Log

Oeeeh!!! Somebody stop me!!!

Maandagavond nog even wat soepels, iets gemakkelijks, en daarbij viel de keuze op The Mask die inmiddels ook alweer een aanzienlijke leeftijd heeft en ik niet zolang na uitkomst op tv zag. En ik moet zeggen, hoewel comedy niet echt mijn genre is, dat dit toch best een vermakelijke film was destijds, en dan is natuurlijk de vraag of dat nog steeds zo is.

En eigenlijk vind ik het wel opvallend als ik de carrière van Jim Carrey zo zie met weinig tot geen opvallende rollen op Earth Girls Are Easy na waar natuurlijk al een glimp van zijn mogelijkheden te zien waren. Het is vervolgens Ace Ventura die het startschot vormt waarop hij in drie jaar tijd toch wel een shitload van zijn bekendste titels aflevert met onderandere deze The Mask. En ik dacht juist dat dit de doorbraak was in tegenstelling tot Ace Ventura. Opvallend toch wel de voor die tijd erg goede speciale effecten/CGI waar de film terecht voor in de prijzen viel, moet wel gezegd dat de film een aanzienlijk budget had met 23 miljoen dollar voor een film uit 1994.

Het verhaal is wat je standaard zou kunnen noemen met de klunzige Stanley die regelmatig naar het irritante neigt maar dit dient vooral als contrast voor wanneer hij verandert in The Mask die overloopt van charisma en smoothness. En ik moet zeggen dat de humor nog altijd slaagt rondom het alter ego van Stanley die vol los gaat, en opzich is de humor simpel maar het werkt wel en is wat mij betreft nog altijd leuk. Dit aan gevuld met Peter Greene als uitstekende engnek/bad guy en Diaz eens wat minder irritant en schaapachtig als anders, en journalist Peggy die ook lang niet gek is, overtuigd The Mask nog altijd als uitermate leuke film en toont zich wat dat betreft uitermate simpel maar niettemin geslaagd. Leuk!

Maandagmiddag nog even iets van het lijstje met oude oorlogsfilms en daarbij viel de keuze op deze Shenendoah die weliswaar een bruut ogende filmposter heeft maar qua inhoud amper in de buurt komt van oorlog. Desalniettemin kan het net zo goed een prima film zijn en dat bleek het ook ondanks enkele minpunten.

Het gaat in ieder geval fraai en hoopvol van start met enkele sfeerbeelden omtrent de veldslagen van
de Amerikaanse burgeroorlog, maar die wordt wat dat betreft snel ingeruild voor het gezin Anderson waar vanaf daar de focus op ligt. Want het is Charlie Anderson wat de klok slaat met veel gelul en weinig actie, maar dit heeft wel degelijk een reden namelijk de karakterschets van Charlie als de recht door zee, principiële en correcte vader des familias. Het holle geknauw, alsof de man slechts spieren in één mondhoek heeft, zoals we gewend zijn van Stewart nemen we maar voor lief. En zo timmert Shenendoah op zijn eigen manier aan de weg met een beeld van een familie ruw verstoord in hun idylle regelmatig kracht bijgezet met veel natuurschoon en zoetsappige klanken.

De film schiet tenslotte in de versnelling als de jongste van de familie in de klauwen valt van het leger en Charlie hemel en aarde beweegt en de strijd aangaat om de jonge knul terug te krijgen. En hoewel de familie in zijn geheel het slagveld niet betreed wordt er toch een zware tol geëist van de familie Anderson en blijkt maar weer dat onschuld en burgers het eerste en grote slachtoffer is in oorlog met taferelen van plunderende soldaten zoals we die ook zagen in Cold Mountain. Desondanks gaat het leven door zo getuige de laatste scènes van de film waar Shenendoah tenslotte tot een einde komt. Dit was niet bepaald wat ik er van verwacht had, maar een film hoeft niet perse goed te zijn vanwege of door wapengekletter, Shenendoah toont zich dan ook een prima film die zich vooral richt op drama. Opzich hoef ik dit niet snel weer te zien, misschien wel nooit, mijn smaak is het ook niet helemaal maar een goed voldoende verdient de film zeker wel.

Klassieker zondag vormgegeven met deze western met John Wayne die ik vorig jaar al had opgenomen op de BBC. Maar eens even kijken wat dit oudje van John Ford ging brengen in combinatie met John Wayne, en dat zijn uiteraard namen die klinken als een klok.

Het verhaal draait rond Captain Brittles op het randje van pensioen die vervolgens toch moeite heeft de dingen uit handen te geven. Een typische rol zou je zeggen voor macho alfa male Wayne die toch alles beter kan en weet, maar integenstelling tot het gebruikelijke toont Wayne zich hier timide, rustig, bescheiden en zelfs kwetsbaar, en dat vind ik een verademing waar deze She Wore A Yellow Ribbon ten eerste al mee scoort en zich daarna vooral ontwikkelt als standaard western werkje. Er is de prachtige doch standaard achtergrond van Monument Valley die men regelmatig doorkruist, lijkt een gewelddadige confrontatie met de indianen constant in de lucht te hangen en lijkt Brittles, ook alweer niet des Wayne's, er veel aangelegen om het vooral niet tot een treffen te laten komen. En misschien is dat wel eens een verfrissend beeld waar vooral veel politiek wordt beoefend in plaats van de gebruikelijke pief paf poef.

Doch is She Wore A Yellow Ribbon niet bepaald een topfilm, want het kabbelt allemaal maar wat aan vooral het romantische deel rondom Olivia, zit er verder totaal weinig opbouw of spanning in het geheel, en is het gewoon allemaal te simpel, te gewoontjes. Zo kan het natuurschoon, een bescheiden Wayne en de knappe decors de film niet naar een hoger plan tillen, daar is meer voor nodig. Afijn, drie sterren voor de moeite wat mij betreft en snel op naar de volgende.

Tenslotte zaterdagavond nog even aan de griezel met dit Friday the 13th deel, een reeks waarvan ik overigens nog weinig van gezien heb buiten de allereerste uit 1980. En ik moet zeggen dat ik daar ook niet echt kapot van was en dat zette zich met dit deel verder voort, sterker nog het viel me vies tegen.

Want eerlijk gezegd komt het typische format, van zo'n groepje hoogst irritante tieners die als slachtvee gebruikt worden, me toch bijna de keel uit. Niet zo zeer vanwege de slachting, maar eerder vanwege het vaak onrealistische beeld van een dergelijk groepje. Uiteraard zijn het nooit lelijke mensen, lopen ze allemaal over van de ego en arrogantie, en is er het standaard gedrag van slempen, opgeilen en seksen, Het is allemaal zo bedroevend sneu dat je ze toch werkelijk een gruwelijke dood zou toewensen. Ik zou dan ook eerder zeggen dat een killer als Jason de good guy is dan de bad guy, pak ze Jason, pak ze goed! En dan te bedenken dat we in dit deel ook nog eens getrakteerd worden op twee keer zo'n teringgroepje met irritant volk. Afijn, gelukkig weet Jason er wel raadt mee.

Pluspunten zijn op zijn minst de behoorlijke muziek, Jason die zich vrij sadistisch gedraagt en de knappe verschijningen van zowel Panabaker als Righetti. Buiten dat vind ik het zoals zo vaak opvallend dat mensen altijd dezelfde fouten maken, maar dat kan blinde paniek zijn, maar verweren doet ook niemand zich echt, ze laten het gewoon gebeuren om zo maar te zeggen en is het merkwaardig waarom Jason iedereen bruut afslacht maar Whitney in leven laat waar ongetwijfeld een goede reden voor is die er overigens niet uitkomt. Buiten dat is het weinig orgineel, erg plichtmatig, en totaal niet interessant of boeiend. Ik bedenk me overigens dat ik Jason X ook nog heb gezien maar dat was eerder een nachtmerrie dan een horrorfilm, dan was dit nog niet eens zo slecht maar een voldoende krijgt dit niet.

Gisteravond aan de slag met deze The Pale Blue Eye, al was het alleen maar vanwege de naam Bale omdat ik begrepen had dat de film verder niet zo heel erg goed scoorde. En er valt het nodige te zeggen qua kritiek waar de film mij toch ook wel een beetje tegenviel.

Aan het begint zal het in ieder geval niet liggen met Bale zoals we Bale kennen, een fraaie setting met dito sfeer en een mooi tijdsbeeld waar het duidelijk is wat het gedachtegoed en de gewoontes betreffen rond die tijd. Rustig wordt er de tijd genomen voor de opbouw met de moord, het onderzoek en de kennismaking met Poe. Het mysterie ontvouwt zich daarna prima met verschillende verdenkingen, nog meer doden en de sinistere verhalen en theorieën van Poe. Daarnaast moet de cast natuurlijk niet vergeten worden met Bale, de mooie Boynton en de uitstekende Melling als Edgar Allan Poe.

