Opinions

Aangezien ik Zodiac van Fincher als film erg kan waarderen was hoefde ik er niet heel lang over na te denken om deze docu/serie even mee te pakken op Netflix met de gedachte dat de dader nooit echt gepakt is. Nu moet ik zeggen dat je toch eerst beter de film kan zien voor een completer beeld van wat er allemaal gebeurt is, wat de Zodiac allemaal is aangeschreven en wie men vermoedde dat het was. Leuk aan de film is dat dit meer een mysterie blijft zonder echte oplossing terwijl de docu/serie zich toch vooral richt op één specifieke iemand.

En daar is toch vooral meteen het minpunt van de docu/serie mee genoemd die zich toch vooral richt op de familie Seagrave en hun kennis aan Arthur Leigh Allen die vooraf een solide en degelijke indruk wekt maar waar aan de hand van de kinderen Seagrave, tot hun eigen ongeloof, steeds meer opmerkelijke dingen in kaart worden gebracht die een rode draad tussen Arthur Leigh Allen en de beruchte seriemoordenaar vormt. Er wordt weliswaar geschakeld met eerder, later en verschillende gebeurtenissen, toch schept dit vooral een licht chaotisch beeld in plaats van dat het echt de talloze daden van de Zodiac in beeld brengt. Hoofdverdachte uiteraard Arthur Leigh Allen die zelfs in zijn overlijdensbiecht bleef ontkennen dat hij de gezochte man is. Toch wordt hier uiteindelijk ook geen uitsluitsel gegeven hoewel Allen hier, net als in de Zodiac film, op zijn zachtst gezegd een opmerkelijk en sinister figuur betreft.

Vervelend was het verder absoluut niet met een prima tijdsbeeld, de inspiratie voor Dirty Harry in de vorm van Dave Tosci, de brieven met raadsels en bedreigingen, en een beeld van angst en onzekerheid. Maar heel veel voegt de docu/serie in die zin niet toe die net iets teveel blijft hangen in de prive sfeer van de Seagrave's en vooral vermoedens voedt en mogelijkheden en verdacht gedrag aankaart maar niet bepaald met een smoking gun komt. Afijn, zoals reeds gezegd, behoorlijk en leuk voor mensen die het interesseert, maar het voegt uiteindelijk niet heel erg veel toe.

.

Zo zo! Dit had ik niet verwacht überhaupt nog weer een keer te gaan kijken aangezien de aanschaf lichtelijk problematisch is. Want goedkoop is dit niet te krijgen, dan is er ook nog het dilemma dat draait rond de orginele muziek en ondertiteling, want je hebt het ene of het andere en niet tezamen. En wat is nu Tour of Duty zonder Paint it Black? Niets natuurlijk, maar de keuze werd mij uit handen genomen door generatiegenoot en collega die de box voor een redelijk bedrag wist te scoren en er natuurlijk niet moeilijk over deed mij deze uit te lenen. En daar moest een kameraad, die ook fan is van het eerste uur, natuurlijk van meegenieten en dat draaide inmiddels al uit op talrijke gameavonden in Battlefield Vietnam met als afsluiter twee of drie afleveringen van TofD. En dit eerste seizoen bleek toch wel een fijn weerzien.

Waar moet je eigenlijk beginnen rond toch wel een iconisch jaren '80 product, wellicht gewaagd omdat de oorlog zelf nog niet eens zolang geleden is op het moment van maken. Heerlijk toch meteen alweer die uptempo beat van Paint in black met het geblokte gezicht van uberheld sergeant Anderson in beeld en de shots van troepen onder vuur en landende helicopters. Het is zondermeer een trip down memory lane waar Anderson dé man was met zijn stoere shotgun en zweetband en ik me als kind heel wat keren op een dergelijke manier uitdoste en zelfs een jachtgeweer had gemaakt van hout en elektra buis. Het is jeugdsentiment van de bovenste plank maar natuurlijk doet de rest ook goed met de eigenwijze Goldman en vaste karakters Purcell, Ruiz, Taylor en Johnson. Is het dan allemaal zo goed, mwoah....de afleveringen worden hier en daar wel eens een beetje afgeraffeld, is het vele harde praten en luidruchtig door de jungle lopen een terugkerende irritatie en zijn er veel continuïteitsfouten zoals wapens die je wel hoort maar niet ziet, niet kloppende explosies, een wapen met een kromme loop gespot in aflevering één of twee en komt het soms qua opbouw en dialoog knullig over maar moet dat vooral in het tijdsbeeld gezien worden.

Want in dat kader is Tour of Duty toch echt wel baanbrekend voor een serie die het eerste seizoen met opnames op Hawaii en aardig wat spektakel de indruk geeft over een groot budget te beschikken. Opvallend toch wel is dat niet alleen de focus ligt op patrouilles, gooks en gevechten maar vooral op veel sociaal maatschappelijke problemen en andere issues gedurende de Vietnamoorlog en mid jaren '60 in Amerika. Één van de betere afleveringen is zondermeer die met de raciale spanningen en een ijzersterke Mark Rolston en Ving Rhames. En zo zien we meer karakters en cult acteurs aan het begin van hun carrière zoals Robert Knepper, Patrick Kilpatrick, en de al bekendere Lee Majors en Carl Wheaters. Maar er is ook oog voor een komische noot, hoewel niet heel realistisch, is de aflevering met de mannen stijf van de aftershave vanwege de journalist die mee gaat op patrouille best humoristisch en bezit ook deze aflevering een kritische noot richting de aanwezigheid en effect van de pers en berichtgeving. De hulp aan de Montagnards, een leger-familie zoals de Goldmans met daaruit vloeiende verplichtingen, zwarte handel, drugs en verslaving, de beschuldiging van baby-killers tijdens verlof, is er oog voor de zwaar gewonden en verminkten iets dat grote indruk maakte op mij als kind en serieus afbreuk deed op mijn glorieuze en stoere beeld van de oorlog, het verschil tussen de opoffering van de jongens in de bush en het pacifistische gelul van de mensen veilig thuis, of de diepere issues over geloof in een zaak en onderdrukking zoals dat naar voren komt in de aflevering waar de blinde Goldman met de vrouwelijke Vietcong rondloopt en toch een uitermate intelligente en kritisch discussie volgt over vooroordelen, democratie, communisme en het vechten voor waar je in gelooft.

Niet iedere aflevering is in die zin boeiend zoals Ruiz in de problemen met drugshandel maar iedere aflevering kaart wel op zijn manier een issue uit die tijd aan en blijkt van absolute meerwaarde rond een serie die naast oorlog ook nog eens een tijdsdocument blijkt te zijn. Ik verbaas me vaak wat ik nog weet zoals de USO group aflevering, blijft de vele luidruchtigheid en ruzie in de jungle een issue zo ook in aflevering Warlover waar bijna heel Vietnam kan horen dat het TofD peleton weer in de jungle is en bonje met elkaar heeft, is de aflevering met de baby één van de minderen en is die in het ziekenhuis met gevangen NVA officier zelfs dom met Goldman te rennen en te vliegen terwijl hij gewond is en dan een handgranaat in het ziekenhuis? Tuurlijk! Één van de beste afleveringen daarentegen is juist de vrij conventionele aflevering met de belegering van Firebase Ladybird die als kind ook al behoorlijk indruk maakte en ik vaak naspeelde.

