Opinions

Op het gokje bij de kringloop weg met de hoop een pareltje gevonden te hebben. Want een bekende titel is het wel, maar de kwaliteit van het geheel was me onbekend. Dus draaien maar zo tussen kerst en oud en nieuw, en dat pakte toch niet helemaal uit zoals gehoopt.

Pluspunten kan ik sowieso al benoemen met de cast, vooral in de vorm van Jessica Lange, en de toch wel uitstekende muziek die nostalgie heeft, maar ook gelijkenissen toont met Se7en en vooral de laatste aflevering een aparte melodie op piano bezit. En ik moet zeggen dat de eerste aflevering wel even raar is en vooral met de verschijning in de kelder echt wel even griezelen is. De vraag is na de eerste aflevering of we zo verder gaan...en het antwoord is nee. Het verhaal wordt in die zin complexer met veel, heel veel, karakters, niet iets dat opzich erg is. De serie bouwt zo na de eerste aflevering toe naar de essentie van het verhaal en bereikt zo rond Halloween zijn climax qua kwaliteit en ik ben dan ook van mening dat dit de beste afleveringen zijn. Maar tijdens en na de aflevering genaamd Piggy zakt de kwaliteit toch langzaam weg, daar kan zelfs Moira de sexy huishoudster niets aan doen.

Wel leuk is de verschijning van Elisabeth Short, beter bekend als The Black Dahlia, best leuk dat dit in de serie verweven wordt maar te kort natuurlijk. Maar zoals gezegd is de geest voor mij wel uit de vlees na aflevering 4 en 5. Waar de serie griezelig begint, daarna vervolgt onder den noemer bevreemdend, slaat het daarna dood te midden van kalverliefde en een overdreven soort gekibbel die eerder aan GTST doet denken met een morbide randje dan een horror serie. Het wordt teveel een shitzooitje waarin de zogenaamde 'drukte' eerder op de lachspieren werkt dan nog echt indruk maakt. En zonder het niet minder voorspelbare maar toch wel leuke einde, dat Ben het huis niet levend ging verlaten was voorspelbaar en hoe de Harmon's de nieuwe familie weg jagen is best leuk, was dit toch wel een voldoende maar vooral laag cijfer geworden. Maar door het einde en de rol van Lange maak ik er toch een 3.5 van. Maar deze serie hoef ik opzich niet weer te zien, één keer was voldoende.

Het vervolg van docu-week betrof deze American Manhunt: The Hunt for Bin Laden, en dat is toch wel interessante materie waar ik reeds twee goede boeken gelezen heb en waar Dark Zero Thirty een film is die ik heel goed kan waarderen. Dus kom maar op!

Uiteraard wordt er begonnen met een samenvatting van 9/11, de paniek en stress tijdens evacuaties en de krampachtige poging te begrijpen en te beheersen wat er gaande is. Bizar eigenlijk dat half Amerika of Facebook er tegenwoordig van overtuigd is dat het WTC een 'controlled demolition' is en de vliegtuigen een soort van 3D projectie. Maar dat terzijde waar de bommelding en de kennis van de codenaam van Air Force One ook best wel apart is. Niettemin hangt het stof nog in de lucht als er al plannen gemaakt worden en er boeiend beeld van 'Modern Warfare' ontstaat waarin vooral de CIA de teugels in handen lijkt te hebben. En wat is er veel gebeurt in Afghanistan, wat wordt daar hoog spel gespeeld en wat waren ze dichtbij in Tora Bora waar de 'air-controllers' vuur en zwavel lieten regenen. Maar tevergeefs....

En wat is er toch een hoop gebeurd met de aanslagen in Istanboel, Madrid, Algerije en London, zoveel eigenlijk dat je het bijna alweer vergeten bent. En dan de aanwijzingen voor een Amerikaans Hiroshima die de inzet verhogen waar de aanslag op kamp Chapman ook nog voorbij komt begeleid door muziek van Dark Zero Thirty. Het gevoel en idee van de film is daarna nooit ver weg met de dames Tracey, Cindy, Gina waar karakter Maya ongetwijfeld op gebaseerd is. Of misschien is het de mysterieuze Tina die niet herkenbaar in beeld komt. Het verhaal is daarna bekend met Khalid Sjeik Mohammed, het spoor dat men probeert te volgen aan de hand van Al-Jazeera, koeriers, boodschappers en andere onderdelen in het netwerk rond Bin Laden en dat slechts naar één plek kan leiden namelijk Abbottabad waarop de SEAL's dat klusje gaan klaren in een bizarre operatie die verre van soepel verloopt. Toch telt slechts het codewoord: Geronimo, for God and country.

