Opinions

Even meegepikt op tv omdat de trailer nog wel aardig leek toen die een keer voorbij kwam. Maar al snel bleek dat je met de trailer wel het meeste gezien heb aan deze Men in Black meets Ghostbusters rip off.

En eigenlijk moet ik ook beter weten, vooral als het de naam Reynolds betreft. Een naam die voor mij garant staat voor uitermate flauwe en nietszeggende films een uitzondering daar gelaten zoals Buried of Safe House die ook niet super zijn maar op zijn minst behoorlijk. Sowieso ook rollen waar Reynolds serieus is. Een grote uitzondering vormt dan toch Deadpool die ondanks de typerende Reynolds humor uitermate goed te doen is qua mix, maar met deel 2 ook meteen alweer minder scoort omdat het alweer teveel de Ryan Reynolds show wordt. Van een Reynolds show is in RIPD geen sprake, maar werken doet het allemaal zeker niet.

Waar te beginnen. Het duo werkt niet bepaald, de humor is flauw en nergens leuk, de actie en cgi ver over de top of fuck lelijk, Bridges lijkt sinds True Grit in 2010 weinig anders meer te kunnen dat Rooster Cogburn achtige rollen, iets waar op een gegeven moment ook de lol wel af is, het script cq verhaal is dunner dan flinter en één van de weinige aardige dingen aan RIPD is Bacon die ook niet eens super opdreef is. Enige ander reden om uit te kijken zijn dan nog op zijn minst de drie dames in de vorm van Marisa Miller, M. L. Parker en Stephanie Szostak. Behalve dat is dit een gevalletje van heel snel vergeten.

If only they would understand what we are trying to do for them

Een meer dan bijzonder doch bescheiden drama dat zich voornamelijk op de drie kinderen richt maar tevens de aandacht vestigt op behoorlijk wandaden tegen de Aboriginals. Want zoals Mr. Devil op een gegeven moment zelf uitlegt is het 'plaatsen' van de kinderen niet veel anders dan vooruit gekookt fokprogramma met de bedoeling hun bloed uit de genenpoel te krijgen.

De film blinkt uit qua sfeer en vooral de muziek die constant een bepaalde dreiging bevat maar die ook iets mystieks herbergt, dat laatste wordt onderstreept door het 'gezing' op het einde maar de de intuiitive gaven van de tracker. De kinderen komen behoorlijk aandoenlijk over en er wordt meer dan prima gespeeld met de veelzijdige natuur en uiteraard herbergt de film de nodige drama. Vooral de scene waarin de kinderen weg gehaald worden is erg indringend met de paniek van de vrouwen en de oude vrouw die uit pure onmacht zichzelf gaat slaan met een steen..

Het einde van de film met de echte beelden van Molly en Daisy is puur, het naschrift om te janken vanwege wat er allemaal nog gebeurt is daarna en het eindresultaat een indrukwekkende film die mij behoorlijk wat doet.

Cronenberg blijft toch ook een naam waarvan ik de films niet super vind, waarvan er ook geen enkele in de top 250 staat, maar toch wel de interesse trekt omdat het vaak wel een bepaalde vibe heeft of gelaagdheid bezit. Lang hoefde ik dan ook niet na te denken om deze film mee te nemen met de gedachte dat dit één of andere cult horror film betreft. Maar hoewel niet vervelend blijkt dit toch niet de verloren en onbekende cult klassieker of verrassing die ik gehoopt had.

Duidelijk is van meet af aan dat dit een behoorlijk low budget film is en dat hoofdrolspeler Marlyn Chambers het niet bepaald moet hebben van haar acteurs kwaliteiten maar haar knappe gezicht en leuk lach veel vergoedlijkt. Een ongeluk, ernstige verwondingen, en een experimentele operatie gone wrong. Verrassend is toch zeker dat het niet alleen Rose is die slachtoffers maakt zoals ik eigenlijk verwachtte door de synopsis, maar er ontstaat een heuse plaag van hondsdolheid vandaar ook de titel Rabid. Verder komt er niet bepaald een uitleg wat Roos nu eigenlijk mankeert, wat dat nu precies is onder haar oksel en waarom ze alleen rabbies verspreid en er zelf niet onder lijdt. Maar goed, het mag duidelijk zijn dat de film niet gokt op een bijzonder plot maar eerder op de nodige smerige momenten en veel bloed dat vloeit.

Zoals gezegd is het allemaal behoorlijk low budget maar dat houdt niet in dat het niet sfeervol kan zijn, want dat heeft de film bij momenten wel zeker. Net als de bij tijd en wijlen prima soundtrack. Geinig is tevens het tijdsbeeld met de kapsels en de kleding en ondanks de poging om hier horror van te maken werkt het mij toch regelmatig op de lachspieren. Rabid is daarmee absoluut niet een waardeloze film maar de bovengrens van gemiddeld nadert hij eigenlijk geen moment en is het volledig de sfeer en de knappe Chambers dat ik de film een voldoende geef. Oké voor een keer, maar dat was het dan ook.

Ontluisterende docu over een behoorlijke bekend moment in de geschiedenis van de OS. Kan me ondanks mijn leeftijd destijds van negen de krantenkoppen nog herinneren en dat zelfs de leraar er in de klas over begon. De verassing en teleurstelling bij Lewis, het gigantische lijf van Johnson en de onthutsende berichten over de positief bevinding. Iconisch eigenlijk op een negatieve manier.

In eerste instantie ligt het blikveld op de twee kemphanen, de introverte Johnson en de flamboyante en zelfingenomen Lewis. Trainen, trainen, trainen...en de uiteindelijk keus. Pak ik of pak ik niet? Afwegingen: waarom zou ik niet pakken als een ander dat wel doet? Vanuit de luie stoel zal het een verdomd gemakkelijke keuze zijn, natuurlijk pak je niet want dat is valsspelen. Maar net als bij het wielrennen lijkt er toch een soort schemerzone te ontstaan waar morele bezwaren vervagen en de keuze tussen een leven lang in de marge of een carrière met succes opeens een easy choice lijkt. Begrijp goed dat ik doping gebruik ver van goed praat, maar het is niet moeilijk vind ik in de psyché van een sporter te kruipen en te begrijpen wat dergelijke keuzes beïnvloed. Toch niets zo wankel en gevoelig als de mens zijn ego en zucht naar roem.

Wetende wat er komen gaat is de aanloop naar de race niet minder boeiend, net als de race zelf. Een opbouwend iets waarin Lewis ook steeds stuitender wordt. Vooral als die opeens positief bevonden wordt, meneer schijnheilig, producten die legitiem waren en dat ene wat de positieve test veroorzaakte wist hij niet dat hij het nam aldus zijn coach, lach maar Lewis maar ik trap er niet meer in. De race, de winst, de verbazing van Lewis, de wereld die Johnson eert, het feest...en dan de test en de val. En dan plotseling de beerput die opengaat. Coaches en leveranciers die over elkaar struikelen om Johnson er maar bij te kunnen lappen, het bizarre verhaal met betrekking tot Jackson, de zelfingenomenheid, de lach van Lewis zijn coach en alle positieve testen die achteraf teveel vragen oproepen. Een gevoel van walging is amper te onderdrukken.

Het meest ontluisterende aan deze docu is niet dat Johnson schuldig is en medelijden verdient hij evenmin, het is het tipje van de sluier die opgelicht wordt van een verrot moment in de olympische sport waar bij Johnson alleen wordt geslachtoffer en als Judas afgeschilderd wordt terwijl de anderen hoogstwaarschijnlijk ook 'doped to the gills' waren. Zoals jaren later bleek mankeerde praktisch aan alle bloedstalen wel wat en uiteindelijk zijn ze praktisch allemaal nog tegen de lamp gelopen maar ontkennen alles. Zo ook Carl 'Mister Perect' Lewis de man met de stralende lach, de man die tegen de lamp liep maar miraculeus zich eruit lulde vlak voor de spelen. En dan nogmaals dat bizarre verhaal rond Jackson die door de coach van Lewis binnen was gewerkt, om te controleren of Johnson geen maskeringsmiddel kon gebruiken. Ja ja...zelden iemand zo vies zien lachen. Barbertje moest hangen en daar deed kamp Lewis alles aan.

Behalve de schuldig bevinding van Johnson, iets dat reeds bekend stond, is 9.79 een ontnuchterende blik achter de schermen van één van de meest besproken dingen op de Olympische Spelen ooit. En er blijft geen steen op de andere staan, niemand blijft buiten schot en de meest innemende lach lijkt nog wel het meeste te verbergen te hebben en valser te zijn dan iemand die voor eeuwig het aambeeld gebruiker om zijn nek hangen heeft. Het is een beetje het Armstrong fenomeen, iedereen had gebruikt, maar dat is de naam waar we het in eeuwigheid over hebben. Daarom dan ook boeiend, ontluisterend en onthullend.

