Opinions

Volgende en laatste deel van de Deutsche Kriegcollection afgezien van de 08/15 delen die ik op een ander moment ga kijken. Van deze Rommel Ruft Kaïro verwachte ik evenwel niets vanwege het lage cijfergemiddelde maar dat vond ik uiteindelijk nogal meevallen. Het is per slot van rekening maar hoe je er naar kijkt en dat dit opzich niet een klassieke oorlogsfilm is.

Dat valt meteen al af te lezen, of te luisteren, aan de muziek waar de film mee opent en het beste te omschrijven is als een soundtrack die ook bij een James Bond film gepast had. Spionage is waar de film op in gaat zetten zoveel is dan voor mij al duidelijk, en dat is dan ook wat we te zien krijgen rond informatie die men wil inwinnen en het gewaagde plan dat men op poten zet en uiteindelijk uitvoert. Fraai is vervolgens toch zeker de trip, wanhoop, pech en andere problemen die men in de woestijn vind met altijd de spanning van ontdekt worden. Want aan de andere kant zitten de Britten ook niet stil. Opmerkelijk dat iedereen trouwens Duits spreekt, zelfs de Engelsen, want waar er vaak commentaar is dat de Duitsers geen Duits spreken vind ik dit eigenlijk ook niet om aan te horen.

Na een goede eerste fase lijkt de film daarna toch bij aankomst in Cairo een beetje te verzanden in geneuzel en vrees ik dat we het beste gehad hebben, maar het valt mee en met het bespioneren en de jacht op de vermeende spionnen komt de film toch best wel weer redelijk op gang. Om als laatste de naam Graaf Almasy nog even aan te halen die liefhebbers van The English Patient wellicht bekend in de oren zullen komen. Betreft dat dezelfde? Ja zeker, met de kanttekening dat de man Duits nationalistisch georiënteerd was, iets waar we in The English Patient weinig van terug zien, maar dat is dan ook een hoofdzakelijk fictief verhaal. Almasy wordt overigens gespeeld door Peter van Eyck die we onderandere kennen van The Wages Of Fear.

Afijn, een topper binnen het oorlogsgenre is deze film zeker niet, en het moet je even liggen zo'n verhaal dat draait om spionage en dialoog in plaats van wapengekletter. Toch vind ik dit zeker niet slecht met een goede openingsfase zo in de woestijn. Wat mij betreft krijgt Rommel Ruft Kaïro dan ook een prima cijfer voor de moeite.

Filmpje met een behoorlijk grauw sfeertje die in eerste instantie een klein beetje tegen viel.

De film gaat meteen behoorlijk los met gewelddadig gedrag en iedere vorm van raar en debiel gedrag. Een behoorlijk troosteloos en triest beeld komt naar voren bij het zien van hun onderkomen. Het sfeertje is anarchistisch en het gedrag bandeloos. De veldslag met de Aziaten en de daarop volgende vlucht wordt in alle hectiek en chaos goed gebracht.

Helaas voor mij valt het ontbreken van een duidelijke lijn en verhaal een beetje tegen. Ik zou zeggen dat er een plan en aanpak komt om de Aziaten terug te pakken maar helaas verzand het gedrag in meer stuurloos gedrag die los lijkt te staan van eerder gebeurde dingen. Nu zit daar wellicht de gedachte achter dat de 'skins' gewoon niet zo slim zijn, desondanks mis ik toch een soort van lijn waarbij alles weer samen komt.

De sfeer en gedrag doet me erg denken aan bepaalde momenten uit A Clockwork Orange, de armoedige omstandigheden doet me weer denken aan Once were warriors. De grauwe sfeer is prima en Crowe is best heel aardig, toch valt het verhaal me enigszins tegen. Vooralsnog aardig voor een keer en binnenkort nog een keer.

If you don't mind, I'm gonna pass out

Een film die me nog nooit overtuigd heeft en dat ook nooit gaat doen. De film begint inhoudelijk erg op de vlakte, nu snap ik dat het onderdeel van de film is dat de vijf huurlingen tegen elkaar erg oppervlakkig zijn, onderdeel van het vak, ze willen natuurlijk ook niet teveel van elkaar weten vanwege hun professie en de gevaren. Toch blijft de film en de gebeurtenissen in het begin aan de vlakke kant en vind ik de balans en verhouding binnen de groep nergens op slaan. Ten eerste al door de botsing tussen de veel te 'slimme' De Niro en de domme Bean met zijn ongelofelijke opmerkingen, maar vooral omdat de rest er krachteloos en meningsloos tussen door zwemt. Dan nog het rare fenomeen dat de jongedame in kwestie een opdracht voor de mannen heeft maar De Niro is de enige die met kritische vragen komt over details die er best wel toe doen. Is De Niro nu zo slim of de rest zo dom? Of is dit gewoon de De Niro show? Moet zeggen dat de verstoorde balans beter wordt na de ontmaskering van Bean. Overigens ook bijzonder dat ze Bean zo laten gaan en de opdracht voortzetten. Dat hij niet terugkomt als overloper verbaast me. Om als laatste te zeggen dat er het nodige ontbreekt aan de Seppuku omschrijving van Jean Pierre, bijvoorbeeld dat er iemand achter de Seppuku-pleger hoort te staan die het hoofd er afhakt na de horizontale snee in de buik.

Eenmaal aan de actie en vooral de achtervolgingen laat de film zich van een andere en overtuigend kant zien. Vooral de tweede achtervolging wanneer men achter de stoet aan zit is subliem, vooral ook hoe die ene auto ontploft. De scene met De Niro die zijn eigen operatie leid is weer wat te, grappig dat de BMW in de laatste chase in de tunnel witte lichten heeft maar ervoor en er na gele lichten. De film herstelt zich redelijk met wat dubbel en driedubbel bedrog. Skarsgard doet het wel goed en De Niro en Reno gaan wel aardig op de automatische piloot.

