een mens in een dergelijke situatie ook gewoon geluk hebben met hoe hij zich langs de eerste Duitsers bluft die hem vervolgens toch opmerkelijk warm opnemen in hun midden. Waar je beter te verstoppen dan in het volle zicht? Waar zouden ze je nooit verwachten? Het is gewaagd maar ik durfde te wedden dat er vast meer geweest zijn die dit geflikt hebben.

Ondertussen timmert Europa Europa rustig verder aan de weg en doet dit overtuigend ook al hangt er een zweem van tv-film allure rond het geheel. Want de soundtrack is ronduit sterk, men schuwt de gruwelen niet met gelynchte kinderen en andere signalen van massamoord of dramatische beelden van het getto, waar Solomon toch verschillende keren redelijk in het nauw gedreven wordt maar zichzelf keer op keer slim of met het nodige aan fortuin redt. Belachelijke is natuurlijk de leraar met zijn Joden leer en hoe die te herkennen, helaas is het allemaal niet minder waar, kostelijk is daarentegen weer de scène bij de tandarts om een fysieke controle te ontlopen. Zal het allemaal kloppen? Vast niet waar sommige dingen ongetwijfeld zijn samengevoegd of veel sneller op elkaar volgen maar dat lijkt me logisch met zes of zeven jaar geschiedenis die in 110 a 115 minuten gepropt worden.

Nu dit weer allemaal vol onder de aandacht gebracht is, en ik ook weet hoe het boek heet, hoop ik deze eens tegen te komen zodat ik kan zien hoe het allemaal werkelijk zit. Buiten dat is dit een meer dan uitstekende film over de Holocaust en het karakter Solomon.

En verder met de MaXXXine reeks met in dit geval Pearl, en het wordt wat mij betreft minder en minder...

Andermaal lijkt de setting oké, dit keer eind Eerste Wereldoorlog met op alle vlakken een mooi tijdsbeeld, is er de grimmige gezinssituatie met de harde moeder en de hulploze vader die veel zorg nodig heeft, mag de soundtrack ook benoemd worden als goed en ziet het er visueel verder ook weer goed uit qua kleuren en styling.

Maar ja, daar gaan we weer met Goth die in de vorige film al vrij irritant was maar hier ronduit vervelend begint te worden. Nu begrijp ik dat haar simpelheid onderdeel van het verhaal is, maar zoals bij de vorige film ook al gezegd, dat bekje, die maniertjes, en weer die uitgekauwde zin '...I'm special...' wat een ronduit irritant wezen. Dan is het tempo ook weer een kwestie van hollen of stilstaan, en wil het in mijn ogen niet bijzonder of spannend worden.

Wat mij betreft is dit dan ook het minste deel van de MaXXXine reeks en is vooral diezelfde film in mijn ogen de beste van de drie waar Pearl als film regelmatig simpelweg vervelend is.

Op vrijdagavond na een dagje weg nog even relaxen op de bank en wat kun je dan beter hebben dan een beetje horror? En nu was ik wel geïnteresseerd in de rest van de MaXXXine reeks dus ging aan de slag met X. En hoewel aardig voor een keer kwam het niet in de buurt van MaXXXine die overigens ook niet bepaald buitencategorie is maar vooral vanwege styling en sfeer behoorlijk acceptabel is.

Maar goed, X dus waar alle clichés maar weer eens van stal gehaald wordt met jong en geil stadsvolk dat zich op het platteland begeeft en onherroepelijk de verkeerde tegenkomen en in de problemen geraken. Het is toch een terugkerend probleem in Amerikaanse horrorfilms waar het plattelandsvolk behalve gevaarlijk ook nog regelmatig moordlustig en sadistisch zijn. Je zou de stad bijna niet meer durven verlaten, en dan wil men ook nog een pornofilm opnemen, de overtreffende trap van om problemen vragen in preuts Amerika van de eind jaren '70. En zoals te verwachten is het al snel niet pluis waarop de ene na de andere verdwijnt waar ook nog de nodige creativiteit met landsbouwgereedschap aan te pas komt.

Pluspunten zijn verder de algeheel gevoerde stijl, visuel en qua kleuren, zijn een aantal kills best lekker, zijn er een aantal momenten aardig opgebouwd, heeft de grime afdeling hun best gedaan op de oude vrouw en heeft het oog verder nog wel wat met Ortega en Snow. Wat Goth betreft, smaken verschillen, niet my cup of tea. Buiten dat is de soundtrack best aardig en zijn de vele verwijzingen naar andere films ook best aardig. Maar toch is het niet top wat dat betreft, want hoewel de film relatief kort is voelt het toch allemaal wat gezapig aan en is het horten en stoten qua tempo. Dan is er Mia Goth die mij met haar maniertjes, uitdrukkingen en tongval met de minuut meer tegengaat staan, en tenslotte is er de dader met het motief die ik allemaal wat vergezocht vind en niet shockerend of horror maar vooral een beetje ongemakkelijk.

Heel slecht vind ik het allemaal niet maar top is het ook zeker niet waar ik MaXXXine toch iets beter vind vanwege het plot/dader en vooral het tijdsbeeld en de prachtige styling. Afijn, eens kijken wat de derde brengt.