Tour of Duty seizoen 1 blijkt zondermeer een heerlijk weerzien met jeugdsentiment van de bovenste plank en verrast in die zin met heel wat meer dan jungle, spleetogen en knallerij en toont een uitermate kritisch beeld van die tijd en toont zich als meer dan goede serie en tijdsbeeld mid jaren '60 met alle maatschappelijke en sociale problemen. Topserie, fijn weer eens gezien te hebben.

En daar was Tour of Duty seizoen 2 die we er op gameavond doorheen gewerkt hebben voorafgaand door Battlefield Vietnam of een uitbreiding in de vorm van Eve of Destruction. Duidelijk is dat Tour of Duty een ongelooflijk stuk jeugdsentiment is en vooral het eerste seizoen erg fijn was om weer eens te kijken, en kwalitatief hoog scoort voor een serie en eind jaren '80 product. Nu was dus seizoen 2 aan de beurt die toch beduidend minder is als je het ons vraagt.

Duidelijk is dat de producent een andere koers wil varen en de focus niet meer zo zeer ligt op de oorlog zoals in het eerste seizoen waar men toch vaak gehele afleveringen in de jungle zit. Sterker, de oorlog komt er regelmatig bekaaid af met een scènes van een aantal minuten. Nu schijnt dat het budget al behoorlijk naar beneden geschroefd was en men in de buurt van Los Angeles bleef voor opnamelocaties en niet meer naar Hawaii ging, daarnaast is duidelijk dat men een breder publiek wil trekken behalve oorlogsjunkies omdat men tevens een aantal sterke vrouwelijke karakters introduceert in de vorm van Devlin en Dr. Seymour met veel romantische perikelen rondom Goldman en Anderson. Maar dat is niet het grootste minpunt dit tweede seizoen waar de focus plotseling wel heel erg veel op randzaken komt te liggen met veel romantische perikelen, heel veel soap achtige toestanden, gekibbel, geklets, gedoe en in principe verzand in heel veel geouwehoer.

Heel slecht is het allemaal niet want desalniettemin worden er op prima wijze voor die tijd actuele thema's aangesneden zoals raciale toestanden, drugsgebruik, maatschappelijke en sociale problemen, oorlogsmoeheid en psychose, zwarthandel, 'fraggen' van officieren, de rol van de pers in Vietnam en toestanden die Anderson weer mee maakt in de States. Er wordt in die zin andermaal een poging gedaan tot een gelaagd beeld maar ondermijnt zichzelf vervolgens met flauwe dingen zoals de hondentrainer die Beef Bourgogne moet maken, Goldman die een helikopter kan besturen en landen en de zoektocht naar een moordenaar van Vietnamese prostituees en nog veel meer van zulke dingen. De focus op de oorlog is er in die zin niet meer en er is veel onnodige dialoog die eerder statische ruis is dan ergens toe leidt.

Aanvankelijk was ik blij met de introductie van Hot Shot McKay, met zijn gunship en speakersysteem, tot we ons realiseerden wat voor arrogante opschepper hij ook alweer is. Desondanks zijn er wel goede afleveringen zoals Michael Madsen als doorgedraaide sergeant, of het samenwerken met SEALS of de CIA wat natuurlijk aan elkaar hangt van passend dubieus gedrag. De ingrediënten zijn er nog wel in seizoen 2, zoveel is duidelijk, alleen de mix en balans is nogal zoek waar vaker de randzaken worden opgezocht dan waar het daadwerkelijk omgaat en dat is natuurlijk de oorlog. Maar goed, het verval is begonnen, nu is de vraag hoe seizoen 3 zich gaat houden waar men in het MAV-SOC programma terecht komt. Een nipte vier sterren omdat er nog altijd genoeg sentiment speelt.

En daar was dan ook eindelijk Tour of Duty seizoen 3 afgewerkt op gameavond met meestal een uurtje á anderhalf in Battlefield Vietnam of een mod. En laat ik als eerst zeggen dat de intro met Paint it Black me toch altijd weer raakt en op het legendarisch/iconisch af is, en ik me nog altijd verbaas over het feit dat ik alle seizoenen en afleveringen weer eens heb kunnen zien. Maar dat de show na dit seizoen volledig gecanceld werd snappen we wel.

Want het eerste seizoen is nu eenmaal de benchmark van de serie met stevige actie en complete afleveringen in de bush. Met seizoen 2 werd al een andere koers gevaren waar men toch kennelijk een breder publiek aan wilde spreken, iets dat de producent ook aanhaalt in één van de making of afleveringen, dat er namelijk geen vrouwelijke kijkers waren. Dus werd gepoogd seizoen twee in die zin 'aantrekkelijker' te maken met een aantal sterke vrouwelijke karakters zoals Alex en Dr. Seymour en vooral ook de focus op veel dialoog en drama te leggen. Iets dat bijvoorbeeld de eerste afleveringen resulteert in geen of bijzonder weinig jungle, een tendens die zich doorzette met veel randzaken, veel gelul en heel wat minder oorlog. En dat zette men door in dit seizoen minus de vrouwelijke karakters. En dit seizoen zakt het peil wat ons betreft toch wel op dramatische wijze naar heel veel geouwehoer, melodrama, flauwe humor en heel veel randzaken waar de jungle en de oorlog praktisch bijzaak lijken die nog zelden echt worden aangedaan. De tijden van complete afleveringen oorlog zijn verleden tijden wellicht door budgettere reden ingegeven. Maar laat duidelijk zijn dat seizoen 3 slechts een zwakke afspiegeling is van het oh zo goede eerste seizoen.

Desondanks heeft het geheel nog wel zijn momenten, zo vond ik het afscheid van de mooie Kim Delaney als kind al shocking en is dat nog steeds jammer. Is de stap naar het MAV-SOC programma niet heel verkeerd, zijn de issues en thema's zoals klasse verschil, racisme en drugsgebruik goed en interessant net als verschillende karakters die het allemaal niet meer aan kunnen met het My Lai achtige gebeuren als hoogtepunt in de kookpot die Vietnam heet. Dit samen met gebeurtenissen zoals de zelfverbranding van de monnik en de aanpassings problemen van pak uhm beet Johnson en later de anderen geeft toch wel te denken en zal toch zeker confronterend en een spiegel geweest zijn voor Amerika in het algemeen waar barrières wellicht verdwenen en de doodgezwegen ervaring tot op zekere hoogte begrepen. En zowaar zijn er dan toch afleveringen die plots even opveren uit de eentonigheid en saaiheid die seizoen 3 overheerst, want de aflevering met Anderson die een nachtelijke positie moet behouden is best oké, net als de zaak rondom de massamoord en de opdracht rond de POW's. Ook is de introductie van de vervelende CIA man Fontaine best oké en mag de muziek er weer zijn in ondermeer de vorm van Jefferson Airplane, Iron Butterfly en vele meer.

