Log

Gisteravond eerst aan de slag met deze Gladiator 2 mede mogelijk gemaakt door Netflix. En van tevoren was er al de vraag; waarom? Waarom maak je dit, waarom doe je dit, wat denk je dat dit gaat toevoegen? En is de conclusie vooraf al dat zich dit nooit zal kunnen meten met de film uit 2000. Maar goed, eerst kijken en dan pas oordelen zoals we altijd zeggen...

Hanno en zijn vrouw dus, die slachtoffer worden van de Romeinse expansiedrift waarop Hanno als slaaf mee moet, een mogelijkheid tot gladiator krijgt en nog een appeltje te schillen heeft met verschillende hoogwaardigheidsbekleders. Goh, waar zagen we dat eerder? Pluspunten heeft de film opzich in Washington die altijd wel iets toevoegd, in dit geval in een rol die hem uitstekend past, en is de actie en verschillende gevechten best wel goed, vooral het eerste gevecht tegen de apen. De rest van de cast is oke met Pascal, Nielsen en zijn Quinn en Hechinger ook best oké.

Maar dat zijn toch al snel de weinige pluspunten in een film die verder veel te voorspelbaar is, in praktisch alles een kopie, Paul Mescal eigenlijk niets toevoegt en alleen kan dromen van wedijveren met Russell Crowe en dus eigenlijk een miscast is. Had dan op zijn minst een acteur genomen met wat meer uitstraling in acteertalent. Buiten dat is het veel te voorspelbaar wie hij uiteindelijk is en hoe het af gaat lopen. Wat is de eerste film dan toch verschrikkelijk goed, waar deze tweede niet zozeer slecht is maar vooral weinig memorabel is. Ik kan na de kijkbeurt kan ik dan ook niet anders concluderen dan dat dit een totaal overbodige en nietszeggende film is die ook nog eens te lang duurt en regelmatig moeite heeft de aandacht vast te houden.

Vrijdagavond aan de slag met Dead men don't wear plaid die ik een paar weken terug had gescoord bij de kringloop onder het idee van een bekende titel maar verder de film niet kende. Een volgende slik momentje was de aanwezigheid van Steve Martin die ik eigenlijk nog nooit betrapt heb op iets grappigs of leuks, maar na inlezen was de verwachting dat de film niet zozeer om humor draaide.

En waar de film aanvankelijk een prima start maakt met het neo noir beeld rondom Rigby, de flauwe humor hier en daar latende voor wat het is, dringt het aanvankelijk niet eens helemaal tot me door wat men aan het doen is met deze film waar ik me verbaas over het jonge uiterlijk van onderandere Ava Gardner. Hoe kan die er op haar zestigste nog zo goed uit zien? Silly me...toch is snel daarna de montage en hommage richting een aantal klassiekers wel duidelijk waar een aparte brei gecreerd wordt en Steve Martin het doek 'deelt' met heel wat coryfeen. En het idee is leuk waar Rigby in heel wat scènes gemonteerd is waardoor het orgineel een totaal andere context krijgt. Tel daar een enorme schare aan mooie vrouwen bij op in de vorm van Ward, Gardner, Lake en Turner, en is de rest van de cast ook prima.

Toch is het niet alleen de zon die schijnt waar de combinatie met de humor voor mij niet werkt. Want teveel grappen werken niet, zijn te flauw of worden te lang doorgevoerd zoals dat gedoe met de koffie die hij zet voor Swede of anders hoe hij altijd op de zelfde plek geraakt wordt door kogels. Toch is heel soms een grap wel aardig maar dat is zelden. Dan is er nog het ultradunne verhaaltje met zaak waar Rigby op af gestuurd wordt. Het is niet echt allemaal je dat wat dat betreft. Desalniettemin gaat de film wel een voldoende krijgen waar er een fraaie neo noir sfeer geschapen is en het idee best wel goed bedacht is. Daarom een 3 voor de moeite.

Game avond maar geskipt vanwege de temperatuur in het game/pc kamertje en in plaats daarvan op de bank gaan liggen voor een avondje film vertier. En dat leverde eerst een herkijk op van Clue en daarna deze Tucker and Dale vs Evil die ik al een tijdje had liggen.

Het verhaal is wat dat betreft duidelijk met Tucker en Dale die niet bepaald een goede eerste indruk maken op een groepje scholieren wat de eerste grap is en slaat op films als Southern Comfort of Deliverance waar men het als 'out of towners' aan de stok krijgen met de locals maar daar vaak ook zelf de basis voor leggen met vervelend of arrogant gedrag. In dit geval dus niet anders waar Dale vooral onbeholpen en knullig is maar wel een eerste zaadje voor angst en paranoia veroorzaakt. En laat het duidelijk zijn dat alle daaropvolgende keuzes en acties van kwaad tot erger gaan binnen de situatie.

En deze taalbarrière, deze afstand tot elkaar, ingevuld met allerlei vooroordelen terwijl Dale bijvoorbeeld zo ontzettend zijn best doet met het ontbijtje tegenover Ally, zorgt na een vrij lange aanloop toch wel voor een hilarische situatie en strijd die uitmondt in de nodige bloed, Gore en doden waar het toch wel erg humoristisch is hoe de studentjes vooral zichzelf naar het hiernamaals helpen. Het verhaal van Chad en zijn voorouders en de rekening die er min of meer te vereffenen is doet er eigenlijk niet zo toe en is niet tot weinig interessant waar het geheel toch vooral draait om het overtuigende en klunzige tweetal Tucker en Dale en de vele ongelukkige doden die vallen.