Filmpje van Woody Allen die ik vooral vanwege de naam van de regisseur had meegenomen en dat zo'n naam toch altijd een bepaalde interesse wekt. Maar echt boeien kan Allen mij als regisseur zelden, desondanks toch gewoon maar even proberen. En ach, het heeft wel wat.

Duidelijk is de ode aan de radio en daarmee een geheel dat met veel charme wordt gebracht. Stel je toch eens voor dat dit toen de noviteit was, hetgeen waarvoor men bij de buren zat, waar men voor thuis bleef, om hoorspellen en wedstrijden te kunnen luisteren. Welhaast een luxe voor velen. Aardig is dan ook het tijdsbeeld aangevuld met het nodige aan nieuwsaankondigingen en wereldgebeurtenissen zoals Pearl Harbour of de paniek met het War of the Worlds hoorspel die uitmondt in het kostelijke moment van de paniekerende man en de mislukte date.

Daarnaast biedt de film een velerlei aan karakters met kleine verhaallijnen en veel kleine gebeurtenissen des levens. Zeg maar gerust dat het een dik aangezette klucht is met veel vet aangezette karakters met de gebruikelijke dingen zoals liefde, pech en geluk. Een soort van terugblik ingekleurd met heel veel nostalgie en dat levert een drukte van jewelste op met veel door elkaar kakelende acteurs of bijvoorbeeld scènes waar alles door elkaar loopt en beweegt temidden van een woonkamer. Knap gemaakt uiteraard, maar mij wel eens wat te hysterisch en druk met al die kibbelende aangedikte accenten.

Punt is dan uiteindelijk ook dat het best zijn charme heeft en vooral knap gemaakt is, maar dat er toch ook de conclusie is dat ik er vooral weinig mee heb. Een voldoende voor ee moeite wat mij betreft maar daar is het dan ook mee meegedaan.

Film die als klassieke 'oorlogsfilm' niet mee kan doen met de grote jongens maar wat mij betreft ook beter niet in dat genre geplaatst kan worden. Raid on Rommel doet veel meer denken aan The Guns of Navarone, en, mede door de aanwezigheid van Burton, Where Eagles Dare. Met dat in gedachte is deze film al iets beter te pruimen ook al komt ie niet in de buurt van de twee eerder genoemden.

Een plot zoals MacLean had kunnen schrijven neemt zijn aanvang na de infiltratie van Foster. Zonder al te veel te verraden is het geen verassing dat het niet allemaal van een leien dakje gaat, hierendaar geïmproviseerd moet worden en sprake is van een bonus qua vijand pijn doen. Redelijk voorspelbaar is het allemaal wel, een beetje humor en een knipoog heeft het zo nu en dan ook nog. Het gebruikte materiaal is praktisch allen Amerikaans en de scheepsbeschieting op het einde ziet er echt wel slecht uit.

Ondanks dat heeft Raid on Rommel zo nu en dan best nog een redelijk vermaak factor. Mede door Vivi. Uiteraard kan een film met Duitse soldaten niet zonder Karl-Otto Alberty en dan is het meeste wel gezegd. RonR is verre van top, en een voldoende zit er ook niet in, maar slechter is er wel zeker.

Bijzonder vermakelijke en degelijke kennismaking met het personage Indiana Jones. Voor mij overigens persoonlijk niet de beste of leukste wegens verschillende factoren.

Leuke kennismaking met Indy die zowel voor de klas staat als in verlaten tempels honderd jaar oude vallen ontwijkt en alles op miraculeuze wijze en met een knipoog overleeft. Leuk gespeeld ook in deze film met Hitler/Duitsland in die zin, die inderdaad grote belangstelling hadden voor het occulte en met name Jezus. Daar hield het overigens niet op, veel SS versieringen en merktekens zijn of uit het boeddhisme of de Noorse mythologie gejat. En in Wevelsbrug wilde Himmler een soort van Koning Arthur, ridders aan de ronde tafel naspelen met zijn SS volgelingen. Kleine dingetjes waar je over zou kunnen vallen zijn dat rare vliegtuig, niet alleen heeft zo'n toestel nooit bestaan en zeker niet in '36, maar het model wat er het meest op leek experimenteerde men bijna tien jaar later mee aan het einde van de oorlog. Volgende is een Duitse U-boot in de middellandse zee niet alleen lag de marine toen nog redelijk aan de ketting, het is een redelijk modern model bovendien patrouilleerde men toen nog niet in de middellands zee. En als laatste, Indy zwemt naar die U-boot, klimt er op en vervolgens lijkt de boot onderwater naar de bestemming te varen want zouden ze boven water varen zullen er altijd uitkijkposten in de toren staan. Maar hoe lift Indy dan mee? Heeft hij al die tijd zijn adem ingehouden? Een luik open en naar binnen kan niet....

Goed, al die dingetjes even vergetende, mijn mee-kijker zei ook al; ja ja, het gaat allemaal wel erg gemakkelijk, en dat is ook zo. Maar dat is gewoon de toon van de film, een niet al te serieus te nemen avonturenfilm. De prent is gewoon erg vermakelijk met een prima verhaal, elkaar bevechten partijen, een leuke Karen Allen, een prima afloop en het nodige 'sterke' spektakel. Daarnaast humor, boosaardige Nazi's, en prima decors. De scene in de tempel vol met slangen is bij tijd en wijlen kostelijk. Prima soundtrack met het algemeen bekende thema. Toch vind ik de andere twee beter. Wegens de simpele reden dat The Temple of Doom een ongelofelijk stuk jeugdsentiment voor mij is, met heel veel schokeffect, de gang vol insecten, de offers en harten, en vooral de dinerscene natuurlijk, werkelijk waar kostelijk. En wat The last crusade betreft vind ik die heerlijke kibbelende wisselwerking met Sean Connery werkelijk briljant, en daar ook de droog komische actie en humor bijvoorbeeld in de tank en motorachtervolging. Inhoudelijk qua verhaal zal deze film beter zijn, en soberder, in de andere films hebben het schokeffect en de droge humor meer het overwicht en dat maakt ze net wat vermakelijker mede wellicht omdat er ook iets meer dialoog in zit en je Indiana Jones wat meer leert kennen. Vooral na deze film de indruk dat je niet weet wie Indy nu eigenlijk is.

Anyway, bladiebla, hele leuke en vermakelijke avonturenfilm en tevens kennismaking met de avontuurlijke professor. Niets mis voor een leuke avond vermaak.

Bijzonder drama die me vooral wat recensies betreft met vraagtekens achterlaat. Zo vind FilmTotaal dat het een weinig indrukwekkende film is die de kijker 'koud' laat, maar wordt ook nog even aangehaald dat er op Nazi's nog gejaagd wordt maar de Jappen soms met nog ergere dingen gewoon weg liet komen. Wie schrijft zoiets nou? En wat is dat voor verwijt? Enige kennis over de oorlog en culturen? Duitsland was bezet en daarom al eenvoudiger om Nazi's op te sporen, Japan was niet bezet. Behalve het enorme cultuurverschil, de geslotenheid waar die mensen in opgingen, de tegenwerking van de regering omdat men heel lang in ontkenning leefde betreffende de daden, niet te vergeten de namen...hoe zou je die Japanse namen onthouden waarvan je niet eens weet hoe je ze schrijft? Een uitzondering daar gelaten van een stuk of dertig man die in '46 op moesten komen voor een tribunaal, een druppel op een gloeiende plaat...Wat een onzin zeg.

Mijn gal daarover gespuugd te hebben breek ik meteen een lans betreffende Firth/Lomax op latere leeftijd die het geluk lijkt te vinden maar tevens een enorme last meedraagt. Treffend wordt zijn worsteling gebracht met kleine triggers die hem meteen terug plaatsen in de verschrikkingen van zijn PTSS. Treffend hoe de kleinst mogelijke veranderingen of stress meteen tot ernstige reactie lijdt. Lomax zou verre van sympathiek zijn...hoe kan dat woord überhaupt hier aan gekoppeld worden? De man is ernstig beschadigd, medelijden is slechts op zijn plaats. Voeg daar de flashbacks aan toe van de jonge Lomax en zijn beproevingen en je hebt toch niet alleen een dramatisch verhaal maar tevens iets dat slaat op duizenden militairen die met de grootste moeite Japanse gevangenschap overleefden.

Na een tip waar de Kempeitai te vinden lijkt er niet veel anders op te zitten als afsluiter, of mogelijk wraak voor zichzelf en vele anderen, die kant op te gaan. Volgens sommigen saai, maar wat mij betreft een meer dan prima opbouw en spanningsboog tijdens de ontmoeting. Ja natuurlijk, er gebeurt niets..maar dat is het verhaal toch? Iets dat boven wraak, ellende en tand om tand uitstijgt. Vergeving en verbroedering met een onwaarschijnlijke maar niet minder ware vriendschap als gevolg.