Donderdag tussen het nodige aan seriegeweld, en ook nog het Nederlands elftal, even een filmpje meepakken en dat werd deze Gor. Hoe kom je bij zo'n film uit kun je dan afvragen, waar ik een lijstje heb met wat onbekende cultachtige films en ik mij voorgenomen had deze week eens even wat anders dan anders films te pakken. En op zich lukte dat al en slot deze film daar prima bij aan, Hoewel het niet echt mijn genre is en de film ook niet echt heel goed was.

De verwachting was nochtans dat het een beetje zou lijken op Masters of the Universe, maar dit bleek toch meer Sword en Sorcerer te zijn. Professor Tarl woensdag slechtere slechter wordt met een collegezaal die niet heel erg geïnteresseerd is, een blauwtje loopt, en zich dan plotseling ook nog in een andere wereld bevind. Je hebt van die dagen hè. En laten we eerlijk zijn dat het op zijn zachtst gezegd allemaal opmerkelijk is met de ontwikkeling van de duffe professor, en dat het verder ook niet altijd even goed is neem bijvoorbeeld het gemiddelde gevecht wat het toch uitziet als een zwaardgevecht op een schoolplein. Buiten dat, waar gaat in hemelsnaam over....?

Toch was Gor niet heel vervelend om te kijken, waar het budget ultra laag geweest zal zijn, maar men er toch geprobeerd heeft her meeste er van te maken. Zo schmiert Oliver Reed er lustig op los en hebben we met Palance nog zo'n typisch karakter. Buiten dat valt vooral de enorme groep schaars geklede vrouwen op met nadruk op Denton en Ferratti. Toch zit er niet een voldoende in voor dit geheel.

Woensdagmiddag even bezig met deze Fright Night die mij puur op gevoel wel eens leuk leek. En ik moet zeggen dat ik halverwege toch de nodige momenten van herkenning gehad heb zonder de echte bevestiging dat ik de film al eens gezien heb, maar dat geheel terzijde.

Fright Night dus, met horror liefhebber Charlie die op een gegeven moment het nodige bij de buren vermoed, dit tot grote ergernis of lol van familie en vrienden. Maar Charlie laat het er niet bij zitten en gaat op onderzoek uit met een situatie tot gevolg die al snel uit de klauwen loopt. En laten we eerlijk zijn dat het allemaal vrij simpel is, dat we dit al vaker gezien hebben, dat het allemaal wel goed gaat komen. Wat dat betreft is Fright Night niet heel erg verrassend. En als ik dan toch met de minpunten bezig ben kan het karakter Eddie daar niet aan ontbreken, want wat een doodirritant karakter met een ontzettend vervelend lachje is dat joh...

Maar daar staan ook goede punten tegenover, zo is Amanda 'Marcy' Bearse grappig en nog erg jong waar haar lachje me terstonds doet denken aan Married with Children, is Sarandon prima als bad guy, McDowall ook goed als de acteur/vampierjager, heeft het geheel een prima soundtrack en zijn de special effects ook erg knap waar vooral de verandering van Eddie opvalt. Ik lees dan dat verschillende mensen commentaar hebben op hoe de special effects eruit zien, maar ik vind dat voor een film uit mid jaren '80 juist best wel goed en bij tijd en wijlen knap gemaakt. Het heeft weliswaar zijn gezapige momenten, maar daar staan net zo goed interessante fases tegenover en momenten die prima opgebouwd worden.

Zonder dat Fright Night tot de buitencategorie behoort is dit toch een meer dan acceptabele film die vermaakt en prima in te nemen is ondanks dat de doelgroep toch wellicht het wat jongere segment is.

(reactie op ander bericht)



Afgelopen dinsdag eens even voor de herkijk waar de film mij acht jaar geleden toch wel een beetje tegenviel als de basis van Tarantino zijn film. Wellicht dat ik er nu wat anders naar zou kijken en ansich lijkt deze Europese poging van The Dirty Dozen eigenlijk weinig verkeerd met een kleurrijke groep karakters en de problemen waar men onderweg in verzeild raakt. En binnen het kader van doe maar dol en vrijheid en blijheid kan de lol van de mannen niet op die an passant ook nog wat Duitsers omleggen.

En onderweg kent de film vele verschillende gezichten met knappe momenten maar ook ontzettend knullige situaties, zo ook van scherpe grappen tot erg flauwe humor, en van volle vaart naar voortkruipende momenten. En hoewel ik de film in zijn foutheid al een stuk beter vind, en er ook zeker een cijferverbetering gaat komen, breekt die wisselvalligheid en wispelturigheid toch op richting een echt goed cijfer.

'What's going on?'
'Murder! You want some?'

Maandagavond eens even aan de slag met deze The Dark Half, een film die natuurlijk niet kon ontbreken als Stephen King liefhebber, en in het verleden heb ik de film al meerdere keren gezien en vond deze toen meer dan acceptabel. Eens kijken hoe dat anno 2026 is...

En hoewel de cijfergemiddeldes anders zouden doen denken is The Dark Half van meet af aan goed en blijft dat ook met een prima en duistere opening rond de jonge Thad, zijn hoofdpijnen en aanvallen, operatie en spreeuwenaanval op het ziekenhuis. Dit alles begeleid door een goede soundtrack maakte toch een meer dan prima indruk. En de film vervolgt zich goed met de 'rat', het begraven van het alter ego en het ondenkbare waar George Stark tot leven komt. Het is van begin tot einde een typische Stephen King verhaal qua opzet, karakters en gebeurtenissen maar verveelt eigenlijk geen moment.

