Opinions

Alleraardigst politiefilmpje met de nodige en gebruikelijke ingrediënten. Keihard bij tijd en wijlen, de nodige actie, corrupte smerissen, politiegeweld, heibel in de familie en de gebruikelijke smeris, al dan niet van interne zaken, die het zaakje mag opknappen. Meeste acteurs doen redelijk hun best, script redelijk voorspelbaar maar al met al geen gekke wegkijkertje zo op een avond.

Tweede hoofdstuk van de kleine filmmarathon werd deze Priest die ik een tijdje terug al opgenomen had en waar ik net als Labyrinth iets had van dat ik zoiets als dit met Paul Bethany al eens gezien had maar dat bleek dus Legion te zijn waar de beste man ook iets geestelijks speelt, ik meen zelfs een engel, en een horde moet tegenhouden.

Maar goed, Priest dus, waar je bij voorbaat al geen Oscarwinnaar verwacht vanwege het verhaal of script. Maar simpel slachtwerk in een apocalyptische setting, en daar slaagt Priest toch wel redelijk in hoewel de mix wel vreemd is met een Mad Max achtige setting, western invloeden maar wel hightech speeltjes qua wapens en motoren. Hmmm....oke dan, het is net als Rivella, een beetje apart maar opzich best lekker.

Het is grauw en duister qua sfeer en setting, Bethany sober en afgemeten als altijd in een dergelijke rol, mag het vrouwelijk schoon er zeer zeker zijn met Collins en vooral Amick en Maggie Q, ziet het er regelmatig erg goed uit, zoals de eerste nederzetting waar de Priest en Hicks polshoogte gaan nemen en is vooral de scène in Jericho erg sterk waar het vuur en dood op de achtergrond regent terwijl Black Hat dirigerend door de straat loopt, net als de botsing daarna tussen hem en drie andere Priests. Dit is toch echt niet slecht.

Poging om er toch iets inhoudelijks in te brengen zoals de dialoog tussen Priest en Priestess die duiden op iets van liefde/relatie is totaal overbodig en voelt niet op zijn plek. Want deze film is slechts goed voor actie, geweld en een goede setting en sfeer, en meer hoeft Priest niet te leveren. Om tenslotte de mooie stripachtige intro nog even aan te halen. Dit smaakte eigenlijk prima en beviel beter dan andere vampierfilms de afgelopen tijd en het verbaast me dat er nog geen deel 2 is.

'Look here. Who the fuck are you?'
'Who the fuck are yóú!'

Aantal jaren geleden voor het eerst gezien en toen maakte de film met zijn ontknoping en 'pinch' in de 'dying seconds' een indruk die mij de film deed onthouden. Achteraf een indruk die trouwens beter leek, dan met de herkijk achteraf blijkt.

Amper bijzonder te noemen verhaal over en gladde advocaat die het tuig verdedigen niet schuwt en zelfs zaken wint. Een mannetje waar eigen glorie en ego belangrijk is en niet bepaald gewaardeerd door anderen. Waarom Vail deze bij aanvang deze onmogelijk zaak wil hebben is mij niet geheel duidelijk. Overschatting? Kende hij de Aartsbisschop? Geilt hij dan zo op aandacht dat verliezen niet bij hem opkomt? Langzaam wordt de zaak onderzocht en voorbereid op het gerecht, net als de stijgende volharding afgewisseld met twijfel van Vail, die mij regelmatig verbaasd door te willen zetten en vasthoudt aan niets eigenlijk.

De tot dan toe degelijke standaard thriller die draait om de zaak, verdedigende team, aanklager en uiteraard het nadenken over andere mogelijkheden, wordt plots op geschrikt door het bijzondere fenomeen van Aaron's verandering. De film verandert in een soort mysterie waar de uitkomst en dader helemaal nog niet zo duidelijk blijkt te zijn. Zelfs wanneer alterego Roy het gedaan zou hebben blijven er veel vragen rond het hoe dan verder. Even veert de film van degelijk, en een beeld dat we al zo vaak gezien hebben, naar next level shit, vooral door de uitstekend acterende Norton. Maar is dit iets van korte duur. De ontknoping in de rechtszaal voelt mij te geforceerd en snel aan. De twee gezichten komen wat mij betreft niet uit de verf, iets waar zeker meer tijd voor genomen had kunnen worden.

Echt top is Primal Fear dan ook niet ondanks de geweldige veeg die de arrogante zakenwinnaar Vail krijgt, en zeker ondanks de ontknoping in die laatste minuten. Wel een heerlijke biecht die veel op de kop zet. Toch is het sfeertje allemaal wat te tam en standaard, daarom geen topwaardering maar een degelijk cijfer net als de film zelf.

Aanwezig in een doos met dvd's die ik met de hartelijk groeten van een collega kreeg en inmiddels ook alweer opgeëist door de vriendin van een kameraad. Maar niet voordat ik nog even de kans greep om de film te zien, ik had de film perslot van rekening nu toch ook al trekt het genre en idee me niet. En wat ik verwachtte werd in die zin ook geleverd door Prince of Persia.

Tja, het verhaal, een prins in ongenade die graag zijn onschuld wil bewijzen en een merkwaardige dolk waar praktisch iedereen achteraan zitten zijn de lijnen binnen het verhaal. Groots is het verre van, maar het is van meet af aan duidelijk dat Prince of Persia liever indruk maakt op het vlak 'parcours running' dan qua verhaal. De film staat dan ook bol van de vlotte actie en is vooral visueel gericht met soms aardig shots maar soms ook net zulke bedenkelijke CGI. Nog maar te zwijgen van de rust in het tentje tijdens een zandstorm buiten of het feit dat de prinses er nooit vuil uit ziet ofzo. Maar goed voor wie een hapklare brok wil hebben die je net zo gemakkelijk inslikt als verteert zal je bij Prince of Persia wel goed zitten.

Voor mij is het allemaal te mager, durf ik te zeggen niveauloos, ja dat durf ik. Al snel is duidelijk wie de aanstichter van alle verraad is, ben ik al snel dat gespring en die salto's van Dastan beu, heeft hij een ronduit belachelijk accent die hij alleen zijn bek uitkrijgt als hij rustig praat maar bij de minste of geringste opwinding alweer kwijt is, en is het plot en ontwikkeling richting het einde vreselijk voorspelbaar. Pleister op de wonde is op zijn minst fijn om naar Gemma Arterton te kunnen kijken en de titelsong van Alanis Morissette.

