Log

Zondag klassiekeravond bracht kringloopvondst Don't bother to Knock, en hoewel vooraf de kennis ontbrak is dat dan toch weer zo'n moment dat je zo'n film niet laat liggen en op de gok meeneemt. En hoewel het verhaal interessant genoeg leek viel het toch allemaal een beetje tegen.

Het verhaal is opzich duidelijk met Nell die uit de hoge hoed getoverd wordt om oppas te spelen. Niets aan de hand toch? Niets bijzonders zou je zeggen waar het opvallend is dat femme fatale Monroe hier breekt met haar gebruikelijke sexuele rollen en hier zelfs een rol speelt met diepte. Want waar alles aanvankelijk in orde lijkt tijdens oppasdienst, waar de ouders beneden in het restaurant zitten, slaat de sfeer langzaam om niet in de minste door de impuls van toevallige buurman Jed.

En het moet gezegd dat Monroe prima acteert en het geval Nell op subtiele wijze uit de boeken wordt gedaan. Want waar anderen een minpunt zien in de weinig bekende achtergrond van Nell vind ik het juist wel interessant hoe het beeld rond haar langzaam instort met het ongeremde gedrag zomaar sierraden en kleding aan te trekken, de tragische en langzame traan wanneer ze een vliegtuig hoort en anders wel het subtiele moment waarop het litteken op de pols in beeld komt, en het wordt alleen maar van kwaad tot erger. En zoals reeds gezegd is het niet bepaald oninteressant ook met alle spelletjes en leugens tegenover Jed waar je toch afvraagt waar dit nu eigenlijk heen gaat.

Maar zoals zo vaak, geen film zonder minpunten, dus deze ook niet waar het de film toch wel aan opbouwende spanning ontbreekt waardoor het gedrag van La Monroe toch eigenlijk niet meer dan gewoon vreemd is, en heeft de film zo kort als hij is toch moeite om te blijven boeien. Daarom helaas niet meer dan een 3.

Griezelen op zaterdagavond werd Fear Street Part One mede mogelijk gemaakt door Netflix. En hoewel het cijfergemiddelde vrij bleekjes is leek mij dit toch wel interessant al was het alleen maar om de vintage sfeer en styling. En laat ik vast zeggen dat ik dit best wel vermakelijk en leuk vond.

Shadyside dus waar dit geheel uit de pen komt van chef kippenvel R.L. Stine, en het duurt niet lang voor 'the shit hits the van' waarop zich een geheel ontwikkelt dat heel veel elementen van zoveel Halloween als Scream heeft, zeg maar gerust een soort van kruising. Lekker cliché, voorspelbaar en weinig nieuws onder de zon zou je kunnen zeggen, met de scholieren, typische highschool, het uiteraard net Halloween is en de gebruikelijke spot van de jongeren omtrent de moorden en spanning zoals we dat ook al zagen in Scream of anders wel The Faculty. Is dat erg...? Neuh...dat vind ik niet.

Want Fear Street heeft verder opzich eigen identiteit genoeg met een paar prima karakters, knappe dames, fijne vintage achtige stijl met veel neon kleuren en een ronduit zalige soundtrack met een waslijst aan goed muziek met ondermeer 9 inch Nails, Garbage, Bush, Sophie B. Hawkins, Portishead, Radiohead en zelfs een vergeten nummer als Your Woman van White Town. Echt geweldig! Voeg daar iets bovennatuurlijks aan toe met spookachtige visioenen, een geweldige opgezette val in de highschool, die ik zelf niet beter had kunnen bedenken en is het geheel gewoon lekker vlot met fijne oneliners en humor. Dan zijn er nog een paar heerlijke kills en is de finale in de supermarkt gewoon sterk en goed vormgegeven ook qua styling.

Is er dan niets mis mee? Natuurlijk wel, de reeds genoemde voorspelbaarheid en dat het niets toont dat we al eens eerder gezien hebben, missen we toch wel een beetje geschiedenis omtrent Shadyside en een vloek die er zou heersen wat maar mondjesmaat wordt uitgelegd, is de lesbische relatie tussen Sam en Deena wat aan de Woke kant, maar kan mij dat allemaal niet zo storen waar dit toch een erg fijn tussendoortje is en erg vermakelijk was. Wellicht zo vermakelijk dat ik niet eens tot volgende week zaterdag wacht voor deel 2.

Zaterdagavond los met Micky 17 die toch wel een zekere interesse mocht genieten vanwege de regisseur en hoofdrolspeler. En waar ik toch eigenlijk iets anders verwachte, geen komedie in ieder geval, bleek het toch op zijn zachts gezegd een aparte film te zijn die je even moet liggen.

