Opinions

Old man my ass!

Ja, goh...Red. Zien deed ik de film als eens vlak na uitkomst. Het ontvangst destijds staat me niet zo best meer voor de geest. Maar ergens meen ik me te kunnen herinneren dat het me wat tegenviel. De jaren erna pikte ik de film wel eens mee op tv waar het idee toch ontstond dat dit best vermakelijk was. Afijn, tijd voor een kijkbeurt met comment. En overduidelijk heeft de film een groot aantal pluspunten. Een hele sterke cast natuurlijk, een fijne overdaad aan actie en wapengekletter, en zowel vlotte als buitenissige karakters. Willis is zoals gebruikelijk stoicijns, maar is in de mix met Mary Louise Parker ook te flets en niet interessant. Gelukkig zorgt Malkovich in de vorm van karakter Marvin voor dialoog, humor en dynamiek. Lekker is de stevige knokpartij tussen Willis en Urban begeleid door Aerosmith, en heeft het geheel uiteraard een bepaalde charme.

Toch is niet allemaal zonneschijn dat blinkt, want iets staat mij tegen dat eerste half uur tot drie kwartier van de film, en ik vind het moeilijk te definiëren wat dat nu precies is. De vlotheid waar de film op draait heeft een soort van averechtse werking die een soort van afstandelijkheid en gebrek aan binding brengt met de karakters. Het vliegt voorbij, het verhaal is ook wel begrijpelijk, maar het zegt me eigenlijk allemaal niets. Gelukkig zit er na de entree van Marvin en de inval op het hoofdkantoor een aanzienlijke verbetering in het geheel die verder gestabiliseerd wordt door hulp van de ruime en bekende cast. Toch blijft bij mij het gevoel overheersen dat men de hand overspeelt met die zogenaamde vlotte stijl die eerder hoofdzaak lijkt en bedoelt om heel veel indruk te maken dan dat dit ondergeschikt is en onderdeel van een geslaagde combinatie. Ik kan dan ook niet anders zeggen dan dat Red best vermakelijk is voor een keer maar mij verder niet echt bij blijft.

Volgende deel uit de toch wel wat tegenvallende RED reeks en deze had ik ook al gezien concludeerde ik na enkele minuten. Van deel 1 viel de stijl me een beetje tegen die te vlot was, kan dat? Ja wat mij betreft wel, waardoor ik er niet zoveel mee had, net als de rol van Willis en de wel erg vlakke dynamiek die pas tot leven komt met de entree van Malkovich. Deel 2 leek dan ook met dit allemaal in het achterhoofd een kwestie van afwerken.

Maar opvallend is toch meteen al de wisselwerking tussen het stel zelf die beter is, net als het karakter Frank die iets minder stoïcijns en zwijgend is. Meteen heeft deel 2 wat er tot het verschijnen van Marvin in deel 1 aan ontbrak. Beter! Ook anders dan in deel 1 is het verhaal dat een behoorlijk groot belang heeft met het bezweren van een nucleaire dreiging, iets dat op verschillende landen en continenten wordt uitgevochten. Sterk is andermaal de ruime cast met alle bekenden, eigenlijk teveel om op te noemen, opvallend nog wel is dat de secretaresse genaamd Kelly, die in het begin door Horton wordt neergeschoten, de huidige vrouw van Willis is.

Tevens is er weer een overdaad aan actie waar de oudjes zich uiteraard kranig verweren, is er net zo goed heel veel humor en is de jaloezie van Sarah richting Katja wel grappig met het nodige aan spektakel en kolder tot gevolg. Bijzonder is dan weer de hoeveelheid rond vliegende kogels en dat er nooit iemand van het team geraakt wordt, of dat Bailey in een vliegtuig loopt rond te schieten, maar ach het is niet de bedoeling dit serieus te nemen dus doen we dat dan ook maar niet. En in dat licht is Red 2 een meer dan in te nemen film met een mix waar alles wel in zit van humor tot en met spektakel en actie. Ondanks dat ik dit deel beter vind krijgt deel 2 niet een beter cijfer dan de eerste en dat is vooral omdat het me allemaal niet zoveel doet. Kon ik er een 3.3 geven dan kreeg de film dat, maar een 3,5 is net teveel.

Zaterdagavond jaren '80 avond te beginnen met deze Red Dawn die ik mijn jeugd/tienertijd al eens zag en daarmee een titel die altijd bleef hangen. Waarom precies wist ik eigenlijk niet meer, was dit best goed of juist heel erg matig? De film tegenkomen bij de kringloop bleek nog wel een uitdaging maar dat lukte dan eindelijk toch afgelopen vakantie waarop een kijkbeurt een kwestie van tijd was.

Licht huiverig was ik wel geworden voor de film gezien het lage cijfer en de kritische comments, vaag had ik toch wel het gevoel dat dit een redelijk cult product zou kunnen zijn, en dat bleek het ook en ik kan wel vast verklappen dat ik de film ondergewaardeerd vind. En opzich is de hele opzet niet verkeerd en kan gekwalificeerd worden als America's worst nightmare waarop de film zich ontwikkelt in de gemiddelde natte droom van een verzetsstrijder met good American boys and girls die de wapens oppakken en zich niet neerleggen bij defeat zoals de Amerikaanse geest betaamt. Rap gaat het allemaal wel van parachutisten uit de lucht tot bloedbad en vlucht, het tempo lijkt vooral die eerste fase key.

En tja, de hele slechte comments en cijfers snap ik niet zo zeer. Is dit dan zo slecht? Uiteraard moet veel door een jaren 80 bril gezien worden maar het beeld van een stel tieners die overleven in de wildernis en met rebellenacties de bezetter het leven zuur maken vind ik toch best oké. De eerste stappen als verzetstrijders zijn een beetje wankel en komen verre van professioneel over maar dat is niet meer dan geloofwaardig. Het vervolg is een prima beeld van een verzetsgroep met geslaagde acties zoals de aanslag op de tank en het konvooi en daar tegenover de represailles van de bezetter met executies. Goed, op een gegeven moment lopen de Russische bezetters wel heel makkelijk in de hinderlagen van de Wolverines, dat is wel iets waar je eventueel een vraagteken bij kan stellen, net als de vraag waarom men de groep niet met helikopters opspoort en uitroeit. Toch vind ik het veranderend beeld van bange tiener naar een ervaren militair/rebel best oké met de gebruikelijk angst, verraad, woede en gevaar om gevonden te worden. Aardig ook nog een F-111 Aardvark, een toestel die je toch weinig ziet in films.

En zo vermaakt Red Dawn mij meer dan met een prima soundtrack en goede cast en verveelt mij geen moment. Degelijke film wat mij betreft, niets meer, niets minder.

Meer dan goed geslaagde verfilming van Thomas Harris zijn Rode Draak, al is het alleen maar omdat ik niet bar onder de indruk ben van het boek zelf. Boek wordt overigens wel tot in detail gevolgd.

Aan Silence of the lambs kan de film uiteraard niet tikken, die staat in het genre psychologische thriller op eenzame hoogte. Toch doet Red Dragon een aardige poging onder leiding van Ratner die een opvallende keuze genoemd kan worden en een prima thriller neerzet. Mede natuurlijk door een prima cast bestaande uit Norton, Hopkins, Hoffman en Fienes die stuk voor stuk hun rol meer dan prima brengen. Hopkins is weer buitengewoon eng, Norton prima als de met een trauma worstelende agent, Hoffman als de sleazy tabloidjournalist en Fienes bij tijd en wijlen als psychopaat. Alleen ben ik van mening dat het personage Dolarhyde beter gekund had. Het begin is heerlijk, die belerende voice over van naar ik meen zijn oma, de dreiging, angst en kleinering die daar in zit. En daar ligt hij dan te gewichtheffen met een kous over zijn hoofd om vervolgens oma haar oude gebit in te doen. Het geeft een onheilspellend beeld van zijn achtergrond en wat er voor demonen aan de touwtjes trekken. Helaas zwakt het daarna alleen maar af naar een gespleten persoonlijkheid met een 'zachtere' kant, de kant die hij op het werk laat zien en die vrij normaal met Reba om gaat. De 'duistere' kant laat zich daarna sporadisch zien en gaat een beetje de fetish achtige kant op hoe hij naar die films kijkt, naakt voor Lounds verschijnt en een plakboek bij houdt. Hij praat eens wat in zichzelf alsof er een tweestrijd zou zijn maar heel erg diep en angstaanjagend vind ik dit allemaal niet meer. Hier had veel meer gewerkt kunnen worden met dwangmatige handelingen, voice overs, stemmen uit het verleden of in het hoofd en andere psychologische trucjes. Dolarhyde lijkt bijna nog vrij normaal voor iemand die zulke moorden pleegt. Hoe hij Lounds uiteindelijk te grazen neemt is wel heerlijk. De shootout op het einde is ook erg spannend te noemen.

