Opinions

Het was hoog tijd om de Resident Evil reeks weer eens op te pakken aangezien de eerste film alweer bijna twee maanden geleden was. Dus dat was eerst even wat zombies af slachten in L4D2 om daarna de filmreeks aan te slingeren met deze Apocalyps en hoewel wel een stukkie minder vermaakte dit toch weer alleszins.

Uiteraard is LeeLoo weer van de partij, heeft de Umbrella Cooperation weer een negatieve hoofdrol met het openen van The Hive met natuurlijk een shitload aan zombies, geweld en actie tot gevolg. En oh boy, wat heeft de film een geweldige toevoeging aan Jill Valentine, genoeg reden om de film überhaupt uit te kijken. Jovovich knalt, slaat en deja-vuut er ook weer lustig op los als superwapen Alice. Opvallend is de cast met de aanwezigheid van een Jared Harris die je niet meteen in dit soort films verwacht, verder is de aanwezigheid van Kretschmann het benoemen waard net als Sandrine Holt en heeft de humor nog een paar aardige momenten.

Maar helaas valt er ook verschrikkelijk veel aan de film op te merken want was het geheel verschillende malen verschrikkelijk over the top zoals het motor momentje in de kerk. Dan wordt alle actie en spektakel in een misselijkmakende draaimolen van montage en camerawerk gegooid die alles behalve goed uitpakt want is er eigenlijk gewoon niet te zien wat er nu eigenlijk gebeurt. Dan zijn er nog wat van die plotdingetjes zoals dat doden onder de grond opeens als zombie uit de grond komen....uhm oké dan, maar hoe...?

Dit alles maakt Resident Evil Apocalyps verre weg van een sterk deel en kan zich niet meten met de eerste. Maar al met al is het best geinig om mee te pakken al is het maar vanwege Sienna Guillory in haar bijzondere outfit. Afijn, snel op naar de volgende waar Guillory helaas niet meer van de partij is maar we gelukkig wel verrast worden door Ali Larter die ook prima voldoet in die zin.

En verder mee de Resident Evil waar de eerste goed was en het tweede deel al een beetje minder. Eens kijken wat dit derde deel op zou smijten die ik vast wel eens gezien heb maar daar eigenlijk weinig meer van weet. De verdere delen heb ik volgens mij wel eens gezien met Wenthworth Miller en Michelle Rodriguez in gedachten, maar dat terzijde.

Resident Evil dus andermaal, dit keer in de vorm van Extinction, en natuurlijk is Alice van de partij uitdagend gekleed en allerhande wapentuig hanterend. Fijn is dat we net als in het tweede deel 'the hyve' achter ons gelaten hebben en de buitenwereld opzoeken met andere groepen 'survivors' en hun struggle. En op zich is het post-apocalyptisch Book of Eli achtige beeld best sterk met de groep rond Redfield die best sterk overkomt. Zo zetten ze een beveiliging en perimeter neer waar de klunzen uit The Walking Dead nog iets van kunnen leren. En even wekt Extinction met zijn montage, locaties, karakters en kleurenfilters een hele sterke indruk, mag de opbouw met de scène rond de kraaien er zijn en is goed uitzicht altijd fijn met Jovovich, Larter en de redelijk onbekende Spencer Locke.

Maar ja, een zombiefilm kent zoals gebruikelijk ook zijn zwakke punten. Zo is het helaas hierendaar wel een beetje over de top, bijvoorbeeld het aantal zombies uit die container, met zoiets verneuk je zo keihard zo'n film jammer genoeg, vind ik het oliedom hoe L.J. zich in dat motel laat overvallen, want het zag er nog wel zo proffesioneel uit, om nog maar te zwijgen van de chaos waar het kraaiengebeuren in eindigd. Wat verknallen ze het voor zichzelf. Het zijn momenten waar ik de film niet heel hard op af wil rekenen maar die wel degelijk een beter cijfer in de weg staan. Beter dan de tweede film is het zondermeer omdat die te chaotisch en rommelig was zowel qua verhaal als montage, en vermaakt uiteindelijk deze Extinction toch ook wel weer. Twijfel overheerst echter wel of dit deel een even goed cijfer als de eerste film verdient. Ach...laten we niet te moeilijk.

.

.

Op gameavond maar weer eens verder met de Resident Evil reeks en dat was dus deze Retribution die ik op blu ray heb. En ja, wat moet je er nog over zeggen buiten dat het geen moment verveelde. Want het beste hebben we wel gehad met de eerste en de derde terwijl de anderen voor mij niet door de ondergrens zakken en dat doet deze Retribution ook niet.

Want ja laten we eerlijk zijn, we hebben het inmiddels allemaal al eens gezien. Alice, the company, zombies en een dun verhaaltje qua wraak en mysterie, iets dat toch gewoon iedere keer hetzelfde is op een beetje afwisseling na qua locatie. Maar in principe is het altijd hetzelfde en dat is net zo het geval met Retribution met een intro dat mijn bezoek/gamemaat/ mee kijker ook al commentaar levert dat we dat inmiddels allemaal wel weten. Dan kan je nog veel zeggen over het dialoog technische gedeelte en het acteerwerk van sommige mensen, zo vind ik Johann Urb met dat domme kapsel waanzinnig slecht.

Maar goed, daar staat toch tegenover dat het er gelikt uit ziet vooral op Blu-ray. De actie is natuurlijk weer fijn en spectaculaire, bezit het geheel een heerlijke soundtrack van de hand van ene Tomandandy, zijn de verschillende simulaties zoals Moskou heerlijk, en over heerlijk gesproken, wat komt er toch een parade fantastische dames voorbij in de vorm van Jovovich, Rodriguez, de voor mij onbekend Li Bingbing, korte flitsen van Locke en Larter, en mijn favoriete Sienna Guillory. Ja, er valt op verschillende vlakken heel veel te genieten met Retribution en daarom kan de film bij mij dan ook niet veel verkeerd doen en voldoet in die zin eigenlijk gewoon.

En dan eindelijk op gameavond aan de laatste Resident Evil met deze The Final Chapter, en je kan je afvragen wat een dergelijke film nog zal of wil tonen wat we inmiddels al meerdere keren gezien hebben, toch blijkt dat niet de grootste vijand van de film te zijn waar Paul Anderson weer aan het roer staat. En hoewel de eerste de beste is, met op zijn hielen de derde, is de aanwezigheid van Anderson niet meteen en garantie op beter, want er valt zeker het nodige aan te merken op dit deel.

Maar The Final Chapter doet ook veel goed ook al is het natuurlijk voorspelbaarheid troef met Alice, The Hive, the Umbrella Company en hordes aan zombies. Uit welk gat ze nu gekropen komt is me onbekend, haar weg waar naartoe juist wel. Stijlvol is het geheel zeker met fraaie kleurenfilters, een mooie donkere look, prachtige shots met tegenlicht en contrast, en een overtuigende achtergrond in de vorm van de apocalyptische wereld. Ik durf wel te zeggen dat in geen enkele deel het er tot nu toe zo mooi uitzag. Interessant is het doorgewoekerde virus in nogal opzienbarende mutaties, valt het geheel geen moment stil en is er natuurlijk om het vrouwelijk schoon gedacht in de vorm van Jovovich, maar is Larter nog veel leuker en is de immer stoere Ruby Rose een leuke aanvulling op dat vlak.