Verder wordt het geheel goed opgeleukt, overtuigen Labine en Tudyk die waarschijnlijk veel lol gehad hebben en hebben we ook nog het nodige aan fraai vrouwelijk uitzicht met Bowden en mag Laing er ook zeer zeker zijn. En zo blijkt Tucker and Dale vs Evil toch een behoorlijke comedy die het horror genre waar de 'out of towners' het aan de stok krijgen met de locals behoorlijk op de hak neemt. Helaas is het zo nu en dan net iets te flauw om echt een top waardering te krijgen maar is het toch zeker orgineel en vermakelijk te noemen.

Het weekend afgesloten met deze Brown's Requiem die ik scoorde bij de kringloop en vooral meenam vanwege de basis geschreven door James Ellroy. Want van Ellroy heb ik al het nodige in de kast staan en hebben we het magistraal verfilmde LA Confidential. Dat niet iedere Ellroy een goede film oplevert bewees Brian de Palma al met de Black Dahlia en dat bleek in mindere mate hetzelfde voor Brown's Requiem

Men neme het gebruikelijke verhaal rond een private investigator die zich natuurlijk in een zaak mengt die hij beter links had kunnen laten liggen. Zo in dit geval dus ook Fritz Brown die zich weldra in een wespennest begeeft omtrent de opdrachtgever en allerhande volk dat achter deze gozer aan zit. En opzich is het allemaal niet gek met Rooker die prima in het profiel past, de vreemde zaak van Fat Dog, en vooral het stel dat Brown moet bekijken in combinatie met en politiechef van Brown. En wat zegt men alweer wat er gebeurt wanneer je in poep begint te roeren? Juist, het begint te stinken...

Zoals reeds gezegd lijkt het allemaal niet verkeerd met een serieus neo noir sfeertje, een prima Rooker, de knappe Blair, en een behoorlijk mysterie waar de zaak nu eigenlijk heen gaat en waarom iedereen het op Fat Dog gemunt heeft. De enige dissonant zo halverwege is de soundtrack die ik te vrolijk vind. Maar zo behoorlijk als de film in het begin was zo plotseling gaat het geheel onderuit waar de karakters plots niet meer aanspreken, het plot warrig en vol gaten blijkt te zitten en eigenlijk alle spanning en interesse even hard is vertrokken als die kwam. En ik moet serieus nadenken hoe de film in Godsnaam ook alwaar afgelopen is. Het onderstreept op perfect wijze wat er aan Brown's Requiem mankeert wat zoveel wil zeggen als dat de film te wisselvallig is, verkeerde script keuzes zijn gemaakt, en het niveau niet kan beet houden. En dat is jammer want hier had meer in gezeten.

Maandagmiddag als Prime afsluiting, omdat mijn gratis abje afliep, nog even een greep tussen de films aldaar en daarbij viel de keus op deze Assassination die behoorlijke cijfers en kritieken kon weerleggen op MovieMeter dus leek dat een 'save bet'. Toch bleek ik er verdomd weinig mee te hebben.

Het verhaal is duidelijk rond de crimineel die met nieuwe identiteit als Hitman aan de slag gaat voor een geheime organisatie en daarmee interessant genoeg is zou je zeggen. Voeg hier de nodige jaren '60 stijl aan toe in combinatie met het nodige aan neo noir en je hebt een prima misdaadfilm waar Henry Silva serieus een beetje een nare bakkes heeft en Stewart erg leuk voor het oog is.

Maar toch wil het niet met deze Assassination die serieus te traag is, en gewoon niet wil boeien. En eerlijk gezegd weet ik een dag later nog maar bar weinig van het geheel. Het lijkt me dat dit genoeg zegt. Daarom geen voldoende we wat mij betreft.

En zondag op klassieker vlak aan de slag met The Madness of King George mede mogelijk gemaakt door Prime. En dit is nu typisch zo'n voorbeeld van een maar al te bekende titel, zoals zo veel, zonder het verhaal of de kwaliteit te kennen.

Het verhaal mag duidelijk zijn rond de koning die reeds een vrij dwingend en aanwezig karakter heeft temidden van de nodige konkel, roddel, achterklap en heel veel cynisme. Kostelijk is dan ook de humor waarin vervolgens de vele haat, nijd en jaloezie gebracht wordt die heerst onder alle lagen van de bedienden tot de dokters tot de Koninklijke familie zelf. Maar het is niet helemaal pluis met de beste koning die toch plotseling vreemd gedrag begint te vertonen, iets dat natuurlijk ook weer met een bepaald cynisme en spot omtrent de gebruikelijke Britse stijve houding wordt gebracht. Kostelijk is de plotselinge ongeremdheid in gedachten, praat, daden en onzedelijk gedrag.

Wat volgt zijn toch behoorlijk bijzondere methodes om de beste man te genezen en is vooral het zagen aan de stoelpoten begonnen. En natuurlijk wordt dit ook weer met een vette knipoog gebracht zoals rond de beschimpte en bespotte zoon die nu zijn gram lijkt te kunnen halen, of anders wel die ene dokter die geobsedeerd lijkt door een goede stoelgang en daaraan gekoppelde conclusie dat de dokter gezond is. Telt daar een uitstekende cast bij op in de vorm van Hawthorne, Mirren, Holm en vind ik ook Wadham geweldig met zijn stoïcijnse houding en uitdrukkingsloze blik maar niet minder scherpe geest.

Toch is het niet alleen de zon die schijnt waar Koning George zelf, en het verhaal, na de ergste marteling toch serieus inboet qua interesse en humor en het geheel een beetje begint te slepen. Zo goed als de film begint eindigt deze zeker niet. Desalniettemin gaat het geheel een goede voldoende krijgen.