Zoals gezegd een meer dan acceptabele thriller, spannende film, prima acteerprestaties, toch het feit dat ik vind dat er meer met Dolarhyde gedaan had kunnen worden zorgt toch voor een half puntje minder.

Wait a minute. You're not stalking me are you?

Voor de aardigheid maar eens geprobeerd en wat zou er mis kunnen gaan met namen als McAdams, Murphy en vooral Wes Craven? Heel veel verwachtte ik er niet van, en al met blijkt dat het best aardig voor een keer is.

Zoals bekend mag zijn, jongedame Lisa on het vliegtuig met in eerste instantie uiterst charmante vent die plotseling neighbour from hell blijkt te zijn. En wat is Murphy toch best goed in die beginfase als de innemende gladjakker. Als hij al niet lastig gevallen zou worden om zijn rol als Tommy Shelby dan zou dit een goede tweede zijn, met dat androgyne hoofd van hem. Duidelijk is een grootst plan, net zo indrukwekkend de beveiliging en controle van de VIP. Wat was zijn titel of werk? Waarschijnlijk even gemist. McAdams is uiteraard erg leuk voor het oog en het geheel ademt een prettige vlotheid uit.

Wel één hele grote punt van kritiek betreft het plot. Want wat een onzin om een dergelijk moeilijk plan te beramen met iemand met bevoegdheid die je moet gijzelen zodat de VIP naar een bepaalde kamer overgeplaatst kan worden zodat men die van buitenaf kan beschieten met een joekel van een raketwerper. Stel dat Lisa op het laatste moment annuleert? Of er is een internet/telefoon storing? Of de betreffende kamer is opeens geboekt? Als je al een raketwerper tot je beschikking hebt, waarmee je een gebouw om kan leggen, waarom laat je de stoet niet in een hinderlaag lopen of pak je de betreffende wagen bij aankomst als het doelwit uitstapt? Waarom zo onwijs moeilijk vraag ik me dan af.

Goed, de film heeft natuurlijk niet tot doel realistisch te zijn maar suspense te creëren en daar slaagt de film in en daarom is Red Eye best een aardige zit te noemen voor een keer mede door een bij tijd en wijlen prima Murphy.

Tussen al het NFL geweld van zaterdag en zondag door even een filmpje, en daarbij viel de keuze op deze Red Skies of Montana uit 1952. Een film die ik tot mijn grote verrassing bij de kringloop tegenkwam en vooral vanwege de leeftijd, de fraaie filmposter en het feit dat dit toch vrij zeldzaam is om tegen te komen meenam.

De film begint met een alleraardigst tijdsbeeld rond het werk en de waarschuwingssystemen die niet veel meer zijn dan uitkijktorens die continue bezet zijn om rook en eventueel vuur te signaleren. Het speelt zich af in de maar al te bekende omgeving van Missoula niet ver van Flathead reservaat en de Bitterroot wildernis waar James Lee Burke in de Billy Bob Holland reeks altijd over schrijft. Interessant is de rust en de getoonde methodes voordat de mannen en hun uitrusting gedropt worden, iets dat uiteindelijk op een drama met veel vraagtekens uitdraait. Het is het punt waar de film vooral weinig focus heeft op het werk maar eerder op drama, verlies, schuldvraag en wat er nu eigenlijk gebeurt is.

Desalniettemin krijgen we een goed beeld mee van de opleiding, waar men op traint, de uitrusting, wat er gebeurt en hoe, en borrelt het natuurlijk tussen Mason en Miller Jr. behoorlijk rond de afwikkeling van de voirge fik. En even lijkt Red Skies of Montana zich toch vooral te richten op drama, onderlinge verhoudingen, met een toefje romantiek, maar gelukkig schiet de film dan toch nog richting de eindfase los en bewerkstellig zijn titel met een behoorlijke brand die men probeert de baas te worden. En dit is toch wel een erg interessante fase, qua spanning, werkwijzes, zware omstandigheden, twijfelachtig leiderschap, onderlinge spanningen, en moeilijke en gewaagde keuzes omtrent het werk in de hoop dat iedereen het overleeft. De gedachten aan de Granitmountain Hotshots uit Only The Brave is in die fase niet ver weg. En het moet gezegd dat het regelmatig erg mooi gefilmd en gemaakt is, de mannen omgeven door duister en rook vechtend voor hun leven, zo is de scène waar men in het duister een brandgang aan het maken is van grote schoonheid

Eindoordeel is dat Red Skies of Montana dan ook een prima film is en dat er qua 'MO' weinig veranderd is als je Only the Brave kijkt, want het is nog steeds brandgangen creëren, materialen gecontroleerd af branden en keihard werken met een schep of een houweel. Waar de film op een gegeven moment een klein beetje lijkt er verzanden in te veel drama krijg je gelukkig in het tweede deel toch nog veel van het echte werk te zien. Ik kan dan ook niet anders zeggen dat dit een knappe film is voor 1952.

Zondag film dagje, zo na het sporten afgetrapt met een beetje SF/Fantasy, en dat betrof dus deze Red Sonja die ik heel lang geleden wel eens gezien had maar niet echt onder de indruk was van deze spin off Conan look-al-like. Maar goed, wat de film tegenkomen bij de kringloop niet met je kan doen.

En wie Conan the Barbarian en Destroyer gezien heeft zal bekend zijn met dergelijk werk als dit. Alleen is het nu een vrouw als leading lady met Arnie als sidekick. Uiteraard is er weer een rekening te vereffenen met een wraakzuchtige koning of koningin door het hoofdkarakter wat een helse tocht met veel gevaren en de nodige gevechten tot gevolg heeft. Het is in die zin het bekende draaiboek en daar verrast Red Sonja dan ook niet echt in. Maar er wordt best wel oké gewerkt met decors, locatie en sfeerschepping die zoals gebruikelijk voor een dergelijke film lekker duister is. Dat is toch één goed punt aan de film.

Maar verder is Red Sonja niet heel erg de moeite waard en lees ik erg veel kritiek op Nielsen en dat Sigourney Weaver geopperd is voor de rol en dat het wellicht dan nog iets geweest was. Nu is het duidelijk dat acteren niet de sterkste kant is van Nielsen maar dat fysiek de rol haar wel ontzettend past, dat ze dan niet kan acteren à la. Het is nogal beter dan naar de onaantrekkelijke Weaver kijken als je het mij vraagt, bovendien acteert niemand goed in de film, Arnie is op de automatische piloot, het prinsje is een verschrikking, zijn hulp Falkon net zo'n irritatie, maar het ligt alleen maar aan Nielsen kennelijk. Zij is überhaupt nog een reden om te kijken, maar goed, dat is mijn mening. Buiten deze discussie is Red Sonja verre van bijzonder en krijgt de film dan ook geen voldoende van mij.

Magnetron maaltijd niet in te nemen met al teveel serieusheid. Ondanks alle vooroordelen en middelmatige reacties dit tussendoortje toch maar eens geprobeerd.