Matige elementen vind de film daarnaast toch vooral in de geluidsmix die alle kanten op vliegt van luid naar zacht, maar de meeste pijn lijdt de film aan de montage in de actie momenten. Deze zijn in mijn beleving niet om aan te zien zo chaotisch en vlug gemonteerd dat gevechten gewoon weg niet te volgen zijn wie er nu uitdeelt, of boven of onder ligt. Het is niet te doen hoe dit door de montageafdeling in elkaar is gezet en op bepaalde momenten zo'n epileptisch opwekkende trip is dat ik regelmatig de ogen even sluit, of beter gezegd, dat hoeft eigenlijk niet want het is toch onnavolgbaar. En dat is toch wel het grootste minpunt en pijnpunt binnen een film die verder best wel voldoende scoort en ook nog een knappe soundtrack heeft. Afijn, lang niet slecht wat mij betreft, maar de minpunten die het heeft hebben helaas een behoorlijke invloed. Met een betere montage had dit toch zeker op een beter cijfer kunnen rekenen waar het nu vooral gewoon een voldoende betreft.

In afwachting van de Formule 1 kwalificatie om 23:00 nog even aan de griezel met deze Resident Evil: Welcome To Raccoon City die ik in januari al eens had opgenomen. Tja, en dan is er de vraag waarom? En hoe kut gaat dit zijn? Want geen Jovovich, en een behoorlijk onbekende cast. Buiten dat is het me totaal onduidelijk of dit nu een reboot is of een prequel, of waar deze film eventueel in de volgorde van de Jovovic reeks thuis hoort.

Wennen is het sowieso ook dat we niet met Alice te maken hebben maar met Claire Redfield, en hoewel ik wel een beetje weg ben van Ali Larter lijkt Scodelario er wel wat van te willen maken en een behoorlijke tante te zijn. En op zich zit Welcome To Racoon City vanaf daar wel behoorlijk in de lift, want de sfeer is op zich best wel goed, het is lekker duister, en de soundtrack laat ook goede klanken horen. En zo bouwt de film toch een aantal keren mooi op in bepaalde scènes zoals het weeshuis of de garage en zitten we garant voor de nodige actie, kills, Gore en andere smerigheid. Buiten dat heeft het geheel ook nog wel een aantal mooie what the f*** momentjes zoals dat kind in het weeshuis.

Minpunten zijn er natuurlijk altijd, zo maken de leden van de speciale eenheid met Wesker zich ook weer schuldig aan de gebruikelijke do's en don'ts, eerst lijken ze goed in duo's bij mekaar te blijven maar vervolgens gaan ze toch weer apart en laten ze zich ook gemakkelijker overmeesteren. Buiten dat vind ik de nieuwe cast van Jill Valentine een absolute mispeer, een andere Alice zal onmogelijk te vinden zijn, de keuze voor de invulling van Redfield is enigszins acceptabel, maar de nieuwe invulling van Valentine is toch absoluut onder de maat want er komt natuurlijk niemand aan Siena Guilory. Buiten dat is er nog de afloop met de granaatwerper, wat natuurlijk ronduit belachelijk is in een dergelijke afgesloten ruimte als een trein, en iedereen overleeft dat terwijl ze op zijn minst stokdoof zouden moeten zijn laat staan hartstikke dood door de explosie.

Het beste wat de Resident Evil reeks te bieden heeft zal dit niet zijn toch scoort Racoon City best oké en is het sfeervol en vermakelijk te noemen en krijgt het een drie voor de moeite.

Heftige documentaire met indrukwekkende sfeerbeelden. Vooral de ongepolijste reacties na bijvoorbeeld een van de vuurgevechten, of de reactie van een van de soldaten na het sneuvelen van sergeant Rougle vind ik ontnuchterend eerlijk in die zin. Zelden van zo dicht bij dergelijke emoties en actie gezien. Wat me zelf ook wel pakt is hoe ze te werk gaan tijdens Operatie Rock Avalanche. De spanning is van die koppen af te lezen, hoe stil ze bewegen en de gedempte manier van praten. En dan die schichtige blikken. Dat pakt mij wel.

Enige minpunt is dat het gevoel niet echt overkomt dat ze op de 'gevaarlijkste' plek ter aarde zijn, het Korengalvallei. Het lijkt ze nog allemaal erg gemakkelijk af te gaan.

Effe meegepikt op Filmbox vanwege de goede waarderingen en vanwege de naam Mads Mikkelsen die mij door de jaren heen goed is gaan smaken. Het verhaal, de synopsis, lijkt vrij straight forward moet ik zeggen, met een op het oog simpele wraakfilm tot gevolg maar Riders of Justice verraste toch wel erg ware het gelukkig in de positieve zin.

Zoals gezegd, een noodlottige keuze in het geval van Otto zet veel in beweging en in al dit drama, het verlies voor het meisje die plots alleen met haar vader zit waar ze weinig mee heeft en weinig gezien heeft, vraag ik me toch af waarom er bij de genre duiding komedie staat, want in eerste instantie is er toch niets grappigs aan. Het is allemaal behoorlijk dramatisch en iets dat Otto moeilijk naast zich neer kan leggen en met zijn bijzondere vriendengroep op onderzoek uitgaat gaat en heel wat lijkt te ontdekken. De wraakfilm is geboren zou je zeggen maar met het drietal Otto, Emmenthaler en Lennart is toch niets minder waar en wordt tevens de komedie duidelijk.

En deze groep weldoeners is toch wel een bijzonder stel perfect aangevuld door commando Markus. En daar blijft het niet bij want gaande weg verzameld zich toch een bijzonder gezelschap in Huize Hansen, en aan iedereen lijkt wel iets te mankeren want wat een pareltjes zijn deze mensen toch en wat leidt dit bij tijd en wijlen toch tot bizarre situaties en kostelijk gekibbel. Tevens wordt op sterke wijze getoond hoe een ieder anders omgaat met emotie, woede en verdriet. De zoektocht naar rechtvaardigheid lijkt soms bijna een onderschoven kindje terwijl toch de degens gekruist wordt met een bende die je liever niet op je stoep aantreft. Ongetwijfeld is dat ook juist weer de humor rond de onwaarschijnlijkheid dat een groep dergelijke kneuzen het opneemt tegen een professionele bende. Ondertussen komen er nog een paar lijken en verassingen uit de kast die het geheel weer wat extra 'wtf' geven. Geniaal overigens Lennart die zich voordoet als psycholoog.

En zo blijkt Riders of Justice toch op zijn zachts gezegd een vrij opmerkelijke zit met een bij vlagen geweldige soundtrack, een uitstekende cast en vooral Moller en Mikkelsen die ik altijd erg sterk vind. Voor nu een vier, maar deze film wordt zeker vervolgd.

En nog even bij een documentaire gebleven die ook op Disney Plus stond in de vorm van deze Retrograde. Wat te verwachten wist ik niet helemaal van deze oorlogs documentaire maar goede beoordelingen lijkt het geheel wel te krijgen dus draaien maar.

Duidelijk is vanaf het begin de vrij rauwe, harde en ontnuchterende stijl. De meeste Amerikanen zijn al teruggetrokken, wat rest is een stel instructeurs die van het zieltogende en weinig gemotiveerde leger een eenheid moeten maken. Haaks daarop staat generaal Sami Sadat zelf die begeistert is, visie heeft en vooral betrokken is bij zijn troepen. Dat laatste zien we vooral in het ziekenhuis momentje waar de generaal polshoogte komt nemen hoeveel van zijn mannen gewond zijn geraakt en hoe het met ze gaat. Het betreft een moment dat mij doet denken aan een andere docu van Nat Geo genaamd Inside: Afghan ER over de eerste stop voor zware gewonde Amerikaanse soldaten. Een docu alleen geschikt voor kijkers met sterke maag want de afgezette ledematen en gruwelijke verwondingen komen massaal voorbij. Goed, terug naar Retrograde waar een stel stereotype 'special operatives' het leger van Sadat proberen bij te scholen in tactieken en wapenbeheersing maar onverwijld moeten terugkeren. Niet dat het veel uitmaakt want men vecht toch een verloren strijd tegen een fanatieke en van hun zaak overtuigde vijand, en er is geen lastiger vijand dan dat.