Zwakste schakel lijkt aanvankelijk Hutton in zijn rol als Thad, maar geeft dan vervolgens toch weer een prima draai aan het karakter Stark waar het plezier afstraalt, een brute wagen heeft in de vorm van '66 Toronado. Het geheel heeft verder een prima cast en een aantal momenten die meer dan prima opgebouwd worden. Mooie details zijn bijvoorbeeld het ijs dat gesmolten is na één van Thad's wegtrekkers, staat de CGI nog in de kinderschoenen maar is het voldoende, en ziet de aftakeling van George er fraai uit.

Al met al blijkt The Dark Half een heerlijk begin jaren '90 product die knap gemaakt is, maar waar je verhaaltechnisch niet teveel vragen over moet stelen, iets dat ik niet echt een punt vind. Maar wellicht dat hier mijn Stephen King voorliefde spreekt. Afijn, lekker dus en nu de twijfel of dit een 3,5 of 4 verdient.

Tenslotte zaterdag nog iets van griezel en daarbij viel de keuze op deze The Last House waar ik Moura altijd wel interessant vind als acteur. Van het verhaal en de kwaliteit had ik verder geen kennis buiten de gelezen synopsis die dan wel weer potentie leek te hebben. Maar helaas viel het nogal tegen...

Bijzonder cliché is dan weer zo'n gezinssamenstelling en dat die kinderen zo super vrolijk en leuk zijn, een gezellige chaos om het zomaar te zeggen, waar met een stralend gezicht quasi standjes worden uitgedeeld, ik zou bijna denken dat kinderen hebben toch best leuk is. Uiteraard wordt het meteen een stuk interessanter wanneer de situatie zich voordoet en ontsnappen onmogelijk is en lijkt het geheel toch prima te gaan op een dreigend sfeertje, een krakend huis en lichte tot milde paniek waar de situatie bij de buren niet anders lijkt. Wat nu is vervolgens de vraag...en laten de makers met het vervolg toch behoorlijk de plank misslaan.

Want de situatie lijkt vervolgens wel heel lichthartig te worden opgepakt, men staat wat dom voor het raam te grappen, ook over de one night stand, en men maakt vervolgens een spelletje van het overleven in eigen huis. Nu snap ik dat panikeren niet helpt, de situatie is de situatie, maar de sfeer is vervolgens toch wel erg goed, zeg maar op het kinderlijke af. De sfeer is tenenkrommend leuk waar de gezins chemie niet zou misstaan in de gemiddelde feel good musical of young adult. Geen oost-Indische dove jonge kinderen en geen puberende 'I hate you 'oudere kinderen, het zal allemaal wel weer, en de sfeer temidden van het ratsoeneren, verveling en twijfel blijft goed, ook bij de buren waar men een leuk dansje doet als ze de kerstboom versieren. Kennelijk hebben zij ook allemaal genoeg voorraad, vindingrijkheid, en zijn kennelijk niet geneigd de hand aan zichzelf te slaan in een dergelijke onzekere situatie. Het lijkt allemaal de normaalste zaak van de wereld, en dan te bedenken dat Nederland massaal in een depressie stortte toen het vanwege Corona een paar weekjes in huis moest blijven...lekker realistisch dus allemaal...

Maar gelukkig gaat het na een uur toch enigszins los met vreemde verschijningen, wordt het allemaal iets harder zoals rond de hond, en komen er na zoveel maanden opsluiting toch eindelijk wat psychologische problemen voorbij zoals verveling, honger en uitzichtloosheid. Tevens beginnen we er wat slechter uit te zien. Dit luidt toch wel weer een interessantere fase in waar men het huis sloopt en van alles bedenkt zoals met een moestuin, of het zetten van vallen, om maar te kunnen overleven en voedsel te krijgen. Iets wat op zich wel weer interessant is, vergelijkbaar met bijvoorbeeld The Martian. De eindfase kan daarna het beste omschreven worden als opbouw, opbouw en nog eens opbouw, heel veel toestanden, heel veel snelheid, en dan is het plotseling klaar.

The Last House kan dan ook het beste omschreven worden als een erg onevenwichtig geheel, waar zelfs de vertelstructuur plotseling veranderd naar een kortstondige narrator, iets dat eerst niet zo was. De gezinschemie voelt veel te vrolijk en gemaakt aan, het tempo van de film is zeventig procent traag om plotseling op het einde een enorme vaart te krijgen, en dan is er nog eens de pseudointelligente uitleg als ontknoping. Het zal...snel op naar de volgende.

Dit was toch wel een film waar ik veel interesse voor had, heel erg nieuwsgierig naar was en blij was dat de BBC deze film uitzond zodat ik hem een paar maanden terug kon opnemen. Met zaterdag als zorgvuldig uitgekozen moment kwam een kijkbeurt er dan eindelijk van, en het moet vooraf gezegd dat een beetje kennis over wat er ging komen best welkom was want Tar is op zijn manier toch wel bijzonder en een apart geval maar kan ook erg rauw en moeilijk op je dak vallen.

