Opinions

En dan toch eindelijk de laatste film uit de donatiedoos en dat is geen film te vroeg met het over het algemeen matige tot slechte niveau en vooral veel films die ik niet aan zou zetten laat staan kopen. En op dat vlak stelt ook deze niet teleur hoewel ik me nog even zand in de ogen liet strooien door een redelijk cijfergemiddelde en cast.

Afijn Gerry en Holly dus die tijdens de opening al veel discussie opwekken met de introductie van hun karakters. Maar waarom wekt dat zoveel irritatie bij veel kijkers op? Het is wellicht een beetje cliché te beginnen met een ruziënd stel maar in feite zien we de gemiddelde relatie in de notendop met de gebruikelijke afstoot/aantrekreactie en het eindeloos sluiten van compromissen wat in feite een relatie behelst. De twee kunnen niet zonder elkaar dat is na enkele minuten wel duidelijk. Het vervolg met de wake is ook niet eens zo verkeerd met in mijn beleving geen overdreven sentiment dat ik aanvankelijk de redelijke cijfers van de film opzich begrijp en zoiets heb dat dit zeker niet de slechtste film uit de doos is en heeft het geheel zeker een bepaald gevoel en sfeer over zich.

Maar helaas, daarna stort het geheel toch behoorlijk snel inelkaar met de voorspelbare problemen voor Holly, de pogingen van familie en vriendinnen om haar weer vlot te trekken en vooral de briefjes en het vooropgezette plan van Gerry die dit kennelijk zag aankomen. En ansich is dat laatste element wel aardig bedacht maar wordt het geheel veel te slapjes en clichematig gebracht om te boeien met de te verwachten humor en flauwe dingetjes die simpelweg niet aanslaan. En laten we eerlijk zijn dat we natuurlijk wel door hebben dat het allemaal wel op de pootjes terecht gaat komen. En voor zo'n voorspelbaar gebeuren is een film van twee uren veel te lang de best wel aardige muziek en behoorlijke cast tenspijt. Ongetwijfeld zullen er mensen zijn die prat gaan voor dergelijke films en genre, maar dit is absoluut niets voor mij. Een 2,5 voor de moeite is wat mij rest.

You don't know where I'm going...

Jeugdsentiment eerste klas die begin jaren '90 op tv was en altijd was blijven hangen als die film met Hackman en TL Jones. Het kwam in december van een aankoop waar ik deze film ook bij wist te betrekken en zodoende kwam het van een herkijk. Maar echt super bleek het allemaal niet meer.

Duidelijk is het tijdstip en situatie eind Koude Oorlog, het gladstrijken van plooien en indammen van de mogelijkheid op een nucleaire holocaust. Uiteraard een onderwerp dat zich gemakkelijk laat lenen voor complottheorieën en groeperingen die de zaken anders zouden willen zien. Bijzaak lijkt bijna hoe sergeant Gallagher in de problemen raakt wanneer zijn 'package' de benen neemt en vooral niet is voor wie hij door moet gaan. En zo gaat The Package van start met verschillende karakters, schimmige gebeurtenissen en complotten te over die hier en daar best wel voorspelbaar zijn, daarnaast moet ik toegeven dat ik best nog het één en andere wist. Het is het moment waarop Gallagher zijn eigen zoektocht begint, de ellende alleen maar groter wordt en iedereen op een gegeven achterelkaar aanzit.

Schoonheidsfoutjes zat zoals de koekjes en melk die Gallagher onmogelijk kan eten met handboeien om, of de taxi waar Gallagher in rijdt die het ene moment er picobello uit ziet en het moment er op van alles mist, zijn best wel matig. Lopen een aantal boosdoeners wel erg snel in het oog en is het meest vreemde nog wel dat de hele aanslag afhangt of het doelwit wel uitstapt wat nog niet eens zo zeker is. En zo zijn er meer van die dingetjes zoals de bomaanslag in het begin die de auto slechts beschadigd en daarna afgemaakt door de wandelaars. Maar goed laat ik niet teveel kniezen.

The Package valt al met al dan ook wel een beetje tegen, vind ik het eigenlijk nooit echt superspannend, maar is de film best te doen voor een keer met overigens een soundtrack die gemakkelijk te herkennen valt als één van James Newton Howard. Het helpt de film echter niet aan een beter cijfer die het moet doen met een naar boven geronde magere voldoende.

Met weinig verwachtingen ingestapt eergisteravond en me prima vermaakt met dit kolderieke en bizarre verhaal.

Over de top stereotype beeld van veel te gespierd volk wiens hersencellen min of meer weggevreten zijn door het gebruik van steroïden. Kostelijk toch wel de schertsende toon rond deze nietsnutten die werkelijk niets hebben maar wel volledig opgaan in hun 'lichaam' om het zomaar te zeggen. 'Gotta pump!' zegt Daniel verschillende keren tijdens een crisis om vervolgens naar een set halters te grijpen. Op dat vlak bij gestaan door de niet veel slimmere Adrian en Paul, en jeetje wat hebben die lui in de sportschool gezeten.

Het verhaal is simpel. Ontvoering, afpersing en een klus die later volgt en zo nog erger uit de klauwen loopt dan de eerste. Veel heeft het niet om het lijf en kritisch bekeken is het natuurlijk een ernstige zaak wat deze domoren uitgevreten hebben. Toch weet Bay er in de mix een vermakelijke ben luchtige film van te maken die je eerder af doet vragen hoe dom een mens kan zijn dan dat je deze jongens veroordeeld. Iets wat niet echt gewaardeerd in Amerika door nabestaanden, wat ik me ook wel weer voor kan stellen. Toch had een serieuze aanpak totaal niet bij deze film, regisseur en acteurs gepast.

Pain & Gain is verre van bijzonder, maar zo nu wel dan erg vermakelijk, het totaal overbodige verschijnen van Yolanthe van Ketsbergen buiten beschouwing gelaten. Wat een aandacht destijds en wat een totaal overbodige en vooral belachelijk korte rol. Wat vooral opvalt is de vlotte stijl en schmierende karakters vooral in de vorm van Dwayne Johnson en Tony Shalhoub. Eindresultaat wat mij betreft een kostelijke en vermakelijke film voor een keer.

Gisteravond aan de slag met deze The Pale Blue Eye, al was het alleen maar vanwege de naam Bale omdat ik begrepen had dat de film verder niet zo heel erg goed scoorde. En er valt het nodige te zeggen qua kritiek waar de film mij toch ook wel een beetje tegenviel.

Aan het begint zal het in ieder geval niet liggen met Bale zoals we Bale kennen, een fraaie setting met dito sfeer en een mooi tijdsbeeld waar het duidelijk is wat het gedachtegoed en de gewoontes betreffen rond die tijd. Rustig wordt er de tijd genomen voor de opbouw met de moord, het onderzoek en de kennismaking met Poe. Het mysterie ontvouwt zich daarna prima met verschillende verdenkingen, nog meer doden en de sinistere verhalen en theorieën van Poe. Daarnaast moet de cast natuurlijk niet vergeten worden met Bale, de mooie Boynton en de uitstekende Melling als Edgar Allan Poe.

Maar helaas zakt de film zo halverwege toch ernstig door de ondergrens qua spanningsboog en gebeurtenissen en verloopt het allemaal veel te traag waar het op een gegeven moment zelfs slaapverwekkend is en de sfeer en stijl het geheel amper meer overeind kunnen houden. Maar plotseling barst de film, na een eerdere ontknoping, die laatste minuten dan toch nog open waar veel aantijgingen gedaan worden en verschillende dramatische dingen de revue passeren die allemaal ten grondslag liggen aan het getoonde. Het staat haaks op het suffe middengedeelte dat niet vooruit te branden is dat ik me afvraag of dit nu simpelweg een slecht opgebouwd script is of dat dit juist een bewuste keuze is vanwege de dader en motief om de kijker soort van in slaap te wiegen. Het gegeven cijfer is dan ook een gebaseerd op twijfel, wellicht dat ik dit nog eens moet kijken.

En weer eens western opgepikt bij de kringloop, en toch wel één waar ik wat van verwachtte ondanks de niet eens zo hoge cijfers.

Veel heeft het verhaal niet om het lijf, een bedreigde nederzetting, en een gunslinger die te hulp 'schiet' tegen een tiran en zijn bende. Simpeler kan niet of je moet het verhaal met terugwerkende kracht zien dat Preacher met een reden deze mensen komt helpen om Stockburn uit zijn tent te lokken waarvan hij weet dat die zal komen. Het maakt ook niet uit eigenlijk want het past prima.