Maar helaas zakt de film zo halverwege toch ernstig door de ondergrens qua spanningsboog en gebeurtenissen en verloopt het allemaal veel te traag waar het op een gegeven moment zelfs slaapverwekkend is en de sfeer en stijl het geheel amper meer overeind kunnen houden. Maar plotseling barst de film, na een eerdere ontknoping, die laatste minuten dan toch nog open waar veel aantijgingen gedaan worden en verschillende dramatische dingen de revue passeren die allemaal ten grondslag liggen aan het getoonde. Het staat haaks op het suffe middengedeelte dat niet vooruit te branden is dat ik me afvraag of dit nu simpelweg een slecht opgebouwd script is of dat dit juist een bewuste keuze is vanwege de dader en motief om de kijker soort van in slaap te wiegen. Het gegeven cijfer is dan ook een gebaseerd op twijfel, wellicht dat ik dit nog eens moet kijken.

Het vervolg ook nog maar even aan de beurt terwijl het eerste deel daar opzich niet heel veel reden toegaf. Gaat het nog slechter worden of wordt het wellicht iets beter binnen een film waarvan ik me achteraf pas realiseerde dat ik hem wel degelijk gezien had in mijn jeugd. En eind jaren '80 begin '90 was dit vast leuk en vermakelijk, maar nu scoort het mijn inziens toch echt geen voldoende.

Verwacht ik van een dergelijke film realisme? Wellicht niet, maar toch. Een hoogst intimiderende vrachtauto jegens twee motoragenten, bouwvakkers hangend aan de laadbak van een vrachtauto midden op de snelweg of met een orang-oetan zomaar de kroeg in gaan en aan de bar zitten. Zoals reeds gezegd, Het kan allemaal maar. Toch lijkt Any Which Way You Can iets meer in te houden dan de voorganger waar het verhaal niets veel meer betekende dan de jacht van Philo op Lynn. Dan valt er voor een plot als dit, waar Philo geen trek meer heeft in de knokkerij, meer te zeggen waar de maffia zich er mee gaat bemoeien om een interessant gevecht voor Philo te organiseren. Iets met veel haken en ogen natuurlijk.

Uiteraard is dezelfde cast weer van de partij met onder andere Eastwood en Locke, kan Clyde niet ontbreken en zet de motorbende zichzelf ook weer voor schut. Maar buiten het kleine beetje meer verhaal en het behoorlijke gevecht tegen Jack Wilson heeft dit ook allemaal niet zoveel te bieden net als het eerste deel. Want het duurt te lang, gebeurt onvoldoende, is regelmatig flauw en zegt mij verder weinig tot niets en daarom een cijfer die hetzelfde is als het net zo tegenvallende eerste deel.

Stukje nostalgie samen met de opvolger die ik dan eindelijk eens tegenkwam bij de kringloop en ik verbaas me er dan wel eens over dat ik sommige films maar zelden of juist niet tegenkom. Is dat zulk roversgoed dat het meteen weg is? Doen mensen dat nu eenmaal niet weg? Of is de uitgave er van zo gelimiteerd? Maar fijn, snel eens aan de slag met dit jeugdsentiment die toch vooral is blijven hangen in het geheugen vanwege Clyde.

En in die zin is het gevoel vooraf bijna legendarisch jeugdsentiment met een bepaalde nostalgie. Clint als de keiharde bare knuckle fighter, verschillende knokpartijen, zijn toenmalige vrouw/vriendin Sondra Locke als het liefje dat hij najaagt, een bijzonder knullige motorbende en natuurlijk de schunnige orang-oetan Clyde. En ansich doet de film het aardig vanaf het begin met zijn simpele eind jaren '70 charme, de aanstekelijke titelsong van Eddie Rabbitt, de niet onaardig uitziende Sondra Locke, en natuurlijk de humor rond de motorbende die vooral iedere keer voor lul staan met een beetje spektakel bijvoorbeeld geconfronteerd met moeder Beddoe.

Maar poeh, behalve dat blijft er toch geen spaan heel van dit jeugdsentiment. Want wat een inhoudsloze film die als rode draad slechts heeft dat Philo achter country zangeres Lynn aan zit, het gaat uiteindelijk bijna twee uren nergens over en gelukkig fleuren de knokpartijen, de slapstick rond de motorbende en de schunnige Clyde de boel nog een beetje op maar in feite is het veel en veel te mager en sluit ik me volledig aan bij het lage cijfer dat de film gemiddeld krijgt en dan wacht deel 2 nog.

En daar was de volgende stap in de Pink Panther/inspecteur Clouseau reeks waar het de laatste keer is dat Peter Sellers levend en wel optreedt als de klunzige inspecteur.

En poeh, dit viel niet mee. Nu had ik al de nodige moeite met de eerste maar maakten deel 2 en 4 dit ruimschoots goed, het ontbreekt me overigens aan het 3de deel in de verzamelbox. Maar met deze Revenge of the Pink Panther heeft men toch klaarblijkelijk al het kruit verschoten en is niet iedere film waar Peter Sellers inspeelt een schot in de roos. Weliswaar is er weer de gebruikelijke onhandigheid en lopen er heel wat dingen in de soep, tevens is Cato er ook weer voor het nodige geharrewar en is er een enkele grap die nog wel aardig is.

Maar feit is dat we het allemaal al eens gezien hebben, weinig orgineel allemaal meer is en bij tijd en wijlen behoorlijk flauw is. Daarom houdt het wat mij betreft hier op met de Pink Panther reeks ook al zitten er nog twee andere films in die box die klaarblijkelijk met archiefbeelden zijn gemaakt.



De gebruikelijke koddigheid en onhandigheid. Niet heel erg grappig of leuk

Chaos samen met Cato is wel weer leuk.

En daar was ik al weer bij het derde deel van The Pink Panther reeks aanbeland en eindelijk, hoewel dat ook al een beetje gold voor A shot in the dark, begin ik nu een beetje het jeugdsentiment te herkennen van de films die ik in mijn jeugd zag. En ik moet zeggen dat het langzaamaan steeds beter wordt.

En het is vanaf het eerste moment bal rond oud commisaris Dreyfus die de eerdere samenwerking met Closeau niet in de koude kleren is gaan zitten en niet alleen opgenomen is in een gesticht maar ook nog eens ontstnapt en een villain met Austin Powers achtige allure wordt met een soort van 'Doomsday'machine. Ja, Austin Powers, dan is dat ook meteen maar gezegd waar ook dit deel weer de nodige overlap bezit met de latere Mike Myers films. En ja, ik vind dit wel te pruimen, ik kan hier veel meer mee dan het eerste deel uit de reeks. Wellicht is de humor plat en gemakkelijk met Dreyfus verschillende malen in de vijver, daarentegen is de verscheurde dummy kostelijk net als de chaos tussen Closeau, Cato en Dreyfus daar vlak na in en onder Closeau's appartement.

En zo breidt TPPR rustig verder met een stortvloed aan leuke tot soms iets minder leuke grappen, is het soms voorspelbaar, is het wellicht platter en simpeler en een beetje teveel slapstick, zijn alle mislukte aanslagen best leuk, zie ik veel inspiratie voor Austin Powers en is Sellers bij tijd en wijlen amper te verstaan. Dan is zelfs officer Crabtree nog beter te begrijpen. Desalnietemin vermaak ik me prima met dit deel waar de plezier afstraalt en ik dit zeker niet slecht vind. Daarom wat mij betreft een zelfde cijfer als het tweede deel.

(reactie op ander bericht)



Eens even voor de herkijk en dat mocht opzich wel na zoveel jaar en het gevoel dat ik AHX best waardeer en een goede film vind maar het net niet helemaal top notch is voor mij. En waarom dat is ontdekte ik gisteravond tenvolste waar ik zo nu en dan even pauzeerde om mijn mee kijkende vader zo nu en dan dingen en het tijdsverloop uit te leggen.

Want waar de film opzich duidelijk van start gaat met de actie van Derek jegens de boeven krijgen we de volledige afloop daarvan niet te zin en verzandt de film toch een beetje in een overdaad van geswitch tussen heden verleden met een overdaad aan namen, karakters en eerdere gebeurtenissen en verstandhoudingen. Is het onbegrijpelijk? Nee, dat niet. Maar heel soepel verloopt het ook niet en heb ik regelmatig de vrees dat mijn vader moeite heeft het verhaal te volgen met het geswitch, en ik moet zeggen dat mijn gevoel op dat moment over het geheel rommelig is, het voelt rommelig aan tot dat Derek uit de gevangenis komt en zijn relaas vertelt waarop het allemaal iets chronologischer wordt.

Desalniettemin bezit American History X een uitermate gelaagd beeld over haat en vergeving, over vooroordelen en juist gedrag dat breekt met stereotypering, maar vooral het opgroeien en gehersenspoeld worden in een giftige omgeving vol haat en woede, iets dat een soort van domino effect van beinvloeding meebrengt. Maar gelukkig zien we ook dat dit ten goede kan keren en dat een mens nooit alleen staat, hulp uit onverwachte hoek kan verwachten en hoopvol en tolerant kan worden. Een mens verandert, een mens krijgt inzichten, een mens wordt wijzer, maar dit komt niet in alle gevallen op tijd. 'Oh God! What did I do?!'

Afijn, een sterke film met goede cast en een meer dan behoorlijk verhaal. Vooral Ethan Suplee is weergaloos als dikke neo-nazi. De vier sterren staan en blijven staan.

Gisteravond na de visite nog effe iets van Netflix meepikken en dat werd deze Cocaine Bear, een al even spraakmakende film als dat de beoordelingen eigenlijk niet super zijn. En dat bevestigde Cocaine Bear waar eigenlijk weinig bijzonders aan is.