Lydia Tar, dus waar de eerste beelden in de coulissen al veelzeggend zijn, want er heerst een bepaalde aanwezigheid, de gebaren zijn dwingend en vol van controle zelfs als ze in haar eentje staat. En dat is vervolgens wat we te zien krijgen, Tar aan het woord tegenover de journalist of presentator, Tar die het gepeupel in de collegezaal de les leest en het amper doorheeft wanneer ze op iemands tenen staat. Als het even kan krijgt ieder een verbetering of een pas op de plaats om de oren want Tar ís, Tar bepaald, Tar is de baas. En dit beeld gaat nog verder en verder, waar de personal assistant ook regelmatig een soort van voetveeg lijkt waar deze amper het aankijken waard is voor Tar. De wijze waarop ze met haar orkest om gaat lijkt in die zin alles te bevestigen, zij ment het volk, zij stuurt, zij bepaalt, en niet zonder reden want waar is een leven of structuur zonder mensen die de kaders aangegeven? Wat dat betreft is het karakter Tar even stuitend als interessant...

Maar dan toch, de schaduwkant. Waar de film Tar en het karakter toch plotseling een andere koers vaart waar de nuance de andere kant opslaat en we een 'me to' te zien krijgen vanuit het minder gebruikelijke perspectief. En het is nogal wat mejuffrouw Tar zichzelf toe-eigent, permitteert en kil en berekenend is wanneer haar dat uitkomt. Interessant vind ik dan weer of dit natuurlijk gedrag is of simpelweg een voortvloeisel is uit de macht die ze heeft en er geleidelijk aan is ingeslopen. Hoe kan een mens beslissingen maken zonder persoonlijke voorkeur? Ik denk dat niet veel mensen dat kunnen. Maar voor wie denk dat dit alle ellende betreft zal er nog een beerput, of in dit geval tarput, open gaan. Zelfmoord, beschuldigingen, racisme, een comprimerend filmpje op internet, een PA die zich tegen haar keert, en dan is er nog het fenomeen dat Tar zelf van alles begint te horen en te zien en zich met vreemde dingen begint te bemoeien.

Tar is dan ook best wel een geval apart te noemen waar de uitspraak van haar broer dat ze niet meer weet wat haar afkomst is noch waar ze heen gaat een veelzeggende uitspraak is. Toch blijft de vraag waar het nu eigenlijk allemaal omdraait, want is dat macht? Hooghartigheid? Arrogantie? Of draait het simpelweg weg rond het verliezen van je roots en doordraaien in doelen en ego? Interessant is Tar dan ook zeker toch ervaarde ik persoonlijk de film wel als erg zwaar en langdradig met momenten die uitermate lang zijn en te lang duren zonder dat dit nu echt iets toevoegt. Daarom wat mij betreft een bescheiden cijfer en voldoende.

En vrijdagavond ook nog maar weer een documentaire, en dat werd deze Becoming Led Zeppelin op Netflix. En hoewel Led Zeppelin er al veel langer is dan mij is de band al heel lang in mijn leven waar Stairways to Heaven waarschijnlijk één van de eerste nummers was die ik ooit op een cassettebandje opnam en groeide de band de laatste jaren in mijn collectie op explosieve wijze met de compilatie Mothership, inmiddels ook de meeste albums en 2 dvd's met live registraties. En ja het verhaal van de meester van het plagiaat Jimmy Page wilde ik wel eens zien.

En met het ontstaan krijg ik toch meer dan verwacht, met de jongens zo'n beetje vanuit de wieg postoorlogstijd die hun eerste bandjes vormen, ook nog optreden als sessie artiest waar vervolgens The Yardbirds het begint en de basis gaat vormen van Led Zeppelin. En het zijn werkelijk fantastische weetjes over Page en Jones die meespelen op de Goldfinger track en anders wel het ontstaan van de bandnaam die ik hoe langer ik er over nadenk volgens mij wel wist of anders wel alle bas-arrangementen die John Paul Jones geschreven heeft. Minstens net zo interessant en leuk is dat The Yardbirds in hun laatste jaren qua geluid al niet vele verschillen van wat Led Zeppelin later gaat brengen. Maar dan zijn we er nog lang niet met een vervolg die slechts bekende namen oplevert zoals de bekende manager Peter Grant, en vele leuke en bekende bands zoals Vanilla Fudge, maar tevens de ontwikkeling van Jimmy Page die het oor en de technische freak van de band wordt die praktisch ieder geluid van de band bepaald.

Slim is dan ook dat de jongens iedere zeggenschap van hun muziek zelf behouden, in die zin niet aan singles willen doen en iedere plaat klinkt zoals zij dat willen. En eigenlijk is dat laatste wel bijzonder met microfoon opstellingen, de echo omdraaien, overdubben, en vier bijzonder getalenteerde musici. Niet dat dit nu zo heel erg bijzonder is want Brian Wilson was ook knettergek op dat vlak met zijn Pet Sounds wat louter perfectie was, The Beatles konden er echter ook wat van op dat vlak. Alhoewel, hoeveel drummers hebben al niet geprobeerd het geluid van When The Levee Breaks te imiteren? Iets dat volgens mij nog niemand gelukt is. Led Zeppelin lijkt in alles een bijzonder band met een stel bijzondere muzikanten waar men op de gok ging toeren in Amerika en het succes hun aanvankelijk niet heel erg gemakkelijk afging maar er toch een soort van momentum werd opgebouwd.

