Log

Zondagochtend kwam deze Prancer op de radar als onderdeel van de stapel kerstfilms waar ik deze een tijdje terug al eens op de gok had meegenomen bij de kringloop. Gewoon maar eens even proberen of het nu voor kinderen is of niet, en op zich bleek deze film, ondanks enkele minpunten, nog wel de meest redelijke film te zijn van het lijstje kerstfilms.

Het verhaal is uitermate simpel rond Jessica die als enige zo'n beetje nog in kerstman gelooft en voorvechter is van het kerstgevoel. De rest heeft het er niet zo op of wordt overmand door andere sores zo is papa, typische rol van brombeer Sam Elliott, ook niet bepaald het zonnetje in huis wat goed voor te stellen is vanwege relationele en financiële problemen. Iets dat ook weer bepaalde gevolgen voor Jessica heeft, is dat daarna nogal de zoetzappige kant op lijkt te gaan met de vondst van een gewond rendier, de gedachte dat dit één van de kerstman is de bijna vanzelfsprekende taak om voor het dier te zorgen.

Zoals reeds gezegd is het wel wat zoetsappig, en wordt er niet bijster goed geacteerd, is het natuurlijk allemaal een beetje gedateerd, is het ook nog eens traag en best wel lang voor een film met een dergelijke inhoud. Maar zo halverwege slaat het geheel toch om naar iets met een beetje meer inhoud en gewicht. Want er hangt meer in de weegschaal zoals dat ze weg moet naar familie, of dat het dier haar redt, en de omslag van de andere mensen die zien dat het belangrijk voor haar is en meewerken. Want ja kerst draait onderandere om naastenliefde. Andermaal; zoetsappige natuurlijk maar voor een dergelijke film werkt het idee. En zodoende slaagt deze Prancer in zijn opzet en is een meer dan acceptabele kerstfilm te noemen

Zaterdagavond bracht de film Roma die maar al te bekend is qua titel en in de prijzen viel bij de Oscars enkele jaren terug. En nu kwam een kijkbeurt er eindelijk van via Netflix, toch werd dit bij lange na niet wat ik ervan gehoopt had en vond ik het een zware zit.

Het beeld is duidelijk rond een specifiek gezin in het Mexico City van de jaren '50 met regelmatig de focus op dienstbode Cleo. Mooi is de fraaie stijl met heel wat sterke cinematografische momenten, is het zwart wit prachtig zoals altijd waar een collega zich enkele weken terug nog verbijsterd afvroeg waarom men nog zwart wit films maakt want met kleur zie je zoveel meer diepte, hij kan er niets aan doen hij weet niet beter waar hij zelf altijd voor dingen zit die hij Halmark films noemt. Een caleidoscopisch beeld is wat wij zien in Roma rond liefde en leed, geluk en rampspoed, drama maar ook plezier en een stukje ellende en onderdrukking. Veel om in te nemen zou je zeggen, en ook veel wat goed is zou je dan denken...

Toch is het niet bepaald de zon die schijnt bij deze Roma want het is allemaal trager dan traag, ik heb werkelijk geen moment iets met welk karakter dan ook, duurt het allemaal veel en veel te lang en zegt het mij eigenlijk helemaal niets. En dat is jammer waar de regisseur ongetwijfeld een goed idee had en dit ook uit wilde voeren. Bijvoorbeeld dat Cleo de spil is van het gezin en deze bij elkaar houdt, of anders juist de aanklacht dat ze de spil van het gezin is maar wel op de achtergrond moet blijven want het is maar de dienstmeid. Afijn, zoals inmiddels duidelijk mag zijn was dit niet bepaald my cup of tea en had ik hier toch iets meer of anders van verwacht. Maar helaas kan niet alles raak zijn dus snel op naar de volgende....

De derde titel van de kerstfilm stapel die op zaterdagmiddag aan de beurt was betrof deze Bad Santa die mij enkele weken terug nog aangeraden werd als erg leuk. Ik had de film perse al die jaren redelijk ontweken omdat het mij niet echt aansprak en dat gevoel klopte achteraf wel waar dit mij niet echt kon bekoren.

Het verhaal mag duidelijk zijn met recidivist en kruimeldief Willie die het met zijn partner vooral moet hebben van de jaarlijkse kraak rond de feestdagen. De rol als kerstman en elf is in die zin niet meer dan een dekmantel en het moet gezegd dat dit best leuk bedacht is maar of dat nu verder ergens heen gaat is de vraag. Want het beeld rond Willie is toch vooral die van een vicieuze cirkel, uiteraard is dit wel als opbouw bedoeld voor een verandering verderop in de film maar dit laat wel ontzettend lang op zich wachten en eerlijk gezegd zie ik heel weinig leuke humor in de film.

Behoorlijke pleister op de wonde is de mooie Lauren Graham en verder heeft de uiterst cynische Willie zo zijn momenten wanneer hij met kinderen op schoot zit. Kantelpunt is natuurlijk het jongetje Thurman die het nodige in Willie losmaakt maar zoals al de conclusie was duurt het wel erg lang voordat Willie eindelijk een beetje in de spiegel kijkt en geweten kweekt. Verder wil het voor mij niet bepaald met deze film waar Willie geen karakter is om sympathie voor te krijgen, Sue niet weet wat ze doet verknipt als ze is dus daar heb je ook niets mee, en Bernie Mac is negen van de tien keer een ergernis om naar te kijken.

Het idee is ongetwijfeld dat je zwelgt en mee gaat in de badness en vet aangezette slechtheid, of in ieder geval de humor ervan inziet, net als het betreft rond het karakter Bloom in Nightcrawler waar ik ook veel moeite mee had. Afijn, not my cup of tea.

Na het diner op tweede kerstdag aan de slag met deze Knives out 3 die kon rekenen op de nodige interesse aangezien de eerste twee films ook meer dan een goed bevallen waren. Dus kom maar op met een nieuw Benoit Blanc mysterie.

Toch is het wel even zoeken waar we een behoorlijk lang intro krijgen rond Father Jud als nieuweling binnen de kerkelijke gemeenschap onder leiding van Father Wicks. En uiteraard is het een algaartje van bijzondere karakters plus de nogal aparte methode van Wicks wat uitgroeid tot een dode waarin iedereen het eigenlijk wel gedaan kan hebben. En ik moet zeggen het duurt best lang voordat Blanc eindelijk ten toneel verschijnt, maar wanneer hij dat dan doet is het business as usual met de kleurrijke detective die als een echte Poirot de tijd neemt om alles en iedereen te observeren en doorgronden.

En dit mond andermaal uit in een meer dan kostelijke film, met lekker veel humor en geweldige woordgrapjes met betrekking tot het geloof zoals de opmerking van Blanc tegen Father Jud dat ze de dader gaan 'nailen'. Kostelijk ook Glenn Close als stresskip zuster Martha die om het minste of geringste in de gordijnen hangt, zijn er zat andere karakters zoals het buitenechtelijke kind, de schrijver met writersblock of de dokter met de zucht naar de fles. Maar uiteraard blijkt Father Wicks zelf nog wel het meest bijzonder met zijn aanpak richting zijn gemeente. Het creëert zoals gewoonlijk een prima verhaal waarin iedereen het gedaan kan hebben en als verdachte beschouwd kan worden.

Dit alles wordt verder vormgegeven door een prima cast waar ieder lekker zijn gang gaat waar wellicht de speelduur en het nogal lange intro als enige echte minpunten genoemd kan worden. Tot de buitencategorie behoort dit deel of deze film niet waar de eerste nog wel naar het bovengemiddelde gaat. Dit deel is wat dat betreft vooral leuk en vermakelijk.

Tweede kerstdag verder met de kerstfilms en dat werd deze middag National Lampoon's Christmas Vacation. En alweer een comedy, en alweer iemand, net als Bill Murray, waar ik niet bepaald fan van ben in de vorm van Chevy Chase. Maar goed, let's try waar ik deze ook ooit al eens eerder gezien had.