Redelijk, maar niet bijzondere film, en waarom de film toch nog best wel een aardig gemiddelde krijgt verbaasd me. Op naar de volgende.

Op de gok meegenomen bij de kringloop want opzich is het wel een bekende titel en cast, maar verder had ik er geen idee van. Maar helaas was het al snel duidelijk dat dit niet heel bijzonder is, het is zelfs tegenvallend.

Toch had dit niet perse slecht hoeven zijn, Eastwood in een typerende rol, jonge hond Sheen erbij, een behoorlijke bad guy in de vorm van Raul Julia. Het verhaal een beetje standaard met een smeris die zelf op onderzoek uitgaat na de dood van zijn partner. De prachtige Lara Flynn Boyle niet te vergeten, maar buiten dat klopt het gewoon allemaal niet. De mix is niet goed afgesteld, de soundtrack is een rare keuze net alsof het een Police Academy deel moet voorstellen, het is flauw met ongepaste humor en lijdt het aan van die typische jaren '80 en '90 stijlfouten zoals het overdreven rijden, heel veel zooi maken en veel te stoer willen zijn.

Dan heb ik heb ik het nog niet eens gehad over de continuïteitsfouten waarvan de meest opvallende is dat tijdens de vechtpartij tussen Boyle en Rodriguez er opeens drie mensen van de crew te zien zijn in een shot. Dan de belachelijke sexscene tussen Eastwood en Braga, hoe regisseer je zoiets? Om nog maar te zwijgen over Sheen die in zijn eentje de hele kroeg aan kan. Het is duidelijk een jaren '90 product dat in die tijd al over datum was en nu zeker niet meer mee kan en is de film ook nog eens veel te lang. Kortom gewoon een slechte film, daarom geen voldoende.

Een film die ik met weerzin tot mij genomen heb vanwege het onderwerp, in vele artikelen vergeleken wordt met de Zaak-Fritzl - Wikipedia - nl.wikipedia.org maar die ook gemakkelijk door kan voor de Kidnapping of Jaycee Dugard - Wikipedia - en.wikipedia.org. Zaken die beide door kunnen voor een horrorshow.

Laat Room daar nu van meet af aan bijzonder sterk in zijn. Het brengt genoeg weerzin omhoog maar verliest zich zelf niet in een gruwelshow waardoor het 'sterke' verhaal met haar psychologische kanten verloren gaat. Sterk, de film is wat dat betreft prima in balans met de onduidelijkheid die er in eerste instantie heerst, 'Ma's' poging om haar kind toch iets van de wereld bij te brengen, moraal filosofisch, opvoedkundig, te beschermen en qua lichamelijke beweging is vertederend en tegelijk bijzonder moeilijk door een ontzettende contradictie. De jongen is niet anders gewend dan de kamer maar heeft duidelijk energie te over om alleen in de kamer te zitten. Een constant schipperen tussen uitleg en temperen, en besef of juist geen besef, brengt soms erg moeilijke situatie maar ook een wereld op zich. Een wereld die zo nu en dan heel subtiel verstoord wordt door de plannenmakerij of het ijzingwekkende geschreeuw in de luchtroosters. Het is geen horror, maar psychologie, die vooral ruimte overlaat voor een beeld van de 'overlever' die wikt tussen beperking en gezond verstand.

De 'periode' wordt even abrupt als geniaal beëindigd en de situatie met de hondeneigenaar en daarna met de politie is voortreffelijk gebracht, wekt emotie op en is geweldig geacteerd en geregiseerd door Tremblay en Abrahamson. Voor we denkt daar daarna het pleit beslecht is kom bedrogen uit. In eerste instantie ligt de focus op de 'aanpassing' van Jack, iets wat daarna andermaal subtiel verschuift naar de moeder, mede door alle media aandacht. Beelden van een verloren jeugd dringen zich op in de slaapkamer waarin de tijd is stil blijven staan. Tevens is het gezinsleven met al haar veranderingen doorgegaan, iets wat naast de ronduit traumatische ervaring ook nog eens verwerkt moet worden. Niet alleen geld andermaal 'opgesloten' zitten in de fase daarna, tevens verandert 'ma' van overlever in slachtoffer wat natuurlijk maar al te begrijpelijk is. De steek onderwater tijdens het interview dat ze als moeder er beter aan had gedaan het kind weg te laten brengen door 'Old Nick' kan er dan ook nog wel bij. Ik persoonlijk begin dan een soort perfecte onbalans te concluderen. Is Jack in de stress dan is moeder sterk, heeft moeder het moeilijk pakt Jack zelf dingen op, heeft Jack aanpassingsproblemen blijft moeder rustig, probeert moeder zelfmoord te plegen gaat Jack door met het leven en zijn beste periode lijkt toch even die zonder 'ma'.De worsteling van Jack zonder de veilige grenzen van Room blijft maar al te begrijpelijk en een 'afscheid' lijkt dan ook een passende oplossing.

Room is een wrange film over hoe dingen je in de macht kunnen houden en wat voor psychologische weerslag zaken kunnen hebben. Fysiek ontsnappen is één ding, maar de fase waarna je dan geestelijk raakt is iets anders. Onvoorstelbaar blijft het voor me dat mensen elkaar zulke dingen aan doen, iets wat heel subtiel maar vooral psychologisch in verschillende fasen ontleed en gebracht wordt. Room is daarin een prachtig en ingetogen drama met een terechte Oscar voor Larsson en natuurlijk ook een geweldige rol van Tremblay die de rol van compromisloos en ongedurig kind perfect speelt. Zoals ik eerder zei, wat een kutfilm qua onderwerp, maar zo ontzettend goed en mooi gebracht.