Becoming Led Zeppelin is in mijn ogen dan ook een hele fijne documentaire te noemen waar het bijna spijtig is dat we alleen de beginjaren behandeld zien en we bijvoorbeeld niet toekomen aan latere problemen en het ontvallen van John Bonham. Maar goed je kan niet alles hebben, desalniettemin vier sterren voor deze eigenzinnige documentaire en band.





.

Donderdag even een documentaire en dat werd deze Breakdown 1975 die, mij zonder dat ik wist waar het over ging, mij wel leek de interesseren. Maar wat was er dan zo bijzonder aan 1975? Vervolgens bleek het toch vooral te gaan over een soort van revolutie in de Amerikaanse filmcultuur.

En in feite is het om van te watertanden wat er in die periode allemaal gemaakt werd want het regent letterlijk klassiekers en topfilms zo niet films die in de top 250 staan. En wat nu een film is, een goede film, was toen een voetnoot in de geschiedenis, een stem van de straat, een gevoel dat lijkt te leven met films als Dog Day afternoon en Taxi Driver waar het hoofdkarakter voor zichzelf opkwam ook al was het een anti-held. Men is geïrriteerd, het broeit op straat, en de man die voor zichzelf opkomt en verzet pleegt spreekt aan, iets dat in verschillende cinema gevallen weer doorslaat naar een soort van rechtvaardig eigen rechter spelen zoals in het geval van Death Wish. Tevens is er het gevalletje Jaws waar de gemiddelde kijker ook een beetje verruwd en kennelijk sensatie wil zien.

Maar daar is nog lang nog niet alles mee gezegd met politieke statements en onthullingen zoals in All the Presidents Men en MASH maar komt er ook een hele stroming op gang voor het donkere deel van de bevolking waar uiteraard de kaart racisme weer gespeeld wordt omdat er films zijn waar geen enkele donker gekleurde in de zit. Interessant is dan wel weer te zien hoe het donkere gedeelte van de bevolking een 'spokesperson' krijgt in de vorm van Richard Pryor die durft te zeggen waar het op staat en waarschijnlijk in die tijd 'groundbreaking' was. Ik vind de beste man een grote ergernis maar dat verder terzijde. Maar zelfs dan zijn we er nog niet met een ware explosie aan andere genres met een scala aan rampenfilms, feel good en humor voorbij komen waar ook nog eens een brede verscheidenheid van een bekende, acteurs en regisseurs hun licht op deze periode laten schijnen.

En op zich is dat allemaal heel erg interessant, is het bijzonder te zien wat deze gouden periode van Hollywood allemaal gebracht heeft, maar dan...wat dan? Is er een politiek statement? Heeft dit scala aan films, de wraakfilms bijvoorbeeld, het moraal ingevuld van de gemiddelde Amerikaan? Is er een diepere laag of hebben we slechts een encyclopedische opsomming van een heel goed jaar? De vraag rest schuilt er een boodschap achter deze opsomming van films? Buiten dat was het beste vermakelijke documentaire met een werkelijk God zalig lijstje films.

(reactie op ander bericht)



Woensdag andermaal aan de herkijk met deze Nightcrawler die de eerste keer ook niet landde zoals ik dat zou willen. Want wat had ik destijds een moeite met Lou Bloom, maar daar zie ik nu de tweede keer, weten wat er komen gaat, wel anders tegenaan.

Zoals ik al eerder zei in mijn vorige comment, loopt de film natuurlijk over met een beeld dat bijtend kritische en cynisch te noemen valt wel over de scoor en sensatie drift van vele mensen en anders wel de industrie. Een behoorlijke spiegel zou je zeggen toch is dit kennelijk wat scoort, iets waar Bloom gretig garen bij spint en over lijken gaat als het moet. En wat zet Gyllenhaal zijn rol met verve neer waar hij best wel een een Oscar nominatie had mogen krijgen. Want wat is Bloom uitgenast, clever, rustig en doelgericht. Lekker ook alle zwartgallige reacties van de mensen erom en kan ik uiteindelijk maar één minpunt aan de film bedenken en dat is hoe gemakkelijkheid hij soms ergens naar binnen glipt of door afzettingen om te filmen. Dat gaat soms wel erg gemakkelijk, te gemakkelijk als je het mij vraagt.

Het mag duidelijk zijn dat Nightcrawler deze tweede keer een hele andere indruk maakt en ik veel beter het cynisme, spot en de nadruk op het kritische beeld zie vooral rondom de hoofdrolspeler. Daarom moet mij betreft een behoorlijke stijging in cijfer.

(reactie op ander bericht)



Tenslotte maandagavond nog voor de herkijk van I am Mother die ik zes jaar geleden al eens zag op advies van een vriend maar niet bijster van onder de indruk was. Ik vond het niet slecht maar in mijn ogen werd de potentie in die zin ook niet benut, maar ik moet zeggen dat ik er anno 2026 wel anders naar kijk.

En het moet gezegd dat I am Mother nu een andere indruk maakt, overlopen van tempo en spanning doet de film nog steeds niet waar er juist wel heel erg veel tijd wordt genomen voor opbouw waar de kijker langzaam in slaap gesust wordt in de beperkte wereld van Moeder en Dochter. En goh...buiten dat Rose Byrne een prachtige vrouw is zou ik wel een wekker willen hebben met de stem van Byrne die me iedere ochtend werkt, heerlijk!