Op zich begint het nog niet zo heel gek met een vet aangezet beeld, een ongekende dropping drugs, best wel lekkere muziek en Hannah Hoekstra waar ik ook best wel eens aan zou willen knabbelen. En zo ontstaat het verhaal rond Cocaine Bear wat eigenlijk niet veel meer inhoud dan een doorgesnoven beer die iedereen die hij tegenkomt afslacht en toevallig zijn dat er nogal een paar. We hebben een moeder die haar dochter zoekt, een stel drugsdealers op zoek naar de dropping met een agent op hun hielen en een Ranger Post onder aanval. Overigens duidelijk vanaf het begin is dat dit geen horror horror is maar eerder komische horror met een hele vette knipoog.

En op zich is dat wel lekker, is er een aangename jaren '80 stijl met dito muziek, ook best nog wel een redelijk cast, de laatste rol van Ray Liotta, en vliegen de onderdelen regelmatig in het rond. En zo heeft de film best wel een aantal hele leuke punten zoals een paar keer totale fucking chaos en is de achtervolging op de ambulance ook fantastisch. Maar kent de film ook zijn minpunten want de karakters zijn niet leuk nog interessant en is het regelmatig hollen of stilstaan met deze film waar het vol gas is rond de beer maar saai en tempoloos rond de karakters en dialogen. Het is dan ook richting het einde dat ik het wel een beetje geloof en naar het einde snak. Zoals reeds gezegd zijn Hannah Hoekstra en Keri Russell nog een aardige pleister op de wonde maar verder is de film redelijk voor een keer en niet meer dan dat.

En toch maar verder met de Pink Panther en Inspector Clouseau, in dit geval dus met A shot in the dark. En Ik verbaas me nog steeds over dat dit dus in mijn jeugd zo mid/eind jaren 80 als vermaak gezien werd. Hier ging je echt voor zitten, zoals zo vaak inmiddels gezegd, ingegeven door de weinige zenders die er toen waren. Maar Clouseau vertoont beterschap na de tegenvallende Pink Panther.

En jeetje mina wat een lange aanloop vanuit de begingeneriek. Uiteraard knap gemaakt en valt het pistoolschot waar alles mee begint, maar in eerste instantie ben ik er niet van overtuigt dat dit veel beterschap gaat brengen. Maar gelukkig toont de film daarna snel beterschap met een iets vlottere aanpak, een hoger tempo en grappen die iets simpeler zijn dan de in mijn ogen nogal gezochte humor en ongemakkelijkheid uit het eerste deel. Niettemin stuntelt Clouseau er hier ook weer lustig op los en bevestigd hij andermaal zijn naam als ongeloofelijke kluns.

Desalniettemin is het humor die mij meer aanspreekt en regelmatig laat lachen in tegenstelling tot The Pink Panther, zo zit er meer pit en dynamiek in het karakter Clouseau, is er een mooi tijdsbeeld van Frankrijk en hebben we ook voor het eerst Cato ten tonele die de chaos alleen maar verhoogd. En verder zijn dingetjes zoals Clouseau die iedere keer in de kraag gevat wordt door de politie terwijl hij undercover is best grappig. Voor de purist zal dit wellicht te plat en simpel zijn, toch kan ik hier meer om lachen dan om de vorige. Overigens had ik het idee dat sommige grappen inspiratie gevormd hebben voor Austin Powers. Afijn, beterschap zoveel is wel duidelijk. Nu kijken hoe de volgende delen met afgaan.

Op de gok bij de kringloop opgepikt en ik weet niet waarom maar ik had hier een bepaald gevoel bij, namelijk dat dit best wel eens wat kon zijn. En dat gevoel zat wel goed zo blijkt.

Men neme Dublin ergens eind jaren '70 begin '80 met de werkeloze Jimmy die het idee op vat om een band op te richten, en wat dat betreft niet zomaar een band, nee een soulband ook nog. Al snel daarna zit huize Rabbitte vol geïnteresseerden die hun kunsten komen vertonen en daarmee heeft de film zijn eerste hilarische fase al te pakken met verschijningen gelieerd aan iedere muzikale stroming en artiest die je maar bedenken en een stortvloed aan wannebe artiesten die hun hart uitkwelen waar pa Rabbitte lichtelijk verbouwereerd zijn weg doorheen zoekt. Uiteraard duurt het niet lang tot men zo'n beetje uit iedere hoek en krocht een typetje of karakter heeft getoverd wat resulteert in een aanzienlijke band. En potdikke, zit dat ook nog even goed in elkaar want die drummer kan echt wel drummen en Maria Doyle Kennedy en vooral Andrew Strong hebben een gouden strot. Nu alleen nog de doorbraak zou je zeggen...

Maar we moeten vooral het fraaie tijdsbeeld van het armoedige Dublin niet vergeten met sobere en vervuilde straten, hoge werkeloosheid en vooral hilarische en dik aangezette accenten. Want wat wordt er bij tijd en wijlen toch heerlijk op elkaar gefoeterd en gescholden. Leuk is daarna natuurlijk hoe de band langzaam vanaf de eerste repetitie als puzzel langzaam inelkaar past en iedereen zijn plaats vind, en natuurlijk mag het hilarische eerste optreden niet vergeten worden bol van de stress, overacting en pech. Maar uiteraard zou het niet een band zijn zonder ruzie en relationele besognes waar het allemaal ook nog best wel eens even tegenzit voor bepaalde leden en het zeker geen rozengeur en maneschijn betreft.

The Commitments valt dan ook op als heerlijke film met aansprekende karakters, goed acteerwerk, een goed tijdsbeeld en sfeersetting, is de muziek werkelijk heerlijk en komen de leden van The Corrs ook nog voorbij als figuranten die auditie hadden gedaan. Opmerkelijk gezien zij tot wereldfaam zijn uitgegroeid maar hier niet in aanmerking kwamen voor een grotere rol. Afijn, desondanks een meer dan prima en vermakelijk film.

Gistermiddag nog even op Netflix aan de slag met deze totaal onbekende oorlogsfilm, iets waar ik vooral aan begon omdat hij er nu eenmaal opstaat, en in de hoop een onbekend pareltje te vinden. Maar nadat ik de cijfergemiddeldes had gezien en halverwege de film was werd wel duidelijk dat dit niet het geval was.

Duidelijk is het beginpunt te Zaïre in een regio met veel, heel veel belangrijke en gewilde grondstoffen met een soort van burgeroorlog achtige coup met gegijzelde Europeanen tot gevolg. Maar het moet gezegd dat het vanaf het begin niet wil met de karakters in de vorm van Pierre en Damremont die gewoon niet interessant zijn, bovendien wat wil je op zo'n godvergeten plek waar het gemiddeld een graad of dertig is. Ik moet er niet aandenken! Vervolgens duurt het ook nog wel even voordat er eindelijk wat gebeurt waarop er met de schermutselingen en executies een The Killing Fields achtig beeld geschapen. Maar uiteraard kan deze film zich daar onmogelijk aan meten.

Vervolgens is het toch wachten op het grote ingrijpen dat lang duurt met verschillende malen vertraging en uitstel wat wel typerend is in dergelijke situaties. Grappig overigens een shot van een Hercules met eronder duidelijk Europees waarschijnlijk Belgische landerijen en structuren en niet Afrika. Het ingrijpen van de parachutisten is nog enigszins een pleister op de wonde met het nodige aan actie, toch komt het allemaal veel te laat en is het veel te weinig om een oninteressante film met fletse karakters nog enigzins te redden. Daarom geen voldoende wat mij betreft.

Part 2 er ook nog maar even door gedrukt terwijl ook deze film niet echt uitnodigend was gezien de kritieken en het lage cijfergemiddelde. Maar wie part 1 zegt moet ook part 2 kunnen zeggen en het moet meteen gezegd dat dit toch wel een klappie minder was dan het best wel acceptabel eerste deel.

Duidelijk is dat de focus van de herrezen admiraal meteen en alleen bij de Scargiver ligt, verder is het mij totaal onduidelijk hoe het team opeens op de planeet is net als een stel spionerende Orcs. Waar die dingen toch vandaan komen want Middle Earth en Saruman is toch een heel eind weg, maar goed. Vervolgens blijft de film in een veel te lange sexcene hangen om daarna een soort van collectief 'blij-dat-ik- boer' of 'trots op de boer' momentje te krijgen die in de gemiddelde Quaker of Jehovah gemeenschap niet zou misstaan. En even zie ik Family Guy voor me waar een groep Jehovah's zich in een barn verstopt die kapot geschoten wordt om die razendsnel weet op te bouwen om weer kapot geschoten te worden in vervolgens weer op te bouwen. Hilarisch natuurlijk in Family Guy maar wat Rebel Moon betreft is al snelheid en interesse er dan op dat moment wel uit.