Pale Rider valt verder op, behalve dan de stoïcijnse Eastwood, met prachtige besneeuwde landschappen, een aantal fraaie knok- en vuurgevechten en prima acteerwerk. Fraai is overigens ook de soms dreigende sfeer die naar het mystieke neigt. Want wie is Preacher? En vooral wat? Vragen waar geen antwoorden opkomen. Ik vind het alleen maar mooi. Enige en echt grote mispeer is toch wel het jonge meisje met gevoelens voor Preacher. Had van mij niet gehoeven.

Pale Rider is daarmee dan ook een sobere maar stijlvolle western te noemen die er bij mij wel in gaat.

Maandagavond als afsluiter nog even aan deze Panicroom die ik ooit al eens zag maar toen niet bepaald voor openstond. Ik baalde namelijk dat mijn zwager de film mocht uitkiezen en dat was eerder met onderandere Spy Game niet goed uitgepakt en had ik de de focus op andere films, derhalve gaf ik destijds Panic Room niet veel kans en serveerde ik de film af als niets bijzonders. Maar met deze broodnodige herkijk zie ik daar inmiddels toch wel met andere ogen naar.

Het verhaal is opzich duidelijk hoewel ik er soort van midden in val met de bezichtiging en vind ik het bijzonder dat zij zo'n huis kan bekostigen of dat de ex-man dat kennelijk maar laat gaan. Want laten we eerlijk zijn dat het een absurd en vooral gigantisch huis is. Dan is er de voorwaarde Jodie Foster waar ik altijd met een bepaalde ergernis naar kijk, ik heb het niet op die vrouw en haar acteerkwaliteiten. Maar zo in ontwikkeling met things yet to come lijkt Panic Room weinig verkeerd te doen met een behoorlijke setting, de voorwaarde van de Panic Room en de jonge Kristin Stewart. En het moet gezegd dat het beeld van het drietal struinende door het huis met moeder en dochter nietsvermoedende op bed toch best goed is vooral het shot van moeder met off focus Burnham op de achtergrond. Het heeft een bepaald psychologisch aspect en is subtiel te noemen. Snel daarna slaat de vlam in de pan waarop moeder en dochter zich ternauwernood in de Panic Room weten terug te trekken waarop de kaarten geschud zijn.

Wat daarna volgt blijkt toch een alleraardigst kat en muis spel waar vooral de drie boeven en hun belangen en geschillen interessant zijn en de film naar een behoorlijk niveau trekken. Goed zijn de momenten waarop het drietal moeder en dochter het vuur keer op keer aan de schenen legt waarop het tweetal in de Panic Room iedere keer het noodlot of dreiging ternauwernood kunnen afwenden waarop de spanning tussen het drietal weer verder stijgt en dat later zelfs tot grote hoogte doet. Knap sowieso ook bepaalde momenten qua opbouw zoals wanneer moeders kortstondig uit de Room is voor de telefoon en later de insuline, maar het is vooral het moment van de telefoon die goed opgebouwd is. Klein dingen die ik niet echt sterk vind zijn bijvoorbeeld waar de specialistische boor voor de klus weg komt. Ja, men had gereedschap bij zich maar dat hield met een tas wel op en dit heb je zo even bij je tussen de andere rommel? Zo is dat geboord buiten de kamer in de rest van het huis merkwaardig genoeg niet te horen, reageert er überhaupt niemand op al dat gesloop midden in de nacht, doen die imbicielen dat ook nog van onderaf alsof je daar bij kan zonder rolsteiger of dergelijke en is wat de politie op het einde roept tegen Burnham ook een beetje raar, namelijk dat ze niet zullen aarzelen to 'kill you.' Bijzonder aangezien men helemaal nog niet weet wat hij precies gedaan heeft en hij net zo goed de buurman kan zijn die op de commotie is afgekomen en vervolgens vlugt.

Eindresultaat is toch wel dat Panic Room aan het einde van de streep een prima film is die boven de middenmoot uitsteekt maar zich net niet kan meten met het hogere segment.

Aardig, heel aardig. Hoewel ik op zich weinig met Pantani heb, en hij uberhaubt een renner is van voor de tijd dat ik de koers begon te volgen, wordt er toch een aardig beeld gecreëerd van de waanzin die wielrennen heet.

'Descend into the darkness - hold it there - and then come out alive.'

Vooral bovengenoemde quote deed mij toch even het kippenvel krijgen en realiseren wat voor risico's er genomen worden, wat er van een lichaam geëist wordt tijdens beklimmingen, en de gok die doping is. Niet alleen heerst er het risico om gepakt te worden, maar tevens de gok wat doet het met lichaam en geest op lange termijn. Vragen waar heel weinig antwoorden op komen, toch brengt de docu het wielrennen wel als een aan de waanzin grenzende mythe, met enorme risico's, in een behoorlijk op hol geslagen periode waar niemand schoon was.

Zoals gezegd, aardig, heel aardig.

Klassieker van uitzonderlijke schoonheid waarvan ik dan eindelijk een keer kan zeggen; zo maken ze films tegenwoordig niet meer. Overigens naar het eveneens uitmuntende boek van Charriere die nog veel verder gaat qua grof en wreedheden.

Een behoorlijk sober maar pakkend beeld word vanaf het begin neergezet. Nog voor de tweede wereldoorlog verdwijnt Papillon op een schip met talloze andere gevangen richting Frans-Guyana. Onder abominabele omstandigheden, zowel qua kamp, als behandeling en werk. We krijgen slechts drie pogingen te zien van de maar liefst negen poging die hij pleegde voordat hij verbannen werd naar 'Duivelseiland'. Toch komt het beeld van de slechte omstandigheden, isolatie, spanning van de pogingen en lichamelijke en geestelijke aftakeling daardoor niet te kort. De film slaagt zelfs uitermate goed in zijn authenticiteit en droeve beeld. De gespeelde aftakeling tijdens de eerste isolatie is bijzonder mooi gebracht en goed gespeeld door McQueen. Zo is de aftakeling op het einde van de beide heren tot een soort seniele, los van de realiteit staande stel bejaarden, ook best goed. Toch heeft Papillon één gedachte, dwangmatig bijna, ontsnappen tegen iedere prijs.

De stijl is mooi en rustig zonder veel opsmuk. Slechts drek, uitzichtloosheid en ellende. De muziek van Goldsmith is niet al te aanwezig, soms slaat de melodie perfect de spijker op de kop maar is ook wel eens irritant. McQueen is goed, vooral in het isolatie gedeeld, maar vooral Hoffman is erg in vorm als de wereldvreemde en vaak onnozel kijkende Dega. Grappig, de korte verschijning in het begin van Dalton Trumbo die meeschreef aan het scenario. Om als laatste aan te halen dat de benauwende warmte van het klimaat zo dicht bij de evenaar regelmatig bijna voelbaar wordt.

Papillon is wat mij betreft een monument en film van top formaat die daarnaast ook nog een stukje jeugdsentiment herbergt, en dus een film die ik altijd weer met veel plezier kijk. De release van de film heeft Papillon echter niet meegemaakt, hij overleed een half jaar voor uitkomst. Om als laatste nog even aan te halen dat de beelden van het verlaten en overwoekerde complex fantastisch zijn en het geheel helemaal afmaken als aanklacht tegen de ontmenselijking van het gevangenissysteem in de jaren '30 en '40.

Als liefhebber van de '73 versie en het meer dan uitstekende boek van Henri Charriere, die nog veel verder gaat dan beide films met het onthutsende en wrede beeld van het gevangeniswezen in die tijd, moest ik deze versie dan toch wel een keer zien. En het moet gezegd dat dit absoluut geen slechte film is, toch kan de film zich natuurlijk niet meten met het orgineel.

Anders dan in de '73 versie waar Papillon al met de mars naar de boot bezig is, maken we hier kennis met Papi voor zijn ontmoeting met het noodlot. Eigenlijk voegt het niet veel toe, toch is het kleine stukje beeld van Parijs jaren '30 leuk om te zien. Eenmaal op de boot is het toch de parallel met de '73 versie die herkenbaar is wat natuurlijk niet raar is. Het is ontegenzeggelijk mooi gemaakt en de cgi omtrent locaties ziet er mooi uit. De ontberingen worden ook prima gebracht en vooral de aftakeling en halicunaties van Papi in de isoleer vallen echt niet tegen, toch kan het zich net niet meten met de verlopen kop en fletse ogen die McQueen op dat moment heeft.

De film vervolgt zich daarna prima met verschillende ontsnappingen en de ruzie met Celier, wat een indrukwekkend figuur is die Møller toch, beter bekend als de harde sergeant uit Under Sandet. En het moet gezegd dat Malek het prima doet en Hunham zowaar eens niet als Jax Teller overkomt maar nu toch eens meer in zijn mars lijkt te hebben. Tegelijk is dat ook de manco van de film, want beide mannen zijn niet in staat het zelfde te brengen dat Hoffman en McQueen wel doen. Wellicht iets dat aan de regisseur ligt want verder dan een beeld van alle ontberingen en wreedheid lijkt deze Papillon niet verder te komen dan dat. Opvallend is toch wel dat Dega en Papi in de '73 versie sneller ouder worden dan in deze versie, het is weliswaar zo dat er slechts een periode van 13 a 14 jaar in beeld gebracht wordt maar een 'wellness' is het natuurlijk verre van, en dat terwijl de koppies toch behoorlijk strak blijven en slechts wat grijze haren tonen.