Vrijdagavond met alle warmte in afwachting van onweer een beetje lui op de bank met de ventilator op volle toeren en de volgende film op Prime, en dat werd deze Braziliaanse Oscarwinnaar I'm Still Here die de prijs voor beste niet Engelstalige film won. En net als The Zone of Interest moet ik dat dan toch proberen.

Het verhaal mag vooraf duidelijk zijn rond de familie Pavia waar vader wordt opgepakt en moeder later ook wordt ingerekend. Toch hebben we eerst een gelaagd beeld van enerzijds de lange schaduwen van dictatuur die niet meteen ingrijpen maar wel aanwezig zijn zoals we zien in de tunnel met een bepaald vrijheid van handelen en pesterijen, anderszijds zien we de Pavia's die het nog niet zo gek hebben, welgesteld zijn en een prima leven aan de Copacabana hebben die zelfs idyllische vormen aanneemt. Maar je hoeft niet perse een Favela bewoner te zijn om de klos te zijn want zo slaat ook de tering toe bij de Pavia's waar vader plotseling weg is en moeder ook behoorlijk aan de tand gevoeld wordt.

En zo is het leventje opeens toch niet meer zo plezierig met postende auto's voor de deur, op een gegeven moment zelfs gegijzeld in eigen huis, druk, pesterij, iedereen bedreigt en moeder Eunice, naast de vraag waar haar man is en of die ooit terugkomt, er ook nog eens alleen voorstaat. En in die zin heeft de film een aparte wisselwerking waar het zich enerzijds afspeelt aan de paradijselijke stranden maar de druk en dreiging allom aanwezig zijn en het leven verre van prettig is. Daarnaast wordt er prima geacteerd, heeft ook het spel van de kinderen iets authentieks en is de soundtrack ook prima.

Maar toch mis ik ook iets aan deze film waar het vervolgens toch iets te traag is, te langzaam, roemen anderen de ingehouden dramatische effecten waardoor het natuurlijker overkomt, maar vind ik het regelmatig een beetje aan de saaie kant, lijkt het zo nu en dan een beetje stil te vallen en heeft het moeite de aandacht vast te houden. Desondanks verdiend de film absoluut een goed cijfer wat de film dus dan ook gaat krijgen.

Donderdagavond na het sporten nog even aan de sneup op Prime en twee films later die ik weer snel uitzetten bleef ik uiteindelijk bij deze Mario Bava hangen waar ik wellicht niet zijn beste film gevonden had maar definitief wel mijn interesse voor deze Italiaanse regisseur gewekt was. En laten we vooropstellen dat de vergelijking met Argento die ik behoorlijk waarderen kan niet ver weg is.

Want de opening is precies wat men eventueel van een dergelijke Italiaanse thriller kan verwachten, want het is duister, mysterieus, zit er een bepaalde opbouw in, en voordat je het weet is de eerste dode gevallen. Maar zo sneuvelt binnen enkele ogenblikken ook de moordenaar waarop er een serieus potje Cluedo is aangebroken. Inzet blijkt al snel de erfenis rond een stuk landgoed waar de meeste gegadigden in gestaagd tempo vallen en het de vraag is wie last man standing gaat worden. Maar voor die wacht aan het einde van de film ook nog een bijzondere verrassing.

Zoals reed gezegd is de opbouw verschillende momenten erg fraai, zo ook de soundtrack, vloeit het bloed rijkelijk in een aantal behoorlijk creatieve kills, doet Bava in die zin zijn bijnaam als de 'meester van macabere' eer aan, hebben we een tweetal prachtige vrouwen in de vorm van Bond-girl Claudine Auger, de welgevormde Anna Maria Rosati en mag Brigitte Skay er ook zijn, wordt het geheel bij tijd en wijlen prachtig in beeld gebracht, bevat het geheel genoeg spanning en verveelde eigenlijk geen moment.

Afijn, het was duidelijk zijn dat dit wel beviel en dat de naam Bava onder de aandacht gekomen is om verder te onderzoeken. Daarom een goede voldoende wat mij betreft

De afgelopen weken het boek van Bryan Burrough doorgeworsteld en daarmee de bron van deze Michael Mann film, en in dat kader was vorige week Bonnie en Clyde al aan de beurt voor een herkijk en afgelopen dinsdag dus Public Enemies. En waar ik al geen hoge pet op had van de film is dat met de kennis van het ware gebeuren er niet beter op geworden.

Vooralsnog begin ik bij de pluspunten wat met de cast en voornamelijk Depp al praktisch ophoudt die perfect lijkt voor de flamboyante Dillinger, daarnaast hebben we niets te klagen over het vrouwelijk uitzicht en wat kan die Mann toch waanzinnig mooie schietscenes regisseren. Wat klinken deze altijd goed en authentiek, wat is de soundmix strak, en wat zijn er een aantal prachtige shots zoals Purvis leunend uit het raam schietend op de wegrijdende Babyface Nelson of anders wel één van de bankovervallen waar men buiten bij een shoot out regelmatig mee kijkt over de schouder van de schutter en niet te vergeten de schietpartij in Little Bohemia. En niet te vergeten zijn er een aantal prachtige locaties zoals het bankgebouw met de glazen koepel. Maar dat zijn minieme lichtpuntjes in een film die verder totaal onvoldoende is.