De beelden van de angst en de martelingen zijn beklemmend, dat de mannen tijdens een begrafenis nog steeds aftellen benadrukt alleen nog maar meer wat voor diep gewortelde trauma's oorlog achterlaat en tja dat Lomax vriend plots zoveel jaar later van uber-Brits naar licht Scandinavisch is overgegaan vind ik overkomelijk. Dat Lomax en zijn maatjes er na geruime tijd opsluiting er nog vrij goed uitzien vind ik wel een minpuntje. De sombere beelden van die eenzame onbegrepen man aan het strand en die dreigende muziek wanneer hij zijn kwelgeest gevonden heeft zijn dan weer erg goed, net als de prachtige natuur. Nog het noemen waard hoe de rollen in de tweede ontmoeting om gedraaid zijn en de emotionele brief van de Japanner na afloop.

The Railway Man is voor mij een meer dan prima drama die vooral vanuit zijn twee hoofdzaken gezien moet worden. Namelijk het hebben van een oorlogstrauma, indrukwekkend gebracht, en vooral waar de film en het echte verhaal om gaat, namelijk vergeving. I'm still at war...nu dus niet meer.

Aardig drama dat natuurlijk draait om het verschil tussen beide broers, niet alleen qua intelligentie, maar ook qua omgang en waarde qua materialistische zaken. Je zou zeggen dat Ray de contact gestoorde is maar Charlie kan er ook wat van. Daarnaast draait de problematiek tussen de twee voornamelijk rond de onkunde van Charlie die plots zijn leventje waarin alles gebeurt zoals hij dat wil, en vooral draait om hem zelf, geconfronteerd wordt met het feit dat hij rekening moet houden met/zorgen voor een ander. Charlie blijkt hoewel hij wel leert en langzaam verandert een wat mij betreft erg onaangenaam persoon. Toch groeiende de twee naar elkaar toe...

Dat Ray uiteindelijk de genoemde Rain Man blijkt te zijn was eigenlijk wel te verwachten. Hoffman zet uiteraard zijn rol erg goed neer, en Cruise speelt toch wel een redelijk typerend rol voor hem. Golina is erg leuk en staat me nog goed bij van de absurde eet/sexscene uit Hot Shots. De soundtrack is erg jaren '80/'90 en bijna Zimmer onwaardig.

Afgezien van de rookmelder scene die erg goed opgebouwd is biedt de film mij verder niet zoveel behalve een paar hele aardige momenten van verbroedering tussen de twee of komische momenten. Aardig voor een keer weer gezien te hebben maar dat is het dan ook wel weer. Hoewel de verandering van Charlie, staat de houding van Charlie me minstens 60% van de film erg tegen. Daarnaast kan ik me niet zo goed inleven wat Charlie nu eigenlijk wil. Weer moet hij perse zijn zin hebben met de zorg van Ray met een juridische strijd tot gevolg. Maar waarom laat hij Ray niet gewoon in zijn veilige omgeving in Wallbrook en gaat Charlie in de buurt wonen en regelmatig langs? Het plot lijkt me dan ook vooral gesponnen voor het verhogen van drama en de zogenaamde verandering en inzet van Charlie voor Ray, doch vind ik het geheel een gebrek hebben aan logisch realisme in wat beter is voor Ray.

Kerstvakantie, de regen tegen de raam de wind die buiten waait, en even lekker gedurende de middag op de bank met een filmpje, en daar leende dit brok jeugdsentiment zich uitstekend voor als Clive Cussler liefhebber en Titanic fan. Want wat verslondt ik de boeken van deze schrijver richting mijn 20e, ik heb heel wat prettige avonden en middagen doorgebracht met de fijne avonturenboeken rond Dirk Pitt, en daar kon natuurlijk Licht de Titanic niet aan ontbreken. Vermoedelijk zag ik de film eerder dan dat ik het boek las maar dat maakte in die tijd weinig uit.

En ja, ik zal meteen toegeven dat de hele kolder en onkennis rond het wrak vloeken in de kerk is maar dat moet, lijkt mij, toch vooral in het tijdsbeeld gezien worden. Want men wist op dat moment niets van het wrak, Cussler evenmin, toch is het boek wel vele malen beter als spionage roman die veel verder gaat dan de film. Maar als echte een Dirk Pitt kenner en Cussler fan is er wel veel meer op te merken, want Pitt komt onvoldoende uit de verf als avonturier, schavuit, waaghals en player, noch zien we de kenmerkende groene ogen en blonde haar, heeft Pitt geen baard en zou hij liever zo dood gaan dan in Porsche rijden, want dat is totaal zijn stijl niet als klassieker fanaat. Toch moeten we daar de film niet teveel op afrekenen en doet Richard Jordan zijn best.

Het plot mag duidelijk zijn rond het Bizanium dat op de lastigste plek ter wereld blijkt te liggen en mag de opbouw er zijn, met de plannen, de uitvoering, de onderzeeërs in de problemen, en heeft het geheel best wel een hoog 'Thunderbird Are Go' gehalte. Belachelijk daarentegen zijn dan weer dingen als het touw dat kennelijk nog aan de vlaggenmast zit en dat het schip zo gemakkelijk blijft drijven en te verslepen is, iets waar in het boek toch iets meer zorg voor nodig is. Verder wordt er natuurlijk geheel voorbij gegaan aan het wrak dat in twee delen ligt en de correcte diepte, maar goed dat zijn dingen die men onmogelijk kon weten op dat moment. Dus ja, hoe zwaar wil je daar een film op afrekenen? Niet geloofwaardig lees ik dan, niet realistisch, wat verwacht je dan van een film met deze titel, uit 1980 van een dergelijke boek?

Ik persoonlijk vind dan ook dat Raise The Titanic best oké is als jaren 80 spionage film. Doet de film het boek eer aan? Nee, niet bepaald, hoewel het wel lang geleden is dat ik het gelezen heb dus mijn kennis is niet heel paraat. De film is wat mij betreft dan ook best oké te noemen, maar een voldoende zit er net niet in voor dit stuk jeugdsentiment waar vooral voorbij gegaan wordt een patstelling tussen de Russen en Amerikanen aan boord van de Titanic tijdens een vliegende storm met Dana Seabroek als lijdend voorwerp. Mooie vrouw die Anne Archer. Tevens nog wel leuk de muziek van John Barry die zo uit Thunderball of welke James Bond film dan ook lijkt weggelopen te zijn.

Deze film maandagavond nog even meegepakt vooral omdat het een Coen film betreft en dat trekt door andere sterke films als True Grit, Fargo en The Big Lebowski op de een of andere manier toch altijd een beetje. En humor en karakter technisch blijkt Raising Arizona toch wel weer een typische Coen film te zijn.

Men neme het kinderloze stel bestaande uit de niet zo snuggere Hi en diens vrouw en ex-agent Ed die een 'meesterplan' uitdokteren rond het verkrijgen van een baby. Iets dat opzich prima uitpakt ware het niet alle karakters die er om heen zweven en de zaak er een stuk ingewikkelder op maken. En in dat kader maakt Raising Arizona best een leuke indruk met Cage behoorlijk op zijn plek als de niet bijster slimme macho opschepppertje met het hart op de juiste plek. Hunter mag er ook zijn en is vooral leuk als de kleine maar pittige Edwina.

Normaliter ben ik niet zo heel erg van de comedy maar temidden van snedige opmerkingen, dik aangezette karakters, veel droge humor en bij tijd en wijlen bloemrijk taalgebruik, verveelt Raising Arizona geen moment met de criminele broers erbij. Wellicht dat het geschreeuw in de auto op een gegeven moment wel een beetje to much is maar ach, verder mag de film er zijn temidden van verschillende kolderieke situaties en een behoorlijke cast. Let trouwens ook op de schier onherkenbare McDormand die er zowat lekker uit ziet. Afijn, erg leuk voor een keer is het eindresultaat met een prima voldoende als oordeel.

En voor de zoveelste keer dit jaar aan de Brian de Palma met deze film genaamd Raising Cain, en daarmee een maar al te bekende titel en filmposter uit de tijd dat ik graag naar filmprogramma's keek en de magazines van de videotheek verzamelde en die tot op de draad versleet. Of Raising Cain evenwel wat was bleef de vraag dus draaien met die handel.