Voor wie weet wat retrograde betekent zal het met mij eens zijn dat de betekenis van het woord is wat wij zien in het vervolgd van de documentaire. Want terugtrekking en achteruitgang is wat wij zien, de buitenlandse troepen die aanwezig zijn om te sturen worden teruggetrokken, de troepen van Sadat zelf vechten een verloren strijd en verliezen terrein en de winst en het beleid van de Taliban houdt een terugkeer naar de steentijd in. De vicieuze cirkel krijgt verder vorm in een triest en uitzichtloze bedoening met de bevolking op de vlucht en soldaten die niet meer te motiveren zijn met als eindfase beelden die vergelijkbaar zijn met de laatste evacuaties uit Vietnam.

En dan heb je heel wat zou je zeggen, maar ergens blijft Retrograde toch wel een erg stroeve documentaire die niet erg gemakkelijk kijkt en best wel lang duurt voor het gevoel. We zien vooral Sadat bezoekjes brengen en naarmate de stress stijgt ijsberen, maar echt een heel duidelijk beeld betreffende grondwinst van de Taliban, hoe dichtbij die eventueel zijn en de angst of het gevaar ervan voel ik niet echt. Niet dat dit nu perse nodig is, want heel veel weten we wel, toch hou ik na afloop een beetje een onvoldaan gevoel over aan de film. Daarom wat mij betreft een kleine tegenvaller maar wel een voldoende.

En om 23:45 gisteravond toch nog even wat griezel ingestart, en dat werd deze The return of the Texas chainsaw massacre. Ik verwachtte er weinig van en kreeg er dan ook weinig voor.

Het geheel begint bij één of ander studentenfeest/prom night van waaruit men ook zomaar met een auto in achterstandsgebied staat waarop de ellende begint. En eigenlijk zagen we het al vaker. Een doorgedraaide leider waar iedereen bang voor is, een rennende blondje met een ronkende kettingzaag vlak achter zich, de hele familie aan tafel, de vlucht een huis in met de kettingzaag die door de buitendeur heen komt, zoals ik zeg, we zagen het allemaal al eerder en er is dan ook weinig origineels aan. De karakters zijn slecht, Leatherface lijkt een pussy die vooral loopt te gillen en de film is een grote oninteressante puinhoop.

De aanwezigheid van een soon to be A-lister als McConaughey geeft het geheel nog een heel klein beetje aanzien en het moet gezegd dat hij er het beste van maakt en zelfs redelijk is bij tijd en wijlen. Bovendien zijn er fasen in het huis waar McC de boventoon voert die toch wel op een krankzinnige manier redelijk te noemen zijn. Het sterkste en interessante karakters is dan uiteraard ook Vilmer. Net zo bizar is de flirt Darla, wat een figuur is dat ook joh, beste voorgevel trouwens ook. Maar het blijft een feit dat dit een hele magere zeg maar rustig slechte film is in de TCM reeks. Snel naar de volgende film wat mij betreft.

Andermaal gezien en voor het gemak de dvd uit de kast gepakt om verlost te zijn van reclames.

De toon, de rauwheid, de cinematografie, er zitten echt kunstzinnige plaatjes tussen met tegenlicht en veel contrast zoals wanneer hij uit het karkas van het paard kruipt of wanneer de mannen met de fakkels door de roodgekleurde mist zoeken naar de 'onbekende', de uitgestrektheid, de prachtige en overdonderende natuur die maar weer eens benadruk hoe klein wij als mensen zijn...

Tja, er valt wat te zeggen over het opmerkelijke herstel van Glass, maar het is ook niet dat dit vanzelf komt. Tot de helpende hand van de indiaan gaat het nog niet bepaald goed met hem. Het moet overigens wel een feit zijn dat mensen uit die tijd een ijzeren gestel hadden gezien de constante kou en bare omstandigheden waarin ze leefden en werkten. Nu denk ik dat 'natuurlijke selectie' al stevig aan de boom had geschud en de in beeld gebrachte mannen gewoon sterk zijn in die zin. Geen vaccinatie, geen steriele spullen of eten dat goed bereid is, om nog maar te zwijgen van griep, de mazzelen, bof en weet wat voor andere ziekten. Of je was beresterk en praktisch immuun, of je werd het, of je lag al onder de grond 'pushing up daisy's'. Nu moet ook gezegd worden dat er rond Glass allerlei mythes en verhalen gaan en de 'echte' waarheid wel anders zal liggen. Ik heb het boek overigens gelezen van Michael Punke die als bron vermeld wordt en ik kan zeggen dat het boek niet precies gevolgd wordt. Zo vind Glass Fitzgerald wel maar neemt geen wraak. Fitz is inmiddels in het leger en Glass wordt als waarschuwing in de bak gegooid dat hij Fitz met rust moet laten. Fitz wordt uiteindelijk intern gestraft door het leger voor zijn wandaad, maar meer dan een tik op de pols zal het niet geweest zijn.

Maar terug naar de film, prachtig in beeld gebrachte overlevingstocht van verschillende mannen. Mooi script dat in die zin op het einde de feiten niet volgt maar wel boeit en rond is. Werkelijk adembenemend mooi gevecht met de indianen in het begin waar een paar hele mooie lange takes in zitten waarbij de camera ronddraait en van de ene naar de andere springt. Mooi gemaakt. Tevens briljant gevecht met die beer, ziet er bijzonder overtuigend uit en kan me amper voorstellen dat dit nep was. Alweer erg mooi gemaakt. Goed geacteerd door LDC maar ook zeker door Hardy, de man you love to hate. Overigens ook prima rol van Gleeson, weer eens wat anders dan de nerd uit Ex machina en Poulter overtuigd ook meer dan goed. Ik persoonlijk vind de mystieke beelden ook erg mooi, de trippende dromen waarin zij vrouw verschijnt, hij zijn zoon ziet en voor een grote stapel schedels staat, dit in combinatie met een erg aparte soundtrack die je zowel prikkelt als overdonderd.

IJzer sterke film, overdonderende visuele ervaring. Heerlijk ik hou van dit soort films.

Met deze Revenge aan de slag die ik tegenkwam bij de kringloop en vanwege de bekende titel en cast niet kon laten liggen. Dat dit geen topper was had ik inmiddels vernomen maar helaas was het geheel nog magerder dan gehoopt.

Om te beginnen met het verhaal dat verrassend begint, misschien ook wel niet voor Tony Scott begrippen, met een 'hotshot' piloot in een Tomcat en wat is dat toch een waanzinnig toestel en wat ben ik met veel plezier bezig met een 1/48 Italieri Jolly Rogers model maar dat terzijde. Toch loopt het al snel spaak bij de link tussen Cochran en Tibby, misschien dat ik iets gemist heb maar de reden van elkaar kennen ontgaat me volledig laat staan waarom iemand als Cochran dan nog eens vrijwillig iemand als Tibby opzoekt, nog niet te spreken over de problemen waar hij zich in begeeft met Miryea wat begrijpelijk is aangezien Stowe ontzettend lekker is. De chemie tussen het stel is in die zin best oké.