En het is van meet af aan raak met Clark die eigenlijk louter irritant is, het praat en het lult aan één stuk door zonder dat er iets zinnigs uitkomt, het maakt aldoor verkeerde en foute beslissingen, en anders heeft hij wel pech of wordt het veroorzaakt door zijn schoonfamilie. Het is een ongemakkelijk en treurig soort humor waar je kennelijk van moet houden, en het is mijn ding niet op wat kleine momentjes na. Zo is de mega size kerstboom wel weer geinig wat herkenbaar is voor mij en mijn vader waar wij ook altijd een veel te grote boom haalden waar eerst een stuk af moest voordat hij in de huis paste. Maar afijn, terug naar de humor waar ik het vooral sneu vind dat de verlichting het niet doet na zoveel werk. Grappig dan wel weer wanneer het brand de humor met de elektriciteitsmeter en de kernenergie.

Opvallend trouwens de jonge Juliette Lewis en Johnny Galecki die ik niet voor de laatste keer zal tegenkomen in een kerstfilm dit weekend. Wanneer het niet erger kan duikt cousin Eddy ook nog op die garant staat voor veel ellende. Vervolgens bouwt het geheel zich dan toch nog op naar een redelijke finale met de kerstboom, de kat en het rioolgas om vervolgens weer totaal te ontsporen met de kidnapping en politie inval. Het maakt van National Lampoon's Christmas Vacation een film die in die zin alle kanten opschiet, regelmatig over de top is en zelden echt grappig. Daarom geen voldoende net als de eerste National Lampoon's film uit 1983.

Eerste kerstdag na het diner aan de slag met deze Threads die al heel lang op het verlanglijstje stond en ik aangeschaft had van mijn kerstbonus samen met nog wat films. Hoewel de verwachtingen redelijk hoog waren rond dit dystopische beeld wist ik niet helemaal wat te verwachten van deze jaren '80 productie. Toch stelde Threads allerminst teleur.

Jaren '80 of niet met als onderwerp natuurlijk het midden-oosten en de Koude oorlog misstaat het concept nog steeds niet in is er altijd wel enige vorm van relevantie. De aanloop is wellicht een beetje aan de lange kant met de beide families maar is niettemin voorstelbaar als zijnde het normale leven waar we leven en of opgroeien met berichtgeving en dreiging. Ikzelf woon hooguit 20 km van een militair vliegveld dus al met al zou ik er al warmpjes bij zitten mocht er een tactisch wapen ingezet worden. En zo was er ook nog een brief met advies wat in huis te hebben in het geval van dreiging, stroomuitval of wat voor vorm aan infrastructuur instorting. Water, batterijen, lang houdbaar voedsel, de hele rimram om het zomaar te zeggen. En dat beeld zien we ook in Threads waar de media wel een stuk bepalender nog is, en de mens een stuk afhankelijker is dan nu het geval rondom het nieuws. Zo zal ook ongeveer de berichtgeving rond de cubacrisis gegaan zijn, een heel verschil natuurlijk vergeleken met nu waar de helft van het nieuws al niet eens meer wordt geloofd. Maar goed, terug naar de film...

Een gedateerd beeld lees ik dan waar ik toch vooral alleen maar realiteit zie met hamsteren, prijzen die omhoog schieten, onrustbarende berichtgeving, wapengekletter, mensen die al op de vlucht slaan en vervolgens rellen. En dan te bedenken dat de mens van tegenwoordig al een rel begon toen hij zich aan een 'avondklokje' moest houden een paar jaar terug laat staan dat de apocalyps voor de deur staat. Andermaal terug naar de film waar het gezegd moet worden dat de film zich traag maar vooral ook aangenaam opbouwt met een behoorlijke prikkel wanneer het alarm uiteindelijk gaat en het einde der tijden zich inluidt heeft het geheel toch een bijzondere prikkel. Want het is weliswaar 'klein' opgenomen, het is bescheiden, geen grote decors en sets of talloze figuranten, met slechts een budget van 400.000 pond, desalniettemin mist het geheel zijn uitwerking niet. Je zult daar toch staan midden in de straat en zo'n paddenstoel-achtige wolk zien...

Echter blijft het hier niet bij waar we getuige zijn van een soort van nucleaire winter, waar ik overigens geen weet had van het weer, dat deze zo drastisch om zal slaan. Het beeld vervolgt zich met verkoolde en brandende lijken, een totaal ingestorte infrastructuur, mensen levend in ruïnes, overlopen ziekenhuis, epidemieën en ziektes vanwege straling en fallout grijpen om zich ...het is alleszins en naargeestige en deprimerend toekomstbeeld die vooral rond de Cuba crisis erg dichtbij geweest is en ongetwijfeld nog wel een paar keer zonder dat wij dat weten. Zoals we zien in Dr. Strangelove of het recenter A House of Dynamite hoeft er maar een vergissing te zijn, of een gek met de vinger op de knop die het einde van de wereld in kan luiden zoals wij dat kennen. En zoals de titel luidt in de vorm van Threads is het een keten van gebeurtenissen die leidt tot dergelijke zaken. Van vergissing naar incident, van actie naar reactie, van ingrijpen naar conflict, stap na stap tot een onvermijdelijke catastrofe.

Threads kan met zijn meer dan 40-jarige leeftijd best wel een beetje oubollig genoemd worden, en natuurlijk is er veel veranderd de laatste jaren, maar de dreiging en het gevolg zoals we die zien in deze film is nog steeds niet veranderd. Vermoedelijk heeft de film in de jaren '80 heel wat losgemaakt en is hedendaags nog steeds relevant en doet er daarom nog steeds toe. Daarom een sterke film, een interessante toevoeging voor mijn collectie en kan deze met zekerheid een herkijk op termijn genoemd worden.

Tijdens kerst net als vorig jaar ook nog maar even aan de slag met een aantal kerstfilms te beginnen met Bill Murray en zijn uitvoering van Scrooged die ik wel al eens eerder zag. En ik kan me inbeelden dat ik het toen wel een leuke film vond, maar deze komedie schiet tegenwoordig toch wel heel erg te kort.

Waar dit door komt is vrij simpel te duiden en is in de opening al iets dat veelvuldig voorkomt, namelijk de Bill Murray Show die eerder flauw is dan grappig en naar de maatstaven van een tiran, zoals we Ebenezer Scrooge kennen, ook nog eens slecht scoort want daarin is zijn gedrag ook vooral flauw en irritant, en niet streng. De opening valt zogezegd ook niet mee waar ik Bill Murray meestal niet heel grappig vind maar de mooie Karen Allen gelukkig een aardige pleister op de wonde is.

Maar gelukkig zit er een redelijke verbetering in het geheel wanneer Frank met de kerstgeesten wordt geconfronteerd wordt en ze hem meenemen naar verleden, heden en toekomst. Zowaar zijn het momenten, wanneer Bill Murray tegengewicht heeft van een tegenspeler, dat hij enigszins te pruimen is. Sowieso is de humor dan ook wel iets beter. Buiten dat is het grappig om Bobcat Goldthwait te zien in een rol buiten The Police Academy. Moraal van het verhaal blijft wel interessant, namelijk in de vorm van asociatie. Hoe is men opgegroeid met kerst, wat voor gewicht wordt er aan gehangen qua gezelligheid en beleving, of zijn er vroeger vervelende dingen in die tijd gebeurd. Ook in mijn omgeving is het opvallend hoeveel mensen daar last van hebben.

Afijn, ondanks de verbetering en de kerstgedachte geen voldoende wat dat betreft.

Na enkele jaren terug me op kerstavond prima vermaakt te hebben met het eerste deel had ik dan ook geen moeite om kerstavond deel 2 aan te slingeren. En aanvankelijk was ik wel enthousiast over een tweede deel waar ik het eerste erg goed kan waarderen, toch blijkt het dan wel weer erg moeilijk om zo'n vervolg een goede draai te geven.

Want ja, wat moet je eigenlijk bedenken voor zo'n tweede deel wat al niet bedacht is voor het eerste? En zo begint deel 2 eigenlijk niet anders dan de eerste met een beeld van het falende gezin waar Hutch in ieder geval zijn oude professie weer heeft opgepakt. Zoals duidelijk gaat het bergafwaarts met het gezin waarop men besluit op vakantie te gaan op een plek vol herinneringen voor Hutch, maar uiteraard is niets wat het lijkt en zijn problemen voor Hutchie praktisch onvermijdelijk. Toch is het allemaal verre van goed waar vooral de tweede vechtpartij aan de lamme kant is met het Saints Go Marching In melodietje. De makers willen kennelijk anders en komen ook met een nieuwe aanpak, veel meer de luchtige en humoristische kant op, toch werkt het voor mij niet en is het een zwakke afspiegeling van het ontzettend goede eerste deel.