Rooster Cogburn is na de Coen-Brothers versie van True Grit een bekend en op zichzelf staand karakter geworden. De interesse gaat natuurlijk uit naar de orginele True Grit uit '69, meen ik zo uit het hoofd, maar soms heb je niet voor het kiezen wat je tegenkomt, en natuurlijk ging ik deze film niet laten liggen. Want zoals gezegd de interesse is er.

Al rekenend en de oude kop van Wayne inschattende volgt al snel de conclusie dat het einde nabij is voor The Duke. Ik vraag me dan ook regelmatig af gedurende de film of hij al klachten had of reeds ziek was. Typerende zou wel haast zijn dat Wayne gewoon doorzet, niet piepen maar poetsen. Het volgende wat ik me vervolgens afvraag gedurende de film is of deze film veel gelijkenissen met True Grit '69 vertoond of dat de Coen-Brothers beide films als inspiratiebron gebruikt hebben. Zie bijvoorbeeld Cogburn's dronkenmansgelal en het schieten op het brood.

Maar daar blijft het niet bij. Ook hier is Rooster in opspraak en wordt aan de tand gevoeld door het gerecht. Ook hier is hij weer in een drietal op pad waaronder een vrouw met scherpe tong en de nodige kritiek op zijn handel en wandel. Ook hier zit men weer achter een bende aan. Zoals wel vaker is Hepburn een bron van irritatie en het gekissebis of chemie tussen haar en Rooster is verre van interessant te noemen. Wel sterk is Richard Jordan als geschifte bendeleider. De besognes rond hem en zijn bende zijn al een stuk leuker om te volgen. Anthony Zerbe mag wat dat betreft ook genoemd worden. Wayne is tevens in goede doen en lijkt zowaar zijn best te doen een karakter neer te zetten in plaats van de altijd brommende, blaffende en alwetende alphamale die hij normaal neerzet. Iets dat mij overigens regelmatig irriteert, hij acteur niet hij portretteert zichzelf, maar zoals gezegd maakt Wayne er echt eens iets van.

Hoe de oude True Grit is kan ik nog niet zeggen maar dat komt er hopelijk nog eens van. Deze Rooster Cogburn die heel wat jaartjes op zijn voorganger volgt is uiteindelijk niet heel speciaal maar een prima film om een meer te doen is het zeker wel.

En maar weer eens aan de Hitchcock met deze onbekende titel.

Men laat er geen gras over groeien en als kijker val je eigenlijk in het moment van de moord en vooral de nasleep. Interessant in eerste instantie is het verschil in reactie tussen Phillip en Brandon, de ene vol twijfel en angst betrapt te worden, de andere vol van zichzelf en hun daad, en in staat de inzet van het spel te verhogen. Tussen de twee heren is meteen een soort wrijving voelbaar waarvan het duidelijk is dat deze veel spanning gaat veroorzaken.

Toch vind de film zijn sterkste fase wanneer de gasten binnen stromen en met name wanneer Rupert Cadell arriveert. Dit heerschap legt onmiddellijk, zonder te weten wat er speelt, de vinger een aantal keren op de zere plek waarna hij argwaan krijgt. Uitermate boeiend is het steekspel dat daarna volgt en door de heren daders verschillend ontvangen wordt. Phillip voelt zich steeds verder in het nauw gedreven maar de arrogante en narcistische Brandon ziet het nog steeds als een spel en gooit olie op het vuur waar hij kan. Boeiend is de discussie die op een gegeven gevoerd wordt over het om mogen brengen van domme mensen, iets dat tegenwoordig bekend staat als een 'purge'. Raar is dan weer de fout waarbij de wond op Phillip zijn hand verdwenen is.

Rope is vergeleken met Vertigo en Psycho zeker niet Hitchcocks beste, een compliment voor het innovatieve camera- en montagewerk dat tegenwoordig de 'one shot' stijl genoemd wordt, kan er ook zeker af en wellicht dat Hitchcock de eerste was die dit ooit toepaste. Dan zijn de dialogen vooral rond Rupert Cadell scherp te noemen en mag James Stewart ook een compliment verwachten die voor een keer een andere klank aanslaat dan de holle boerse geknauw dat bij anders uitbrengt. Dan moet John Dall nog even genoemd worden als de zelfingenomen egocentrische Brandon. Zoals gezegd er is beter werk van Hitchcock, maar een degelijke en sterke film is Rope zeker.

Vooral meegenomen vanwege de heerlijke retroposter die het doosje sierde. In die tijd wisten ze echt prachtige affiches te maken. Donald Sutherland speelde erin, en och, al met al was dit wel een gokje die gewaagd kon worden. Maar helaas een beste film bleek dit ondanks enkele aardige dingen niet te zijn.

Typisch mid jaren 80 sfeertje is waar de film mee opent. De auto's en aankleding, maar vooral de morsige vhs beeldkwaliteit. Opzich niet storend en juist sfeerverhogend mits het een goede film is, en dat valt dus tegen. Het begin is nog tot daar en toe met de introductie rond Father Koesler, uiteraard een buitenbeentje en ruimdenkend, zeg maar modern. Toch geeft Sutherland bij die eerste fase weinig mee aan de rol. De moorden zijn ook nog niet zo gek met het mysterie van de 'rozenkrans'. Maar het is toch daar waar de film soort van stagneert en blijft hangen in een bepaalde saaiheid, traagheid en desinteresse.

Sutherland oogt toch vooral in de eerste fase teveel op de automatische piloot, de aanwezigheid van de journalist voelt erg cliché aan, het motief met wraak was redelijk voorspelbaar hoewel de incest en vergelding omdat de kerk geen hulp bood wel weer aardig is, maar spannend wordt het geheel nooit. De opbouw naar de eindfase is wel weer aardig en vooral het dilemma met de zwijgplicht is best interessant.

Het is uiteraard allemaal veel te weinig, dit Father Koesler verhaal, waar kennelijk een hele reeks boeken van is, schiet behoorlijk te kort. Zelf aardig voor een keer is bijna teveel gezegd.