Oudbollig beeld van zogenaamde 'sexspionage' wordt gebracht. Iets dat totaal niet lijkt te passen in deze tijd maar eerder in het James Bond tijdperk past. Sowieso bijzonder dat Dominika zomaar gerekruteerd wordt op basis waarvan? Ja, dat Moedertje Rusland kennelijk iedereen kan gebruiken...nou ja het zal. Overigens sterk hoe ze met een stok loopt maar vervolgens wel op dat been staat en draait tijdens die afstraffing in de douche, net als dat ze thuis komt en haar moeder vind. Ze rent door de gang en hurkt bijzonder vlot neer.

Na een vrij bijzondere opleiding, waarin men wel erg ver gaat, wordt ze op een wel erg belangrijke klus gezet. Alsof ze geen andere betrouwbare agenten hebben met ervaring. De film mond daarna uit in een redelijk maar niet minder voorspelbaar verhaal van dubbelspionage, verraad en het zoeken naar een mol met een niet minder voorspelbare ontknoping waar ze een en ander recht zet.

Wat daarnaast verder vooral opvalt zijn van die kleine dingetjes, zoals haar been die in het midden breekt en niet bij de veel kwetsbaardere knie doorknikt met schade aan knie banden kapsel en meniscus, niet te vergeten het herstel, dan is er de ongeloofwaardige Hitman die zijn motorhelm ophoudt, iets dat ik ronduit belachelijk vind. Verder zijn de acteurs redelijk te noemen, Lawrence vooral prettig voor het oog maar voegt Irons als enige echt iets toe.

Red Sparrow oogt als heel wat en lijkt graag indruk te willen maken, maar een matige verhaal en cliché matige gebeurtenissen staan een echt goede score in de weg. Dan is er nog het wel erg aanwezige beeld van de heldhaftige westerse inlichtingendiensten tegenover de Russische Dienst waar je collega's en baas grotere gevaren zijn dan de vijand. Een wel erg Pro-Westen tegen Anti-Rusland wordt je opgedrongen. De film is wat mij betreft dan ook minder dan middelmaat en één keer kijken meer dan voldoende. Nee, ik vind dit niet zo best...

Simple just shit itself

Tussendoortje die op voorhand door de trailer nog wel wat leek en daarom de kans gegeven maar op enkele spaarzame momenten na storte het geheel toch redelijk snel in.

De drie domme jong volwassenen lijken een matig en niet te vermijden intro om uiteindelijk in de kerk van Cooper terecht komt waar de verschijning van Michael Parks toch wel een leuke verrassing is. Toch is dan al vrij duidelijk dat mede door de aanwezigheid van Stephen Root, en diens onnozele moment in de aangereden auto, dat dit niet serieus gaat worden en al vrij snel stort het geheel rondom Parks, de eerste preek van Cooper, ook langzaam in. Wat een oninteressant gezemel.

Heel even veert het geheel dan toch op wanneer de ATF de boel omsingeld en deze zogenaamde horror/thriller langzaam de actie kant op drijft. Kerry Bische is een leuke en welkome verrassing en dat geld niettemin voor namen als Pollak, Leo en John Goodman. Zijn ze verdwaald of lukt de film gewoon is dan de vraag. Want na alle bijzondere discussie binnen de ATF, diens merkwaardige besluitvorming en de vele actie die we opeens hadden neemt de film daarna pors weer een bijzondere wending om uitermate zaai in een verhoorkamer te eindigen waar uiteindelijk uitgelegd moet worden wat er nu eigenlijk gebeurt is. Juist!

Het mag duidelijk zijn, sla deze film maar over want dit was niet veel en dat ondanks overtuigende actie en de prima cast. Interessant is het nooit of te nimmer.

Op de maandagmiddag met behulp van Disney+ deze Red Tails nog even gekeken in de veronderstelling dat dit niet heel bijzonder ging worden als ik de comments en het cijfer gemiddelde zo zag. En Red Tails schiet van het begin af aan toch op heel veel vlakken behoorlijk tekort om een topfilm te zijn.

De opening is lang niet slecht met de bombergroup die aangevallen worden door de Luftwaffe hoewel de CGI vlammen van de aangeschoten toestellen niet mooi zijn. Aimabel is het beeld dat men daarna neerzet van de Tuskegee Airmen die in eerste instantie het aankijken niet waard zijn maar vervolgens via verschillende missies wel degelijk hun waarde bewijzen, en het moet gezegd dat de toestellen er mooi uit zien net als de verschillende dogfights. Daarnaast is de cast meer dan behoorlijk met ondermeer Terence Howard en Gooding Jr. En mag de spanning richting de eerste confrontatie met Duitse jagers genoemd worden als goed net als uitgespeelde manoeuvres en tactieken om een achtervolger te pakken.

Maar dat zijn de goede punten en de zwakke punten zijn legio beginende met de clichématige karakters en gebeurtenissen zoals de romance van Lighting. Daniela Ruah is een pleister op de wonde maar toevoegen doet het weinig, net als de avonturen van Gannon op de grond en in het gevangenenkamp. Dan het bij tijd en wijlen clichématige gebral en stoere praat van de mannen dat niet te harden is, en is er nog Axis Mary....dat hoort toch Axis Sally te zijn? Voor het gemak, maar minder erg, wordt overgeslagen dat voordat men Mustangs krijgt eerst nog met de P-39 Aircobra en de P-47 Thunderbolt vloog. Ook opmerkelijk is de hoeveelheid brandstof die maar blijft door lekken in de cockpit van Deke en is bijna net zo bijzonder als dat de captain zijn vliegtuig weet neer te zetten, eruit te klimmen, en nog eerder bij het wrak is van Deke dan de hulpdiensten die klaar stonden volgens de radio. Dan nog zoiets debiels als Lightning die een marineschip aan valt, en dit lijkt mij verre van een jager maar eerder een kruiser met meer dan goede luchtafweer. Zelfmoord voor iedere piloot, bovendien is een P-51 totaal niet uitgerust om zoiets aan te vallen en zijn de treffers en explosies ook nog eens zwaar overtrokken. Om trouwens nog maar te zwijgen van het zwaaihandje naar de Italiaanse schone in het begin, alsof je dat ziet, met zo'n snelheid, op zo'n afstand, door zo'n klein k** raampje. Ach, waar hebben het nog langer over...

Red Tails leidt overduidelijk aan het Pearl Harbor syndroom, waar ik niet veel meer mee bedoel dan dat een interessante geschiedkundige gebeurtenis volledig uit het loodgetrokken wordt door een hoop bullshit en verzinsels. En dit verhaal had toch zeker beter verdiend, en het had zeker ook beter gekund, maar helaas is dat er niet van gekomen. Eindoordeel; visueel en qua luchtgevechten erg aardig, maar de op smuk en aankleding eromheen is ronduit slecht. Wel nog het benoemen waard de mooie filmposter.

De beoordelingen zijn niet bepaald vleiend, de cijfers al evenmin, maar onder het motto dat je er pas iets van kan vinden als het het gezien hebt toch maar geprobeerd en met heel veel moeite door heen gekomen. En zoals De Filmkrant beknopt zegt, een lijvige speelduur, bombastische soundtrack en verschillende gevechten met slowmo zijn geen garanties voor een goed en kwalitatief epos.

De term historische correctheid mogen we eigenlijk niet noemen in verband met deze film. Het eerste artikel dat iets van het getoonde bevestigd moet ik nog tegenkomen, dat gezegd te hebben blijkt eigenlijk dat er heel weinig over Radboud bekend is en het meeste eigenlijk jaren later vastgelegd is of als 'sage' ontstaan. Hoe groot zijn grondgebied was is onduidelijk, net als zijn zogenaamde moed. Zo is niet eens duidelijk of Aldgisl zijn werkelijke vader was zoals aangenomen in de film. Maar goed laten we de film, die dan toch al snel naar een 'historische' fantasiefilm neigt, daar niet te hard op beoordelen. En op zich lijkt het qua stijl en opzet wel snor te zitten, sterker, het geheel komt die eerste fase over als groots, filmisch en een behoorlijke poging om er iets van te maken. Helaas blijft het bij die zogenaamde poging.