Mickey dus, die er om bekend staat dat hij niet uitblinkt in de beste keuzes en op de vlucht slaat voor schuldeisers en tekent als expandable op een ruimtemissie. En een expandable zal Mickey zijn die dus vooral als 'guinea pig' gebruikt gaat worden voor de meest afschuwelijke dingen waar men ook nog eens een planeet gevonden heeft die men wil gaan koloniseren. En je raadt het al, ook hier mag Mickey de spits afbijten in onderzoek naar het klimaat, leefomgeving, veiligheid, vijanden en virussen. En zo telt het al snel op naar de titel, nummer 17, wanneer er een kink in de kabel ontstaat wanneer deze bij toeval zijn dood ontloopt en terugkeert om geconfronteerd te worden met zijn opvolger. Iets dat een behoorlijke belangenverstrengeling, botsingen der karakters, protocol overtreding, maar ook snode plannen om het een en ander te veranderen aan de leiding, teweeg brengt.

En zo is het dus nogal wat met een dictator, zijn gestoorde vrouw, een donkere schertsende toon rond de expeditie, de bemanning die langzaamaan oproer kraait, en de bewoners van de planeet die een zekere vernietiging in het verschiet ligt en uiteraard lijdend voorwerp Mickey. En wat worden sommige dingen toch kostelijk gebracht niet in de laatste plaats de sullige Micky of anders wel de wijze waarop Nasha de doorgedraaide Marshall op zijn plek zet. Uiteraard is er dan nog de vraag wat nu eigenlijk de boodschap van de film is, en ik moet zeggen dat er nog wel thema's zijn die men loslaat. Namelijk de dadendrang van de mens/leiders met alle slachtoffers symbolisch gezien in de terugkerende Mickey, wellicht dat daarom de karakters regelmatig verschillen, tevens de moord op het individu voor het grotere belang, verder kan men kapitalisme, kolonialisme, machtsmisbruik en uitbuiting nog noemen in dat kader. De film kan in ieder geval niet enige thematiek ontzegd worden als je het mij vraagt.

Voeg daar een behoorlijke cast aan toe met andermaal een sterke prestatie van Pattinson en dan lijkt Mickey 17 toch heel wat te hebben behalve dat de film serieus te lang duurt. Wat mij betreft een half uur tot drie kwartier zelfs, en daar lijd de film wat mij betreft toch best pijn aan waar de film goed te doen is maar nu ook weer niet zo super dat ik dat gemakkelijk verteer. Daarom is wat mij betreft een 3,5 meer dan op zijn plaats.

Als weekend afsluiter aan de slag met The Devil's Own waarvan ik me kan herinneren dat ik met grote gretigheid naar de bioscoop spoedde zo in het voorjaar van 1997. En de ontvangst destijds staat me niet heel goed meer voor de geest maar ik meen toch dat ik het niet heel bijzonder vond. Desondanks was het wel tijd voor een herkijk en comment al hier, maar helaas is er weinig veranderd aan de algemene opinie.

Toch is het idee niet slecht en betreft dat hetzelfde met de opening waar we toch een fraai beeld hebben van de willekeur, haat en onrust door de jaren heen in Ierland. En zo mag het bikkelharde gevecht er zeer zeker zijn, hoewel wellicht een beetje overdreven hoe het arrestatieteam en de militairen bij bosjes sneuvelen en toch vrij dom te werk gaan. Desalniettemin slaagt het beeld van een harde en smerige strijd die uitmondt in grote plannen met het onvermijdelijke vertrek van Frankie naar Amerika en plaatsing bij aimabele Tom O'Meara. Maar zoals verwacht kan worden gaat het niet lang goed met verschillende obstakels en problemen on the way.

En weetje, The Devil's Own is eigenlijk helemaal niet slecht, Brad Pitt legt een redelijk accent voor de dag en kan heel goed een bepaalde spanning brengen door alleen maar te kijken en niets te zeggen, natuurlijk is in de wereld van het terrorisme, ondergrondse netwerken en wapenhandelaren niemand te vertrouwen en vallen vooral The Cranberries nog even op met hun mooie titelsong met Julia Styles in één van haar eerste rollen. Maar dat is het dan ook wel een beetje waar Ford vooral teveel zichzelf is en weinig toevoegt, en de film zelf eigenlijk te braaf, te degelijk en te voorspelbaar is. Het weet nergens te verrassen en ontstijgt de middelmaat nergens wat de film niet perse slecht maakt maar wel weinig memorabel en herinneringswaardig maakt.