Maar verder gebeurt er wel erg weinig dat eerste uur waar vooral het stel veelvuldig in beeld is en kan het eerste uur toch niet anders omschreven worden als saai en nietszeggend. Gelukkig lijkt er iets van beterschap aan te breken wanneer het stel betrapt wordt en de sfeer en muziek een stuk grimmiger worden en de film op een thriller noir afstevent. Toch schiet het daarna nog steeds niet echt op qua tempo en gebeurtenissen, en zijn er slechts enkele sterke momenten qua broeierige sfeer en noemenswaardig qua gebeurtenissen. Uiteraard is Scott goed in het schieten van mooie plaatjes, iets dat we dan ook veelvuldig zien, maar als geheel is Revenge toch wel erg matig en kan ik er geen voldoende voor geven.

En daar was de volgende stap in de Pink Panther/inspecteur Clouseau reeks waar het de laatste keer is dat Peter Sellers levend en wel optreedt als de klunzige inspecteur.

En poeh, dit viel niet mee. Nu had ik al de nodige moeite met de eerste maar maakten deel 2 en 4 dit ruimschoots goed, het ontbreekt me overigens aan het 3de deel in de verzamelbox. Maar met deze Revenge of the Pink Panther heeft men toch klaarblijkelijk al het kruit verschoten en is niet iedere film waar Peter Sellers inspeelt een schot in de roos. Weliswaar is er weer de gebruikelijke onhandigheid en lopen er heel wat dingen in de soep, tevens is Cato er ook weer voor het nodige geharrewar en is er een enkele grap die nog wel aardig is.

Maar feit is dat we het allemaal al eens gezien hebben, weinig orgineel allemaal meer is en bij tijd en wijlen behoorlijk flauw is. Daarom houdt het wat mij betreft hier op met de Pink Panther reeks ook al zitten er nog twee andere films in die box die klaarblijkelijk met archiefbeelden zijn gemaakt.

De gebruikelijke koddigheid en onhandigheid. Niet heel erg grappig of leuk

Chaos samen met Cato is wel weer leuk.

Film waar ik opzich wel nieuwsgierig naar was, maar tevens niet helemaal wist wat te verwachten. Bij het verhaal en de aanwezigheid van Winslet moest ik overigens wel meteen denken aan Little Children.

Even is het wennen als je meteen in de over geprikkelde situatie tussen April en Frank geraakt waarvan meet af aan geruzied wordt. Even klaart de lucht en vraag ik me af of we een tijdsprong gemaakt hebben naar een betere tijd. Het idee Parijs ontstaat en even is daar een opmerkelijke revival. Wanneer er twijfel over het plan ontstaat, en een nieuw element in de relatie voor complicaties zorgt, barst de bom en komt de film pas echt op gang.

Net als in Little Children wordt genadeloos afgerekend met 'het plaatje' en keurslijf waar iedereen zorgvuldig in gepropt wordt en geen ontsnappen aan is. Zo hoort het toch? Je hebt alles toch? Het leven is perfect zo...toch? Nou...nee, niet dus. Heerlijk vind ik die sluimerende twijfel, dat men toch iets anders verwacht had van het leven. Ik persoonlijk ben ook absoluut niet van het huisje, boompje, beestje idee. Toch wordt enige twijfel en poging verandering in de sleur te brengen of de kop ingedrukt of met scepsis ontvangen. Waarom...? Wat het perfecte plaatje voor velen lijkt is een nachtmerrie voor een ander. En hoe ook niemand de breuk en keuze steunt of begrijpt, noch eerlijk is. De enige die de vinger op de zere plek durft te leggen is de labiele John die uitermate goed de zeepbel door prikt en knelpunten identificeert. Geweldige rol overigens van Shannon. En na afloop wordt er alleen nog maar slecht gepraat over het zogenaamde droomkoppel. Hoe snel mensen je laten vallen als je niet aan hun beeld voldoet.

Revolutionairy Road is vooral het twee deel een uitmuntend drama met een drietal geweldige acteurs die op de toppen van hun kunnen presteren. Moraal van het verhaal zondermeer het aansprekende aspect dat er genoeg eenheidsworsten in de wereld zijn die doen wat hun omgeving van hun verwacht, ookal worden ze verteert door onvrede. Vecht, probeer, leef en volg je dromen, is wat vooral April lijkt uit te stralen terwijl Frank zich laten gijzelen door 'zekerheid'. Hoewel ik bij aanvang twijfelde over de film ben ik na afloop door het tweede zeer sterke deel in shock en kan ik niets anders zeggen dit een erg sterk en aansprekend drama is. Zie nu al bijna uit naar een tweede kijkbeurt.

Een goede Guy Ritchie kan ik wel waarderen zo blijkt met Snatch, Lock Stock, Sherlock Holmes en The Man From UNCLE. Toch heb ik al lang geleden vastgesteld dat Ritchie's moment suprême al geweest is met Snatch waar letterlijk alles klopt. Revolver was vooralsnog niet echt een film die mij echt trok, mede omdat ik niet wist dat deze van Ritchie was, maar ook omdat de markt een aantal jaren overspoelt werd door films van hetzelfde slag, ofwel vlotte misdaadfilms met geweld, humor en veel snedige oneliners. Ik noem een Shoot um up, RocknRolla, Revolver, het iets betere Lucky Number Slevin, en praktisch iedere film met Statham. Op een gegeven moment heb ik het wel gezien en wordt het al snel een kopie van een kopie.

Desondanks moest het er toch eens van komen en een Statham met zoveel haar was ten eerste al een rare gewaarwording. Helaas gaat het meteen al over kaarten, kansspelen en casino's. Een onderwerp dat mij totaal niet interesseert met dat zogenaamde bluffen, al die spelregels en logica wanneer in te zetten en hoe. Laatste film die ik zag met dergelijke aspecten, Molly's Game, ging ook totaal aan me voorbij. Gelukkig is het van korte duur en gaat het al snel over een 'oude rekening' en wordt Jake al snel gebruikt door twee andere sinistere figuren waaruit een nogal uitvoerig plan ontstaat om Macha, Jake's oude tegenstander ten gronde te richten.

Fraai is toch op zijn minst de montage en camerawerk die zoals altijd prima voor elkaar is en de gekozen locaties zoals het appartement van Macha maar vooral de opname van Macha staande in zijn eentje met het plafond van de Painted Hall King William Court hoog boven zijn hoofd. Erg fraai! De schietpartijen zien er goed uit met de moordpartij met Sorter in de hoofdrol als lekker hoogtepunt hoewel de aanslag op Machi in het restaurant qua montage ook super is. Dan is er de psychoanalytische switch die vanaf halverwege gaat spelen rond ego's en wie nu werkelijke personages zijn die mij achteraf doen afvragen of ik de film wel helemaal begrijp en op waarde kan schatten. Dit zijn de toch wat spaarzame hoogtepunten.

Echt boeien kan de film van meet af aan niet. Statham lijkt toch te licht om vooral aan het tweede deel iets inhoudelijks toe te voegen, en Liotta is ook wel eens beter uit de verf gekomen. De film voelt op een gegeven moment toch wel erg lang aan en kan zijn spanningsboog duidelijk niet vasthouden om als laatste te benoemen dat de kenmerkende humor die vaak iets toevoegt aan de Ritchie producties totaal uitblijft. De film voor daardoor ook nog eens veel te serieus aan.

Zoals te verwachten na dit verhaal is duidelijk dat Revolver me tegenvalt en mij niets bijzonders brengt. Toch zitten er elementen in de film, vooral het tweede deel, dat ik me afvraag of ik de clou wel goed begrijp dus wellicht nog maar even bewaren en met de tijd voor een herkijk.

Klassiekerzondag bracht deze versie van Richard 3 uit 1955 waar ik de remake in modernere tijden uit '95 al eens gezien had en niet bepaald goed vond. Eens kijken hoe deze versie ging vallen en laat ik vast zeggen dat dit een harde noot was om te kraken.

