Log

Maandagmiddag even aan de slag met deze Moonstruck die me opzich qua onderwerp weinig aansprak maar wel een bekende titel is uit de tijd van de filmprogramma's uit mijn jeugd. De kringloop deed de rest dat ik besloot toch gewoon maar eens te proberen.

Het verhaal is duidelijk rond Loretta die na het nodige onfortuin opzoek is naar een beetje geluk en vooral vastigheid en dat moet Johnny worden. Maar dingen zijn van plan snel te veranderen en soms kruipt het bloed waar het niet gaan kan en gebeuren er dingen uit onverwachte hoek. Zo ook met Loretta die zichzelf al vrij snel in een lastige parket bevindt tussen de twee broers Johnny en Ronny. Tevens is duidelijk dat Moonstruck niet bepaald serieus is zonder echt een comedy te worden maar eerder, voor wie daar van houdt, een soort van charmante en romantische feel good betreft.

En ach, de film heeft zo zijn momenten met de Italiaanse hysterie, drukte, passie en temperament, waar de gemiddelde Italiaan een beetje als notoire vreemdganger wordt neergezet want ze pissen allemaal naast de pot en het lijkt de normaalste zaak van de wereld, de oorzaak ligt bij de maan of anders geeft men de schuld wel aan het missende rib van Adam en Eva. Aardig is op zijn minst het etentje waar Johnny op onbeholpen wijze zijn huwelijksaanzoek doet waar zijn pak belangrijker is dan op de knieën gaan en de doofus niet eens over en ring heeft nagedacht. Het is exemplarisch voor de iet wat koddige humor die in de film voorbij komt.

Soms is het dus wel grappig, maar er mist mijn inziens ook heel erg veel, waar Ronny regelmatig als een debiel overkomt, Loretta het overspel wel erg gemakkelijk laat gebeuren cq geen enkele weerstand biedt, maar de film ansich wel weer een aardige boodschap heeft omtrent liefde, keuzes, dingen die soms gewoon gebeuren of voorbestemd zijn, en het leven opzich met bepaalde onzekerheden. Afijn, slecht is het allemaal niet, maar ik heb er ook geen snars mee.

En zaterdagavond zoals het betaamt nog even aan de griezel waar ik de Friday The 13th reeks aan het afwerken ben en concludeerde dat ik deel 4 al gezien had en dus snel doorkon naar nummertje 5.

En laat duidelijk zijn dat de neerwaartse lijn hier toch wel wordt ingezet wat de kwaliteit betreft waar de vorige delen op zich ook niet super goed waren maar ook niet slecht. En hoewel het nog geen half jaar geleden is dat ik deel 4 zag heb ik werkelijk geen idee meer hoe het Tommy verging in zijn strijd tegen Jason, het maakt allemaal niet zoveel uit waar de focus vooral bij de getraumatiseerde Tommy blijft die naar een soort van opvang met bijzondere mensen verhuist. En zoals verwacht mag worden begint het daar al vrij snel te spoken en vallen er doden en op zich zou je daar best wat van kunnen maken, maar dat doet men niet...

En de waslijst van foute momenten en slechte keuzes is eindeloos. Zo is er weinig dat aanspreekt in de cast, is John Shepherd een emotieloze vleespop die het karakter Tommy niets meegeeft, zijn karakters als junior en Joey zelfs teenkrommend irritant, is het gedrag van verschillende mensen zoals de ambulance broeder die Joey op komt halen schrijnend slecht, zijn het in principe allemaal zeer irritante karakters te noemen, en vraag ik mij regelmatig af of ik naar een comedy zit te kijken.

Eén ding levert de film wel en dat is een rits karakters die je graag afgeslacht ziet worden, en dat is vervolgens dan ook wat we krijgen met het nodigen aan creatieve en bloederige kills. En lijkt het erop dat ik met deel 5 toch wel het slechtste tot nu toe gezien heb.

(reactie op ander bericht)



Gisteravond voor de herkijk van deze Ballon die ik tot mijn groot geluk voor een prikje het weten te bemachtigen en dat moest meteen beklonken worden met een kijkbeurt waar mijn 86-jarige vader voor aansloot. En ook hij was erg onder de indruk.

Nu had ik de film 2 jaar geleden al een keer gezien dus wist ik wat met te wachten stond, alsnog grepen bepaalde momenten me best wel weer naar de keel waar Ballon op bepaalde momenten zenuwslopend genoemd mag worden. De cast, de soundtrack, het tijdsbeeld, het is allemaal van goede kwaliteit waar de film ook nog eens tragisch en emotioneel genoemd mag worden. En daarom wat mij betreft cijferverbetering waar deze film die me absoluut verder overtuigd heeft.

So tel me how does it work, all of you living in this House together?
Who told you it works?

Op de gok meegenomen bij de kringloop vooral vanwege de cast waarop ik thuis toch wel verbaasd was over de lage beoordelingen. Desalniettemin toch maar even aangeslingerd om zelf eens te kijken en dit viel mij toch lang niet tegen.