Want Purvis die met een jachtgeweer achter Pretty Boy Floyd aan zit? In zijn dromen gezien de dandy die Melvin Purvis in werkelijkheid was, het idee is lachwekkend waar FBI aanvankelijk niet eens wapens bij zich mocht hebben. Dan de volgorde waarin iedereen sneuvelt van Floyd tot Homer en van Nelson tot Dillinger zelf, er klopt helemaal niets van noch de locatie. Dillinger was de eerste die men pakte en niet de laatste, in ieder geval klopt de locatie, weliswaar klopt in zoverre het verraad van Anna Sage en is Dillinger meerdere malen in een politiebureau geweest. Maar dat is ook allemaal weer aan opklopperij onderhevigd waar hij slechts in de wachtkamer zat met een krantje. Er klopt dus bar weinig van het verhaal waar de FBI er qua beeld ook nog eens redelijk afkomt waar de dienst in de begin jaren alleen maar missers produceerde, Melvin Purvis ook regelmatig aan zware kritiek onderhevigd was, de dienst in de beginjaren slechts uit studenten en advocaten bestond en niet eens wapens mochten dragen. En Little Bohemia met de belegering van het motel ook een totale en kolossale fuck up was waar slechts onschuldige omstanders werden gedood en de bende van Dillinger met speels gemak ontkwam. Niks niet achtervolging en gedode criminelen, Purvis en zijn mannen werden bijna zelf overvallen en afgeschoten door de plaatselijke politie die weer eens niet geïnformeerd waren.

Zo is het en niet anders, en dan vraag ik me af waarom men in hemelsnaam aan een film begint waar er overduidelijk veel te veel basismateriaal is om in twee uren te proppen waar zoiets zich veel beter voor een serie leent, om tenslotte nog te zeggen dat Depp en Bale bijzonder weinig aan hun rol toe kunnen voegen er ook nog veel te veel tijd gebruikt wordt voor de totaal niet interessante relatie tussen John en Billy. Afijn, het mag duidelijk zijn dat ik al niet een hoge pet op had van het geheel maar het met alle opgedane kennis inmiddels een draak van een film vind.

En toen had ik zin in nog wel een filmpje maar was het vooral de vraag wat voor leuks ik nog kon vinden op Prime , en dat was best nog even piekeren en zoeken toen ik tot mijn verbazing deze Rollerball er op zag staan en daarmee een titel die ik al lange tijd hoop tegen te komen bij de kringloop. Dus dan maar even op deze manier.

Want zien deed ik deze film al eens in mijn jeugd of tienertijd, en daar was toch een bepaald beeld blijven hangen dat de cult benaderde met het bizarre spel, dus vandaar de interesse. Verbaasd was ik aanvankelijk dan wel over het lage stemgemiddelde waar ik toch wel verwachte dat dit een cult klassieker met dito waardering zou zijn, maar dat viel toch allemaal een beetje tegen. Toch is dit nog altijd beter te pruimen dan de abominabele remake uit 2002 gezien de cijfergemiddeldes. Maar goed, Jonathan E dus, captain van het Houston rollerball team verwikkeld in zaken die hem boven de pet gaan. En eerlijk gezegd was ik de onderliggende boodschap eigenlijk wel vergeten en is die ook eigenlijk niet noemenswaardig te noemen want het grote minpunt van de film is toch wel dat het hele idee, de boodschap rond de macht van de bedrijven en de strijd tussen Jonathan en Bartholomewnier een moment aanslaat. Het is juist wat de film van een diepere laag en betekenis had moeten voorzien maar vooral een storende factor blijkt te zijn.

Maar dat wil niet zeggen dat Rollerball vervelend is, het is dus alleen niet interessant als het zich buiten de arena afspeelt, net zo met Jonathan zijn verloren liefde, wel een mooie vrouw natuurlijk die Maud Adams. Het is als in de tijd van de Romeinen, want daar wil de film natuurlijk heen met een Gladiator-achtig gebeuren met het volk dat onder de duim gehouden wordt en vooral afgeleid met 'brood en spelen'. En deels slaagt dat wel met het spektakel in de arena plaats, met het brute spel waar stevig wordt uitgedeeld en in latere wedstrijden regelrechte moord niet wordt geschuwd en het gebeuren steeds extremer wordt. Daartegenover staat dus het magere en niet boeiende beeld betreffende decadentie, macht en een totalitaire samenleving waar de meeste mensen in slaap gesust zijn en Jonathan een soort van Don Quichot is.

Desondanks is Rollerball best aardig een keer te zien en ben ik vooral vanwege het spektakel in de ring, knap gemaakt voor een film uit '75, in een goed bui dat de film een voldoende krijgt. Maar daar is het dan ook mee gezegd waar ik nog bijna de soundtrack en vooral de fraaie filmposter zou vergeten.

How can I be a racist when I have a black driver?

Maandagmiddag even aan de slag op Prime met deze The Apprentice die mij toch zeer interessant leek vanwege de hoofdpersoon en omdat ik Sebastian Stan altijd goed kan waarderen. Dus was het devies draaien met dat ding en eens kijken hoe het zat met Trump in zijn jongere jaren. En een aparte film en karakter is het sowieso...

Het beeld is vervolgens vrij duidelijk met de zoekende Trump gedurende heel wat jaren ergens eind 70 begint 80, met een fraai tijdsbeeld, passende soundtrack, en het typische beeld van Amerika omtrent de onderkant van de sociale ladder tegenover de bovenkant waar het altijd gemakkelijk is om van geld meer te maken en de mogelijkheden onbegrenst zijn met omkoping, afpersing en vriendjespolitiek. Tevens zien we tegelijk de grootsheid alswel de armoede van dat land met alle kwesties rondom zorg, raciale problemen en de afstand tussen rijk en arm in de notendop gepresenteerd. Opvallend is dat Trump eigenlijk vrij timide is, zelfs vrouwvriendelijk, en pas richting het einde die agressiviteit en die toon krijgt. Tevens is de cast prima met vooral Jeremy Strong op volle toeren als Roy Cohn en imiteert Stan op bepaalde momenten Trump ook heel aardig vooral fysiek, qua houding en lopen.

