Log

Maandag als weekendafsluiter even iets luchtigs en daar liet deze Hook zich prima voor lenen. Qua leeftijd zou ik dit wel eens gezien moet hebben in mijn jeugd of tienertijd hoewel ik me daar zo vooraf weinig van wist te herinneren, toch kwamen een aantal dingen me wel een beetje bekend voor. Maar goed, Hook dus en daarmee een typisch product is van een al even bij tijd en wijlen typerende regisseur. Vooroordelen waren er reeds zat nu nog het eindoordeel.

Van de legende of sprookje of wat het ook mag zijn weet ik verder eigenlijk niet zoveel, wel bijzonder om dan een uitgangspunt te nemen van en volwassenen Peter die niets meer weet wat opzich niet verkeerd is. Wat we daarna te zien krijgen is weer zo'n typische gezinsleven zoals zo vaak in Spielberg films die bol staan van de chaos, herrie, disfunctioneren en flauwe humor, neem bijvoorbeeld Close Encounters of the Third Kind, ET en War of the Worlds, waar gezegd moet worden dat het in Hook vooral disfunctioneel is met een vader die altijd weg is en beloftes niet nakomt. Het beeld wat Spielberg doorgaans van het gemiddelde Amerikaanse gezin schetst is dramatisch en dood irritant maar dat terzijde. Sowieso is de aanloop iets aan de lange kant en niet echt veelzeggend, daar is toch echt de aanwezigheid van Hook en Neverland voor nodig.

En hoewel kinderlijk en op het musical-achtige af, met veel figuranten, beweging, sfeer en kleurrijkheid, krijgt het geheel iets meer sjeu en is niet moeilijk in te beelden dat dit voor veel mensen jeugdsentiment is en voor kinderen een erg fijne en vermakelijke film betreft. Spielberg probeert er in alles een beetje een sprookje van te maken met dialogen die een beetje rijmen, een feelgood sfeertje, en zijn sommige dingen knap gemaakt zoals Tinkerbell in het poppenhuis of andere fases verderop en natuurlijk valt er een redelijke boodschap in het geheel te bespeuren rond de gevaren van het volwassen worden, uit het oog verliezen wat belangrijk is en dat een keer contact moet blijven houden met kind in zichzelf. Leuk zijn dan nog als male fantasy de zeemeerminnen en is een pittig en sassy gekleed elfje als Tinkerbell niet voor de poes waar dat meteen een gruwelijke teleurstelling is omdat ik Julia Roberts verafschuw. Geef dan maar Ludivine Saugnier in Peter Pan uit 2003, damn! Dat is andere koek...

Maar verder kan ik niet zoveel met deze Hook, het spreekt me niet echt aan, maar zo slecht dat het een voldoende verdient is het zeker niet. Vooral niet met een Hoskins en Hoffman goed op dreef. Om tenslotte nog even de soundtrack van Williams erbij te pakken die zich gelukkig enigzins hersteld richting het einde maar het eerste half uur niet veel meer allure heeft dan een Telsel reclame of wacht muziekje, want het is echt afschuwelijk in het begin.

Maandagmiddag verder met het oude oorlogslijstje en dat leverde dit keer deze Cease Fire op, en daarmee een film over de oorlog in Korea waar vanuit Amerikaans oogpunt erg weinig films over zijn. Slechts Pork Chop Hill met Gregory Peck wil me dan zo te binnen schieten. Opvallend verder dat de film in de synopsis alhier wordt benoemd als documentaire terwijl het toch gewoon 'acteurs' zijn en het in scène gezet is. Waar ligt de scheidslijn tussen film en documentatie vraag ik me dan af...

De preek van generaal Clark vooraf zegt genoeg over wat men met de film wil, wel bijzonder dat ze dan iemand nemen die niet bepaald populair was en ijdel en onbekwaam genoemd werd, maar dat terzijde. Het is wachten tot de mannen ter plaatse zijn, zoals wel vaker in oorlogsfilms in de nadagen met een staakt het vuren binnen handbereik nog op missie worden gestuurd voor een onbelangrijk punt of heuvel. Voor de luitenant de taak zijn orders wel op te volgen maar dit met zo weinig mogelijk verliezen te doen. Tot daar is het allemaal niet bijster geweldig, hooguit voldoende, maar het vervolg van de film doet het toch prima met kloppende tanks en vliegtuigen in het geval van de Pershing en F-86 Sabre. Tevens is er mooi beeld van bepaalde tactieken en wapengebruik en wordt verschillende gevechtsscenes fraai in beeld gebracht waar de eindslag er nog wel even bovenuit stijgt.

Twijfelachtig is dan weer de typerende jaren '60 humor, en is de constante rij granaten op de borst van één van de karakters een beetje to much. Daarnaast valt het stoffige klimaat en het groen op als niet kenmerkend voor Korea waar het beeld toch altijd overheerst wordt door sneeuw en koude, maar dat is een kwestie van jaargetijde natuurlijk, want het is toch echt in Korea opgenomen met oud-soldaten die de strijd daar hebben meegemaakt net als het geval van Battleground uit 1949. Daarnaast een kleine kanttekening cq vraag is of gekleurde soldaten al gemengde frontdienst deden in Korea zoals hier wordt getoond maar dat terzijde. Verder is Cease Fire toch echt wel een boeiend en interessante film die zeker een voldoende krijgt.

Zondagavond klassiekeravond bracht niemand minder dan Marlon Brando met deze The Fugitive Kind, en daarmee een kringloop vondst waar ik geen moment over hoefde te twijfelen net als Streetcar named Desire een week of wat terug. Toch bleek deze The Fugitive Kind, zoals het stemgemiddelde van te voren al deed vermoeden, een lastig te vatten film.

Desalniettemin begint het interessant genoeg met Brando in een voor hem typische rol als buitenstaander opzoek naar een beetje rust en vrede maar ogenschijnlijk nergens kan aarden. Zonder dat Xavier überhaupt zelf in de problemen raakt is de sfeer en aanpak binnen het dorpje al snel duidelijk waar het tegelijkertijd broeierig als verhit kan zijn, men niet van pottenkijkers en vreemdelingen houdt, en iemand die net uitgebroken is zonder pardon overhoop wordt geknald. Het is het goede oude broeierige zuiden waar de oude en harde aanpak nog het meest werkt vooral tegen ongewenste invloeden binnen een dorp waar de gebruikelijke sociale spanningen en verschil tussen klassen heerst. Dat belooft wat zou je zeggen, maar helaas...