Maar gelukkig zit er halverwege toch wat verbetering in waar Colin Hanks wel een goede verschijning is als de harde sheriff, jammer dat er niet meer verhaal om hem gecreëerd wordt want Wyat Martin is niet heel interessant. Kingpin Lendina is dan alweer een stukje beter, overigens neergezet door de haast onherkenbare Sharon Stone, dat die ook nog acteert. En ach, wanneer Hutch, zijn broer en vader andermaal de handen in één geslagen hebben om het gespuis wat manier te leren in een pretpark dat nagenoeg geleveld wordt is dat toch wel weer leuk en vermakelijk. En zo blijkt Nobody 2 naar een prima en gewelddadige climax toe te werken, toch zijn daar helaas ook weer enkele flauwe momenten aanwezig.

En zo blijkt deel 2 verre van het niveau te blijven wat we gewend zijn van de eerste film maar is het vanwege de explosieve actie toch best nog wel vermakelijk te noemen.

Na de herkijk van oorlogsdocumentaire Restrepo mijzelf gisteravond nog even aan wat kolder gezet in de vorm van deze Jackass 2,5. Want zo'n kans kon ik niet laten liggen waar ik toch altijd genoot van de serie en ook van de eerste twee films.

Maar na 4 tot 5 grappen van de heren Jackass is het wel duidelijk dat hun beste tijd achter hun ligt. Gemakkelijk zal het niet zijn om weer een dergelijke film te maken aangezien het toch altijd moeilijk zal zijn om jezelf weer te overtreffen, weer iets nieuws te bedenken en het publiek andermaal te prikkelen. Iets wat dan eigenlijk ook niet lukt met deze film waar er maar enkele momenten zijn die leuk genoemd kunnen worden en de rest simpelweg flauw of bizar zoals de rare stam in India.

Zo is het gebeuren op de golfbaan wel goed waar de medegolvers leuk meedoen om Weeman en Pontius te raken, is het spijkerbed met de cobra's nog wel redelijk en en doet de mini Motorcycle madness in de supermarkt denken aan stunts van weleer. Maar het blijft een punt dat het meeste toch smakeloos is, niet grappig, of zelfs een voorproefje op Viva la Bam die ook gewoon niet leuk was. Spike Jones is ook weer van de partij wat maar een ding in kan houden en dat zijn de bejaarden, ook weer iets wat ik niet kan waarderen en dat ook al niet deed in de vorige films.

Puntje met paaltje is het een herhaling van zetten met happende beesten, poep en pies en verschillende leden in de blote kont. Had ik dan iets anders verwacht? Nee, want dit is wel ongeveer het niveau maar dit was toch gewoon niet leuk en daarom geen voldoende.

Zondag klassiekeravond bracht deze The Sicilian op de gok meegenomen bij de kringloop. Want ansich klinkt de titel lekker, is de cast redelijk en klinken namen als Cimeno als regisseur en Puzo als schrijver van het origineel ook als een klok. Maar helaas biedt het geen garantie op een goede film...

Opzich lijkt The Sicilian eenmaal draaiende niet heel gek met fraaie locaties, prachtige natuur, een heerlijke stijl en sfeer, is de setting en onrust tussen Italië en Sicilië best interessant te noemen en ontwikkelt het zichzelf ook nog tot een soort van verzet/oorlogsverhaal. Zo is de opening met de twee mannen en hun mislukte Robin Hood achtige graan diefstal ook niet gek met de ontwikkeling van het karakter Salvatore als logisch gevolg. En in die zin zit er absoluut een poging tot stijl en gevoel in de film met passende tradities en muziek van die tijd.

Maar daar is het dan ook wel meegezegd waar The Sicilian vooral blijft bij een poging. Want interessant wil het na de opening geen moment worden, verzand de film in heel veel bla bla en randzaken, en is er ook nog sprake van matig acteerwerk waar Lambert al niet de beste is maar Barbara Sukowa de kroon spant als hertogin en behalve een vreselijk karakter ook nog eens een ergernis is qua acteren. Het maakt The Sicilian er al met al niet gemakkelijker op waar ik dan puntje bij paaltje ook niet anders kan dan een onvoldoende geven. Matige film

I have the powerrrrr!!!

Na Xtro de laptop andermaal aangeslingerd dit keer voor Masters of the Universe die ik toch wel een keer moest zien. Want opgegroeid in het tijdperk van tekenfilms als Gijoe, Mask, Transformers en ThunderCats was daar ook zeker Masters of the Universe met held He-Man. Sterker nog, om iemand af te bluffen op het schoolplein vergeleek ik mezelf ooit met He-Man toch was het enige wat diegene deed in lachen uitbarsten. Het zet je te denken, waarop ik ook moet zeggen dat ik geen referentiekader meer heb om dit te vergelijken want het is lang geleden.

Maar fijn, Eternia dus waar de tering is uitgebroken en Skeletor, nee niet Kees van Wonderen, de macht probeert te grijpen. Hoe en wie en wat, ik snap er eigenlijk zo snel geen jota van waar het geheel weinig intro krijgt en He-Man samen met twee kameraden zich op aarde terugvindt waar dan vervolgens ook snel de tering uitbreekt vanwege één of andere kosmische sleutel. Ach, het zal met die toeter die je ook als synthesizer kan gebruiken waar deze Star Wars meets Conan the Barbarian kruising het toch gewoon vooral moet hebben van zijn vette karakters, bizarre verschijningen, behoorlijke cast, vele actie en het nodige aan spektakel.

En eigenlijk doet Masters of the Universe in mijn ogen weinig verkeerd hoewel het begin nogal van de hak op de tak is, Gwildor regelmatig aan de vervelende kant is en dat accent van Lundgren vaak niet om aan te horen is. Maar buiten dat is Masters of the Universe toch uitermate leuk met een onwijs lekkere Chelsea Field en Courtney Cox jong maar ook lang niet verkeerd, is het allemaal met zorg gemaakt, heeft het goede bad guys, zien de special effects er ook best wel goed uit voor die tijd, het is speervol te noemen, verveelt mij geen moment, en pakt mij alleszins als fijne jaren '80 product waar Lundgren fysiek geknipt is voor zijn rol.

Waar ik ook hier het ergste vreesde net als Xtro blijkt Masters of the Universe mij toch meer dan te bevallen en verbaas ik me over het budget van maarliefst 22 miljoen. Dat is toch best wel veel of niet? Een vervolg had er best kunnen komen maar kennelijk flopte de film nogal in de bios. Ik ben in ieder geval dit kostelijk jaren '80 product erg goed gezind. 4 sterren.

En nog maar even griezelen met deze Xtro die ik ooit op het spoor kwam doormiddel van een lijstje in Engeland verboden films vanwege bepaalde scènes. En zo ontstond de interesse voor onderandere deze Xtro waar ik voorbaat al niet veel van verwachte maar gewoon nieuwsgierig naar was mede van de bekende scène met de bevalling.

Maar goed, draaien met die handel waar al snel het één en ander plaats vind met een verdwijning en niet veel later een raar schepsel dat het Engelse platteland onveilig maakt met meteen al het nodige aan horror, cult en Gore. Bijzonder is het wezen in het bos waar de auto voor stopt alleszins waarop het niet lang wachten is op de beruchte scene met de blondine als lijdend voorwerp en ook dat is weer op zijn zachts gezegd erg bijzonder. Het zou zo maar kunnen dat Jim Carrey daar een idee opgedaan heeft voor Ace Ventura When Nature Calls. De film ontwikkelt zich daarna vrij snel in een The Bodysnatchers-achtig idee met de terugkeer van Sam en is het filmdebuut van Maryam D'Abo nog wel iets om bij stil te staan want wat een zalige vrouw is dat toch.

Met Xtro wil het snel daarna niet zo heel erg meer vlotten waar het al geen topper was maar de ontwikkelingen rond de jonge Tony totaal niet leuk of interessant zijn. Sterker, het geheel gaat daarna een totaal verkeerde kant op waar ik zeker nog op Gore, smerigheid, dood en verminking zat te wachten maar opeens geconfronteerd wordt met dwergen, speelgoedsoldaten, tanks en weet wat meer waar die oude tang zichzelf moet verraden door nog een bonbon te pakken. Flauw hoor. In die zin ontspoort de film totaal van een fijne Gore en gruwel show naar iets heel erg flauws en onsamenhangend. Het is rommelig en de vibe die de film in het begin had is het in de speelgoed fase helemaal kwijt.