Maar dat zijn slechts moment in het langste seizoen van de drie die steeds verder leeg bloed en niet in de buurt komt van het oh zo goede eerste seizoen. Desalniettemin was het erg fijn de gehele serie weer eens te zien en heb ik in het verleden echt wel moeite gedaan om aan een versie te komen met Nederlandse ondertiteling, iets dat er overigens wel schijnt te zijn maar vervolgens niet de originele muziek heeft. Maar bij nader inzien is alleen het eerste seizoen echt de moeite waard en heb ik het bij deze als geheel ook wel weer gezien. Het was mooi om allemaal weer eens te zien, toch ben ik ook blij er weer klaar mee te zijn.

Maar weer eens een serietje pakken van de aanzienlijke voorraad die ik inmiddels op dat vlak heb verzameld. Nu allemaal nog eens kijken natuurlijk. Meest recente aanwinst was deze Traffik die natuurlijk een link had met Soderbergh's Traffic en daarmee één van zijn beste films, dit zou soort van het orgineel zijn maar dan in serie format. En natuurlijk was ik daar nieuwsgierig naar aangezien ik de film ook goed kan waarderen.

Afijn, Traffik de serie dus, die een gedetailleerd en minutieus beeld laat zien van de stroom die de drugs volgt vanaf de papavervelden in Azië tot aan de gemiddelde junkie in de straten van Londen voor zijn volgende 'hit'. En iedere schakel van de keten komt in die zin voorbij, vanaf de oogst tot de verwerkingsprocessen, daarna het vervoer en de distributie door Duitsland naar een grote dealer in Engeland. En de omstandigheden qua vervoer, oogst maar later ook het onder dwang smokkelen is zowel schrijnend als verschrikkelijk. Iedereen, vooral buiten Europa, die er niet aan verdient is net zo hard slachtoffer als de verslaafde gebruiker met op hun hielen de politie die geen middel ongelegen laat om grip op de zaak te krijgen en info te bemachtigen rondom het netwerk.

En de overeenkomsten met de film zijn talloos, of beter gezegd, de serie wordt eigenlijk tot in detail gevolgd qua karakters en gebeurtenissen, de serie duurt alleen langer. Enige grote verschil is dat in de serie natuurlijk de bron in Azië ligt en eindstation Engeland betreft, waar in de film de bron natuurlijk zuid-amerika betreft met Amerika als bestemming. Serieuze notitie en pluspunt van de film is toch wel het buitengewoon interessant karakter

Rodriguez briljant gestalte gegeven door Benicio Del Toro. En een dergelijk karakter mist de serie nu net even waar Rosshalde opzich wel een gedurfd en sterk karakter is vooral hoe ze een strip search en visitatie zonder blikken of blozen doorstaat. En het moet gezegd dat de serie een bepaalde sombere grauwheid over zich heeft met een behoorlijk tragische en droevige toon.

Boeiend is toch zeker het kat en muis spel met de politie en het beeld van de moedjahedien, de CIA, de wapens betaald van drugsgeld. Sterk opgebouwd ook de aanslag op de getuige met het kindje in de bus. Toch kan de serie zich geen moment echt meten met de film puur omdat de film zoveel compacter is en acteurs als Douglas, Cheadle en vooral Del Toro een ijzersterke indruk maken waar de serie gewoonweg te lang duurt en niets meer verteld dan de film van Soderbergh. Slecht is het allemaal geenzins maar het mist toch net die factor dat het echt pakt, daarom wat mij betreft dan ook een goed cijfer maar buiten dat niet helemaal aan mij besteed.

You ever see something like this?

No sirrrrrr.....

Heb ik al gezegd dat ik niet echt een serie kijker ben...? Ja, al veel te vaak eigenlijk, en vooral rond de tijd dat ik deze serie voor het eerst zag hield het serie kijken bij mij wel op met The Pacific en Band of Brothers. Hoewel ik de naam van deze serie regelmatig vergat had een teaser die ik ooit op Canvas voorbij had zien komen, ten tijden van de eerste uitzending, best indruk gemaakt. Toen een kameraad deze serie in zijn collectie bleek te hebben hoefde ik daar niet lang over na te denken om deze te lenen en eenmaal begonnenzat ik tot over mijn oren in de zaak en zat ik de serie binnen enkele dagen uit....mijn reactie was simpel en in één woord te omvatten: WAUW!!!

Samen met een stapeltje films was het wel eens tijd voor een herkijk en review wat deze kerstdagen gerealiseerd werd, en andermaal werd ik opgeslokt door het geheel en kon ik amper ophouden met kijken. En andermaal biologeerde het bijzondere duo Rust en Marty en kroop de muziek en sfeer me onder de huid. Waar verder eigenlijk te beginnen...? Het script, de spanning, de acteerprestaties...nee, ik begin bij de letterlijk fantastische soundtrack. Behalve de naam van The Handsome Family kan ik niet helemaal uitvinden van wie de terugkerende dreigende en donkere muziek is, maar dat deze geweldig is spreekt voor zich. Het is geheel in lijn met de uitgestrekte moeraslanden van zuidelijk Amerika die geladen lijken met een bepaalde triestheid, waar dingen niet pluis zijn, waar een bepaalde droevigheid heerst, naargeestig, zeg maar gerust eng. Mensen die aan hun lot zijn overgelaten, waar een leven meer of minder niet opvalt, waar het vervagen van een persoon of indentiteit niet langer spreekwoordelijk is.

Samen met die omgeving en sfeer eisen natuurlijk de hoofdkarakters de hoofdrol, het duo, en dat is me een stel. Marty lijkt het normaalste, Rust het eerlijkst. Doch is het onwaarschijnlijk hoe zeer ze verschillen en hoe zeer de mannen een bijzonder soort chemie voor de dag legen. Uiteraard is het Rust die het meest de aandacht trekt, wat een karakter, wat een zienswijze, en wat een gepijnigd persoon. Samen met Rust wordt er een wereld aangeboord waar het de twijfel is wat echt is en wat niet, wie vertelt de waarheid en wie niet in deze smerige en in- en intrieste wereld. Ondertussen speelt ook nog het nodige aan huiselijke en relationele besognes. Wellicht niet het meest interessante in de zaak, toch zorgt het wel voor een bepaalde balans en wisselwerking, iets dat later terug zal keren na een tijdsprong.