Grappig is dan nog wel hoe verschillende klanten het een beetje in de bol krijgen van Xavier, en is de onvoorspelbare Carol een interessant karakter die voor een goede wisselwerking zorgt en praktisch een spiegel is voor Xavier, toch wordt dat beetje interessante waar de film het in eerste instantie van moet hebben keihard afgebroken door de oninteressante Torrance waar vooral de dialogen tussen Lady en Xavier bijna de tijd doet stilstaan. Ja ja, het zal dat er spanning en verlangen is tussen de twee, en een bepaalde opbouw. Toch kan het in mijn optiek niet trager en saaier dan dit en zijn die ellenlange conversaties tussen de twee voor mij dodelijk.

En dat is best wel jammer want op de achtergrond sluimert dat Xavier best wel anders wil maar niet kan, justitie toch plots de pik op hem in heeft, en de finale toch in plotselinge chaos uitbreekt. Het gevoel achteraf is dan ook dat hier veel meer van te maken geweest was, maar uiteraard zit men aan het format van het toneelstuk vast en dat komt wat mij betreft te kort. Te saai en teleurstellend is dan ook het eindoordeel, geen voldoende.

Gisteravond nog even en de horror en daarbij viel de keuze uiteindelijk op deze Braindead van Peter Jackson. En het is toch al een verschil te noemen hoor wat de man gepresteerd heeft met The Lord of The Ring reeks ten opzichte van de films die hij daarvoor gemaakt heeft met Braindead en The Frightners, en vooral een Braindead zou je toch vooral verwachten bij een Sam Raimi. Desalniettemin was ik wel geïnteresseerd naar deze film die ik uit de filmmagazines destijds kende qua titel en filmposter. Dus kom maar op...

En poeh....het begin is toch wel even doorbijten, is op het bedenkelijke af en roept regelmatig op tot doorspoelen of ophouden. Want het ziet er allemaal even slecht uit, zijn de karakters raar en is de rare rat-monkey in al zijn low-budget wellicht nog een beetje een cult hoogtepunt. Het vervolg met de inmiddels zieke moeder, de behaagzieke Lionel, en het ronduit ranzige diner met het bezoek, wordt het geheel er nog niet echt beter op maar juist alleen gekker en ranziger. Het is te midden van de nodige flauwe en zwakke humor wachten op de zombies en warempel zit er met de wording van ma zeker verbetering in het geheel.

Toch is dat niet meteen de gehoopt verbetering, want een echte Zombie uitbraak met moord, doodslag en overleven grijpt nog steeds niet omzich heen, daarentegen heeft de verzameling die Lionel langzaam aanlegt en drogeert wel de nodige humor vooral met het liefdesmomentje tussen de zuster en de dominee met alle gevolgen van dien. En de tendens van vooral smerigheid met een ongemakkelijk soort humor zet zich voort met de baby en het ronduit aparte parkuitje. Het is niet zo dat ik het tot dan getoonde slecht vind, het is meer dat ik iets anders verwacht had, iets serieuzers wellicht, maar goed, het hart krijgt wat het wil met het feestje waar vervolgens alle remmen los gaan, zich een ongekende slachting voltrekt, gebruikt men in Shaun of the Dead ook een grasmaaier geloof ik, en vliegt de ranzigheid en troep je praktisch om de oren. Uiteraard is het nog altijd met een komische noot maar is dit toch meer wat ik verwacht had en op hoopte, en wauw! Wat gaat dit ongekend los in de eindfase en is dit knap gemaakt in bepaalde gevallen.

Waar het even inkomen en aftasten is blijkt Brain Dead toch meer dan vermakelijk en interessant en heb ik deze zeker niet voor het laatst gezien en gaat nu de jacht op een hardcopy beginnen. En wellicht dat er dan ook nog cijferverbetering in zit, voor nu een 3,5.

Vrijdagavond aan de slag met Punch-drunk Love mede omdat een kameraad er over begon en aangaf dat het een P. T. Anderson film is. En de naam Anderson trekt altijd de interesse ook al zijn ze niet altijd super waar ik There Will Be Blood fenomenaal vind en zijn beste, Magnolia en Boogie Nights erg goed zijn, Inherent Vice en Phantom Thread net boven of onder de middenmoot zitten en ik Licorice Pizza en The Master niet onvoldoende maar vooral weinig aan vond. Maar in het geval van PDL blijk ik toch wel de minste film gevonden te hebben uit het werk van Anderson.

Zo, dan is dat er vast uit rond Barry Egan in zijn loodsje al bellend waar PDL opzich begint zoals te verwachten valt van een P. T. Anderson. En Barry mag op zijn zachtst gezegd apart genoemd worden met de invloed die zijn zusters op hem gehad hebben, hoe hij zich ingraaft rond zijn werk en een aantal rare gebeurtenissen en vreemde karakters. Maar vervolgens wil het toch vooral niet rond de wazige Barry, waar ik trouwens sowieso al een tering hekel heb aan Adam Sandler maar het wel gezegd moet worden dat hij in dit geval wel te doen is. Maar zoals reeds gezegd, waar wil dit verder heen...? Het warm/koud gedoe rondom Lena, de constante chaos in dat zogenaamde bedrijf van Barry, zussen die af en aan fladderen, plus een bepaalde chaos verstrekt door de soundtrack. En zo lijkt de film constant onderweg, ergens naartoe op te bouwen, toch is het me nog steeds een raadsel waarheen. Het is een hoop gelul, gedoe, en wil maar niet boeien of interessant worden.

Fijn is de kortstondige onderbreking rondom Hoffman als Dean die dan ook meteen weer alle aandacht naar zich toe trekt, wat een geweldige acteur toch, maar tevens is daar ook weer snel de twijfel wat nu eigenlijk de bedoeling is. Ergens meen ik zo nu en dan wel een bepaalde vibe op te pikken over het idee en onderliggende gedachte van de film rondom voorbestemming en hoe het universum zijn baan vaart en dingen gebeuren zoals die moeten gebeuren en niets in de weg staan van things meant to be, hoe vastgeroest Barry in dit geval ook kan zijn. Er zijn een paar spaarzame momenten van een soort dromerige chemie, maar al met al is het veel te weinig en zijn er voor mij te weinig handvatten om hier iets mee te kunnen. Ik kan dan ook niet anders concluderen dat Punch-drunk love een behoorlijke teleurstelling is en van mij geen voldoende krijgt.

(reactie op ander bericht)



Via Netflix op gameavond toch eens aan de herkijk met deze Legend over de Kray brothers waar het pad in die zin redelijk warm gehouden worden door même's en andere grappige filmpjes met Tom Hardy als één van de broers op facebook. Dus toch nog maar eens proberen waar de film de eerste keer toch vooral een onevenwichtige indruk maakte.