Over de visuele stijl kan gediscussieerd worden die er vooral grauw en vol ontbering uit ziet. Iets dat ik op zich nog niet gek vind. Net als het door sommigen verfoeide contrast in bepaalde shots, iets wat ik juist wel mooi vind en vaak als amateur hobby fotograaf zelf mooi vind om vast te leggen. Daarentegen sommige visuele momenten die overbelicht lijken, of de vikingschepen in brand, zijn daarentegen foeilelijk. De muziek is in het begin nog wel aardig, de cast is aanzienlijk met veel bekende gezichten, maar dan stokt het al snel met positieve dingen. Het benoemen van Wijnaldum een km of 7 hier vandaan is nog best grappig.

Hoe communiceerden de mensen destijds met elkaar. Ik ben geen historicus en evenmin een talen expert, maar vanaf het begin af aan voelt de wijze van dialoog en praten veel te modern aan. Alsof je naar de GTST cast zit te kijken die een middagje zijn Larpen en ondertussen hun tekst voor de volgende aflevering even oefenen. Het voelt zo verschrikkelijk buiten de tijd en misplaatst aan, om nog maar te zwijgen van het protesteren tegen eeuwen oude gebruiken en rituelen en een net zo modern ogende gelijkheid tussen mannen en vrouwen. Best mogelijk dat wij Friezen ver waren op dat vlak en zoals sommigen zeggen behoorlijk bij de tijd waren. Toch heb ik nergens de indruk dat ik zit te kijken naar iets dat 1400 jaar geleden heeft gespeeld.

En helaas is de daar de kous nog niet mee af wat kritiek betreft. De zogenaamde epische veldslagen vallen ook behoorlijk tegen en komen niet aan het niveau toe van een Gladiator of Braveheart. Sterker, dit lijkt een redelijk middagje Larpen en echt overtuigend wordt er ook niet altijd gevochten. Dan is het hele gebeuren met de talen een beetje een zwakte bod. Iedereen praat Nederlands, en Engels als het buitenlanders zijn. Bijzonder trouwens hoe Redbad na het zwijgen bij de Scandinaviërs plotseling maar al te goed Engels kan, en hoe simpel Freya Nederlands leert. Dan is er het werkelijk kolderieke beeld dat door Jack Wouterse wordt neergezet van heilige Willibrord, van Engelse afkomst naar het schijnt dus waarom wordt daar dan niet een Engelse pratende acteur voor gebruikt? Desalniettemin raakt Willibrord's manier van werken kant nog wal naar het schijnt aangezien de man scherp van tong en geest was en heel.wat zieltjes binnen hengelde en dat deed hij vast niet met een steen of waterboarden. Tegen die tijd vind ik de film Redbad zo weinig overtuigend en interessant dat ik de kleinere dingen al niet eens meer noteer zoals het idee te bungeejumpen aan een gewoon stuk touw. Nieuwe manier van manueel therapie of een slinks plan om arbeidsongeschikt te raken...want dwarslaesie gegarandeerd lijkt me.

En zo blijkt Redbad al snel een 2,5 uur durende moordpartij te zijn om zelfs maar door te komen. Het blijft zogezegd bij een poging die strand op veel punten waarvan al veel genoemd zijn en dan ben ik het matige script en de platte karakters nog vergeten . Het mag duidelijk zijn dat dit allemaal niet zo best was, wat verwacht je ook anders als je het andere werk van Reine zit. Zelfs zijn beste Michiel de Ruyter kon mij niet bekoren.

Na wat bezoek en de herkijk van Ladri di biciclette nog even aan de griezel afgelopen nacht en daar koos ik niet perse de beste uit die ik liggen had maar eerder de kortste met deze kringloopvondst genaamd Reeker. En dat werd niet een heel groot succes.

Sowieso die opening al met het aanrijden van dat hert, maar dan vooral dat je door blijft gassen terwijl je niets door het voorraam ziet. Gebeurt zo vaak in films en het is zo waanzinnig slecht eigenlijk. Wat we daarna te zien krijgen is regelrecht uit het cheap ass-doorsnee-cliche-12-in-een-dozijn-nietszeggend-horror-draaiboek gegrepen. Namelijk een stel jonge niwits onderweg naar een feestje die in een vijandige omgeving in de problemen komen en natuurlijk alle gebruikelijke fouten maken en logicas te overtreden door er alleen op uit te gaan, mensen uit het oog te verliezen, slechte keuzes maken, vooral niet vluchten en heel veel dom geleuter en gedoe.

Het is allemaal pijnlijk slecht ook rond Michael Ironside vooral wanneer het daadwerkelijke en nogal kwalijk riekende kwaad in beeld komt, want dat is ook weer zozo. Waarom zou het stinken? Waarom heeft het iets wat lijkt op een hightech futuristisch speeltje? Afijn, als ik de ontknoping zo mag geloven is het allemaal gelul in de ruimte want ze hebben kennelijk een auto ongeluk gehad waar de meesten reeds het leven gelaten hebben. En weet je, het zal me, of er nu een twist of denderende ontknoping in zit of niet. Want het is simpelweg matig, de dialogen zijn slecht, het acteerwerk is min, het script is cliché op de ontknoping na dan wellicht, heeft het op zijn minst een paar redelijke jumpscares zoals met de truckdriver wat dan weer weinig uitleg krijgt in verband met de ontknoping of men moet kennelijk in een soort van limbo verkeren.

Mij maakt het verder allemaal niet uit want dit is niet aan mij besteed, snel op naar iets anders.

En ook de volgende stap brengt de Eerste Wereldoorlog, en nu ook weer de Engelse kant en niet zo zeer het front maar de achterhoede. Model voor deze film stond het boek Niemandsland van Pat Barker uit haar trilogie Weg Der Geesten, een trilogie die ik meermaals las maar me ook even zo vaak teleurstelde als geheel, gelukkig viel het eerste deel altijd het beste wat dan ook doorslaggevend was om deze film te proberen.

Hoofdpersoon Sassoon wordt als een heuse Catch-22 ter observatie opgenomen in een inrichting/herstellingsoord voor zijn stellingname tegen de besluitvorming omtrent de oorlog. Hoe ziek kan je dan zijn zou je zeggen en dat Sassoon weinig mankeert ter vergelijking met sommige andere patiënten is al vrij duidelijk en blijkt het geheel eerder een soort machtsspel rondom angst dat een dergelijk protest muiterij kan veroorzaken.

Zo idyllisch als het Schotse landgoed is waar de mannen worden opgevangen, zo gemankeerd zijn de patiënten, en dit gaat regelmatig met indringende en verontrustende momenten samen zoals Prior en zijn nachtmerries of de naakte man in het bos. Het is een druppel op een gloeiende plaat omtrent het groot aantal mensen dat zwaar getraumatiseerd was maar liegt er niet minder om wat de verschrikkingen van de Somme en de Eerste Wereldoorlog betrof. Net zo schokkend zijn sommige behandelmethoden waar dan ook weer enkele uitermate kolderieke momenten tegen over staan.

Samen met een behoorlijke cast in de vorm van Pryce, Miller, Scott, de redelijk onbekende Wilby en McKidd en McAvoy in kleine rolletjes, McAvoy niet eens bewust gezien, blijkt Behind The Lines toch een meer dan behoorlijke film die lekker weg keek op de crosstrainer en onder het eten.

Want ondanks de hiaten en vraagtekens in het verhaal, het overleven of het aanvallen daar middel van de aartsengelen vanuit een helicopter, dingen die vaak een beetje comic achtig aandoen vooral de aartsengelen, valt Reign Of Fire toch iedere keer weer op met een behoorlijke vette sfeer, sterke locaties, enkele superstrakke stunts, brute actie en een erg sterke Bale maar vooral McConaughey als uber bad ass. Zeg maar gerust dat Bale en McC deze film door hun aanwezigheid van een smoelwerk voorzien. Prima daarnaast de nog jonge Butler en de zalig ogende Scorupco. Het geheel heeft zondermeer een bepaalde intensiteit over zich, samen met een sterke soundtrack en een paar prachtige shots zoals het moment dat Bale in het donker bij zijn brandende burcht aankomt en er vonken door de lucht vliegen als hij door de poort loopt.