Heb ik dingen gezien die nieuw waren? Nee, niet echt op wat details na. Maar dat maakt mij verre van uit waar dit soort dingen mij meer dan boeien en smaken. Daarom wat mij betreft een dik cijfer.

American Manhunt Boston Bombers aan de beurt op Netflix en andermaal iets dat op veel interesse kan rekenen tevens door de bijzonder sterk film van Peter Berg. Daarom kon ik vooraf al zeggen dat het geheel niet veel nieuws voor me zou hebben toch nam ik het gretig tot mij en boeide me in den bijzonder.

En het blijven schokkende beelden, de eerste ontploffing, de schrik en verbazing, de paniek na de tweede klap en vervolgens toch de mens die zich herstelt en massaal toesnelt om hulp te bieden. En dan zijn toch altijd beelden die een bepaalde prikkel hebben en emotie oproepen. Opvallend overigens dat het maar drie levens eiste maar toch een ongelooflijke impact had. Wat daarna volgt is uiteraard de nasleep, onderzoek en jacht. Maar American Manhunt trekt het breder met een kijkje binnen de Islamitische gemeente van Boston, wat daar zoal speelde en wat hun gedachten en angsten waren. En het kan niet vaak genoeg gezegd worden, de Islam predikt geen haat en doodslag, maar is vredelievend. Schrijnend in dit geval is toch wel de stigmatisering en vervelende toestanden waar verschillende mensen mee te maken krijgen.

Maar fijn, terug naar de zaak met de eerste schokkende beelden van Dhzokhar die zijn tas neerzet en de klap die kort daarop volgt. Wow! Dat dit niet meer levens gekost heeft. Boeiend daarna de zoektocht, de hulp van sociale media die daarna ook snel zijn negatieve kant laat zien want waarom zou je in godsnaam een gefotoshopte foto opsturen van zogenaamd bewijs? Wat daarna volgt met de kidnapping van Dun Meng, ook iets met een hoge emotionele vibe zoals hij dat tankstation binnen vlucht, de dood van Sean Colier en de veldslag in Watertown mag allemaal bekend zijn. Ik kan me herinneren dat ik de film destijds zag en zoiets dacht als dat het gevecht in Watertown vast overdreven was, dit kon niet, tot ik me inlas op Wiki en moest concluderen dat dit toch een gevecht geweest was die zijn weerga niet kende. Maar daar is de kous nog niet af met de zoektocht naar de jongste, de lockdown en dreigende beelden van zwaar bewapende troepen op de zijplanken van SUV'S die door de buurten rijden en tuinen doorzoeken. Is this for real....?

En zo boeit en intrigeert het verhaal andermaal maar zijn we er nog steeds niet en bezit het geheel een interessant stuk analyse over de gebroeders Tzarnaev. Want zoals de journalist terecht zegt, je wordt niet als bommenlegger geboren, de vraag is hoe je het wordt. Hoe radicaliseert iemand dusdanig? En eigenlijk is dan ook mijn conclusie dat het één en al treurigheid is met alleen maar verliezers. De docu is er niet minder om want die is echt top in mijn ogen.

Tijdens de kerst ook nog even aan de serie en daarbij viel de keuze op deze American Primevil die als geheel mooi aansloot bij de kerstgedachte van vrede op aarde, naastenliefde, enzovoort. Not! Dit bleek dus niet echt een gezellige serie voor tijdens de feestdagen, maar dat kan mij niks schelen want ik vermaakte mij prima.

En American Primevil doet niet bepaald aan een heel moeilijk verhaal waar het echter wel veel partijen en karakters heeft die elkaar regelmatig het pad kruisen. Belangrijkste zijn Sara en haar zoontje die haar man proberen te vinden en de nasleep van een afgeslachte groep kolonisten waar verschillende mensen veel te verbergen hebben en anderen juist weer achter de daders en ontvoerde vrouwen aan zitten. Duidelijk is dat de prairie van West-Amerika niet bepaald veilig is en er veel bloed vloeit waar iedereen kolonisten, burgers, leger en religieuze gemeenschappen elkaar om niets naar de keel vliegen, en wat dat betreft is het een uitermate treurige bedoening waar men of op de vlucht is, of iets op de kerfstok heeft, of zich door niets of niemand tegen laat houden om ergens beter van te worden. Een mensenleven lijkt zo goed als niets waard, het is eat or be eaten...