Van veel introductie is geen sprake, want we zitten al vrij snel in de eerste uitspatting wat dat betreft en 'verschijning'. Vrij snel is duidelijk dat het niet helemaal pluis is in de bovenkamer van dokter Nix overigens goed neergezet door John Lithgow die zowel een komische rol goed kan neerzetten als een bad guy waarvan akte in bijvoorbeeld Cliffhanger. Toch mondt Raising Cain daarna vooral uit in een hele rare film die van de hak op de springt met meerdere lagen en scènes door elkaar, dat men zich af kan vragen wat is nu echt en wat niet, en wat is een link naar het verleden of misschien de toekomst? Waar kijken we in hemelsnaam naar met bijvoorbeeld de relatie tussen Jenny en Jack als mooi voorbeeld of het allemaal wel zoveel toevoegd.

Met de verschijningen van Cain vind ik de film toch vaak een beetje de zwartgalige satirische kant op gaan die vooral aan een zwarte komedie doet denken en kan daardoor niet half zo serieus genomen worden als wellicht bedoeld. Desondanks toont De Palma zich toch weer als de meester van suspens en opbouw zoals bijvoorbeeld het moment in het ziekenhuis met de vrouw van Jack of de terugkeer van Jenny. Jack wordt er trouwens wel op sublieme wijze ingeluisd. Geloofwaardig qua plot wordt het allemaal nooit, zeg maar gerust dat het aan de bizarre kant is, zo ook de finale, maar ja bij De Palma telt maar één ding en dat is de suspens en opbouw. Want de finale is in die zin ook weer een bizar moment van planning, montage, sfeer, muziek en kan daarmee met recht een De Palma momentje genoemd worden.

Toch kan ik dit niet een super film noemen en schuif ik hem op dezelfde hoop als het onlangs geziene Body Heat en Body Double. Het zijn bijzondere films, aparte films, maar super is het allemaal niet, zo ook niet in deze kruising tussen Mr Brooks en Identity. Tenslotte niet te vergeten dat Lolita Davidovich voor mij behoorlijk onbekend is maar leuk is om naar te kijken.

Film waar ik eigenlijk nooit veel interesse voor gehad heb omdat het me een totaal overbodige revival leek van een karakter die zijn tijd voornamelijk in de jaren '80 had en daar al films afleverde in de vorm van 2 en 3 die vooral scorende vanwege het sentiment. En eigenlijk was ik in de veronderstelling dat ik de film nog nooit gezien had of slechts fases, maar kennelijk had ik hem toch al eens gezien of de film moet zo voorspelbaar zijn.

Voor dit deel klom Stallone zelf in de regie stoel en levert geen geweldige film maar wel een vermakelijke actiefilm in die zin. En wat voor actie, zeg maar gerust dat deze Rambo soms verontrustend wreed is qua kills en er héél héél héél veel doden vallen. Heeft de film niet een record met meeste doden in een schietsscene of de meeste vermoordde mensen? Het moet gezegd dat de actie en vaak rondvliegende onderdelen overtuigend gebracht worden en Stallone zelf kwiek oogt op zijn 62ste.

Het is bijna onnodig te beginnen over cliché toestanden. Want ja, uiteraard zijn de missionarissen naïef, en heerst er maar één God over de rivier indien nodig en dat is Rambo. En natuurlijk zijn de groep huurlingen een stel luidruchtige opscheppers die verbleken als de meester eenmaal optreedt, luidruchtigste opschepper uiteraard McTavisch die ik het beste ken uit de Call of Duty reeks. De rits aan geweld ziet er overtuigend uit, daar niet van, maar wellicht begint het ouder en volwassener worden mee. Want vroeger zou ik hier van gesmuld hebben. Hedentendage haal ik mijn schouders op en vind ik het weinig toevoegen en vind de hoeveelheid doden en gruwelijke details van rondvliegende lichaamsdelen men hoofden naar het obscene neigen. Deze roem was de film al voor gesneld en lijkt belangrijk dan het beetje verhaal of de karakters in de film. Maar dat is wellicht waar een Rambo film om draait. Andere minpunten zijn de fase waarin Rambo op de vlucht is met speurhonden achter zich aan en die korte scènes een fractie versneld lijken. Ziet er erg slecht en storend uit. Dan de logica waarom men een Tallboy in de jungle zou droppen. Tallboy's zijn speciale conventionele bommen die werden gebruikt voor strategische punten en gebouwen zoals viaducten, fabrieken of havens. Lijkt me raar dat ze zo'n ding blind in de jungle droppen, maar dat terzijde, de knal is wel leuk.

Rambo 4 is een uitermate wrede film met veel wapengekletter, een Stallone nog in goede doen met een leeftijd van 62 en verder zijn het vooral de vaste ingrediënten van onderdrukker, rebellen en Rambo die uiteraard voor de goede kant kiest en de ongelijke strijd recht trekt. Superfilm? Hou op, en eerlijk gezegd verbaasden de cijfer gemiddeldes me wel een beetje. Rambo 4 is prima te doen en zal derhalve een voldoende krijgen, toch de strijd met het jeugdsentiment dat de drie voorgangers hebben kan deze Rambo net niet aan.

Rambo 3 het deel van de drie die het best in het geheugen ligt, wat niet zo vreemd is omdat ik ouder was destijds.

Niets nieuws onder de zon wanneer Trautman John opnieuw zoekt voor een klus, en de laatste daar niet echt happig op is. Ieder andere actie is tot mislukken gedoemd met bepaalde gevolgen tot gevolg waarop, je raadt het al, Rambo toch in actie komt. Het is een flinterdun verhaaltje zonder The War At Home of het Vietnam trauma zelf zoals 1 en 2, maar een stukje koude oorlog en een dikke vinger naar Rusland en hun eigen Vietnam. In plaats van rebellen te bestrijden worden ze nu gesteund.

Eigenlijk is net als deel 2 dit weinig meer dan 'geweldsporno' en heeft het geheel weinig meer zin dan 's werelds beste huurling in stelling te brengen tegen een overmacht van incapabele vijanden waarvan hij naar hartenlust uit kan schakelen. Best aardig zijn de nodige gevechten en vele actie, vooral die in de grot waar hij met verschillende Spetnaz afrekent waaronder die grote. Aardig zijn ook de Eerste Hulp praktijken, een methode die nog regelmatig daarna gekopieerd is.

Echt super is het allemaal niet maar het matige cijfer dat deze film scoort is mij toch net te laag. Maar dan moet ik ook eerlijk bekennen dat er veel jeugdsentiment mee spreekt. Gewoon leuk, en vooral dom vermaak.

You may scream.

Jeugdsentiment. Terwijl ik van First Blood in die zin niet echt meer wist of ik de film gezien had, ligt First Blood 2 beter in het geheugen. Bovendien had ik ooit een poster van John Rambo die met de boog in de hand spiedend over zijn schouder door de bosjes loopt. Een plaatje dat het beste bij deze film past. Toch moet ik meteen zeggen dat het niveau na First Blood wel meteen ontzettend naar beneden stort met dit tweede deel.

Waar te beginnen over deze film is de vraag. Wat meteen toch wel opvalt, tot aan de woordenwisseling tussen Trautman en Murdock, is het gebrek aan verhaal en dialoog. Het voorspel tot aan de dropping trekt vlot doch zonder enige gevoel van inhoud voorbij terwijl er nog een poging gedaan wordt met een paar karikaturen van huurlingen de boel op te smukken. Toch komt het allemaal erg stupide over net als de aanloop en de drop zelf. De deur staat continu open van dit straalmotor aangedreven toestel, toch zitten de huurling en Rambo binnen zonder enige vorm van zuiging of luchtverplaatsing. Net als dat de piloot nergens last van heeft door het gordijntje dat hem van de open deur afschermt. Top gordijn! Ik vraag me überhaupt af of het mogelijk is op een degelijke manier uit een zo'n toestel te springen. Dan de situatie dat hij blijft hangen en de huurling in de deuropening staat met die snelheid en luchtzuiging. Tja...poeh...zucht... vooralsnog lijkt dit niet heel best te gaan worden.

Maar dan toch komt Rambo 2 enigszins los met een alleraardigste sidekick in de vorm van Julia Nickson, blijkt het bij intrede van de Russen dus toch geen 'stomme' film, en wordt er zowaar toch nog aan dialoog vorming gedaan. Het beste van de film is dan eigenlijk al geweest met de discussie tussen Murdock en Trautman waar de balans van de oorlog wordt opgemaakt. Een oorlog gebaseerd op leugens en politiek, en naast de doden de uitgekotste veteranen als grootste slachtoffer.

Het is vanaf daar en natuurlijk de gevangenneming waar First Blood 2 op volle toeren raakt en de mix van een snufje Vietnam-trauma en een mespuntje Koude Oorlog zijn balans vindt en eigenlijk vooral uitmondt in een orgie van geweld. Iconisch zijn natuurlijk de scene op de piratenboot en de martelscene met de geblokte Rus die prima de rol van Juggernaut had kunnen vertolken als ik hem zo zie. De zogenaamde redding met de slingerende helikopter is wat onzinnig, de aangerichte ravage en bedreiging op het einde een fuck you naar de beleidsbepalers gedurende de jaren '60 en '70.