Maar Legend gaat toch verrassend lekker van start met een heerlijke stijl, mooi tijdsbeeld, een geweldige soundtrack en een fijne gevoel vol nostalgie. Het zal dan toch zeker wel wat mee gaan vallen als we ook nog eens kennismaken met de twee broers goed neergezet door Hardy. De ene subtiel, de andere een 'loose canon'. Dan wordt de cast prima kracht bijgezet door acteurs als Mel Raido en Paul Anderson die met hun koppen en nog dikkere accenten prima in het geheel thuishoren plus de mooie Emily Browning. En dan zijn er een aantal geweldige scènes waar Ronnie maar net in bedwang gehouden wordt, bijvoorbeeld tegenover George Cornell, of een aantal prima vechtpartijen waaronder die tussen beide broers.

Toch komen de mankementen ook weer naar voren waar de film niet echt focus weet te houden, dan weer belicht wordt vanuit Ronnie, dan weer vanuit Reggie om plotseling dan weer vanuit Frances haar optiek te werken, het ene moment ligt focus op de criminaliteit dan weer weer op de relatie, het maakt de film een beetje chaotisch en vooral onevenwichtig met tussenfasen dat het lijkt alsof de regisseur zelf ook zoekende was. Daarnaast is de film voor het gevoel ook iets te lang, alle deze kritiek overigens wel gezegd terwijl de film best wel vermaakt. Een cijfer verhoging zit er dan ook wel toch had ik deze film veel meer kunnen zitten dan er nu uitkomt.

Maandag als weekendafsluiter zoals gewoonlijk iets simpels en luchtigs en dat werd deze Me, myself and Irene. En dat riep toch wel wat herinneringen op aan een tijd dat we serieus naar de bios gingen voor een dergelijke film, en dat we ook alles wilden zien met Carrey in de hoofdrol aangezien hij 'hot and happening' was. En dat terwijl lang niet alles goed was, Ace Ventura en the Mask zijn praktisch benchmark te noemen, The Cable Guy en Dumb and Dumber regelmatig tenenkrommend waar een Liar Liar grappig momenten heeft maar tevens gericht is op een breder publiek.

Dan is Me, myself and Irene wel weer andere koek met scherpe, cynische en zelfs grove humor. Centraal staat karakter Charly Baileygates die na jaren vernedering een alterego ontwikkelt die wel durft uit te delen en voor zichzelf durft op te komen, ondertussen wordt hij ook nog opgezadeld met een escorte taak. De druppel een situatie in een buurtsuper, iets dat ik me maar al te goed kan voorstellen aangezien ik een tering hekel heb aan drukke winkels, de eerste ontmoeting met Hank zet dan ook meteen een tendens in werking die de hele film gehandhaafd blijft, namelijk dat de humor rond Hank keihard en best wel sterk is en de fases met Charly daartegen saai en niet echt grappig zijn. De humor is op zijn best bij de eerste ontmoeting met Hank rond de borstvoeding, het parkeren van de auto, het Vagi-clean moment en het schijten bij de buren.

En zo is Me, myself and Irene toch vooral partijtje turven waar de minpunten zichzelf snel opbouwen. Want is het verder allemaal heel bijzonder? Nee niet echt. Is het echt grappig buiten de Hank momenten? Nee want Charlie is best saai. Zijn er te weinig Hank momenten? Ja, maar wellicht dat een overdaad van Hank averechts had gewerkt. Pluspunten zijn dan wel weer de prachtige Traylor Howard die oh zo lekker is en ik was helemaal vergeten dat Zellweger hier ook best te doen is. Verder heeft Zellweger me nooit heel erg kunnen bekoren. Dan is er nog het Foo Fighters nummer dat ik glad vergeten was. Duidelijk is dat MMAI zich absoluut niet kan meten met het beste van Carrey in de vorm van Ace en The Mask en maar net boven het niveau blijft van The Cable Guy en Dumb and Dumber. Nee helaas, op een paar keer lachen na toch ondermaats wat dat betreft.

Maandagmiddag na een drukke ochtend toch nog even lekker relaxen op de bank met iets uit de lijst met oorlogsoudjes en dat werd deze First to fight die sowieso al opvalt vanwege de cast in de vorm van Gene Hackman en daarmee één van zijn eerste filmrollen.

En het begin mag er best zijn met een beeld a la de Pacific met de Japanse bestorming op de Amerikaanse linie die vooral door sergeant Jack ternauwernood behouden blijft en zeker daarmee niet slecht te noemen is. Het beeld daarna van Jack terug in de States voor de 'warbond drive' is al een stuk minder interessant net als de daaruit voortvloeiende romance met Peggy spanningen en aanzwellende muziek inbegrepen. Buiten dat is de lijn der verwachtingen gelijk aan Flag of our Fathers waar men ook niet gelukkig wordt van een dergelijk achterhoede klusje en liever uit schuldgevoel of schaamte bij de andere soldaten of kameraden wil zijn. En zo lijkt de keuze voor Jack vooral onvermijdelijk met een terugkeer op het strijdtoneel.

Waar het tussendeel nu niet bepaald interessant is komt de film gelukkig weer goed op gang met een volgende operatie in het verschiet waar sergeant Tweed, Hackman, dan ook eindelijk zijn intrede doet. Uiteraard drijft de aanloop inclusief beschietingen en uiteindelijke landing op veel archiefbeelden maar dat is gebruikelijk binnen het genre en de leeftijd. Buiten dat is het struikgewas en de bomen niet des Pacific en is het duidelijk ergens vlak buiten LA en omgeving opgenomen, toch doet men echt wel de best het oorlogsgeweld in beeld te brengen met voertuigen, soldaten in brand, en lijkt het terrein met rotsen en tunnels toch wel en beetje op het geaccidenteerde terrein waar men mee te maken kreeg op Iwo en Okinawa waar dit waarschijnlijk een eiland uit de Marianen reeks moet voorstellen. Kloppende is het wapentuig, de uniformen, het gebruik van explosieven, vlammenwerpers en deJapanese zelfmoord aanvallen. Enige minpunt gedurende de finale is de geestelijke wederopstanding van luitenant Jack die opeens abseilend met explosieven een bunker uitschakeld. Niet dat dit niet mogelijk is, maar staat het nogal haaks op zijn eerdere gedrag, buiten dat een luitenant mensen opdracht moet geven zoiets te doen en niet zelf de held uit moet gaan hangen. Tweed was reeds afgevoerd, stel dat hij ook geraakt wordt dan heeft de afdeling geen leidinggevende meer. Maar goed, dat is voor een kniesoor.

First to Fight is zeker niet het beste wat ik de afgelopen maanden uit het oude oorlogslijstje gezien heb maar ook zeker niet het slechtste. Het cliche matige tussenstuk weegt er helaas wel zwaar in voor de film daarom slechts een 3.0

Zondagavond klassiekeravond bracht deze Treasure of the Sierra Madre die ik bij de kringloop had gevonden, de uitstraling van een klassieker, de leeftijd, en een naam als Bogart was reden genoeg om de film mee te nemen. En zo geschiedde op zondagavond met een film die alle kenmerken van een klassieker heeft maar niettemin enkele zwakke punten bezit.