Naar het schijnt heeft het leven van Janis Joplin model gestaan voor deze film en zou de film aanvankelijk Pearl gaan heten, naar de bijnaam van Joplin. Kennelijk is dat plan toch weer van de baan geraakt, maar is de gelijkenis wel te vinden in andere zaken zoals de drank en drugs, Soul en Blues, de energieke optredens en de rauwe stem. Ik was overigens in de veronderstelling dat ik met deze film For the boys aanschafte, een andere film waarin Midler als zangeres optreedt.

In eerste instantie krijgen we toch een beeld zoals we al vaker gezien hebben. De twijfelende artiest die naar een pauze verlangt en de producer/platenbaas die er bovenop zit en meer verlangt. De artiest zoekt, de producer eist, enzovoort. Zeg maar gerust dat de artiest uitgeknepen is, geestelijk aan de grond zit, maar de zakenwaarnemer denkt alleen maar aan de contracten en poenie. De film vervolgt zich daarna met het net zo gebruikelijke beeld van vergankelijkheid en de angst aan de kant gezet te worden. Na een zoveelste botsing met de manager lijkt Rose echter wel haar gelijke in de liefde te vinden, iets dat uiteraard ook weer met ups en downes gaat. Het beeld van de zoveelste doorgedraaide artiest met drank en drugsproblemen is dan een feit en best interessant.

Het tragische en interessante beeld is dan reeds compleet, echter waar de film vervolgens in faalt is het hoe en waarom. Wat is de onderbouwing? Wat is de reden van het zelfdestructieve gedrag en de wijze hoe ze zich zelf onmogelijk maakt en iedereen weg jaagt en zich vervolgens afvraagt waarom iedereen haar in de steek laat. Ik was vooraf in de veronderstelling dat hetgeen dat op het football veld gebeurt niet vrijwillig was, maar dat komt er niet duidelijk uit. Het zou kunnen betekenen dat er daarvoor ook al een steekje los was maar waarom? En wat is daar dan aan vooraf gegaan? Keurslijf? Vooroordelen? Te correcte en stijve ouders? De zin 'I forgive you to' richting bhet thuispubliek suggereert dat er toch meer aan de hand zou zijn. Maar het blijft gissen...

The Rose is dan ook een aardige film te noemen die de lijdensweg van deze artiest toont, fraai zijn de shows en hoewel geen fan van Midler als artiest zet ze toch wel wat neer op dat vlak. Forest en Bates zijn prima in hun rol en natuurlijk is Bette Midler zelf uitstekend. Toch blijf ik een beetje steken op het getoonde beeld zonder onderbouwing, was de achtergrond iets meer uitgediept dan alleen dat constante geruzie en drank en drugsmisbruik dan had deze film veel meer inhoud kunnen hebben. Goed, hetzij zo, best een aardige film voor een keer.

Film die uiteraard ver van horror verwijderd blijft, vroeger mij ontzettend tegenviel, maar nu toch wel indruk maakt qua dubbelzinnigheid en opbouw.

Idyllisch beeld rond de ietwat truttige Rosemary en een aantal opdringerige buren komt naar voren. Vooral de bemoeizucht van de vele mensen om haar heen kent geen grenzen en eigenlijk is die fase niet bijzonder interessant, iets dat aansluit bij hoe ik vroeger over de film dacht. Echter, leeftijd maakt wijzer, en tevens verschillende dingen in de privé situatie, zoals een paranoïde en door postnatale depressies geplaagde moeder. Iets waar ik vroeger geen parallel inzag maar nu wel.

Uitermate boeiend vind ik dan ook de grens die, bewust of onbewust wordt opgezocht, tussen paranoia en echte snode plannen. Namelijk alles dat we te zien krijgen is vanuit de perspectief van Rosemary. Vage dromen, 'raar' gedrag van een echtgenoot, opdringerige buren, de drankjes en de dokter, het is allemaal indirect bewijs en is ter interpretatie. Zelfs als ze zeggen dat het kind dood geboren is, en je bereid bent als kijker helemaal mee te gaan Rosemary's ongeloof, zegt dit nog allemaal niets en zou het net zo goed allemaal haar eigen fantasie kunnen zijn. Deze dunne lijn tussen feit en fantasie wordt op boeiende wijze bewandelt en krijgt pas op het einde duidelijkheid.

Van horror is hier met alle respect geen sprake, van een psychologische thriller wel. Een die ook best wel met een 'pinch' wordt afgesloten. Rosemary's Baby is daarmee een uitermate degelijke en interessante film die ondanks het extra aan inzicht toch net wat te traag en te lang is.

Al eens eerder gezien en toen afgedaan als opgeklopt gedoe met niet al teveel inhoud. Maar ja, dat was toen, hoe zou ik er nu tegen aankijken...?

En eerlijk gezegd, zonder al te veel omhaal, is er eigenlijk niet heel veel veranderd betreffende mijn mening rond Der Rote Baron, maar ik begin toch puur uit gewoonte even over de goede punten. Visueel, en dan met name de 'dogfights', ziet er bij tijd en wijlen echt super uit, de duels zijn fraai en mooi gemaakt en dat geld bijvoorbeeld ook voor de aanval op de bommenwerpers boven het Iepersalliant. Dan zijn er nog een x-aantal sfeerbeelden van de strijd op de grond met de infanterie ploeterend door de modder waardoor je toch bijna zou zeggen dat er een groot budget voor deze film beschikbaar was en er een eerste klas beeld van de eerste Wereldoorlog wordt neergezet. Neem bijvoorbeeld het fraai beeld van de artillerie vlak voor de laatste zware aanval, weliswaar betreft dit CGI maar toch er is oog voor detail en het ziet er goed uit. Daarnaast ziet het oorlogslandschap er goed uit. Het waard van het benoemen is nog wel de moeite die genomen is om een Joods karakter te creëren binnen het pilotenkorps. De betreffende piloot bestond niet maar het is bedoeld als ode en de Joden die vochten in stierven in de Eerste Wereldoorlog.