Grappig te lezen vind ik dan weer dat dit de aanzet tot een trilogie had moeten zijn, iets dat toch maar weer gecanceld is. Tja, onnodig te zeggen werd ik er niet warm of koud van, snap ik evenmin als een ander dat wel wordt, maar dat zal smaak afhankelijk zijn. Mijn oordeel is dat dit niet zo best is en het verbaasd me dat dit gemiddeld toch nog een voldoende scoort.

Wauw! Wat een knaller van een film. Met absolute zekerheid een vaste stek in mijn persoonlijke top 10. Ik moet zeggen dat ik niet weet waar ik moet beginnen met mijn recensie over wat er zo goed is aan deze film. Eigenlijk zou ik scene voor scene er bij kunnen pakken, maar laat ik dat maar niet doen...

De film begint uiteraard bij de vermissing van de meisjes waarop de licht neurotische en ontvlambare Gyllenhaal, die duidelijk al te veel meegemaakt heeft, op de zaak gezet wordt. Het gaat vader Hugh Jackman allemaal niet snel genoeg en zoals hij zegt in het begin van de film: 'Pray for the best, but prepare for the worst', begint hij ook zijn onderzoek en met een nog bottere bijl dan de agent. Het samenspel van de twee vind ik geweldig, de een nog wat expressiever dan de andere, maar ik weet niet voor welke van de twee ik het meest bang zou moeten zijn want Gyllenhaal lijkt ook iedere moment volledig door te kunnen draaien, geweldig geacteerd overigens van de laatste genoemde.

Een bijzonder interessant mysterie ontvouwt zich in die zin, waar wel steeds aanwijzingen gevonden worden maar niets dat de zaak oplost, sterker, de zaak wordt steeds groter en enger, maar ondertussen lijkt het toch allemaal met elkaar te maken te hebben. De pastoor met zijn dode 'huisgenoot', de engerd met al zijn slangen, het spel van Dano waarvan je denkt speelt hij nu of niet, de enge bemoederende tante, het jongetje dat 20 jaar eerder verdween, de camper...het is een geniaal bedacht geheel dat meer dan prima bij elkaar komt met een paar zeer spannende momenten.

Wat mij met name heel erg opvalt, de sfeer die Villeneuve overal aan weet te geven, de rustige en gemoedelijke suburb in het begin, de druk en onzekerheid van de vermissing en het onderzoek, de twijfels en spanning, niet alleen weet hij dit in verschillende lagen prima te brengen, tevens slaagt hij er in om aan de meeste scenes nog een scherp randje toe te voegen. De arrestatie van Dano waar je meteen al een soort van labiel oncontroleerbaar momentje hebt van Gyllenhaal maar tevens ook die verschrikte blik met beslagen bril van Dano hebt, het verhoor waar de beide mannen in de hoek staan, zit ook meteen zo'n onprettig gevoel aan dat je denkt wat gebeurt hier? De ongemakkelijke discussies tussen Gyllenhaal en Jackman, het moment dat de zak van Dano's hoofd raakt en je dat kapotgeslagen gezicht ziet. Villeneuve schrikt er niet voor terug het bruut en reëel te brengen, zoals het zou kunnen gaan, zo ook niet om twijfel bij je te stichten. Allemaal zouden we in het geval van Jackman die engerd te grazen willen nemen, alleen tot hoe ver? Of Dano die op straat het hondje staat te kelen, is die gast echt wel zo dom als hij zich voordoet of is het een vreselijke sadistische en uitgenaste gozer?

Spanned en beklijvend vind ik tevens de scene waar Gyllenhaal Dastmalchian weet te vinden en uiteindelijk binnen dringt en arresteert. Werkelijk waar heerlijk hoe hij hem eerst met zijn bek tegen de muur aan slaat alvorens te boeien. De freakshow waar Gyllenhaal zich vervolgens dan in bevind van geslachte varkens, gereedschapskisten vol met bebloede kinderkleren en slangen en die eindeloze raadsels en doolhoven op de muur getekend...pfff...een voorportaal van de hel? Voor karakter Bob Taylor die gekker dan een deur is uiteraard wel. Brilfuckingiant!!! Van de laatste scene tot en met het verhoor dat natuurlijk vreselijk uit de klauwen loopt, het moment dat ik zelf ook 'godverdomme nee nee' zit te roepen! En achteraf is het niet eens de dader.

Let wel na bovenstaande is de film 1:40:00 onderweg, verveelt nog geen minuut, nog bijna een uur te gaan en het raadsel wordt groter en groter....Prisoners? Zeker, allemaal, stuk voor stuk, van de situatie en van hun trauma's en rugzakjes.

Behalve een suspense volle rit draait de film natuurlijk vooral ook op morele dilemma's. Vooroordelen, wie heeft het gedaan, wie weet iets, de politie doet niets, en in dit geval een karakter die het 'recht' in eigen handen nemen niet alleen heel serieus neemt maar er ook verdomd ver mee gaat. How far would you go? De dader wordt het slachtoffer, het slachtoffer wordt de dader...en dit zoals eerder gezegd in opgezweepte spanningen en sferen. Is er dan geen minpuntje? Ja, zeker wel. Gyllenhaal vind het meisje om haar vervolgens, niet wetende wat voor drugcocktail ze in haar heeft en zelf bloedend aan een schotwond aan het hoofd, met grote spoed naar het ziekenhuis te brengen. Iets wat andermaal met veel emotie en vaart gebracht wordt, maar iets wat slecht onderbouwd wordt. Hij vind haar, schotenwisseling...en dan plots zitten ze in de auto met heel veel bloed op het gezicht en erg grote haast. Nu lijkt het net alsof Villeneuve op het laatste moment nog besloot een dergelijke scene er in te plakken, terwijl ik denk je valt daar nu wel heel plots in terwijl de rest van het tempo heel traag en doordacht opgebouwd is, had dat nu hier ook bij gedaan dan had de auto scene alsnog wel gekund. Hoe het nu gedaan is contrasteert het met de rest van de film en lijkt het wel alsof het niet past. Dit laatste bepaald toch net dat de film wat mij betreft geen 5 maar een 4,5 krijgt.

Desalniettemin, wat een film, wat een karakters, wat een acteurs die stuk voor stuk geweldige prestaties neerzetten, met name Gyllenhaal met zijn neurotische tikjes spreekt mij erg aan, en Dano is ook voortreffelijk. Poeh....wat een film mensen, wat een film.

Bij de kringloop gevonden en natuurlijk een maar al te bekende titel uit het oeuvre van la Hawn die je wellicht gezien moet hebben. Het zou kunnen dat ik de film al eens gezien heb, moet haast wel qua leeftijd en dat zo'n film er vast wel eens voor geweest is in de jaren'90, maar veel weer ik er niet meer van bovendien zijn er meerdere films komedies over volk dat in het leger terecht komt. Echter een succes was dit niet echt.