Maar deze brute, harde en rauwe serie heeft meer te bieden waar het geheel er cinematografisch fantastisch uitziet en ik fan ben van het werken met het vele tegenlicht en als de vaak kille kleurenfilters, vallen uiteraard de locaties en natuur op als fabelachtig en doet regelmatig ook qua afzien en de kou aan The Revenant denken, en is de cast ook prima met enkele sterke dames als Gilpin en Lightfoot- Leon en vind ik Taylor Kitsch altijd wel goed. Details als ademwolkjes terwijl het stervende koudvis of dat haar of kleren niet bewegen terwijl je de wind constant hoort gieren neem ik voor lief.

En zo voldoet deze intense serie meer dan ook al heeft het minimaal twee afleveringen nodig om in zijn flow te komen en ben ik benieuwd of er ook een tweede seizoen in gaat zitten deed. Eindoordeel is meer dan prima met een 4 als cijfer.

Even in New York in the Eighties, that is strange.

Tijdens de Pasen deze miniserie er door gejast, zien deed ik de serie jaren terug al eens toen een sportkameraad mij deze serie leende. Nu trok het geheel me destijds totaal niet maar probeerde het toch maar waarop de serie me positief verraste. Enkele weken terug kwam ik de serie bij de kringloop tegen waarop ik me bedacht dat een herkijk en comment alhier me een goed idee leek en zo geschiedde.

Uiteraard zal de gemiddelde hetero zijn weerzin niet kunnen verbergen met zoveel homofilie en drama van het niveau 'hey girlfriend', want het ligt er wel behoorlijk dik bovenop. Toch kan ik kostelijk lachen om films als The Birdcage, Priscilla Queen of the Desert en kan ik serieuzere films als Philadelphia prima waarderen. Ik zit daar niet zo mee, bovendien verplaatst de focus zich van de lichtzinnigheid al snel naar de dark side of being gay, want AIDS was in die tijd een ziekte die alleen homo's overkwam en een straf van God genoemd kon worden. En het lijden, de strijd en eenzaamheid op dat vlak wordt niet alleen voor de drager goed gebracht maar tevens voor de mensen er om heen. Daarnaast krijgt het politieke landschap van die tijd met Reagan aan het roer veel aandacht. Nu ben ik van '79 en als ik kind weet ik nog dat de beste man president was en kreeg ik zijdelings dingen mee van de aanslagen op zijn leven maar ook wat hij voorelkaar kreeg met Gorbatsjov. Maar de tegenstand zoals getoond in deze serie tegen Reagan was toch wel nieuw, hoewel, wat had ik anders verwacht in een land waar altijd strijd is tussen Republikeinen en Democraten? Desalniettemin zijn de roerige jaren '80 met sexualisering, AIDS, het groeiend aantal mensen die de kast uitkomen en de politiek van die tijd een interessante tijd.

Maar daar is lang nog niet alles mee gezegd rond deze serie die het qua karakters ook nog een heel breed weet te trekken met iedere mogelijke vorm van erkenning, ontkenning, strijd en overgave met momenten die rechtstreeks van het toneel af lijken te komen wat niet echt raar is aangezien de serie gebasseerd is op een toneelstuk. Heftig is de ziekte, de worsteling met jezelf en acceptatie, maar ook de strijd van de mensen om hen heen waar schuldgevoel en verplichting een heuse molensteen kan zijn. En in die zin blijkt ieder huisje zijn kruisje maar weer te hebben of je nu ziek bent, geestelijke labiel of gewoon een lafaard, van welke geloof je ook bent je zult het alleen moeten doen iets waar de oude rabijn vrij duidelijk in is en het is bij tijd en wijlen toch wel in- en intriest. Buiten dat spelen de vreemde verschijningen nog die vertaalt kunnen worden als dimensies of de worsteling van de mens met God en het hiernamaals, de acceptatie van sterfelijkheid, niet te vergeten zien we het goed en het kwaad in vele gezichten.