Het ziet er weliswaar allemaal weer fenomenaal uit hoor, ook het geboer, maar ja in deze context heb je er weinig aan en blijft Rebel Moon toch een vrij leeg geval dat heel wat moet lijken maar uiteindelijk weinig om het lijf heeft. De actie is dan opzich nog wel oké maar is op een gegeven ook een herhaling van een herhaling met vooral veel heroïc en slowmo. Bovendien een dorp verdedigen? Welke dorp want daar is op een gegeven moment toch verdomd weinig meer van over. En ach, het is ook heus niet dat de goede afloop als verrassing gaat komen want dat is praktisch vanzelfsprekend net als dat er ruimte gelaten wordt voor een derde deel. Heb ik daar nog interesse voor? Zeg nooit nooit maar na deze drie uur durende episode die vrijwel niets toevoegt is die kans niet heel groot. En dat dit geen voldoende gaat worden zal geen verrassing zijn de andermaal uitstekende soundtrack van Holkenborg ten spijt.

Op klassiekerzondag even aan de slag met deze Waterloo waar ik best wel zin in had, want het heeft alle schijn van een klassieker, bezit een aardige cast, en gaat over een interessant onderwerp. Kom maar op dus!

Men nemen Napoleon aan de rand van de afgrond, vervolgens verbannen naar Elba om via een omweg toch zijn herintrede doet op het slagveld. En kort gezegd is vooral dat laatste, de slag bij Waterloo, wat de film interessant maakt en waar je de hele film op zit te wachten. Het grote nadeel van deze film is dan ook de best wel de lange aanloop, met de veroordeling, een hoop politiek geneuzel, Napoleon terug waarop er nog het nodige aan achterkamer gesmoes voorbij komt voordat alle neuzen eindelijk de goede richting opstaan. En dat duurt lang, het eerste uur leid in die zin af, terwijl je met een titel als Waterloo toch sneller het slagveld verwacht. Maar gelukkig vinden we het strijdgewoel dan eindelijk zo op het uur en maakt de film veel verloren terrein goed.

En hoewel ik lees dat er historisch nogal wat oncorrectheden zouden zijn merk ik er niet zoveel van met het kleine beetje wat ik van deze historie weet. De drassige grond bemoeilijkte de strijd, Napoleon moet lange tijd in het voordeel geweest zijn terwijl Wellington een verloren strijd vreesde, de arrivee van de Pruissen moet onderdeel van de doodsteek geweest zijn net als de cavalerie aanval van Ley en het opstellen van Engelse troepen vlak achter een heuvel. Opzich toch redelijk veel correctheden als je het mij vraagt, daarnaast ziet de film en de slag er toch erg fraai uit wanneer alle remmen los gaan en de strijd in alle hevigheid losbarst. Zo is de cavalerie aanval op de Engelse carré's erg fraai in beeld gebracht, is het geheel groots te noemen met veel figuranten en toont het natuurlijk de waanzin van oorlog en totale verspilling. Temidden van dit alles houdt Rod Steiger zich prima staande met een passend temperament terwijl hij toch duidelijk te oud is voor de rol.

Al met al valt deze Waterloo mij dan ook niet tegen en moet ik me toch maar eens inlezen in de slag bij Waterloo. Vermoedelijk staat er wel iets in het boek 'Ik val aan volg mij' van David Saul over de 20 grootste militaire blunders die ik in de kast staan heb.





.

Tenslotte zaterdag nog even griezelen met deze verder nogal onbekende Dampyr op Netflix die in iedere geval indruk maakt met een mooie filmposter.

En het moet gezegd dat na de vage opening met de nodige Hocus Pocus de film toch redelijk van start gaat met een aardige setting zo midden in de burgeroorlog, grimmige beelden in die zin, een interessant karakter in de vorm van Kurjak en al vrij snel de dreiging van iets vreemds in het dorp. Daarnaast kunnen we rekenen op een paar aantrekkelijke vampiertjes en zien we The Guv'nour als de grotere slechterik in een verhaal die het nodige heeft van Brothers Grimm en is het geheel op de juiste wijze grauw, duister en stemmig en mag de actie op bepaalde momenten genoemd worden.

Maar daarmee is het toch wel een beetje gezegd binnen een film die nooit heel spannend wordt, een beetje voortkeutelt, er een aantal dialogen en flashback's zijn om het geheel diepte te geven, iets dat verder niet lukt, is het allemaal behoorlijk cliché en leidt Dampyr toch wel de meeste pijn aan de Dampyr zelf. Want Wade Briggs is teveel lichtgewicht om iets toe te voegen aan het karakter Harlan Drake. Hij is gewoon niet interessant binnen een film die zelf ook nergens noemenswaardig is of wordt. Daarom is deze Dampyr redelijk voor een keer maar ook echt niet meer dan dat en zit er geen voldoende in want het is te mager terwijl hier voor mijn gevoel heel wat meer in zat.

Opzich niet echt een science fiction of fantasy liefhebber, maar het feit dat hier de naam van Zack Snyder aan verbonden is gaf me toch wel de interesse om te gaan kijken ook al vallen het cijfergemiddelde bar tegen. Want opzich vind ik Snyder vaak best wel te doen zelfs zijn slechtere films vanwege stijl en sfeer, en dat blijkt bij Rebel Moon weer niet anders.

Om te beginnen met het verhaal. Het verhaal? Ach ja, het verhaal, dat ontstellend weinig voorstelt voor een film van bijna 3,5 uur. Want veel meer dan een tiran, een bedreigde planeet, en de plaatselijke vechtjas die op zoek gaat naar een team om de strijd aan te gaan is toch eigenlijk de magere rode draad in die zin. En ja, er wordt heel veel leentje buur gedaan, zeg maar gerust dat dit een halve Star Wars remake is met elementen en kopieën uit tal van andere films. Dan valt de actie en dan met name de schietpartij vlak voor de tempel erg op als bijzonder gekunsteld dat ik denk ze hadden die man al duizend keer dood kunnen schieten en valt er natuurlijk altijd wel iets te zeggen over een lengte van 3,5 uur, want ja dat is best lang. Om tenslotte wat de minpunten betreft bij de cast uit te komen, want Ed Skrein blijft altijd lastig om naar te kijken. Wat is dat toch vaak een verschrikking die man, ook al is hij hier nog wel redelijk. Dan Charlie Hunham die je toch vooral buiten Sons of Anarchy beter over kan slaan, want wat is die gast altijd een ergernis vooral als hij zichzelf accenten aanmeet. Zelfs zijn eigen Engelse accent klinkt al nep, laat staan die rare Ierse klanken die hier te horen zijn.

Maar buiten dat vind ik Rebel Moon part 1 toch helemaal niet zo slecht, al is het alleen maar om de meer dan lekker stijl, is het visueel ook meer dan genietbaar en zit er tevens zat actie en spektakel in het geheel. Het duurt weliswaar lang maar net als het geval is met de extended Justice League en Watchmen wordt er gewoon de tijd genomen om het geheel op te bouwen. In de buurt komen van de twee genoemde films doet het niet, het is in die zin wel minder maar wordt geen moment vervelend of saai. Dan is er opzich nog een prima cast met Boutella, Huisman, Hounsou en de stem van Hopkins en is de kers op de taart, het allerbeste van de film, toch wel de fantastische soundtrack van Tom Holkenborg. Zoals reeds gezegd, bij het beste van Snyder komt deze Rebel Moon niet in de buurt, toch vind ik het geen moment een vervelende film in die zin en snap ik het slechte cijfergemiddelde niet zo zeer. Dan snap ik juist weer niet dat Rodriguez Atilla battle angel een beter cijfer scoort terwijl ik dat middelmaat en leeg vind. Daar doet deze Rebel Moon niet echt voor onder als je het mij vraagt, een 3,3 was meer op zijn plaats geweest maar een 3 vind ik simpelweg te weinig en dus naar boven afgerond.

En op de zaterdagmiddag na The Pink Panther nog even verder met andere komedie met in dit geval National Lampoons Vacation, waar ik me ten eerste afvraag wat dat National Lampoons eigenlijk betekent, er is weliswaar een maandblad dat zo heet maar de relevantie daar van ontgaat mij verder. Om terug te komen bij de film die ik net als The Pink Panther in mijn jeugd al eens zag wegens gebrek aan beter veroordeeld aan slechts twee en later drie zenders. En ik moet zeggen dat ik er toen niets aanvond en dat nog steeds niet doe.

Het verhaal mag duidelijk zijn rond de familie Griswold die per auto van Oost naar Westkust willen voor de vakantie, en met name het bezoek aan een geliefd pretpark. En natuurlijk biedt dat veel stof voor pech, problemen en humor, wordt er onderweg familie aangedaan of gaan ze zelfs mee op het vervolg van de reis. En het moet gezegd dat men wel heel veel ziet van het land, en het moet ook gezegd dat Clark zich niet bepaald laat afschepen bij het pretpark als dat ook weer op een sof lijkt uit te draaien. Andere pluspunten zijn de leuke onderbreking met Christy Brinkley en mag D'Angelo er ook nog best zijn.

Maar helaas houdt het daar toch wel op en zijn er eigenlijk minpunten te over te beginnen met Clark zelf. Want wat een zak, en dat lult, en dat praat, en dat kletst overloos, het is inhoudloos wat er uit die man komt. En ja ik snap dat dit onderdeel van de humor moet zijn, maar ik heb er niets mee. Net als het overgrotendeel van de rest van de humor die gestoeld is op domme pech en vooral heel veel ongemak, ongemakkelijkheid, en daarmee is het in mijn beleving gewoon echt niet grappig maar juist heel erg flauw. Heel enkelt is er eens een leuke grap waar men het zelfs durft om ook nog wel een beetje gewaagd zijn met oma en de hond. Maar ja, zoals reeds gezegd, aan mij is het niet besteed, dus snel op naar de volgende film.