De cinematogrofie is om te smullen en de overval op het drugshol is een fraaie one take gebeurtenis, wat een zenuwengedoe is dat overigens en daarmee natuurlijk uitermate goed neergezet. Interessant is de ondervraging door het andere rechereursduo, want wat is er nu aan de hand? Vanwaar de interesse in een zaak die veel eerder werd afgesloten. Is iedereen wel wie hij zegt dat hij is? Beklijvend is de overval op Ledoux, net als de tweede ontmoeting van Rust met de getraumatiseerde Kelly, poeh...ronduit verschrikkelijk die scene. De tijdsprong en heropening van het onderzoek is ook sterk, dan pas zien we het resultaat van alle weerslag die de zaak en spanning had op beide mannen, overduidelijk is dat de zaak nog altijd speelt en bewust of onbewust hun leven voorgoed verandert heeft. Het leven blijkt voor beide niet super waarop het gezamelijke besluit komt om voor eens en voor altijd met het verleden af te rekenen, en inderdaad, soms kom je een monster tegen, soms meerderen.

En andermaal maakt TD seizoen 1 een bijzonder goede indruk, iets dat 3 niet heeft kunnen bewerkstelligen, hoewel die verder prima is maar niet van dit niveau, 2 moet ik altijd nog zien en ik begrijp dat seizoen 4 in ontwikkeling is. TD1 is toch wel één van de beste dingen die ik op serie gebied heb gezien en overtuigt dus op magistrale wijze. De muziek, de sfeer, de settings, de opbouw en natuurlijk een weergaloze Matthew McConaughey. Wat is die acteur de laatste jaren in achting gestegen. Is er verder nog iets te benoemen...? Mja, wellicht nogmaals de prachtige, verlaten en treurige locaties waar mijn urbex hart sneller van gaat kloppen. Gaat er ooit een betere True Detective komen...? Nee, ik denk het niet.

This is my least favorite life...

'Waarom ga je deze kijken want deze kan je beter overslaan heb ik begrepen' was wat ik een paar weken terug te horen kreeg toen ik iemand vertelde dat ik seizoen 2 aangeschaft had en deze klaar lag om te kijken afgelopen weekend. Ik antwoordde dat je geen mening kan hebben mits je gekeken hebt, bovendien had ik seizoen 1 en 3 al en vind ik de eerste buitenaards goed, misschien wel de beste serie die ik ooit gezien. De illusie dat 2 ook maar in de buurt ging komen van de eerste had ik niet, en uiteindelijk viel het me alleszins mee. Het is niet zo dat seizoen 2 zo slecht is, het is eerder dat vooral seizoen 1 zo ontzettend goed is en daar komt 3 evenmin bij in de buurt.

De opening, en daarmee vooral de eerste aflevering, is één van twee gezichten. Ontegenzeggelijk is het sfeertje er, tot op zekere hoogte, weer met grimmige en verloren aandoende karakters en is er andermaal de soundtrack van T-bone Burnett. Op dat vlak voelt het geheel als vertrouwt, de verhaallijn zorgt echter voor een spaak in het wiel. Want waar seizoen 1 uitblinkt in een sober maar strak verhaal met één onderzoek en twee rechercheurs is deel 2 al een stuk rommeliger. En dat strooit toch vooral de eerste twee afleveringen zand in de motor waar de karakters en hun problemen maar niet uit willen kristaliseren. Dan is er nog de vreemde eend in de bijt genaamd Frank Semyon en daarmee een factor die buiten het rechercheurstrio valt en ontzettend moeilijk te passen valt in het lopende onderzoek. Uiteraard komen die lijnen op een gegeven moment wel bij elkaar maar TD2's grootste vijand lijkt toch vooral een teveel aan karakters en een te groot en ingewikkeld plot waardoor het geheel rommelig aanvoelt. Richting het einde weet ik bij sommige namen nog steeds geen gezicht te passen.

Maar om deze True Detective daar volledig op af te rekenen is niet helemaal eerlijk. Jammer is het grootste plot dat toch net niet lekker uitpakt. Maar een aantal sterke momenten brengt het wel zoals de enorme schietpartij einde aflevering 4. Wow! Zo brengt de serie toch drie interessante en getroubleerde karakters samen in de vorm van Velcoro, Bezzerides en Woodrugh. Dat deze mensen een molensteen qua verleden om de nek hebben en ook nog eens prooi voor hogere machten mag duidelijk zijn en in het geval van Colin Farrell leidt het tot sterke acteerprestaties. Iets dat ook opvalt aan Vaughn die dit ook al toonde in Dragged Across Concrete, je zou toch wensen dat die man die flauwe humor van zich laat varen. Dan mag het oog evenmin klagen met dames als McAdams, Kelly Reilly en Leven Rambin. Ondertussen blijft richting het einde het onderzoek nog even vaag om vervolgens in de laatste aflevering wel te eindigen met een ontzettend vuig en sinster sfeertje, misschien wel een beetje een paradox.

En zo eindigt TD2 in een naargeestige climax die opzich wel een stuk reëler zal zijn voor mensen dan het eerste seizoen dat wellicht te zweverig en mysterieus kan zijn geweest. Toch is de simplicitisch en eenvoud van die opbouw zoveel zaliger dan dit rommelig aanvoelende plot waar tot het einde niet echt een touw aan vast te knopen is. Toch is TD2 verre van slecht te noemen door sfeer en acteren maar zijn het vooral de schoenen van grote broer seizoen 1 die zo onmetelijk groot zijn om te vullen. Maar dat geld in mindere mate net zo voor seizoen 3.

Ik was verbaasd dat ik dit seizoen nog niet gerated had, waarschijnlijk zag ik deze net voor de samenvoeging van de series en films hier op Moviemeter, daarom de afgelopen vrije dagen maar even gebruikt om seizoen 3 te herzien. En daarmee een seizoen die volgens velen beter is dan seizoen 2 en het eerste weergalloze seizoen benadert. Nu zag ik vorig jaar rond de kerst de 1ste voor een rating en comment, in mei zag ik de 2de die mij toch echt niet zo tegenviel als sommigen beweren om binnen een jaar dus te eindigen met de herkijk van de laatste. En daarmee een serie die ik twee jaar terug degelijk maar niet super vond, en helaas is met de herkijk dat beeld nog verder afgebrokkelt en ga ik liever het 2e seizoen nog een keer zien dan deze.