Ik zelf zie Rambo 2 als 'geweldsporno', goed is het niet, er naar kijken doen we bij wijze van met de gordijnen dicht, inhoud heeft het dus praktisch niet, maar leuk is het wel en stiekem willen we toch kijken. De vergelijking met de eerste Rambo doorstaat deel 2 vooral vanwege het karakter en de titel, maar het niveau en inhoud van de eerste wordt nergens bereikt. Toch is het fijn amusement en doorstaat de FB2 daardoor de test met een voldoende.

Afgelopen jaar alle vier de Rambo's er doorheen gegooid, de eerste drie voor de leuk en de laatste als moetje voor een cijfer, om op de wenken bediend te worden met deel vijf om het zwikkie af te sluiten. En ik vraag me zo na deel vijf dan maar weer eens af wat dat toch is om altijd maar weer die oude koeien uit de sloot te halen. Altijd maar weer een vervolg op iets dat ooit succes had. En wordt het er beter op...? Nee...telt dat? Kennelijk niet.

Rambo in zijn nadagen, wakend over een tante en nichtje, en uiteraard gebeurt er iets met het nichtje waarop de pleuris uitbreekt. Een wel erg cliché verhaal volgt het eerste uur betreffende het wicht dat zichzelf in de nesten werkt en in de wereld van de sekshandel terecht komt. Het beeld van de criminele bende is net wat te geforceerd, oh wat een enge en gemene jongens, net als het beeld van de dames in hun onderkomen. Het had iets subtieler gemogen wat dat betreft, net als bepaalde dialogen die wel heel erg cliché zijn. Dan het karakter Gizelle die ronduit vreemd is mede doordat er totaal geen chemie tussen de voormalig vriendinnen lijkt te zijn, de actrice die Gizelle speelt kan ook niet zo goed acteren lijkt.

Maar goed, Rambo krijgt het voordeel van de twijfel, ook al lijkt de klauwhamer episode regelrecht gejat uit You Were Never Really Here wat heel verrassend ook over misbruik en mensenhandel gaat en dus ook weer niet heel orgineel is. Hoewel het oorlogstrauma nog aan alle kanten wringt en wroet hebben we zowaar geen oorlogsachtergrond wat ik toch wel een gemis vind. Om als laatste bij de aanloop naar de final battle te komen die best oké is, net als de slag zelf met alle boobytraps, maar eigenlijk te laat is, te weinig tijd krijgt en daardoor eigenlijk afgeraffeld wordt voor het gevoel. Dit is toch waar we op zitten te wachten...? Dit is toch waar Rambo omdraait...? Wel lekker trouwens het nummertje van The Doors dat Rambo draait in zijn kelder en tunnels.

Last Blood is niet vervelend om een keer te kijken en dat geld net zo voor deel 4. Toch hadden van mij beide delen niet gemaakt hoeven worden en had men het lekker bij de trilogie moeten houden. Zijn die dan zo best? Nou nee, op de eerste na niet. Maar 2 en 3 zijn wel zalige cult-klassiekers met een ontzettend gunfactor en oorlogssituering, en dat is waar Rambo thuis hoort.

Lange zit, maar vooral ook een aparte ervaring die me meer kon boeien dan Red Cliff gisteren en qua stijl en kleuren bijna sprookjesachtig aan doet.

De film valt op door een kleurrijk en vooral traditioneel ogend begin, hoewel er veel gepraat wordt de eerste fase verveelt het bepaalt niet. Daarna duurt het weliswaar even voordat de pan in de vlam slaat maar ik moet zeggen dat de eerste slag wonderschoon en met een bepaalde stijl aan de dag wordt gelegd. Bijzonder mooie keuze om het normale lawaai van een veldslag weg te laten en er stemmige doch melodieuze muziek onder te monteren. Erg stijlvol en mooi gemaakt. Zo is de muziek nog wel een keer het noemen waard, blijf sterk de hele film door.

Na de eerste slag lijkt de film toch behoorlijk de verzandden in een hoop afstandelijk drama, gekonkel en 'dolende' mensen. Dingen waar ik erg lastig de aandacht bij kan houden en dan begint de speelduur ook tegen te werken. De kleuren zijn regelmatig een mooie opvulling, maar neigen ook naar de kitsch net als de Lord zelf die regelrecht uit Kill Bill of wat voor ode dan ook van Tarantino zou kunnen komen.

Al met al heel aardig een keer te zien, op bepaalde vlakken erg stijlvol, geweldig mooie slag zo op een uur en tien minuten, vooral ook bepaalde natuurbeelden zijn erg mooi, soms lijken ze wel van een andere planeet te komen. Aardige film, maar niet helemaal mijn ding.

Best wel een hele degelijke film die meer drama is met een paar erg goed opgebouwde momenten dan een misdaad/ thriller of actie film.

Vrij standaard beeld ontstaat in die zin van een kidnap voor veel geld. Wat meteen al opvalt is het feit dat een agent te touwtjes in handen heeft en daarmee de boel ook redelijk op orde. Het is echter Tom die vervolgens de zaak omdraait en wel op zo'n manier dat men toch even niet meer weet wat te doen. Hoewel onwaarschijnlijk wel een erg interessante plotwissel waarbij de wereld op zijn kop staat.

De sfeer wordt op bepaalde vlakken erg goed opgebouwd door Howard. De verdwijning en toenemende stress bij vader en moeder is best treffend, zo ook het verhitte telefoongesprek tussen Tom en de dader is erg goed en de herkennin en reactie van de jongen op het einde is ook mooi opgebouwd. Echter wel een script foutje, als Sean de stem van Jimmy herkent bij hun thuis waarom doet hij dat niet als de politie binnen valt? Jimmy zit notabene naast Sean's bed als de politie binnen komt.

Helemaal top is Ransom niet, maar weer eens iets anders in de kidnap wereld wel. Gibson is goed, maar vooral Sinise laat zich gelden in een voor hem niet gebruikelijke rol. Daarnaast heeft Howard een aantal momenten waar hij meer dan prima sfeer en spannning opbouwt, iets dat hij van mij over de gehele lengte van de film had mogen handhaven omdat het nu iets teveel naar een familiedrama neigt. Dan de soundtrack die redelijk des Horners is met zijn klokkenspel en klanken die aan The Fugitive doen denken toch is het terugkerende element met een aantal aanslagen op een piano met donkere klank erg apart en mooi.

Ransom, geen topper, maar wel super degelijk. En vooral een meer dan prima film.

Al meerdere keren voorbij gekomen op een filmzender en opzich is de interesse er wel in een film over een bizar karakter als Raspoetin, beter bekend als de monnik met de speciale gaven en ook nog eens niet dood te krijgen was toen men hem besloot te vermoorden, aldus de legende.

Maar fijn, Raspoetin dus en diens leven waar het toch wel even een vreemde constatering is dat de film Italiaans is en Raspoetin Italiaans spreekt. Toch iets dat ik even in de geschiedenis duik om te zien of hij dan in Italië geweest is en Italiaans kent, iets dat niet het geval is. En vreemd is dat best wel waar je toch eigenlijk gewoon verwacht dat een film over Raspoetin Russisch is, maar goed. Het moet vervolgens gezegd dat de geschiedenis toch redelijk gevolgt wordt met de eerste poging van Chionia Goeseva en haar mes. En alle verwikkelingen rond Felix Joesoepov eveneens, waar de opzet met feest tot in detail klopt net als de poging met gebak en drank en later het pistool. Dat plus de bij tijd en wijlen dik aangezete duistere sfeer lijkt de film aanvankelijk toch heel veel te bieden te hebben...

Maar helaas. Afwijzing zou één van de motieven van Joesoepov geweest zijn waar toch over het algemeen gedacht wordt dat de losbandige Raspoetin het voorzien had op Joesoepov's vrouw en dit eerder de reden was. Zo willen die sekte achtige feestjes ook niet echt bij mij met een wel erg slechte vertoning van zelfkastijding. Maar dat is niet het ergste aan de film waar toch vooral de manier van vertelling geen moment lijkt te werken met kunstzinnige en een ingewikkelde raamvertelling met picture in picture en in elkaar overvloeiende voice overs. Fancy as shit, maar mij doet het niets en zorgt voor bij mij meteen al voor veel ruis op de lijn waar men kennelijk samen met het karakter de vertelling net zo mysterieus wilde doen.