Zaterdagmiddag maar eens wat relaxen op de bank met een aantal films waar Gerald's Game de eerste van was en The Pink Panther de volgende. Niet dat het genre comedy mij zo ontzettend ligt, toch moet je dit wel eens gezien hebben, en dat had ik dan ook in mijn jeugd. Een tijd waar er weinig te kiezen viel en je vrij snel enthousiast werd van wat er op tv kwam, toch kon ik destijds niet de humor van het geheel in zien en dat doe ik nog steeds niet echt.

De synopsis is duidelijk rond de diamant, een beruchte juwelendief en inspecteur Clouseau die er op gebrand is om de dief te grijpen. Meer houdt het plot eigenlijk niet binnen een film die verder een mooi jaren '60 beeld uitstraalt, vooral vanwege de soundtrack ontzettend swingt, David Niven die hier wellicht al een basis legt voor zijn Casino Royale, heeft het geheel hierendaar een beetje een Bond vibe qua auto's, de sneeuw en op skis's, mogelijk dat men dat hier vanaf gekeken heeft en zijn er aardige momenten zoals het huis dat bijna uitelkaar barst van de vuurwerk, de koddige achtervolging met de verklede mensen achter en het stuur en de prachtige Claudia Cardinale.

Maar verder, pfffff.....het is traag, de humor vind ik negen van de tien keer zozo met vooral de klunzige Clouseau en humor die vooral om ongemak draait, en heeft het plot dermate weinig om het lijf dat het geheel erg op gevuld moet worden met andere karakters en besognes zoals het vreemdgaan van Simone en de verschijning bijvoorbeeld van George Lytton. Het voegt in mijn ogen allemaal ontzettend weinig toe, maakt het saai en langdradig en heb ik bijna spijt van de 6dvd box waar ik toch de intentie had om alles te gaan kijken. Één troost, de stemgemiddeldes lijken met de volgende delen beter te worden dus we gaan het zien. Tot nu toe een drie sterren vooral vanwege de poging en dat het vooral ook in het tijdsbeeld gezien moet worden. Mij zegt het verder niets.

Even meegepakt op Netflix want een King verfilming doet het altijd wel goed vooral als er ook nog een lekker wijf als Carla Gugino in meespeelt. Bovendien kwam de film voorbij in een of ander artikel, waarschijnlijk de filmkrant, waar de film positief onder de aandacht gebracht werd. Maar dit viel uiteindelijk toch best wel tegen.

Aanvankelijk lijkt het idee nog niet zo slecht met de dame vastgeketend aan het bed overgelaten aan haar lot waren het niet dat het deel met de hartaanval dan toch weer eerder kolderiek overkomt dan eng of indrukwekkend. Desondanks is het niet slecht maar nog wel interessant met de eerste schrik en stress lichtelijk onder controle en de conclusie omtrent de hond. Maar daarna wordt de film al vrij snel vervelend en flauw met de zogenaamde conversaties die Jessy heeft met de twee 'verschijningen' vanwaar het alleen maar minder wordt. Even veer ik op als de hond aanslaat en er sprake is van een andere aanwezigheid maar daar wordt dan weer ontstellend weinig mee gedaan qua dreiging en spanning.

Sterker nog, de film verzandt in semi intellectuel psycho prietpraat in ellenlange totaal niet interessante dialogen met de hallucinaties. En dan is er nog dat extreme moeilijke gedoe rondom water, hoe ze zich zelf bevrijd met haar hand, jaja natuurlijk, en dan ook nog als een gek rijden. Een echte poging om uit te breken en dat bed te slopen komt nooit. Dat de film achteraf veel dieper wil dan getoond met jeugdtrauma, dieper onbesproken letsel en projectie komt er totaal niet uit en komt sowieso aan het korte eind waar het verleden en wat er broeit wel interessant is, die domme gesprekken met haar hallucinaties dienen als katalysator maar zijn zo slap dat daar de film bij voorbaat op doodbloed. Ik kan dan ook niet anders zeggen dan dat Gerald's Game voor mij volkomen mislukt en daarom dan ook geen voldoende.

Vrijdagavond even op de Aziatische Tour met deze Asiamania uitgave genaamd Seven Swords die ik tegenkwam bij de kringloop maar waar het stemgemiddelde toch wel tegenviel en de speelduur veel te lang is.

Maar op zich begint het allemaal nog niet zo verkeerd met de situering in China, een aantal gevechten met aardig wat slachting en de gevoerde visuele stijl zorgen voor interesse, met het vervolg in de vorm van de reeds bekende synopsis van een eenzame strijder die zich verzet tegen alle gebeurtenissen omtrent mensen die vechtsport kennen en daarvoor gestraft worden. Maar daarna stort het geheel toch best wel heel erg hard in elkaar.

Want zo is de geluidsmix raar aangezien hij niet synchroon loopt en daarnaast klinkt alsof hij in een badkamer is opgenomen. Dan is er een velerlei aan karakters, supplotjes en zijweggetjes die weinig toevoegen en in het geheel niet interessant zijn. Dan zijn er nog de acteurs, het acteerwerk en de dialogen die slecht tot mager te noemen zijn, is het geheel langdradig en sukkelt het qua tempo ook maar een beetje aan. Kortom dit was niet heel best, weliswaar bestaat er slechter maar dit viel toch wel erg tegen. Daarom een nipte onvoldoende wat mij betreft.

Het weekend afsluiten maandavond met een heel klein beetje jeugdsentiment in het geval van deze Midnight Run. Maar heel veel wist ik daar niet meer van buiten het geintje met het autoportier en het feit dat Robert De Niro er in voor kwam. Dus gewoon maar even draaien met dit verhaal over een strijd tussen twee premiejagers om een specifiek target.

En eigenlijk houdt Midnight Run ook niet meer in dan dat, de strijd tussen twee premiejagers met als slachtoffer Mardukas en in hun kielzog een horde agenten, FBI en vooral maffia die er voor willen zorgen dat Mardukas voor eeuwig zwijgt. Het hoe en waarom, behalve dat hij geloof ik accountant was ofzo van een maffiabaas, drong niet tot me door, weet ik nu nog niet en doet er ook eigenlijk niet zozeer toe want zo werkt het plot ook wel. En het is best aardig hoe Jack en Marvin elkaar in de weg zitten en de loef af proberen te steken wat er soms stevig aan toe gaat.

En opzich is Midnight Run in die zin een typisch jaren '80 product die veilig binnen de lijntjes kleurt met voor ieder wat wils met een beetje actie, spektakel, humor, vlotheid en een toefje drama. En natuurlijk mag de cast niet vergeten wordt met een behoorlijke rits namen. Maar buiten het feit dat nooit saai wordt heb ik er eigenlijk niet zoveel mee, zeg eigenlijk maar helemaal niets. Is het slecht? Nee, absoluut niet, het is allemaal wel voldoende, ik heb er gewoon niets mee. Daarom wat mij betreft een 3 voor de moeite.

Na vorige week zondag ook al in de musical te hebben gezeten met Oliver! gebeurde dat andermaal deze zondag met My Fair Lady. En ja, het is musical, en nee dat is niet mijn ding, bewuste keuzes zijn het dan ook niet helemaal maar eerder vanwege de ontzettend bekende titel. In het geval van Oliver wist ik het eenvoudig niet, maar bij deze My Fair Lady had ik wel al de voorkennis waarop ik het alsnog wel wilde proberen.

Het verhaal is snel duidelijk met de platter dan platte Eliza geconfisqueerd als project voor de professor die de jonge juffer in kwestie tot dame wil kneden en daarmee tot weddenschap verwordt, en natuurlijk krijgt dit met de nodige hindernissen te maken. Want uiteraard is Eliza wel uit de achterbuurt te halen maar haal je niet eenvoudig de achterbuurt uit de dame in kwestie. Van meet af aan oogt My Fair Lady een product die met veel zorg en liefde gemaakt is, zijn de sets prachtig, en heeft het geheel een bepaalde aanstekelijkheid.

Goed, het is en blijft musical dus veel heb ik er niet mee, en ja, uiteraard zijn ze er weer, van die repetitieve liedjes waar alles begint te springen en te fladderen en eenieder zijn zegje mag doen. Toch heeft de film meer dan zijn pluspunten met bijvoorbeeld de scherpe discussie zo op het half uur tussen de professor en Eliza. Ook is de bad scène kostelijk waar moord en brand wordt geschreeuwd en komt het natuurlijk voor iedereen allemaal goed. Er valt dan ook weinig verkeerds aan My Fair Lady op te merken behalve dat het wel een ontzettend lange film is, en uiteraard is het niet mijn genre. Desondanks wat mij betreft een prima cijfer met een 3,5.

Als afsluiter gisteravond nog effe aan de griezel met deze maar al te bekende titel in de vorm van Mimic uit de jaren '90 die toen de nodige aandacht kreeg in de filmprogramma's. Van een kijkbeurt kwam het nooit, of ik moet het glad vergeten zijn, en ik liet de film ook al even vaak liggen als dat ik hem tegenkwam bij de kringloop. Maar de laatste keer moest het er dan toch maar eens van komen.