Het beeld is maar al te duidelijk rond Judy die het ene moment nog leeft in het uiterste van weelde, een groot trouwfeest en waar de kleur van een biesje op een voetenbankje als belangrijkste noot, om vervolgens uit pure wanhoop in het leger te gaan. En natuurlijk blijkt dat niet wat primadonna Judy er van verwacht wat had met opzich nog wel aardige grapjes over de slechte sanitaire voorzieningen en het moeten slapen met meer mensen op een zaal. En natuurlijk is de ontwikkeling van luxe poesje naar leger tijger best wel grappig waar ze geen uitdaging uit de weg gaat en niet van opgeven weet. Maar verder biedt de film ontstellend weinig, zich ik er weinig humor in, is het saaiheid troef en is Private Benjamin zeker niet meer van deze tijd de Oscar nominaties tenspijt.

Zondagavond klassiekeravond bracht deze The Passenger die ik vooral niet kende noch wist wat te verwachten. De kringloop aankoop was vooral op basis van de cast en de hoop op een vergeten en onbekende klassieker. Maar dat lukte toch bepaald niet met deze The Passenger alias Beroep: Reporter.

Toch lijkt de synopsis rond de uitgebluste journalist die in een soort noodsprong een andere identiteit aanneemt nog niet zo heel interessant tot hij er achterkomt wie deze man precies was en wat vooral zijn handel was dat uitgroeit naar iets wat potentie biedt. Samen met Nicholson, die een moreel dubbele rol meer dan aan kan, en een bepaalde authenticiteit die het geheel uitademt lijkt dit toch best wat te gaan worden met natuurlijk een behoorlijke kritische blik op alle ontrust, afzettingen en oorlogen in Afrika die bewust door intriganten en handelaars in stand gehouden wordt voor de poenie, maar helaas het mag niet zo zijn met deze The Passenger...

Want er gebeurt vervolgens, als je het mij vraagt, geen sodemieter. Locke is vooral veel onderweg met 'the girl' maar er gebeurt vooral heel veel niets, er is geen enkele spanningsboog, is het traag en nietszeggend en voelt het toch plotseling erg oud aan. En dan voelen twee uren plotseling toch wel erg lang zo niet oneindig aan en was ik blij dat de film er op zat. Hulde voor de mensen die hier iets in zien en enthousiast over zijn maar mij ging dit totaal voorbij. Geen voldoende wat mij betreft.

En daar was de onvermijdelijke herkijk al mede omdat ik de film tegenkwam in een dubbel set met de voor mij nog onbekende The Cat O'nine Tails. Tja daar hoefde ik niet lang over na te denken.

En zoals te verwachten valt Profondo Rosso deze tweede keer veel beter nu ik meer weet wat te verwachten van de regisseur in kwestie. De stijl opzich valt meer en beter op hoewel ik wel van mening blijf dat de film te vaak qua tempo en spanning gebroken wordt rond Mark Daly, iemand die niet bijster interessant is en waar zich regelmatig stomvervelend en saaie discussies en scenes voor doen. Toch heb ik nu meer oog voor de betere scenes, de opgebouwde spanning, de moorden, het kinderwijsje, en ben ik van mening dat hier veel meer in had kunnen zitten. Daarnaast is Profondo Rosso niet zo zeer gruwel en horror als de meeste andere films van Argento, maar eerder een Hitchcock achtige mysterie. En toch blijft het jammer dat regelmatig de vaart uit de film geraakt met nietszeggende momenten en langdradige momenten.

Hoewel de film een véél betere indruk maakt en één van de besten zou zijn volgens de algemene consensus vind ik andere films toch leuker en vermakelijk. Maar een hoger cijfer zit er zeker wel in.

Got to admit, the bloke's got balls!

Ik ben eigenlijk verbaasd dat film zo slecht scoort qua beoordelingen en cijfers, want hoewel het nergens echt bijzonder de diepte ingaat en nergens dingen aanvat die we al niet wisten, is het toch een hoogst vermakelijke film met een erg hoog 'feest der herkenning' gehalte en een behoorlijk beeld van de val, opkomst en nieuwe val van Lance Armstrong.

Ten eerste een groot compliment voor Foster die zich de rol eigen gemaakt heeft. Van de gezichtsuitdrukking tot en met de houding en de blik in de ogen, Foster zet wat mij betreft Armstrong meer dan prima neer met zijn dominantie en arrogantie. Aardig inkijkje van de womanizer die Lance was krijgen we in de apotheek, er werd gezegd dat bepaalde gedragingen richting Betsy Andreu ook parten speelde. Goed en overtuigend, de beelden in het ziekenhuis, ongetwijfeld de donkerste en moeilijkste momenten die een mens kan meemaken.

Wat verder vooral opvalt is het eerder genoemde feest der herkenning met de oude shirts, de karakters Landis, Bruyneel, dokter Ferrari, de Festina-affaire, de door Hamilton in zijn boek genoemde 'motoman', de situaties met Bassons en Simeoni en het beruchte gebaartje, de Omerta, de verkoop van de fietsen, en de schilderijtjes die van de muren gaan voor de infuuszakken. Het is het alom bekende maar wel erg leuk gebrachte beeld. Niet te vergeten de in veel natuurschoon in beeld gebrachte renners waar onder andere Knaven en Dekker aan mee deden, en de gemonteerd echte beelden.

Armstrong wordt zonder meer overtuigend neergezet als de uiterst dominante persoonlijkheid die al vele malen beschreven is. Koste wat kost alles naar zijn hand wilde zetten en bedreiging en zwart maken de normaalste zaken van de wereld vond en uiteindelijk keihard het deksel op de neus kreeg. Dat Landis dan hier boven de zwarte piet krijgt uitgespeeld als de verrader vind ik behoorlijk onterecht. Het bedrog dat Armstrong uitvoerde stond in geen verhouding tot dat van Landis, natuurlijk kon Landis er voor kiezen te zwijgen. Maar vanuit het punt dat hij al eerder morele bezwaren had en wellicht druk van thuis uit of het geloof voelde snap ik best dat zo'n jongen schoon schip wil maken. Dat Lance daar het grootste slachtoffer van was lag ook aan het feit dat hij Landis liet barsten nadat die positief bevonden was.

Afijn, wat mij betreft een niet te zwaar karakterstudie die overigens wel erg vermakelijk is. Prima film.