Maar goed, het is dus paranoia en wantrouwen troef als de buitenstaander verschijnt waar toch een behoorlijk spel ontstaat tussen de twee en de twijfelende Dochter er midden in. Wat is er waar? Wie is er te vertrouwen? Liegt de buitenstaander of juist Moeder? Of zijn ze beide niet te vertrouwen? Want kennelijk blijken de dingen buiten toch niet zoals Moeder ze voorstelt, iets dat inspeelt op hetgeen waar het waarschijnlijk omgaat in deze film, namelijk het wantrouwende richting Ai en de macht die deze kan hebben. Hoewel het gaandeweg nog steeds niet spannend is bouwt het geheel toch behoorlijk op naar bepaalde keuzes en blijkt Moeder alles behalve gek.

Voeg daar een behoorlijke ontknoping aan toe en een heerlijke soundtrack, prachtige decors en artwork en een fantastische buitenwereld met bijvoorbeeld de kale bomen in de mist, en je hebt toch heel wat en verdient I am Mother toch zeker een beter cijfer.

Maandagmiddag aan de slag met deze Red Stone die ik op de gok had meegenomen bij de kringloop niet wetende wat de kwaliteit was hoewel ik de film wel eens had zien liggen bij de Boekenvoordeel wat soms niet een heel goed teken is. Maar ach, wie doet je wat voor 50cent...?

En laat ik met de goede punten beginnen met een behoorlijke soundtrack waar soms mooi gebruik van gemaakt wordt waar het ook altijd leuk is om acteurs uit Band of Brothers te zien, in dit geval zelfs twee in de vorm van Cudlitz en McDonough. Daarnaast mag de film compact en kort genoemd worden wat in sommige gevallen een film goed kan passen.

Maar verder is het eigenlijk verre van best, is de film één groot clichématig gebeuren en zijn er talrijke vreemde momenten die de scriptmakers te verwijten valt. Neem bijvoorbeeld hoe gemakkelijk de FBI agent opgeeft midden in de schietpartij, of de keren dat Boon de jongen praktisch in de kraag gevat heeft maar hem gewoon weglaat vluchten, soms zelfs vlak langs hem en hem niet tegenhoudt. Net zo dom is Hutch die in het begin de auto naar de sloper brengt, met een geweer zit te zwaaien voor het raam, en bovendien in allemaal bloed gaat zitten zonder dat dit aflaat op zijn pak. Wat dat betreft lijkt er heel slecht nagedacht over dingen en krijgt de film dan ook geen voldoende.

Zaterdagavond met deze Wolf Man aan de slag via Netflix waar de film toebehoort aan een regisseur die een paar behoorlijke titels heeft geproduceerd. Dus dat wekte opzich wel de interesse, toch bleef deze film ver van het niveau van de andere films verwijderd.

Want Leigh Whannell weet van films als Upgrade en The Invisible Man toch iets te maken dat er uitspringt, dat anders is, en zo zal Wolf Man ook een bepaald idee gehad hebben maar komt het er vooral niet uit. Aan de omgeving en opening zal het vooralsnog niet liggen die opzich beide prima zijn. Is de setting en sfeer in het huis op een gegeven moment lekker duister en wordt er opzich prima geacteerd, of beter gezegd, men maakt er het meeste van en zijn er een aantal momenten van opbouw die niet verkeerd zijn.

Toch kan het geheel niet ontsnappen aan een bepaalde clichématigheid, waar de richting met de verandering toch gewoon voorspelbaar is, net als dat de Wolf Man die het gezin bedreigt zijn vader is. Buiten dat heeft het van die rare dingetjes zoals dat het kind nooit bang is voor veranderde papa, of anders wel keuzes zoals hem weer in het huis laten. Buiten dat wordt het nooit verrassend en ook niet spannend en is de conclusie dat de film gewoon niets bijzonders is. En dat is wel jammer want ergens denk ik wel dat hier meer van te maken geweest was.

Tenslotte maandag nog even aan de gang met deze Last Action Hero. Een uitermate bekende titel uit mijn jeugd, een verhaal wat verder maar al te bekend was door zijn trailer, toch zag ik de film nooit waarop ik de kans maar eens greep op Netflix.

En laten we meteen vooropstellen dat er heel veel te zeggen valt over deze film waar we dan ook meteen maar de slechte punten erbij pakken. Want het kan niet overdrevener met Schwarzenegger larger then live, cheasy overacting, bij tijd en wijlen belachelijke humor en karakters, alles over de top waar het verhaal ook niet zoveel voorstelt en het voorspelbaar is dat het wel allemaal goed gaat komen. Veel minpunten zou je kunnen zeggen, maar is dat wel terecht...?

Want als persiflage/ spot film lijkt Last Action Hero zijn tijd ver vooruit waar het films en een genre op de hak neemt die op dat moment simpelweg nog booming en normaal was. Gedurft zou je kunnen zeggen waar geen grap bespaard blijft, en geen moment ongebruikt om er iets belachelijks van te maken. En waar komedie/ humor normaal helemaal niet mijn ding is vind ik dit toch best wel gaan. Wordt deze film toch best wel met een bepaalde humor en sjeu verkocht. Is het heel goed dan? Nee, absoluut niet, maar het idee is er weldegelijk en slaagt wat mij betreft waar het concept blockbuster toch behoorlijk voor gek gezet wordt. Buiten dat moet niet vergeten worden dat het vanuit kinderlijk perspectief gemaakt is.

