Opinions

He's a menace, he'll do anything to hold on to power

Effe voor de aardigheid deze J. Edgar geprobeerd die opzich niet op hele goede cijfers kan rekenen maar natuurlijk wel over een historisch figuur gaat en een cast en regisseur van naam kent. Dat dit niet meteen groot succes hoeft te betekenen blijkt wel weer terwijl J. Edgar toch zeker wel degelijk genoemd mag worden.

Het idee is in ieder geval duidelijk met een beeld rond de oprichter van de FBI in de vorm van J. Edgar Hoover die behalve de geheimen van de rest van America, waaronder presidenten, ook zelf nogal wat te verbergen had, althans dat nemen we maar voor waarheid aan. Interessant is het tijdsbeeld waarin dit alles zich afspeelt met de fase voor de Tweede Wereldoorlog, het oprukkend communisme, de misdaadgolf met Bonnie en Clyde, Dillinger, de Lindbergh zaak, mafia, oproer, protesten en radicalisatie. Met recht roerige tijden waarin heel veel gebeurt en Hoover zijn kruistocht begint tegen alle kwaad, daarnaast ligt de focus vooral op het complexe karakter van Hoover inclusief zijn moeilijke priveleven.

En wat een naar karakter heeft de man wiens steeds maar dwingender, overheersende, bedweterige inslag in flashbacks in beeld wordt gebracht. Het is een fenomeen dat macht kennelijk met je doet, doch echt boeien doet de film zelden die overheerst wordt door droge en lange dialogen waar de ontwikkeling van de Forensische Opsporing nog in de kinderschoenen staat maar wel next level raakt door de inspanningen van Hoover. De vraag is echter wat je kan geloven van de film aangezien de scènes tussen Colson en Hoover in de hotelkamer fictief schijnt te zijn en Hoover zelf ontmaskerd wordt in de film als iemand die zijn inbreng en daden graag overdrijft.

Toch is saaiheid en de lange speelduur de grootste vijand van de film die verder wel als pluspunten nog een mooie productie design heeft qua filters en kleuren en natuurlijke een sterke cast. De typische Eastwood soundtrack voegt zoals gewoonlijk niets toe en zie ik maar weer als klein minpuntje omtrent een film die degelijk is maar verder niets bijzonders heeft.

The Jack Bull even als tussendoortje afgelopen week en een western kan mij altijd goed smaken, dus was ik wil nieuwsgierig of dit iets van kwaliteit was want ik ben altijd wel op zoek naar moderne westerns dan de films met John Wayne uit de jaren '70. Maar onder de sterke reeds gevonden namen zoals 3:10 to Yuma, The Unforgiven, Hostiles, The Assassination of Jesse James en Old Henry, om maar eens wat te noemen, hoort deze The Jack Bull zeker niet.

Aan de cast zal het overigens niet liggen want die is uitstekend op orde met een stuitende LQ Jones als boosdoener aangevuld met Savage, Goodman, McGinley, Miranda Otto en Brent Briscoe. Niet echt A-listers te noemen maar karakters die meer dan genoeg toe kunnen voegen aan hun rol. Voeg daar de immer aimabele John Cussack aan toe waar ik altijd wel een zwak voor heb en het startpunt is er al. zou je zeggen. Het is bijna spijtig te zeggen dat Cussack juist de zwakste schakel is, want het stukje gelaagdheid en grimmigheid dat voor de rol Myrl nodig is heeft de acteur niet in zijn bagage waardoor de kwade uitspattingen niet geloofwaardig zijn.

Buiten dat doet het me eigenlijk allemaal niet zo heel veel, is de film toch eigenlijk wel buitengewoon voorspelbaar betreffende het lot van verschillende karakters, overtuigt Cussack onvoldoende in zijn rol en hobbelt het qua tempo maar een beetje aan en is het me een raadsel waarom deze film bijna 2 uren moet duren. Eenmaal de knuppel in het hoenderhok en de jacht geopend is trekt het geheel een beetje bij en treft het verhaal in de behandeling van de paarden toch wel een sterke motivatie, die arme dieren. Maar eenmaal beide in de kraag gevat en voor de rechter gebracht komt het geheel weer tot stilstand en lijkt het geheel weer dood te bloeden.