Met een sterke cast, andermaal de soundtrack van T-bone Burnett en wat is die weer goed jeetje mina, een simpele startpunt rond een vermissing, en de simpel insteek van het duo Hayes en West lijkt er op voorhand weinig mis te kunnen gaan. Zwakpunt aan het tweede seizoen is juist het wollige plot met een teveel aan karakters en namen, dus in die zin is het aangenaam dat men het weer bij één en de zelfde duo houdt net als in seizoen 1. Sterk is de sfeer, het tijdsbeeld en de muziek in de jaren '80 setting rond de familie Purcell met tevens een uitstekkende McNairy. De zoektocht is sterk, wordt mooi gebracht, de link tussen Hayes en zijn Vietnamverleden en intuitieve inslag plus spoorzoekerskwaliteiten geven het geheel weer een lekker mystiek tintje. Lekker tot daar aan toe in een omgeving die bij tijd en wijlen troosteloos, verlopen en naargeestig overkomt en Amerika zijn 'ugly side' laat zien met een toefje Vietnam trauma, de toestand en discriminatie rond Woodard en de fantastische shoot out rond diens huis. Daarnaast vind ik Stephen Dorf geweldig met zijn presentatie en hese stem, wat een karakter, wat een acteur.

Maar dan toch, zand in de motor, en dat ondanks het goede begin, want het lijkt er op dat seizoen drie teveel hooi op de vork probeert te nemen en daar onder bezwijkt met de driedeling die men poogt te creeeren. De eerste fase is goed te noemen met de zaak, het mysterie dat op de juiste momenten een zetje krijgt, de licht bovennatuurlijk sfeer rond Hayes en alle verdenkingen. De tweede fase kenmerkt zich toch vooral door veel vraagtekens rond het destijds gevoerde onderzoek, het opnieuw opstarten van de zaak, maar vooral de vooroordelen waar Hayes tegen aanloopt, etnische profileren, het uitblijven van promotie en zelfs gedegradeert worden, de daaropvolgende machtsverhoudingen, zogenaamde rechtvaardigheid en verbittering. 'It's not eays being green' zou Kermit zeggen, maar in het geval van Hayes heeft het net een ander tintje. De zaak blijft daarnaast interessant, en de tips duwen het geheel nog meer naar een boeiend mysterie. Maar dan toch, de eerder genoemde zand in de motor, en daarmee de derde fase waar Hayes niet geheel helder terug kijkt op de zaak. Het is toch vooral die derde fase die geschrapt had mogen worden om de eerste en tweede fase meer tijd te geven, uit te diepen en daar te eindigen. Want de fase van de dementerende Hayes zijn volstrekt oninteressant, er zit geen tempo en voegt wat mij betreft heel weinig toe.

Maar helaas is dat niet de enige kritiek, want na de ontmoeting met de speciale vaardigheden van Hayes en het mystieke sfeertje dat dit creeert, stort mijn interesse en binding met het hoofdkarakter volledig in. Wat een saaie, stroeve, stugge en vervelende man, en zo ook de latere wisselwerking met zijn vrouw. Wat een stel irritante mensen, en wat een gezeur en gezeik. En buiten de saaie, nietstoevoegende en soms gekunsteld aanvoelende verschijningen in de derde fase is het toch vooral de veel te lang doorgevoerde scenes tussen Hayes en zijn vrouw die alle tempo en interesse vakkundige uit de serie laten lopen. Neem bijvoorbeeld dat etentje tussen de twee, zo'n typische scene die veel te lang wordt doorgevoerd, doodsaai is en niets toevoegt. Dat dit anders en beter gekund had wordt bewezen in het eerste seizoen waar de relationele problemen rond Cole en Hart wel van toegevoegde waarde zijn. Met Hayes wordt in die zin gepoogd om een dergelijk gelaagd karakter als Rusty Cole te creeeren, een buitenstaander die anders kijkt naar dingen qua logica, inzichten, diepte en andere problemen, maar het enige waar men in slaagt men Dwayne Hayes is een buitengewoon vervelend, stijf en moeilijk karakter die het lastig maakt om de serie te laten boeien. Wellicht dat dit allemaal onderdeel is en gezien moet worden in de trant van de maatschappelijke problemen, maar toch...

Het is op een gegeven moment saaiheid troef als Hayes weer ruzie heeft met zijn vrouw en Tom Purcell in zijn eentje het mysterie weer aanzwengelt en de aandacht weer op de zaak vestigt. En richting het einde toch wel voor een bijzonder wrange conclusie zorgt, alhoewel...en dan ben ik toch blij dat het derde seizoen er op zit en valt de serie me nog meer tegen dan het de eerste keer deed omdat de zaak zelf bijna bijzaak lijkt temidden van alle ruzies binnen het gezin Hayes. Voordeel op zijn minst aan de derde fase is de prachtige Sarah Gadon die veelvuldig in beeld is en vind ik McNairy sterk en Dorf geweldig. Grappig te benoemen is ook nog wel even het vooroordeel en rare blik die een van de leerlingen krijgt tijdens ondervraging vanwege zijn Black Sabbath shirt. Het mag duidelijk zijn dat seizoen 3 degelijk te noemen is maar ook verweg van het niveau van de eerste verwijdert blijft en zo nu en dan ronduit saai is. Ik ben benieuwd wat seizoen 4 gaat brengen na de eerste schrik dat Jodie Foster daarin schijnt te spelen, maar goed, we zullen zien.

En daar was ook meteen de eerste serie van de vakantie met deze True Detective 4 waar ik heel erg veel zin in had om te gaan kijken en waar ik ook best wel het nodige van verwachte. En laat ik vooraf duidelijk zijn dat seizoen 1 in mijn beleving onbenaderbaar is qua niveau en in mijn beleving één van de beste series die ik gezien heb. Maar een goede contender voor de tweede plaats moet dit toch zijn waar ik seizoen 2 helemaal niet gek vind en meer dan acceptabel en persoonlijk seizoen 3 het minste vind vanwege de opbouw en het stuitende karakter Hayes. Dat moet seizoen 4 toch beter kunnen doen, en dat kwam uit.

Hoewel, de naam Jodie Foster was vooraf wel even schrikken omdat ik deze dame meestal afschrikwekkend vind qua acteren, houding en intonatie en mij onwijs tegenstaat in de meeste van haar rollen. Maar gelukkig maakt de serie snel indruk met zijn locatie in Alaska, de rare toestand rond het onderzoeksstation en de algehele duistere sfeer, mysterie en muziek. Dit smaakt aanvankelijk goed waar het zorgvuldige fundament gelegd wordt voor een mysterie met een bovennatuurlijk randje. Sterker nog, voor sommige mensen zullen bepaalde momenten doodeng zijn en dan praat ik niet over het voortdurende duister en de sfeer, maar behoorlijke bizarre en enge verschijnselen en de mogelijkheid dat er duistere krachten spelen want zoals redelijk vaak gezegd wordt in de serie verlaat niemand echt Ennis en ziet iedereen wel eens iets...speelt het duister parten of is het echt niet pluis in Ennis Alaska, that's the question.