Toch maakt de film een behoorlijke indruk in de opening waar het kan rekenen op alles wat meestal een klassieker maakt met een behoorlijke cast, een bepaalde degelijkheid en grootsheid, een typische en niet bepaald slechte soundtrack, een geweldige artdesign wat decors en kostuums betreft, en kan het een uitbundig en kleurrijk geheel genoemd worden. Laurence Olivier is met zijn nepneus op volle toeren als bad guy en loopt het geheel natuurlijk over van de roddel en achterklap, snode plannen en complotten, en alles natuurlijk om macht en de troon.

En dan heb je toch heel wat zou je zeggen, toch is goed zitvlees noodzakelijk gezien de speelduur van 2 uur en 40 minuten. Maar vind de film zijn grootste uitdaging in 'de oude' toneelstuk achtige opzet met enorme monologen en eindeloze dialogen die ook nog eens doorspekt zijn met ouderwetse taalgebruik wat soms wel eens lastig te begrijpen is zonder Nederlandse ondertiteling, en dat terwijl ik naar mijn mening toch behoorlijk Engels kan zelfs Engelse boeken lees. Niet dat het onbegrijpelijk is, het is eerder een nogal stroeve pil om als geheel door te slikken. Wellicht dat de film dan ook beter aankomt bij een liefhebber van toneel en met de nodige kennis en interesse voor de tijd waar dit in afspeelt.

Wat mij betreft geen voldoende voor deze langdradige zitting die mij te weinig bracht en onvoldoende interesseerde.

Gokje bij de kringloop en voornamelijk vanwege de cast meegenomen. Blij verrast bij thuiskomst dat de film best goede waarderingen krijgt.

De eerste momenten neem ik dan ook met grote nieuwsgierigheid tot me tot de eerste lange wollige monoloog van McKellen recht in de camera. O jee... Shakespeare zoals bekend is, maar men blijft wel dicht bij het idee van een toneelstuk. En dat is vervolgens ook waar de interesse in de film strand. Het afvoeren van George op het bootje voltrekt zich ook op aparte wijze en kan ook toneelstukachtig genoemd worden waarop McKellen weer zo'n monoloog heeft waarop mijn gevoel met de film echt onder het nulpunt daalt.

Dingen die in de positieve zin te vermelden zijn betreffen de cast, de jaren '30 stijl is fraai en de muziek heeft sterke momenten. Ook mag de strijd op het einde met al het oorlogsmateriaal best genoemd worden als leuk opgezet. Maar het is water onder de brug, een verloren zaak. Want die theaterstijl met die monologen ligt mij totaal niet. Mogelijk dat het aan Shakespeare ligt want Hamlet lag me niet en Gangs Of New York die ook een Shakesperiaanse achtergrond heeft ligt mij evenmin. Nee, dit is niet mijn ding, helaas.

Een film die praktisch gesneden koek was en tevens mijn interesse trok omdat ik deze zomer de serie Manhunt: Deadly Games had gezien waar de aanslag, Richard Jewell, de aanpak van de FBI en Kathy Scruggs ook uitermate goed uit de doeken gedaan wordt. Misschien wel beter dan hier...

Richard Jewell, het verhaal van de man die best wel erger deed voorkomen en genadeloos aan de schandpaal genageld werd door pers en FBI. Fragmentarisch wordt er een stukje voorgeschiedenis gebracht omtrent Jewell die op zijn zachtst gezegd rare gewoontes heeft en regelmatig zijn plicht voorbij gaat. Raar is het niet dat de man onder de loep genomen wordt, maar duidelijk is dat men veel te ver gaat in een soort persoonlijke hetze die nogal wat tijd en energie kost om af te wenden en een rectificatie te krijgen. Hauser doet het overigens prima als Jewell, toch vind ik Cameron Britton in Manhunt net iets beter en wordt het geheel toch allemaal iets beter onderbouwd met oorzaak en gevolg, en dat terwijl Manhunt gaat over de aanslagen van Eric Robert Rudolph.

Schrijnend zijn de pogingen Jewell te manipuleren via de zogenaamde instructievideo en het inspreken/na-apen van de bommelding zelf. Shaw wordt hier gebracht als de kwade genius toch werd dit allemaal ingegeven door erg veel druk van boven af, iets dat onvoldoende onderbouwd wordt. Zo komt Jewell er hier redelijk genadig af terwijl hij in werkelijkheid gemolesteerd werd bij een buurtsuper, zo liep de band met zijn moeder ook ernstige schade op, iets dat hier ook amper aan bod komt. En dan is er het karakter Kathy Scruggs die er niet bepaald best afkomt zowel in de film als de serie. Ja, Scruggs schijnt een ambitieuze dame geweest te zijn, soms uitdagende in de kleren, de nodige connecties bij de politie en iemand die wel van een stevig feestje hield. Toch wordt door verschillende bronnen het beeld van een gewetenloze sloerie die zichzelf 'verkocht' voor een goede artikel tegengesproken als kolder en komt tevens het beeld naar voren van een vrouw die nadien nooit weer het zelfde was.

Heel zwaar valt de film dit niet aan te rekenen, Eastwood lijkt zich vooral te concentreren op Jewell en doet dat op degelijke wijze, bijna zoals we van Eastwood gewend zijn. Toch vind ik de film niet helemaal compleet en had er meer vertelt kunnen worden en dan is er natuurlijk het feit dat de film mij niets nieuws bied aangezien ik Manhunt al gezien had. Jewell is daarom voormij een prima film te noemen, maar ook niet meer dan dat.

En daar was dan eindelijk Riddick deel 3, een film waar ik zowel naar uitkeek als vreesde. Een film die ik heel wat jaartjes terug al eens meepakte op tv en toen aanvoelde als best oké, maar dat was toen en de cijfers hier op MovieMeter toonde wat anders, vandaar de vrees. Maar uiteindelijk viel dat alleszins mee.

Toch van het begin moet Riddick het niet hebben met het uitermate plichtmatige riedeltje dat verklaard hoe Riddick van Helion op deze planeet terecht komt, en gelukkig duurt dit niet lang. Vervolgens komt de fight to survive best aardig over en valt toch op dat de planeet mooi vormgegeven is net als de horde aan verschillende enge beesten op de planeet. Leuk overigens de wisselwerking met de hondachtige.

Toch komt er pas echt een beetje dynamiek in het geheel wanneer de bounty hunters van alle kanten aan komen zetten en de crew van Santana vooral lekker fout is. De crew van Johns valt uiteraard weer op door Katee Sackhoff, zo heej wat een tijger. Leuke verrassing is overigens nog de korte rol van Keri Hilson. Maar verder teert het geheel natuurlijk op de stoïcijnse Diesel die de rol prima draagt. Leuk is de kift tussen alle premiejagers als Riddick die tegen elkaar uitspeelt en uiteraard zijn er weer creepy crawlers in het spel.

Minpunten...? Zeker! Niet heel erg maar het duurt toch allemaal iets te lang. Het duurt te lang voordat de premiejagers er zijn en het duurt te lang en uiteindelijk te kort als de beestjes aanvallen. Oh ja...en die zwevend motors die ze hebben zien er echt niet uit. Maar behalve dat is Riddick toch een meer dan prima film te noemen met het nodige aan actie, prima cgi en kleurrijke karakters en daarmee denk ik toch echt deze Riddick beter scoort dan zijn voorganger.

Don't give up on your dreams.

Intens, fraai en aangrijpend zijn de eerste woorden die me te binnen schieten na deze iet wat docu achtige film over het ware en wonderlijke verhaal van Brady Jandreau. Film die ik puur om de redelijke kritieken probeerde, toch niet helemaal wist wat te verwachten, maar mij helemaal heeft gegrepen in een soort kruising tussen The Crash Reel, rond snowboarder Kevin Pearce, en cinematografisch lijkt op The Dallas Buyers Club.