Zo slecht als ik verwacht had bleek Xtro uiteindelijk niet eens te zijn maar door het rommelige einde dat naar mijn gevoel echt afdwaalt toch een beetje teleurstellend en geen voldoende.

'It's "motherfucker, motherfucker" all the time, it's considered in our culture a very bad thing to fuck your own mother.'
'In ours, too. Uh... in ours, too.'

Volgende stap zaterdagmiddag was deze War Machine waar ik verder weinig van wist behalve de sterke cast. De vrees vanwege de genre duiding oorlog en komedie was toch wel een soort van Monuments Men of of zoiets als The Man who stare at goats tegen te komen, wat beide simpelweg mislukkingen zijn. Maar behalve gewoon proberen zit er toch weinig anders op...

Afijn, men nemen het karakter Glenn McMahon, gebaseerd op Stanley McChrystal en zijn staf, die met de heilige en onmogelijke taak opgezadeld wordt om de oorlog in Afghanistan te winnen. Opvallend de behoorlijke cast met Pitt, Kingsley en Hall. Wat we vervolgens in schertsende wijze zien is de aanpak van het falende beleid, de te slechten barrières tussen aanwezige landen en strijdmachten, een verbeterde poging tot samenwerking, verbeterde communicatie en niet in de laatste plaats een betere connectie met het land en gevoel voor de cultuur. En opzich zit daar wel een fijn stuk zelfspot in verpakt zoals de discussie rond het woord motherfucker en toont het op spottende wijze het probleem van Amerika in de dop. Want Amerika neemt Amerika mee, met al zijn shit en gewoontes en wat of life, iets dat ook in Vietnam gebeurde en deel werd van de ondergang, geen kennis of feeling of toenadering tot de mensen aldaar en hun cultuur.

Interessant zou je zeggen, maar vervolgens wordt er niets mee gedaan in een film die overheerst wordt door oninteressante politiek en gepraat. Het idee van de aanklacht is er wel degelijk maar dit omzetten in daadwerkelijk leuke humor wil totaal niet. Dan duurt de film ook nog eens veel te lang waarop ik de film ver voor het einde al lang heb opgegeven en de afloop me gestolen kan worden. Ik vreesde het ergste toen ik het stemgemiddelde zag en vreesde voor een The Man Who stare at goats of Monuments Men en dat kwam wel behoorlijk uit waar alleen Antony Michael Hall nog een beetje blijft hangen als heethoofd generaal. Verder is het vooral snel op naar de volgende film.

Zaterdag even een beetje uitkateren van een avondje met collega's en dat leende zich uitstekend voor een filmmarathon. En daarbij viel de keus voor de eerste film op deze Late Night with the devil mede mogelijk gemaakt door Netflix. En deze horror prent beviel toch meer dan prima.

Bijzonder en interessant is het intro met de stem van Michael Ironside die beknopt vertelt wat er allemaal vooraf ging rond talkshowhost Jack Delroy rond lief en leed en de strijd voor meer kijkcijfers. En op de avond van Halloween heeft men iets bijzonders bedacht waar Dastmalchian sowieso al een opvallende verschijning is en zijn rol uitermate goed verkoopt en het geheel als talkshow meer dan prima wordt opgebouwd met de gebruikelijke grapjes en een brave sidekick. Het is wachten op meer waar Christou al een interessant opwarmertje is, het geheel een eigenaardige prikkel heeft en het natuurlijk de vraag is of het allemaal nep is of niet. De aanwezigheid van de cynische Carmichael is de volgende stap waar men toch op fraaie wijze blijft balanceren tussen wat mogelijk is en wat eventueel bedrog is.

Maar natuurlijk gaat het verder, heel veel verder met de volgende gast in de vorm van Lilly, het is de vraag wat er allemaal gebeurt met de reeds eerder afgevoerde Christou die plotseling erg slecht op zijn gemak was en iemand die groeps hypnose uit kan voeren. Met de nieuwe bezetting op het toneel daalt de temperatuur steeds verder waar de scepticus aan de kooi blijft rammelen en men een demonstratie uitvoert met Lilly, iets dat velen niet in de koude kleren gaat zitten. Toch blijft er die schaduwkant van wat echt is of nep ookal krijgt de echtheid steeds meer overtuiging en heeft de film nog steeds die onwijs sterke prikkel. De opbouw richting het einde is duidelijk waar kijkcijfers er gaan komen maar het juist de vraag is tegen welke prijs, en wat een kostelijke chaos eindigt deze Late Night with the Devil in. Waar het nog even een beetje gissen is naar de uitleg van het einde waar Jack de tol betaald, of duidelijk wordt, van één of andere faustianse deal.

Het maakt Late Night with the devil tot een uitermate interessante film en horror met een goed plot als het hem mij vraagt en deze heb ik zeker niet voor de laatste keer gezien. Een 4 voor nu.

En de volgende blu-ray deze donderdagavond betrof ook Asian martial arts in de vorm van deze Three Kingdoms waar ik las dat veel mensen nogal enthousiast waren over de verfilming van dit specifieke verhaal. Want kennelijk schijnt dit nogal iets te zijn, maar dat is helaas kennis die ik niet bezit, dus net als Ong Bak 2 ging ik er weer vrij blanco in.

En andermaal hebben we Andy Lau bijgestaan door mooi pluspunt Maggie Q waar de persoonlijkere gevechten van de vorige film grotendeels zijn ingeruild voor grote slagvelden. En net als de vorige film liegt het spektakel er niet om, is er zat actie en ziet het er visueel uit om door een ringetje te halen en wordt er op zich prima geacteerd.

Maar verder...? Het verhaal is geen touw aan vast te knopen, het is rommelig, heel erg rommelig zelfs, is de soundtrack op het teenkrommend melodramatisch af, voeg de montage in de gevechten met het versnellen en vertragen niets toe en is eigenlijk alleen maar irritant, is een sprong van 25 jaar in het leven van het hoofdkarakter wel heel groot, maar kon het me vooral totaal niet boeien en had ik verschrikkelijk veel moeite om film uitkijken. Eindresultaat is hetzelfde als Ong Bak 2, visueel best oké maar als verhaal veel, en veel te mager. Geen voldoende.

Donderdagavond nog even snel twee films van de kringloop Blu Ray stapel om te beginnen met deze Ong Bak 2 waar ik vrij blanco instapte en zodoende weinig kennis had van een eerste deel of achtergrond.

En zonder een mega comment te schrijven of gigantisch de diepte in te gaan is het wel duidelijk wat de inzet is van een dergelijke film met de gebruikelijke ingrediënten van het hoofdkarakter dat soort van uit de dood opstaat voor een bepaalde ontwikkeling om een bloedvete uit te vechten en an passant nog even veroveraar worden. Weinig nieuws of opzienbarends wat dat betreft binnen een verhaal dat we in die zin al veel vaker gezien hebben en uiteindelijk ook wel veel beter uitgevoerd zagen worden dan deze Ong Bak 2.

Heel slecht is het allemaal niet want het lijkt wel een product waar met zorg aangewerkt is ondanks het niet bijzonder grote budget van 8 miljoen. Verder draait het geheel natuurlijk om de actie en dat is er meer dan genoeg in de vorm van spectaculaire vechtpartijen en kan het op dat vlak best wel een visueel spektakel genoemd worden. En een liefhebber van dit genre zal hier ongetwijfeld lekker op gaan, maar helaas kon het mij maar matig tot niet boeien en is de film vooral een statistiek op mijn MovieMeter account. Een voldoende krijgt het geheel dan ook niet ondanks de goede actie en het visuele vlak want als totaal is dit toch gewoon veel te mager..

Maandag tenslotte nog even bezig met deze Kon-Tiki die ik als blu-ray tegen was gekomen bij de kringloop en simpelweg dacht gewoon maar eens proberen. En ach, met een beetje good will is het best een redelijke film ook al was het niet heel erg aan mij besteed.

Een opzienbarend verhaal is het op zijn minst rond de plannen en uiteindelijke uitvoering van antropoloog Thor Heyerdahl die kost wat kost zijn theorie wil bewijzen rond de oorsprong van de Polynesische bevolking. En ondanks afkeuring, tegenwerking en smeekbeden niet te gaan zet hij samen met vier reisgenoten koers met een vlot van balsahout gelijk aan een incamodel van 1500 jaar eerder met alle gevaren van dien op een reis van duizenden kilometers lang, 8000 om precies te zijn. Een voorbode voor heel wat avontuur zou je zeggen, plus dat het er allemaal adembenemend mooi uit ziet en dan met name de natuur.