Maandagmiddag afgetrapt met Pompeï die ik gekregen had van een collega die een stapeltje films kwijt wilde. Daar zeg ik uiteraard geen nee tegen en kon ik nog wat dingen kijken die anders niet snel op mijn pad komen. Zoals bijvoorbeeld deze Pompeii waarvan helaas wel erg snel duidelijk was dat het niets was.

De titel doet nog hopen op iets, iets meer, iets geschiedkundig, een interessante episode over de ramp in het jaar 79 na Christus. En het moet gezegd, namelijk geen film zonder goede punten, dat het er allemaal wel fraai uit ziet van Pompeï zelf tot de natuur, van de vulkaan tot de uitbarsting. En ja, Pompeï was zo groot dat het een eigen amfitheater had want de stad telde destijds iets van 20,000 inwoners. De cast lijkt zelf erg goed met Harris, Sutherland, Moss en Browning en een schare aangename dames. Maar verder wil deze rip off van Dante's Peak met Gladiator en Rome achtige intriges niet slagen.

Want ook deze film lijd aan het zogenaamde Titanic syndroom waar het de vraag is waar film niet precies over gaat. Is het een rampenfilm uit het lood getrokken door randzaken of moet het een drama voorstellen die zich toevallig in Pompeii afspeelt? Iets dat we net zo goed zien in Titanic, Brittanic, Dresden en Die Gustlof om maar eens paar voorbeelden te noemen waar het ware verhaal, een ramp van epische proporties, onderhevigd is aan randzaken en cliché romantiek. En dat is in het geval van Pompeii niet anders waar het op een gegeven moment bijna een schok is dat de vulkaan in beeld komt en dat deze zich roert. Het is dan ook op het uur dat de film zich eindelijk ontwikkelt naar een full blown rampenfilm, maar zelfs dan worden er nog ergerlijke fouten en keuzes gemaakt.

Want mijn hemel, een productie die tussen de 80 en 100 miljoen ligt en dan zo'n cliché verhaal dat stoere mannen en jonge ranke dames, gezwollen ego's en politiek gekonkel levert. Dan heeft Kit ook nog eens bijzondere krachten en ruziën en vechten de karakters rustig verder terwijl het as en gesteente hem om de oren vliegt en de boel instort, heel erg realistisch natuurlijk, en hebben we temidden van de ramp ook nog eens een achtervolging met paarden en strijdwagen. Tja...dan lijkt het ook wel alsof je er niets van wil maken, want zelfs als de rampenfilm eindelijk een rampenfilm geworden is hebben de randzaken nog steeds de overhand.

Zoals te begrijpen is er een historische correctheid van 0,0 en vind ik het zelf nog wel een interessant weetje dat 90 procent van de bevolking heeft weten te ontsnappen en zijn de doden een te verwaarlozen aantal waar in mijn beleving altijd gerept werd van een totale vernietiging. Maar dat valt best mee blijkt achteraf, voor de film maakt het geen reet want die is abominabele cliché en nietszeggend.

Zondag klassiekeravond bracht John Wayne waar ik best wel weer eens zin had in een western, en dat leverde deze The Comancheros op. En waar de film verschillende goede punten bracht had het toch ook zijn minpunten.

En uiteraard hebben we Wayne weer zoals altijd, dat wil zeggen als allesweter, heerser en God over eigen omgeving. Wat moet die man in je omgeving tegelijk een irritatie als opluchting zijn want vraag het Wayne maar want hij weet het, zo moet ik ook altijd aan Island in the Sky denken waar hij gezagvoerder is en zijn navigator er kennelijk niets van kan want hij weet dat weer beter en moet dat corrigeren. Lekkere navigator dan, helaas is dit wel een beeld wat voor mij aan de man kleeft en ook nooit verandert, zo ook niet in deze film waar hij ook nog eens, zo aan zijn kleren te zien, zo van de andere set afgelopen is.

Maar goed, Cutter dus die met behulp van een oplichter een groterer bende wapenhandelaren ten val wil brengen waar het verhaal wat aan de magere kant is en alles een beetje op traditionele en standaard wijze wordt uitgevoerd. Heel erg boeien of interessant worden wil het dan ook niet zonder dat het vervelend wordt. De meeste kleur krijgt de film nog door de aanwezigheid van acteurs als Jake Elam en vooral de schmierende Marvin Lee die de boel behoorlijk opleukt. Verder valt de prachtige omgeving op en een aantal sterke actiescènes. Maar zoals reeds gezegd, echt vangen doet het geheel me niet. Maar wellicht dat een herkijk soelaas bieden waar deze film geen onvoldoende gaat krijgen.