Veel introductie noch uitleg over het voorgaande krijgt de kijker niet, het moge duidelijk zijn, een armoedige en harde omgeving, de jonge Brady worstelend met zichzelf en zijn trauma. Het is een beeld dat aan alle kanten wringt en wrijving geeft, de acceptatie te moeten vinden van wel willen en niet meer kunnen versus een omgeving die verwijt of goed bedoel adviseert zsm weer op het paard te klimmen. De lastige positie van het gezin met een vader en zus die niet helemaal goed snik zijn en een fnuikende financiële situatie werkt niet mee.

Hoe mooi en triest kan verlies van iets gebracht worden de midden van de fraaie landschappen en dreigende luchten...? Fantastisch mooi wat mij betreft. Het toont de kwetsbaarheid van de mens ten top in een harde wereld die niet voor pussy's is en waar je doorzet en opnieuw het paard bestijgt. Fraai is het shot waar Brady met Gus staat met de maan tussen hen in, net zo mooi het fantastische landschap shot met Brady minuscuul terwijl de ene helft van de lucht helder en mooi is en de andere opgeslokt is door een naderende onweersbui. Net zo fraai en ademloos te bekijken zijn de momenten waarop Brady met paarden bezig is en andermaal een fraai beeld van de rust van het trainen en rijden met op de achtergrond het gebulder van onweer, symbolisch wat dat betreft voor alle problemen rond Brady tegen de rust die hij vind in de paarden.

Het is toch samen, met het al even schokkende relaas van zijn maatje Lane Scott, waar bij Brady een soort The Wrestler achtige essentie doordringt, dat het met hem erger had kunnen zijn, en dat hij vooral zijn gevoel en dromen moet blijven volgen. En wat zijn die momenten tussen Lane en Brady aangrijpend en wat is dat beeld van Lane zelf confronterend. Overigens heb ik zelf een familielid gehad die dermate in de vernieling lag, 17-jarig schoonzusje, de film en dergelijke beeld brengen voor mij dan ook herrineringen boven die ik liever zou vergeten.

The Rider is voor mij dan ook een behoorlijk eerlijk, rauwe en realistische film die extra aangrijpt vanwege de 'acteurs' en de ware geschiedenis. Brady is juist overtuigend in de door sommige mensen genoemde houding voor de camera. Mensen die van een dergelijke zwaar hersenletsel herstellen hebben juist moeite zich te uiten, affectie of emotie te tonen en komen juist afstandelijk, gesloten en wazig over. Tevens zijn de twee á drie woede uitbarstingen ook erg herkenbaar, sommige dingen kunnen ze niet meer tonen, op andere dingen zit juist geen rem meer. Daarom is The Rider voor mij extra eerlijk en realistisch en kan ik dit met recht een film noemen die mij wel eventjes beroerde.

En van de ene King naar de andere King, of beter gezegd, van goed naar slecht, want veel beloofde deze film niet te worden en dat deed hij dan ook niet.

Tja, waar te beginnen bij deze draak. Vanaf het begin is Alan al niet een interessant personage. Zijn zogenaamde visioenen en gedachten vanuit een tweede persoon zijn eerder lachwekkend en raar dan dat het interessant en spannend is. En in die laatste genoemde makke blijft de film het grootste deel hangen. Even veert de hoop iets op wanneer Alan eindelijk de benoemde auto betreed en chauffeur ontmoet, iets dat maar liefst 55 minuten duurt. Maar dit mondt ook al snel uit in vaagheid en weinig spanning.

Er gebeurt genoeg, dat is verre van het probleem. Het is juist dat het sfeerloos gebracht wordt. Het mysterie of de spanning die men probeert te creëren slaat vanaf het begin dood zoals bijvoorbeeld die hippie in het VW busje. Aardig zijn dan nog linkjes naar andere King verhalen zoals de naam Annie Wilkes van Misery en de auto is uiteraard een Plymouth Fury net als Christine. Verder is de muziek nog het noemen waard met The Strawberry Alarmclock, James Brown en The Zombies. Maar verder stelde dit bitter weinig voor. Meestal ben ik wel mild voor een beetje matige King verfilming maar dit was om heel snel te vergeten.

Afgelopen week nog even voor de herkijk met mijn vader omdat we komende vrijdag onderandere een dagtochtje gaan ondernemen naar Space Expo in Noordwijk. En wat smaakte deze film nu de tweede keer toch een stuk beter waarop mijn kritiek van de vorige keer eigenlijk wel een beetje wegvalt.

Interessant trouwens ook de comment van Roger over het vermeende patriottisme dat mensen menen te zien, sid st opgeklopte Amerikaanse heldenmoed? Nee, het is gewoon heldenmoed, in zo'n primitief ding in zoveel banen om de aarde. Ik kan me daar juist weer aan storen wat voor blinde vlek sommige mensen krijgen als het Amerika betreft. Maar goed, de ruimte race, de selectie procedure, het haantjesgedrag maar ook de kameraadschap, het komt allemaal voorbij met het nodige aan humor maar ook zeker met een bepaald psychologisch aspect, angst en een bepaalde fatalisme die of geaccepteerd wordt of waarom men denk dat overkomt mij toch niet.

De lengte stoort mij nu al veel minder binnen een film die historisch toch behoorlijk correct is, een sterke cast kent met een geweldige Quaid en Scott Glenn, komt de echte John Glenn ook nog ergens voorbij, visueel voor die tijd top is en als geheelbeeld over de ruimte race met de Russen ontzettend slaagt. Het beeld rond de verschrikkelijke pers en ijdele LBJ zijn aardige en maken het beeld compleet. En zo bevalt The Right Stuff de twee keer al veel beter en zit er wat mij betreft een verhoging in.

En even een tussendoortje uit de verhuisdoos met dvd's gekregen van een collega, en ik moet zeggen, de inhoud is niet veel soeps. En daar is deze Righteous Kill een goed voorbeeld van die niet perse heel slecht is maar verder ook weinig opzien baart.

En als ik dan toch meteen mag beginnen met zeiken dan is het wel over de aanwezigheid van Curtis Smith en nog erger Rob Dyrdek. Vooral in het geval van de laatste vraag ik me serieus hoe zulk nepvolk/nonacteurs voor films gecast worden. Wat moet ik me daar bij voorstellen...? Niemand interesse voor de rol of waren alle echte acteurs op...? Dan trouwens het lijk van de vermoorde Rambo waarvan de bloedplas omhoog loopt tegen de stoep. Foutje bedankt. En dan hebben nog te kampen met John Leguiziamo, en oef, even lijkt het erop dat hij bescheiden en ingetogen kan acteren, zonder dat geschmier en dat onuitstaanbaar scheve bekje van hem. Oeps, te vroeg gesproken want in het fitnesshok hebben we toch gewoon weer de ouderwetse en vooral irritante Leguiziamo. Dan is het uitermate voorspelbaar dat de kijker op het verkeerde been gezet wordt omtrent het plot en is het halverwege toch wel vrij duidelijk dat het niet Turk maar Rooster is die de moorden pleegt. Iets dat grotendeels door het script in de hand gewerkt wordt omdat het een ronduit teleurstellende film zou zijn als er geen omslagpunt zou komen. Het word zo verschrikkelijk zwart wit ingekleurd wie je moet gaan verdenken dat er van enige subtiliteit en dus twijfel niet echt sprake is. Niet dat het veel uitmaakt wie nu eigenlijk de dader is want het geheel voltrekt zich toch praktisch spanningsloos.