Mimpunt is sowieso wel dat we verder Trump eigenlijk niet zo heel erg leren kennen, hoe was hij, wat wilde hij, hoe was zijn jeugd en wat dacht hij, desondanks krijgen wel wel een ontzettend goed beeld mee van zijn ontwikkeling. Want waar zijn vader al een pareltje was die zoon Fred afzeikt omdat hij piloot is, betreft het toch vooral Roy Cohn die de aandacht trekt, en in al zijn weerzinwekkendheid interessant is en heel veel in gaat vullen wat Trump betreft. Want wat een invloed heeft die man gehad als je het zo ziet, want alles lijkt regelrecht uit de koker van Cohn te komen qua tactiek, reacties, een bepaalde directheid en duidelijkheid, deny everything and sue everybody die afpersing ook nog eens niet schuwt. Het is dan ook in de slotfase dat we Trump langzaam zien veranderen in de praatzieke fantast die hij is in combinatie met een bepaalde wansmaak en zucht naar easy money.

En zo valt The Apprentice toch op als concept waar Trump inderdaad de leerling is en Cohn de mentor. Als biografie van Trump schiet het allemaal net iets te kort en is het qua diepgang te kort door de bocht maar is dit absoluut een interessante fase rond het karakter Trump en de invloeden om hem heen.

Zondag natuurlijk nog even een klassiekertje meepakken op Prime zolang het nog kan en dat werd deze The Night of the Hunter die toch erg goede cijfers kan weerleggen en kan de film sowieso rekenen op een behoorlijke cast. Toch werd het net niet helemaal de voltreffer die ik er van verwachtte.

Het verhaal mag duidelijk zijn rond Harry Powell die info uit zijn medegevangene weet te krijgen maar de laatste puzzelstukjes terplaatse moet zien te leggen om de buit van een roofoverval te vinden. En daarin gaat Harry behoorlijk ver die als predikant het vertrouwen van de mensen probeert te winnen. Toch heeft hij niet buiten het sterke karakter van de kinderen van de dader gerekend die de lippen stijf op elkaar houden. En Robert Mitchum verkoopt het mooi, net als Peter Graves, waar de kinderen Chaplin en Bruce ook erg goed zijn. Prachtig zijn de momenten zoals de verknipte bankbiljetten die Powell om de voeten waaien zonder dat hij het door heeft maar is vooral ook de opbouw in de kelder erg fraai.

Dan is de cinematografie bij tijd en wijlen fantastisch zoals wanneer Powell op zijn paard aan komt rijden waar alleen zijn silhouet zichtbaar is tegen de zonsopkomst, maar ook de boottocht onder de sterrenhemel, of de situatie in de kelder, en vallen sowieso de framing en belichting op. Maar het is niet alleen de zon die schijnt met deze film waar de eerste schreden van Powell tussen de Harper kinderen nog wel goed zijn maar het daarna toch regelmatig saai en traag is tot hij pas echt volle bak achter die kinderen aan moet. Daarvoor ontbreekt het toch echt aan spanning en heeft de film regelmatig moeite te boeien en is Mitchum niet gemeen en naar genoeg om een echte smerige goede bad guy te zijn.

Desondanks verdient het geheel zeker een voldoende vanwege de eerder genoemde twee fase en het technische gedeelte en is het allemaal zeker niet slecht te noemen.

Werewolfs of the Third Reich leverde dus slechts irritatie op en de zucht naar iets anders en dat werd dus deze Frogs, En dit bleek ook allerminst een voltreffer te zijn maar zo slecht als de vorige film kon het onmogelijk zijn.

Meest opvallende is van meet af aan toch wel Sam Elliot die eens een keer geen standaard kickass rol speelt als detective, muscle for hire of uitsmijter, maar eens een intelligente rol probeert. Iets dat overigens niets voor hem is, de kop en het postuur zijn heel wat, de man heeft een fantastische uitstraling, maar kan een rol als deze niet van diepte voorzien, maar uiteraard mankeert er wel meer aan dit geheel. Toch is het idee opzich niet slecht met de natuur die zich langzaam richt tegen een familie en haar landhuis, en er een mooie boodschap zit in dit geheel met de natuur die langzaam naar de kloten geholpen wordt. Want het is natuurlijk karma coming met eigenaar Crockett die het liefst alles naar het hiernamaals verdelgt. Pluspunt daarnaast is nog wel de omgeving die van een broeierig en onvoorspelbaar aard is, en zijn er een aantal mooie shots zoals tussen de bomen met nevelen en de zon die daar doorheen probeert te breken.

Maar daar is het meeste toch wel mee gezegd, waar Elliot niet in het potje past van slimme bioloog, de rest van de familie irritante nietsnutten zijn, er verschillende malen overacting is en anders wel dom geneuzel, en wordt het eigenlijk nooit een moment eng of spannend. Oké, De kikkers komen eraan, maar wat zullen die beesten nu eigenlijk behalve ons dood kwaken? Had dan toch meer met slangen en of krokodillen/ alligators gewerkt, daar gaat pas gevaar vanuit. Afijn, het mag duidelijk zijn dat ook dit een lichte tegenvaller is, en geen voldoende, maar nog altijd beter dan de vorige film.

