Prancer (1989)

Zo nu en dan kom je een film tegen, die je op alle vlakken weet te raken. Prancer is er hier één van. Met kerst gaan de meeste mensen gezellig eten met familie en vrienden, en pakken we cadeautjes uit. Toch is kerst niet altijd voor iedereen een fijne en gezellige tijd, de film speelt hier dan ook op in. De dialogen tussen John Riggs (Sam Elliott) en Jessica Riggs (Rebecca Harrell) zijn van een hoog niveau, en zij zullen dan ook ongetwijfeld bij een hoop mensen wat tranen hebben laten vloeien. Toch verliest de film op het einde iets van haar kracht. Zoals bijvoorbeeld: John Riggs (Sam Elliott) die Prancer (Rendier van de kerstman) verkoopt, aan de lokale slager, die deze niet dood maar als showmodel gebruikt. En hier lovend over opschept tegen de lokale bevolking. Later koopt John Riggs Prancer terug voor hetzelfde bedrag, als men lovend over iets is, waarom zou men het dan voor hetzelfde bedrag weer verkopen? Al met al vind ik dit een hartverwarmende kerstfilm, die een kerstliefhebber, maar ook zeker iedereen daarbuiten kan aanraden om deze film eens een keertje gezien te hebben.

Redelijk onbekende kerstfilm. Niet geheel onbegrijpelijk, want op het eerste gezicht is het ook geen film die de kerst spirit echt ten volle uitdraagt. Personages zijn redelijk vervelend, echt happy en gezellig is het allemaal niet en de TV-look helpt ook niet meteen mee. Maar doorheen de film wordt er toch een zekere kerstsfeer opgebouwd, waardoor het einde uiteindelijk wel werkt, en ook wat betere dan in de meeste melige kerstfilms het geval is. Misschien gewoon omdat het er net allemaal wat minder bovenop ligt, en het glazuur niet meteen van je tanden springt. Wel een beetje jammer dat het allemaal wel erg goedkoop oogt, de regie compleet en puur functioneel is en sommige personages iets té grumpy zijn. Maar voor een keertje zeker een aanrader, vooral wanneer je de bekendere films al allemaal gezien hebt en eens wat nieuws wil proberen. 2.5*

Zondagochtend kwam deze Prancer op de radar als onderdeel van de stapel kerstfilms waar ik deze een tijdje terug al eens op de gok had meegenomen bij de kringloop. Gewoon maar eens even proberen of het nu voor kinderen is of niet, en op zich bleek deze film, ondanks enkele minpunten, nog wel de meest redelijke film te zijn van het lijstje kerstfilms. Het verhaal is uitermate simpel rond Jessica die als enige zo'n beetje nog in kerstman gelooft en voorvechter is van het kerstgevoel. De rest heeft het er niet zo op of wordt overmand door andere sores zo is papa, typische rol van brombeer Sam Elliott, ook niet bepaald het zonnetje in huis wat goed voor te stellen is vanwege relationele en financiële problemen. Iets dat ook weer bepaalde gevolgen voor Jessica heeft, is dat daarna nogal de zoetzappige kant op lijkt te gaan met de vondst van een gewond rendier, de gedachte dat dit één van de kerstman is de bijna vanzelfsprekende taak om voor het dier te zorgen. Zoals reeds gezegd is het wel wat zoetsappig, en wordt er niet bijster goed geacteerd, is het natuurlijk allemaal een beetje gedateerd, is het ook nog eens traag en best wel lang voor een film met een dergelijke inhoud. Maar zo halverwege slaat het geheel toch om naar iets met een beetje meer inhoud en gewicht. Want er hangt meer in de weegschaal zoals dat ze weg moet naar familie, of dat het dier haar redt, en de omslag van de andere mensen die zien dat het belangrijk voor haar is en meewerken. Want ja kerst draait onderandere om naastenliefde. Andermaal; zoetsappige natuurlijk maar voor een dergelijke film werkt het idee. En zodoende slaagt deze Prancer in zijn opzet en is een meer dan acceptabele kerstfilm te noemen