Geluk bij een ongeluk is de korte speelduur waar ik het toch amper uit kon houden met dit vage geheel, waar uiteindelijk de aap ook nog uit de mouw komt dat de bijna niet dood te krijgen mythe best wel meevalt. Naast vergif en een pistool meende ik dat er ook nog gestoken was met een mes en dat Raspoetin na het dumpen in de rivier daar nog uitgeklommen was om later uiteindelijk dood te gaan. Niet dus. Afijn, niet dat dit veel uitmaakt want de film was ondanks de mythe niet de moeite

Gisteravond voor het eerst gezien en de eerste woorden die me te binnen schieten zijn: opvallend, bijzonder, maar ook niet helemaal mijn ding.

Dat de film overladen is met prijzen en/of nominaties, is vanaf het begin tot het einde duidelijk te merken. Er is veel tijd aan het verhaal, en het hele leven, besteed en de film is op interessante wijze gemonteerd. Zo is het niet onmiddellijk duidelijk hoe de jeugd geweest is, dat hij de nodige trauma's en lastige dingen meesleept is aan alles voelbaar, door dat mondjesmaat te brengen en niet met een standaard verhaallijn te komen leer je gaandeweg het karakter Ray kennen en met flashbacks komt er steeds meer over zijn moeilijke jeugd naar boven. Moet zeggen dat de flashbacks erg goed zijn, de momenten dat hij dan vervolgens in het heden iedere keer zijn dode broertje vind zijn nog beter, en de trip-achtige cold Turkey ontmoeting met zijn moeder en overleden broertje terwijl hij zijn detox ondergaat vind ik fantastisch.

Zo vallen verder natuurlijk het tijdsbeeld op, de fijne muziek, ik hoorde onder andere Andy Garcia in Black Rain voorbij komen en de sample die Jamie Foxx ingezongen heeft op dat nummer van Kanye West. En natuurlijk niet te vergeten Foxx die Ray in al zijn maniertjes, mimiek en loopje perfect lijkt neer te zetten, een Oscar die hij meer dan terecht gewonnen heeft. Het hele leven komt in die zin voorbij, sociale onrust, het gewicht van het succes en het daaraan gekoppelde leven met drugs en vrouwen en iedereen die een graantje mee wil pikken of hem uitbuit.

Toch na een drie kwartier in de film, kan het niet voldoende mijn aandacht beet houden en ondanks de moeite die in de film gestoken is en de uitmuntende prestatie van Foxx, spreekt het me niet genoeg aan. Niet in ieder geval om een film van 2,5 uur te laten boeien. Een gemiste kans is het zeker niet, er is genoeg uitgehaald toch spreekt het mij over de lange duur niet voldoende aan.

Bijzonder drama die vooral drijft op de invloed die we op mensen hebben die we tegenkomen in het leven. Bewust of onbewust richten we nog wel eens wat aan, dat soms zowel emotioneel of cognitief diep in de menselijk ziel zit gebeiteld.

Een pikante en merkwaardige relatie dient zich aan tussen Michael en Hanna, wat nu precies haar beweegreden is zich in te laten met hem wordt niet echt uit de doeken gedaan, maar falende sociale vaardigheden in combinatie met achterdocht en iets dat ze lijkt te verbergen, lijkt voor haar een geïsoleerd en afgeschermd leven in te houden. Een hunkering naar fysiek contact en enig vorm van intimiteit zal in ieder geval een rol spelen ondanks dat ze toch constant balanceert met een bepaalde afstand door hem bijvoorbeeld structureel knul te blijven noemen. De idylle faalt echter al snel, ze lijkt zich bewust emotioneel te ontkoppelen en zonder enige verklaring richting Michael verdwijnt ze, in een vlucht, maar waarvoor?

Eenmaal bezig met de studie dient de zitting zich aan, een mooi rellerig sfeertje vormt de opbouw naar een wellicht voor de hand liggende gebeurtenis, toch leef ik met Michael mee in zijn schok als hij een van de gedaagden herkent. Een beeld van drama, wreedheid en onbegrip dient zich aan, toch vullen we het meeste zelf in vanuit de veiligheid die we nu hebben, Bruch is daar geen uitzondering op, toch weten we in werkelijkheid niet hoe het is in een dergelijke situatie om beslissingen te nemen, nog wat er precies allemaal speelde. Michael laat zonder meer zien te worstelen met wat er speelde en wat het nagelaten heeft, dingen kunnen diep zitten, emotioneel verwarrend blijft tot hij de keuze maakt om Hanna te proberen verdringen. Het pad wat hij daarna volgt lijkt met een falende relatie, het zij suggestief, een voortvloeisel van het verleden. Even lijkt er weer een toenadering te volgen, een nieuwe samenkomst die vooral eerst zijn weg vind in de bandjes. Hij kan er iets in kwijt, zij krijgt iets waar ze zelf niet toe in staat is. Waar hij iets van haar lijkt te begrijpen laat zij hem als enige toe. Hij suggereert in de kantine dat hij niet met 'hun' verleden bezig is maar met die van haar, zij beweert echter weer dat ze niet op de vlucht was voor de oorlog maar slechts haar handicap. Twee mensen die wellicht anders beweren dan ze voelen omdat ze bang zijn voor een oordeel of te afhankelijk over te komen. De uiteindelijk 'stap' van Hanna is heel lastig voor Michael niet persoonlijk te nemen, opnieuw verdwijnt ze zonder enig vorm van uitleg en heelt de wonde alsnog niet. De stap die ze maakt is eenvoudig te verklaren en staat los van hem, het is de angst buiten het kader te treden die ze inmiddels gewend is. De angst die het verlaten van een dergelijke structuur als gevangenis kan veroorzaken zagen we op een dergelijke manier al vaker in een film. En wellicht toch verschillende vorm van schuldgevoel. Wat rest is toch wel een erge droevige scene van Michael in de cel.

The reader is al met al een schrijnend en bijzonder tragisch verhaal over 'de voorbijgangers' en 'invloed' in een mensenleven. Een licht poëtisch begin die tevens de sluimering van een mysterie bevat, en vooral ook een beeld van falend menselijk gedrag. Waar zij een klinisch afstandelijk iemand oogt wordt hij dat later door de hele geschiedenis die zijn relatie met zijn eigen dochter weer beïnvloed. Toch uiteindelijk lijkt Michael de kern van zijn eigen probleem en geschiedenis het beste te bevatten, getuige de uitleg aan zijn dochter. Een prachtig drama, over geplaagde mensen en de invloed die we vaak negatieve als positief hebben. Dat we daar eens wat meer bij stil mogen staan in het leven. Verder goed geacteerd door allen en wat mij betreft terecht in de prijzen gevallen.

Fucking rich people!

Zoals gebruikelijk zaterdag op de na-avond nog iets van horror die uiteindelijk toch veel meer een zwarte komedie bleek te zijn maar daardoor niet minder te doen was. Want echte horror of griezel is dit natuurlijk niet maar er lekker tussendoortje wel

Maar afijn, iets met een trouwerij en het bruidje die voor een onverwachte verrassing komt te staan wordt me duidelijk als verhaal. Toch kon die hele aanloop niet slaapverwekkender, wellicht iets dat perse zo gedaan is voor het contrast, want het intro tot aan het spelletje is me toch een hoop bla bla, tsjonge jonge. Maar gelukkig valt er al snel een ongemakkelijk stilte bij het getrokken spel 'hide and seek' en gaat het daarna vol gas los in een bijzonder nostalgische setting met dito muziek. Samen met het zware wapentuig komen ook al snel de nodige unresolved family issues naar boven en verschilt de inzet van de familieleden daarna van ronduit lethargisch tot aan op het randje maniakaal wat een even groot gevaar vormt voor het wild als de familie.

En binnen dat kader gaat de film op heerlijke wijze verder tussen de kibbelende familieleden, vallen er verschillende slachtoffers die met de nodige Gore aan hun einde komen, een bak foute humor, het wild in de vorm van Grace die zich toch wel als 'tough cookie' ontwikkelt en de vraag bij het zien van dit alles hoe het mogelijk is dat deze familie zichzelf nog niet uitgeroeid heeft. Is het orgineel, is het bijzonder, is het bovencategorie? Nee, nee en nog eens nee, maar kostelijk met veel bloed en smerige humor is het wel net als vader Le Domas die regelmatig een driftbui heeft en niet te vergeten de mooie Samara Weaving. Top250 materiaal is dit natuurlijk niet maar een kostelijke en humoristische zit is dit zeker wel. Lekker hoor!

Na Psycho en The Birds tijd voor deze Hitchcock. Een film die ik al eens eerder zag maar weinig meer van wist. Van suspense zoals in de twee andere films is geen sprake, Rear Window gooit het over een hele andere maar niet minder interessante boeg.