Goed geacteerd wordt er zeker met name door Patrick Wilson, Justin Kirk, Jeffrey Wright en vooral Pacino in een voor hem kenmerkende rol. Heerlijke discussies overigens tussen Pacino en Wright in het ziekenhuis, momenten dat het acteerwerk super is. De soundtrack van Thomas Newman mag ook zeker benoemd worden die met einde aflevering twee begin drie zijn kenmerk verraadt en een melodie produceert die erg dicht bij The Shawshank Redemption ligt. Om als laatste te zeggen dat deze best wel goede serie veel tonen aanslaat van somber en dreigend naar absurd en hilarisch, maar nooit saai wordt in een verhaal die vooral neerkomt op acceptatie. Afijn, het mag duidelijk zijn, een prima serie wat mij betreft.

Een oud collega noemde deze serie altijd in één adem met Band of Brothers, Anzacs kon hij niet kijken zonder tranen in de ogen te krijgen. Een opmerking die ik altijd onthouden hebben en die een motivatie was toch eens de serie in handen te krijgen en te kunnen zien, iets dat dan eindelijk eens lukte. Maar de uitwerking die de serie op de betreffende collega had komt bij mij niet los, sterker de serie maakt tot de helft niet eens zo'n beste indruk maar weet zich in het tweede deel toch redelijk te revancheren.

Anzacs betreft het vrijwilligersleger dat in Australië op de been werd gebracht en ingezet werd bij Gallipoli en later het Westelijk Front. Sowieso een interessant begin ook al heeft de serie alle kenmerken van een tv-film, neigt het regelmatig naar een dramatische GTST niveau, maar heeft de serie waarschijnlijk in zijn leeftijd van 36 jaar toch wel zijn grootse vijand. Het is duidelijk dat de serie qua stijl en ernst tussen twee fasen in zit. De schavuit en heldhaftige stijl van de jaren '70, plus de humoristische toon van series als 'Oh moeder wat is het heet' en 'Daar komen de schutters', wordt begin jaren '80 steeds meer in geruild voor de serieuzere en realistische toon. Toch zit deze serie er een beetje tussen in met zijn goedlachse Australiërs, de wat flauw uitgespeelde soldaten humor in de twee eerste aflevering en niet te vergeten, die veel te vrolijke mars muziek met piccolo. Het neigt die eerste twee afleveringen, met zijn niet bepaald serieuze toon, en weinig oorlog in beeld, eerder naar MASH dan de voorloper van Band of Brothers. Daar helpt bv een personage als Martin Barrington ook niet aan mee die te pas en te onpas zijn Prodentgebit bloot lacht. Leuke picknick dat westfront lijkt het zo. Waar dan eens wat oorlog verschijnt lijkt dat vooral in kleine shots te gebeuren zodat men kan verbloemen dat men niet met grote locaties werkt. Toch vallen de wel erg groen begroeide heuvels met wat balken, lijken en prikkeldraad op als een disonant in een omgeving die omgeploegd hoort te zijn, vooral de regio Vlaanderen. Einde tweede deel, begin derde, begin ik toch langzaam het ergste te vrezen...

Maar dan toch, ondanks het matige begin wegens verschillende redenen, slaagt het beeld van verspilling en incompetentie wel. De Eerste Wereldoorlog was een oorlog die door een stel aristocratische heren ver van het front werd 'uitgevochten' door met legers te schuiven en termen te bezigen als het uitputten van de vijand. Dat er, zoals in de Somme regio, soms tienduizend man op een een dag in de blubber en vallende granaten krepeerde leek eerder bijzaak dan hoofdzaak. En zo vallen de decors eind derde aflevering toch in de positieve op als de herkenbare stoffige en drassige wastelands met kraters en bunkers zoals we ze kennen. Nog komen er niet echt hele grootse scènes naar voren met honderden oprukkende soldaten maar toch is het peil stijgende.