Het begin liegt er in ieder geval niet om met een beeld van armoede en ellende die mij meteen doet denken, qua uitzichtloosheid en de basis om alles aan te grijpen wat maar mogelijk is, zoals in Le Salaire de la Peur. Het is het gebruikelijke beeld wat dat betreft waar de mannen ook nog eens opgelicht worden met een baan waar ze niet voor betaald krijgen om vervolgens in een shelter, voor de meest armoedige, het hoofd op hol worden gebracht door verhalen over goud, en dat goud mensen verandert, er men slecht door wordt, nou dat gaat hun toch zeker niet overkomen aldus de luisteraars.

De film ontwikkelt zich daarna vooral als slowburner met de mannen op avontuur, wroetend in de woestenij op zoek naar een spoor van dat glinsterende gele goedje. Toch zet de neerwaartse spiraal van achterdocht, haat en paranoia al in voordat er überhaupt goud in beeld is, en als men elkaar niet op de korrel neemt dan is een voorbijganger/concurrent wel een fijn doelwit met spanningen die hoog oplopen en misdadige gedragingen tot gevolg. De waarschuwing over wat goud met mannen doet blijkt toch niet minder waar en zo ontwikkeld TOTSM zich als fraai gemaakte avonturenfilm die zich ook nog eens qua suspense en op psychologisch vlak sterk ontwikkeld. En zo komt alles wel zo'n beetje voorbij in de vorm van morele kwesties, paranoia en achterdocht, hebzucht en haat, maar vooral ook een realitycheck en geweten wanneer men bijvoorbeeld de brief van Cody's vrouw leest.

Toch is het niet alleen goud dat blinkt in het geval van TOTSM, want ondanks dat de film bij tijd en wijlen verre van gedateerd aanvoelt mist de nuance wel regelmatig. Zo voelt de film op een gegeven moment, vooral rond de finale met de vier goudzoekers verspreid, een beetje chaotisch aan, komt de karakter omslag van Dobbs ook iets te plotseling en begint het geheel richting het einde nogal een beetje te slepen oftwel langdradig. Maar een slechte film is Treasure of the Sierra Madre natuurlijk verre van en balanceert de film serieus tussen de 3,5 en 4 in. Toch ben ik niet helemaal overtuigd en wordt het in eerste instantie een 3,5 die met een herkijk wellicht de opwaardering krijgt die het verdient.

Wat oh wat zou zaterdagavond griezelavond eens brengen? En dat was best wel even piekeren waar ik graag iets op wilde pikken wat zowel goed was als een reeks waar ik al een tijdje mee bezig was zoals Halloween, daar had ik alles al van gehad. Toen realiseerde ik me dat ik nog altijd een deel uit de Hellraiser reeks moest hebben namelijk deel 3 en daarmee alweer zo'n iconische filmposter die de aandacht destijds wel trok maar iedere wetenschap behoorlijk op kon breken op 13 jarige leeftijd.

Anno 2025 is dat toch een ander verhaal dus vort met de geit waarop we vrij snel onderweg zijn en eigenlijk alle kennis ontbreekt ten opzichte van het einde deel 2, want dat is toch alweer anderhalf jaar geleden. Wie is de zwerver en de clubeigenaar, of hoe komt 'Pinie' en zijn consorten in dat beeld? Het zijn zaken die eigenlijk ook niet echt terzake wanneer het geheel zich vervolgt in de ER met verslaggever Joey, lekker hoor, en de dood van het eerste slachtoffer er zo dom slecht uitziet dat ik al snel het ergste vrees en het lage stemgemiddelde snap. Een ontploffende hoofd? Dat is helemaal niet de Hellraiser stijl, het is gewoon slecht.

Maar de film herpakt zich daarna toch enigzins met twee mooie dames in de vorm van Joey en Terri, weliswaar twee ontzettende leeghoofden als je het mij vraagt, en het eerste zichtbare slachtoffer opgevreten door het ontwakende beeld, dat ziet er al een stuk beter uit met de nodige Gore en gruwel waarop het spel kan beginnen rond de mindgames van Pinhead die sterker en sterker wordt. En zo zijn er natuurlijk nog wel de nodige goede punten in de vorm van the one and only Doug Bradley, het sinister ogende beeld, de 'murder on the dancefloor' achtige slachting die weldra gaat volgen, de bij tijd en wijlen duistere sfeer, de huisband genaamd Armored Saint en uiteraard het spoor terug naar Christy Cotton en haar tape.

Maar daar staan ook heel veel slechte punten tegenover, zoals het matige acteren en slechte dialogen die een aflevering van Sesamstraat niet zou misstaan, veel onlogische dingen en keuzes van Joey of de misplaatste Vietnam dromen rond haar vader, vind ik het toch bijzonder hoe men in discussie gaat met een beeld en niet vlucht vooral in het geval van Terri, en zijn de Cenobites lachwekkend slecht met de cd-man en vooral de cameraman met zijn bizar slechte grappen, in hemelsnaam wie bedenkt zoiets. Slim dat Joey de LaMarchand box in het cement gooit maar wanneer is dat dan gestort dat dit nog zo zacht is? Midden in de nacht?

De kwaliteit en duistere sfeer van de eerste en het tweede deel is in ieder geval ver te zoeken en gaat ook niet terugkomen, niet in dit deel noch in de delen hierna. Toch was het ondanks de onvoldoende die dit geheel gaat krijgen nog niet eens heel erg want het was best vermakelijk.

Zaterdagavond aan de slag met deze 99 Homes die ik in dezelfde kringloop-batch op de kop tikte als Last Stop 174, maar dat geheel terzijde. Van 99 Homes had ik verder weinig kennis behalve de goede cast waarop ik wel een gokje durfde te dragen.

Afijn, men neme de kredietcrisis 2008 waar het ellende regent in de vorm van niet betaalde banen of überhaupt geen werk, grote financiële problemen en geen mogelijkheden betreffende verplichtingen rond lening en hypotheek, het is sociale onzekerheid troef waar men sneller dan een oogwenk op straat kan staan en het maar weer eens duidelijk is dat The Great US of A niet zo Great is voor de minder bedeelden. Maar de ene zijn dood is de ander zijn brood op verschillende manieren want vastgoed makelaar Rick spint er garen bij en Dennis ziet na zijn eigen uitzetting weinig andere mogelijkheden dan voor diezelfde man te gaan werken wat hem in ieder geval loon en huisvesting oplevert. Rick Carver is toch vooral het weinig gewetensvolle karakter die de aandacht trekt en dat doet die Michael Shannon toch maar weer sterk, een karakter you love to hate.