Slecht of saai is Papillon 2017 zeker niet, de film ziet er prima uit en Hunham en Malek zijn degelijk. Zoals gezegd ziet het er vooral allemaal erg mooi uit, de soundtrack van Buckley is prima en de oude beelden op het einde zijn echt wel van meerwaarde. Grootste probleem voor deze versie blijft toch dat '73 gewoonweg niet te evenaren valt. Het zijn erg grote schoenen om te vullen, iets dat meer zegt over de kwaliteit van de film met McQueen en Hoffman dan iets anders. Daarom is deze versie meer dan te doen voor een keer.

Verbijsterend, intrigerend en verontrustend.

Een intrigerend beeld wordt geschapen van de twee kameraden die ogenschijnlijk normaal ogen, plezier hebben, elkaar lang kennen en het leven niet zo serieus lijken te nemen getuigen dat gedoe met die BMW. Des te beklemmend is het beeld dat eenmaal thuis wordt geschapen. Ja, mensen in die orden, en Palestijnen in dit geval ook, houden van hun familie. Zijn warme mensen die leven en de boel zover het kan op orde hebben. De twee ogen normaal, verontrustend en verbijsterend is het dan ook als de bomshell valt dat ze de volgende dag hun heilige taak mogen uitvoeren. Alsof Said te horen krijg dat zijn bibliotheek kaart verlengd wordt. Zo normaal, die mededeling, geen angst, emotie, hebben deze twee zich zelf daar voor opgegeven? Is dat zo normaal dat je je zelf ergens opgaat blazen? Verontrustend! Hij vertelt verder niets maar lijkt zo koel als een glas water. Bijzonder. Wat drijft die mensen toch? Wat is dat daar voor kruitvat wat we maar onmogelijk kunnen bevatten met twee partijen die amper voor elkaar onder doen? Wat volgt is een werkelijk minutieuze en bijna militaire voorbereiding. Letterlijk ontnuchterende scene dat ik me toch afvraag of iedereen wel beseft waar hij mee bezig is: de emotionele preek over het martelaarschap door Khaled, vervolgens blijkt de camera het niet te doen. Bij een hernieuwde poging gaan twee aanwezigen op een stukje brood om staan te kauwen alsof hij het weer staat voor te lezen en meldde Khaled zelf ook nog tegen de camera waar moeders een goedkoper waterfilter kan krijgen. Onvoorstelbaar.

Het tweede gedeelte vind ik beduidend minder. Bij de oversteek worden ze betrapt en raken gescheiden. Ik snap niet dat Said vervolgens zo blijft rondzwalken en niet kordater de mensen van de organisatie probeert te vinden. Nee, verdorie hij gaat naar zijn oude werk, maakt koffie en repareert nog even de auto van die jonge dame, mooie vrouw is dat trouwens. Het zal symbool staan voor de twijfel die hij heeft gekregen voor de actie en dat het meer een vlucht symboliseert. Maar heel duidelijk wordt dat niet.

De ontknoping wanneer men toch doorzet en juist de switch gebeurt dat de twijfelaar de radicale wordt en de radicale zich bedenkt vind ik mooi. Fascinerend is en blijft de beweegredenen en de onvoorstelbare haat naar elkaar terwijl ze liefhebbend zijn naar hun eigen familie. Zo ook het begin overigens van de film wanneer de jonge dame langs een controlepost moet. De afstandelijkheid, minachting en haat van beide.

Ik weet nog niet goed hoe hoog ik deze film moet beoordelen. Interessant is hij zeker, en slecht ook niet, maar of ik hem nu heel goed vind...

En maar weer eens een top 250 film die ik nog had liggen, en ja, de wetenschap dat de film dermate goed scoort wekt toch altijd verwachtingen, zo dus ook deze Paris Texas van Wim Wenders die ik voornamelijk ken van Der Himmel Uber Berlin, een film die ik gewaardeerd heb met 4 sterren. En laat ik alvast verklappen dat Der Himmel mij heel veel meer deed dan Paris Texas, ook al vind ik Paris Texas niet een slechte film.

Bevreemdend en ongemakkelijk zijn toch woorden waar ik in die zin mijn comment mee wil openen en treffend is voor het eerste half uur waar de vreemdeling de woestijn uitkomt en de verloren broer blijkt te zijn van Walt die hem op komt halen. Toch is een warm welkom niet inbegrepen bij de ontmoeting met de zwijgzame en onverzorgde man die Travis schijnt te heten, bevreemdend en ongemakkelijk zei ik eerder en veel anders kan de roadtrip in eerste instantie ook niet genoemd worden. Fraai is het natuurlijk allemaal wel gegrepen in een soort van tijdloosheid, de zinderende natuur, filmisch prachtig, en uiteraard de soundtrack van Ry Cooder. Desondanks blijft het geheel moeilijk te plaatsen met de zwijgzame Travis en de schimmige reden waarom hij verdween. De vreemde impulsieve daden zoals opnieuw weglopen, niet willen vliegen of perse verder willen in dezelfde huurauto maken het karakter Travis in die zin nog even wat ingewikkelder en doen mij twijfelend afvragen waar deze film nu precies heen wil of moet.

Maar bij Walt thuis komt er met de ontmoeting van zijn zoon iets meer tekening in het geheel, wat volgt is het beeld van een man die zich langzaam sociaal weer ontwikkelt, het leven weer probeert op te pakken en ook zijn zoon weer voor zich probeert te winnen met uiteindelijk de quest om samen de ex en moeder van het kind terug te vinden. Leuk is in dat geheel de transformatie van zwijgzame zombie naar babbelbox, ook innemend is de wijze waarop hij het jongetje weer voor zich wint. Fraai blijven de beelden, de soundtrack passend, het acteerwerk naturel en menselijk, vooral van het jongetje en Harry Dean Stanton natuurlijk, maar ondertussen is er ook oog voor de uitgestrektheid die Amerika heet en die net zoveel triestheid als leegheid uitademt met zijn vervallen straatjes, uitgestrekte leegtes en overvolle parkeerplaatsen.

De vraag blijft natuurlijk waar Paris Texas nu precies over gaat, en ik vermoed dat dit persoonsafhankelijk is. De ene zal dit zien en de andere zal dat zien. Ik zelf zie in eerste instantie een bepaalde angst voor verplichtingen en die niet aan kunnen, vandaar bijvoorbeeld de vlucht. Een andere logica van het leven die we daarnaast zien betreft de terugkeer van onafgemaakte zaken, dat dingen kennelijk toch weer op je pad komen en vragen om een beter einde. Dan is er het gesprek tussen Jane en Travis die bewust of onbewust de ingewikkelde verstandhouding tussen vrouwen en mannen aan het licht brengt en op gelaagde wijze uitlegt. Men wil iets van elkaar, krijgt iets met elkaar, er komen kinderen met de hele plichtpleging die daar op volgt. Het is de recensie van de Filmkrant die ook rept over moeders en kinderen, de bindende factor die daar op volgt, mannen die tot op zekere hoogte veel inleveren en wellicht hun identiteit verliezen en dat dit niets is voor mannen. Een kameraad van mij grapt altijd dat mannen zichzelf wijsgemaakt hebben dat ze bij een vrouw en kind moeten blijven maar dat gebeurt ook niet in het dierenrijk zegt hij dan. Het is een grap die onbewust toch heel dicht bij deze theorie in de buurt komt.

Genoeg stof tot praten betreffende de inhoud van deze film, alle andere ingrediënten in de vorm van acteren, montage, locaties en muziek zijn uiteraard goed, maar om nu te zeggen dat dit een homerun is nee niet echt. Het geheel ademt een en al kwaliteit uit maar mij in den bijzonder raken doet de film nergens. Buiten dat vind ik de film toch regelmatig een beetje aan de lange kant en moet ik maar weer eens constateren dat het genre Roadmovie niet perse mijn ding is.

Nou...niet dat ik hier nu veel van verwachte, maar soms hoop je toch op een onverwacht pareltje. Maar nee, tv-film op zijn best. Wat op zich nog veel opvalt zijn mooie shots en de prima decors in het oorlogsgedeelte. Daar wordt op zich best wel een aardig beeld gepresenteerd van de helse modder in Vlaanderen rond Ieper en Passhendaele. Maar daar mee is het ook al snel gezegd.