En opzich heeft de film toch een aantal aardige ingrediënten qua setting in het regenachtige New York, met een nare ziekte en cure, een aardige cast en verbaasd het me dat de film van Del Toro is. Geinig zijn de jonge Brolin en Reedus in kleine rolletjes net als de speurtocht in de riolen en metrotunnels van The Big Apple met een redelijke duistere sfeer. En in die zin heeft Mimic heel veel om een goede film te zijn en is het moment van Chuy in het kerkje best goed opgebouwd. Niet te vergeten de onwijs mooie Mira Sorvino, alleen spijtig dat haar acteren nooit zo heel best is.

Maar daar is het positieve toch wel een beetje mee gezegd binnen een film die veel heeft, erg graag wil en ook erg zijn best doet, maar het gewoon allemaal te mager is met richting het einde in de metro een overdaad aan gedoe en monsters temidden van karakters die nooit interessant worden en een spanningsboog die nooit van de grond komt. Afijn, geen voldoende en snel op naar de volgende wat dat betreft.

(reactie op ander bericht)



Inmiddels voor de derde kijkbeurt gisteravond met mijn vader die ik vooraf uitlegde dat ik deze film hem destijds door de 'neus geboord' had. Uiteraard wist hij er niets meer van maar kwam het toch tot een prima kijkbeurt. En hoewel ik de vorige keren absoluut de kwaliteit zag overtuigd de film nu definitief qua stijl, kunde, acteerwerk maar ook het sterke plot. Een instant classic, een ontzettend sterke sfeerbeeld en voorbeeld wat 'noir' betreft hoewel het mij nog wel wat duisterder kan. Meest opvallend toch wel de ontzettend ingetogen rol van Nicholson en wat een geweldige soundtrack in de vorm van de piano met de lage tonen. Halve ster erbij wat mij betreft.

Wat oh wat zal ik eens gaan kijken was de vraag vrijdagavond. Iets uit eigen voorraad, een streamingdienst of een beroep op de harde schijf? Het werd de laatste met deze The Big Country die ik afgelopen zomer al had opgenomen. Dus kom maar op met deze lijvige film die toch zeker sterke cijfers kan weerleggen.

Adembenemend is het van meet af aan, en dat verandert ook niet, want wat een pracht en praal met onderandere de Sierra Nevada in Californië als één van de locatie want wat een prachtige locaties en wat een haarscherpe kwaliteit. Visueel is het geheel daarom prachtig te noemen. Dan heeft het verhaal aanzienlijk minder om het lijf voor een film van meer dan tweeënhalf uur, maar mits goed uitgespeeld zoals in het geval van The Big Country maakt dat eigenlijk niet zo heel veel uit. Want de McKay die het vasteland van Texas opzoekt en midden in een vete geraakt tussen twee families om het schaarse water in de omgeving voor hun vee is interessant zat. Voeg daar een prima acterende cast aan toe in de vorm van Gregory Peck, Heston zoals wel vaker een arrogante kwallenbak, Ives en Buckford als strijdende familiehoofden erg goed, en is Simmons erg leuk voor het oog. Dan zou ik bijna nog Connors vergeten als de laffe en gemene Buck.

En uiteraard bouwt het geheel prima op met alle strijd, ruzie en Captain McKay als buitenstaander die rust en vrede wil creëren met de persoonlijke strubbelingen jegens de vervelende Steve Leech en de nodige romantische perikelen. Niet te vergeten dat The Big Country prima de tijdsgeest vangt en tevens de gemiddelde instelling die hedendaags wellicht nog steeds voor mensen daar van toepassing is met de uitspraak dat de 'nearest law 200 miles ' verderop. Het schets perfect de afstand, onmetelijke grootheid, het recht van de sterkste en voor jezelf op moeten komen, en tot op zekere hoogte de pioniersgeest. En in die zin is The Big Country een goede en gelaagde film met spektakel, drama, goed acteerwerk, pracht en praal en zelfs humor in de vorm van het ritje met het onstuimige paard.

Eindconclusie is dan ook een prima film met een terecht stemgemiddelde die tevens een goed cijfer verdient. Dan zou ik nog bijna vergeten dat regisseur Wyler extreem veeleisend was en de cast tot wanhoop dreef, vooral de beide dames, en zelfs gebrouilleerd raakt met goede vriend Gregory Peck en dit drie jaar duurde. Afijn, genoeg gezegd, 4 sterren wat mij betreft.

Toch maar weer eens aangeslingerd na tegengekomen te zijn bij de kringloop en dat tegen beter weten in en vooral voor een comment en cijfer. Want bij uitkomst en de première op tv viel het al ontzettend tegen net als het boek die evenmin slaagt en daar is nog steeds niets aan veranderd.

Her begin is opzich nog niet eens zo heel slecht met de gebruikelijke ingrediënten voor een Stephen King verhaal in de vorm van Maine, Derry, een vriendengroep in hun jeugd en de invloed van iets speciaals in de vorm van Duddits. De switch naar het huisje met de verschijning en vreemde toestanden rondom McCarthy is niet heel goed maar nog oké, daarna stort het toch wel langzaam in met een oninteressant zijplot met het leger en kolonel Curtis waar de geest al een beetje uit de fles is, waar het omdraait, en welke richting het geheel uitgaat en dat is toch wel een misser in het script en boek. Maar helaas blijft het daar niet bij qua minpunten.

Aardig is op zijn minst nog de dreiging van de quarantaine en de wegtrekkende dieren dat je denk wat gebeurt hier nu allemaal voor bad shit. Maar het is daarna toch vooral het script dat faalt en oninteressant is, de humor van onder Pete en Beaver is gewoon te flauw en niet leuk en daarmee iets wat de hele toon van de film op negatieve manier beïnvloed, dan is het acteren van Damian Lewis als Jonesy met zijn gespleten persoonlijkheid weinig overtuigend, flauw zelfs en eerder geschikt voor in slap stick, en vind ik Duddits ook wat aparte trekjes hebben en niet overtuigen als autist, en is het hele militaire gedoe gewoonweg niet interessant. Eindoordeel is dan ook dat Dreamcatcher nog redelijk begint en vooraf potentie heeft maar daarna vrijwel op ieder vlak faalt, iets dat ook voor het boek geldt. Geen voldoende dan ook voor deze King verfilming waarover ik meestal best positief en mild ben maar hier zat echt zoveel meer in.

Een filmpje waar ik in eerste instantie eigenlijk helemaal geen interesse voor had totdat ik de trailer zag zo mid kerstavond en dacht die neem ik toch maar even op voor de zekerheid, want dit kon toch wel eens leuk zijn. En hoewel kerst alweer anderhalve maand geleden is kwam het er dinsdagavond dan toch eindelijk van samen met mijn jarige vader die zich, net als ik, kostelijk vermaakt heeft met deze film.

De kerstman heeft de blues en vraagt zich af waarvoor hij alles nog doet, het is in die zin een intro/opening die best even nodig heeft met de verschillende adressen en dubbele intro met Scrooge en zijn gang die zich toegang verschaffen tot de mansion van de Lightstone familie waarop Santa zich genoodzaakt ziet in te grijpen. En laten we eerlijk zijn dat daar het wachten op is, Santa die de strijd aangaat met de bad guys. Desalniettemin is het beeld van de familie Lightstone en de grofgebekte moeder Gertrude ook best aardig, maar meer heeft het allemaal niet om het lijf rond een Santa die een nogal sinistere achtergrond blijkt te hebben en heel goed kan uitdelen.

Is het gemakkelijk? Ja, een beetje. Is het voorspelbaar? Ook wel....is het kostelijk? Dat zondermeer! Want de vechtpartijen met de eerste en de tweede boef, vooral de twee, zijn op het scherpst van de snede en vol grof geweld. Heerlijk! David Harbour, wel wat een vreemde snuiter als ik details over het huwelijk lees met Lily Allen, doet het eigenlijk prima en lijkt qua cynisme en sarcasme uit het juiste hout gesneden. Leguiziamo is ook minder ergerlijk als anders en Beverly D'Angelo is vrijwel onherkenbaar, waar is waardig oud worden gebleven? Aardig op zijn minst daarnaast, buiten al het geweld, het vele leentje buur bij andere films zoals de samenwerking tussen Scrooge en de Extractionteam die sterk doet denken aan Die Hard 2, net als de ijspegel die ook uit diezelfde film komt, natuurlijk de boobytraps op zolder uit Home Alone, Santa natuurlijk in zijn eentje tegen de bad guys zoals we zien in de eerste Die Hard en doet de sneeuwscooter achtervolging weer aan deel 2 denken. Maakt dat wat uit? Mijn geen reet.

Want zoals reeds gezegd is Violent Night een meer dan vermakelijke film voor een avondje luchtig vermaak en smaakte ons daarom meer dan prima.

Maandagavond als afsluiter nog even aan deze Panicroom die ik ooit al eens zag maar toen niet bepaald voor openstond. Ik baalde namelijk dat mijn zwager de film mocht uitkiezen en dat was eerder met onderandere Spy Game niet goed uitgepakt en had ik de de focus op andere films, derhalve gaf ik destijds Panic Room niet veel kans en serveerde ik de film af als niets bijzonders. Maar met deze broodnodige herkijk zie ik daar inmiddels toch wel met andere ogen naar.