Is er dan niets goeds aan deze film...? Mwoah...het is niet heel slecht allemaal. Er is wel sprake van een budget en De Niro en Pacino proberen er van te maken wat ze kunnen. Dan vind ik het persoonlijk altijd heerlijk om naar Carla Gugino te kijken, dus een geheel verloren middag is het nu ook weer niet. Maar daar is het dan ook al snel mee gezegd en vanwege dit soort films ben ik hier weer terug gekomen op MovieMeter. Zodat ik weet en na kan kijken dat ik de film gezien heb en wat ik er van vond, want onthouden doe ik dit verder niet en dat wil ik ook niet.

En voor de herkijk, en dit keer film toch een stuk beter. Rio Bravo toont zich als een vlotte film met veel humor en een geweldig trio vooral vormgegeven door Stumpy en Dude. Wat karakter Feathers, een zalige Angie Dickinson, in godsnaam in de lompe, knorrige en oude John T. Chance ziet blijft een raadsel en de film blijft daar zijn tempo regelmatig verliezen waardoor de film toch net iets te lang is.

Maar Rio Bravo vermaakt toch meer dan prima met zijn simpele verhaal en snedig gekibbel, en vooral Dean Martin valt op als uitstekend acteur, iets waar John Wayne met zijn standaard houding en rol nog wat van zou kunnen leren. Lekker, niet super goed maar wel erg lekker. Halve ster erbij.

Gokje gewaagd mede door de kringloop, en hoewel het uiteraard geen The Searchers is voldoet de film toch prima en maakt een lekkere indruk.

Het begint in de nadagen van de Burgeroorlog waar vies spel gespeeld wordt een rekeningen open blijven staan. Wayne is zoals Wayne is en het is dan ook maar de vraag of de man kan acteren of hij simpel weg zichzelf is. Opmerkelijk is wel de snelle samenwerking met wat ooit tegenstanders waren, snel vergeten of is de scheidslijn kennelijk toch maar dun tussen vriend en vijand zoals ook wel eens in andere Burgeroorlog films aangekaart is. Desondanks gaat de zoektocht naar de verrader verder waarbij een plekje genaamd Rio Lobo wordt aangedaan met de nodige dames in gevaar en terreur op de omgeving van de plaatselijke sheriff met zijn trawanten. Op zich dus erg clichérijk en weinig nieuws.

Toch maakt de film een goede en leuke indruk met de treinroof die op fraaie wijze wordt uitgevoerd. Zo zijn klein momenten als Wayne bij de tandarts, en de doodgraver die handwrijvend komt binnen stuiven na de eerste schietpartij, kostelijk te noemen. Het karakter Phillips niet te vergeten die lekker schmierend wordt neergezet. Dan is er nog de schare aan mooie vrouwen met O'Neill, Lansing en Dosamantes, dames die ik niet kende maar een fijne indruk achter laten en de simpele toch effectieve actie in een aantal stevige ben snelle schietpartijen.

Het maakt Rio Lobo tot een uitermate vermakelijk film waar Wayne en het simpele verhaal nog wel het minste belangrijk is en de film gewoon een lekkere vlotte indruk maakt met zijn humor en actie. Daarom, gewoon lekker en weinig mis mee.

Spreek ik Spaans bijgochem?

Gisteren vermoedelijk toch al voor de vijfde keer aan de beurt, en wat een feest toch iedere keer om dit te zien, in dit geval samen met mijn vader die hier ook van smult als oorlogskind. En wat was hij de eerste keer verschrikkelijk boos op het karakter Riphagen, de dagen na zijn eerste kijkbeurt was de naam Riphagen voldoende om verschillende vloeken aan hem te ontlokken en ik vreesde zelfs dat Van Koningsbrugge wellicht een doodsbedreiging of twee kon verwachten. Gelukkig bleef dat laatste uit...

Waar te beginnen met deze buitengewoon goede serie gebaseerd op het boek van Bart Middelburg en René ter Steege, en het moet gezegd dat ik een paar jaar geleden verbaasd was, toen ik eindelijk het boek las, over hoe goed deze eigenlijk gevolgd werd en hoeveel er klopt. Over Riphagen en zijn maat mag er van meet af aan geen twijfel zijn, doortrapte leugenaars die mee spelen met de partij die het beste uitkomt en het meeste oplevert. Kunstig en rustig wordt het karakter en de praktijken van de boksende pooijer en Jodenjager uit de doeken gedaan.

Behalve het afpersen en deporteren van Joden raakt Riphagen tevens betrokkenen bij het oprollen van een verzetsgroep, iets dat in het vervolg grote gevolgen heeft en verschillende malen voor een behoorlijke kat en muis spel zorgt.Daarnaast zien we Dolle Dinsdag, bouwde Riphagen net zo snel een reputatie op in omgeving Assen en klopt alles rond Gerrit Van Der Veen en Betje Wery. Ontstellend is de deal met Sanders tevens ook een omstreden figuur, het huisarrest en de ontsnapping in een lijkwagen met hulp van de gebroeders Kerkhoven die naar het schijnt zelfs Riphagen nog in Spanje van kleren zouden voorzien. En deze coulance allemaal voor info over zogenaamde andere 'foute' Nederlanders.

Riphagen slaagt in een geweldig mooi tijdsbeeld en passende soundtrack. Van Koningsbrugge laat een kant zien die we niet bepaald gewend zijn en is buitenaards goed, Kai Greidanus is ook sterk als het fictieve personage Jan, Tjebbo Gerritsma is net zo kostelijk met zijn foute Amsterdamse accent als Joop en behalve deze namen mogen Sluysmans, Raadsveld en Herman Egberts ook nog best even genoemd worden. En daarmee heb ik het meeste wel zo'n beetje benoemd. Zijn er dan geen slechte punten? Mwoah...een kniesoor zou kunnen vallen overfictieve Jan en enkele dingen zoals de schietpartij die nooit plaats vond, Dries liep echter wel mank door een beenbreuk na een auto ongeluk in het oosten van het land. Tevens was Riphagen al voor de capitulatie weer terug in Amsterdam om nog een laatste keer te profiteren van de wanorde en schuilende Joden die berooft konden worden. Het zijn keuzes die niet uitkwamen of te omslachtig waren in het script wellicht, het doet er niet toe wat mij betreft.

Riphagen de serie heeft me opnieuw overtuigd als complex, innemend, als boeiend portret en met zijn tijdsbeeld. Toppertje dit.

Beter dan The Talented Mr. Ripley volgens sommigen, en dan is er ook nog eens Ripley Underground die ik overigens laat voor wat het is, maar dat deze beter was dan de film met Damon moest ik toch eens zien. Het duurde enkele jaren maar de film van Anthony Minghella overtuigd mij tegenwoordig wel, al is het alleen maar vanwege de muziek.

Ripley zien we heel wat jaren later uiteraard, inmiddels kalend, en de schaapjes behoorlijk op het droge zo getuige zijn habitat en levensstijl. Toch heeft de vos zijn trucjes nog niet verleerd en leren we het nodige over zijn netwerk en contacten. Interessant is in die zin het karakter Reeves, uiteraard een complete tegenpool, toch zegt de driehoeksverhouding die onstaat met Jonathan erbij mij weinig noch de problemen die verderop ontstaan.

Eigenlijk vind ik dat Ripley's Game best wel weinig over Ripley zelf gaat en meer over Reeves en Jonathan. Nog erger vind ik het totaal gebrek aan sfeer en charme zoals die wel te vinden is in Minghella's film. Vergeleken daarbij is Ripley's Game een bijna zoutloze vertoning die ook nog eens geen moment spannend word. Het moge duidelijk zijn, hier had ik helemaal niets mee. Een prima Malkovich, een altijd vermakelijke Winstone en de mooie Headey tenspijt.