Een bij aanvang saaie situatie wordt meer dan prima gebracht in een broeierige omgeving met veel verschillende figuren invloeden en dingen die opvallen. Uit pure verveling doet Jeff in die zin iets wat we allemaal doen. Moreel verantwoord? Mwoah... stiekem loeren we allemaal naar de buren en hebben een idee of oordeel wat daar gebeurt of speelt. En wat denkt Jeff te zien? Is dat wat hij denkt dat het is...? Uitstekend wordt je als kijker meegenomen in de beleving van Jeff, een situatie die in die zin aan Phonebooth of Locke doet denken wat de gebondenheid aan één plek betreft. Hoewel Jeff niet de meest boeiende persoon is slaagt hij wel als vehicle en objectief voor wat er gebeurt. Uitermate boeiend zijn de scènes aan de overkant waarvan het raden is wat er precies gebeurt, het is dezelfde nieuwsgierigheid en interpretatie waarin je in mee gaat als kijker.

Interessant zijn de discussies met de rechercheur, iets vermoeden is nog geen bewijs, en geeft al helemaal geen recht om in te grijpen. Sterker alles lijkt in orde. Maar is het dat ook? Prima wordt er gespeeld met de interpretatie die er mogelijk naast zit. Link zijn de onderzoekjes die door de dames gepleegd worden, iets dat eigenlijk gewoon vandalisme en inbraak is gezien er nog steeds geen bewijs voor een misdaad is. Meer dan prima wordt er uiteindelijk naar een climax toe gebouwd, iets dat met 'de val' goed gemaakt is voor een film uit '54.

Nee, superspannend is Rear Window niet, en de daden, vermoedens en logica van Jeff laat ook wel eens te wensen over. Het gedraai om de hete brij tussen Lisa en Jeff vind ik ook maar zo zo, maar de opbouw naar het einde en de nieuwsgierigheid, die bij de kijker geweekt wordt voor wat er bij de buren gebeurt, is wel erg knap gedaan en maakt van Rear Window een meer dan uitstekende film. Uiteindelijk niet zo goed als Psycho, maar wel nipt beter dan The Birds.

Een marktplaats aankoop van een ontzettend bekende titel waar mijn zus een versie van in de boekenkast staan heeft met een moviestill uit deze filmversie op de voorkant. Het boek proberen deed ik al eens om daar genadeloze in te stranden en te bestempelen als niet interessante literatuur, maar een goed beoordeelde Hitchcock verfilming kan ik in dit geval niet links laten liggen. Dus Manderlay kom maar op...

Meteen duidelijk zichtbaar is de hand van Hitchcock in kleine momenten en shots waar de meester van suspense zich laat gelden zoals het moment waar Maxim op de rand van de klif staat. Even zo goed kan de sfeer en mysterie buiten die kleine momentjes in de ijskast blijven staan omdat het zich toch eerst ontwikkelt als lichtelijk zoetsappig liefdesgedoe en gedraai om de hete brei tussen de snobistische Maxim en de lieve toekomstige Mrs. De Winter. Niet dat dit verder vervelend is en past prima bij de opbouw en tijdsbeeld van 1940, maar wie meteen spanning en mysterie verwacht moet nog even wachten. Een half uur later komen we dan eindelijk aan op Manderlay waar het geheel eigenlijk pas echt van start gaat met een beetje humor maar ook meteen met een apart sfeertje.

Sterk sowieso de locatie, het prachtige, imposante maar ook lichtelijke enge huis, wordt er prachtig door Hitchcock met licht, duister en schaduwen gewerkt dat het constant de vraag is wat er nu eingelijk in de schaduwen op de nieuwbakken Mrs. De Winter loert. Is het een geest? Is het Mrs. Danvers of toch iets anders? Het voelt niet zo zeer eng aan maar wel ongemakkelijk met Maxim die zichzelf niet lijkt te zijn en om het minste of geringste boos wordt, iedereen heeft het maar over Rebecca, en dan is er natuurlijk de ijzige Mrs Danvers die zich als enge vrouw niet onbetuigd laat. Het is de zorgvuldige opbouw van een degelijke mysterie, waar geen onverwachte lijken uit de kast vallen of andere enge dingen gebeuren, maar die je als kijker net zo behoedzaam binnen hengelt en ongemerkt onder de huid kruipt als Mrs De Winter overkomt. Want wat er speelt er toch temidden van een vreemde ex-neef, een gek op het strand met een zonderling huisje vol spullen van Rebecca, Mrs De Winter gebukt onder hoge verwachtingen, druk en depressie en dat enge wijf van een Danvers die als een geest door het huis sluipt? Prachtig trouwens het moment waar Mrs De Winter het huisje van Rebecca op het strand benadert op zoek naar Maxim rond de scheepsramp, want wat een prachtig spel van licht, schaduw en nevel rond het huisje.

Maar even is het toch de vraag wat nu precies de ontknoping gaat worden. Gaat die voldoen? Komt er uberhaubt nog een sterke apotheose? En dat antwoord is volmondig ja, want wat bouwt de film zich op naar een mooie switch in het plot met een erg sterke en goedbedachte ontknoping. En zo ontwikkelt Rebecca de film zich van een liefdesdrama light, waar het niet helemaal pluis is, naar een perfect opgebouwde en onverwachte ontknoping. Had ik het boek dan toch wel gelezen of deze film al eens gezien...? Want bepaalde fasen kwamen me toch wel erg bekend voor. Het maakt niet uit in het eindoordeel want ik heb gisteravond genoten van deze klassieker en zet de film met veel plezier bij de rest van mijn Hitchcock verzameling. Ik ben benieuwd wat een herkijk op termijn doet, want voor nu 4 sterren, maar ik sluit niet uit dat die nog wel omhoog gaat.

Afgelopen vrijdagavond maar weer eens even iets meepakken van de harde schijf en dat werd deze Rebel en daarmee een volslagen onbekende film die vooral op de radar verscheen vanwege de goede cijfergemiddeldes.

Het verhaal mag nochtans bekend zijn rond Kamal die als rappende Brusselse voorvechter, en zeker de slechtste niet is, de handschoen op pakt en besluit te gaan helpen in Syrië. Maar al snel blijken dingen toch gecompliceerder dan gedacht zowel in Syrië alswel de achterbuurten van de Belgische steden waar zonder pardon gehersenspoeld wordt en jongens geworven om voor de 'goede' zaak te strijden, een eenmaal in die vortex blijkt dat meestal een niet te stuiten kracht die we al vaker in burgeroorlog of kindsoldaat films zagen. Toch ligt de focus aanvankelijk op Kamal die als weldoener en helpende hand naar het oorlogsgebied vertekt en in diepe ellende geraakt.

En zoals zo vaak ligt radicalisering en afstomping op de loer, want wie met pek om gaat wordt er mee besmeurd. Je wordt vanzelf haatdragend en overtuigt van het feit dat een wapen oppakken meer uitricht dan met rolletjes verband rondhollen en dat blijkt hier niet anders waar Kamal in de eerder genoemde vortex raakt van haat, geweld, woede maar ook de gebruiken en de ronduit achterlijke behandeling van vrouwen. Je gaat er niet in mee, je moét er wel in mee, je kan niet anders. Bijzonder is daarna de ontmoeting van de twee broers beide in de beerput, de ene reeds rockbottom, de andere met een hernieuwd inzicht.

En dan heb je toch heel wat met Rebel, maar toch ook weer net niet. Het is solide, vakkundig, maakt bij tijd en wijlen een behoorlijke indruk, maar heeft ook momenten dat ik effe uitzoom als het ware, dat ik de film kwijt ben en andersom. Dit komt mede door de rap momenten met dat rap/straat subcultuurtje in het begin dat ik denk het zal me. Richting het einde hebben de raps natuurlijk een andere lading en zal iemand anders daar ongetwijfeld andere gedachten overhebben en het gewaagd en creatief vinden. Ik helaas heb er niets mee en vind het niet iets toevoegen. Rebel komt bij mij dan ook niet bepaald aan en had ik erg veel moeite met te concentreren op de film en normaliter zou ik zeggen nog maar eens proberen, maar ik weet niet of daar in dit geval wel trek in heb. In eerste instantie not my cup of tea.

Part 2 er ook nog maar even door gedrukt terwijl ook deze film niet echt uitnodigend was gezien de kritieken en het lage cijfergemiddelde. Maar wie part 1 zegt moet ook part 2 kunnen zeggen en het moet meteen gezegd dat dit toch wel een klappie minder was dan het best wel acceptabel eerste deel.