Het verhaal is opzich duidelijk hoewel ik er soort van midden in val met de bezichtiging en vind ik het bijzonder dat zij zo'n huis kan bekostigen of dat de ex-man dat kennelijk maar laat gaan. Want laten we eerlijk zijn dat het een absurd en vooral gigantisch huis is. Dan is er de voorwaarde Jodie Foster waar ik altijd met een bepaalde ergernis naar kijk, ik heb het niet op die vrouw en haar acteerkwaliteiten. Maar zo in ontwikkeling met things yet to come lijkt Panic Room weinig verkeerd te doen met een behoorlijke setting, de voorwaarde van de Panic Room en de jonge Kristin Stewart. En het moet gezegd dat het beeld van het drietal struinende door het huis met moeder en dochter nietsvermoedende op bed toch best goed is vooral het shot van moeder met off focus Burnham op de achtergrond. Het heeft een bepaald psychologisch aspect en is subtiel te noemen. Snel daarna slaat de vlam in de pan waarop moeder en dochter zich ternauwernood in de Panic Room weten terug te trekken waarop de kaarten geschud zijn.

Wat daarna volgt blijkt toch een alleraardigst kat en muis spel waar vooral de drie boeven en hun belangen en geschillen interessant zijn en de film naar een behoorlijk niveau trekken. Goed zijn de momenten waarop het drietal moeder en dochter het vuur keer op keer aan de schenen legt waarop het tweetal in de Panic Room iedere keer het noodlot of dreiging ternauwernood kunnen afwenden waarop de spanning tussen het drietal weer verder stijgt en dat later zelfs tot grote hoogte doet. Knap sowieso ook bepaalde momenten qua opbouw zoals wanneer moeders kortstondig uit de Room is voor de telefoon en later de insuline, maar het is vooral het moment van de telefoon die goed opgebouwd is. Klein dingen die ik niet echt sterk vind zijn bijvoorbeeld waar de specialistische boor voor de klus weg komt. Ja, men had gereedschap bij zich maar dat hield met een tas wel op en dit heb je zo even bij je tussen de andere rommel? Zo is dat geboord buiten de kamer in de rest van het huis merkwaardig genoeg niet te horen, reageert er überhaupt niemand op al dat gesloop midden in de nacht, doen die imbicielen dat ook nog van onderaf alsof je daar bij kan zonder rolsteiger of dergelijke en is wat de politie op het einde roept tegen Burnham ook een beetje raar, namelijk dat ze niet zullen aarzelen to 'kill you.' Bijzonder aangezien men helemaal nog niet weet wat hij precies gedaan heeft en hij net zo goed de buurman kan zijn die op de commotie is afgekomen en vervolgens vlugt.

Eindresultaat is toch wel dat Panic Room aan het einde van de streep een prima film is die boven de middenmoot uitsteekt maar zich net niet kan meten met het hogere segment.

Een niet alledaagse titel die de aandacht trok bij de kringloop en die ik er maandagmiddag op een verloren momentje even doordraaide. Op zich verwacht ik wil wat met zo'n enorme cast en gekoppelde prijzen en nominaties maar zoalswel vaak is het niet altijd hosanna.

Toch begint het niet slecht in de talkshow met Nick Naylor op zijn best als lobbyist voor de tabaksindustrie. De wijze hoe hij zich uitzaken red, praat en bluft geeft de film aanvankelijk een bepaald scherp en cynisch beeld die mij wel interesseert. Zoals reeds gezegd is de cast 'huge', wordt er ook prima geacteerd en bevat het geheel veel humor en toont het waarschijnlijk een beeld dat niet ver van de waarheid ligt. Om als laatste pluspunt te zeggen dat Aaron Eckhart zijn rol meer dan overtuigend verkoopt en werkelijk charismatisch is ondanks de slechte zaak waar hij voor strijd.

Toch is het niet alleen goud dat blinkt, want Thank You For Smoking valt helaas genadeloos ten prooi aan een bepaalde voorspelbaarheid rond de rol van journaliste Holloway en Nick die na een behoorlijke 'rise and fall' zich niet alleen het vege lijf weet te redden maar natuurlijk ook nog de goede keuze weet te maken. Wat dat betreft kon het niet voorspelbaarder en had de film baat gehad bij een Nick die min of meer slecht blijft qua idealen. Afijn, slecht is het verre van maar het mist toch een pinch, iets extra's. Desondanks aardig voor een keer.

Klassieker zondag weer een beetje in ere hersteld met deze Oliver uit 1968 die qua artwork en naam opzich al de aandacht trekt. Dus kom maar op met het bekende verhaal van Charles Dickens.

Nu begon ik al nattigheid te voelen toen ik de hoes gepakt had en er een of andere vermelding op stond over gewonnen prijzen voor muziek waarop ik vermoedens kreeg met een musical geënt geheel te maken te krijgen, en warempel dat bleek ook nog te kloppen en was binnen minuten eigenlijk duidelijk met de eerste scène in het tuchthuis. En ja, deze jongen heeft nu eenmaal een teringhekel aan musical met een enkele uitzondering daar gelaten dat ik het nog enigzins kan verkroppen, maar de gemiddelde scènes waar alles spontaan begint te springen en te hupsen en met repetitieve liedjes begint krijg je mij dus de deur mee uit. En dat is hier niet anders, wat een tegenvaller om hier mee te maken te krijgen omdat ik wel zin had in een goed klassieker, maar helaas!

Dat het overigens mijn smaak niet is houdt niet in dat ik de kwaliteit er niet van in kan zien. Want zo valt de begingeneriek met de tekeningen op als iets dat met zorg gemaakt is, iets dat geld voor de gehele film waar tevens iedereen prima acteerprestaties toont en de verschijning van Oliver Reed altijd bijzonder is. Dan is London fraai vormgegeven met zijn straatjes en sfeer zo rond mid 18de eeuw en zijn de achterbuurten waar Dodger Oliver meeneemt naar de schuilplaats van de bende erg sterk en fotogeniek en is het geheel daarnaast nog eens kleurrijk te noemen en zijn de settings en decors prima. Dan is er nog de zang en dans die vol dynamiek zitten waar alles in mee gaat en ongetwijfeld lastig en razend knap is te regisseren en te filmen. En ongetwijfeld zal dit allemaal prettig smaken voor iemand die musical lust en het is toch bijna jammer te noemen dat het niet mijn smaak is. Desondanks een 3,5 en daarmee een goed gepast cijfer wat dat betreft.

Afsluiter van de zaterdagavond nog even griezelen of semigriezelen met deze Piranha en daarmee het origineel uit 1978. Tja, dat kon ik niet laten liggen bij de kringloop waar ik toch vooral de remake en de 3d versies vaak tegenkom maar eigenlijk nooit de 'classic'. Dus, draaien met dat ding, toch werd het helaas niet bepaald een succes.

De opening is nog best aardig met het stelletje dat gaat zwemmen, alhoewel, hoe dom ben je om dat zomaar te doen in één of ander afgebakend bassin? Voor hetzelfde stap je in één of andere zuiveringsinstallatie maar goed. Het vervolg daarna is toch wel typisch jaren '70 te noemen qua aankleding, sfeer, muziek, en vooral de trage opbouw is kenmerkend voor de gemiddelde griezel uit die tijd. Helaas heeft Piranha dan ook nog eens last van oninteressante karakters waardoor het niveau er niet beter op wordt. Raar zijn vervolgens keuzes dat zo'n bassin met die beesten gekoppeld zijn aan een naburige rivier en dat er überhaupt een functie is om ze daarin te lozen.

Halverwege is vooral duidelijk dat Piranha niet zozeer horror is als satire met rare karakters, vreemde keuzes en lijkt de film dan toch vooral op een voldoende af te koersen. Raar blijven bepaalde momenten, waarom ga je niet dichter bij de oever met dat vlot? Waarom springt Hoak in het water en zwemt naar het jongetje toe? Hij creëert alleen maar meer problemen. Pleister op de wonde is toch wel de chaos wanneer de vissen tot twee keer toe aanvallen op een groep zwemmers. Maar verder blijkt deze Piranha ontstellend weinig om het lijf te hebben en zit er wat mij betreft geen voldoende in.

Stap twee in deze kleine zaterdagavond filmmarathon betrof deze The Colony die ik had meegenomen in de hoop een beetje een knappe horrorfilm te vinden. Op basis van de cast leek het nog wel iets tot dat ik het cijfergemiddelde zag en hier ook alweer de nodige twijfel ontstond of dit wel zoveel ging worden. En helaas werd dit ook een beetje een tegenvaller deze zaterdagavond.

Toch is het idee, de basis, niet heel slecht met de overlevenden, de setting, de sfeer en het te ontwikkelen plot rond een andere basis in nood. Duidelijk is de manier van overleven met moeilijke keuzes rond zelfbehoud, zoals te verwachten voedselschaarste en een nieuwe epidemie. Dan heeft de muziek een vibe die een beetje doet denken aan The Thing en is mijn eerste gedacht toch dat hier best wel iets van te maken is. Al snel daarna is men onderweg naar Colony 5 wat op zich ook niet gek is want het winterlandschap ziet er op zijn minst fraai uit, net als de verwoeste Colony 5 waar ansich al zoekend naar what went wrong ook weer een aardig sfeertje wordt geschapen. En de ontdekking in de kelder maakt het er alleen maar beter op.