Helaas zijn dat toch wel een beetje de goede punten betreffende dit beeld van de zogenaamde gentlemen's war, en eigenlijk is daar geen woord aangelogen, maar je moet wel een ontiegelijke hardhouten plaat voor je kop hebben dat je eerst in een loopgraaf moet staan om de strijd van de infanterie te zien of in een overvol hospitaal om de realiteit van de oorlog te begrijpen. Dan is er de romance met Kate, ook weer geen woord aangelogen, maar interessant is het geen moment. Dan is er nog het feit dat Sweighofer en Headey totaal niet bij elkaar passen als stel, overduidelijk dat er een veel te groot leeftijdsverschil tussen de twee zit, dus één van de twee is hopeloos slecht gecast. Ik hou het op Sweighofer die ondanks zijn 26 jaar op het moment van filmen nergens een volwassen indruk achter laat en er altijd uitziet als een verdwaalde melkmuil. Dat kan De Rode Baron toch nooit zijn? Want praktisch ieder om hem heen ziet er ouder en volwassene uit dan hem zelfs zijn jongere broer.

Buiten de overtuigende oorlogscenes en de treffende sfeerbeelden van de oorlog is Der Rote Baron weinig verheffend en voelt stuurloos aan bij gebrek aan een echte leading man en interessante dialogen, want het geheel voelt aan als plichtmatig en gekunsteld. Nee, het mag duidelijk zijn dat deze film het voor mij niet doet en dat is best jammer want hoeveel films zijn er nu eigenlijk over de luchtoorlog in de Eerste Wereldoorlog? Weinig, en het is jammer dat zo'n film dan zou tegenvalt. Een 2,5 wat mij betreft, maar dan vooral vanwege het visuele aspect.

Na enkele weken terug The Life Aquatic Of Steve Zizzou te hebben gezien begon ik toch wil behoorlijk trek te krijgen in een herkijk van The Royal Tenenbaums, en daarmee een film die ik dus al eens zag en in mijn beleving best een behoorlijke indruk maakte. Maar dat is wel heel wat jaartjes geleden, en hoe zag ik er nu tegenaan? Laat ik vast zeggen dat de film bij herkijk best wel een beetje tegenviel en de Grand Budapest Hotel vooralsnog het beste van Wes Anderson blijkt te zijn.

Het verhaal mag duidelijk zijn rond een vrij verknipte familie met nog wat randkarakters en een vader die erop gebrand is om de band weer aan te halen en de plooien glad te strijken met de kinderen. En wat een stel is het met mekaar, zeg maar gerust lichtelijk gestoord in het geval van alle drie kinderen. En temidden van Royal, die zowel zijn best doet alswel de boel bij elkaar liegt, komen er nog wat lijken uit de kast betreffende het gedrag rond vader tegen de kinderen, potentiële oorzaken voor alle geestelijke problemen zoals list en bedrog, nooit een compliment of een beschermende arm om de schouder maar altijd kritiek. Een kinderziel is snel beschadigd blijkt maar meer vooral als het al excentriek en waarschijnlijk hooggevoelig is.

De film betreft uiteraard een Wes Anderson product en kenmerkt zich met excentrieke karakters, bijzondere decors en kleuren, aparte zijstapjes, artistieke hoofdstuk aankondigingen, en semi verhaallijnen en buitenissige momenten zoals Chas met zijn brandweeroefening of het weglopen van Margot en Richie waar ze zich maandenlang verstoppen in de bibliotheek. Tevens is het geheel stijlvol te noemen zoals de jaren '70 Borg look van Richie als tennis prof, daarnaast is het geheel doorspekt met een absurd soort humor en heeft het geheel in die zin best wel wat te bieden als je het echt leuk vindt.

Want zoals reeds gezegd maakt de film toch zeker niet de indruk die ik wel meende dat hij gemaakt had zo medio 2000 dat ik de film voor het eerst zag. Aan het acteren zal het niet liggen, Gwyneth Paltrow ziet er ontegenzeggelijk lekker uit, en wellicht is uiteindelijk de boodschap van de film dat Royal niks opschiet met zijn list, leugen en bedrog om nader tot zijn familie te komen, maar dat het uiteindelijk draait om gevoel en een goede daad. Een leukere zit dan Stevie Zizzou is het zeker maar zoals gewoonlijk gaat de gemiddelde film van Wes Anderson toch net een beetje ten onder aan zijn eigen buitenissigheden. Drie sterren is wat het geheel krijgt en daarmee basta, en voor mij voorlopig geen Wes Anderson meer. Het is niet slecht maar het is ook zeker niet mijn ding.

En dat werd dus to See. Niet dat ik hier nu veel van verwachtte, maar dit viel toch wel erg tegen.

Het idee is op zijn minst interessant en nieuw te noemen. Toch is de aanloop met publiek te raar en de uiteindelijke band die tot leven komt eentonig. Pas als er interactie met mensen plaats vind begint het allemaal wat meer te krijgen. De sheriff slaagt erg echter weer in iets raars van te maken.

Knap gefilmd is het wel, de muziek fraai, de Françoise niet verkeerd en een enkele grap lijkt redelijk te slagen. Toch blijft Rubber net wat teveel hangen in een onbegrepend fase tussen experimentele kitch en misschien een best wel orgineel concept. Enkele kritische noten kunnen de film niet ontzegt worden, zoals het publiek dat afgetekend wordt als sensatiezoekers die niets willen missen ook al is het troep.

Conclusie is voor mij dan ook dat zoverre komedie mijn genre is, niet echt, Rubber daar zeker niet ondervalt. Tegenvaller, helaas.