Een oorlogsfilm is het zeker tot voorbij de helft niet, hoewel de beginscene in het kapotgeschoten dorp nog wel hoopgevend is maakt Gross daar zelf ook direct een einde aan door iemand een banjonet in het voorhoofd te steken. Een veel voorkomend ergernis die ik heel vaak in films zie, banjonet, messen en injectienaalden die ogenschijnlijk eenvoudig door borstbenen heen gaan en in dit geval door een schedel. Verdomme man, kap eens met die onzin.

Terug in de wereld, Canada te verstaan, verzand het geheel nogal in een verplichte relatie en erg standaard beeld van hoe mensen denken en doen. De dialogen lijken soms uit het handboek 'Hoe schrijf ik een scenario' te komen.

Zoals gezegd één van de weinige goede dingen zijn toch wel de modder decors. Dat ziet er prima uit. Vervolgens de strijd....tja, mooi dat die Duitsers tijdens hun aanval niet schieten, lichtpijlen en fakkels fluiten niet als normale projectielen slecht bedacht en gemonteerd, de jongen aan het kruis is wel erg dramatisch, niet dat het niet zou kunnen maar het is inmiddels vechten tegen de bierkaai. De sprint van Gross naar de jongen is ongeloofwaardig en slaat nergens op. De Duitsers die vervolgens het vuur staken en hem helpen is wel weer een aardige touche.

Uiteindelijk, niet mijn ding. Was met een andere invalshoek meer uit te halen geweest. Paul Gross vergeet ik in deze ook maar liever weer even, onthou hem liever in jeugdsentiment Due South als de onberispelijke Mounty.

You damn skippy

Even een tussendoortje na een cursusdag afgelopen maandag, en dit was wel weer even geleden, en wat is Passenger 57 alweer oud, en wat is het best een vermakelijke film.

Ik meende dat Rane met zijn plastische chirurgie scene uit Ricochet komt met Denzel Washington, het maakt niet want de film gaat vrij vlot los in typische jaren '90 actie stijl. Rennen, vliegen, gillende banden en behoorlijke stunts. Aardig is toch zeker de lessen en protocollen die Cutter aan het personeel probeert bij te brengen, jammer dan weer dat de bad guys weer alle logica en realiteit voorbij gaan wat dat betreft. Bijvoorbeeld hoe Rane de gezagvoerder in het hoofd schiet met een groot kaliber pistool, schier onmogelijk dat die kogel niet door het hoofd gaat en daarna door de vliegtuigwand of cockpit raam. Wil je schieten in een vliegtuig doe dat dan met een kleiner kaliber.

Eenmaal in de lucht ontvouwd zich een prima kat en muis spel tussen Rane en zijn boeven aan de ene kant en Cutter met behulp van Marti aan de andere kant, een strijd die zich op de grond voortzet. Voorspelbaar is het allemaal wel een beetje cliché ook, vooral de hillbilly sheriff en zijn onnozele personeel, en de ontsnapping van Rane. Daarnaast jammer dat het zich niet verder in de lucht afspeelt. Snipes als gewoonlijk klappen uitdelende, Payne prima als de kille en meedogenloze Rane, Sizemore slanker dan ooit, Hurley leuk voor het oog, maar Alex Datcher is op dat vlak ook niet voor de poes. Grappig nog trouwens dat Snipes een boek zit te lezen genaamd The Art Of War, 8 jaar later zou Snipes in een film met dezelfde titel spelen.

Passenger 57 is een meer dan prima jaren '90 film. Ongecompliceerd, vlotte actie, met hier en daar eens een schoendheidsfoutje als een exploderende trap, en ja, de mode uit die tijd doet haast pijn aan de ogen.

Viel me nog niet eens heel erg tegen.

Best oké filmpje dat heel veilig binnen de lijntjes kleurt qua opbouw en genre indeling. Een drama is het niet bepaald te noemen, daar is de aankoop mij te jolig voor met Pratt die zich probeert te vermaken. Broodnodig is wel de omschakeling qua dynamiek tussen de twee met op het einde de nodige spanning en opoffering voor het groter geheel. Zoals tagline wellicht al suggereert, mogelijk diepere gedachten met dingen die vanwege een reden gebeuren gebeuren/lotsbestemming.

Het ziet er allemaal meer dan prima uit, ook de CGI, altijd leuk om Jennifer Lawrence te mogen zien en Pratt is voor zijn doen redelijk sober. Sheen ook grappig. Alle voorspelbaarheid daar gelaten, tevens alle kenmerken en paralelen met Moon, 2001 ASO, Life en zo'n beetje ieder andere ruimte film, is Passengers best te pruimen voor een keer.

Voor of tegen, slecht of goed, de discussie over de kerk en god, dit is waar het om draait, hoe iedereen geloof zelf beleeft en dit is hoe Mel Gibson het ziet en zich waarschijnlijk in zijn eigen kerk huilend onder zijn kruisbeeld slaat met een kat met negenstaarten wenend dat mensen verschrikkelijk zijn en we de zoon van God vreselijk behandelt hebben. De film gaat mijn inziens niet over wat er nu met Jezus gebeurt is en of ieder bloedig detail klopt maar hoe mensen er mee omgaan en vinden dat we daar nog altijd boete voor moeten doen. Er zijn immers nog steeds mensen die zich vrijwillig aan het kruis laten nagelen als boetedoening oid. Anderzijds, nu ben ik niet heel thuis in hoe streng bepaalde stromingen zijn, is dit beeld wel een redelijk definitie in hoe het Katholicisme er op ziet of MG moet hier zijn eigen draai nog aan gegeven hebben. De grap vind ik dan weer dat we het nu veroordelen, maar in die tijd waarschijnlijk als een met oogkleppen uitgevoerd volgeling net zo goed aan de weg had gestaan om te joelen en te spugen.

De goede punten van de film zijn zondermeer het scherpe randje dat opgezocht wordt met de duivel die mee kijkt, het ziet er visueel prachtig uit, goede acteren, vooral Caviezel speelt natuurlijk de rol van zijn leven en dan vooral de talen. Romeinen spreken Italiaans en alle anderen inclusief JC, heej das toevallig, spreekt de hele film wat waarschijnlijk door moet gaan voor Hebreeuws. Erg knap.

De wat mindere punten, het verhaal en de tocht naar het kruis wordt op zich prima gebracht maar het realistische is er op een gegeven moment wel vanaf door de zeer ernstige ranseling. Dat een mens een dergelijke afstraffing zou kunnen ondergaan en dan nog lopen, laat staan met een kruis zou lopen, is bijna op het ridicule af. Het is zonder twijfel het katholieke beeld dat belangrijker is en ons vooral moet opzadelen met een gevoel van schuld en berouw van de gruwelijke lijdensweg. Toch zal de gemiddelde neutrale kijker zijn schouders ophalen, een biertje uit de koelkast halen, en de gemiddelde op bloed beluste roepen dat het weer tijd wordt voor een zweep. Door de bakken vol geweld en bloed die van het beeldscherm spat lijkt de boodschap en het verhaal toch redelijk in te boeten en de doelgroep die het aan moet spreken te missen. Wat MG zijn boodschap nu precies is met dit hele beeld blijft me redelijk onduidelijk behalve dat dit waarschijnlijk het ijkpunt is waar zijn geloof op gebaseerd is en hoe hij het beleeft.

Een aardige film wanneer niet te teer van ziel en maag, en qua setting, sfeer, acteren en muziek best wel goed zo nu en dan te zien. Maar dat is het dan ook.

Volgende stap in de oorlogsweek werd deze Pastorale '43 en daarmee een totaal onbekende film voor mij. Dus gewoon maar draaien met dit oudje was het devies.

Her verhaal eigenlijk op voorhand vrij simpel met een algemeen gesteunde verzetsgroep die het aan de stok krijgt met de plaatselijke NSB'er en kruidenier die men dan ook een kopje kleiner wil maken. Opzich niet gek en de film heeft weinig aanloop nodig waarop de overval, waar alles mee in het werk gezet wordt, snel voorvalt. Opvallend dan al de mooie authentieke sfeer en de vele bekende gezichten binnen de cast.

Maar daarna begint toch het grote zoeken wat nu eigenlijk de toon van de film is die toch regelmatig naar het flauwe neigt en aanvoelt als een klucht, als scherts. Dan is er nog een aanzienlijke tussenpose die gebruikt wordt voor de onderduikers, komen er heel veel karakters voorbij zoals Schults, Van Dale en de pogingen de twee in de val te lokken, en dat staat best wel los staat van de eigenlijke toestand tussen Poerstamper en Mertens en zijn bonnenkantoor. De film duurt voor het gevoel dan ook te lang en kan een script verweten worden waarin men te veel afdwaalt of men moet een beeld willen toen waarin niemand is die hij lijkt en zowel vriend als vijand dichtbij is.