Maar de film richt zich vervolgens toch vooral op Dennis die bij gebrek aan perspectief in functie treedt bij Carver, stijgt in de pikorde en langzaam wordt meegezogen in het wereldje van Carver met genadeloze uitzettingen, gevaarlijke spelletjes met leegstaande huizen, het vervalsen van documenten, en in principe een soort real life Monopoly aan de vergadertafel waar het men niet interesseert op wie ze gaan staan of wiens leven ze vergallen. Voor Dennis lijkt het aanvankelijk toch een soort van fight to survive waar heel veel mensen kopje ondergaan, maar de vraag is tegen welke prijs dat gebeurt. Hoe weerhoudt zijn geweten met de wetenschap van wat hem aangedaan is en hij nu anderen aandoet?

Interessant, mja, maar toch ook niet. Want het is voorspelbaar dat het begint te knijpen bij Dennis en boontje, voor alle betrokkenen, om zijn loontje komt. En wat 99 Homes betreft is zo halverwege dan ook wel een beetje de geest uit de fles waar het toch ontbeert aan verrassing en spanning en had ik het interessanter gevonden als de focus op de gewetenloze Rick Carver was gebleven. 99 Homes is zeker geen slechte film, is Shannon sterk, en wat heeft Laura Dern een prachtig lichaam op 48 jarige leeftijd. Maar verder is deze film geen buitencategorie.

Vrijdagavond het weekend afgetrapt met deze Last Stop 174 die ik op de gok had meegenomen bij de kringloop, en ansich smaakt een beetje Braziliaans altijd goed in de vorm van Tropa de Elite, Cidade de Deus of Central do Brasil. Dus kom maar op met een product dat zoals te verwachten valt niet ver van deze films af ligt, en Last Stop 174 is opzich een prima film te noemen zonder dat hij een moment in de buurt komt van het niveau van de vorige genoemde.

Zoeken is het aanvankelijk wel even met de ultra korte en hectische introductie van beide Allesandro's waar het even de vraag is of dit een 'what if' moet voorstellen met twee mogelijkheden tot de wording van Allesandro, maar we hebben toch daadwerkelijk met twee verschillende karakters te maken beide met een ander beginpunt maar niettemin beide bestemd voor de goot waar fictie en werkelijkheid in de blender gegooid worden. En zo zien we in dit geval de aanloop door de jaren heen tot de wording van een karakter die in juni 2000 een bus zou kapen. En in die zin kan de bingokaart er bij wat de Braziliaanse cinema betreft met alle bekende ingrediënten zoals bekend zijn door Tropa de Elite en Cidade de Deus. Moord en misdaad, armoede en favela's, politie en bajes, vriendschap en loyaliteit, onbeantwoorde liefde en verdriet.

En natuurlijk is er het aloude adagio van de regen en de drup waar men in de bajes steeds verder het afvoerputje in wordt gezogen en daar pas met echte criminelen te maken krijgt. De bodem qua ellende en gedrag zal wel eens bereikt zijn denk je dan op een gegeven moment maar de realiteit is dat dit eerder een onpeilbare diepte is waarin men dieper en dieper zinkt met de vicieuze cirkel en het dolle gedrag tijdens de kaping als hoogtepunt met droevige maar niet minder kloppende afloop. Ontstellend is toch eigenlijk het beginpunt waar de beide levens van Allesandro's overhoop worden gehaald waarna het nooit weer goed zal komen, en niet alleen in hun eigen leven een vloedgolf van dingen veroorzaakt maar ook in die van anderen, iets waar de ontknoping ook weer op aansluit waar net zo goed weer zaadjes geplant worden die een dergelijke vicieuze cirkel van geweld en kansloosheid in stand houden en in feite nieuwe Allesandro's creëert.

Interessant, en zeker niet verkeerd, stof tot nadenken kun je zeggen, maar zeker niet de buitencategorie die de andere Braziliaanse titels wel zijn. Geinig nog op zijn minst Andre Ramiro in een voor hem maar al te bekende rol als BOPE commandant, verder wordt er goed geacteerd maar heeft Last Stop 174 toch als grootste minpunt dat de film zeker een 20 minuten tot half uur te lang duurt. Daarnaast heeft de film net niet de factor die de andere films wel hebben en zo goed maken.

Maandag als weekendafsluiter deze Journal 64 vanwege het goede cijfergemiddelde aldus MovieMeter en met de kennis dat dit een Jussie Adler-Olsen verhaal is waar de boekvorm al meer dan eens aangeraden is door een vriend van me. Het is niet dat ik geen interesse in heb, het is meer het geval van het kaf en het koren scheiden waar het immers optilt van de Scandinavische schrijvers. Maar ik moet zeggen dat de film een goede indruk wekte en Adler Olsen opslag een stuk interessanter geworden is om eens op te pakken.

Afijn, terug naar de film waar meteen stevig wordt uitgepakt met een goede cast in de vorm van Fares Fares en Kaas, waar vooral de laatste in de vorm van Carl Morck een bijzonder karakter blijkt te zijn. De vondst achter de muur wordt daarna snel gedaan en geeft meteen een vibe vergelijkbaar met het beste op Scandinavisch thrillergebied zoals de Stieg Larsson reeks waarop het mysterie kan beginnen en het verhaal zich ontvouwt als een verweven geheel en over het algemeen iets dat wel binnen mijn smaak valt. Voeg daar nog een sinister karakter aan toe zoals de enge arts en de terugblikken naar het instituut op Sporgo waar de staf en verpleging toch maar rare spelletjes met de patiënten spelen en behoorlijke ingrepen volgen om geheimen onder de tafel te houden zoals de aanslag met de motorrijder en je hebt iets goeds in de maak.

Toch is het zeker niet alleen goud dat blinkt want tijdens de aanslag met de motor zit het niet allemaal echt mee, waarom stop je de auto niet gewoon als je niets meer ziet en waarom moet er dan zo'n spectaculaire ongeluk volgen? Ik zit toch zeker niet naar Cobra 11 te kijken? Dan de ontploffende auto's, auto's ontploffen namelijk niet. Dan de uiteindelijke ontknoping rond de dader die eigenlijk wel heel voorspelbaar is en de reactie van Morck die, hoewel ik het karakter nog onvoldoende ken, mij niet des Morck lijkt want de hele film krijgen we in die zin een nurks, inflexibel karakter te zien. En waar ik in het begin van de film toch zeker aan een vier sterren zat te denken kalft dat helaas toch af door al die kleine dingetjes en blijft een 3,5 over. Eindresultaat is een prima krimi maar net niet buitencategorie. Desondanks is er nu wel definitief de interesse naar meer en de boeken.

Zondagavond klassiekeravond bracht deze Voyage of the Damned gevonden bij de kringloop. De cast leek meer dan oke, de synopys ook, en dan rest slechts het proberen van de film. Maar ondanks veel goede punten was dit toch niet echt een heel groot succes.