Op de late zaterdagavond nog even iets kort en vlots en daarbij viel de keuze op deze Rumble Fish die ik vooral meegenomen had vanwege de naam Francis Ford Coppola en de grote cast. De film zelf en titel waren mij onbekend maar verrastte mij toch op plezierige wijze.

Want van meet af aan is duidelijk dat dit een bijzonder eigenzinnige en stijlvolle film betreft. Het verhaal is in die zin niet heel bijzonder maar vooral degelijk te noemen rond de jeugdbendes, de voor galg en rat opgroeiende Rusty James en de vreemde band met zijn broer. Duidelijk is wat dat betreft het beeld van de verpestte en verknipte jeugd met alles dat daarop volgt voor Rusty James en zijn onpeilbare broer. Maar dat lijkt toch praktisch bijzaak in een film die optilt van de visuele en geluidstechnische stijl en daarmee hetgeen is dat echt de aandacht trekt.

Want wat een bijzondere vibe heeft de film met zijn zwart wit samenstelling en de bijzondere shots en camera standpunten die Coppola weet te creëren. De montage is sterk en gedurende het gevecht tussen Rusty en Biff zelfs stylistisch te noemen, een choreografie van licht, duister en dans. Sfeerverhogend is de constante mist en rook die overal op de achtergrond hangt of loom voorbij komt drijven, het geeft het geheel een morsige en gritty look die perfect bij de zwart wit stijl past en de wijze waarop er met schaduwen en licht gewerkt wordt. Dan is er nog de eigenaardige vibe gecreerd met muziek, voice overs, of wanneer stemmen worden weggefilterd om nadruk te leggen op een dialoog. Tenslotte mag ik absoluut de heerlijke en werkelijk formidabele soundtrack van Stuart Copeland. Dan zou ik nog bijna het plaatje vergeten dat Diane Lane heet terwijl de cast eigenlijk te veel is om op te noemen.

Opvallend als laatste toch wel de verschijning van Mickey Rourke zelf waarvan ik wel weet dat dit ooit een knappe vent was, maar gone wild als bokser en weet wat meer. Maar wat hier ook heel erg opvalt is de timide manier van praten waarop Rourke eigenlijk totaal niet meer lijkt op het beest dat hij nu oogt. Toch is zijn rol en einde Key voor de film met de reeds genoemde verknipte jeugd als beginpunt dit allemaal in een uitermate stijlvol jasje gegoten. Het maakt van Rumble Fish een bijzondere film en aparte ervaring en daarmee een film die een veilige 3,5 krijgt en die ik op termijn vast nog wel een keer ga zien.

Maandagmiddag de weekend afsluiter ingeluid met een film van het oorlogslijstje en daarbij viel de keuze op deze Run Silent, Run Deep. Het zou hier overigens niet bij blij qua oorlog want ik belandde zwaar in een mini marathon van oorlogsfilms.

Maar goed, Clark Gable dus die naar de haaien gaat in een beruchte zeeroutes vlak bij Japan, bijzonder dat ze hem en andere crewleden dan wel weten te redden aangezien ze in zulke 'hostile waters' zijn. Maar Richardson weet toch weer een plek te krijgen als commandant van een onderzeeër met Lancaster, Bledsoe, als eerste officier wat in de ogen van de bemanning een impopulaire beslissing is. Het is de opmaat voor het nodige aan spanningen tussen de officieren en crew waar Commandant Richardson ze ook nog even uitknijpt in trainingen en het natuurlijk voor de hand ligt dat de commandant terug wil naar de wateren die hem bijna fataal werden om een rekening te vereffenen.

En vanaf daar zit er toch een prima opbouw in de film rond de gevaren van de onderzeebootdienst met destroyers en vliegtuigen, de jacht op oppervlakteschepen, en Richardson die steeds meer het contact met de realiteit verliest met de stijgende spanning aanboord tot gevolg. De finale is daarbij ook prima, lijkt het geheel met zorg gemaakt in de 'kleine' ruimtes van de onderzeeër, en is er ook prima gewerkt met modellen als de strijd zichtbaar is aan de oppervlakte. En zo toont Run Silent, Run Deep zich toch als prima en degelijke oorlogsfilm met een behoorlijk beeld van het leven aanboord van een onderzeeër. Met Das Boot kan het zich natuurlijk niet meten maar slecht is het geenszins en moet de filmposter nog even benoemd worden als erg fraai.

Alleraardigste film, verhaal overigens van de hand van Grisham die net als in A time to kill een beladen onderwerp neemt en daar een interessant verhaal van maakt.

Een interessant verhaal is het zeker, en ik vraag me dan ook af wat deze film los heeft gemaakt toen hij uitkwam, want met alle schietincidenten die er inmiddels geweest zijn, en de voor en tegenstanders van de 2de amendement, Charlton Heston: 'From my cold dead hands', is het toch absoluut een zwaar beladen onderwerp vooral in Amerika. Voeg de twist er aan toe dat men een team inschakelt om de jury te bewerken en je hebt in die zin een bijzonder intrigerend concept.

De rollen zijn prima, Hoffmann als de lichtverstrooide goeierik, Hackman als een arrogant machtswellusteling, Cussack toch waarschijnlijk in een van zijn betere rollen en Weisz ook prima.

Als er dan kritiek is komt het uit het gevoel dat het me allemaal niet bijzonder realistisch overkomt. Het overhoop halen en in de fik zetten van een appartement, dat zogenaamde team wat daar klaar zit voor Hackman dat wel heel gelikt en stoer overkomt en bijzonder vlot en gemakkelijk werkt. Ik kan me niet voorstellen dat als er dergelijke praktijken zouden zijn, die zo uitgevoerd worden, dit is natuurlijk te obvius voor worden. Ik bedoel ze weten in dit geval de status en reputatie van Hackman toch wordt hij daar toe gelaten. Als hij daar zo overduidelijk opduikt weet iedereen dat er aan de jury gewerkt wordt. Vrouwe justitia is geblinddoekt, maar niet blind.