En zo blijkt Reign Of Fire toch iedere keer weer een prettige kijk te zijn, een aangename zit, en is het jammer dat de film toch best wel laag scoort, iets dat niet helemaal verdient is.

Film waar ik eigenlijk nog nooit van gehoord had, maar vanwege de goede kritieken hier een kans gaf. En wat een indruk heeft deze film gemaakt, ik heb me praktisch hees gelachen.

Zoals de synopsis meld zien we zes verschillende verhalen die alledaags lijken maar halverwege bol staan van absurde gebeurtenissen en rare wendingen. Vooral het eerste verhaal baart opzien met een onmogelijke toevalligheid die in een zwartgallige wraakoefening uitmond. De toon is gezet, een toon overigens die daarna niet meer verandert en blijft boeien. Na ieder verhaal voel ik toch weer de prikkel wat het volgende zal zijn en de kijkduur vliegt dan ook werkelijk om.

Centraal staat in alle gevallen de onredelijkheid van de mens die een situatie spuugzat is en daarna alle fatsoensnormen en relativering kwijt is. Het beste komt dit dierlijke en boosaardige in de mens naar boven in de ruzie tussen de twee chauffeurs. Minste vind het gebeuren in het wegrestaurant, het naarste is de dood door aanrijding qua afloop om met de pompeuze trouwerij de langste aanloop te hebben en qua afloop te breken met de voorgaande verhalen. In dit geval vind men elkaar juist na alle ruzie, verdriet, onmacht en woede.

Wild Tales is bijzonder orgineel, op het absurde humoristisch, heeft mooie camerawerk, goed acteerwerk, blijft boeien en heeft op mij erg veel indruk gemaakt. Één van de betere en interessantere dingen die ik dit jaar gezien heb. Werkelijk heerlijk!

Met de laatste de stuiptrekkingen van oorlogsweek bezig met deze voor mij totaal onbekende film of docu...? Want wat het nu eigenlijk is laat zich moeilijk raden met de zwart wit gekleurde artwork die Schindlers List achtig aan doet en waar verder niet heel veel opstaat. Gewoon maar proberen is het devies.

Opvallend sowieso is dat het geheel zich in kleur afspeelt, niet echt een kritiekpuntje maar met de hoes wek je een zwart wit indruk, daarnaast wordt er in het vervolg veel gewerkt met archiefbeelden waardoor er opeens een groot contrast ontstaat tussen de film en de echte beelden. Waarom trek je dat niet gelijk? Waarom laat je dat niet versmelten? En als ik dan toch met de kritiekpunten bezig ben zet ik daar nog even mee door rond deze film met tv-achtige uitstraling die qua opzet erg klein overkomt, geen noemenswaardige cast heeft en zwaar leunt op de gruwelen van de archiefbeelden. Daardoor lijkt de film toch vooral erg 'light' over te komen. Dan is er nog het bij tijd en wijlen vreselijk onrustige camerawerk wat echt niet oké is.

Toch is dit kritiek waar niet te zwaar aangetild moet worden binnen een verhaal die toch echt in grote lijnen zo gegaan is. Interessant is het geheel op zijn minst met de constante worsteling van de medische staf die met oplossingen probeert te komen binnen een uitzichtloze situatie die soms onwerkelijk aanvoelt met sabotage, luchtaanvallen en kannibalisme. Daarnaast zijn de Holocaust en de kampen altijd weer een verbijsterend beeld over wat de mens tot staat is een ander mens aan te doen en zijn de echte beelden van Harrods aandoenlijk te noemen.

Met de grotere films over de Holocaust kan deze bescheiden 'tv-film' niet echt meedoen. Toch is de boodschap en het beeld er niet minder om waardoor de film toch zeker op een voldoende afkoerst.

I'd be glad to be of any assistence, my Lord.

Drama dat ik vanwege de goede beoordelingen hier maar eens geprobeerd heb, dat gedeeltelijk inlost, maar ook een fase niet helemaal wist te overtuigen.

Het is van af het begin duidelijk, er is veel gebeurt in Huize Darlington, met Stevens als middelpunt. Dat deze man letterlijk leeft voor zijn werk en dat praktisch als een militaire operatie regelt is ook duidelijk. Met een nieuwe eigenaar die minder van de etiquette is opent zich een mogelijkheid tijdelijk weg te kunnen voor Stevens. De reden is mij niet helemaal duidelijk, een tocht 'down memory lane' houdt het echter wel in.

Het is Lord Darlington die tijdens de terugblikken de aandacht trekt met opmerkingen over Het Verdrag Van Genève die hout snijden. Daarmee één van de grootste redenen voor WO2 identificerend. Tijdens de feestjes maar ook vergaderingen met landsbestuurders en notabelen die bevestigd dat Darlington een rol in de internationale politiek speelt en wellicht oorlog wil voorkomen, is Stevens andermaal de spin in het web die de heren dient. Met Lee Daniels The Butler, met Withaker in de hoofdrol, dient zich een vergelijking aan, een vergelijking die TROTD overigens niet wint.

Het is het gedrag van Stevens dat daarna onder de loep genomen wordt en een beeld van iemand die volledig in zijn baan opgaat en buiten de etiquette die zijn functie verlangt, ook niet reageren kan. Een emotieloze robot zou je kunnen zeggen. Toch wordt dan voorbij gegaan aan het tijdsbeeld en de doctrine die voor Stevens al tientallen jaren heerst. Geen relaties, amper tijd voor jezelf, fouten worden niet getolereerd, stiff upper lip zelfs als vader overlijdt en altijd die onderdanige houding. Ik vind niets, ik hoor niets, ik weet niets, ik ben slechts om te dienen... de kijk in het leven van de butler maakt TROTD tot een interessante prent.

Maar richting anderhalf uur komt wat mij betreft de sleet op het verhaal en begint het te slepen. Stevens wordt met al zijn beperkingen en remmingen een herhaling van zetten en het verhaal toont verder weinig nieuws meer. De tocht naar Miss Kenton en de daarbij gepaarde emoties van Kenton kan ik ook niet zo goed peilen. Zijn dit gevoelens? Is het de zucht naar acceptatie en erkenning? Is het een soort adoratie voor de eigenschappen als werknemer? Een vorm van onuitgesproken respect? Ik kan daar niet echt de vinger opleggen.

TROTD kan met dit alles een film met twee gezichten genoemd worden. Namelijk één met een uitermate interessante thematiek en tijd, maar van de andere kant wordt me niet helemaal duidelijk waar de scenarist of filmmaker heen wil of wat we moeten vinden of voelen voor Stevens. De film lijkt daar zelf ook in te blijven hangen en er lijkt een punch of verandering te missen die de boel afmaakt. TROTD is dan een prent die af kan vinken, aardig een keer te zien, en de film behelst zeker een soort vakmanschap maar het is niet wat ik er van verwacht nog gehoopt had.

Herkijk en verder overtuigd geraakt door het goed plot, acteerwerk en climax. Halve ster erbij.

Filmpje die ik vooral eens mee pakte vanwege de goede beoordelingen en cijfers. Wat te verwachten wist ik niet helemaal, en het was ook wel even inkomen wat deze film betrof die richting het einde momentum krijgt en uiteindelijk een enorme indruk achterlaat. Robert Pattinson is een andere goede reden om deze film te proberen, en is daarmee toch wel een acteur die grote stappen maakte sinds Twilight.

Zoals gezegd is het even zoeken rond Tyler die zwaarmoedig oogt en moeite heeft met zijn emoties. Heel erg vlot ontwikkelt het beeld zich dan ook niet gedurende het eerste half uur en is het de vraag waar de film nu precies heen gaat. Maar het drama ontwikkelt zich toch langzaam rond Tyler's broer en diens gemoed, iets dat hand in hand lijkt te gaan met de ontluikende chemie en relatie met Ally, die zoals te verwachten, met het intro in gedachten, evenmin een gemakkelijk leven heeft gehad. Langzaam ontwikkelt de film zich rond de twee uitersten, Ally en Tyler, met als leidraad om gaan met verlies en het verleden, iets dat ze beide op geheel eigen wijze doen. De ene stabiel en overwogen, de andere als een emotionele blindganger.