Het verhaal mag bijzonder en zelfs ongeloofwaardig genoemd worden, maar het blijkt niet minder waar met een soort van publiciteitsstunt met een oceaanstomer vol Joden die men naar de andere kant van de wereld stuurde waar uiteindelijk de conclusie gesteld kan worden dat Joden overal persona non grata waren. Over de hele wereld zuchte men onder een bepaald stigma en waren ze niet gewenst, en in principe gaat het verhaal nog verder dan we te zien krijgen waar niet alleen Cuba geprobeerd werd, maar men ook in Amerika en Canada probeerde aan te meren maar werden weggestuurd om uiteindelijk toch weer in Europa te belanden met het maar al te bekende lot dat de Joden te wachten stond.

Niet verkeerd natuurlijk qua verhaal, voeg daar een cast aan toe die bijna uit zijn voegen barsten van grote namen en andere bekenden, en je hebt toch heel wat zou je zeggen. Aardig is toch zeker de verdeling der gedachtengoed onder de bemanning met echte Nazi hardliners maar ook volk met een socialere inborst. Het levert in ieder geval verschillende momenten van spanning en conflict op, tilt de film op van het persoonlijk drama en levert het geheel zelfs een poging tot kaping/muiterij op, er gebeurt zat wat dat betreft en daar zal het dan ook niet aan liggen.

Waar het wel aan ligt is de verder nogal oubollig, jaren '70, tv-format achtige uitwerking van scènes, dialoog en karakteropbouw die negen van de tien keer afschuwelijk traag en oninteressant is met als gevolg dat de film zeker drie kwartier te lang is. Heel veel scènes worden veel te lang doorgevoerd en voegen in die hoedanigheid niets meer aan de film toe. En dat is erg jammer voor een dergelijk onderwerp die toch een beter lot verdient dan deze film die simpelweg gedateerd is, en buiten de spanningen vanwege het antisemitisme gedeelte, weinig tot geen interessante karakters weet te presenteren. Ik heb genoeg gezegd dacht ik zo over deze film die verder niet slecht te noemen is en daarom geen onvoldoende krijgt, toch had ik er helemaal niets mee en had ontzettend veel moeite om me te concentreren.

Maandagavond als afsluiter nog even aan de Bullit Train die ik vooral qua naam en cast kende en bij uitkomst nogal wat aandacht kreeg. Ik had toen vooral de indruk dat het weer zo'n gehypt Hollywood product was die in werkelijkheid vies tegenvalt, maar dat viel uiteindelijk mee want Bullit Train bleek toch best wel een aangename en vermakelijke zit te zijn.

Even zo goed is het wel even zoeken en feeling krijgen met de film waar dat overigens niet zonder slag of stoot gaat. Na de intro en de kennismaking met de eerste karakters in de trein doet het mij nog allemaal erg weinig maar is wel duidelijk dat men voor een Guy Ritchie, Snatch-achtige benadering heeft gekozen met veel dik aangezette karakters en accenten, veel dwarsverbanden en dialogen zoals het gekibbel tussen Lemon en Tangerine wat opzich best geinige momenten heeft. En waar ik zo tijdens het begin mijn twijfels had nemen die toch of tijdens de flashbacks naar de bruiloft en de daarop volgende knokpartij tussen de Wolf en Ladybug. Voeg daar Karen Fukuhara en Zazie Beetz aan toe, beide helaas erg weinig in beeld, en het gevoel rond de film begint toch daadwerkelijk te groeien dat dit best wel geinig is. Dan zou ik nog bijna de cast vergeten met vooral Taylor-Johnson en Michael Shannon die ik beide altijd erg goed vind.

En zo zet Bullit Train verder door met een snel en vlot verhaal, veel interactie tussen de karakters, kolderieke toestanden en genoeg actie. Overduidelijk is dat er heel veel leentje buur gedaan is bij andere films maar zoals men zegt beter goed gejat dan slecht bedacht, dus geen commentaar op dat gegeven. Wel over de top en ongeloofwaardig hoe Tangerine buiten de trein geraakt en er toch weer inslaagt binnen te komen, of hoe de ramen en deuren uit de trein vliegen maar voor weinig turbulentie en luchtzuiging zorgt of het ontsporen op het einde. Wel weer fijn de manga achtige geweldsuitbarsting op het einde waarop Bullit Train definitief de twijfel weg neemt en zichzelf bevestigd als vermakelijk en humoristisch actie spektakel die veel weg heeft van het beter Tarantino en Ritchie werk zonder dat niveau aan te tippen. Daarom een goede voldoende wat mij betreft.

En net als vorige week met Hair zondag ook nog even aan de slag met muziek voor ik definitief de koptelefoon pak voor het nodige aan prog rock, metal en blues. En dat werd dit keer Xanadu. Verwachte ik daar veel van? Kende ik dit? Nou nee, ik ken het nummer van Newton John, maar dat dit met een film te maken had was mij onbekend.

Maar goed draaien maar met deze film die zich volgens de synopys centreerd rond een kunstenaar en zijn weldra te ontmoeten Muze. En ik kan me de drukte rond Kira goed voorstellen want Newton John is op zijn minst zinneprikkelend te noemen. Behalve dat heeft het een sterke soundtrack vooral ingegeven door Jeff Lynne en The Electric Light Orchestra en is er met Gene Kelly een heuse coryfee van stal gehaald.

Maar verder heb ik erg weinig met alle zang en dans waar ik de gemiddelde musical of musicalfilm toch gewoon hekel. Maar het moet gezegd dat Xanadu frivool, speels, vrolijk en kleurrijk is en er met Danny en Sonny de ene keer een mooi nostalgisch beeld ontstaat terwijl het rond Sonny allemaal wat moderner is. Onnozel is dan weer dat gefladder van Sonny die in werkelijkheid natuurlijk al lang ontslagen zou zijn, en dan is hij de beste en belangrijkste schilder en wordt er gepusht dat ie zijn werk af moet krijgen om hem vervolgens weg te sturen om schilderij om te wisselen. Juist!

Heel erg slecht is het dan ook niet, is het Olivia die de film draagt, zal de gemiddelde die van dit genre houdt het wellicht geweldig vinden, maar ik heb er vooral niets mee. Een drie voor de moeite en de rol van Newton John en moet het geheel vooral door een jaren '80 bril gezien worden.

Klassieker zondag bracht deze Victory waar ik toch wel erg nieuwsgierig naar was en volgens mij ooit wel gezien heb. Wat ik er destijds van vond weet ik niet meer, maar met een dergelijke regisseur en cast leek de film vooraf toch een behoorlijke allure te hebben. Maar helaas maakte Escape to Victory, zoals de film ook wel genoemd wordt, het niet echt waar.

