Opinions

Miniserie met uiteraard een bekend onderwerp en in die zin een uitgebreide versie van The Heroes Of Telemark uit '65 met Kirk Douglas. Ik had reeds goede dingen over deze serie gehoor en was dus wel erg geïnteresseerd, en tijdens mijn weekje vrij nam ik er dan ook uitgebreid de tijd voor.

Hoever was Hitler met de atoombom zal altijd een onbeantwoorde vraag blijven. Verhalen over een door burgers geziene test met een paddestoel zijn er, net als de installatie van Heisenberg die vermoedelijk een reactor was maar niet operationeel. In de race met alle betrokkenen landen was het toch een niet te lopen risico en uitgebreid wordt er de tijd genomen om de hoofdpersonen van beide kanten in beeld te brengen. Interessant is de cart blanche die bijvoorbeeld Heisenberg krijgt en het is bizar te zien hoe iemand zich daar toch het hoofd door op hol laat brengen zonder de consequenties helemaal te beseffen, althans zo lijkt. Dan is er directeur Henriksen die het toch vooral als zijn taak ziet om de fabriek efficiënt te laten draaien en daarmee gewoon zijn werk te doen, ook hem lijkt koud te laten aan wie ze leveren en waarom. Of is dat in beide gevallen te kortzichtig en wacht hun iets anders als ze beide niet leveren? Dan is er uiteraard de SOE met hun Noorse tak die als taak gekregen heeft de fabriek lam te leggen.

Fraai wordt het geheel in beeld gebracht met de nodige voors en tegens, de nodige tegenslag maar ook succes. De cast is eigenlijk grotendeels onbekend maar doet het prima en vooral de muziek is wel het benoemen waard met een mooie theme waar de afleveringen mee beginnen. Geweldig is natuurlijk het natuurschoon en de ontberingen die ondergaan moeten worden, wat een prachtige ongerepte natuur en bijzonder klimaat bezit Noorwegen toch. En op een paar dingetjes na, zoals dat de Duitsers opeens hele slechte schutters blijken te zijn, de bizarre keuze en het onvoorstelbare risico om de jager die de tweede groep in de besneeuwde hut betrapt zomaar te laten gaan, en de chronische afwijking dat iedereen bizar blauwe ogen moet hebben, scoort The Heavy Water War toch een meer dan prima voldoende.

Maar buitengewoon is het toch allemaal net niet. De vinger waarom kan ik er net niet helemaal opleggen, zijn het teveel karakters, het vele geswitch tussen de verschillende lijnen die een echte spanningsopbouw in de weg staat, blijven de karakters net wat te vlak of is het dat twee van de verhaallijnen gewoon niet spannend zijn omdat het wel met elkaar in verband staat maar niet samen komt tot een apotheose...? Ik weet het niet, en misschien dat mijn inzicht met een herkijk verduidelijkt of verandert, tot daar prima.

Donderdagavond met al het slechte weer in aantocht even iets toepasselijks en dat werd dus Katrina: Come Hell or High Water, toch iets wat al weer ver weg ligt in het geheugen en derhalve een opfrisbeurt kon gebruiken.

En het verbaast me dan toch weer hoe zwaar deze storm was, waar deze docu zich niet alleen richt op de ramp zelf maar ook op de gevolgen en nasleep. Maar fijn, een orkaan met horrorscenario, heel veel voorspellingen en helaas maar één weg te gaan, namelijk recht op New Orleans af en daarmee een stad die onder zeeniveau ligt. En het beeld vooraf mag er zijn, de eindeloze stroom auto's, teleurstelling aan de pomp, en heel veel mensen die het er op wagen om te blijven. De storm lijkt vergeleken bij een tornado nog niet zo erg, desalniettemin is het niet mals qua hevige rukwinden en water wat er allemaal voorbij komt en dat het zwaartepunt toch maarliefst 24 uur duurde. En zo plotseling is de storm ook voorbij en met het beeld van de French Quarter lijkt het op zich allemaal best mee te vallen, tot die vervloekte dijkdoorbraken één voor één plaatsvinden en het water van alle kanten lijken te komen.