En pak de bingokaart er maar bij mij wat dergelijke films en verhalen behelst als detective, Christie en Poirot in het algemeen waar nooit veel haast of spanning aanwezig is maar wel een uitgebreid verhaal met een velerlei aan karakters en motieven die uit de doeken gedaan worden met negen van de tien keer de karakter die het minst verdacht wordt of weinig in beeld geweest is als 'onverwachte' schuldige. Het volgt daarmee een bepaald format, verrast niet echt en is in dit geval ook niet heel spannend te noemen, maar om Crooked House daar nu helemaal op af te serveren is niet terecht in mijn ogen.

Want de cast is meer dan prima te noemen met een aantal acteurs zoals Close en Sands die prima op dreef zijn. Hayward lijkt aanvankelijk als centrale spil, en prive detective, aan de lichte kant waar je een ervaren rot zou wensen, maar als nog weet het karakter en het acteren van Hayward te overtuigen als zeker, scherp en iemand die zich zeker niet uit het veld laat slaan. Dan is er het landhuis wat een pracht locatie is en is het humoristisch hoe men elkaar zwart maakt en het aantijgingen regent. Zo is het familiediner een kostelijke scene waar men elkaar constant naar de keel vliegt en de familie zich bevestigd als een lekker stel met elkaar.

Hoe het dan verder zit met minpunten? Simpel, echt spannend of verrassend wordt het niet waar ik de dader al binnen tien minuten vermoedde, en snap ik de plotselinge ruzie tussen Charles en Sophia niet zo goed omdat hij stond te praten met Brenda en plots van alles wordt beticht. Uhm...hij is toch detective? Je hebt hem zelf laten komen om uit te vinden hoe het zit, om te praten want dat is onderdeel van dat werk, en dan opeens is het mis omdat hij met Brenda stond te praten. Een beetje onnodig en gekunsteld als je het mij vraagt, maar buiten dat is Crooked House allerminst vervelend en vermaakt.

Gisteravond na het sporten even de keuze voor een niet al te lange film en daarbij viel de keuze op deze Little man Tate wat opzich een bekende titel is en geloof ik wel eens als opmerking gebruikt wordt in een film of serie voor een intelligent iemand, maar verder kende ik de film niet. En zoals al veel gebruikers reeds hebben gezegd is het zeker niet slecht maar ontbeert het ook meerwaarde.

Kleine man Tate dus, die op jonge leeftijd op een hoog IQ betrapt wordt en laat dat nu niet perse een pretje zijn om niet een normaal kind te kunnen zijn. Herkenbaar voor mij? Uhm, ja best wel omdat ik ook altijd het buitenbeentje was, gepest werd, en niet de gemakkelijkste moeder had in combinatie met een gezin waar ook nog het nodige aan mankeerde qua gebrek aan harmonie tussen gezinsleden. Het is vooral het beeld van eenzaamheid en onbegrip dat mij regelmatig beklijfd, iets dat zich vervolgd in touwtrekkerij en het invullen door volwassenen wat goed is voor de kleine jongen die zich als snel in de grote mensenwereld terugvind. Past dit qua denkniveau? Ja, maar is het goed voor de jongen? Nee.

Andermaal doet het aan mezelf denken waar ik de laatste tijd bij de gemiddelde lego bouwset of GIJOE collectie terugdenk aan mijn eigen jeugd en me er op betrapt dat ik het graag nog eens over zou doen maar dan zonder al die zorgen en problemen, dat ik zou kunnen genieten van de onbezorgdheid des levens, iets dat kleine man Tate ook nodig heeft. Want het is toch maar een raar wereldje waar hij in beland met dat maffe wijf van een Grierson die het wellicht allemaal goed bedoeld maar niet beseft dat ze het allemaal vanuit haar optiek invult. Grappig en sympathiek is daarnaast de kortstondige band van de kleine jongen met loud mouth Harry die hem uiteindelijk ook weer laat stikken. Hier of daar, dom of slim, kleine man Tate blijft eenzaam en onbegrepen.

De oplossing is al even mierzoet als cliché en vanzelfsprekend, aandoenlijk is op zijn minst hoe het ongeluk van hem afdruipt tijdens de tv optredens en hij de telefoon zit te slopen waarop moeder Dede opduikt om het enige juist te doen en dat is een poging ervoor te zorgen dat het kind weer kind kan zijn. En opzich is dat een prima boodschap, wordt er redelijk geacteerd is Foster ook eens een keer minder irritant dan anders, en is het opzich een eerlijk regiedebuut waarin het onderwerp hoogbegaafdheid in die zin wordt behandeld waar ze zo gezegd zelf ook ervaring mee heeft. Maar zoals reeds gezegd wordt het nergens bovengemiddeld of echt bijzonder, daarom een voldoende maar ook niet meer dan dat.