Maar buiten dat wil het niet zo met deze film, vind ik de opening rommelig, maar mis ik ook een beetje diepgang, en lijkt het allemaal nogal gemakkelijk te gaan dat hij die reis bedenkt, onderneemt en de uiteindelijke problemen onderweg. Het is allemaal een beetje braaf naar mijn gevoel met Thor zelf als het grootste 'blije ei', net alsof dit een Disney Plus film is ofzo. Gelukkig gebeuren er uiteindelijk wel een paar dingen zoals het incident met de haaien en zenuwpees Herman waar het vragen is om problemen hoe hij op de rand van dat vlot rondloopt. Maar voor mijn gevoel is het allemaal veel te weinig om echt indruk te maken en komt de film zoals reeds gezegd te braaf en gemakkelijk over. Een voldoende zit er wel in maar daar is het dan ook mee gezegd.

Maandagmiddag zin in iets bijzonders en aparts, vooral omdat het weekend niet bepaald in teken stond van films die mij goed waren bevallen. En na lang nadenken kwam ik uit bij deze Possession die ik vooral kende vanwege die ene bijzondere scène en al eens onderzocht had wat voor film dit was waarop mijn interesse voor deze psychologische horror film alleen maar groter was geworden. Dus vort met de geit op één of andere site want het valt niet mee om deze ergens op streaming te traperen of te vinden op dvd.

En het is toch wel typerend hoe we meteen als een soort van voyeur in een verhitte discussie tussen Mark en Anna vallen over het wel en wee van hun relatie en Anna die niet bepaald zat te wachten op de terugkeer van een zakenreis. Opvallend is daarna het sfeertje en de momenten dat de twee het kennelijk, ongemakkelijk en moeilijk dat het gaat, toch weer proberen. Het is op het ongemakkelijk af in combinatie met een grauwe en trieste sfeer als Mark volledig het pad kwijt lijkt te zijn na de definitieve split om zich vervolgens weer te hervinden en zich volledig op Anna te storten en haar 'secret life'.

En waar Mark tot 'great lengths' gaat om het mysterie te ontrafelen met het inhuren van een prive detective en een confrontatie met Heinrich, valt toch ook de maniakale blik en bijna psychotische dwangmatigheid van Mark op waar het psychologische deel van de film nog breder getrokken kan worden dan waar de film uiteindelijk heen gaat. Want ook dat is een element binnen een film die bij tijd en wijlen ronduit naargeestig is en ook nog eens een sterke soundtrack heeft. Maar daar blijft het niet bij met een film die zich blijft ontwikkelen en waar de rare momenten en gebeurtenissen zich op blijven stapelen en Adjani behalve een prachtige vrouw ook nog eens een uitstekend actrice blijkt te zijn. Neem de momenten dat ze opeens lijkt te veranderen zoals na het ontwijken van de vrachtwagen, of bij het Christusbeeld, of de miskraam in de metrogang, vooral de laatste scène is ronduit bizar en briljant en iets dat niet in de koude kleren gaat zitten.

De scène die ik vooraf kende valt eigenlijk bijna in het niet bij de rest van de film waar vooral Heinz Bennent met zijn maniertjes en overacting als Heinrich het enige echte minpunt is waar Sam Neill ook nog wel eens wat overdrijft maar gelukkig niet zoals Heinrich. De uitleg buiten beschouwing gelaten, niet verwacht dat het daar heen zou gaan, is dit een ronduit fascinerende en mysterieuze film die van begin tot het einde onder de huid kruipt. Daarom voor nu vier sterren voor de ze e buitengewone film waar ik inmiddels heel langzaam begin te twijfelen of ik dit toch al niet eens eerder gezien heb... prachtige filmposter trouwens.

Zaterdagmiddag even een luiemiddag en deze Joker 2 ingestart op Netflix. Dat de film geen schim was van de goede eerste was inmiddels wel duidelijk want Phillips is op zijn zachtst gezegd toch een bijzondere weg in geslagen met deze film. By the way kan ik het niet laten om toch nog even te benadrukken dat er dus toch een deel 2 is gekomen waar veel mensen vasthielden aan het 'stand alone' idee, iets dat dus geen waarde heeft als het geld oplevert en een succes is.

Maar afijn, Fleck in de bak dus waar de film eigenlijk naadloos aansluit op de eerste die ook eindigde in de gevangenis of inrichting. Apart overigens de tekenfilm-achtige opening, iets dat verder niet heel erg is, waarop de film zich toch in de vertrouwde sombere, rauwe en trieste vorm ontvouwt met niet veel later de ontmoeting met Lee. Duidelijk is dat men de drama kant opgaat en eerlijk gezegd is er tot op dat moment eigenlijk weinig mis met de film. Phoenix doet zijn ding, Gaga zal me een worst zijn en is er natuurlijk alleen maar voor het zingen, en verder valt Brendan Gleeson vooral op als gemene cipier. En aanvankelijk is het idee van Fleck die langzaam weer tot leven komt na de ontmoeting met Lee best oké, net als verderop een aantal momenten in de rechtszaal waar Fleck zijn eigen verdediging opzich neemt en een aantal gespleten momenten laat zien. De film heeft daarmee best wel een aantal interessante dingen die draaien om drama, karakter, geestelijke valkuilen en psychologie net als de overgangen naar de andere persoonlijkheid en zit het cinematografisch en qua styling ook wel snor.

Maar ja, het blijft de vraag waarom Phillips voor deze aanpak gekozen heeft en snap ik waarom Phoenix en Phillips nu van meet af aan volhouden dat er geen derde deel komt. Want wat we willen zien komt niet en gebeurt niet, zijn de kritieken niet mals waar het eerste deel bejubeld werd en kan dit project toch simpelweg als mislukking gezien worden. Want verdorie wat is dat toch dood irritant die musical momenten met Gaga, de opbouw naar zo'n moment is wel mooi zoals de fantasievolle rampage in de rechtszaal, maar ja dan heb je dat verdomde zingen weer met een bepaalde toneelstuk achtige overdrevenheid met belichting en kleuren. Eén ding moet gezegd worden, Phillips wil wat anders, denkt erover na, durft en doet. Maar het is eenvoudigweg een verkeerde gok met een subgenre die totaal niet bij het idee past, haaks staat op het eerste deel, de film ellenlang doet aanvoelen en simpelweg vervelend maakt.

En dat is toch jammer, want wat had hier wat moois van gemaakt kunnen worden. Het einde met de 'young inmate' is ontegenzeggelijk een voorzetje op een nieuwe Joker die wellicht erg veel lijkt op de Joker uit de Nolan reeks vanwege het lachje, het mes en de verwondingen die hij zelf aanbreekt verf zijn haar groen en we hebben een nieuwe Ledger zou ik haast zeggen, maar of dit een vervolg gaat krijgen valt nog te bekijken. Het geeft bijna te denken dat de laatste minuten nog wel het belangrijkste zijn in deze film die absoluut geen voldoende gaat krijgen.





.

Vrijdagavond aan de slag met deze Scent of a woman die uiteraard maar al te bekend is qua titel en cast. Even meende ik dat er nog een link was met het nummer van Zucchero maar dat nummer heet toch echt anders maar dat terzijde. Eerlijk gezegd verwachte ik wel iets van deze film die kon rekenen op verschillende Oscars dus kom maar op.

Men neme student Charlie die opzoek is naar een baantje tijdens bepaalde feestdagen en komt zodoende bij de familie Rossi over de vloer die een oppasser voor de blinde en nurkse oom, en oud-militair, Frank zoeken. En laten we het zo zeggen dat de eerste ontmoeting tussen Charlie en Frank niet bepaald lekker gaat, zo ook niet voor de kijker als het mij vraagt want Frank is allesbehalve plessant te blazen en te overdrijven. Goed, dit is natuurlijk nodig voor de karakter ontwikkeling en band die moet ontstaan voor de twee. Toch is het allemaal verre van bijzonder of vlot in het begin met de nodige besognes op de universiteit op de koop toe en de familie Rossi die weinig scrupules heeft om Charlie alsnog met Frank op te zadelen. Wel leuk overigens de behoorlijk jonge Philip Seymour Hoffman die meteen iets toevoegt wanneer hij in beeld is.