Toen het bezoek gisteravond de deur uit was nog even snel Prime aangeslingerd voor het nodige horror/griezel. En horror ging het worden met deze Werewolves of the Third Reich, want een gruwelijk slechte film bleek dit te zijn.

De opening met grof gewekte acteurs, een bijdehante SS'er en gewelddadige afloop doet nog ergens aan Tarantino en Inglorious Bastards denken. Maar zelfs dat mislukt al door slecht acteren, matige dialogen en een chaotische slecht gefilmde geweldsuitbarsting. En ik hoopte nog wel een redelijk cult product voorgeschoteld te krijgen die niet top is maar op zijn minst vermakelijk. Het was vergeefse hoop waar ik me dan ook afvraag of acteurs als deze zichzelf ook acteur durven noemen. Of ze een dergelijke film als dit ook op hun C.V. zetten. Of ze tijdens een familiefeestje of verjaardag ook eventueel opscheppen omdat zij acteur zijn. Ik zou me hiervoor schamen, ik zou denk ik zeggen dat ik achter de vuilniswagen liep, of nog eerder werkloos was.

Want dit gaat totaal nergens over. Een slechte cast, slechte dialogen, slecht acteerwerk, slechte karakters, en een Hitler die rechtstreeks uit een kopspijkers/parodie-achtig gebeuren weggelopen lijkt te zijn. Serieus? Wil je dan niets beters bedenken of kan je niets beters bedenken? De namen Mengele en Ilse Koch doen nog even denken dat iemand iets onthouden heeft uit de geschiedenisles op school, maar het is allemaal te vergeefs want dit is een draak van een film.

(reactie op ander bericht)

. Inmiddels gisteravond voor de twee herkijk en absoluut een film die steeds beter valt in een uitstekende combinatie van drama en humor. Een film die daarom met een lach en een traan beleeft kan worden en daarom een half sterretje erbij.

Oh shit! There goes the neighbourhood!

Verder met Swamp Thing die ik al even vaak aan wilde schaffen via marktplaats als dat ik dit wegens twijfel weer cancelde. En dat dit een Wes Craven betrof was ik glad vergeten. Maar daar is dan ook alles mee gezegd wat de naam Craven betreft want eigenlijk is dit de regisseur onwaardig hoewel het soms nog best vermakelijk is.

Experimenten in het moeras dus waar ene Holland er op los rommelt aangevuld door zijn vrouw en nieuw lid Alice Cable. Maar al snel slaat de tering toe binnen het kamp met verstrekende gevolgen voor allen met een overlevingstocht voor Alice Cable door de moeraslanden met het nodige aan crapuul op haar hielen. En zoals de titel reeds verraadt duikt er zo nu en dan één of ander creature uit het moeras op dat haar helpt. En opzich is het idee niet slecht, is de omgeving vijandig en broeierig, en laat de welgevormde Barbeau zich zien als een behoorlijke mannetjesputter.

Maar buiten dat is het toch echt Wes Craven onwaardig waar het ontbreekt aan spanning, zijn typische stijl of anders wel soundtrack. Buiten dat rammelt er nog eens veel meer aan dit geheel waar toch, voor die tijd, en meer dan behoorlijk budget gebruikt is en de duurste film van Craven was tot dan toe. Maar dat is eigenlijk nergens te zien binnen de schare B-acteurs, dat groepje bad guys in hun foute uniformen en styling vaak ook nog eens in combinatie met slechte humor dat de groep huurlingen eerder een hoog Laurel en Harley gehalte geeft, en begrijp ik net zo min waar die doodgewaand Arcane opeens weg moet komen en wat die voor voorgeschiedenis had. Buiten dat hebben Holland en zijn vriendin vreemde methodes qua experimenten en andere proeven.

Zoals reeds gezegd, dit blijft ver weg van een topper en is wellicht een van de slechtste Craven films die ik tot nu toe gezien heb daarom geen voldoende.

Vrijdagavond nog maar even aan de slag op Prime wat als eerste film deze The Islands of Doctor Moreau bracht en daarmee een naam en cast waarvan je dan toch wel iets zou verwachten. Waar de remake uit 1996 abominabele cijfers krijgt verwachte ik dat dit orgineel beter zou scoren, maar dat viel toch tegen.

Het verhaal mag opzich vrij duidelijk zijn met de schipbreukelingen aangespoeld op het mysterieuze eiland dat onbekend is en niet aangedaan wordt door de vaart. En het mysterie wordt daarna alleen maar groter met de aanvankelijk aardige Moreau, vreemde verschijningen en gebeurtenissen op het eiland en gestrande pogingen om weg te komen door Andrew. Opvallend de behoorlijke cast, prachtige omgeving, soms prachtige cinematografie en zijn er heel wat apart creatures tot leven gewekt en zijn de dierengevechten fraai gemaakt.

Maar buiten dat faalt The Island of Dr. Moreau toch wel behoorlijk waar voor mijn gevoel nooit een moment van spanning in zit, het allemaal veel voorspelbaar is en op de één of andere manier gewoon niet wil boeien. Dan zijn er overbodige karakters die niets toevoegen en is het geheel te traag. Daarom wat mij betreft geen voldoende en snel op naar de volgende.

Down here you are on your own.

Als weekend afsluiter gekozen voor deze Blood Simple die tot mijn grote verrassing het debuut van Joel Coen bleek te zijn, en hoewel de film zo zijn manco's heeft bleek dit een toch alleszins behoorlijke film met veel kwaliteit waar de Coen's een goede start mee hebben beleefd.