En het duister en de locatie met de sneeuw is sowieso een setting en omgeving bij uitstek voor spookachtige beelden als de ontdekking van de lijken of de weirde dingen die Navarro ziet, iets waar ze niet de enige in is. Maar zoals een echte True Detective betaamt is het niet alleen het heden dat telt maar spelen er ook dingen uit het verleden met in het bijzonder een zaak die nooit opgelost werd en langzaamaan in verband wordt gebracht maar waar ook enige tegenwerking als tegenreactie op lijkt te komen. Behalve de duistere omgeving lijkt er heel veel meer te spelen met protesten tegen de plaatselijk mijnbouw, een coöperatie die meer vingers in de pap heeft, de eerdere moordzaak, rare verschijningen en tekens, een kleine link naar de eerste True Detective, en twee behoorlijk getroubleerde hoofdpersonen in de vorm van Navarro en Danvers.

En laat bij dat duo nog wel eens het knelpunt liggen waar Danvers nogal een bitch is en Navarro, neergezet door ex-bokster Kali Reis, nu ook bepaald niet innemend is, en er toch wel heel veel tijd opgesoupeerd wordt aan hun relaties en familiaire problemen met zus en dochter. Het zijn momenten dat de zaak praktisch ondergeschikt is, het tempo onderuit zakt, en de karakters veel tijd krijgen maar in mijn beleving niet heel interessant zijn. En dat is toch best een minpuntje in een serie die vergeleken met de andere seizoenen niet eens heel lang is. Maar goed, gelukkig staan er veel positieve dingen tegenover waarvan reeds verschillende genoemd zijn maar nog niet genoemd is het beeld dat me aan Wind River doet denken, de spanning tussen al dat politie volk en dat je niet weet wie te vertrouwen is, de soundtrack met alle nummers goed en passend is, en blijft de interesse hoe het nu precies zit toch wel tot het einde leven en is de ontknoping, wat er nu gebeurt is met de onderzoekers, toch best goed en zelfs kostelijk.

En zo komt deze True Detective ook alweer tot een einde en maakt een goede en sterke indruk hoewel er weliswaar punten van kritiek zijn. Toch is dit zonder twijfel de beste na het fantastische eerste seizoen, al zou het alleen maar zijn vanwege de setting, sfeer en het mystieke randje met enkele shockers van momenten die de serie goed maakt, behoorlijk goed, maar niet in de beurt komt van de buitencategorie waar seizoen 1 tot behoort.

Interessante serie/documentaire die we er gedurende de pauzes door hebben gejaagd op het werk. En ja dit is eigenlijk wel iets dat verplichte kost zo moeten zijn voor iedereen, en dan bedoel ik het hele scala van hoe het ontstaan is, 9/11 zelf, de hele nasleep en alle foute keuzes nadien. Het is allemaal nog al wat, het is ook lijvig qua speelduur, maar het verveelt geen moment en blijft tot op het laatste moment interessant.

Waar was jij tijdens 9/11? Het is zo'n vraag die, ook tussen ons als collega's, onvermijdbaar blijkt. Iedereen weet nog, waar hij was, wat hij deed, en de eerste reactie natuurlijk. Die beelden van die gebouwen met die vliegtuigen, de chaos, de instorting, de angst, de reacties, het is alweer zo lang geleden maar toch blijft het fascineren, is het naast een voetnoot in de geschiedenis tevens een gemakkelijk onderwerp voor de meest rare complottheorieën. De documentaire richt zich daarna toch het meeste op de besluitvorming die na de aanslagen van 9/11 zou volgen en het domino effect van dingen dat daarna kwam. En het moet gezegd dat dit toch uitermate goed gebracht wordt, maar dat ook vooral de wortel met het ontstaan al Qaida die uit de Moedjahedien voortkwam niet it wordt overgeslagen. Zoals veel dictators waar Amerika later last meekreeg hebben ze die eerst praktisch in het zadel geholpen, zie naar de steun aan Irak tijdens de Irak-Iran oorlog. De Viercong die men in de Vietnamoorlog bestreed werd door de Amerikanen eind Tweede Wereldoorlog zelf opgericht om te strijden tegen de Japanse bezetter. Zo werd ook Noriega in Panama en de macht geholpen door de CIA voordat hij een bedreiging werd en verwijderd moest worden. De lijst is wat dat betreft eindeloos met leiders, verzetsstrijders en stromannen die zich later tegen Amerika keerden, in dit geval ook Bin Laden wiens achtergrond verder wordt uitgediept en het mag duidelijk zijn dat dit ver van een domme man is.

En zo ontstaat er een caleidoscopische beeld van een wereld veranderend incident dat 20 jaar eerder eigenlijk al in werking gezet was. De Russische bezetting, inmenging van de CIA, het ontstaan van Bin Laden, andere aanslagen de opbouwen naar 9/11, de de stemmen van de piloten uit vlucht 93 en het oogtarenverslag uit het Pentagon dat kippenvel waardig is, the War On terrorism, nog belangrijker de oorlog in Irak, The Bush Administration, Obama, inzichten betreffende wat men nagelaten heeft na de oorlog in Afghanistan in Irak want de situatie is er alleen maar slechter op geworden, in uiteraard operatie Neptune met de beroemde callsign 'geronimo'. Het mag duidelijk zijn dat 'Turning Point 9/11 the War On terrorism' in die zin heel wat behelst. En dan vergeet ik nog bijna het zogenaamde 'rendition' fenomeen wat zoveel inhoudt als een vermeende terrorist overbrengen en vasthouden in een land waar de mensenrechten minder onder de loep liggen. En hoewel we uiteindelijk niets nieuws zien en dingen die we al wisten, is de documentaire toch spraakmakend te noemen waar een ieder zijn eigen bedenkingen zal hebben met de bemoeienis van de Verenigde Staten omtrent wereldse zaken, maar ook de aanpak van andere dingen, of bijvoorbeeld zaken als dat zogenaamde 'rendition' en Guantanamo Bay. Desondanks is dit buitengewoon interessante documentaire met beklijvende beelden en genoeg stof tot na praten.

''Now I am become Death, the destroyer of worlds"

Afgelopen weken ook nog even aan de slag geweest met deze uitermate breed opgezette documentaire over de Koude Oorlog en de atoombom en eigenlijk kun je bijna voor al het voorgaande helemaal terug naar de aanslag op Franz Ferdinand in Sarajevo die de Eerste Wereldoorlog in luidde. Maar dan zou de docu wel heel erg uitgebreid worden waar hij nu eigenlijk al aan de lang kant is. Begrijp me goed dat het interessante materie is maar de fase van de val in '91 en ook rond Poetin zelf heb ik regelmatig zo'n gevoel dat sommige gedeelten wel iets beknopter hadden kunnen zijn.