Verrassende en degelijke film, overigens in mijn beleving Sci/fi en iets dat ik niet snel op zou zetten, maar met de andere twee delen nog aanstaande op tv dacht ik what the hell...en dit deel heeft me blijde verast.

Meer dan prima wordt een beeld geschapen rond dierproeven. Een fenomeen dat me altijd aan een discussie doet denken tussen een leerling en een leraar bij mij in de klas. Zij had plannen om ergens een aap te bevrijden die gebruikt werd voor dierproeven. Daarna volgt de vraag wat de leraar daarvan van vond. Die reageerde uiterst nuchter met de stelling dat het wellicht sneu was, maar daarna stelde hij de hypothetische vraag hoe we zouden reageren als we kanker hadden en de proeven op het dier resulteert in een werkend medicijn? Een stelling waar ik nog wel regelmatig aan denkt en de dubbele laag in de dierenproeven aantoont hoe hypocriet en egoistisch dat ook op zelfbehoud gericht mag zijn.

Afijn, de dierenproeven lopen over in de nodige problemen waarna we Caeser zien opgroeien. Een erg mooi tweezijdig beeld wordt daarna neergezet. Caeser die toch maar een dier is, en in de beleving van 'de mensen' weggestopt moet worden, een ontwikkeling van het dier qua, slimheid, emotie en gezichtsuitdrukkingen die naar het menselijke neigt, en vanuit zijn optiek de agressie en omgang van sommige mensen met elkaar en met dieren. Schrijnend is de opvang, uitermate mooi en slim de opstand.

Rise of the planets of the Apes is erg mooi gemaakt, en Serkins kon zich weer geweldig uitleven in Golom achtige rol. Alles ziet er erg mooi, Franco is degelijk, Pinto erg leuk om te zien en verder vermaakt de film, is spannend, en heeft de nodige kritische boodschap in zich zoals de dierenproeven, maar ook de behandeling van dieren op zich. Aldus, prima en mooie film, benieuw naar de twee andere delen.

The only horror is that it isn't a comedy.

Tenslotte gisteren nog even aan de zombie waarbij ik weer een greep deed, net als afgelopen donderdag met die slechte Japanse film, uit het stapeltje twijfelachtige zombiefilms die ik nog heb liggen. En vond ik de Japanse film slecht dan verbleekte dat nog redelijk bij dit hemeltergende geheel en is de quote bovenaan mijn comment een opmerking die ik op internet tegenkwam en meer dan behoorlijk de lading dekt.

Want J*zus Chr*stus, het ziet er niet alleen slecht uit, het klinkt ook nog eens slecht, de gemiddelde dialoog zou Sesamstraat nog niet halen, het acteerwerk is om te janken en van een plot of plan is ook niet echt sprake. Het neerstortende vliegtuig in de beginfase moet toch wel de slechtste CGI/ special effect in de film zijn die ooit getoond is en eigenlijk heb ik dan al veel te veel over deze film gezegd. Minimale pleisters op de wonde zijn dan tenminste nog de twee zussen, de ene in een zomerjurkje en de andere in een prachtig zittende spijkerbroek. Die twee dames zijn toch wel de enige reden waarom ik ben blijven kijken. Maar verder moet dit toch wel één van de slechtste films zijn die ik ooit gezien heb.

WOW!!!

Waanzin - passie - gedrevenheid - talent. Zou er een biologische of natuurkundige formule zijn die deze elementen samen voegt en dat het antwoord simpelweg 'Dunlop dna' is...?

De schier onwezenlijke snelheid waarbij men zich over zo'n gevaarlijke parcours beweegt grens mij aan de waanzin. Toch slaagt de documentaire er meer dan goed in die zogenaamde waanzin uit te leggen in passie. De passie voor motorsport, de passie voor snelheid en voor een soort door god gegeven talent. Een roeping, wetende dat iedere dag of bocht een catastrofe kan wachten...

Een geweldig gevormde mix van nieuwe beelden, oude beelden, uitleg, voice overs en de kennismaking met de charismatische broers Robert en Joey trekt voorbij. Afgewisseld met onboard cams van duizelingwekkende snelheid over de circuits die de mannen afleggen en ik neem de laatste beelden met kippenvel tot me. Maar het vooroordeel tot waanzin wijkt en zoals eerder gezegd een prachtig beeld over passie en wat die mannen zo graag doen en ook goed in zijn, wordt je als kijker voorgeschoteld en wordt pakkend en met de nodige stijl en emotie gebracht. Zo ook de pijn en strijd om toch weer op dat monsterlijke apparaat te gaan zitten.

Verder gaat de docu niet alleen over racen, maar ook over wat er generatie na generatie in zo'n familie leeft, iets dat niet eens zozeer een roeping is maar in het DNA verankert lijkt, en vooral lotsbestemming. Dat die zomaar in een bos in Letland kan liggen of witte rook uit een uitlaat. Nog nooit was het gezegde 'sterven in het harnas' zo van toepassing als op deze familie. En toch , het bloed kruipt waar het niet gaan kan...

Prachtig, prachtig, prachtig....vorig jaar helaas toch ook William, zoon van Robert omgekomen tijdens een training.

Effe voor een herkijk gisteren in de zucht naar iets vlots en vermakelijks waaruit toch een opwaardering en iets beter comment gaat volgen, want het kan toch allemaal wat beter. Buiten dat is Road House zich toch wel langzaam aan het ontwikkelen tot een heuse guilty pleasure, en wat voor één.

Jeugdsentiment van de bovenste plank uit de tijd dat ik net op de brugklas zat en eigenlijk mijn Frans moest leren, was toch kansloos, en veel liever hier voor ging zitten. En wat een godzalig beeld omtrent deze veel te coole bouncer. Hij mag schoonschip maken in een of andere duffe plaats waar toevallig deze toko staat. En mijn hemel wat ontaard die eerste avond in de Double Deuce al in een slachtpartij, zeg maar gerust burgeroorlog, waar Dalton stoïcijns getuige van is. Niet lang daarna volgen de regels, de eerste ontslagen en vooral de wet dat Dalton de baas is. En wat ontaard dit geheel toch in een fantastische machtsstrijd tussen Dalton en rijke pauper Wesley met heelveel knokkerij. En wat zijn de bad guys lekker fout en de good guys natuurlijk toffe peren. Swayze past prima in de rol van Dalton, toch is het Sam Elliott die de show steelt met zijn ouderwetse klappen, diepe bromstem en kostelijke one liners. Wat een geweldige gozer! Kelly Lynch is natuurlijk prettig voor het oog net als Julie Michaels. En we mogen natuurlijk Jeff Healey niet vergeten die inmiddels een prominente plek inneemt in mijn cd collectie.

De vraag of deze film goed is moet je eigenlijk niet stellen, of de film fout is betreft een betere formulering. Ja dus en niet te zuinig. Het geweld, de wijven, hoe in het begin de Double Deuce wordt verbouwd, zo'n Wesley met zijn leger apen, niet te vergeten zo'n fout typje als Jimmy of de monstertruck die door de garage rijd. Het is fout, het is heel fout, wellicht ook iets dat in het tijdsbeeld van de jaren '80 gezien moet worden. Maar het is toch vooral de mix die het doet, en wat is die toch vermakelijk alle minpunten en flauwigheden buiten beschouwing gelaten. Het doet me eigenlijk met angst en beven afvragen wat de remake met Gyllenhaal moet gaan brengen want deze film gaat men niet overtreffen. Een hele ster erbij wat mij betreft.