De basis is vrij simpel met de driehoeksrelatie tussen Ray en Abby waar Julian aan het korte eind trekt en dat niet bepaald goed verteerd met een P.I. en opdracht tot gevolg. Het verhaal kan daarmee simpel genoemd worden net als sommige karakters want Abby is niet bepaald het scherpste mes uit de keukenla waar Ray zelfs regelmatig een ergernis is. Buiten dat is de film vooral een verzameling momenten te noemen en opbouw naar gebeurtenissen waar het geheel verder dus niet overloopt van diepte, achterliggende boodschap of verhaal, en is het geheel behoorlijk traag te noemen. Maar dat is ook niet waar Blood Simple zich opricht en op afgerekend dient te worden.

Want Blood Simple lijkt zich toch vooral te richten op sfeer en opbouw. Want wat wordt er bij tijd en wijlen toch een godzalige duister sfeertje geschapen, is de soundtrack van Carter Burwell bij fases fantastisch, lijkt het geheel een soort Noir achtig geheel dat overloopt van een duister soort somberheid, wordt er verder ontzettend mooi gewerkt met duister, licht en kleuren, is vooral Emmet Walsh een bijzonder karakter als prive detective en mondt het geheel toch uit in één werkelijk prachtige finale.

En zo blijkt Blood Simple toch een meer dan goede film die van meet af aan boeit en het ook nog eens erg interessant is dat veel acties van de karakters op basis zijn van verkeerde aannames. Daarom wat mij betreft een meer dan goede voldoende voor dit debuut van Coen.

Maandagmiddag na veel drukte nog even op de bank en los op Prime met deze From Beyond die vooraf alle ingrediënten leek te hebben voor een cult-horrorfilm. En From Beyond stelde op dat vlak niet teleur en bleek op zijn zachtst gezegd een bijzonder geval.

Dokter Pretorius dus waar we eigenlijk meteen midden in een aantal experimenten vallen met vreemde bijwerkingen. Duidelijk is dat Pretorius vol gas wil gaan met daarop ernstige gevolgen voor hemzelf of en Tillinghast die in de inrichting raakt, daarop is de interesse van dokter McMichaels gewekt. Een terugkeer naar de plaats des onheils met andermaal verstrekkende gevolgen ligt voor de hand en is eigenlijk ook wel erg beetje voorspelbaar qua afloop. Ander minpunt is het irritante karakter Bubba met zijn domme lachje of anders wel Combs die regelmatig overacteert, ook heeft de CGI momenten die niet om aan te zien zijn en is de ontknoping eigenlijk ook een beetje adhoc.

Maar buiten dat is het toch allemaal best bijzonder vanwege de aankleding, mede vanwege de Gore, een grote hoeveelheid ranzigheid, bijzondere en aparte creaties en monsters, en is Barbara Crampton een erg interessante verschijning vooral als ze de weg een beetje kwijt is en zich in het lederen sm pakje hijst. Daarnaast is het eigenlijk geen moment saai en is er een behoorlijke strijd met Pretorius. Overigens is het wel vragen om problemen om in een huis met huisnummer 666 zulke experimenten te gaan doen.

Eindresultaat is uiteindelijk dat From Beyond een meer dan vermakelijke zit is waarop mijn interesse wel getrokken is voor meer van dit slag H.P. Lovecraft films en anders wel waar Crampton inspeelt.

Zondagavond klassiekeravond natuurlijk ook aan de slag op Prime en dat bracht deze uitermate goed beoordeelde The Miracle Worker die meerdere acteurs Oscars opleverde. En laat ik vast zeggen dat dit een drama is die je bij tijd en wijlen behoorlijk bij de strot kan grijpen.

Het verhaal is duidelijk waar van meet af aan de stress is rond baby Helen en de bom helemaal valt als blijkt dat ze blind en doof is, en wat wordt dit allen op naargeestige wijze gebracht net als het vervolg met het oudere kind die behoorlijke wat chaos en onrust veroorzaakt. Zeg maar gerust dat het kind onhandelbaar is en zo gefrustreerd als een stekker waar uitermate goed geacteerd is en vooral ook even een reality check is waar je eigen zorgen en geklaag bij verbleekt. Wat een situatie, wat een dramatisch kind en wat last om te dragen voor dat gezin.

Maar redding is onderweg in de vorm van de Annie Sullivan die zich over Helen gaat ontfermen. En dat levert vanaf de eerste ontmoeting een bijzondere chemie op waar Annie vooral contact lijkt te zoeken en te stimuleren. Vervelende dissonant zijn de mannen zoals de kapitein en broer James die van meet af aan de aanpak veroordelen en het kind bestempelen als achterlijk. Maar Annie geeft niet op en zet door wat toch een aantal opmerkelijke scènes opleveren die in principe niets anders zijn dan machtsstrijd zoals het voortdurende gevecht aan de eettafel. Werkelijk wauw! Wat een scène, wat een intensiteit, wat een acteerwerk! Dat beide dames een Oscar gewonnen hebben is meer dan begrijpelijk.

En zo zet The Miracle Worker zich voort met de strijd tussen weerbarstige Helen en de compromisloze Annie die zowel emotie op roept als momenten van scherpe humor heeft. En zoals te verwachten eindigt het op voorspelbare wijze na veel strijd in een doorbraak maar dan kan de film niet deren waar deze een uitstekende indruk maakt en ervaren kan worden met een lach en een traan.

For me the the worst way would to die be for a whole bunch of horrible men to get around me...and start eating me alive.

En zoals betaamd ook nog even aan de horror/griezel en dat leverde deze Return of The Living Dead op en daarmee een titel in het zombie genre die mij toch wel redelijk onbekend was maar daarom niet minder voldeed.