Hoewel de serie op dat moment op een ruime voldoende zit knagen bepaalde zaken toch weer een beetje aan dat niveau. Zo is de situatie thuis met de pastoor en zijn protest best wel interessant te noemen, al die oude besjes halen dan weer net wat teveel de gang uit het al trage geheel. En zo is de romance tussen Barrington en Baker ook tergende saai, cliché, weinig toevoegend en traag te noemen. Ik snap het idee dat men het spectrum zo breed mogelijk probeert te trekken en op allerlei vlakken de zaak, belang en gevolgen probeert te belichten, toch werkt voor mij niet alles ten goede. Om de flauwe grap waar deel vijf dan maar weer aan te halen wat de matige humor en toon betreft, om weer met een positieve noot te eindigen met de rijdende Mark 4, trouwens ook de enige die gebruikt wordt als je naar het nummer kijkt.

Hier had ik toch iets meer van verwacht maar mogelijk dat ik de serie met de tijd vanzelf beter in het tijdsbeeld weet te plaatsen en beter ga waarderen. Ik weet nog dat mijn indruk van Band of Brothers en The Pacific ook niet meteen groots was.

Tussendoor even aan de slag met deze Attack on London op Netflix en daarmee een vergelijkbaar iets als Texas Killing Fields of Boston Marathon Bomming, en dat zijn documentaire's die mij wel liggen.

Het geheel bouwt zich langzaam waar ik me eigenlijk niet zo bijster veel meer van dit gebeuren kan herinneren op de enkele foto van de open gereten dubbeldekker na. Al snel daarna bestaat het forensenverkeer uit pijn, angst, verminking en dood. 'I've never heard screams like this'. En wanneer het geheel in kaart gebracht wordt is het niet alleen een schok wat het daders betreft die al jaren geleden zijn geïntegreerd, ook valt de grootsheid en methodische aanpak op van het geheel, om de kriebels van te krijgen. Zoals te verwachten zijn de volgende stappen de analyse, de zoektocht naar wie, het hoe, en waarom. En dat lijdt tot de verschillen met de eerder genoemde documentaires want al de daders zijn dood dus van een echte jacht is geen sprake....

Maar dat verandert bij een reeks nieuwe aanslagen die mislukken, andermaal verbaast het mij wat er allemaal gebeurd is en hoe snel dat toch kennelijk vergeten wordt. Want dit mondt wel degelijk uit in een jacht, een koortsachtig geheel die greep krijgt op heel London en zenuwachtige taferelen veroorzaakt. Samen met het profiel van de gezochten en daders van de vorige aanslagen kan niet anders geconcludeerd worden dan dat er een beeld ontstaat van welhaast modelburgers wat het beeld van het gevaar van binnenuit, the evil within, vooral rond die moskee waar ze undercover gaan, erg beangstigend maakt. Het creëert een gespannen situatie met een politie op de toppen van hun kunnen waar iedere stap de verder kan zijn. Bizar en ontluisterend is vervolgens de situatie rond het onschuldige slachtoffer genaamd Menezes en daar kleeft voor mij een behoorlijk dubbel gevoel aan, en misschien ben ik daar de enige in.

Want ja, het is een natuurlijk een gigantische blunder het doodschieten van een onschuldige, en wat een fouten waren er vooraf reeds gemaakt die in die zin de situatie creëren. Toch krijg ik een beetje jeuk van al die reacties die dan volgen, de protesten tegen politie-optreden en van die activisten die dan meteen hun 'Momented of Fame' kunnen grijpen. Is het fout? Ja natuurlijk, maar daar staat een ontzettend moeilijke spagaat tegenover waarin de politie net zo vaak wordt beticht van slap gedrag en niks doen, waar in dit geval ook nog eens een buitengewone situatie speelt met de door terroristen gecreëerde situatie heerst. Stel dat het de aanslagpleger geweest was, met een nieuwe bom, en men was niet doortastend geweest, en er was weer een aanslag geweest of die was mislukt, dan was het geklaag over wat de politie doet ook niet van de lucht geweest. En zo is een instantie als politie in die zin altijd de gebeten hond, die het nooit goed kunnen doen. Het is een feit dat er gehandeld moest worden, helaas pakte dat verkeerd uit. Wil je boos zijn als familie? Wees dat dan vooral op de terroristen die deze situatie gecreëerd hebben, want daar begint de ellende. Gemakkelijk gezegd? Wellicht...

Uiteindelijk draait de documentaire toch nog uit op een klopjacht met een x aantal verdachten waar men toch iets omzichtiger te werk gaat. En al met al is deze documentaire toch een interessante terugkijk op wat er in de zomer van 2005 gebeurde.