Parallel loopt voor beide de moeizame relatie met vader, en ook deze belijden ze beide op hun eigen manier. Uitermate boeiend is toch wel de continuerende botsing tussen Tyler en zijn vader en ergens vrees ik halverwege het bleke toekomstbeeld van Tyler en wat de verstoorde vader/zoon relatie verder nog te weeg gaat brengen. Maar de problemen komen uit andere hoek met 'de biecht' en het gedoe rond zuslief, het zijn de momenten waarop de film definitief het eerste half uur van zich afschud die wat voortkabbelde en de karakters zich razendsnel ontwikkelen en er zowaar een andere balans in de film komt. Het is de fase waar alle pionnen op het bord staan, in de vorm van Tyler, Ally, papa Charles en het jonge zusje Caroline, de spanning langzaam wordt opgebouwd en het de vraag is waar het noodlot gaat toeslaan. En g*dv*rd*mme...deze bliksemschicht zag ik niet aankomen en de gedachte alleen al aan die schok gisteravond doet me toch spontaan weer even een brok in de keel krijgen.

De laatste tijd zelden zo'n kippenvel moment mee gemaakt als de cloud valt rondom wat er te gebeuren staat, en dat terwijl alles beter leek te gaan. Het is een wereldveranderende gebeurtenis, verweven met het noodlot en de tragiek die het leven soms kan hebben. En dat maakt deze Remember Me toch wel tot een uitstekende slowburner waarvan ik in ieder geval geen idee had waar dit heen ging waardoor de schok des te groter was. Voeg daar uitstekend acteerwerk aan toe, de prachtige Emilie De Ravin, Brosnan voor zijn doen in een sterke rol en tevens een fraaie soundtrack, en zo blijkt deze behoorlijk onbekende film toch wel de verrassing van de maand te zijn.

Why ain't you outside there, with all your little friends, hollering?

Zonder er bij stil te staan van het ene sportdrama, gisteren Invictus, in vandaag het volgende sportdrama gerold. Van rugby naar American Football, raciale problemen in een iets andere tijd en omgeving, een team dat tot elkaar moet groeien en boven zich uit moet stijgen met als voornaamste toon vooral 'feel good'. En waar Invictus zijn eigen graf er mee graaft stijgt Remember the Titans boven zichzelf uit.

Wat als eerst gezegd moet worden is dat eenmaal de ware geschiedenis onderzocht er geen spaan van de film heel blijft. Raciale integratie was jaren eerder al ingevoerd, problemen waren er naar eigen zeggen niet zoals neergezet in de film tussen de spelers, de andere teams neergezet als blank waren ook allang gemengd, de dochter van Yoast was slechts toeschouwer en bepaald niet zo begeister als hier neergezet wordt. Althans dat lees ik dan in artikelen die beweren dat er bijvoorbeeld geen 'bewijs' voor te vinden is, wat niet automatisch hoeft te betekenen dat het onwaar is. Wel een slechte kaart die gespeeld wordt in die zin is dat hetongeluk van Bertier toch echt na de finale plaats vond.In die zin valt er veel op het verhaal en de term 'waargebeurd' op te merken.

Ondanks deze wetenschap slaagt RTT vanaf het begin toch in als bijzonder vlot en stijlvol geheel, met aansprekende karakters, een hele rits jonge acteurs aan het begin van hun carrière, een feel good toon die gewoon aanslaat, humor, en een aantal kostelijke scenes en niet te vergeten een FAN-TAS-TISCHE soundtrack met Marvin Gaye, CCR, The Hollies, Greenbaum en de Turners aan te slaan. De problematiek en onrust tussen bepaalde delen van de gemeenschap en Yoast en Boone is boeiend genoeg, net als de verontwaardiging. Dan zijn er de spelers zelf die allemaal op prima wijze gebracht worden. Ryan Hurst maakt echt een superindruk als leider, stukken boeiender dan het fletse gebeuren van Damon als Pienaar gisteren in Invictus, maar behalve Hurst maken Suplee, Gosling, Harris, Faison en Kirkwood allemaal een bijzonder goede indruk als jonge acteurs aan het begin van hun carriere. Alleen Pardue komt niet echt over. Tussen alle heibel en onwilligheid komt er toch een bepaalde 'bonding' op gang en een aantal gevallen van 'kleedkamerhumor' zoals 'I love you, sugar' en is de film vooral innemend en bijzonder vermakelijk te noemen. De oude beelden doen het goed en nogmaals, al die lekkere muziek hé...

Een topfilm is RTT niet, en de echte geschiedenis wordt verre van benadert, toch is RTT een uitmuntend en innemend vehicle met als boodschap verbroedering en dat vooroordelen zelden kloppen die vooral lekker vlot gebracht wordt met een aantal prima acteerprestaties. Gewoon een lekkere filmpje...

Voor mij toch een redelijk onbekende film uit de massa die net zo goed 'wel' als 'niet' wat kan zijn. En het werd het ondanks een interessant beginpunt, aardig acteerwerk en een brede cast toch voornamelijk 'niet'.

Interessant is toch zeker het gegeven dat kennelijk 'rendition' heet. Een verdachte die naar een schemergebied ontvoert wordt die niet onder bepaalde wetgeving valt. Waar is hij gebleven en waarom? Aardig is toch zeker hoe hij meegenomen wordt en dit in zijn werk gedaan wordt. Geen idee of je zo gemakkelijk vlucht gegevens kan wissen maar dat terzijde. De wereld aan ellende waar Anwar zich al snel in bevindt is behoorlijk en schrijnend. Maar dat is toch al snel waar de film ophoudt en het geheel begint te slepen want echt spannend wordt het nooit, en de hele situatie met Khalid en Safiya doet me ook erg weinig.

Maar het meest worstel ik met de logica van de filmmakers en waarom ze dit laten zien met een wat mij betreft behoorlijk vooringekleurd beeld, alsof we een hekel aan Amerika moeten krijgen na het zien van deze film. Big bad USA kidnapped onschuldige familieman. Sowieso een erg dubbele opmerking die Alan Smith op een gegeven moment maakt. 'Anwar is een familieman, een vader'. Ja en? Alsof terroristen geen familie of kinderen hebben. Is het gewetenloos wat de CIA, of welke andere inlichtingendienst, doet met dergelijke verdachten? Ja zeker. Zullen daar onschuldigen bijna zitten? Vast en zeker. Is het nodig dat men zo te werk gaat? Ik ben er bang voor. Dit is wat mij betreft geen keuze tussen goed en kwaad, dit is geen zwart of wit, dit is namelijk een heel groot wazig grijs gebied met slechte keuzes en minder slechte keuzes, en vooral een kwestie van het doel dat de middelen heiligt. Middeleeuws? Wellicht. Maar ik vind het ontzettend gemakkelijk en idealistisch redeneren als terreur je toch niet raakt. Stel dat er met het oppakken van 100 mensen en een dergelijke behandeling 9/11 had kunnen voorkomen, of de bomaanslagen in London, wat dan? Was dat het waard geweest? Wie bepaalt die prijs? Het doet me denken aan een discussie tijdens mijn schooltijd. Een klasgenoot op de MTS had een plan beraamt ergens in te breken en een proefdier, ik geloof een aap, te bevrijden. In de klas ontstond nogal een discussie waarop een klasgenoot vroeg aan de leraar, op dat moment voor de klas, wat hij er van vond en over dierproeven in het algemeen. Hoeveel ik eerst wel sympathie voor de actie had troffen de woorden van de leraar mij net zo goed. Hij stelde de hypothetische vraag aan zichzelf of hij problemen had met dierproeven hoe zielig ook. Stel hij zou kanker krijgen en door die dierproeven zou er een middel ontdekt worden die zijn leven redden. Of hij dan nog problemen had met die proeven, zouden wij er problemen mee hebben als ons leven er mee gered werd counterde hij uiteindelijk. Niemand die daar echt een antwoord op had. Net zo goed dat niemand een antwoord kan hebben op de aanpak van dergelijke zaken tot het je leven daadwerkelijk redt want wat zal je dan blij zijn met je idealen.