Pastorale '43 is dan ook best oké te noemen voor een keer en krijgt een voldoende maar daar is dan ook veel mee gezegd.

En op klassiekerzondag weer een Peckinpah en daarmee de laatste van het aangeschafte stapeltje, en blij toe overigens dat dit de laatste is. Want het verveelt me. Major Dundee vond ik nog redelijk, Junior Bonner slecht waarop ik hoopte met deze Pat Garrett and Billy the Kid iets sterks te hebben maar nee, helaas...

De parallellen met Young Guns deel twee zijn overigens snel gezien, want ook daar is Boney snel in de kraag gevat, en ook daar komt een ontsnapping en krijg iemand genaamd Bob zijn smoel vol kleingeld. En dan ben ik ook meteen bij mijn eerste minpunt aanbeland, namelijk het beeld van de guitige baldadige Estevez als William H, Bony. Iemand die op zijn minst met een beetje goodwil nog enigszins kan doorgaan voor een twintiger. Nu zitten we opgezadeld met de stijve, in dit geval uitstralingsloze Kristofferson die met zijn 37 jaar onmogelijk door kan gaan voor iemand van hooguit 23 jaar. Een absolute miscast als je het mij vraagt. Coburn als de norse Garrett is dan nog een redelijke pleister op de wonde. Toch is het allemaal veel te weinig.

Want Kristofferson doet nagenoeg niets met de rol, de film is buitengewoon traag met momenten van flauwe humor, het begin is warrig met enkele terugblikken, dan is er zo'n raar moment waarop Garrett en een voorbijganger op een boot een merkwaardige schotenwisseling hebben en gebeurt er erg weinig en wordt het geheel zelfs gedomineerd door gelul, heel veel gelul. Aardige zijn dan nog de twee aardige schietpartijen, heeft het sfeertje zo zijn momenten met de tijdsgeest, maar eigenlijk is ook deze Peckinpah gewoon weer een teleurstelling en loop ik er met alle wil van de wereld en de leeftijd van de film in gedachten niet warm voor dit geheel en dat vind ik best jammer waar ik toch wel iets verwacht had van een dergelijke titel en genre.

En andermaal een snel tussendoortje uit de verhuisdoos van de collega, en zoals zo vaak een film dat ik me afvraag waarom je dit koopt of kijkt. Bij de titel, artwork en cast ben ik al klaar, dit kan toch weinig zijn...?

Het idee is opzich nog niet zo raar rond de studenten en hun studie tot anatomisch pataloog. Als je zo bekend met de dood, en je hebt er zoveel verstand van, dan nodig het wellicht uit te experimenteren, gekke dingen te doen, de grens op te zoeken, iets dat dan ook gebeurt. Een concept vergelijkbaar met Dr'Jekyll and Mr. Hyde of misschien door anderen het ook al genoemde Flatliners en daar is opzich niet zoveel mis mee. Alleen zit er helaas totaal geen filter op het gedragvan de onsympathieke karakters, is het beeld van meet af aan rond deze wannebe badasses veel te stoer met eten tijdens een autopisch of zo'n achterlijke preek van Gallo over dat het zo fijn is dit werk te doen, zij beter dan wie dan ook zijn, en vooral al andere mensen en hun gedrag en interesses belachelijk te maken.

Bij voorbaat gaat het al mis dat er totaal geen subtiliteit is en meteen al duidelijk is dat er bij deze karakters een steekje los zit getuige de doorgeslagen toestanden met moord, sex en gebruik van het nodige dat snel gaat volgen. Het is allemaal te overdreven, gaat te gemakkelijk en mist iedere vorm van diepte en nuance of interesante karakters. Pleister op de wonde is dan tenminste nog Alyssa Milano maar buiten dan is dit als geheel erg mager en is dit wat mij betreft gewoon rommel te noemen.

We think we are doing a good job running this war.

Onder het motto 'barbertje moet hangen' een bijzonder cynische kijk op de verspilling en hooghartigheid van de Eerste Wereldoorlog. Een beeld dat bijvoorbeeld net zo sarcastisch en absurd gebracht wordt in Blackadder maar helaas niet minder waar is.

De film begint in die zin in alle pracht en praal te midden van twee officieren die het aan niets ontbreekt die een plan de campagne bespreken die bij voorbaat al lastig is. Daar sijpelt ook meteen al door dat het welzijn van de troepen ondergeschikt is aan de eer en ego van de bevelhebber. Een beeld dat in de loopgraaf extra kracht bijgezet wordt met de meeste stompzinnige vragen en domme opmerkingen tegen soldaten die alleen maar de enorme afstand in begrip en lijden tussen de staf en de frontlinie kenmerken. Schrijnend is het gesprek met Dax waarin het lot van de mannen en de kans tot slagen ondergeschikt is. De aanval en eer telt, verder is alles acceptabel, zelfs doden door eigen vuur.

De aanval wordt fraai vormgegeven en is uiteraard gedoemd te mislukken. Merkwaardig is wel dat Dax in het voorgaande gesprek uit zijn functie ontheven wordt maar wel de aanval leid. De aanval krijgt in die zin een staartje wanneer bepaalde troepen niet eens de kans krijgen de loopgraaf te verlaten. Van een zelfmoordmissie, door de synopsis zo benoemd, is wat mij geen sprake. Zowel onder de Fransen als Engelsen werden herhaaldelijk dit soort kansloze aanvallen uitgevoerd te Verdun of Vlaanderen zonder enige vorm van winst of logica. Wel 'spot on' is het beeld van Fransen troepen die een bevel weigerden, verschillende malen heeft het Westfront op het randje van instorten gestaan en is het een wonder dat de Duitsers er niet van wisten. De slag om Passendale was onder andere om de aandacht bij het Franse front weg te halen die gebukt ging onder muiterij door bar slechte omstandigheden qua onderkomen, voedsel en aflossing en dergelijke sancties en straffen als getoond in de film. Louis Barthas omschrijft dat uitstekend in zijn oorlogsdagboek.

Van het front wordt er weer terug gegaan naar de 'ver van mijn bed show' in de achterhoede. Walgelijk is het prietpraat tijdens de lunch en de rust en bijzondere mooie locaties die in fel contrast staan met de frontlinie. Salonofficieren is de best passende term en vooral het gekneusde ego valt zwaar en leid tot schrijnende beslissingen. Een onontkoombare beslissing en de willekeur, arrogantie onwetendheid ten top tijdens de zaak zelf. Een mensenleven telt niet zo blijkt.

Paths of Glory is een geweldig antioorlogsbeeld die de verspilling en willekeur van de oorlog extra kracht bij zet met de gemakkelijkheid waar in die tijd met levens werd gespeeld en legers werd geschoven. Alsof je Risk speelt. Een oude mannen oorlog die een generatie in de knop ombracht met hun eer en ego. Wellicht grootste voorbeeld van de Eerste Wereldoorlog Douglas Haig die in de Somme bleef doorgaan met kansloze aanvallen. Zieke is dat zulke mensen altijd de dans ontspringen op basis van vriendjespolitiek en hoger weten te klimmen.

Paths of Glory, fraaie film, goed geacteerd en een uitstekende beeld en boodschap.

Tenslotte de laatste van de mini filmmarathon op maandag en dat werd deze Patria ook wel No Man's Land genoemd aangeboden door Netflix. En opzich is dit wel een film die de aandacht trekt gezien het een Nederlandse film is over de Eerste Wereldoorlog en met een ultra klein budget gemaakt. En dat levert vooral een film op met twee gezichten.

Uiteraard is het relaas van Arthur Knaap razend interessant als een koloniaal die zich aanmeldt voor het Westfront in de Eerste Wereldoorlog. Het is duidelijk een beeld van andere tijden, moraal en gevoelens wat hem drijft tot de oorlog hoewel iedere jonge knaap toch ook het geromantiseerde beeld van avontuur en heldendom denkt te betreden. Het is het zoveelste relaas wat dat betreft die bedrogen uit komt waar de oorlog natuurlijk hel is en de Eerste Wereldoorlog rauw vooral waar Arthur zat zoals aan de Somme. Buiten dat is het toch allemaal bijzonder low budget en ontzettend klein gehouden met slechts een paar meter decor of setting en slechts enkele acteurs.

Is dat erg? Nee eigenlijk niet hoewel de dialogen soms bedroevend slecht zijn en het acteerwerk van sommige mensen ook niet heel best. Tevens moet ik zeggen dat de introductie van het karakter vrij stroef is en moet het eerst half uur wel een beetje op gang komen. Daarna ontwikkelt het geheel zich toch als knap gemaakt met een prima slagveld, goede strijd, behoorlijke sfeerschepping en de chaos met explosies en dergelijke goed gemaakt. Dat de CGI er niet uit ziet laten we dan weer voor wat het is. Want het beeld van afstomping en willekeur is toch best oké en getuigt van een goede poging waar vooral ook het spooky sfeertje met het gas erg goed aanvoelt. Wat doet betreft wordt het geheel richting het einde steeds beter.