En daarna was het even zoeken wat het griezelen ging worden, want ik wil eigenlijk wel wat dingen afstrepen op Netflix waar ik mogelijk op termijn afscheid van neem. En na lang zoeken kwam deze The Cell op de radar waar ik toch wel nieuwsgierig naar was vanwege de cast. En hoewel verschillende goede aspecten bleek dit ook alweer niet een topper te zijn net als eerder op de avond.

En laat ik maar meteen met de slechte punten beginnen waar La Lopez er natuurlijk geweldig uitziet en na het achterwerk van Winstead dus alweer een geweldige bilpartij. Maar toch vind ik het ook een zwaktebod wanneer mensen uit de muziekindustrie opeens moeten acteren want ik vind Lopez weinig tot niets toevoegen. Dan is er toch wel de bijzondere therapie met de aparte pakken, tja je moet het maar bedenken, is men kennelijk jaren bezig met deze therapie in dit systeem en is men ook allemaal even ervaren, maar dan worden er toch van die vreselijke keuzes gemaakt en protocollen gebroken dat ik bij mezelf denk wat slecht. Net zoals dat de rechercheur Catherine moet gaan helpen in het hoofd van Carl, wel ja! Lijkt zoiets fancy's als de Breuk van Whelan helemaal niet te bestaan en vind ik dat zogenaamd karakter Carl ook een beetje té met zijn ringen in zijn rug en zo. Net alsof het heel erg en indrukwekkend moet zijn maar eigenlijk alleen maar overdreven en raar is.

Dus ja, er valt nogal wat aan op te merken en heeft de film bij momenten, met de politieinval en waarschijnlijk mede door de soundtrack van Howard Shore, een vibe die heel erg gaan Se7en doet denken. Niet dat de film daar ook maar een ogenblik bij in de buurt komt maar dat geheel terzijde. Maar wanneer Catherine en Peter de strijd aanbinden met het duister alterego van Carl kan toch niet ontzegd worden dat dit er stijlvol en bij tijd en wijlen dreigend uitziet, zeg maar fraai gestyleerd. D'Onofrio toont zich in die zin ook weer als ontzettend veelzijdig en wellicht als een onderkent acteur zo mid jaren 2000. Zo mag de rest van de cast er ook zijn met Vaughn en vele andere bekende gezichten zoals Gammin, Norris, Taylor-Pruit en Weber.

Zoals reeds duidelijk mag zijn scoort de film niet goed ondanks de toch wel erg mooie droomwereld en strijd tegen het alterego van Carl. Het is duidelijk, zoals bij zoveel films, dat er best wel een idee achter zit maar te weinig over nagedacht is en geen enkel vorm van subtiliteit bezit. Daarom wat mij betreft geen voldoende ook al was de tweede helft best wel genietbaar.

Zaterdagavond eerst eens afgetrapt met het nodige aan actie wat mij fraai gestyleerd leek en waar de mooie Mary Elizabeth Winstead aanwezig is als kickass huurmoordenaar in het geval van deze Kate. What possibly could go wrong, mwoah....veel zo blijkt waar het matige cijfergemiddelde al snel duidelijk werd.

De opening wint er vooralsnog geen doekjes om waar Kate zakelijk overkomt maar ook meteen door pakt tijdens de eerste hit, duidelijk is ook dat het niet overloopt van de diepgang maar in een dergelijk geval de styling en de situering van de duistere door neon verlichte straten genoeg kan zijn in een stripachtig idee. Maar vervolgens lijkt de film de weg toch behoorlijk kwijt te raken waar de makers niet echt lijken te weten wat ze nu eigenlijk willen of wat de toon van de film moest worden. Want het ene moment is men doodserieus en zakelijk, dan hebben een scène over het dak waar Kate al koprollend er vandoor gaat die eruit ziet als een strip, dan een ronduit achterlijke ontsnapping en achtervolging in een rijdende zuurstok waar de botsing ook nog eens oer f*cking lelijk is...en dat gaat vervolgens zo door.

En dat is opzich wel jammer waar de actie en knokpartijen goed zijn en niet van die hyper over gemonteerde nonsens, tevens is er een goede cast aanwezig, is Winstead simpelweg heerlijk met nadruk op haar achterwerk, en zit er met alle belangen en onrust binnen de Yakuza clans best wel een aardig idee achter. Maar zoals reeds gezegd wordt dat teniet gedaan door een te rommelige film die alle kanten opschiet qua stijl en genre om nog maar te zwijgen van het ronduit belachelijke incasseringsvermogen van Kate, want buiten dat ze doodziek is en drie kogels opgevangen heeft waarvan eentje in het gezicht hersteld ze toch op opmerkelijke wijze iedere keer om vervolgens maar door te blijven gaan.