Maar helaas begint de film daarna toch langzaam aftekalven naar een bedenkelijk niveau, want het vervolg hangt toch wel aan elkaar van de domme en tactisch slechte keuzes om eerst maar eens haren te splijten over de keuze van Briggs, de leider, om zelf op stap te gaan en de labiele Mason met lichtgewichten achter te laten. Dan zou met de kannibalen op de hielen het nooit een optie zijn terug te vallen op je eigen basis, de strijd aangaan of de andere kant op gaan zijn de enige opties want ze zullen altijd volgen. Dan lijkt het alsof men zich ook nog eens ontzettend laat verrassen in hun eigen Colony waar de aanvallers opeens van alle kanten komen maar dat stelletje imbicielen kennelijk hun eigen fucking basis niet eens lijkt te kennen qua toegang en eventueel zwakke punten. De eindstrijd die volgt is daarna zo chaotisch dat film definitief door de ondergrens zakt en aan mij niet snel genoeg afgelopen kan zijn.

En zo eindigt The Colony met een onvoldoende waar aanvankelijk toch veel meer in had gezeten maar vooral over de helft richting het einde totaal verkeerd wordt uitgespeeld. Een onvoldoende is het enige dat rest, snel op naar de volgende film deze avond.

Een mini film marathon afgetrapt gisteravond waar begonnen werd met deze The Alamo en daarmee een film waar ik toch wel een heel klein beetje iets van verwachten totdat ik de stemgemiddeldes zag en daar toch wel een beetje van schrok. En achteraf heb ik daar heel weinig aan toe te voegen en kan ik dat slechts bevestigen.

Zoals ik hier al las roept de film veel discussie op qua historische correctheid, schijnt de strijd rond Texas toch wel heel anders gegaan te zijn en heeft de kreet 'remember the Alamo' daardoor toch heel wat minder lading dan het voor de gemiddelde Amerikaan zal hebben. Maar goed zo zal ieder land zijn donkere kant hebben met misdaden, handel en onderdrukking. Desalniettemin kan The Alamo dan altijd nog een prima film zijn, maar helaas kwam dat er niet bepaald uit. Waar op niet, je hebt natuurlijk als basis een historische legende met namen als Crockett en Bowie die zondermeer tot de verbeelding spreken. Dan is er een cast die voor zich spreekt met Thornton, Wilson, Quaid en Patric waar vooral de laatste twee het niet zozeer van hun acteer kwaliteiten moeten hebben maar eerder omdat ze altijd aimabele gozers spelen.

Maar godallemachtig, wat wordt daar in het vervolg ontzettend weinig mee gedaan en wat een saaie onaansprekende film. De actie en oorlog die zo halverwege losbreekt is op zijn minst welkom en een punt waarop ik nog hoopvol ben dat het nog iets kan worden, maar helaas, de film staat dan al op zo'n grote achterstand dat zelfs de fraai gefilmde nachtelijke aanval geen soelaas meer biedt. Want de film is gewoon saai, het spreekt niet aan, de karakters zijn leeg en flets en dan duurt de film ook nog best lang waarop ik blij ben dat ik de aftiteling gehaald heb. Nee, dit was niet best of de legende nu gebaseerd is op een leugen of niet.

Als tussendoortje dit weekend even West of Memphis erbij gepakt die ook op de nominatie staat geschrapt te worden. Een docu overigens die ik jaren terug, voor mijn terugkeer hier, al eens zag en altijd was blijven hangen als interessant en sterk met uiteraard de nieuwsgierigheid of dit nog steeds het geval was.

Het verhaal is maar al te duidelijk rond drie in eerste instantie verdwenen jongetjes, het opduiken van de lichamen en de arrestatie en uiteindelijke veroordeling van Echols, Baldwin en Misskelley op basis van occulte toestanden, waarop eenieder weer rustig kan slapen met de gedachten dat de daders gepakt zijn. En wat een beeld overigens zo mid jaren '90 van korrelige VHS kwaliteit, matjes en wijde kleding te over en een armoedige achterbuurt van sjofele sta-caravans en de gemiddelde inwoner wiens IQ niet in de driedubbele cijfers komt. Mijn hemel, wat een simpel volk allemaal, je zou er bijna bang van worden. Temidden van dat milieu is het gemakkelijk een buitenbeentje stigmatiseren, in dit geval door de politie, op valse voorwendselen, en gemakkelijk scoren om de zaak maar op te lossen. Daar komt bij dat er altijd geluld en geklets wordt, alles dat vreemd is ook meteen verdacht is en in de ogen van de meeste mensen een uitgemaakte zaak betreft.

Gelukkig dat er dan toch nog mensen zijn die zich volkomen in zo'n zaak vastbijten en volhouden dat er dingen niet kloppen. En als het deksel van de beerput komt is het toch ontstellend hoeveel dwarsverbanden zijn, vriendjespolitiek speelt, vooroordelen en strebberig gedrag heerst en vooral heel veel onkunde en vormfouten gemaakt worden. Verschrikkelijk ook die zelf verklaarde patholoog Dr. Frank Peretti die alleen maar foute conclusies heeft getrokken over de verwondingen. Eenmaal goed geanalyseerd blijken de feiten en het bewijs toch een heel ander daderprofiel op te leveren dan de aangewezen 'occultelingen'. In het vervolg zien we de rechter, aanklagers en politie die uiteraard bij hun bewijs blijven, de jongens al jaren onschuldig opgesloten zitten, maar vooral het beeld van andere betrokkene familieleden zoals de rouwende moeders, maar vooral zo'n totaal verknipt kind als Amanda Hobbs dat om te janken is. Wat een schokgolf en gevolgen heeft zo'n gebeurtenissen dan toch ook voor alles en iedereen er omheen ongeacht wie nu de dader is.

De speurtocht continues met de focus op Terry met een opzienbarende reputatie en strafblad, bewijs? Niet echt, het is allemaal indirect net als de bewering later van Michael en Blake Sisk. Maar wat mij wel ontzettend opvalt aan Terry Hobbs is de uitermate rustige en berekenende houding die nooit een moment boos wordt of zijn geduld verliest terwijl hij toch door moet hebben waar het gesprek, het bewijs en de aantijgingen heen gaan. Ieder ander mens zou toch zijn geduld verliezen, boos worden vanwege het beweerde en de richting van het gesprek, de suggestie dat hij zijn stiefkind iets aangedaan heeft. Het lijkt ingestudeerd waar hij zich, zoals iemand anders ook zegt in de docu, 18 jaar op heeft voor kunnen bereiden op iedere mogelijke vraag te pareren en om rustig te blijven zodat er onverhoeds niets uitfloept. En ja ik weet het, het zijn vermoedens, maar vertrouwen doe ik die man voor geen meter.

Een oplossing qua 'who dunnit ' komt er niet, verandering voor de West Memphis Three wel, en daarmee is West of Memphis een meer dan interessante documentaire te noemen waar slechts de speelduur en vrij lange nasleep, met de drie weer op vrije voeten, niet zoveel toevoegt en gezien kan worden als minpunt.

Vrijdagavond even lekker rustig het weekend beginnen met iets simpels en soepels, en daarbij viel de keuze op deze The Flash die ik aanvankelijk niet zo heel snel zou aan slingeren omdat ik wel eens een beetje moe ben van die spinoffs en dat ieder DC of Marvel karakter maar een eigen film of serie krijgt maar niet altijd even interessant of goed is. Maar goed, deze stond op Netflix en op de nominatie om verwijdert te worden dus let's try.

En het blijkt dat Barry behalve een snelle stofwisseling en superkrachten nog het één en ander meesleept in de zin van trauma en wens om dingen om te draaien, en vooral dat laatste wordt ten zeerste afgeraden. Maar ja, het bloed kruipt waar het niet gaan kan en anders zou de film ook wel erg saai zijn en snel afgelopen, toch zijn de problemen legio waar Barry 'the Flash' Allen zich insteekt binnen het multi universum, verandering in tijd en gebeurtenissen met grote gevolgen en erg grappige alternatieven in de vorm van andere superhelden. En het moet gezegd dat het best geinig is wanneer Flash zichzelf ontmoet in een andere tijdlijn en getuige is van diens ontdekking qua superkrachten.

Leuk is zoals reeds gezegd ook de terugkeer van Keaton als Batman, zien we een alternatief voor Superman, best lekker trouwens, en is de keuze voor Superman ook best apart, en draait het uiteindelijk om de vorming van een alternatieve Justice League om het nakende gevaar Generaal Zod te bezweren met een redelijke finale tot gevolg. Één van de mindere punten van de film, niet zo zeer minpunt, is toch de focus die meer op komedie lijkt te liggen en het nooit echt heel spannend wordt. Neem bijvoorbeeld de scène in het begin met het ziekenhuis en de babys die leuk gemaakt is maar verder niet spannend. Desondanks heeft de film een aardige boodschap omtrent het accepteren van de dingen die je gevormd hebben. Aan de eindstreep is The Flash dan ook een behoorlijke film, maar komt hij niet in de buurt van andere Marvel producten.