En zo heeft Patria een wisselend beeld met verschillende slechte maar ook een aantal erg goed punt in ogenschouw genomen dat de film met een ultra klein budget gemaakt is door een land dat geen draagvlak heeft voor 'Den Groten Oorlog'. En daarvoor alleen maar hulde.

Een degelijke maar verder niet bijzondere thriller en tevens eerste Jack Ryan verfilming. Of was Hunt for Red October toch eerder...?

De film begint met een heel aardig beeld van Ryan die per ongeluk in de aanslag terecht komt. Dit vervolgt zich met de nodige rumoer tussen verschillende IRA facties en extremere takken wat overgaat in aardig stukje spionage en contraspionage. Ondertussen moet Jack en zijn gezin rekening houden en het hoofd bieden aan eventuele aanslagen. Hele aardig is de poging op Jack met de langzaam opbouwende spanning en paranoia. Overigens ook erg aardig is de decoy met twee anderen busjes tijdens het vervoer.

Minder is dan weer het beeld dat lichtjes ontstaat dat de halve spionage en geheime dienst met satellieten en al op zoek is naar Jack's tegenstander. Net zo goed dat IRA lid Bean bezeten is van Ryan en het net zo goed lijkt dat de halve IRA zich inzet Jack te pakken. Nu komen ze wellicht op het einde met een eigen agenda, opnieuw de koninklijke familie, maar dat Bean niet mee zou spelen en uiteindelijk doorslaat was voorspelbaar en had verkomen kunnen worden als men iets professioneler geweest was. De apparatuur vind ik overigens dan wel weer erg duur en high tech voor een rogue IRA splinter cel. Daarnaast verbaasd het me dat de koninklijke familie in het begin niet beter bewaakt wordt terwijl het klaarblijkelijk een roerige tijd was met de IRA in Engeland.

De soundtrack van Horner is overigens prachtig, beetje Clannad erdoor, wellicht het beste aan de hele film. De acteurs zijn allen redelijk op de automatische piloot en de karakters die Bean verder speelde in zijn loopbaan wantrouwde ik altijd na het zien van deze film. Verder is Patriot Games verre van een hoogvlieger en misschien het beste te betitelen als gedateerd, toch is het een best nog wel acceptabele film.

Al jaren tegen deze film aanhikkend, vooroordelen dat het niet zoveel is aan de kant schuivend, verbaasd dat Roland Emmerich de film geregisseerd heeft, toch wat mij betreft bekend om zijn sci-fi-alienachtige-griezel-kitsch, zou die dan ooit iets goeds gemaakt hebben? En er dan na bijna drie uren achter komen dat ik hem toch al eens helemaal gezien had. Of mijn geheugen begint me in de steek te laten of ik zie teveel...

Anyway, de film. Het verhaal, opgeleukt of niet, leent zich prima voor een behoorlijk epos/ drama over de onafhankelijkheidsoorlog. Mel Gibson, vaak wel in voor dit soort klusjes, doet het in het begin wel aardig. Maar al snel zo rond de ambush van 20 redskirts die praktische eigenhandig door Mellie om zeep worden geholpen slaat bij mij al wat de verveling toe. Het is net een beetje té. Te gekunsteld, niet helemaal geloofwaardig. Jammer, gemiste kans, had het iets soberder gehouden. Het volgende wat me dan opvalt is de schoonheid van de mensen, de kleren vlekkeloos, geen gezichtsbeharing or what ever. Ook niet bepaald geloofwaardig. Zijn van die kleine details. Neem in die zin een voorbeeld aan The free state of Jones. Daar zien de mensen er niet alleen vies uit, je ruikt ze bijna door je tv heen. Goed nu hadden ze in 2000 wellicht nog niet echt aandacht voor dergelijke details of anders Emmerich niet en zijn crew maar dat terzijde. Het verdere verhaal en gebeurtenissen is me een tikkeltje te heroïsch, hoe het gebracht wordt tenminste. Het eindgevecht tussen Mel en Isaacs vind ik dan ook weer zo zo. Mel lijkt rijp voor de slacht, maar ja hij heeft zijn dochter beloofd terug te keren dus tovert hij vanuit geslagen positie nog een banjonet in Isaacs onderbuik. Mij een beetje te, en weer niet echt geloofwaardig. Verder ademt het wel een bepaalde sfeer uit en doen de acteurs prima hun best, Jason Isaacs best wel goed als meedogenloze maar wel bijzonder ijdele engerd. Er zitten ook prima beelden bij, sfeervolle beelden, zoals het gevecht in het katoenveld, en de grote slagvelden met alle soldaten zien er wel prima uit. Maar daar heb ik dan alles mee gezegd denk ik.

Aardig filmpje voor de gemiddeld, een avondje popcorntime ofzo. Maar voor mij niet echt weggelegd.

Ge-wel-di-ge film! Echt waar. Natuurlijk wordt er heel veel op de onderbuik en emotie gespeeld maar het werkt voor mij, en dat zogenaamde 'Amerikaanse' toontje of 'Amerika verheerlijking' kan ik me totaal niet in vinden. Vind dat uberhaubt grenzeloos gezeik, een soort hetze die nergens op gebaseerd is en eerder een aversie is, van het zijn Amerikaan dus blegh...ik zou echt niet weten wat er 'Amerikaans' aan dit geheel is. Dit zou overal kunnen spelen wat mij betreft en een voorbeeld van veerkracht kunnen zijn en een gemeenschap die voor zich zelf op komt, vecht en voor zichzelf zorgt. Want vergeet niet dat het Boston is, en zoals Saunders terecht zegt, dat is een gemeenschap en volk op zich.

De film: een mooie bijna idyllische en rustige aanloop, met dromerige muziek wordt men in Boston wakker op weg naar de marathon. Een mooi rustig moment dat al moeilijk te bevatten is wetend wat er komen gaat. Het gevoel bekruipt mij dan ook dat Berg daar bewust/ onbewust een gevoel creëert dat op iedere plaats zoiets kan gebeuren. Mooie rustige aanloop verder met een sfeer die vooral ons-kent-ons uitademt en familiare lijkt. In eerste instantie ook wel aardig, de jongste van de twee broers die toch tekenen van twijfel en relativering toont. Helaas is dat maar van korte duur. Want waar ze niet bijzonder geradicaliseerd overkomen wordt er verder ook niets gedaan met hun beweegreden en komen ze later erg eendimensionaal over.

De uiteindelijke aanslag ziet er zo echt uit, nu is er ook duidelijk met echte beelden gewerkt die er door zijn gemonteerd, maar potverdikke man, die spanning en chaos die ontstaat en hoe dat gebracht wordt. Het grijp mij toch altijd weer naar de keel. Nu heb ik daar sowieso iets mee, hulpdiensten die gedegen hun werk doen en rust uitstralen, daar krijg ik altijd een brok van in de keel. De totale chaos en paniek wordt prachtig in beeld gebracht maar tevens de zakelijkheid, rust en doortastendheid die bij het werk van bijvoorbeeld Saunders ligt. Godverdikke man ga er maar aanstaan. De stilte en wreedheid van het hele gebeuren is des te prikkelend wanneer de FBI aankomt en bijvoorbeeld het lijk van dat jongetje niet verplaatst mag worden. Godsamme die 'Trooper' die daar de hele nacht moet staan om dat lijk te bewaken, wanhoop en onmacht in die ogen van die man...pffff...

Mooi te zien de opbouw van het commandocentrum, de vaart en andermaal zakelijkheid waarbij alles uitgeplozen wordt, van camerabeelden tot en met een hele maquette op de grond van de daadwerkelijke situatie. Erg knap de manier waarop ze hem vinden met de overigens fictieve Saunders. Tommy Saunders is een samenvoeging van drie verschillende agenten. De spanning wordt andermaal opgezweept met een noemenswaardige soundtrack van Trent Reznor die inmiddels al een paar hele aardige soundtracks achter zijn naam staan heeft en deze toch wel het meest prikkelend is. Het ene moment prikkelend en spanning verhogend, dan weer traag en emotioneel geladen.

Een moment van bezinning met de beelden van Obama die een toespraak houdt tijdens een plechtigheid. Andere stemmige beelden als een white board met allerhande boodschappen, hardloopschoenen met eveneens boodschappen achtergelaten en een soort schrijn/herdenkplaats overladen met bloemen en voor de 'zwartkijker' en 'Amerika-azijnzeiker' een enkele of een paar Amerikaanse vlaggen er tussen. Net als op het einde het verhaal van Kensky en Dowes die uiteindelijk de marathon loopt op een prothese. Nogmaals, het speelt in op emotie, op een onderbuik gevoel, maar het is wel de realiteit en menselijkheid van het verhaal. Andermaal dringt Berg en de film erop aan dat je niet zomaar naar acteurs zit te kijken maar de echte mensen, slachtoffers, verminkten en zelfs doden, heel dicht bij zijn.