Voeg daar een aantal erg leuke grappen aan toe zoals de grap over Salieri en Mozart aan het adres van Abraham, hebben we een geweldige Charles Dance als bad guy, wat een geweldig acteur en rol is dat toch, en is Tom Noonen ook altijd goed, en kom ik tot de conclusie dat ik toch best een leuke maandagavond gehad heb. Laat ik duidelijk zijn dat ik dit niet in mijn collectie hoef, een tweede keer kijken zal er ook niet snel in zitten, maar zo slecht als verwacht vanwege het stem gemiddelde is dit zeker niet.

Maandagmiddag na het nodige aan huishoudelijke taken lekker lui op de bank met Netflix ervoor, en de keuze viel daarbij op deze documentaire over de Red Hot Chili Peppers. Wie kent ze niet zou ik zeggen, of qua muziek, of überhaupt als bandnaam. Under the Bridge was in 1992 mijn eerste kennismaking waarop er tegenwoordig verschillende albums in de kast staan, daarnaast was de naam Hillel Slovak mij reeds bekend, toch bleek dit een alleszins verrassende docu op dat vlak.

Want hoewel weinig mensen van Slovak gehoord zullen hebben blijkt dat zonder hem de Peppers wellicht niet bestaan hadden, zeker niet zo geklonken hadden, of anders niet of amper doorgebroken waren. Iets dat voor mij eigenlijk ook wel nieuw is buiten het feit dat ik de naam en rol wel kende, mijn collega heeft ze nog in de oude bezetting op zien treden als ik hem goed begrepen heb. Interessant is sowieso het pad dat de jongens vanaf school aflegden, de meerdere bands en verschillende bandleden en dat ze Kiedis eigenlijk niet eens voor volwaardig zanger aanzagen maar het eigenlijk bij toeval in elkaar valt en de RHCP factor in die zin geboren is. En hoewel die begin jaren muzikaal niet bepaald mijn ding zijn straalt er toch absoluut iets vanaf, iets nieuws, een soort van brutaliteit en frisheid, een aparte mix van funk en punk. Bijzonder hoe zulke dingen dan toch op zijn plek vallen...

Maar ja, de muziekindustrie en drugs, het is onlosmakelijk verbonden met artiesten waar vervolgens geen land meer met te bezeilen is, de rehab in moeten, of erger. En met het uitdiepen van de karakters waar iedereen zijn eigen kenmerken heeft blijkt Hillel toch een apart iemand te zijn, poëtisch, artistiek, dromerig, een gevoelsmens, en is er snel een link gelegd met andere bekende namen als Kurt Cobain en Jim Morrison. Dat wil zeggen te open, teveel prikkels, de wereld is to much en het einde onvermijdelijk. De klap kon dan ook niet groter met Kiedis en vooral Flea die nog altijd bij de gedachten aan in tranen uitbarst. Bijzonder is dan wel weer dat vervanger Frusciante naar eigen zeggen in de geest van Hillel begint te spelen maar niettemin zelf later ook aan drugs onderuit gaat waar er beelden zijn van een andere docu waar het zo slecht met John gaat dat hij zo bleek is dat hij praktisch doorzichtig lijkt.

Afijn, een gevoel, een vibe, een emotionele prikkel, is wat de mannen teweeg brengen niet in de laatste plaats door hun muziek waar Hilllel een soort van katalysator en bindende factor was voor de beginjaren van de Red Hot Chili Peppers. Fijn deze documentaire gezien te hebben waar deze echt iets toevoegt. Maar dat zeg ik als leek op het Pepper gebied, wellicht dat een kenner er anders naar kijkt.

Zondag uiteraard aan de slag met een oudje en dat werd deze The Silent Enemy op Netflix en daarmee en behoorlijk onbekende oorlogsfilm. En gezien mijn interesse voor dit genre moest ik deze wel eens even proberen en bleek deze best oké te zijn.

Duidelijk is de intro met de twee aangevallen Royal Navy schepen waar de Italiaanse kikvorsmannen zo'n beetje de eerste waren die zelfmoordmissies in de Tweede Wereldoorlog uitvoerden en niet de Japanners. Een groot gevaar dus voor alles dat Engels was en voer in de Middellandse Zee waar zelfs de Rots van Gibraltar niet veilig was. En zo komt Luitenant Crabb terplaatse die zo zijn eigen ideeën heeft qua 'bomb disposal', het verhinderen ervan en andere aanpak. En zoals zo vaak wordt het een kwestie van waar de velen veel te danken hebben aan de weinigen.

Geinig is toch vooral de typisch Britse toon, met veel Engelse humor en een bepaalde droogheid, waar het hele militaire gebeuren inclusief de oorlog toch vooral als avontuur, en een beetje jongensachtig met de nodige dapperheid, wordt geschetst. Later wordt het wel iets grimmiger met het gevecht tegen de bierkaai, maar die zware toon die we tegenwoordig voorgeschoteld krijgen is dit zeker niet. Maar dat is verder helemaal niet erg waar Crabb een kleurrijk figuur is, goed vorm gegeven door Lawrence Harvey, Dawn Addams ook erg te pruimen is, en het geheel zich bij tijd en wijlen toch actievol en spectaculair ontvouwd en het er onder water ook mooi uitziet waar de onervaren luitenant door schade en schande wijs wordt.