Maar het moet gezegd dat het einde toch wel onverwacht is en best wel dramatisch. The Jack Bull is daarmee voor mij een film met twee gezichten, namelijk met enkele goede momenten maar over het grote geheel toch het gevoel dat het niets bijzonders is. Een onvoldoende verdient de film zeker niet daarom een veilige drie sterren.

Redelijk politie/detectiveverhaal wat bij zoveel schrijvers als Lee Child, Clive Cussler en Tom Clancy, gretig gebruik maken van één en dezelfde hoofdpersoon. Vaak een nogal flink iemand die iedereen te slim af is en net zo hardnekkig is en niet gemakkelijk dood wil als een kakkerlak. Niet altijd bijzonder geloofwaardig maar vooruit...

Een aardig zaak ontwikkeld zich rond Jack Reacher die opduikt om een zaak op te lossen. Dit gebeurt met de nodige knokkerij, een beetje humor, de vechtpartij in de badkamer is kolder maar wel vermakelijk, en er zijn clou's en aanwijzingen in de zaak die de kijker zelfs begrijpt/eerder ziet aankomen dan de raadsvrouw die niet altijd even slim overkomt. Komen een paar mooie auto's voorbij en zonde dat die Chevy aan puin gaat.

Wat rest een vermakelijke maar niet bijzonder goed film waar vooral Robert Duvall erg leuk is. Gezien en voorlopig wel weer even klaar.

Jack Reacher deel 2, andere film, echter veel van hetzelfde. Reacher lost weer eens een onmogelijk zaak op zijn gebruikelijke eigenzinnige manier, en daar is het meeste eigenlijk wel mee gezegd.

Niet dat het een waardeloze film is, maar eerder een filmpje voor een regenachtige middag, JR2 brengt namelijk weinig nieuws en blijft op de gebaande paden. Beetje spanning, humor en actie, en typerende voor een dergelijk karakter als Reacher is dat er tal van klappen, trappen en kogels uitgewisseld worden maar dat er zelden iets schade aanricht. Tevens typerend voor dergelijke karakters is dat ze vroeg of laat altijd de koffer induiken met hun tegenspeelster, iets dat overigens zowel met Pike als Smulders, dus deel 1 en 2, niet gebeurt. En dat vind ik wel een verademing eigenlijk.

Wat verder opvalt is de gemakkelijkheid der dingen, iemand knock-out slaan in een vliegtuig en niemand die wat merkt, een ontsnapping uit een complex waar hij nog nooit eerder geweest is, waar hij alles zomaar weet te vinden en 'opletten' niet in de taakbeschrijving van de vacature stond en het gebruik van acteurs waar geen twijfel over bestaat dat die de bad guys zijn want die spelen altijd shady types, Knepper en McCallany.

Wel grappig, schrijver Lee Childs met een cameo net als in deel 1 en bepaalde grappen. Ach ja...aardig voor een keer en snel op naar de volgende wat mij betreft. Oh... en Smulders is natuurlijk wel erg prettig om naar te kijken.

Na de herkijk van oorlogsdocumentaire Restrepo mijzelf gisteravond nog even aan wat kolder gezet in de vorm van deze Jackass 2,5. Want zo'n kans kon ik niet laten liggen waar ik toch altijd genoot van de serie en ook van de eerste twee films.

Maar na 4 tot 5 grappen van de heren Jackass is het wel duidelijk dat hun beste tijd achter hun ligt. Gemakkelijk zal het niet zijn om weer een dergelijke film te maken aangezien het toch altijd moeilijk zal zijn om jezelf weer te overtreffen, weer iets nieuws te bedenken en het publiek andermaal te prikkelen. Iets wat dan eigenlijk ook niet lukt met deze film waar er maar enkele momenten zijn die leuk genoemd kunnen worden en de rest simpelweg flauw of bizar zoals de rare stam in India.

Zo is het gebeuren op de golfbaan wel goed waar de medegolvers leuk meedoen om Weeman en Pontius te raken, is het spijkerbed met de cobra's nog wel redelijk en en doet de mini Motorcycle madness in de supermarkt denken aan stunts van weleer. Maar het blijft een punt dat het meeste toch smakeloos is, niet grappig, of zelfs een voorproefje op Viva la Bam die ook gewoon niet leuk was. Spike Jones is ook weer van de partij wat maar een ding in kan houden en dat zijn de bejaarden, ook weer iets wat ik niet kan waarderen en dat ook al niet deed in de vorige films.