Geweldige film wat mij betreft. Ziet er gelikt uit, spanning van hoog niveau met een vleugje horror/griezel en in die zin een hele aardige prequel van de Alien reeks. Nu ben ik niet zo van de sci-fi en ook niet van de Alien reeks, hoewel de eerste een prima film is en de tweede ook nog wel aardig, maar deze film kon me heel goed bekoren. Natuurlijk is het zo'n typische film met de gebruikelijke 'do's' en ' dont's' doe niet dat masker af, blijf bij de groep, paai niet dat enge beest en komt niet te dicht bij een eng uitziende cocon om maar eens wat te noemen.

Sterke rollen van onder andere Fassbender en Rapace. Prima film, ziet er gelikt uit en spanning zat.

Meerdere malen gezien in de veronderstelling dat ik toch iets mis gezien de hoge waardering, toch doet de film me voor de derde keer weinig tot niets ondanks het begin dat best aardig is.

Zoals gezegd, de opening is wel sterk. Een gebruikelijk toch aardig gebracht beeld komt naar voren van de 'fresh fish' die aangeschoten wild is en waar de georganiseerd criminaliteit binnen de bajes gretig gebruik van maakt. Nee zeggen is er niet bij met zoveel druk in een dergelijke situatie. Meer dan prima is de controle, de voorbereiding, het geklooi met het mesje, de moord zelf en tussendoor de monotonie. Aan de Corsicaanse bende is geen ontsnappen als klusjesman en sloof. Daarnaast boeit het beeld van de etnische problemen me wel die duidelijk gebracht wordt. Frankrijk is uiteraard een broedplaats van immigranten, afkomsten, geloofsvormen en vooral in de voorsteden veel armoede. Een beeld van onrust en botsing die je ook in de bak moet zien. Ook interessant dat zelfs de grootste baas zonder bende aangeschoten wild wordt en onzeker, van Arestrup moet gezegd worden dat hij onmiddellijk aan iedere scene iets toevoegt.

Veel sterke punten zou je zeggen maar na een uur, en met dus nog meer dan de helft te gaan, begin de film en het verhaal toch behoorlijk dood te bloeden. Te lang, te saai en teveel personages en beslommering. De eerste keer alleen al moet hij drie verschillende klussen doen tijdens zijn verlof. De terugkerende cyclus van sloof en voetveeg voor de Corsicanen ondanks zijn inzet is aardig maar de verdere loop qua verhaal niet door alle namen, klussen en details. Zo halen de fasen waarin hij zich ontwikkelt qua leren ook danig het tempo onderuit. Un Prophete is dan ook een ontiegelijke lange zit zonder dat er nu echt veel indrukwekkends gebeurt op de eerste moord en de laatste schietpartij na en gaat ten onder aan zijn uitgebreidheid en lengte. Muziek heb ik in die zin niet eens gehoord.

Waar Un Prophete wel in slaagt is een triest en troosteloos beeld van het gevangeniswezen waar je vaak als grotere crimineel ingaat dan uitkomt. Toch was dit de laatste kans voor de film....en nee, dit gaat nooit wat worden vrees.

Na overdreven auto's, F&F, en het nodige aan Manga geweld, Azumi, de afgelopen dagen, toch wel toe aan iets serieuzers en iets dat me bovendien ligt. En de greep naar deze film was dan ook met graagte hoewel de film me jaren terug, geleend uit de bieb, toch wel een beetje tegenviel. Maar dat tegenvallen deed The Proposition dit keer geenszins en de film bereikte mij in zijn totaliteit.

Van een introductie of inleiding is weinig tot geen sprake, want snel zitten we in de rondvliegende kogels waarop een gesprek volgt en er een voorstel aan Charlie gedaan wordt, namelijk het uitleveren van zijn eveneens gezochte broer Arthur. De film vervolgt zich met een tweedeling waar Charlie de Australische landschappen doorkruist op zoek naar Arthur en Captain Stanley in de 'beschaafde wereld' steeds verder onder vuur komt te liggen vanwege 'het voorstel' en de menigte, het 'brave volk', bloed eist en ruikt met uiteindelijk een grimmige finale tot gevolg.

Zo op het eerste oog lijkt The Proposition een straight forward neo noir western, maar het geheel wordt toch echt wel iets extra's gegeven met een bij tijd en wijlen mystieke sfeer. Het is het punt waar de film met zijn tweedeling juist weer samensmelt in een soort van Yin Yang tussen goed en kwaad, tussen goede mensen die uiteindelijk kwaad doen en kwade mensen die goed doen. Samen met de prachtige cinematografie van de natuur, en uiteraard de prachtige landschappen, is The Proposition een mystieke trip tussen goed en kwaad vergelijkbaar met bijvoorbeeld Apocalypse Now. Dan zou ik nog bijna de mystieke klanken vergeten, die me soms aan Stalker doen denken, van niemand minder dan Nick Cave. Dit samen in de mix met een bepaalde grimmigheid, rauwheid, droefheid en geweld, zorgt toch wel voor een bijzonder geheel dat niet helemaal op waarde geschat wordt als ik de cijfers zo zie.

Zoals reeds gezegd bevalt de film mij deze tweede keer veel en veel beter, en dan heb ik nog niet eens de cast benoemd met de altijd bijzondere Guy Pearce en Ray Winstone die ook goed kan waarderen. Het mag duidelijk zijn wat mij betreft, een uitstekende film.

We all go a little mad sometimes.

Minstens twintig tot vijfentwintig jaar geleden eens gezien en ik moet zeggen dat ik drukte rond de film weinig tot niet begrijp. Dat is nu wel anders, wat leeftijd en kijkervaring al niet met een mens doet.

Ondanks de herziene mening kan de aanloop rond Marion tot de aankomst in het hotel me niet echt boeien. Even is daar de vraag of ik dit wel veel beter ga vinden dan twee decennia terug. Maar dan klinkt voor het eerste de stem moeder Bates en verandert de film compleet.

Stijlvol en boeiend wordt het hotel, met de op het oog aardige Norman, afgeschilderd. Iets waar aanvankelijk weinig aan lijkt te mankeren. Maar dat verandert snel met de eerste moord. Op briljante wijze wordt er gespeeld met Norman en de mysterieuze moeder die we eerst nog niet te zien krijgen, behalve wanneer er weer een geweldsuitspatting is. Nu wist ik overigens de ontknoping nog dus in die zin was het weinig verassend maar gaf het me wel de gelegenheid te kijken wanneer het plot en de aanwijzingen zichzelf verraadde. En dat blijkt dus niet, zo nu en dan komt er eens een clou of een opmerking waaruit je het één en ander zou kunnen herleiden toch biedt het plot zelf meteen daarop weer een andere mogelijkheid. Het plot leid en brengt je als kijker continue op een dwaalspoor. Het is zondermeer het plot van een geniale psychologische thriller.