Tja, zal er dan ongetwijfeld gezegd worden, je moet dit ook niet te serieus nemen. Nee duh...maar een klein beetje realisme mag toch wel voor 25 miljoen. Ruimdenkend en soepel mag maar onzin hoeft het niet te worden. Afijn het mag duidelijk zijn dat dit niet helemaal mijn ding was en sluit ik me aan bij de algemene consensus van 2,5.

Herkijkweek vond zijn afsluiter in deze Millers Crossing waar deze film vooral een herbeoordeling verdiende voor een iets uitgebreidere comment. Veel leverde deze week overigens niet op buiten My Left Foot die verder overtuigd heeft en The Girl on the Train die ook een betere comment verdiende. En zo scoorde deze Millers Crossing ook beter waar hij overigens de eerste keer niet bepaald had teleurgesteld, alhoewel, het misdaaddrama wat ik verwacht had kwam er aanvankelijk niet uit, maar daar zie ik inmiddels met andere ogen naar.

Opvallend van meet af aan is de sterke cast, en met de openingsscène is er meteen en reminder waarom deze film teleurstelde, namelijk de lange en scherpe discussie tussen Casper en Leo met Tom en Dane die de boel proberen te sturen. Want wie een guns blazing, moordende en grove gangsterfilm verwacht komt bedrogen uit, want Millers Crossing richt zich vooral op de politiek, de vele fouten die gemaakt worden, en het leven van consigliere Tom die veel slimmer en scherper dan zijn baas blijkt te zijn en deze voor erger probeert te behoeden. En dat is hoe de film zich verder ontwikkelt met de weinig subtiele Leo met zijn drieste acties, een velerlei aan karakters en betrokkenen, veel belangen, een dreigende bendeoorlog, en draait het verder nog om issues als macht, tanende macht, vriendjes en bescherming.

En temidden van dit alles Tom die vooral te slim is om slechts adjudant of raadgever te zijn en zich op politieke wijze tussen alle strijdende partijen door laveert. En het moet gezegd dat dit kunstig in elkaar zit. Voeg daar een fraaie sfeer aan toe, is de soundtrack van een bepaalde stijl die bij het oude beeld past, is er een uitmuntende cast bijelkaar gescharreld met veel bekende gezichten uit de andere Coen films, is de aanslag op Leo en hoe de oude man terugslaat erg goed en heeft het geheel ook nog mooi details zoals het geluid van een stoomlocomotief die op een gegeven moment te horen is. Het kan dan ook niet anders dan dat Miller's Crossing beter scoort dan de eerste keer en een cijferverbetering krijgt.

De afgelopen week gold als herkijkweek waar ik inmiddels een behoorlijke stapel films had afgewerkt waar ik aan twijfelde of ik deze in de collectie wilde ja of nee. En eigenlijk bracht dat tot nu toe weinig met een aantal films die de verkoop in gaan, een paar die de container in kunnen omdat ze er niet goed uitzagen en slechts My Left Foot, The Christy Brown Story als overlever. Eens kijken wat deze The Girl on the Train zou brengen die ook wel een betere review/comment verdiende.

Het begin is opzich duidelijk met de mijmerende Rachel in een fase die iedereen wel zal herkennen dat je een lukraak huis of iemand ziet en daar bij weg fantaseert. Hoe zou het zijn...want het gras bij de buren is altijd groener toch...? Onder het motto ieder huisje heeft zijn kruisje duiken we in verschillende levens en verbanden tussen elkaar, iets dat in die zin vrij onschuldig begint met koekeloeren vanuit de trein maar vervolgens vrij ernstige vormen aanneemt, niemand eerlijk is, aan iedereen het nodige lijkt te mankeren en vreemdgaan eerder regelmaat een uitzondering betreft met Rachel als degene met de meeste problemen en neergezet als 'onbewuste' bad guy.

Voeg daar een uitstekende cast aan toe met toch wel een batterij prachtige vrouwen in de vorm van Attwel en Ferguson, een sfeertje dat regelmatig mysterieus en onheilspellend aandoet, plus een aangename soundtrack die sfeerverhogend is, komen er ook thema's aan bod zoals verlies, acceptatie en loslaten, maar ook het al eerder genoemde geval dat het gras bij de buren altijd groener lijkt en iedereen zijn eigen geesten bestrijd, en dan lijkt The Girl on the Train toch heel wat te hebben. Veel minpunten heeft de film verder niet behalve dan dat het teveel opgedrongen wordt dat Rachel het wellicht gedaan heeft, iets waar ik geen moment intrap, waar ik zoals ik in mijn vorige comment ook al zei eerder iets verwachte van de psycholoog die zijn praktijk probeert te redden, maar dat het uiteindelijk de zogenaamde third party is die altijd soort van buiten beeld gebleven is maar wel altijd aanwezig. Een soort van Ncis, CSI achtige logica.