Duidelijk is dat de focus van de herrezen admiraal meteen en alleen bij de Scargiver ligt, verder is het mij totaal onduidelijk hoe het team opeens op de planeet is net als een stel spionerende Orcs. Waar die dingen toch vandaan komen want Middle Earth en Saruman is toch een heel eind weg, maar goed. Vervolgens blijft de film in een veel te lange sexcene hangen om daarna een soort van collectief 'blij-dat-ik- boer' of 'trots op de boer' momentje te krijgen die in de gemiddelde Quaker of Jehovah gemeenschap niet zou misstaan. En even zie ik Family Guy voor me waar een groep Jehovah's zich in een barn verstopt die kapot geschoten wordt om die razendsnel weet op te bouwen om weer kapot geschoten te worden in vervolgens weer op te bouwen. Hilarisch natuurlijk in Family Guy maar wat Rebel Moon betreft is al snelheid en interesse er dan op dat moment wel uit.

Het ziet er weliswaar allemaal weer fenomenaal uit hoor, ook het geboer, maar ja in deze context heb je er weinig aan en blijft Rebel Moon toch een vrij leeg geval dat heel wat moet lijken maar uiteindelijk weinig om het lijf heeft. De actie is dan opzich nog wel oké maar is op een gegeven ook een herhaling van een herhaling met vooral veel heroïc en slowmo. Bovendien een dorp verdedigen? Welke dorp want daar is op een gegeven moment toch verdomd weinig meer van over. En ach, het is ook heus niet dat de goede afloop als verrassing gaat komen want dat is praktisch vanzelfsprekend net als dat er ruimte gelaten wordt voor een derde deel. Heb ik daar nog interesse voor? Zeg nooit nooit maar na deze drie uur durende episode die vrijwel niets toevoegt is die kans niet heel groot. En dat dit geen voldoende gaat worden zal geen verrassing zijn de andermaal uitstekende soundtrack van Holkenborg ten spijt.

Opzich niet echt een science fiction of fantasy liefhebber, maar het feit dat hier de naam van Zack Snyder aan verbonden is gaf me toch wel de interesse om te gaan kijken ook al vallen het cijfergemiddelde bar tegen. Want opzich vind ik Snyder vaak best wel te doen zelfs zijn slechtere films vanwege stijl en sfeer, en dat blijkt bij Rebel Moon weer niet anders.

Om te beginnen met het verhaal. Het verhaal? Ach ja, het verhaal, dat ontstellend weinig voorstelt voor een film van bijna 3,5 uur. Want veel meer dan een tiran, een bedreigde planeet, en de plaatselijke vechtjas die op zoek gaat naar een team om de strijd aan te gaan is toch eigenlijk de magere rode draad in die zin. En ja, er wordt heel veel leentje buur gedaan, zeg maar gerust dat dit een halve Star Wars remake is met elementen en kopieën uit tal van andere films. Dan valt de actie en dan met name de schietpartij vlak voor de tempel erg op als bijzonder gekunsteld dat ik denk ze hadden die man al duizend keer dood kunnen schieten en valt er natuurlijk altijd wel iets te zeggen over een lengte van 3,5 uur, want ja dat is best lang. Om tenslotte wat de minpunten betreft bij de cast uit te komen, want Ed Skrein blijft altijd lastig om naar te kijken. Wat is dat toch vaak een verschrikking die man, ook al is hij hier nog wel redelijk. Dan Charlie Hunham die je toch vooral buiten Sons of Anarchy beter over kan slaan, want wat is die gast altijd een ergernis vooral als hij zichzelf accenten aanmeet. Zelfs zijn eigen Engelse accent klinkt al nep, laat staan die rare Ierse klanken die hier te horen zijn.

Maar buiten dat vind ik Rebel Moon part 1 toch helemaal niet zo slecht, al is het alleen maar om de meer dan lekker stijl, is het visueel ook meer dan genietbaar en zit er tevens zat actie en spektakel in het geheel. Het duurt weliswaar lang maar net als het geval is met de extended Justice League en Watchmen wordt er gewoon de tijd genomen om het geheel op te bouwen. In de buurt komen van de twee genoemde films doet het niet, het is in die zin wel minder maar wordt geen moment vervelend of saai. Dan is er opzich nog een prima cast met Boutella, Huisman, Hounsou en de stem van Hopkins en is de kers op de taart, het allerbeste van de film, toch wel de fantastische soundtrack van Tom Holkenborg. Zoals reeds gezegd, bij het beste van Snyder komt deze Rebel Moon niet in de buurt, toch vind ik het geen moment een vervelende film in die zin en snap ik het slechte cijfergemiddelde niet zo zeer. Dan snap ik juist weer niet dat Rodriguez Atilla battle angel een beter cijfer scoort terwijl ik dat middelmaat en leeg vind. Daar doet deze Rebel Moon niet echt voor onder als je het mij vraagt, een 3,3 was meer op zijn plaats geweest maar een 3 vind ik simpelweg te weinig en dus naar boven afgerond.

Op klassiekerzondag een film aan de beurt die ik afgelopen zomer al in een actie had aangeschaft, twijfel was er nog wel even met het nodige van Hitchcock en The Mutiny On The Bounty als concurrenten. Toch viel de keuze uiteindelijk op Rebel Without A Cause, ja het was wel weer eens tijd voor wat James Dean na het tegenvallende Giant en de recenter beter bevallen East Of Eden. Eens kijken hoe deze film zou vallen.

Rebellerende jongeren is wat we krijgen dat aangezien de titel 'Botsende Jeugd' niet zo vreemd is. Problemen allom vanaf het begin af aan met Judy, Jim en Plato, vooral ingegeven door thuis en de ouders, en dan moet je ook nog naar highschool met het nodige aan bendes en figuren die je graag op de proef stellen. Jim heeft een gemakkelijke trigger en het duurt dan ook niet lang voor Buzz beet heeft en de maar al te bekende spelletjes kunnen beginnen met een behoorlijke nasleep tot gevolg.

Sterk is uiteraard het acteerwerk en Dean blijft altijd een fenomeen om naar te kijken, het doet de mens toch afvragen wat hij zonder dat noodlottige ongeluk had kunnen bereiken. Wood uiteraard prettig voor het oog, Mineo als opzienbarende debutant binnen het acteurs gilde en muziek die de één of andere reden een hoog West Side Story gehalte heeft. Het is toch het verhaal dat de aandacht trekt en dan met name de wisselwerking met de ouders. Interessant is de haat en nijd met de ouders, het niet willen conformeren, de vader die tegenvalt als rolmodel en een dominante moeder en grootmoeder die alles bepalen. Toch strooit richting het einde de wissel van Jim naar Plato, die plots hoofdpersoon en lijdend voorwerp wordt, voor mij wat zand in de motor en voelt wat raar aan.

Desalniettemin is Rebel Without A Cause een interessante zit en een film die waarschijnlijk na een herkijk alleen maar beter wordt. Voor nu een steady 3.5.

Op maandagavond nog even snel een niet al te lang filmpje waarbij de keuzes viel op deze Rebelle die op het oog veel overeenkomsten heeft met het uitstekende Beasts of no Nation en andere films met genocide en kindsoldaten. En zowaar was deze film onder de titel War Witch kandidaat voor beste buitenlandse film tijdens de Oscars van 2013.

En net zoals Beasts of no Nation zien we Komona binnen haar vertrouwde omgeving en familie, een idylle en rust die wreed wordt verstoord met de eerste gruwelijke momenten waarna de jongedame in kwestie meegenomen om te dienen als pakezel en daarna de eerste stappen als kindsoldaat. Wat vooral in die beginfase opvalt is een soort abstracte en artistieke vertelling waar weinig dialoog gebruikt wordt maar de beelden en sfeer in combinatie met muziek voor zich spreekt hier en daar begeleidt door een voice over. Het toont de afdaling van de mens in de meest donkere en duistere kieren en gaten van de ziel waar weinig ruimte meer is voor menselijkheid en mededogen. Het is leven en overleven, eat or be eaten, vanuit het perspectief van een 12-jarige, en laten we het zo zeggen dat deze het nogal voor de kiezen krijgt.

Tot daar goed, sterk zelfs, en een film die buiten het stijlfiguur de vergelijking met Beasts of no Nation prima kan doorstaan. Interessant is tevens het geloof en bijgeloof, en daarmee een of andere voodooman die rook creërend, biddend en zingend dingen zijn zegen geeft of dingen als een looprichting lijkt te bepalen. Maar helaas komt kort daarna toch behoorlijk de klad erin met een niet bepaald interessante wissel naar Witch en de Magician die gevlucht zijn. En vooral het ellenlange gedeelte waar de Magician op zoek is naar een witte haan voegt niets toe en kan me eigenlijk gestolen worden. Het is van de hak op de tak met een nieuwe wissel terug naar het leven tussen de rebellen die de film qua plot toch vooral het predicaat rommelig geeft.

Slecht was het allemaal zeker niet maar voor een Oscar contender had ik toch wel iets meer verwacht. Ontegenzeggelijk heeft Rebelle een hoop maar mist ook bepaalde factoren. Eindconclusie is dan ook een moeizame voldoende voor een grotendeels moeizame film.