Van de opening moet de film het in ieder geval niet hebben want zodra de ellende enigszins uitbreekt zijn Freddy en vooral Frank een irritatie pur sang, want wat kan die Frank jengelen, janken en zeiken. De opening grenst door James Karen dan ook regelmatig aan een combinatie tussen overacting en flauwe slapstick. Desalniettemin is het wel grappig hoe de tering langzaam uitbreekt en alles tot leven komt door het ontsnapte goedje, het lijkt totale chaos maar het is slechts het begin.

Aangenaam is de switch naar de groep punks waaronder Taylor uit Tour of Duty en de niet bepaald ongevormde en bang aangelegde Linnea Quigley die een aardige show weggeeft waar het op een gegeven moment toch even wachten is op things yet to come. En als het zo op 50 minuten los gaat doet dat het ook goed met een x-aantal mensen opgesloten in het mortuarium en hulpdiensten die massaal worden opgepeuzeld. En eerlijk gezegd blijft The Return of The Living Dead iets van wisselend niveau.

Want zoals te verwachten zijn er weer de voorspelbare domme keuzes, maken verschillende acteurs zich regelmatig schuldig aan afschuwelijke overacting, maar heeft het geheel soms ook fantastische momenten zoals wanneer al de wakker geworden doden onder de grond zich laten horen, of het shot van de horde zombies die zichtbaar wordt wanneer het ligt van de ambulance wordt aangedaan, of anders wel sommige zombies zoals het halve proefpersoon of de kabouterzombie die op een gegeven moment achter Ernie aanzit.

Eindoordeel is dan ook dat het geheel knap gemaakt is, vooral de gore en de zombies, het geheel meer dan vermakelijk is en vooral Trash een interessante zombie blijkt te zijn. Het beste op zombiegebied is het niet maar een goed cijfer gaat dit wel krijgen.

Met een werkdag en daarna meteen een uur hardlopen achter de kiezen zaterdagavond de bank opgezocht om te relaxen en de eerste film van de avond betrof deze The Zone of Interest en daarmee een film die twee jaar terug de Oscar voor beste buitenlandse film ophaalde. Dat moeten we zien natuurlijk...en laat ik dit vast zeggen dat het allemaal best bijzonder is.

De focus ligt zoals we weten op het gezin Höss of Hoess, de speling verschilt nog wel eens, waar aanvankelijk een idyllisch beeld wordt geschapen van een gezin en personeel, tijdens een dagje uit, later bij een prachtig huis, met in de ochtend een aandoenlijk gezinsmoment. Niets bijzonders toch? Behalve dan die hoge muur achter het huis met het prikkeldraad, niet te vergeten de onheilspellende muziek, of het constante nijvere gedreun dat doet denken aan David Lynch's Eraserhead die ook van die onrustige achtergrondgeluiden heeft. Vul daar nog de voordurende geluiden van geschreeuw, gehuil en schoten aan toe en je waant je toch zeker in het voorgeborchte, een voorportaal van de hel. Toch doemen er problemen op voor het gezin waar herplaatsing dreigt en de droom van vrouw Hedwig in duigen valt waar zij werkelijk dingen moet hebben gezegd als dat het huis het paradijs was, hun thuis, het mooiste moment van hun leven.

En laat dat nu vooral de clou van de film zijn waar het niet gaat om de overvolle barakken, rokende ovens, uitgemergeld Joden of de douches. Het draait juist om die zakelijkheid, het gewone, een gezin, hardwerkende bedienden, vader Rudolf die met enkele notabelen in een andere kamer zit te vergaderen over de functionaliteit en efficiëntie van de ovens, het leven draait door in een voor het gezin Höss normale en rustige baan. De kritiek dat het geheel weinig verhaal heeft kan ik niet delen waar het vooral draait om de simpelheid der dingen, een bepaalde alledaagsheid en saaiheid, waar we eigenlijk niet eens deel van uitmaken als kijker maar zijdelinks het een en het ander van te zien krijgen, want voor degenen die het uitvoeren is het namelijk ook niet bijzonder, dat complex, die fabriek, het is werkt dat uitgevoerd moet worden. Dit is juist de essentie van die film, dit is juist wat die film zo eng maakt, terryfing, misselijkmakend, waar we soort van stiekem in slaap gesust worden waar we de bekende beelden niet eens hoeven te zien want de geluiden doen al meer dan genoeg.

Voeg daar een aantal prima acteerprestaties aan toe, de omheilspellende en ongemakkelijk makende muziek in het begin en op het einde, en zo blijkt The Zone of Interest toch op zijn minst een bijzondere film waarvan ik wel begrijp dat hij een oscar gewonnen heeft en enigszins aan The Boy With The Striped Pyjamas doet denken in het kader van onwetendheid en desinteresse.

(reactie op ander bericht)



Al enige weken bezig met een Terminator reeks herkijk en dat bracht afgelopen woensdag game avond dus deze Genisys. En na het lezen van mijn vorige comment vond ik dat de film wel een kleine rectificatie verdiende.

Want bij nader inzien heeft Reese wel degelijk de broek uit op het platform en zou de kennis voor een tijdreismachine meegenomen kunnen worden uit de toekomst waar ik het nog steeds ver gezocht vind dat men dit met de materialen van de jaren '80 zou kunnen bouwen. Het effent de weg naar een iets beter cijfer waar Courtney weinig toevoegt en is het plot op zijn zachtst gezegd apart met een reeds verandert verleden die toch ook weer teert op voorbestemming. Gelukkig is de actie goed en spectaculair en ook al kan de film zich onmogelijk meten aan de eerste drie verdient het toch zeker een voldoende.