Geweldig qua opbouw zijn de moorden natuurlijk wat betreft spanning. Vooral de P.I. is wel een kippenvel momentje. De uitleg van de psycholoog is zeer boeiend maar net wat aan de lange kant, iets dat overigens weer recht getrokken wordt met de beslommeringen van moeke en die blik in haar ogen tijdens de eindscene. Psycho...? Nou en of!

Psycho is al met al een klassieker en de grondlegger van de moderne psychologische thriller qua vormgeving, sfeer en plot. De muziek is natuurlijk uber herkenbaar hoewel ik ook regelmatig met Busta Rhymes in het hoofd zit vanwege zijn sample in 'Gimme Some Mo'. En vooral de acteerprestatie van Perkins mag genoemd worden. Klein manco blijft de aanloop en beslommeringen van Marion onderweg die mij niet echt raken, iets wat ruimschoots goed gemaakt wordt eenmaal in het hotel. Hoe langer ik er over na denk des te beter ik de film vind en ik kan niet anders zeggen dat Psycho ondanks zijn leeftijd een topper is die nog altijd met de beste films mee kan.

Alleraardigste actie/misdaadfilm en daar houd het ook eigenlijk wel mee op, zonder verder grote afbreuk te doen op de film. De actie is prima, want als er iemand een schietscene realistisch in beeld kan brengen is het Mann. Verder de sfeer en geweldig stijlvolle en filmische momenten, bepaalde dingen kloppen gewoon, het voelt echt.

Nadeel is het ontbreken van dialoog en als het einde van de film nadert, het idee dat je nog Dillinger nog Purvis kent want hun karakter wordt in die zin veel te weinig uit de doeken gedaan. Had een half uurtje genomen voor iets meer diepte in die zin. Absoluut een gemiste kans.

Bijzonder vermakelijk, niet bijzonder goed. Leuk en vermakelijk, en daar houdt het helaas snel bij op.

Well...let's not start sucking each others dick just yet.

Bijzonder film waarvan ik me altijd afvraag of ik iets mis of hij nu lichtelijk overhypt wordt. Want hoewel Quentin er voor zichzelf weer een bijzonder hommage van gemaakt zal hebben, ontgaat mij dat in ieder geval volledig. Ik moet dan ook bekennen dat ik vind dat er eigenlijk weinig gebeurt, op een paar enkele dingen na, en dat het een echte 'acteursfilm' is en vooral om dialoog draait.

De film begint met het stel dat de diner overvalt en in eerste instantie vrij hoogdravend, vooral Roth dan, een soort van businussplan lijkt te bespreken, de voors en tegens van bepaalde overvallen en dat op een vrij luidde toon, en dat terwijl ze eigenlijk gewoon een stel kruimeldieven zijn. In niet chronologische volgorde maken we vervolgens kennis met de revival van John Travolta, niet veel aanwezig maar wel de spin in het web criminele opperhoofd Wallace, Butch die een coup pleegt, het eerder genoemde kruimeldieven koppel en hoe deze partijen in de problemen geraken en elkaar tegenkomen soms met grote gevolgen. En zoals al eerder benoemd gebeurt er soms vrij weinig en hangt de film aan elkaar van de meeste rare dialogen en discussies met een paar geweldige uitspraken tot gevolg They fuckin' drown 'em in that shit maar soms sleept het voor mijn gevoel zich wat voort en kan het niet echt boeien.

De scene in het pandjeshuis is op bevreemdende wijze geniaal en bijzonder kostelijk te noemen. 'Bring out the gimp' is ronduit geniaal gespeeld met Peter Greene overtuigend als gladde sadist. De scene overigens met de overdosis is ook buitengewoon. Geweldig hoe Vega haar op de grond laat vallen al discussiërend met Lance. De scene in de woonkamer is vervolgens geniaal met een vrij lange shot waar iedereen zich mee bemoeid en het gescheld niet van de lucht is, mooiste de tweede aanwezige vrouw op de bank die alles zit te volgen alsof het een tenniswedstrijd is. Grappig overigens hoe Vega vanaf aankomst tot het eten in het restaurant zo stoned als een garnaal is, overigens bediend door een nagenoeg onherkenbare Steve Buscemi als ober Buddy Holly. De toestand waar Winston Wolf te hulp moet schieten is ook best vermakelijk. WHAT THE FUCK AM I DOIN' IN THE BACK? YOU'RE THE MOTHERFUCKER WHO SHOULD BE ON BRAIN DETAIL!

De stijl en het tijdsbeeld met de heerlijke muziek is prachtig. De niet chronologische volgorde en hoe de drie verhalen in elkaar grijpen is kunstig, de bovengenoemde scenes zijn hilarische en vooral als de spanning en emoties stijgen zijn er ronduit kostelijke dialogen, maar toch gaat het geouwehoer mij soms net wat te vaak nergens over. In dat kader vind ik dat Quentin betere films heeft. Desondanks is Pulp Fiction een vermakkelijke en soms kostelijke film met prima acteerprestaties, vooral Jackson is erg op dreef en wat heeft Willis nog een strak koppie.

Vrijdagavond aan de slag met Punch-drunk Love mede omdat een kameraad er over begon en aangaf dat het een P. T. Anderson film is. En de naam Anderson trekt altijd de interesse ook al zijn ze niet altijd super waar ik There Will Be Blood fenomenaal vind en zijn beste, Magnolia en Boogie Nights erg goed zijn, Inherent Vice en Phantom Thread net boven of onder de middenmoot zitten en ik Licorice Pizza en The Master niet onvoldoende maar vooral weinig aan vond. Maar in het geval van PDL blijk ik toch wel de minste film gevonden te hebben uit het werk van Anderson.

Zo, dan is dat er vast uit rond Barry Egan in zijn loodsje al bellend waar PDL opzich begint zoals te verwachten valt van een P. T. Anderson. En Barry mag op zijn zachtst gezegd apart genoemd worden met de invloed die zijn zusters op hem gehad hebben, hoe hij zich ingraaft rond zijn werk en een aantal rare gebeurtenissen en vreemde karakters. Maar vervolgens wil het toch vooral niet rond de wazige Barry, waar ik trouwens sowieso al een tering hekel heb aan Adam Sandler maar het wel gezegd moet worden dat hij in dit geval wel te doen is. Maar zoals reeds gezegd, waar wil dit verder heen...? Het warm/koud gedoe rondom Lena, de constante chaos in dat zogenaamde bedrijf van Barry, zussen die af en aan fladderen, plus een bepaalde chaos verstrekt door de soundtrack. En zo lijkt de film constant onderweg, ergens naartoe op te bouwen, toch is het me nog steeds een raadsel waarheen. Het is een hoop gelul, gedoe, en wil maar niet boeien of interessant worden.