Het duurt daarna gelukkig niet lang tot blijkt dat Frank nogal wat plannen heeft en in het vliegtuig de nodige leuke wijsheden en uitspraken heeft. Alsnog blijft het een rare kwast met nare trekjes. Het vervolg waar blinde Frank toch maar al te goed toont veel mensenkennis en fingerspitzengefühl te hebben is toch oké te noemen waarop de bom valt met de afsluiting van zijn plannen. En met die wetenschap krijgt de film toch een beetje een ander smoel, toch valt daar ook weer veel aan op te merken want hoe egoïstisch van Frank waar Charlie onherroepelijk in de problemen gaat komen en verwijten gaat krijgen. Want hoe moet hij dat in Godsnaam aan de familie uitleggen? Samen met dit ben ik regelmatig heel erg zoekende in de film en slaat de film in fases heel erg dood voor me waar deze ook nog eens, nog een minpunt wat dat betreft, veel te lang duurt.

De eindfase met het verhoor op de school is dan wel weer interessant en toont een kostelijke en heerlijke preek tegen het schoolhoofd. In die zin is het een film over een relatie die twee kanten opwerkt en herstel de film zich met die afsluiting enigszins. Toch kon het me onvoldoende bekoren, duurt de film veel te lang, is O'Donnel flets en nietszeggend als altijd, is het héél véél bla bla, waar de overacting van Pacino met zijn kenmerkende woedeuitbarstingen en zijn 'hoohs' en 'haahs' na een uur al vervelend beingt te worden. De prima soundtrack van Newman ten spijt, plus de iconische titel en een aantal kenmerkende scènes was dit toch een vieze tegenvaller. Daarom wat mij betreft geen voldoende.

(reactie op ander bericht)



De game avond bracht ons weer terug bij de Mad Max reeks en in dit geval bij het vierde en voorlopig beste deel. En ik zal eerlijk zijn dat de eerste keer de film niet heel best overkwam en de keren daarna als voldoende beschouwde. Maar inmiddels kan ik dit deel goed waarderen en zie ik het als beste in de gehele reeks.

Kritisch zijn we natuurlijk altijd en er valt zat op te merken aan MMFR want het verhaal stelt natuurlijk bar weinig voor. Zo is er verschrikkelijk veel gedoe aan de hand zoals de vlammenwerpers terwijl brandstof juist een hot item is en is zo'n enorme kluisdeur ook erg bijzonder in een rots waar Joe de dames achter verstopt had. Om nog maar te zwijgen van zo'n dom karakter als Rictus en alle rare en domme keuzes van de opgejaagden onderweg. En ik moet zeggen dat ik vaak erg kritisch ben en meer van films dan een dergelijke dom verhaal wens. Toch in het geval van Fury Road ben ik mild en kijk ik naar andere dingen.

Want Fury Road is van begin tot einde een über gestyled geheel met fantastische voertuigen waar de productie terecht een Oscar voor heeft gekregen, iets dat net zo goed geld voor de omgeving en de CGI zoals in de storm, want het ziet er super gelikt en strak uit. Dan zijn er de ronduit kleurrijke en ontzettend vette karakters, is het eigenlijk alles ontzettend vet aangezet, hebben we een schare prachtige dames met Kravitz, Keough, Lee en Huntington, zijn ook de War Boys briljante verschijningen als ze hun pepmiddel gehad hebben en is er natuurlijk de ontzettend fijne soundtrack van onze eigen Tom Holkenborg. Maar het grootste punt en kenmerk van de film is toch wel dat het geen moment stilvalt, het denderend en davert aan één stuk door in een ongenadig tempo met aanvallen, achtervolging en zelfs belagers vanuit de lucht en het verveelt werkelijk geen moment.

Zwakke punten, tja, het reeds genoemde verhaal, maar dat was wel duidelijk dat het in een Mad Max film daar niet omdraait. Dan valt de inbreng van Tom Hardy uiteindelijk een beetje tegen, hij doet het prima als mannetjesputter maar qua karakter en tekst stelt het allemaal erg weinig voor en lijkt War Boy Nux meer airtime als karakter te krijgen. Afijn, ondanks een enkele kanttekening is duidelijk dat de film nog steeds in de lift zit want hij vermaakte nog weer meer dan vorige keren.

Als weekenafsluiter aan deze Femme Fatale die ik bij de kringloop al even vaak had laten liggen als gezien had. Nu had ik de film dan toch meegenomen omdat me opgevallen was dat het een Brian De Palma betrof en dat trekt dan toch wel weer. Maar dat De Palma zijn beste tijd reeds ver achter zich liggen heeft werd andermaal bevestigd.

Afijn, Rebecca Romijn dus die als onderdeel van een stel boeven een blauwtje loopt tijdens een opzienbarende diefstal. En eigenlijk is het al tijdens de opening mis die verre van een goede De Palma af staat en eerder in alle flauwheid en nonsens op Hudson Hawk lijkt of iets in die trant. Het vervolg met de vlucht en jacht, omdat men haar verantwoordelijk houdt en vermoed dat ze de buit heeft, lijkt op zich dan weer een beetje te ontwikkelen als een Luc Besson product qua aankleding en karakters maar bereikt natuurlijk nooit dat niveau. Even veer ik op met de verwisseling met Lilly waar ik even een soort van dubbelspel verwacht met een dubbelrol maar dat zit er evenmin in. Het idee daarna dat iedereen haar zoekt vanwege de Heist en het mislukken is nog wel oké maar tegelijkertijd ook vrij mager. Pluspunt is dan natuurlijk nog wel de mooie Romijn zelf en natuurlijk Rie Rasmussen, en zie je toch snel weer de hand van de meester bij de opbouw van zo'n scène waar Veronica onder de vrachtwagen gegooid wordt.

Maar het zijne schaarse momenten in een film die amper uit te zitten is, en ondanks het magere plot cq verhaal nog erg lang is, maar buiten dat is het sneuheid troef. Laure die van het balkon afgesmeten wordt terwijl men de antwoorden over de buit nog niet heeft, logisch. De man en vrouw die haar zonder vragen, ziekenhuis of dokter thuis in bed stoppen alsof ze een griepje heeft terwijl ze van verscheidene verdiepingen hoog viel, ja ook ontzettend logisch. Of dubbelgangster Lilly met haar random gedrag die ook amper raar opkijkt dat de half naakte Laure in haar woonkamer staat, heb ik ook dagelijks. dan de sexscene met de kleren nog aan, zo treurig doe dan geen sexscene. Dan de uiteindelijke clou met het visioen, ach wel ja joh...om nog maar te zwijgen van van de acteerprestaties van Romijn die er heerlijk uitziet hoor, maar acteren kan ze niet zo heel goed in de zin van dat ze haar karakter echt iets mee kan geven. Dan is de film ook nog eens geen moment spannend...

Afijn, het moge duidelijk zijn dat dit niet tot De Palma's beste momenten hoort, sterker nog, ik vond dit heel erg slecht waarop ik dan toch ook altijd nog even kijken wat zoiets als dit gekost mag hebben. En ik moet zeggen dat 30 á 35 miljoen een hele hoop geld is voor zo'n lading prut.

Zondag even aan de slag met deze Zulu Dawn en daarmee als ik het goed begrijp de prequel van Zulu uit '64. De film kan vooraf in ieder geval rekenen op een behoorlijke cast en dus was ik er wel nieuwsgierig naar.

Het verhaal is duidelijk rond de opbouw naar een volgende grote slag tegen de Zulu's waar de Engelsen overtuigd zijn van hun kwaliteiten en wapens. Typisch zijn de Engelse karakters met hun gewoonten, stugheid en stiff upperlip en humor. Lekker is ook vooral Bob Hoskins als de grofgebekte en van dik hout zaagt men planken methode onderofficier. De lange aanloop is opzich begrijpelijk want men is natuurlijk ook lang onderweg, snelheid zit er niet in met een dergelijk groot leger in een dergelijke tijd met zoveel man te voet en zo nu en dan een schermutseling.

Lekker is in die zin de finale met de grote veldslag waar men behoorlijk onder de voet gelopen wordt wat opzich best wel indrukwekkend genoemd mag worden. Zulu Dawn is dan ook absoluut niet vervelend te noemen en heeft genoeg te bieden. Toch kan de film zich niet meten met het geweldige Zulu uit '64.