Dat alles niet helemaal waar is en Crabb niet binnen 24 uur in het water lag en dit maanden op zich liet wachten zijn details, en zijn er nog wel wat van dat soort dingetjes, maar kan ik daar niet heel zwaar aantillen waar de film wat mij betreft gewoon een prima cijfer gaat krijgen.

Zaterdagavond na wat voetbal en verder geen hoofdfilm toch nog maar even aan de griezel, of een poging daartoe, en daarbij viel de keuze op deze Ma die ik vooral qua titel wel eens voorbij had zien komen maar verder redelijk onbekend was met de kwaliteit. Gewoon maar even proberen dus...

En het moet gezegd dat het weinig bijzonder begint met het standaard plukje studenten/highschool gangers dat een feestje wil vieren en een beetje wil drinken. Eerste te overwinnen stap is het verkrijgen van alcohol, iets wat nog niet zo eenvoudig is, en daar is voor het eerst 'ma' in beeld die aanvankelijk weinig interesse heeft om te helpen maar dan toch een plotselinge turnaround heeft. Niet veel later wordt het jonge volk door de politie betrapt waarop het feestje wel over is. Wat een uitkomst is het vervolgens dat 'ma' haar kelder beschikbaar stelt voor het nodige aan gevoos en geslemp. Opvallend is dat 'ma' zich eerst buiten de feestjes houdt maar op een gegeven moment steeds meer in het middelpunt komt te staan.

Duidelijk is dan inmiddels wel dat 'ma' een rare vrouw is met behoorlijke issues waar langzaam wordt opgebouwd met vreemde en ongemakkelijke dingetjes. En laat ik het zo zeggen dat het opgebouwde beeld vooral tragisch is waar de jeugd en hun ouders op een gegeven moment als in een web gevangen zitten. En ansich zit er achter het geheel een meer dan behoorlijk idee en boodschap rond pesterijen, het leed wat deze veroorzaken, inclusiviteit, persoonlijke verantwoordelijkheid en zou ik met een dergelijke film als deze in gedachten ook best nog wel een appeltje te schillen hebben met verschillende mensen. Gelukkig heb ik het allemaal iets beter verteerd maar verteer ik daarentegen de film iets minder.

Want ik vind de film in bepaalde fases doodsaai waar weinig of niets gebeurd, het allemaal veel te lang duurt en we eigenlijk alleen maar opbouw, opbouw en nog eens opbouw zien, opbouw waar geen einde aankomt. De finale daarin tegen is nog best aardig met wat Saw-achtige dingetjes, echter is het te weinig om de film te redden. De film balanceert wat mij betreft dan ook gevaarlijk dicht bij een onvoldoende, maar vooruit drie sterren.

Maandag als vakantieafsluiter nog even bezig met deze The North Sea die op overwegend goede reacties kom rekenen, dus eens kijken wat dit Noorse geheel brengt.

Het verhaal is wat dat betreft simpel rond het stel en hun roots binnen de offshore waarbij de eerste klus/reddingsoperatie al bij snel naar boven komt dat er grotere problemen zijn in de Noordzee. Indringend overigens de beelden van de doden maar ook tevens de overlevende in de luchtzak waar ze niets voor kunnen doen. Toch dienen de echte problemen zich pas aan wanneer het boorplatform van manlief in de problemen raakt en als vermist achterblijft. Iets dat Sofia niet over haar kant laat gaan en een reddingsactie begint

Een kleine tegenvaller is overigens dat de oorzaak en problemen die uiteindelijk geconstateerd worden vrij aards zijn, waar ik na het lezen van de synopsis toch een soort van Underwater verwachte, iets bovennatuurlijks. Her blijft om bedrijfsrisico's te gaan en wat het plunderen/roofbouw van de planeet kan veroorzaken. En ansich is het allemaal niet verkeerd, wordt er heel wat beleeft met de ene uitdaging na de andere, ziet het er best goed uit met de naderende brand maar ook de grijze dreigende Noordzee en de detailvolle platforms.

Toch heeft de film niet echt de benodigde factor om echt aan te grijpen en iets extra's los te maken waar het stel ook niet echt wil boeien. Daarom blijft het geheel voor mij toch steken op een middelmatige drie sterren waar het geheel niet slecht is ofzo maar het me vooral onvoldoende raakt, iets dat Vertical Horizon absoluut wel heeft.

Zondagavond aan de slag met deze film opgenomen op de BBC die zondagmiddags nog wel eens een vergeten oorlogsklassieker willen draaien. Toch behoorde deze film niet bepaald tot de groep klassiekers.

Quint dus, die in de opening zijn beste vriend ziet neerstorten, zich soort van ontfermt over diens weduwe, en ondertussen weer op nieuwe missies moet met alle gevaar van dien. Heel bijzonder is het allemaal niet en in feite zagen we dergelijke verhalen al zo vaak, echt bijzonder is het dan ook niet te noemen, waar de meeste actie en beelden van vliegtuigen ook nog eens geleend zijn van grote broer 633 Squadron.

Maar met een beetje goodwill, en werk met modellen die regelmatig aan de Thunderbirds doet denken, heeft de film toch wel een bepaalde swung waar de toon toch vooral dapper en een beetje avontuurlijk is zoals de meeste oorlogsfilms uit die tijd. David McCallum maakt er dan ook het beste van maar tot een voldoende leidt het niet.