Desalniettemin prima vermaak en een prima film.

Bekende titel, bekende cast, had ik dit al eens gezien was de vraag. Nu zijn er meer films met een trein op hol dus zeg het maar. Wachten was de mogelijkheid die zich aan zou dienen via de kringloop en ik moet zeggen dat deze lang duurde, maar zoals zo vaak wordt geduld beloond.

Verrassend is toch wel het begin in de de bajes met Manny en vooral Buck als gedetineerde, en daarmee een oorsprong die ik niet verwachtte omdat ik me verder ook niet in de synopsis verdiept had. In ieder geval spreken de omstandigheden in de gevangenis, en poging tot ontsnapping, voor zichzelf met Manny als leidend figuur en Buck als irritante en praatgrage 'tag along', en zoals valt te verwachten zit men snel daarna als verstekeling op de trein die er daarna vandoor gaat met alle gevolgens van dien, zo wel op de trein zelf als voor de achtervolgers met als kleine verrassing de aanwezigheid van Rebecca DeMornay.

Nu schijnt er veel commentaar te zijn op het acteerwerk van zowel Jon Voight als Eric Roberts, iets dat ik opzich mee vind vallen. Jon Voight heeft zeker zijn goede momenten zoals de preek tegen Buck hoe te gedragen als ex gedetineerde in de buitenwereld, daarnaast is karakter buck een irritatie maar dat ligt toch vooral in het personage zelf en niet zozeer aan het acteerwerk. Prima is toch op zijn minst het beeld van de voortjagende trein, prachtig is de besneeuwde omgeving, idioot zijn dan weer de pogingen om iemand vanuit een helikopter op de trein te zetten net als de licht over geacteerde finale tussen Manny, Buck en Sarah als hysterisch stoorzender. Tenslotte mag ik de typische jaren '80 soundtrack niet vergeten die zijn sterke momenten heeft.

En zo blijkt Runaway Train een redelijk jaren '80 avontuur te zijn met voors en tegens en is het vooral de gedachte die luid aardig voor een keer. Heb ik de film al eens gezien uiteindelijk? Ja, volgens mij toch wel, maar dat is lang geleden en daar was niet heel veel van blijven hangen

Rundskop, een Belgische film en aangezien ik niet veel van de zuiderburen zie best wel weer eens wat anders. En dat daar best pareltjes wegkomen blijkt ook wel weer met deze film.

Verrassend is Rundskop van meet af aan, want waar ik toch meer een crimi onderwereld film verwachte gaat de film toch wel heel veel over Jackie en zijn geschiedenis. Dat Jackie niet bepaald een plezierig gezelschap is zien we in de beginfase met een bedreiging en het nodig opgepompte steroïden gedrag in de badkamer. Het zogenaamde plotje met de veearts en andere criminele zaken lijken dan eigenlijk maar bijzaak vooral als de film de kern van Jackie benadert met een terugblik en bijzonder walgelijk jeugdtrauma aan de wieg ligt van heel veel zaken. Daarna is het wat mij betreft interessanter in hoeverre Jackie gaat ontsporen met al die middelen in zijn bloed dan wat het Belgische parket nu eenmaal op het spoor is met die twee onnozele garage gasten als lijdraad.

Boeiend zijn de ontmoetingen met de geesten uit het verleden, in dit geval met Lucia, en is de vraag of Jackie Bruno gaat vinden interessanter dan de zaak die zijdelings speelt. De hele opbouw van injecties, het schijnboksen, geweldsexplosies en steeds verhitter gedrag lijkt maar richting één ding te gaan en dat is een afrekening met Bruno. Ademloos zit ik die confrontatie dan ook te kijken die passend afloopt net als het onvermogen om wat dan ook te doen in de slot confrontatie met Lucia, wat een beest van een vent en wat een zielig karakter. Vernield voor het leven. Niets anders dan hulde voor de acteurprestaties van Schoenaerts en ook David Murgia als de jonge David. Dandoy als Lucia is natuurlijk een plaatje, maar dat accent van Lammers was dat niet wat te overdreven?

Het hele verhaal wordt uitermate duister en beklemmend neergezet en is als geheel zelfs naargeestig te noemen met natuurlijk het verhaal van Jackie als droevig mysterie. Het mag duidelijk zijn dat dit mij goed smaakte en dat dit al met al een knappe film is.

Don't forget to send me a copy.

Schwarzenegger film uit de typische jaren '80 die amper serieus te nemen valt, net als Commando, maar desondanks wel een bepaalde gunfactor heeft. Zo fout dat het eigenlijk weer cult wordt, en een soort van guilty pleassure.

Ultradun verhaaltje over mensen in een dystopische samenleving, wie niet in de maat loopt wordt neergeslagen of opgesloten zoals Ben. In dit geval wordt hij ook nog uitverkoren om mee te doen aan een curieus tv-programma. Niet alleen zien we het fenomeen volksverlakkerij, toch is het beeld van het 'sensationele' programma zelf maatschappij kritisch. De gemiddelde mens is een ramptoerist, en hoewel moord en doodslag zoals in deze show next level is, laat de gemiddelde zich net zo gemakkelijk vol gieten met non nieuws, een ander zijn ellende, en de gemiddelde roddel, achterklap, verraadt en naar gedrag in de gemiddelde reality tv.

Humoristisch is het zogenaamde beeld van 2017, wat een oude meuk hadden we drie jaar terug dan, de typerende oneliners van Austria Arnie, de rest van de schare steroïden en rood vlees eters waaronder bekenden van Arnie zelf zoals Jesse Ventura en Sven Ole Thorsen, jaren zijn trainingsmaatje meen ik, en een onherkenbare Mic Fleetwood. Dan de zogenaamde Gladiatoren waarvan Dynamo toch wel de domste is met zijn belachelijke outfit, voertuig en gezing. Niet te vergeten Amber die inderdaad een lekker kontje heeft maar verder vreselijk irritant.