De spanning van de speurtocht hervat zich, het verhoor van Russell vind ik beklijvend, en ik weet niet wat bedoeld wordt door Onderhond als potsierlijk einde maar de schietpartij en belegering van de boot is toch echt niet anders gegaan dan het gebracht als je Wikipedia en andere media er op na slaat. Er is een dermate ernstige schietpartij met gegooide bommen geweest in Watertown, zo erg, dat men absoluut niet wilde dat de scenes voor de film in Watertown zelf gefilmd werd. Het gegooide lege wapen, de tackle die Pugliesi uitvoert, de bommen,het feit dat Dzhokhar zijn eigen broer overrijdt, slechts de niet bestaande Saunders is een niet storende afwijking tussen de feiten. De staat van beleg met die lege straten vind ik ronduit indrukwekkend, de spanning is andermaal om te snijden, wat overigens niet gebracht wordt maar wel gebeurt volgens verschillende bronnen dat Dzhokhar nog vanuit de boot op politie heeft geschoten.

Eind goed al goed, de film wordt in vliegende vaart gebracht na de uiteindelijke aanslagen. Berg gaat overigens niet bijzonder de diepte in over motieven, verder nasleep of achtergronden van personages. Mij persoonlijk soort dat niet, hoewel een halve ster minder had zomaar gekund. Toch slaagt de film op bijzondere wijze als achtbaan vol spanning en suspense. Ja, voorde zoveelste maal, de film moet het heel erg van emotie en een onderbuik gevoel hebben, maar wat de film vooral doet is een prachtig beeld schetsen over veerkracht en de kracht van de gemeenschap. Mensen die voor elkaar opkomen en dat stukje geluk om te overleven en weer terug te zijn bij je geliefden, in die zin werkt de film ook relativerend, nadenkend over de wereld van tegenwoordig en wat we allemaal kunnen overwinnen.

Prachtige film, mooie film, raakt iedere keer weer een gevoelig plekje.

Een alleraardigste oorlogsfilm die een vrij reëel en degelijk beeld van George S. Patton, een ronduit onstuimig figuur die het niet alleen zijn vijanden onmogelijk maakte maar ook dikwijls zichzelf, laat zien. Scott zet zonder twijfel de rol van zijn leven neer om later nog terug te keren in een zieltogende vervolg op deze film.

Een prima beeld wordt in die zin van 'Old blood & guts' geschetst. Een van ijzeren discipline, iemand die zich regelmatig onder de mannen begaf, met gewaagde en soms vernieuwende plannen kwam en natuurlijk het onbegrip en de botsingen met conservatieve denkers en de gevestigde orde. De meeste dingen kloppen wel aardig op de bewering na dat hij geen aanstelling kreeg in Italië na het incident met de soldaten die hij sloeg in het hospitaal. Die aanstelling was er namelijk wel en Patton maakte actief deel aan de strijd in Italie.

Prima oorlogsfilm verder met iedereen die de taal spreekt die hij behoort te spreken, hilarisch hoe de Britten als overwinnaars Messina denken binnen te marcheren terwijl Patton ze staat op de te wachten, en leuke gedaan met de echte beelden er door heen gemonteerd. Wel erg jammer dat, ondanks het natuurlijk een groot opgezette productie is, men niet het wapentuig bij elkaar kon scharrelen dat bij de tijd hoort. De M-24 Chaffee die wel licht zag in de Tweede wereldoorlog kwam pas begin '45 naar Europa. De tank die veel al door de Duitsers ingezet wordt is de M-60 (hoe ironisch) 'Patton'. Helaas geen PZKW 3 die ze in die tijd inzette en later natuurlijk de Tiger en de Panther. Zo rijden de Duitsers op een gegeven moment in Amerikaanse halftracks met een Duits herkenningsteken erop. Beetje jammer eigenlijk maar goed.

Prima oorlogfilm in de lijn van andere klassiekers, als Een brug te ver en De langste dag om maar eens twee te noemen, zelfs zonder het correcte materiaal.

Best wel aardige film dat draait om een hele aardige boodschap en een heel simpel concept als het doen van een goede daad.

De tijd wordt genomen om het best wel goed te brengen, doormiddel van een nieuwe leraar met een 'aparte' opdracht, Osment die doormiddel van problemen thuis ook niet echt met de neus in de boter gevallen is, en daarna een vrij ambitieus als mede idyllisch plan bedenkt. De goede kneepjes en het ontroerende van het plot zijn toch wel dat de 'goede daden' die Osment zelf verricht op niets uit lijken te draaien. Toch reikt zijn boodschap verder dan hij had verwacht. Het idee met de journalist die zich er in vast bijt en de zwerver, Caviezel, die uiteindelijk toch het licht ziet en iets goeds doet, zijn best wel aardig bedacht. De molensteen die Spacey meesleept, en daarmee maar al te goed de problemen en onzekere toekomst van Osment herkent, ook wel. De zucht hier van boven over het einde deel ik niet. Juist doordat de film zo eindig krijgt hij iets meer impact. Hoe vaak zien we zoiets niet dat een goedbedoelende de rekening betaalt? Dat maakt het wat mij betreft realistisch.

Genoeg met de lovende woorden, want is het allemaal zonneschijn? Neen! De film is uiteindelijk op de een of andere manier een beetje te klef en te zoet. HJ Osment is zo nu en dan echt bloedirritant. Hij is simpelweg te wijs, te bijdehand, te slim en te 'volwassen'. Pas bij dat feestje, waar de journalist voor de deur staat, en later bij dat interview, heeft Osment twee momenten van iets kinderlijks, gedrag dat bij een kind van die leeftijd past. Het idee is geweldig, maar met dat kind heb ik uiteindelijk niets. Helen Hunt ziet er overigens uit om op te vreten en Caviezel zet een prima rol neer net als Spacey overigens.

Prima film voor een keer, aardig idee, maar heeft vroeger wel eens grotere indruk gemaakt. Ik denk dat je als kijker toch eelt op de ziel krijgt.

Let all the wolves of the past be lay to rest.

Film die ik eigenlijk niet kende, of kwam de eigenaardige titel me toch wel bekend voor? Het maakt ook niet uit want wat blijkt dit toch een aandoenlijke en kostelijke film te zijn met een innemend verhaal over goed doen, nieuwe kansen krijgen en voor je droom gaan.

Merkwaardig is de synopsis, sowieso niet echt een reden om te kijken, of juist toch wel? En jongeman met Down ontsnapt uit een verzorgingstehuis om zijn droom als showworstelaar na te jagen. Dit kan nooit serieus worden en gelukkig maar, de eerste poging is grappig, de 'jailbreak' die de tweede poging vormt is nog leuker met een geweldige partner-in-crime Bruce Dern die het jammer genoeg bij een korte rolletje houdt. Het tegengewicht wordt gevormd door Tyler, een aan lager wal en in de problemen geraakte krabvisser. Sowieso volgt er een mooi beeld van verlopen werven, smerige verlopen koppies, schamele bootjes en een ronduit armoedige beeld. Veel belangrijker is een bepaald leed dat Tyler met zich meesleept.

Zak en Tyler vinden elkaar soort van en hoewel Tyler genoeg sores heeft ontfermt hij zich op geheel eigen wijze over Zak. Heel soepel verloopt dit in het begin niet maar daar komt snel genoeg verandering in met grote belevenissen en een hartverwarmende band tot gevolg. Kostelijk is de wisselwerking en een stukje verwerking die op gang komt en de film ontwikkelt zich in een humorvolle kruising tussen coming of age en een buddy-film. Zo zijn er ook de zinnige dingen die gezegd worden rond zorg en omgang. Dat niemand beter wordt van bemoederd worden of betutteling.

The Peanut Butter Falcon herbergt een grote cast met Shia LaBoeuf die andermaal laat zien veel in zijn mars te hebben, Zack Gottsagen is in die zin een ontdekking en het rolletje van Thomas Hayden Church is perfect die op het juiste moment het goede doet als de verlopen worstelaar. Geweldig is dan ook de training en de wedstrijd. Feel good? Zeker! Maar dat maakt in dit geval niet uit. Kostelijke film, heerlijk! Verveelde geen minuut.

Een film die net als Titanic een weergaloos epos had kunnen zijn over een iconische gebeurtenis, maar net als Titanic zelf verzand in randzaken. Bij deze film is het eveneens de vraag of het een oorlogsfilm betreft die volledig uit balans is, of romantische geneuzel dat zich toevallig op Pearl Harbour afspeelt. Ik kan me herinneren dat toen de film uitkwam er een artikel rond ging over veteranen van 7 december die een exclusieve voorstelling gekregen hadden, maar weinig positiefs over het nog al fantasierijke en romantisch gebeuren hadden te vertellen.