Fijn is de kortstondige onderbreking rondom Hoffman als Dean die dan ook meteen weer alle aandacht naar zich toe trekt, wat een geweldige acteur toch, maar tevens is daar ook weer snel de twijfel wat nu eigenlijk de bedoeling is. Ergens meen ik zo nu en dan wel een bepaalde vibe op te pikken over het idee en onderliggende gedachte van de film rondom voorbestemming en hoe het universum zijn baan vaart en dingen gebeuren zoals die moeten gebeuren en niets in de weg staan van things meant to be, hoe vastgeroest Barry in dit geval ook kan zijn. Er zijn een paar spaarzame momenten van een soort dromerige chemie, maar al met al is het veel te weinig en zijn er voor mij te weinig handvatten om hier iets mee te kunnen. Ik kan dan ook niet anders concluderen dat Punch-drunk love een behoorlijke teleurstelling is en van mij geen voldoende krijgt.

Mr. P, happy hunting!

Mijn weekje vrij afgetrapt met deze versie van The Punisher die tot mijn verbazing gewoon op Disney+ blijkt te staan en een film waar ik ondertussen weer erg nieuwsgierig naar was en hoopte tegen te komen in de kringloop. Zien deed ik de film al meerdere malen toen hij vroeger, circa 20 jaar geleden, nog wel eens op TV kwam. De herinnering was dat het eigenlijk wel een prima en vette actiefilm is maar de comments en het cijfergemiddele hier deed me toch wel twijfelen. Afijn, draaien met dat ding...

Het verhaal mag duidelijk zijn rond Frank Castle, een verhaal dat wij inmiddels ook kennen vanuit de 2004 versie met Thomas Jane die hoogst vermakelijk is en de serie met Bernthal die best oké is, toch blijft voor mij de versie met Dolph lundgren, hoe fout en houterig het ook allemaal mag zijn, de enige en echte Punisher. Is het misschien een stukje sentiment? Zou kunnen, maar ik kan me vooral gewoon niet vinden in de slechte cijfers en al het slechte commentaar dat deze film oogst ook al is het natuurlijk niet super. Er zitten best wel wat continuïteitsfouten in, Dolph is regelmatig aan de houtige kant, er klopt een gevecht ook niet hoe hij eigenlijk verslagen op de grond ligt en dan opeens heel plotseling opstaat en het gevecht wel wint, en vind ik vooral Krabbé een ontzettende miscast want voor zo'n maffia baas heb je natuurlijk iemand nodig met een fout accent en niet iemand die accentloos Amerikaans praat.

Maar tegenover dat allemaal staat toch wel een godszalige duistere sfeer, een sfeer die op deze wijze geen enkele moment in de serie noch in de 2004 versie wordt aangetikt. Dan komen we weer bij Dolph terug die weliswaar acterend niet veel toevoegt maar mits hij zijn mond dichthoud toch op stoïcijnse wijze in de rol past en verder vooral uitdeelt en incasseert. Gosset Jr. is in die zin prima en de bende oorlog tussen de Yakuza en Maffia is meer dan goed te noemen. De bad guys zijn lekkere foute, en bij tijd en wijlen wrede, karakters, de actie is best prima, maar het is toch vooral de duistere en vette sfeer die het voor mij doet. The Punisher zou ik daarom een directe film willen noemen die sfeertechnisch goed in elkaar steekt en geen enkel moment verliest, zeg maar gerust straight to the point is. Lekker! Niets mis mee met zo'n jaren '80 product als dit.

You supposed to be dead!

Met The Punisher maakte ik ooit kennis via de Spiderman tekenfilms, een soort cop gone wild vigilante. Uiteraard hebben we dan nog de '89 versie met Dolph, zou ik graag tegenkomen in de kringloop om weer eens zien, we hebben de serie met Bernthal, twee seizoenen van gezien maar ik ben simpelweg niet zo'n serie kijker, en we hebben Thomas Jane in deze versie die niet hoogstaand is maar wel een bepaald guilty pleasure gehalte heeft.

Heel best begin het allemaal niet want ondanks het productie jaar 2004 ziet Otto Krieg er vies fout jaar '90 uit met zijn geblondeerde kapsel, iets dat Jane ook nog eens slecht past. Cliché is het vervolg met het typische gezinnetje waar hij terug keert, the big happy familie reünie in het paradijselijke oord en het bijna fysiek onmogelijke prestatie om iets dergelijks te overleven. Ach ja, het is Marvel, het is een stripfiguur, maar super is het zeker niet.

Maar met de intrede van veel geweld, en het idee van 'the man on a mission', neemt de film gelukkig snel een andere en betere wending. Opvallend is het kleurrijke trio die buren zijn van Frank, een gegeven dat een paar keer voor kostelijke humor zorgt. Geweldig is bepaalde actie zoals het 'slugfest' met WCW worstelaar, en onderandere collega van Hulk Hogan, Kevin Nash. Wat een kostelijke knokpartij, die het altijd wel even waard is terug te spoelen, want wat een tank is die man wat niet zo raar is met 2.08. Fraai is de Pontiac GTO '79, jammer dat die zo snel de prak in gaat. En leuk is toch wel hoe hij Saint en zijn volk tegen elkaar op zet. Niet te vergeten de schare prachtige dames beginnende met Samantha Mathis, de maar al te bekende Laura Harring en natuurlijk Rebecca Romijn...poeh...Verder moet de film het toch vooral van de cast hebben die het goed doet met Travolta, Patton, een nog redelijk onbekende Jane en een nog onbekendere Ben Foster, want ja, die knul met al die piercings is Lance Armstrong.

Hoewel de finale enigzins in elkaar zakt na een prettig middenstuk is deze Punisher toch altijd weer vermakelijk om mee te pakken, iets dat ik dan ook altijd graag doe als de film er voor is.

Op de gok meegenomen vooral omdat ik het boek van Alistair MacLean ooit wel goed vond. Bij thuiskomst leek de algemene opinie betreffende de film toch wat tegen te vallen maar vooruit laten we het proberen.