Zaterdagavond nog even aan de griezel, of semi griezel want heel eng is de A Quiet Place reeks niet echt. Aan de cijfergemiddeldes had ik al gezien dat deze prequel niet bepaald in de buurt komt van het eerste en tweede deel wat ook best wel meer dan behoorlijke films zijn, maar afijn toch maar even proberen.

De titel laat al weinig aan de verbeelding over met ' day one' waar we samen met de zieke Samira en haar kat de eerste wave meemaken temidden van New York. En opzich hoeft dat niet verkeerd te zijn waar Blunt en Kransinski in de andere delen goed waren maar nu dus ingeruild zijn voor Samira met haar kat temidden van New York waar al snel de tering toeslaat en het vluchten of stil zijn betaamd. En het moet gezegd dat de film visueel het nodige te bieden heeft temidden van de puinhopen van New York met momenten zoals de aliens spiedend tussen de puinhopen of opgeblazen stofwolken. Het is een prima situering te noemen, mag de soundtrack er ook zijn en is het idee om terug te gaan naar Samira's flat lang niet gek.

Maar buiten dat valt er toch ook wel weer veel op te merken aan deze film. Want eerlijk gezegd heb ik geen moment iets met Samira en vind ik dat ze het allemaal bijzonder goed volhoud ondanks haar terminale ziekte, echt opmerkelijk. Dan sommige momenten om de kat mee te nemen later in de film of juist een bepaalde continuïteit in het begin waar je het ene moment de kat nie ziet en het andere moment wel. Ook bijzonder dat de kat haar terug weet te vinden in de chaos zo halverwege de film. Niet echt gedrag een kat eigen die zich toch normaliter ergens zou verstoppen. Dan zijn er zoals gebruikelijk in dit soort films alle domme keuzes die gemaakt worden zoals dat ze gaat zitten boek lezen of even later op de vlucht samen met Eric en ontzettend veel lawaai maakt zoals met die draaideur. Het autoalarm is dan wel weer goed bedacht.

De film staat in ieder geval voor één ding garant en dat is snelheid, want het is redelijk vlot en het ene volgt het andere snel op, maar aan diepte wordt niet echt gedaan wat het geheel erg oppervlakkig maakt. Daarnaast is het eigenlijk nooit echt spannend, is het veel van wat we al gezien hebben en ontbreekt het aan meerwaarde voor de andere delen. Daarom een magere voldoende.

Zaterdagavond alweer een film aan de beurt waar ik echt nieuwsgierig naar uitkeek met deze The House That Jack Built. Maar het moet gezegd dat het een Van Trier is, en Van Trier's zijn lastig en de eerste die mij bevalt moet ik nog tegenkomen, maar we blijven het proberen.

En ja, er valt niet aan te ontkomen dat het een vage en bijzondere film betreft want het is nu eenmaal een Van Trier. Wat we te zien krijgen is dus 'the mind of a serial killer' die we langzaam zien ontwikkelen naar grote hoogten en daarna het onvermijdelijke. Aan de hand van de gesprekken met Verge, die ik eerst als een soort van geweten zag zoals in Freud's persoonlijkheidstheorie waar Jack zou staan voor de Identiteit en Verge wellicht het Superego, kijkt Jack terug naar key-moments van zijn carrière als lijpo. En opzich is dat best interessant, met elementen zoals de onderdrukte gevoelens bij de eerste keer waar hij eigenlijk niet wil en durft, naar zeer gestructureerd en dwangmatig bij de twee keer, tot het spel rond de derde keer, waar hij daarnaast ook nog eens persoonlijk ontwikkelt van het ontwaken en een soort van honger naar drempels die overschreden worden, een stuk ervaring dat hij opdoet, arrogantie en spel waar hij jager is, en wellicht het waanidee dat hij God is, Gods werk doet en nooit gepakt zal worden.

Buiten dat vallen er wellicht nog wat maatschappelijk kritische dingen te bespeuren zoals het gedrag van anderen mensen, mensen die om hulp schreeuwen maar weinig hulp krijgen, maar ook mensen die het soort van over zichzelf afroepen door de mensen waar ze mee omgaan of hoe ze zich gedragen. Toch is de focus vooral op Jack, overigens goed neergezet door Dillon die ik altijd wel interessant vind, en dit natuurlijk allemaal erg apart en bevreemdend gebracht. En voor wie dacht dat het niet vreemder kon met de 'what ever it takes ' mentaliteit, vooral rond het kogel experiment, wordt het vlak daarna nog gekker met 'de afdaling'. Duidelijk is dan al enige tijd dat veel van het getoonde symbolisch gezien moet worden en dat slaat vooral heel erg op de laatste fase waar Jack aan de hand van Verge onderweg is door zijn onderbewustzijn naar het einde en zijn uiteindelijke bestemming; het vagevuur waar geen ontsnappen aan is. Interessant dat Jack er wel probeert aan te ontkomen met de klauterpartij en dus weinig inzicht heeft omtrent wat hij gedaan heeft en of dat verkeerd is.

Van een clou of iets dergelijks is dan ook niet echt sprake want The House That Jack Built is toch vooral een interpretatie van hoe het in het hoofd van een serial killer toe gaat, een soort van blauwdruk. Dit uiteraard op een bevreemdende en bijzondere manier met het nodige aan symboliek en een goed acterende Dillon. Toch is het niet waar ik op gehoopt had want de film is toch serieus te lang om de hele tijd te boeien, zo zijn sommige gesprekken met Verge ook te lang wat ook niet meewerkt en mis ik toch een soort van 'wow' factor in dit geheel. Een goede voldoende zit er wel zeker in maar een klik heb ik niet met het geheel en de moed en zin om nog eens te gaan kijken ontbreekt me aanvankelijk ook. 3,5.

Sinterklaasavond mezelf met een goed glas Bourbon aan een film gezet en dat werd deze Frankenstein aangeboden door Netflix. En daar had ik dus best zin in, met de Branagh versie nog redelijk vers in het geheugen, was ik wel heel erg nieuwsgierig wat Del Toro met dit verhaal ging doen.

Een dergelijk verhaal moet praktisch een kolfje naar de hand van de man zijn hoewel ik het boek van Mary Shelley nooit las. Verrassing is dan ook het karakter Harlander die toch zeker niet in de '94 versie voorkomt. Maar goed, buiten dat is deze Frankenstein weinig verrassend te noemen waar de scripts niet bijzonder veel van elkaar verschillen behalve de switch van verteller het laatste uur. Buiten dat valt deze Del Toro, zoals praktisch verwacht mag worden, van meet af aan op als visueel prachtig. Het is sfeervol duister met een goede soundtrack en zet Isaac de rol als kille uitvinder/dokter prima neer. Een plus is daarnaast de dynamiek van het extra karakter in de vorm van Harlander die bepaalde elementen zoals egoïsme, trots en principes nog verder op scherp zetten. En zoals te verwachten ziet het er allemaal prachtig uit met name de opbouw naar en het moment van 'ignition'.

Maar Del Toro trekt het geheel breder waar hij niet alleen bij het verhaal en diens horror blijft, want de Gore wordt niet geschuwd met de slagvelden en het ongebreideld sleutelen aan alle onderdelen, tevens is er dat stukje presentatie in de collegezaal wat toch best wel een beetje shocking is met zijn getoonde experiment, en buiten dat zijn er fases waar het qua muziek en toon sprookjesachtig genoemd kan worden. En opzich slaagt Del Toro in het geheel dat bovengemiddeld genoemd kan worden zonder dat het nu echt de buitencategorie benaderd. Voeg daar pathologisch anatomische dingetjes aan toe die echt interessant zijn, en zijn de decors en locaties prachtig te noemen.

Maar praktisch alles heeft minpunten en zo deze Frankenstein dus ook, want de speelduur is toch echt wel wat te lang. Want tussen het eerder genoemde verhaal, de Gore, horror en de sprookjesachtige fase door zakt het tempo zo halverwege toch door de bodem als 'het monster' ook nog lange zwijgzame scènes krijgt om zich te tonen en uit te beelden als nieuw en ontdekkend in deze wereld en de kennismaking met Elizabeth. Daarnaast vind ik de verschijning van Jacob Elordi eigenlijk geen moment eng of heel erg indrukwekkend en staat flets tegenover het vaatje buskruit genaamd DeNiro. Spanning en verrassing is er natuurlijk ook al niet omdat ik het verhaal toch wel goed ken van de '94 versie, en dan blijkt deze Del Toro toch opeens een vrij lange zit. Aan dat laatste kan de film natuurlijk niets aan doen.