Ik kan dan ook niet anders zeggen dat Rendition wat mij betreft faalt in zijn opzet. De aanklacht ben ik het simpelweg niet mee eens, uiteraard zal deze ook gaan over het vernederen zoals op de foto's te zien was in Abu Graib iets wat ik wel afkeur. Maar dat vind ik een totaal andere discussie. Behalve dat heeft de film heel veel moeite me te boeien. Nee, ik had nog wel redelijke verwachtingen maar Rendition wist daar niet aan te voldoen. Niets bijzonders is mijn oordeel en dat terwijl het toch een beladen onderwerp en interessant onderwerp is.

Als afsluiter op eerste kerstdag nog even een beetje griezel en dat werd deze Renfield die ik vooral qua titel kende en waarvan ik wist dat Nicholas Cage erin speelde. Verder liet ik me verrassen door een film waarvan ik niet verwacht had dat deze toch vooral richting het komische ging.

Afijn, het verhaal is duidelijk rond Renfield die reeds geruime tijd in de macht is van Dracula en buiten de verhuizing naar New Orleans er wel een beetje zat van is, wat resulteert in een praatgroep waar de mede praatgroepers natuurlijk in het niet vallen bij de 'toxische relatie' van Renfield. Vervolgens zien we Renfield optreden als vigilante waarop hij het uitgeschakelde gespuis aan 'the dark one' voert, anderzijds hunkert de beste man naar een ander leven waar hij zijn dan ook vol opstort met foute spreuken aan de muur, hippe kleuren, foute behang en een crush op de plaatselijke Dirty Harry of beter gezegd Harriët.

En zonder dat het eigenlijk hoogdravend of van superkwaliteit wordt, zeg maar gerust inhoudelijk weinig om het lijf heeft, slaagt de film in een kleurrijk beeld, spooky locaties, kick ass actie, een erg foute criminele familie waar de degens mee gekruist worden en Nicolas Cage die helemaal los kan als Count Dracula. De humor is ook best geinig en gevat, voor wie iets meer wat over vampieren, zoals in het geval van de deurmat omdat een vampier pas naar binnen mag als je die zelf uitgenodigd hebt. En dat is het wel zo'n beetje in een film die van alles een beetje heeft en simpel weg vermaakt.

Gokje niet bepaald ingegeven door de overwegend matige reviews maar omdat de trailer op zijn minst aardig leek met een iets andere rol voor Reeves. Een succes werd het toch bepaald niet en is Replicas een film die snel vergeten zal worden.

Nochtans begint de film vanuit een standpunt die voor Reeves en zijn priveleven bekend moet zijn met zijn in 2000 doodgeboren dochter en het tragisch verongelukken van vriendin Jennifer Syme in 2001. Benieuwd wat een acteur daar mee kan, meer mee kan, meer kan brengen, iets dat in het geval van Reeves niet op gaat want de man moet zwijgzame rollen hebben of de coole kikker spelen, want deze rol, hou matig het script ook, lijkt al vrij snel te hoog gegrepen voor hem.

Dan is er het script zelf dat aan elkaar hangt van discutabele dingen zoals het constant ontbreken op het werk van William en/of Ed, dan het kapitaal aan apparatuur dat geleend wordt en hoe je dat kennelijk langs de beveiliging smokkelt. Tja...

Aardig is dan op zijn minst nog de cover up om zijn vrouw en kinderen niet verdwenen te laten lijken, daar staat weer tegenover dat het kolder is het jongste kind uit het geheugen te wissen. Dubbel maar niet perse slecht, maar ook niet interessant, is dat de film uitmondt in een achtervolging door regering en geheime diensten vehicle terwijl interne problemen binnen de familie of bijvoorbeeld het afstoten van de replica zoals subject 345 eerder in de film deed interessanter had geweest en ook mijn verwachting was. Leuk voor het oog is op zijn minst Alice Eve maar daar is dan ook het meeste mee gezegd.

Replicas is eigenlijk niet een superslechte film, het voegt alleen bar weinig toe en is vooral erg clichematig. Afijn, zoals ik al zei dit ga ik snel weer vergeten.

Best wel vermakelijk niemendalletje. Leuk voor een keer. Apart verhaal, genoeg actie, beetje spanning en een Law die redelijk zijn best doet en Whitaker natuurlijk als beste. Braga ook altijd leuk om te zien. En Schreiber natuurlijk weer prima als engerd. Wat opvalt, een toekomst beeld dat zich vooral doormiddel van gadgets laat zien maar verder niet. Fijne bijna matrix aandoende vechtscene praktisch op het einde die later weer een bepaalde uitleg krijgt, te erg de bijna erotisch aandoende manier hoe Braga en Law elkaar opensnijden en de organen inscannen wel leuk the twisted dat dit een soort van wens/droom is die in zijn hoofd afspeelt en alles tot op zekere hoogte goed komt. Dit geeft de film wat mij betreft een extra bite. Verder prima muziek.


Zoals gezegd, leuk eens een keer kijk, no more no less.

Gisteravond nog maar weer eens gezien en de film is steengoed. Blijft een bizarre hallucineerde trip die tot op zekere hoogte nog vrolijk en lieflijk begint met de betrokken karakters maar daarna in een neerwaartse spiraal geraakt die steeds gekker wordt.

Geweldige keuze om het op een dergelijke chaotische en absurdistische manier in beeld te brengen. Was niet voor deze combo gekozen was de film waarschijnlijk snel op een hele zware strafexercitie uitgelopen. Nu is het met een traan en een lach, natuurlijk wat de lach betreft naar mate het einde nadert wel steeds minder.

Prima acteerprestaties vooral van Ellen Burstyn. De oude dame steelt wat mij betreft de show. Ook prima rol van Connelly.

Na lange tijd weer eens geprobeerd en afgezien van de verhaallijn, neergeschoten, gevangen en ontsnapt, wist ik er eigenlijk niet veel meer van. Maar helaas heeft de film andermaal niet weten te overtuigen.

Het begint best wel aardig, de aanloop op het vliegdekschip, de beelden van de Skyraider die er niet onder aardig uit zagen, en al vrij snel bevind Dieter zich op de grond en in de penarie. Al vrij snel volgt gevangenname en de uiteraard weinig tot de verbeelding sprekende behandeling. De 'echte' bombardementsbeelden in het begin spreken voor zich en zijn wellicht bedoeld om de kijker te laten zien wat een piloot als Dengler routinematig over het landschap uitstrooide aan napalm, fosfor en fragmentatie, en dat hij daarom niet bepaald op een vriendschappelijk ontvangst hoefde te rekenen. Dit zijn eigenlijk ook de beste momenten van de film, de aanloop, het neerstorten en de gevangenname met de daarop volgende behandeling, hoewel de aanloop met de vlucht wel iets langer had mogen duren.

Dengler wordt vervolgens naar een gevangenkamp toe gesleept waar niet alleen de gevangen aan een saaie routine onderworpen worden maar ook de kijker. De ontsnapping en de vlucht door de jungle met Zahn is al net zo eentonig en langdraderig. Goed geacteerd wordt er wel overigens. Zahn zet meer dan prima de uitgebluste Duane neer met zijn glazige blik, en Jeremy Davies, beter bekend als Upham uit Saving Private Ryan, speelt zoals gewoonlijk weer een moeilijke ziel die het vooral erg moeilijk heeft met zichzelf, iemand waar je weer zonder moeite een hekel aan hebt.

De film heeft zeker hele aardig punten. Zo wordt er zo nu en dan sfeer technisch echt wel wat van gemaakt met muziek. Zo zijn de natuurshots natuurlijk adembenemend en de acteurs proberen er het beste van te maken. Het lijden en de angst komen hier en daar ook prima naar voren, als mede de honger en onmenselijke behandeling. Toch boeien de personages niet in het bijzonder, lijkt de film over het geheel nogal te slepen, en is wat er gebeurt eerder allemaal ter kennisgeving dan meeslepend te noemen.