Van het begin moet de film het nochtans niet hebben. Stroef is de start met een aantal gebeurtenissen die niet helemaal duidelijk zijn, en dat zelfde geld voor Sherman die verder weinig introductie krijgt. Wie zijn dit en wat doen ze? Een onderzoek naar heroïne handel betreft één van de weinige aanknopingspunten die we krijgen te midden van veel achterkamertjes gedoe. Volk dat elkaar volgt, achterbuurt en een goed blik op de red light district is wat we krijgen en het tijdsbeeld van Amsterdam mag er zijn.

Met het verhaal en de interesse wil het nog steeds niet zo vlotte want interessante fasen volgen op minder interessante fasen. Het blijft in de zin af en aan. Ook een bron van irritatie is de overvloedige orgelmuziek, we weten nu wel dat we in Holland zijn, maar gelukkig staat er niet op iedere straathoek zo'n herrie apparaat. Nu ik er zo over nadenken zijn ze eigenlijk wel wat uit het straatbeeld verdwenen, of dat moet alleen in de provincie zijn. Toch wordt naarmate het einde vordert de film sterker, Sherman interessanter en heeft de toon fraaie momenten.

Wat ik nu precies moet vinden van Puppets on a chain weet ik nog niet. De film is ontegenzeggelijk stug in het begin, maar richting het einde bekruipt me toch regelmatig het gevoel dat er meer in zit dan op het eerste oog opvalt. Een fraaie filmposter en een sterke soundtrack heeft de film wel. Met de tijd nog naar eens proberen.

Op het gokje bij de kringloop want ja wie weet vind je zomaar een verloren klassieker, iets waar de tekst op het doosje van overtuigd is dat dit een klassieker betreft. Maar uitkomen deed dat niet, sterker The Purple Plain viel best wel tegen.

Oorlog en Gregory Peck, zoiets schept verwachtingen, waarom weet ik eigenlijk niet of het moet sentiment richting The Guns Of Navarone zijn, want behalve dat is Peck toch negen van de tien keer een stijve hark met een barse stem. Bij aanvang lijkt de synopsis toch niet al te gek, is het vooral leuk Bernard Lee tegen te komen en oogt de film wel als met zorg gemaakt.

Maar daar houdt het toch snel mee op, ookal is het beeld nog niet zo gek van de aan oorlogsneurose lijdende Forrester, maar qua verhaal duurt het allemaal veel te lang en biedt het veel te weinig. Zo kan mij het gedoe in het dorpje en Anna amper interesseren. Het is pas vanaf het bombardement op de burgerdoelen en de bevolking op de vlucht dat de film teken van leven geeft omtrent een beetje drama en intensiteit. Het neerstorten van Forrester komt daarna nog eens veel te laat en graaft de film zijn graf verder met de onbegrijpelijke verwijzing naar helikopters, want die waren er toen niet, en vind ik het heel raar dat ze bij het uitgebrande wrak blijven aangezien dit zomaar Jappen aan kan trekken.

Duidelijk is dan allang dat The Purple Plain een verloren strijd vecht. Nee, dit was weinig bijzonders, kon niet boeien en is zeker geen verloren klassieker.

Ik heb op zich nooit veel met Prince gehad, maar het moet gezegd dat daar de laatste jaren wel langzaam verandering is ingekomen en ik het nummer Purple Rain wel steeds meer waardeer. Geboren in '79 was mijn eerste kennismaking met Prince niet gemakkelijk, ik weet nog goed dat ik de poster van het album Lovesexy in een soort van stoepbord zag staan en me afvroeg wat voor aandachtszieke naakte viespeuk dat nu weer was, een rare vent op zijn minst, en zo'n eerste herinnering blijft altijd bij. Desondanks ontdekte ik door de jaren heen best leuke nummers en heb ik inmiddels compilaties in de collectie.

Maar goed, de film, die kwam ik dus tegen bij de kringloop en dat kon ik toch niet laten hoewel ik meteen al wist dat het niet bepaald hoogdravend was vanwege het lage cijfergemiddelde, maar het is zoals ze zeggen, eerst kijken dan beoordelen. En poeh....dat viel nog niet mee met Prince overigens hier nog op de rand van zijn echte doorbraak en laten we zeggen dat er met hem geen groot acteur verloren is gegaan. Buiten dat is dit toch wel een uitermate belabberde film, slechte acteerprestaties, bordkartonnen karakters, lachwekkende dialogen en ontzettend irritante personages in de vorm van Morris en Jerome. Aardig te vernoemen is nog dat Vanity 6 ook een rol zou krijgen maar de sfeer tussen de leading lady en Prince dusdanig bekoeld was dat men snel een doorstart maakte me Apollonia 6. Maar goed dat is wellicht echt interessant voor de echte kenner of Princegek.

De film kan verder het best omschreven worden als een grote lege hap, een standaard uitgekauwd en voorspelbaar verhaaltje over de strijd van het doorbreken, moeizame relaties met de ouders, tegenwerking, en on the side nog een romance. Het is cliché, voorspelbaar, nul diepgang en de andere minpunten waren al benoemd. Toch is het Prince de artiest die op het podium nog enigszins de meubelen redt, want waar ik al steeds meer oog voor de man en zijn muziek begon te krijgen geld dat nu nog meer voor deze multi-instrumentalist die op zijn eerste album/plaat ieder instrument zelf inspeelde. Uiteraard wordt de man omringd door een uitstekende band met onderandere Wendy and Lisa, overigens ook een kwaliteit het aantrekken van goede bandleden, is de man natuurlijk een weergaloze artiest en showman en staat hij toch wel buiten iedere discussie als jaren '80 icoon met een geheel eigen geluid dat een tijdsbeeld opzich is.

En zo roept Purple Rain de film dus een dubbel gevoel en dubbele beoordeling op. Het film en acteer gedeelte is beneden alle peil, de muziek en optredens zijn daartegen meer dan goed. Als geheel schiet Purple Rain dan ook best wel te kort, daarom recht door het midden een 2,5 voor de moeite.

...to pursue happines , and maybe we can actually never have it, no matter what.

Film uit de Will Smith fase waarin hij erg goede films en rollen afwisselde met flauwe meuk als de MIB vervolgen en Hitch, en hier laat hij zien in dit suikerzoete drama toch behoorlijk te kunnen acteren als de man maar een serieuze rol en film krijgt. In die tijd begon ik Will Smith films dan ook met een zekere scepsis, iets dat bij deze niet helemaal op zijn plek is ook al raakt de film me niet in het bijzonder.