The Running Man, naar een boek van Stephen King ontdekt ik net, is verre van top en meer dan behoorlijk fout en cult te noemen, naar ook zeker wel genietbaar omdat het allemaal niet te lang duurt. Eindresultaat is dan ook gewoon vermakelijk voor een keer.

Waarom deze film zo hoog scoort is me dan ook meteen een raadsel, vermakelijk is het wel maar erg bijzonder niet.

Wat vooral blijft hangen dat het een Guy Ritchie achtige benadering heeft met snelle montage, veel personages en de voor hem kenmerkende belangenverstrengeling en plotwissels. Hoewel het sfeertje best wel rauw en duister is werkt zowel de overacting van Walker als de bijna ongeloofwaardige ontwikkelingen, me eerder op de lachspieren dan dat ik denk wow! En waarom nu eigenlijk...? Omdat iemand een pistool gezien had die op een ander pistool leek...tsja...de bijzonder simpele vraag waar die blaffer gebleven is komt niet en het lijkt allemaal meer op een hetze tegen Joey dan een steekhoudend verhaal.

Verder weinig aan toe toe te voegen behalve dat Vera Farmiga erg prettig is naar te kijken. Chazz Palminterie met zijn foute bakkes is wel leuk. Verder redelijk vermakelijk voor een keer, eerder humor dan echt zwaar, de nodige actie en dat is het wel. Verder ook niet de neiging weer te gaan kijken mocht er voor zijn. Op naar de volgende film...

Na bijna drie uren solderen wegens storing in mijn Sony versterker dacht ik; wat zal ik eens even draaien met goede geluidseffecten? Dat werd dus Rush, en wat is het toch een geweldige en verbluffende film.

De film valt meteen op vanwege de heerlijke authentieke sfeer en wagens, de nostalgische uitstraling van alle die merken, reclames, banen en bijvoorbeeld die bijzondere auto van Tyrrell om maar eens wat te noemen. Verder is de film visueel adembenemend in beeld gebracht, niet alleen is de montage in die zin subliem, maar bepaalde shots zijn breathtaking en een lust voor het oog. Een van de meest noemenswaardige shots vind ik toch wel die van het startveld in Japan. Prachtig met contrast en diepe en soms felle kleuren gewerkt, waardoor het nog wat meer spreekt en nostalgie ademt. Fijn gewerkt met wat leuke muziek zoals Mud, Thin Lizzy en David Bowie, en weer een uitermate mooie soundtrack van de hand van Hans Zimmer met een hele mooie terugkerende melodie.

De opzet is verder prima gekozen, Hunt en Lauda vertellen om de beurt een stukje van uit hun oogpunt tot je bij de 'realiteit' bent. Weliswaar zal het voor beide mannen verre van een karakterstudie zijn, toch wordt er een bijzonder leuk verhaal gebouwd rond de rivaliteit, het verschil in aanpak, karakter en toch ook gewoon respect en het besef dat ze elkaar nodig hebben. Overigens waar de anti-held Lauda toch de sympathie verdient, wordt de keerzijde ook getoond bij de laatste woorden van Hunt tot Lauda. Met dat 'berekenende' haal je tot op zekere hoogte de magie en de spanning uit de sport. Beide mannen zijn tot elkaar, in die zin, prima in balans met hun voors en tegens en dat lijkt met het verhaal ook het geval.

Verder strelen twee bloed mooie vrouwen het beeld met Wilde en Maria Lara, zijn er verschillende humoristische momenten, de twee hysterische Italianen en het 'shitbox' moment is geniaal, aangenaam jaren '70 sfeertje, er is mooi gewerkt met oud materiaal en het ongeluk en de verwondingen worden bijzonder indringend gebracht. Verder zijn zowel Hemsworth en Bruhl nog zeker de moeite waard om te noemen. Al met al wellicht de beste racefilm die er is, documentaires buiten beschouwing gelaten, en in die zin staat Rush garant voor twee uurtjes spektakel, spanning, nostalgie en vermaak. Heerlijke film, zonder enige twijfel!

Klassiekerzondag bracht deze keer Ryan's Daughter, een film die ik vorig jaar op de kop tikte bij een kringloopwinkel die wel vaker klassiekers en andere zeldzaamheden liggen heeft. De titel kende ik niet maar het risico om hem te laten liggen durfde ik niet. Gisteravond de film uiteindelijk maar eens opgestart, behoorlijk vroeg wat dat betreft vanwege zijn aanzienlijke speelduur, in een poging me te laten verrassen.

Groots, Iers en wat een prachtige omgeving. Het mag wel gezegd worden dat deze uitgave op dvd van goede kwaliteit is en een pluspunt voor natuur en omgeving. Blijkt dat praktisch alles op locatie in Ierland geschoten is. Tevens fraai is het dorpje waar zich alles afspeelt. Hoewel de Eerste Wereldoorlog ver weg lijkt zijn daar wel al de stekeligheden tussen de Ierse bevolking en de Engelse bezetting en controle. Iets dat gedurende de film en een aantal gebeurtenissen er niet beter op wordt. Fraai is toch zeker het verhaal met alle spanningen en acties die er op volgen.

Jammer is toch de aanzienlijke lengte voor een verhaal dat best een uur korter had kunnen zijn. De film met zijn drie uur en een kwartier is dan ook welhaast tempo loos te noemen en dat is best jammer. Er wordt voor sommige dingen echt veel te veel tijd genomen en dat terwijl er soms amper iets gebeurt. Dan is er de werkelijk opmerkelijke keuze qua muziek die verdacht veel op marsmuziek lijkt en totaal niet past bij de spanning en soms nare gebeurtenissen.

Ryan's Daughter verdient een krappevoldoende wat mij betreft voor de moeite en vooral de landschappen zijn welhaast een reden om te kijken maar verder was dit niet aan mij besteed.