Een aardige film, zeker geen topper, zelfs in die zin een lichte misser op alle vlakken te noemen. Wel grappig overigens die kop van Bale wanneer hij de maden op zit te eten en wanneer één van de crewchiefs in de heli Denglers rugzak leeg haalt en de reactie wanneer hij de dode slang eruit haalt.

Redelijk dramaatje, die ook door gekund had voor een RTL midden op de dag filmpje.

Het idee is best wel heel aardig en ik had verwacht dat er meer uitgehaald zou worden. Zo wordt er vrij weinig met het feit gedaan dat ze toch kennelijk vlak bij elkaar in de buurt wonen en regelmatig elkaars pad kruisen. Wanneer Phoenix vervolgens de ontdekking maakt is de film al te ver om daar nog een heel spannend en bijzonder kat en muis spel van te maken. Ook dit valt me tegen. Van veel spanning is er dan ook niet sprake. Nu ligt ontegenzeggelijk de nadruk ook op het verdriet, en hoe beide partijen met het 'gebeuren' om gaan en vervreemden van geliefden, maar dat had van mij ook beter en met meer emotie kunnen zijn. Het gebeurt allemaal vrij vlak en emotieloos. De acteurs doen hun best en vooral de scheldpartij tussen Connelly en Phoenix is erg mooi. Het einde treft dan ook wel weer de juiste snaarhoewel voorspelbaar dat de dader er geestelijk erger aan toe is dan het slachtoffer, want dat blijkt de hele film, toch moet dat er maar net even uitkomen. Dat Phoenix Ruffalo een kogel door zijn bakkes jaagt was te gemakkelijk geweest. Dat leermomentje, en stukje inzicht redt de film wat mij betreft.

Verder niet zo kapot va, snel op naar de volgende.

I got Madonna's big dick coming out of my left ear, and Toby the Jap... I don't know what - comin' out of my right.

Bijzonder stijlvol geheel met een bijzondere 'bende' karakters die met nadruk op Madsen, Keitel en Buscemi, goed acteren. De film kenmerkt zich in de zin net als Pulp Fiction met een niet chronologisch gebracht geheel. Er worden in die zin heel wat sprongetjes gemaakt ter kennismaking of verduidelijking van sommige dingen, en de film valt verder op omdat de overval in het geheel niet in beeld wordt gebracht.

Een typerende openingsscène dient zich aan in de diner waar de meest dwaze discussies en dialogen over tafel vliegen waarna men aan het werk zal. De eerste volgende scene daarna laat weinig tot de verbeelding over wat het succes van de klus betreft. Er wordt daarna vooral in dialoog gevisualiseerd en met de nodige onrust want het lijkt er op dat de mannen een val ingelopen waren. EEn aantal boeiende discussies komen voorbij, uiteraard kenmerken voor Quentin Tarantino's films

Ik persoonlijk vind de scene met Madsen, die overigens al vanaf het begin opvalt, die al dansend de agent martelt en weet wat wil aan doen op het briljante af. Het schokkende, het contrast, Madsen speelt met verve zijn beste rol als meedogenloze sadist. De houding, het lachje, de gebaartjes, de intonatie...toch is dat ook weer een tegenstelling met de eerder scene tegenover Joe. Daaruit blijkt namelijk dat hij een uiterst loyaal, vertrouwt en geliefd persoon is. Het nummer Stuck in the middle with you van Steelers Wheel associeer ik altijd met deze film en scene. Overigens verder ook nog gebruik gemaakt van heerlijke muziek. De door Roth geschetste situatie op het toilet is ook geweldig en zo ook het overleg waar men zit te kibbelen over de namen. De uiteindelijk patstelling met schietpartij is ook mooi, bijzonder geestig hoe Buscemi onder iets weg komt kruipen na afloop.

Reservoir dogs, nog altijd niet mijn favo wat Quentin betreft, ook hier gebeurt tamelijk weinig en draait het vooral om de acteurs en hun dialogen. Voordeel ten opzichte van Pulp Fiction is dat de film aanzienlijk korter is en daardoor beter te behappen en dat de meeste discussies te vuur en te zwaar uitgevochten waardoor ze sowieso alweer wat snediger zijn. Beste film, altijd leuk om weer eens te zien als is het alleen maar om de stijl, de bende en de muziek.

Woensdagavond avond na het gamen afgetrapt met de Resident Evil reeks, en hoewel verschillende keren gezien wist ik er niet zoveel meer van. Want dat men zombies ging bevechten wist ik niet meer, ik meende dat het puur om de Umbrella Cooperation ging, maar dat kon de pret niet drukken.

Want Resident Evil gaat op prima wijze van start, met de uitbraak van een virus en een op hol geslagen beveiligingssysteem. In het midden van dit alles volgen we Alice die problemen heeft met haar geheugen en op sleeptouw genomen wordt door een interventie team niet bevroedend wat ze met hun tocht in gang gaan zetten en tegen gaan komen. En kort door de bocht is dat het uitermate simpele verhaal van de tocht naar binnen en vervolgens weer de tocht naar buiten, het is zoals reeds gezegd simpel qua opzet.

Maar daar vaart dit concept verder prima bij mij met de mooie Jovovich als 'postergirl' en de altijd interessante James Purefoy. Want wat is dit toch in een stijlvol en vlot jasje gegoten met een prima situering, sfeer, camerawerk, een sterke soundtrack en een toefje mysterie rond Alice en haar achtergrond. Uiteraard zijn er zoals het zombiegenre kenmerkt de nodige 'do's and don't's' en sproeit de 'speciale eenheid' er maar op los om al vrij snel zonder ammo te zitten, erg speciaal denk ik dan.

Maar het is allemaal meer dan acceptabel en Resident Evil toont zich in die zin als een waardige en vermakelijke opener van de reeks. Benieuwd naar de volgende, de aftrap was in ieder geval goed.

Woensdag game avond en dat hield old skool zombies bashen in L4D2 in en in de combinatie konden we wat dat betreft mooi verder met de Resident Evil reeks wat deze Afterlife opleverde die ik heel wat jaartjes terug al eens mee pikte op tv en bijgebleven was als best oké. En aan dat beeld was nog weinig veranderd.

Overduidelijk is dat het meest originele en nieuwe er wel af is na drie delen met de eerste als beste, toch is het wel erg opmerkelijk dat het deel dat na Afterlife komt juist het beste scoort en daarmee iets dat we weldra gaan ontdekken. Maar zoals duidelijk mag zijn heeft dit vierde deel niet veel nieuws te bieden binnen het bekende concept, korte dialogen, weinig tot geen karakter uitbouwing noch enig verhaal buiten de voortdurende quest naar overlevenden en een veilige plek. Buiten dat is de geluidsmontage erg matig te noemen met een balans die ver te zoeken is want als de karakters praten of iedere andere vorm van dialoog is dit praktisch op fluister niveau terwijl de actie en muziek de speakers uitknalt. Tenslotte is het bedenkelijk waar Alice toe in staat is al vechtend en incasserend terwijl General Wesker haar iets geïnjecteerd heeft wat het T-virus beïnvloed, of begreep ik dat verkeerd?

Daar staat echter tegenover dat Afterlife toch best oké en leuk is als actiefilm, iets waar de opening met Alice geen twijfel over laat bestaan, want dit draait om actie. De settings en decors zijn fraai, de griezel met de enorme hamer interessant ook als is zijn onstaan onverklaarbaar, is dat cast goed en komt het mannelijk oog niet te kort met Jovovich, de altijd pittige Ali Larter en raakt de onbekende Kacey Barnfeld veel te snel uit beeld naar onze smaak. Dan mag de passende soundtrack niet vergeten worden en wordt ik al helemaal enthousiast als A Perfect Circle gebruikt wordt en is deel 4 een prima actie spektakel te noemen die geen moment verveeld heeft maar waarin wel veel elementen uit The Matrix voorbij komen die vooral in het karakter General Wesker geïmplementeerd worden als soort van Mr. Smith klone, maar dat stoort mij persoonlijk niet. Eindoordeel betreft dan ook dat dit zeker de beste niet is maar ook zeker niet de slechtste maar absoluut meer dan te doen.