Een idee a la The Great Escape of Stalag 17 is er zeker met een bepaalde humor, cast en de focus op een ontspanning met een voetbalwedstrijd er tussen door om de vijand te pleasen. Kenmerkend voor dergelijke films is natuurlijk dat het niet half zo serieus is als de relatiteit, en is het allemaal met een knipoog en de vaak kenmerkende British stiff upper lip humor. Opzich niet verkeerd waar wel heel even de relatiteit naar voren komt als Colby om een stel mannen vraagt uit het oostelijke deel van Europa. Niet alleen wordt er aangegeven dat zij technisch gezien niet bestaan, tevens liegt hun uiteindelijke staat er niet om als ze afgeleverd worden. Is het slecht? Is het verkeerd? Nee, dat zeker niet, maar heel veel doet het me ook niet. Sterker nog, de lange aanloop waarin Hatch ook nog eens ontsnapt om de uitbraak poging gedurende de voetbalwedstrijd te verkennen en te plannen is ook vrij lang en voegt voor het gevoel niet zo veel toe. Het neigt allemaal een beetje naar het saaie...

Het wachten is uiteindelijk toch op de voetbalwedstrijd want daar draait het toch om? Zo voelt het echter niet met de langdradige focus op het ontsnappingsplan, oke de film draait niet om het voetbal maar om het ontsnappen. Maar als men dan vervolgens voor de mogelijkheid staat om weg te komen ligt plotseling weer de focus op dat ze de voetbalwedstrijd kunnen en willen winnen oftewel een soort van erekwestie. Op dat moment ben ik dan ook wel een beetje het gevoel wat ik had met de film wel kwijt waar ik de indruk krijg dat de schrijvers ook niet helemaal wisten welke richting ze nu precies uit wilden en waar de focus op ligt want het lijkt alle kanten op te schieten, het ontsnappen, de wedstijd of het winnen.

Afijn, het maakt Victory niet tot een slechte film want vermakelijk is het wel, slecht is het ook zeker niet, maar de klassieker die ik dacht gevonden te hebben is het zeker niet. Drie sterren voor de moeite en dan ben ik genereus voor mijn gevoel, wellicht dat en herkijk met de tijd nog verandering gaat brengen.

Gisteravond na het ronduit slechte Trucks nog even aan de slag met deze 388 Arletta Avenue en de hoop op een beetje redelijke griezel, maar helaas zat het er gisteravond niet in.

Van introductie is weinig sprake waar we eigenlijk meteen in de voyeurs-modus zitten met de focus op het adres en diens inwoners. Een volgende stap is natuurlijk het naar binnen sluipen en plaatsen van surveillance-aparatuur waarop de spelletjes kunnen beginnen met vreemde dingetjes. Tot dan is 388 AA vooral een beetje apart en licht bevreemdend maar verre van bijzonder of goed omdat het geheel tot daar vooral een beetje zoutloos en smaakloos is. Het is een droge vertelling doormiddel van beelden die verder weinig losmaakt. Maar er lijkt verandering in de lucht te hangen met de verdwijning en het mogelijke lijk uit de kast rondom Bill Burrows waar wellicht een rekening te vereffenen zou zijn.

En waar 388AA vooral een psychologische koers leek te varen met kleine dingetjes en het gevoel dat er iets niet klopt neemt het geheel een indringendere toon aan met de vreemdeling op camera, de verschijning in de slaapkamer die de slapende James staat de filmen en het niet bepaald plezierige lot van de kat. Waarom moeten katten het toch altijd ontgelden in dit soort films? Maar vervolgens wordt er weinig doorgezet op de ingeslagen koers en wordt het zelfs voorspelbaar met de vijandigheid tegen schoonzus die onherroepelijk tegen hem zelf gaat werken plus de vondst van het lijk en verdenking van moord, hoewel ik dat laatste iets subtieler verwacht had met bewijs en niet deze adhoc afloop.

Puntje bij paaltje heeft 388 Arletta Avenue een interessant concept waar vervolgens vrijwel niets mee wordt gedaan. Wellicht dat de regisseur dit zo bedoeld heeft en de psychologie voorzich wilde laten spreken zonder opsmuk maar voor mij is het te weinig waar het de film toch echt aan spanning en sfeer ontbreekt. Daarom dan ook geen voldoende wat mij betreft.

En na lange tijd eindelijk weer eens aan een Stephen King met deze trucks waar ik verder geen kennis van had, maar dat dit een kopie/remake van Maximum Overdrive betreft lag voor de hand. Zoals Film Pegasus al zegt is het toch spijtig dat de over het algemeen goede verhalen en boeken van King geen beter lot op tv of film beschoren zijn. Want aan de basis, de verhalen en vertelling van King, ligt het vaak niet.

Tja, waar te beginnen met deze film die toch eigenlijk vooral geen goede punten heeft, of het moet de ontknoping zijn die best geinig is en vooral de mooie Brendda Bakke die we vooral kennen uit het tweede Hot Shots deel. Maar buiten dat is het acteerwerk schrijnend slecht, net als de karakters, leidt de hemeltergend slechte soundtrack al vanaf de eerste minuut tot hoofdpijn en zijn momenten zoals de postbode en de speelgoed dumptruck, en die man van het elektriciteitsnet in zijn bakje, gewoon zo slecht dat het eerdere flauw grappig is dan horror of eng. Oftewel, slecht, slecht en nog eens slecht. Het slechtste dat ik ooit gezien heb zal het niet zijn maar een best cijfer krijgt het niet.

In navolging van The Rookie nu Absolute Power aan de beurt, en daarmee bleef ik dus nog even in de Clint Eastwood. En yikes wat schiet het toch alle kanten op met deze man waar The Eiger Sanction een paar weken terug al net zo'n teleurstelling was als The Rookie, terwijl de man toch prachtige films kan maken zoals Million Dollar Baby, Unforgiven, A Perfect World, Gran Torino, Mystic River en natuurlijk het tweeluik op Iwo Jima. Maar wat staan daar toch verschrikkelijk slechte films tegenover zoals de twee die ik al genoemd heb en daar kan deze Absolute Power meteen bij aansluiten.

Grappig is op zijn minst de mooie blonde studente in de openingsfase die niemand minder dan een dochter is van Eastwood zelf. Zo wordt opzich wel een aardig plot geweven van macht, corruptie en bedrog, heeft het wel degelijk spannende momenten, en is een cast als deze nooit verkeerd waar ik altijd graag naar mannen als Hackman, Ed Harris en Scott Glenn kijk. Maar buiten dat is de uitvoering toch wel bijzonder matig zo niet slecht en ongeloofwaardig en de lijst qua kritiek en slechte punten is wat dat betreft eindeloos.