En eigenlijk is het van meet af aan onvoorstelbaar wat er allemaal gebeurt is met in den beginne de Tweede Wereldoorlog en de race voor het eerste inzetbare nucleaire wapen met uiteindelijk de zwaarste mogelijke prijs voor de inwoners van Hiroshima en Nagasaki. Om de kriebels van de te krijgen is dan nog zo'n detail als meisjes van het danskamp die in de sneeuw gingen spelen en vervolgens zwemmen. Het is een gruwelijke voetnoot in nog veel ergere geschiedenis waar de verwachting was dat de atoombom rust ging brengen. Treffend is dan ook de opwinding van Truman die al snel omslaat in schrik met verschillende regels en decreten tot gevolg. En hoewel ik de beelden van Hiroshima en Nagasaki maar al te goed ken verrasten ze me toch weer als misselijkmakend en wat de mens elkaar soms aandoet. Toch is dit pas het begin van wat nog allemaal gaat volgen, want de Koude Oorlog en de echte wapenwedloop moet nog beginnen.

En andermaal is het verbazingwekkend wat er allemaal gebeurd is met eerst nog een terugblik op het ontstaan van Stalin's Rusland waar er altijd al issues waren met de Oekraïners, met de Holodomor begin jaren '30 en zuiveringen eind jaren '30. Wat heeft die man ook een levens op zijn conto. Het lijkt een kleine stap naar de post-oorlog situatie waar meteen al rumoer is rond Berlijn met later de muur en dat is nog maar het begin met de vele mislukte operaties, gegok met mensenlevens, omgooien van regeringen elders, het gevecht tussen communisme en het westen op tonelen als Korea en Vietnam en eigenlijk houdt het niet meer op. Daarnaast speelt de ruimterace nog en zijn er een aantal 'close call' momentjes zoals de kapotte chip in de tijd van de Carter-administration of de reflectie op de wolken aan de kant van de Russen, zo meen ik ook dat men een keer bijna met de hand op knop zat tot men zich bedacht dat er een trainingsprogramma draaide die een aanval simuleerde. Over op de rand van de afgrond staan gesproken....

Interessant dus, vooral met dingen die ik zelf op tv gezien heb zoals De Muur of het Plein van de Hemelse Vrede, Chernobyl, of de hernieuwde opbouw van bewapening en spanningen onder Ronald Reagan met als indirect gevolg het neer halen van de lijnvlucht, iets dat ook vaker gebeurt is. En vervolgens het onvermijdelijke met het instorten van het Oostblok, iets waar Gorbatsjov altijd van zei dat Chernobyl het begin van alles was. En stel je toch eens voor dat de Navo dan echt ontbonden was, maar ook de ellende en armoede vervolgens in Moedertje Rusland waar uiteindelijk alles inclusief de instorting als voedingsbodem ging werken voor Poetin. Had ik al gezegd dat er veel gebeurt is? Het is niet te geloven...

Maar zo ergens na de muur en de val van het Oostblok komt de klad er voor mij wel in, want op een gegeven moment is het allemaal wel héél erg lang en veel. Te lang ondanks dat het wel allemaal interessant is. De laatste twee afleveringen snak ik dan ook bijna naar het einde zonder dat ik dit de serie heel erg ga aanrekenen.

The longer we stayed, the worsed it got.

Een nieuwe Vietnam-documentaire gaat er bij mij altijd wel in dus kom maar op terwijl ik Hearts and Minds uit 1974, The Vietnam War van Ken Burns uit 2017 en Vietnam in HD uit 2011, waar ik tot mijn grote verbazing zie dat ik daar nog niet op gestemd en geen comment geplaatst heb, reeds gezien heb. En laat ik vast zeggen dat de docu van Burns en Vietnam in HD echt van hoog niveau zijn en Turning Point echt wel iets moet laten zien, maar dat deed het dan ook.

Want Turning Point laat een mooie opbouw zien van alle voorwaarden die de wortel vormden waar de oorlog uit ontstond met de Vietcong, CIA met alle betrokkenheid tot gevolg, gekonkel en gelieg, het voorkomen van gezichtsverlies en bijna bijzaak de strijd tegen het communisme. En zelfs in de 'Kennedy-administration' stonk het dus al aan alle kanten qua eerlijkheid en komt nu toch wel naar voren dat LBJ met een vreselijk probleem werd opgezadeld waar hij alleen maar kon falen en vaak in mijn ogen altijd onterecht als agressor wordt gezien die Vietnam liet escaleren. In feite goldt dit voor alle presidenten nadien geconfronteerd met het hoofdpijndossier genaamd Vietnam waar allang geen eer meer te behalen viel maar slechts hoon en heel veel kritische vragen. Zorgvuldig bouwt de documentaire dan ook een ander gevoel op, namelijk de gemiddelde paranoia, achterdocht en gespletenheid waar gemiddelde Amerika zich al een aantal decennia in bevindt.

Complex is de materie die zich over een jaar of tien uitspreidt met veel politiek gekonkel, niet te vergeten de onrust binnen Amerika met opstand, protesten, het neerslaan van de raciale toestanden, de aanslag op Kennedy en natuurlijk Watergate. Met zoveel problemen thuis lijkt de oorlog in Vietnam, met de gruwelijkheden van My Lai, bijna bijzaak en benadruk ik nogmaals hoe complex de oorlog in Vietnam was met het Tet-offensief als fraai voorbeeld wat toch echt wel een overwinning was voor de Amerikanen met heel veel slachtoffers voor het noorden, maar in de media overkwam als een flater en een bloedneus van jewelste. Het is de Vietnamoorlog op zijn meest complex waar het Amerikaanse leger gewend was een conventionele oorlog te vechten maar in Vietnam zelden echt een frontlinie vond en de mankracht, ervaring en vuurkracht konden gebruiken zoals ze dat wilden. Snipers, tunnels en boobytraps is wat ze kregen met veel frustraties tot gevolg met warcrimes in het zog.

De docu toont de Vietnamoorlog in zijn complexe gelaagdheid door de jaren heen en doet dat dus goed, toch kan het niet aan de Ken Burns documentaire tippen die met tien afleveringen nog net iets completer en uitgebreider is. Toch scoort ook deze een meer dan dikke voldoende.

Een serie en titel die na het ontdekken van David Lynch toch wel hoog op het lijstje stond. En wat kan ik genieten van typische producten van Lynch in de vorm van Lost Highway en Mulholland Drive, en met de wetenschap dat Twin Peaks ook een aaneenschakeling van rare karakters en mysterie betrof, was dit toch wel een must see. En Twin Peaks verbaasd, is bevreemdend, triggert om verder te kijken, maar valt ook een heel klein beetje tegen.

Het sfeertje is er wel meteen, en als kijker sta ik meteen wel op scherp, of het moet de roem zijn van Lynch die vooruit snelt. Het lijk is snel gevonden waarop het hele circus in beweging komt, en Lynch laat toch wel zijn uitzonderlijke klasse zien in de scene naar de mededeling in het klaslokaal. Wat wordt die op fenomenale wijze opgebouwd. Wauw...kippenvel! Twin Peaks vervolgt met een stoet onwaarschijnlijk vreemde en opzienbarende karakters waar de ene nog meer te verbergen lijkt te hebben dan de andere, en men vooral lijkt te strijden om de titel wie het raarste is, om nog maar te zwijgen over het mysterie zelf dat zich langzaam ontvouwt. Zaken die op zich niet heel verrassend zijn omdat ik Twin Peaks: Fire Walk With Me al eens zag.