Maar opzich is dat niet iets waar de film heel erg op afgerekend hoeft te worden en vind ik zelfs dat de film wel een opwaardering verdient, want het vermaakt best wel, heeft absoluut goede momenten en is kwalitatief sterk te noemen.

Zaterdagavond aan de slag met deze Apostle waar de synopsis en genre aanduiding genoeg was om mijn interesse te wekken. De beoordelingen op MovieMeter en het cijfergemiddelde riep weer de nodige twijfel op maar bleken achteraf vooral iets waar ik mij niet in kan vinden.

Want de opening is op zijn minst sterk en dreigend zowel qua dreigement, als soundtrack en het te volgen karakter Thomas met zijn vorsende blik. Op dat moment kan ik me dan ook weinig voorstellen van de kritieken en onvoldoendes of het moet zijn vanwege het langzame tempo, de trage opbouw of het gemiddelde stugge en zwijgzame karakter die er veel zijn in deze film. Ik persoonlijk vind dat dit deels in het tijdsbeeld gezien moet worden bovendien vergroot dit het mysterie. Goed, na de eerste nachtelijke verkenningstochten van Thomas heb ik op een gegeven moment wel zoiets van het bouwt maar op en op naar iets maar wat? Naar niets lijkt het op een gegeven waar alle dreiging en sfeer toch slechts behang lijkt binnen iets dat niet uit de verf lijkt te komen.

Maar dan toch barst de bom rond het mysterie, bloed, iets dat onder de grond leeft, en het moment dat Thomas bijna de klos is maar door een speling van het lot het vertrouwen wint van prediker Malcolm. Vervolgens gaan alle registers open, alle remmen los, en wordt het geheel steeds gekker, doller, bloederiger en gruwelijker met een soort van bosheks die men onder controle wil krijgen en houden met bloedoffers, moord en doodslag, oneindigheid en machtsgreep door eigen volk binnen de geloofsgemeenschap en weet wat meer. Fraai en stylish is de terugblik naar Peking, symbolisch het vallende kruis tijdens de brandmerk, doet de cast zijn best en is vooral Mark Lewis Jones weergaloos als de doorgedraaide Quinn.

Als er dan al minpunten zijn is dat toch wel een bepaalde onduidelijkheid rond de bosheks, de kennis van haar en hoe deze opeens in de 'macht' komt van Malcolm of anders wel het behoorlijk incasseringsvermogen van Thomas die met The Grinder vecht terwijl hij een hand mist of anders wel de finale na alle messteken van Quinn. Overigens zelden zo van een dood genoten als de laatst genoemde. Dan rest slechts de vraag waar Apostle eigenlijk over gaat, en met het benoemen van de hypocrise van geloofsfanatisme en de eeuwige strijd om moeder natuur onder controle te krijgen zijn we wat dat betreft een heel eind. Dit allen zorgt ervoor dat Apostle toch een meer dan prima film is die mij geen moment heeft verveeld, die voorlopig een goede voldoende krijgt maar op termijn wellicht nog wel eens een opwaardering verdiend

Vervolgens nog even aan de slag met deze Striking Distance mede mogelijk gemaakt door Netflix. En dit is zo'n typisch product uit de jaren '90 actie meets thriller waar een naam als Bruce Willis eigenlijk al genoeg is voor succes. En wellicht dat de film in'93 als een groot succes werd ontvangen is dat tegenwoordig niet meer het geval ondanks dat het uiteindelijk niet eens heel slecht is en vooral last heeft van de typische jaren '90 logica, gemakkelijkheid en andere ingrediënten.

Hardy dus waar we in de opening zomaar in de achtervolging op een moordenaar zitten waar veel leentje buur te zien is van ondermeer Dirty Harry. Maar de moordenaar wordt gepakt en de zaak gesloten....toch? Ondertussen is Hardy persona non grata en gaat bij de rivierpolitie. En ach, het is Willis zoals we kennen, verder heeft het geheel een meer dan behoorlijk cast, ziet Parker er goed uit en wat is Sizemore nog jong, heeft Hardy een verdomd pittig bootje, zijn de waterwegen van Pittsburgh best fraai als locatie, is het nooit saai en is het geheel met recht een vreemd zaakje te noemen.