En met de kennis hoeveel mensen er gesneuveld zijn en de vaak tragisch zelfgeschoten beelden van panikerende mensen op hun zolder terwijl het water steeds hoger komt is deze docu tot daar iets waar je met het gepaste stilte naar zit te kijken. Net als de mensen in de Superdome en Convention Center waar de wind en het water op een gegeven moment ook grip op begint te krijgen. Het leidt in ieder geval tot een complete instorting van de infrastructuur en totale chaos. Geweldig vind ik dan om te zien hoe mensen zelf er op uittrekken met een bootje om mensen te ontzettend en zelfs dieren te redden, werkelijke fantastisch terwijl de echte hulp en bijstand van regering of instanties nog best even opzich laat wachten. Iets waar terecht commentaar op is want dit had allang klaar kunnen staan in de omgeving. In het vervolg zien we het typische beeld van Amerika op zijn smalst, iedereen de bek open te janken, heel veel verwijten, soms terecht soms ook wel eens onterecht, spelen er heel veel verschillende agenda's en zijn dingen ontzettend slecht geregeld in Amerika. Amerika is en blijft het land van de onbegrensde mogelijkheden maar is niet gemakkelijk voor de minder bedeelden.

En ja, dan komen we toch uit bij de mindere punten van de documentaire waar deze, en dan met name de laatste aflevering, veel te lang duurt en vooral de laatste aflevering een herhaling is van dingen die constant weer gezegd worden. En uiteraard is het de zwarte gemeenschap die zich weer het hardste roert, want zij worden weer benadeeld, zij worden weer bediscrimineerd, alles om hun maar weg te krijgen. Nu ben ik niet zwart en heb ik nog nooit met discriminatie te maken gehad, maar in dit geval ga ik niet mee in die verwijten. Bestonden de gesloopte wijken vooral uit donker gekleurden? Ja. Hebben ze dat in sommige gevallen snel tegen de vlakte gegooid? Kennelijk. Maar daar kan ook een andere redenatie achter zitten dan dat het perse om gekleurden weg pesten. Dit lijkt mij eerder financieel gewin waar de lagere klasse in het algemeen slachtoffer van wordt, en ja er zijn ook arme blanken. Dan, wat dat snel slopen betreft, kun je ook redeneren dat veel huizen rijp voor de sloop waren, wordt veel van hout gebouwd en men vreesde voor epidemieën en plagen. Rottende lichamen en een rattenplaag kunnen voor veel problemen zorgen. En zo kun je nog wel even doorgaan...

'Wij zijn arm, wij hebben niet even een huisje verderop' in wat voor wereld leven die gekleurden eigenlijk? Denken zij dat als je het ook maar iets beter getroffen hebt je dan wel kunt vluchten en een buitenhuisje hebt? Ik persoonlijk heb het niet slecht, maar als iets dergelijks in mijn stad zou gebeuren dan bleef ik ook, zou niet weten waar ik anders heen moest. Dus dan ben ik ook arm, zwart en minderbedeeld? Zoals gewoonlijk lijkt de zwarte gemeenschap vol van zelfbeklag wil men kennelijk de zwarte cultuur de nek omdraaien waar het nooit aan hun ligt, niet aan het feit dat zij dingen niet beter voor elkaar hebben, nergens heen kunnen, financieel niet beter voor elkaar hebben, kennelijk zelfs niet eens op papier staan hebben dat een huis van hun is. Snappen ze dan zelf niet dat iedereen wel kan beweren dat ze een huis hadden? Maar het ligt altijd aan een ander, kijk eerst eens naar het vooroordeel dat je eigen soort veroorzaakt en verwijt hun in plaats van het altijd bij een ander neer te leggen. Neem dat verwijt over het Coronavaccin waar de moeder van één van de mensen aan het woord aan overleden is, dat ligt natuurlijk alleen aan dat vaccin en niet aan het feit dat ze dik was en een ongezonde levensstijl had.

Desalniettemin is er afschuwelijk veel misgegaan en is het Amerika op zijn smalst waar dingen gewoon slecht geregeld zijn en vooral geld regeert. Zoals Brad Pitt laat zien kunnen dingen erg eenvoudig opgelost worden door de mensen die wel geld hebben maar gebeurt dat ook te weinig waar het hele gebeuren en nasleep toch gewoon een mentaliteit- en prioriteiten dingetje is. En voor wie het daar niet mee eens is denk dan nog even aan die beelden en verslagen van de rusthuizen, want daar zitten gewoon blanken tussen. In de gemiddelde samenleving vallen de minderbedeelden altijd tussen wal en schip. En net als mijn veel te lange comment duurt de laatste aflevering vol zelfbeklag ook veel te lang en dat is jammer waar dit een hele goede documentaire had kunnen zijn.