De cast is uitstekend in die zin, de muziek simpel maar toch heerlijk, het sfeertje met onheilspellende momenten en beelden sterk, en de karakters bij tijd en wijlen ongelooflijk. Ferrer is kostelijk als de grof gebekte forensisch onderzoeker, Maclachlan niet heel sterk acterend maar wel helemaal in de ban van het buitenleven en meer geïnteresseerd in de culinaire omgeving dan de zaak, Wise bij tijd en wijlen humoristisch als door verdriet overmande vader, en zo kan je nog wel even doorgaan. Het is al haast jammer dat hier tegelijk ook het zwakke punt van de serie ligt, omdat voor mijn gevoel de absurde karakters op een bepaald moment niet bijdragen aan sfeer of mysterie maar eerder kolderiek worden, zeg maar op het banale af. Wel leuk al die lijntjes tussen elkaar, iedereen heeft wel iets met een ander, of een verhouding, geschiedenis, rekening of samenwerking, en ieder heeft wel iets dat stinkt richting de zaak van Laura Palmer.

Hoewel ik al zo mijn twijfels begin te krijgen naarmate de laatste aflevering vordert, treft het open eindeme toch met een zekere verrassing. Is dit het nu? Oké, dat wordt dus zoeken naar seizoen twee, gelukkig maar want het eindplot rond Leo en Jacques was er ook wel één geweest die een beetje tegen ging vallen, gelukkig heeft Lynch nog een konijn in de hoed. Desondanks hou ik een tweezijdig gevoel over aan seizoen 1 die vermaakte en wel trok om verder te kijken, getuige de pilot vrijdagavond en de laatste aflevering op zondagavond, maar ik had er toch meer van verwacht, en helaas verliest de serie zich mij teveel in rariteiten. Ik kan dan ook niet zeggen dat dit de beste serie ooit is, maar een dikke voldoende zit er zeker wel in.

Het was ergens in april dat ik met een kameraad aan de prequel film zat dat ik mij realiseerde, verrek, ik weet helemaal niet hoe de serie afloopt want die heeft immers een open einde, waarop het idee ontstond om net als vorig jaar gedurende mijn vakantie een Twin Peaks seizoen te kijken. Het bestellen van de serie was al snel een feit, nu was het alleen nog wachten op de vakantie om te beginnen met de serie iets waar ik uren nadat mijn laatste werkdag afgelopen was al mee startte. En poeh, dat was toch wel weer even inkomen, en laat ik vast verklappen dat deze 17 uren durende miniserie mij toch wel ontzettend tegenviel.

En in feite gaat seizoen 2 verder waar seizoen 1 is geëindigd. Het onderzoek van Cooper, rest er nog altijd de vraag wie Laura Palmer vermoordde, is de cast grotendeels hetzelfde en rijgen de rare gebeurtenissen en karakters zich aan elkaar. En ach, opzich past het jasje weer vrij snel, want het sfeertje is die eerste afleveringen zo nu en dan best wel weer oké, natuurlijk is er weer de schare ongelooflijke mooie vrouwen, en blijft de vraag wie Laura vermoordde. Maar dan realiseer ik mij dat ik dat immers al weet door de prequel film Twin Peaks Fire Walk With Me, een aap die, ver voor de helft van de serie, daadwerkelijk uit de mouw komt als betrapt en opgepakt. Aardig is het mysterie en de visioenen die leiden naar de ontmaskering, tevens wordt het geheel rond een soort van dubbele persoonlijkheid beste aardig gebracht. Maar ja, we zijn nog niet eens op de helft van de serie en de zaak is opgelost, dus waar moeten die andere 12 afleveringen nog overgaan...?

Het klopt niet om te zeggen dat de serie vanaf dat moment instort want het afkalven was al een aflevering of twee eerder begonnen. De tendens was vanaf aflevering 5 al dat het mysterie langzaam plaats maakte voor kolderieke en flauwe situaties, en zo mogelijk nog dommere karakters. Ik las hierboven een comment van iemand anders dat hij de karakters Andy en Lucy leuk vond en van toegevoegde waarde. Ze kunnen van mij op een hoop geveegd worden met de inzinking van Benjamin Horne, de net zo irritante Dick Tremayne en zijn weesje, Nadine en haar geheugenverlies, en iets bespottelijks als David Duchovny als travo. Wie bedenk dit een godsnaam? En waarom moet dat allemaal zo verd*md lang duren? Wat een onzin allemaal, bovendien is het mysterie op een gegeven moment ver te zoeken en lijkt het eerder een parade van flauw komisch gehalte. Regelmatig vraag ik me dan ook af waarom ik hier nog naar zit te kijken, een goede reden vind ik dan gelukkig weer in Madchen Amick, Sherilyn Finn, Lara Flynn Boyle, Sheryl Lee, Peggy Lipton en Heather Graham. Dat het team rond David Lynch oog heeft voor vrouwelijk schoon is maar al te bekend.

Eventjes wordt het weer iets interessanter met een nieuwe moordenaar die de omgeving van Twin Peaks onveilig maakt en een spoor van mysterie en rare clou's na laat. Tevens is er de suggestie dat er iets buitenaards speelt, en is de sfeer sterk wanneer Shelley ontwaakt en Leo weer heel veel lijkt te kunnen, en even veer ik op en hoop ik dat het toch nog iets gaat worden die eindeloze rits afleveringen die ik nog moet afwerken. Maar nee, helaas wordt het mysterie en de jacht op de killer weer heel erg teniet gedaan door eindeloos gezever en flauwe toestanden tussen karakters dat ik mee herhaaldelijk afvraag wat ik hier nog langer mee moet. Het eerste seizoen wekte in die zin de interesse omdat het van David Lynch is maar viel door zijn buitennissigheid en momenten die alleen maar afleiden van het mysterie en de sfeer ook al een heel klein beetje tegen. Niet heel erg maar wel voldoende dat mijn beoordeling niet hoger kwam dan een 3,5, en helaas is die trend, die mij langzaam in seizoen 1 op brak, verder doorgevoerd in seizoen 2 met een belachelijk lange speelduur, afleveringen die soms totaal nergens over gaan, en natuurlijk al die rare karakters en hun kolderieke situaties. Het voegt in mijn beleving allemaal bitter weinig toe en ik kan dan ook niet anders concluderen met Twin Peaks seizoen 2 wel heel erg tegen valt en een voldoende zit er wat mij betreft dan ook niet in.