Maar buiten dat maakt de film zich schuldig aan heel veel typisch jaren '90 dingen zoals twee ronduit achterlijke achtervolgingen, gigantisch veel wapengekletter, het typische beeld van corrupte smerissen, zwijgplicht en dat agenten juist verdacht zijn waaronder Hardy zelf. Is het trouwens sneu als men tijdens een achtervolging de beelden gaat versnellen wat er alleen maar gruwelijk slecht uitziet. Is het buitengewoon dom hoe Hardy dingen aanpakt zoals met de ooggetuige Chick, is de kniebrace ook onderhevigd aan falende continuïteit want hij heeft hem ook regelmatig niet om, rent en hurkt alsof het een lieve lust is en is het plot rond de echte dader ronduit matig. Dan heb ik het nog niet eens gehad over de opening waar we midden in een onduidelijke achtervolging vallen maar ook net zo gemakkelijk in een zaak waar Hardy klokkenluider is. Oké dan...

En dat is wel jammer want de situering als waterpolitie is wel eens een keer iets anders en in die zin leuk. Met een iets beter script, wellicht acteur die iets meer diepte had kunnen geven en iets meer nuance had de film best beter uitkunnen pakken die nu vooral zucht onder het hapklare jaren '90 blockbuster predicaat. Daarom geen voldoende.

Vrijdagavond even aan de slag met deze kringloopvondst Uncle Buck. Ook als is komedie niet heel erg mijn ding, een bekende titel is het wel inclusief de maker John Hughes natuurlijk bekend van heel wat andere komedie en familiefilms. Dus toch maar even proberen...

Het verhaal is duidelijk met de familie Russell die behoorlijk langs elkaar leeft met de moeilijke en opstandige dochter Tia als hoogtepunt. Een volgend stap in de vertroebelende relatie is dat de ouders weg moeten en het laatste redmiddel om op de kinderen te passen de nogal losbollige en onverantwoordelijke Uncle Buck is. Een ramp en problemen in de maak zou je zeggen, maar nee, want het is natuurlijk een John Hughes film met comedy voor het hele gezin. Dus het komt allemaal wel goed en is in die zin voorspelbaar te noemen, de vraag is dan ook of er iets extra's van de film gemaakt kan worden buiten de te verwachten clichés.

En verdorie, Uncle Buck is alle behalve een hoogvlieger maar weet toch op meer dan leuke manier zijn charme en aanpak met de kids leuk te brengen waar Miles en Maizy behoorlijk snel zijn ingepakt en de grote Buck ook vrij snel week wordt in de knieën van dezelfde twee, waar Tia uiteraard iets meer tijd nodig heeft vanwege de opstandige puber fase. Het zou toch mooi zijn dat dergelijke problemen zo gemakkelijk beslecht kunnen worden. Behalve dat heeft het geheel de nodige humor en een aantal bijzondere karakters zoals de kakkerige buurvrouw en anders wel Pooter de foute clown.

Zoals reeds gezegd is Uncle Buck verre van een hoogvlieger maar wordt het geheel goed genoeg verpakt met een prima Candy in de rol van antiheld die langzaam de situatie naar zijn hand zet en vermaakt het geheel prima.

Dinsdagavond aan de slag met deze Ambulance die ik vooral vanwege de cast had opgenomen omdat ik Gyllenhaal altijd erg interessant vind. Verder leek het beetje verhaal, wat ik er van begrepen had, me ook prima, dus kom maar op met deze thriller/misdaadfilm.

En ansich opent de film helemaal niet slecht met verschillende karakters, veel bewegende delen, een bankoverval die misloopt en de vlucht in een ambulance waar het opzich wel interessant is tussen de personages aan boord van de Ford. Maar ondertussen bekroop mij wel een gevoel rond deze film, want wat is er toch met dit geval aan de hand dat heel erg veel leentje buur heeft gedaan bij ondermeer Heat, Triple 9 en The Town om maar eens wat te noemen? En dan valt de clou in de vorm van de naam van de regisseur en schiet ik in de lach. Want de naam Michael Bay verklaart in die zin alles waar alle ingrediënten aanwezig zijn die dit alleszins een meer dan acceptabele en behoorlijke film kunnen maken maar het totaal ontbreekt aan verhaal, diepte, finesse en vooral subtiliteit. Precies zoals we gewend zijn van Bay.