Voorlopige eindoordeel is dan ook dat deze film al stukken beter is dan de matige '94 versie en het geheel zich toont als een gestyld en goed geheel met de nodige kanttekeningen. Daarom voorlopig een 3,5 en wie weet...

Donderdagavond even aan de slag met deze Striptease en daarmee alweer zo'n film die maar al te bekend is qua naam en veel aandacht kreeg bij uitkomst. De film leek in ieder geval over een redelijke cast te beschikken en een redelijk plot met een FBI agente die undercover gaat als stripper dus kom maar op... bovendien is Demi Moore natuurlijk niet te versmaden.

Hoe ik bij dat idee van dat plot kwam? Geen idee, want kloppen doet het niet en hoewel dit al een twijfelachtig plot zou zijn ontvouwt het zich nog slechter dan dat. Ontslagen bij de FBI, werkend als stripper, allemaal heel logisch natuurlijk, vechtend voor de voogdij tegen een randdebiel van een ex, en dan ook nog in een moordonderzoek terecht komen. Juist 'when it rains it pours', eigenlijk had dit niet eens heel slecht hoeven zijn buiten dat ze ex werknemer van de FBI is of beter gezegd was.

Maar nee, het al bijzonder magere script wordt nog eens verder de afgrond in geholpen met allerhande domme dingen zoals een uitsmijter die tijdens de rel rond Erin überhaupt zit te krant lezen in de kleedkamer, lekker dan, of de werkelijk bespottelijke rol van Robert Patrick als doorgesnoven ex, om nog maar te zwijgen van het karakter van Burt Reynolds wat gewoon pijnlijk is om te zien. Het is pijnlijkheid troef waar ik kan herinneren dat mijn zus zich bij uitkomst van de film uitsprak over dat een gearriveerd actrice als Demi Moore zulke rollen niet zou moeten aannemen. Helaas is het strakke lijf van Moore en haar behoorlijk uitgevoerde acts het enige dat de film 'aantrekkelijk' maakt want verder is het te droevige voor woorden en dan vooral de acteerprestaties en humor. Slecht, gewoon slecht.

Woensdag bij gebrek aan mijn gamepartner maar even relaxen op de bank met een filmpje en daarbij viel de keuze op deze Threesome die ik qua titel en aandacht nog goed kon herinneren uit de filmprogramma's destijds. Zien deed ik de film nog nooit en toen ik hem tegenkwam bij de kringloop kon ik de film dan ook niet laten liggen.

Het plot is wat dat betreft maar al te simpel waar de titel eigenlijk de hele inhoud al verklapt rond het drietal dat al dan niet toevallig of voorbestemd bij elkaar op de kamer komt en een ervaring voor het leven opdoet. En aanvankelijk gaat dat natuurlijk stroef want de karakters verschillen ontzettend met de seksistische loudmouth Stuart, de belezen en filosofische Eddy en tenslotte de wispelturig en erg vrouwelijke Alex. Een mix die op voorhand nooit zou kunnen werken maar toch op een gegeven moment een bepaalde balans weet te vinden. En zonder dat het hoogstaand wordt blijkt dat nu juist de kneep bij deze Threesome.

Want het is niet bijzonder, het wordt niet bijzonder, want het is geen hoogvlieger, maar toch weten Boyle, Baldwin en Charles een meer dan voelbare en aanstekelijke chemie te tonen en aan te spreken waar de drie langzaam naar elkaar toe groeien. Weliswaar gebeurt dit wel eens wat aan de flauwe of overdrevene kant maar dat is humor waar de film wat dat betreft gewoon mee wegkomt. De scène op de bank in de hal onder de ogen van de twee baliemedewerkers is wat dat betreft toch wel erg sterk qua humor, aanstekelijkheid en een bepaalde ongedwongenheid. Maar natuurlijk zijn er ook problemen in de vorm van boosheid, jaloezie, verlatingsangst, de focus op de persoonlijke karakters en valkuilen, ontwikkelende seksualiteit en aantrekkingskracht. En dan is altijd de vraag als iets zo goed gevoeld heeft, en zo vanzelf ging, of je ooit weer zo'n gevoel terug gaat vinden.

En zo blijkt Threesome toch een meer dan behoorlijk drama over de ervaringen die menig mens opdoet in het leven, een onverwachte klik, een geweldige tijd, het verlangen terug naar dat gevoel, en de niet aflatende zoektocht naar weer zoiets. Ik denk dat iedereen wel zoiets heeft meegemaakt...

Tenslotte maandag nog even aan de slag met deze Freeway die ik meenam in de veronderstelling dat het een Oliver Stone film was. Kennelijk was ik nogal in de war met U-turn. Maar goed, desalniettemin even proberen waar de cast toch zeker niet slecht is.

Het verhaal is uitermate simpel in deze thriller/zwarte komedie rond de 15-jarige 'firecracker' Vanessa, opgegroeid voor galg en rad, die de benen neemt als haar ouders andermaal zijn opgepakt en Vanessa weer in het pleegouder systeem lijkt te belanden. Maar wat een vlucht lijkt richting de vrijheid blijkt toch een 'turn for the worse' met het liften en alles wat daarna komt. En dat is nog al wat, waar de levendige en vooral pittige Vanessa niet bang is voor zichzelf op te komen maar niet zelden de zaak juist erger maakt met vrij ernstige gevolgen. En het ligt niet eens zozeer aan haarzelf maar eerder aan wie ze tegen komt en dat ze gewoon botte pech heeft.

En zonder dat het nu echt bijzonder wordt of echt heel leuk, Sutherland is zelfs regelmatig over het randje, vermaakt Freeway toch eigenlijk best wel waar het toch vooral lik op stuk is waar Vanessa uitdeelt. Hoewel, hoe ze zich ontdoet van de bewaker bij de ontsnapping vind ik dan eigenlijk weer niet passen aangezien het gevoel rond Vanessa niet die van een slechterik is en de daad tegenover Bob dan wel weer rechtvaardig. Toch de situatie met de bewaker past daar dan weer niet in. Verder is de film een fijn vrouwenparadijs met Brooke Shields, Whiterspoon, ziet Murphy er hier niet lekker uit maar acteert ze wel sterk en is Tara Subkoff ook een bijzondere verschijning te noemen.

En zo is Freeway best geinig voor een keer maar is het zeker geen top of zelfs maar blijvertje voor de collectie. Een 3 voor de moeite omdat het vooral niet echt verveelde.

Maandagmiddag even aan de slag met Beirut mede mogelijk gemaakt door Netflix, en opzich trekt een film als dit wel de aandacht qua titel en cast, de vervolgvraag is daarna natuurlijk of het ook levert, en dat is wat Beirut betreft een dubbel antwoord.

De situatie is duidelijk met Skiles en zijn vrouw in een tragische opening waar blijkt dat ze soort van de vijand in huis gehaald hebben. De gevolgen daarna zijn groot met een gebroken Mason Skiles, toch wordt hij zoveel jaar later opgetrommeld en zijn de skills van zijn onderhandelaarschap nodig. Of is er toch meer aan de hand? Het is in ieder geval snel duidelijk dat het aan alle kanten stinkt en dat is typerend voor de staat van de wereldproblematiek toen en nu. Iedereen probeert zijn slaatje uit dingen te slaan, is het onderhandelen en ruilen tegen de klippen op en wordt er niet gemaald over een slachtoffer meer of minder.

En ansich doet Beirut weinig verkeerd waar Hamm prima overtuigd, de rest van de cast ook niet verkeerd is en de omgeving en haveloze decors zicht prima laten lenen voor de nodige spanning en intrige. Maar tegelijkertijd wil het ook niet helemaal met de film die wellicht een beetje te ingewikkeld is gemaakt met de nodige 'double cross', maar wil het me ook niet echt aangrijpen, het pakt me gewoon niet en heeft moeite te blijven boeien. En dan gaat er toch iets mis aangezien het een redelijk vlot en niet super lange film is. Daarom toch helaas middelmaat voor mij en niet meer dan 3 sterren.