Neemt het karakter Luther bijvoorbeeld waar een beeld wordt geprobeerd te creëren van een crimineel maar verfijnd man met tekenkunst, een dinetje bij kaarslicht met een leeg bord, iets met zijn vrouw, en bepaalde muzieksmaak. Eén probleem, het past niet bij een acteur als Eastwood, dus dat mislukt al. Dan de inbraak bij een high value iemand zowel politiek als financieel, en dat is niet beter beveiligd? Luther ontnstap uit het raam maar terwijl de twee agenten eerst helemaal weer door het huis moeten om beneden te komen zitten ze meteen op zijn hielen maar verliezen vervolgens wel van die 'oude man die weet te ontkomen. Go figure...

En zo gaat de lijst eindeloos door met twee snipers open en bloot in een raam of opening, het geweer naar buiten stekend zodat iedereen dat kan zien, met de blote klauwen aan de munitie, lekker ook als je de huls verliest of moet vluchten. Dan zo'n halfslachtige poging die dochter op te ruimen bij die klif neer, dan zien ze onderweg Luther rijden maar daar gaan ze niet achteraan terwijl alles om hem draait, en dan moet er nog eens een slechte poging ondernomen worden dat in het ziekenhuis het af te maken. En dan zo'n character als Luther die in de traditie van een Heston , John Wayne, of meer recenter Shooter met Wahlberg, alles en iedereen te slim af is en alles beter weet. Tja, weet je, dan ben ik al heel snel klaar met zo'n film die zich vervolgens nog een beetje onderscheid met een apart einde.

Goed ik moet niet vergeten dat dit een film uit 1997 is en dit met vele andere films wel enigzins de standaard was destijds, maar ik vind dit toch ronduit slecht en kan het dan ook geen voldoende geven.

Maandagavond als weekendafsluiter zoals gewoonlijk iets luchtigs en daar bij viel de keuze op deze Black Adam. Waarom? Omdat het kan, omdat hij onlangs op tv was, omdat het ergens in het DC of Marvel universum hoort en ik daar toch wel dingen van wil zien als de kans daar is. Maar puntje bij paaltje was het toch naar mijn mening heel veel verspilde tijd...

Heeft het voordelen of pluspunten? Oh jawel hoor, opzich ziet het er wel mooi uit, zit er zat actie en spektakel in, saai is het in die zin niet te noemen, zijn er aardige momenten van muziek en soundtrack, en is Sarah Shahi de moeite van het aankijken erg waard. Maar verder is Black Adam niet de moeite waard om te kijken en is een echo in de leegte. Het is een overdaad aan visuele spierballen en is de ravage niet te overzien, heeft het de neiging, het idee, van een Justice League achtig iets, maar komt het totaal niet in de buurt, heeft The Rock als acteur niets te bieden, lijkt Black Adam als film heel erg te leunen op heel veel leentje buur, heb ik zoiets van wat een gedoe allemaal, en rest mij na afloop de vraag wat je er mee moet.

Goed, wellicht dat iemand die van het genre houdt en een zorgeloos en hersenloos avondje wil hier van kan genieten. Maar dit biedt mij duidelijk te weinig en ik moet eerlijk zeggen dat ik er vier dagen later meer bitter weinig van weet.

Maandagmiddag zoals bijna gewoonlijk aan de slag met een film van het oorlogslijstje met deze Sea of Sand die in principe het verhaal vertelt van de SAS. En ook dit bleek, in navolging van meer van dit soort oudjes, toch een prima oorlogsfilm.

Het Britse front in Noord-Afrika stond in 1941 na de successen behaald door het Afrika-korps behoorlijk onder druk waarop men besloot groepen met specialisten op te richten die diep achter de vijandelijke linies onrust zouden veroorzaken, communicatie zouden verbreken en vooral de lange aanvoerlinies zouden saboteren. En zo ontstond de SAS die vooral de naam hadden bandieten, boeven en avonturiers te zijn en eigenlijk niet paste bij de Britse, fighting like a gentleman, mentaliteit. Desondanks werd het een succes met de organisatie zoals die nu is met een gerenommeerd en veelzijdig commandokorps. En daar zien we hier het grondbeginsel van met een groep soldaten opererend op eigen houtje ver achter de vijandelijke linies.

Fraai is het beeld van de uitgestrekte woestijn, neigt de toon vooral in het begin veelal naar het avontuurlijke, zoals we gewend zijn bij de oudere films uit het genre, is het meer dan goed en mooi gemaakt, toont het de gevaren van de woestijn, het stranden in het zand, de warmte, de uitgestrektheid en afstanden, pech en natuurlijk het treffen met de vijand vanuit de lucht of op de grond waarvan het lang niet altijd duidelijk is of het vriend of vijand is door het gebruiken van elkaars materiaal. Van de cast is voor mij vooral Richard Attenborough een erg bekende naam en is de opbouw naar de uiteindelijke acties en vlucht voor de vijand meer dan prima. De classificatie road movie klopt dan ook niet helemaal en er zijn meer die dat vinden.

Echt meten kan Sea of Sand zich net niet met de grotere klassiekers in het genre, maar als kleinschalige film over een kleiner hoofdstuk in de oorlog is het toch allemaal meer dan prima te noemen en krijgt het van mij een stevig cijfer.

Ik had nog even de tijd op zondagavond die na de verplichte klassieker meestal uitdraait op muziekje luisteren en een whiskey'tje, en hoe passend zou het zijn mijn hoofd eerst nog even te buigen over deze Hair. Het betreft natuurlijk een uitermate bekende naam en dan ook nog eens van Milos Forman. Het neemt natuurlijk niet weg dat het een musical is, maar goed, je kan er pas iets van vinden als je het gezien hebt.

En ik moet zeggen dat de link met Vietnam aangenaam en interessant te noemen is, net als de cast met Williams, D'Angelo en de immer moeilijk kijkende John Savage. Ook al is het al een paar jaar na Amerikaanse terugtrekking uit de Vietnam-oorlog, het idee van de langharigen, vandaar natuurlijk Hair, met hun ietwat wazige leefstijl en cultuur en verzet tegen de oorlog in Vietnam en het keurslijf mag er best zijn. Dit wordt prima kracht bijgezet door goede swingende nummers met Aquarius van 5th Dimension als één van de bekendste.

Maar ja, het blijft musical, en de prima nummers en ongetwijfeld goede choreografie tenspijt heb ik er niets mee. Desondanks ademt het een goede en sterke sfeer uit, zijn er zowaar acteurs gecast die best wel redelijk kunnen zingen en zet de goed bedoelde actie op het einde toch wel aan tot denken. Protest is leuk, protest is goed, maar lijkt toch slechts echt te werken wanneer iedereen de hakken in het zand zet want anders draait een ander er voor om met zijn leven als de te verliezen inzet terwijl hij net zo goed niet wil. Treur je niet om de ene dan wel om de andere. Zoals gezegd zal musical nooit mijn dingen desondanks wel een voldoende.