Begin jaren '80, Gardner struggling met zijn werk als verkoper, een financiële strop om de nek van heb ik jouw daar met dat apparaat dat bijna niet te slijten is, en de daaraan gekoppelde problemen hoe rond te komen met relationele problemen tot gevolg. Het water staat Chris regelmatig tot de lippen maar met de nodige fortuin blijkt toch Luctor Et Emergo van toepassing te zijn. Het blijkt echter niet de gemakkelijkste weg met een jong kind, blut en de mogelijkheid tot internship die bijna niet een kans te noemen. Chris vecht door, soms onder mensonterende omstandigheden en ik neem aan dat ik niet veel verraadt als ik zeg dat er een beloning komt.

Eigenlijk voorspelbaar, toch doet de film dat niet veel pijn. Dat doet eerder het onmetelijke incasseringsvermogen van deze man, het beeld dat de man zo te zien regelmatig een nachtje doorhaalt zijn kind bewakend, al lerend of zelfs repareert. En dan nog vroeg op pad om weer zo'n ding aan de man te brengen. En dan toch nog de energie hebben om zo vaak achter een dief aan te zitten, zelf te vluchten, of naar een afspraak te rennen, wat heeft Smith een goede conditie. Dan dat kind, die uiteraard pienter is en praktisch nooit vervelend. Ja ik weet het, de film is natuurlijk geromantiseerd en moet niet te letterlijk genomen worden, althans dat neem ik aan, toch vind ik de toon van de film daardoor te vaak aan de vrolijke en levendige kant. Iets dat ook van de soundtrack gezegd kan worden die met zijn dromerige momenten vaak evenmin op zijn plaats is.

Positieve dingen zijn toch Smith zelf, de wisselwerking met zijn eigen zoon, Newton is ook goed, is het tijdsbeeld fraai en zie ik in de jacht naar 'happiness' toch regelmatig dingen voor bij komen die 'happiness' zijn. Namelijk de kleine dingen, het moment dat hij de kleine blij maakt met een reep, een cadeautje, eten in een Diner of hangen op het strand. Natuurlijk zit Gardner in de hoek waar de klappen vallen maar geluk zit toch vaak in de kleine dingetjes en dat is een detail dat toch door de film sijpelt en die de film toch nog een zekere aandoenlijkheid geeft.

Top is het allemaal niet, mede vanwege de eerder genoemde vrolijkheid. Niet dat ik oproep tot een hele zware en dramatische film want het zijn nu eenmaal feel good ingrediënten, daarom vooral de conclusie dat deze vorm van feel good mij niet heel erg ligt. Daarom aardig voor een keer.

Bizar en bijzonder tegelijk. Een dag eerder Trainspotting gezien die de problemen van de 'verslaafde' in beeld brengt, een dag later dus Pusher die de 'handelaar' in het nauw perfect in beeld brengt.

Rauw, direct, humoristisch( wat Mikkelsen allemaal uitkraamt in die drogist en onder tussen patat staat te vreten), bijzondere dialogen, en een lang vergeten beeld van slechte muziek, lelijke trainingspakjes en nog lelijkere auto's. Verder een lekker rauwe sfeertje die de smerige steegjes laat zien en de vicieuze cirkel van uitgeknepen junks en de hoop op een grote drugdeal om hoger in aanzien te komen en meer geld te hebben. Het koninkrijk stort natuurlijk helemaal in wanneer de deal mislukt en iedereen wel met het verraad te maken lijkt te hebben en het 'dealertje' zelf opeens onder aan de voedselketten staat.

Fijne rauwe en direct filmpje. Binnenkort nog maar eens kijken voor een definitieve mening.

Andermaal een bijzonder goed deel uit de Pusher reeks waarin net als in deel 2, en in tegenstelling tot deel 1, geprobeerd wordt een wat menselijker hoofdpersoon neer te zetten waar je toch een bepaalde sympathie voor ontwikkeld.

Het verhaal is het zelfde, de trieste en grauw onderwereld in Kopenhagen, dit keer geen Mikkelsen maar dealer Milo die gevolgd wordt en van de regen in de drup raakt en ondertussen nog aan bepaalde verwachtingen probeer te voldoen als vader. Heerlijk die houding en die kop van Buric en vooral het einde is natuurlijk grandioos wanneer de Pool en de Albanees in de afvalmolen gedrukt worden. Heerlijk!

Topfilm voor wie van grauwe, trieste en rauwe misdaad houdt.

Bizar en bijzonder andermaal, net zoals ik zei over deel 1. Toch vind ik deze iets beter. Of het de hoofdpersoon is of dat er op een gegeven moment iets meer met spanning en muziek gebeurt zo na het half uur wanneer Tonny en Kurt bezig zijn met hun drugsdeal en daarna de boel bij elkaar proberen te houden..

Andermaal schetst zich een grauw en weinig tot de verbeelding sprekend beeld van de kleine criminaliteit met het nodige dealerwerk in Stockholm. Zo kleurloos het in beeld gebracht wordt zo kleurloos en perspectiefloos lijkt het leven van Tonny eveneens. Een vader die weinig met hem te maken wil hebben, Moeder overleden zonder dat hij het wist, een vrouw met kind die hem constant voor rotte vis uitmaakt en alleen maar geld wil, een drugsdeal die mislukt en zijn compagnon die hem uiteindelijk smeert waardoor hij de schuld moet betalen...het zit Tonny niet echt mee. Dit wordt weinig subtiel in beeld gebracht samen met de al even weinig intelligente, smaakloze en pover onderwereld figuren waar hij dagelijks mee omgaat. De voornaamste gedachte lijkt toch constant te zijn bij wanneer het volgende snuifje plaats zal vinden en niet echt bij een betere toekomst of het idee een negatieve cyclus te willen doorbreken. Wanneer men niet scheld, dealt of vechtend over straat rolt lijkt comfortably numb het hoogste gedachte goed.

Werkelijk ontluisterend zijn de scenes waar Tonny zijn best doet een erectie te krijgen in het bijzijn van twee hoeren en het feestje waar hij de moeder van zijn kind aanvliegt. Terwijl hij probeert haar te wurgen, de baby krijst alsof zijn leven er vanaf hangt, ligt het merendeel van de mensen foeterend op de grond omdat de coke gevallen is en dat zo zonde is. Hoe laag kan het? Hoe laag kan men zinken? Geweldig geacteerd door Mikkelsen en heel mooi gespeeld met het einde, waar hij de moordopdracht niet uitvoert, zijn vader wel in een vlaag van razernij en uiteindelijk vlucht met het kind mogelijk op weg naar een betere toekomst.

Rauw en direct voor de bakkes, prima filmpje van Refn.