Een heel gek scenario is het op zich niet. Een beetje cachet doormiddel van een liefdesgeschiedenis en de vrij komische gebrachte keuring en opleiding is best wel prima, maar het slaat allemaal wel heel erg door naar het melodramatische en zoetsappig met de dood gewaande Rafe, de affaire met Danny, de terugkeer van Rafe en de daarop volgende problemen, en net als bij Titanic leidt het toch allemaal wel wat af van de iconische wereldomvattend gebeurtenis die op dat moment stond te gebeuren. Gelukkig komt dan toch weer een beetje de focus op de aanval te liggen en bijvoorbeeld ook even op de onzekerheid en twijfel van een zekere aanval, maar waar? Twijfel en een beeld overigens die de discussie weer aanwakkert of men het wél wist en het liét gebeuren om de publieke opinie achter de president te krijgen voor een oorlogsverklaring. De zelfde manier hoe het de Eerste wereldoorlog verging na de torpedering van de Lusitania.

Afijn terug naar de aanval die toch wel erg mooi in beeld wordt gebracht en gemaakt is met CGI. Van de ontploffing van de Arizona tot de bombardementen op Wheeler vliegveld, van de Oklahoma die op haar rug rolt, waar tot eind december nog klopsignalen uitgehoord werden, tot de vlucht B-17's die in het gedrang raken. Het is allemaal wonder mooi en overtuigend gebracht hoewel Bay er hier ook niet voor schuwt om de dingen met erg veel drama te brengen. Soms wel eens wat teveel zoals bij het hospitaal, waar eigenlijk ook weer een beetje de moraal zoek raakt en het verdriet ingevuld/opgedrongen wordt, want de dood van nurse Betty, het liefje van de stotterende Red, lijkt dramatischer dan al die kapotgescheurde, verbrandde en krijsende matrozen en militairen die voorbij komen.

De film verliest zichzelf daarna volledig qua lijn, verhaal en geloofwaardigheid als Rafe en Danny beide voor de zogenaamde Doolittle Raid geselecteerd worden. Iets waar overigens de aanval zelf andermaal onderbelicht blijft aan de sluimerende spanning en driehoeksverhouding van de twee met Beckingsale. Hoewel bepaalde aspecten wel leuk gebracht zijn zoals het 'afvallen' van de toestellen, de ontdekking en de aanval is het al met al, met Rafe's activiteiten in Engeland en de aanval op Pearl, een behoorlijk fantasierijk en niet heel reëel gebeuren. Maar goed.

Net als Titanic helaas een gevalletje van iets dat heel wat had kunnen zijn, maar zich erg verliest in randzaken en onnodig klef en zoetsappig is, en daarmee een behoorlijk gevalletjes gemiste kans is.

Beter dan verwacht na andere Grisham verfilmingen dit jaar en vorig jaar in de vorm van The Client en The Firm.

Erg vlot gaat de film echter niet van start. In een rommelig eerste half uur passeren veel handelingen en karakters de revue waarvan het maar de vraag is waar het naar toe leidt. De inhoud van het zogenaamde dossier van juffrouw Shaw vind ik ook maar bedenkelijk. Waar haalt zij deze wijsheid allemaal weg? En als zij, een 2de jaars student, dit kan bedenken wat zegt dat dan over de hele zwendel of over al die mensen die kennelijk lopen te slapen...?

De pret mag het echter niet druk. Samen met een prima cast en een goede toon en sfeer voelt The Pelican Brief aan als boeiender en beter geheel dan eerder genoemde films. Een prima speurtocht/ 'complot' wordt gebracht en ontrafeld door een prima duo in de vorm van Washington en Roberts.

Is er dan niets aan of op te merken? Zeker, zat zelfs. Zo wordt Roberts de eerste keer wel heel gemakkelijk gevonden, is Khamel de slechtste hitman ooit als hij haar tussen al dat publiek wil uitschakelen, is de soundtrack van Horner soms op het hysterisch af en duurt de film simpelweg te lang waardoor de film toch verschillende malen behoorlijk inkakt.

Super is het dan ook allemaal niet maar wel uitermate degelijke en interessant genoeg voor een keer.

Op de woensdagavond na het gamen in Back 4 Blood nog even een zombiefilm erin en deze Peninsula stond al enige tijd in de wachtrij. Train to Busan was enkele jaren geleden goed bevallen waarop deze film automatisch in beeld kwam ook al zijn de kritieken en cijfers niet heel best en de reden daartoe wees zich al vrij snel ookal vind ik het niet heel slecht.

Het plot met de groep huurlingen geronseld voor een kraak doet toch sterk denken aan Zak Snyder's Army of the Dead, verschil is dat Las Vegas beter afgegrendelt lijkt dan het schiereiland in dit geval, van de andere kant is dat natuurlijk ook wel heel veel gebied te controleren. En och, het begint toch niet onaardig qua situering, locatie, CGI en sfeer. Helaas verliest de film zich daarna heel snel met Jooni achter het stuur. Sowieso zijn er in het geval van de vier huurlingen ook weer van die 'do's and don't's' zoals met de dode in de cabine van de truck waar alle ellende begint. Maar de dolle rit van Jooni slaat gewoon he-le-maal nergens op, bovendien zijn die CGI gedeeltes ook nog eens lelijk, en deze combinatie van lelijkheid meets over the top zullen we nog verschillende malen zien in Peninsula. Strike one...

Toch is de actie regelmatig lekker te noemen, is het kleine meisje met haar radiografische afleiding best slim bedacht, zit er na al het geracet en noodlottige ongeluk, wat echt zo dom en dwaas allemaal is, best wel een goede verbetering in het geheel. Want de anarchie met verschillende haantjes, een depressieve leider en het 'Running Man' achtige spel dat gespeeld wordt is best oké allemaal. Helaas wordt het dan weer lichtelijk verpest met een over the top ontsnapping, achtervolging tussen Jooni en de sleepwagen die op het belachelijke af is, en zijn daarmee de zwakke punten van de film genoeg blootgelegd, net als het overgedramatiseerde einde met oom en moeder wat allemaal veel te lang duurt. Wel lekker de afwikkeling rond Captain Seo.

Peninsula is best genietbaar voor een keer en wat mij betreft is maar al te duidelijk dat er veel slechtere films zijn binnen het genre. Peninsula krijgt daarom wat mij betreft een kleine voldoende en is best oké voor een keertje.

May they burn in hell!!!

En hier werd ik toch wel even blij van, dit was namelijk de kringloopvondst van de vakantie en had ik hier toch zin in! Zelfs zo zeer dat ik een eerdere zitting vorig weekend afbrak omdat het te laat was en ik te moe en ik voor deze film echt even wilde gaan zitten en genieten. Want een Craven uit zijn goede tijd verdient wel wat aandacht om er gaande weg achter te komen dat ik de film vroeger toch zeker eens gezien had.

De opening is in ieder geval duidelijk met de treurige en armoedige boel veroorzaakt door de huurbaas waarop het plan onstaat die eens wat lichter te maken tijdens een inbraak. En laat het nu van meet af aan bal zijn met de achterdochtige bewoners die niemand binnen, of zelfs maar aan de deur willen hebben, en het is het doorzettingsvermogen van Spence en Leroy waarop het grootste probleem ontstaat namelijk het huis weer uitgeraken vooral als de bewoners weer thuis zijn en de jacht hebben geopend. Maar daar houdt het niet mee op waar de titel van de film verraadt dat er nog heel veel meer aan scheelt in dit huis.

Wat volgt is toch wel een kostelijke film die drijft op veel sfeer, duistere beelden en een beetje humor waar het huis en de bewoners toch voor verrassing op verrassing zorgen en de film een mix up betreft van The Adams Family, The Burps en The Hills Have Eyes met de kleine held Fool die zijn beste beentje voorzet. En zoals reeds gezegd is het een kostelijke film met de foute McGill op volle toeren in een bijzonder jachtkostuum, waar het geheel verder toch gewoon erg leuk en best wel een beetje spannend is. Voeg daar een jonge A.J. Langer aan toe die in de basis al een erg knappe dame is en een kostelijk schmierende moeder in de vorm van Wendy Robie met het nodige aan vermakelijke scènes tot gevolg.

En zo heb je toch heel wat met deze The People Under The Stairs. Is het dan zo goed? Dat is maar hoe je er naar kijkt, want een Oscar gaat het geheel natuurlijk niet winnen maar als sprookjesachtige en duister semi horror met vette karakters en het nodige aan humor voldoet de film wel zeker. Was het de uitstel en een weekje wachten waard? Nou en of!