Want de goede elementen daar gelaten zoals Gyllenhaal die altijd goed is, de prachtige Gonzalez, de actie die best wel oké in beeld gebracht wordt net als een aantal andere cinematografische momenten en het feit dat het niet saai is, ontbreekt iedere vorm van niveau aan het geheel waar het autowrakken regent in de vorm van een eerder getoonde demolition derby, weet Bay dat we niet meer in het Dukes of Hazard tijdperk zitten? Tilt het op van de rare karakters zoals de SIS baas met die stinkhond, zijn er rare dialogen en hele flauwe humor zoals met de FBI vrouw met de moeilijke naam Dzaghig. Het zal allemaal wel, waar het ook erg opvallend is hoe fit en scherp de gewonde agent plotseling richting het einde is na zoveel bloedverlies, tachycardie, hartstilstand en reanimatie.

Ambulance kan dan ook het beste omschreven worden als een doorgeslagen dolle boel zonder inhoud die wellicht niet saai is maar ook heel gemakkelijk weer vergeten gaat worden. En dat is jammer want met iets meer finesse had hier veel meer in kunnen zitten, kortom mager, erg mager.

Maandagmiddag even wat simpels erin met deze Jumpin Jack Flash die ik waarschijnlijk al eens gezien had maar toch iets totaal anders verwachte, namelijk Goldberg in een detective rol, maar waarschijnlijk is dat Fatal Beauty.

Afijn, Terry dus die via haar werkcomputer plotseling in contact raakt met een vreemdeling die hulp nodig heeft waarop ze niet bepaald bang is aangelegd en inderdaad tot actie over gaat, ach ja waarom ook niet? Natuurlijk de normaalste zaak van de wereld waar ze eerst ook nog een code moet kraken omtrent het Stones nummer, tja... vervolgens regent het vreemde gebeurtenissen, rare karakters en moord en doodslag. Verder passeren er best wel veel bekende gezichten de revue met Goldberg, Pryce, Belushi, Krabbe, Lovitz en Michael McKean.

Zover er goede punten zijn aan de film zal ik die dan min of meer net benoemd hebben, maar verder is Jumping Jack Flash toch vooral nietszeggend, flauw, geen moment spannend, voorspelbaar en dan gaan we nog voorbij aan Goldberg zelf die toch buitengewoon irritant is. En dat begint al met de vreemde gedragingen als ze uit bed komt en een heel arsenaal aan gekke bekken onderweg naar haar werk trekt. Het is wel wat dat dit voor humor door moet gaan. Neem bijvoorbeeld de imitatie van Ray Charles of Stevie Wonder, wie van de twee zal mebom het even zijn, of de scène waar haar jurk wordt opgevreten door een papierversnipperaar. Ik kan je vertellen dat ik erg op de hand was van het apparaat want ik hoef Goldberg echt niet naakt te zien. Afijn, dat zal ook wel weer humor voor moeten stellen.

Het moge duidelijk zijn dat ik vroeger de humor van Goldberg al niet in zag en dat nu nog steeds niet doe. Daarom niet bepaalt mijn cup of tea en snel op naar de volgende film.

Zondagavond bracht dit keer geen klassieker, ik besloot namelijk een voorschot te nemen op een andere zondagse bezigheid namelijk muziek. En toen zat ik plotseling naar Jesus Christ Superstar te kijken en gezien mijn voorliefde voor musical, not, en de kennis die ik van de film had, is dat best wel een keuze. Zien deed ik de film al eens in mijn tienertijd waar ik destijds wel geïnteresseerd was maar snel afhaakte vanwege alle hysterie en vooral het overdreven gegil van we Ted Neeley. Maar tijden veranderen kennelijk...

Veel wist ik er aanvankelijk niet meer van behalve het gegil van Neeley, maar veel dingen kwamen snel terug zoals de vele focus op Judas, de settings in de woestijn, de moderne aanpak qua muziek en kleurrijke outfits, en het hippieachtige gebeuren rondom Jezus en zijn bende. En het moet gezegd dat men er echt wel iets kleurrijks van maakt, dat het hippy beeld vooral inherent is aan de tijd van uitkomst en daarmee verder helemaal niet verkeerd is, het muzikaal toch best wel modern en interessant is, het geheel behoorlijk doordendert qua tempo en er ook best wel een paar aanstekelijke nummers zijn. En zowaar valt het gegil van Neeley zelfs wel mee...

Het enige echte grote minpunt dat voorbij komt is toch wel het werkelijk bespottelijke nummer van koning Herodes, maar verder valt het allemaal reuze mee ook al ben ik absoluut niet van de musical en dat voortdurende gezing. Toch heeft Jesus Christ Superstar verre van de repetitieve scènes, nummers en grote irritaties die andere musicals wel vaak hebben. Daarom wat mij betreft een voldoende ook al is het niet mijn genre.