Puntje met paaltje is het een herhaling van zetten met happende beesten, poep en pies en verschillende leden in de blote kont. Had ik dan iets anders verwacht? Nee, want dit is wel ongeveer het niveau maar dit was toch gewoon niet leuk en daarom geen voldoende.

Na een lange werkweek afgesloten te hebben wilde ik wel een film zien maar was ik ook toe aan iets luchtigs, en dat werd Jackass 3,5 met Ryan Dunn nog aanboord en daarmee zijn laatste verschijnen waar hij de première niet mee zou maken.

Maar goed, Jackass dus, en dan rijst automatisch de vraag of we alles al niet een keer gezien hebben. Kunnen ze nog iets bedenken wat leuk is, wat nog niet eerder gedaan is? Ik betwijfel het en dat bewijst de film het eerste half uur waar weinig grappen of stunts leuk zijn of een rip off zijn van soortgelijke dingen. Lachen kan ik er dan ook niet bepaald om, zit me toch af te vragen hoe het mogelijk is dat ze nog weer een film mogen maken en ze op een uitzondering na allemaal nog leven.

Wat wel interessant is zijn de verhalen tussendoor over onderlinge spanningen om genaaid te worden of in een vervelende grap gezogen te worden buiten de stunts, iets wat tussen Bam en Dave op irritaties uitloopt, waar ik overigens moet zeggen dat ik Bam Margera vroeger wel cool vond maar nu en later in zijn Viva La Bam een irritante karikatuur en acteur vind die graag alle aandacht op eist, kortom een vervelend ventje. Maar zo richting het einde zijn er dan toch nog wel een paar aardige grappen te bespeuren met onder andere de dildo-bazooka, electric Limbo en de knoxville's lotion. Maar het gevoel overheerst dat het beste er af is en het geheel schiet in vergelijking met de andere films dan ook te kort. Geen voldoende wat mij betreft, en overigens op Wiki nog een schrikbarend feitje over de Brandon Novak stunt met de wc pot waar hij al zijn ribben aan één kant had gebroken en aanvankelijk zonder helm wilde. Afijn, zoals ik zeg, een wonder dat ze allemaal nog leven.

Het was alweer een tijdje geleden dat ik iets van Jack-ass zag. Vroeger toch altijd met veel vermaak naar gekeken en vooral de grappen van Bam en Dunn kon ik altijd wel waarderen. Zelfs nog een tijdje Viva la Bam gezien maar dat ontspoorde geleidelijk aan.

Het was dan ook wel even wennen met Deel 3 erin. Vind ik dit nog wel leuk? Hebben we niet alles al gezien? Wordt het flauw? Ik was op een gegeven ook opeens op Top Gear uitgekeken omdat mij het gevoel bekroop dat ze niets meer wisten en over the top dingen gingen doen zoals mini's afschieten van een skischans. En zo was het begin van Jack-ass 3 ook even stroef. Maar toch kwam al het fysieke geweld en ranzigheid op een gegeven moment los en heb ik me schor gelachen om enkele stunts. Hoogtepunten zijn toch wel het gedoe rond de chemische toiletten, vooral de boobytrap toiletten zijn hilarisch, zo ook de bungy toilet en de hindernisbaan met tasers.

De openingsscène en sluiting met alle geweld en ontploffingen in slowmo bewijzen wel dat we het eigenlijk allemaal wel eens gezien hebben en dat Jack-ass zijn sterkste fase al lang gehad heeft. Het nieuwe is er al heel lang af natuurlijk. Toch heb ik me prima vermaakt.

En los met Jackass 2 precies een week na deel 1. In dit geval ook even uit de collectie gepakt en deze vmbo'r heeft er weer met veel plezier naar gekeken hoewel het wel al een tikkie minder is dan de eerste film.

The Gang is weer compleet en in voor some crazy shit zo blijkt. En ze hebben toch weer een aantal geweldige grappen moet ik zeggen. De 'Dickfarm' is leuk hoewel het ook wel weer naar het randje gaat. De minibike looping is leuk, the gauntlet is erg aardig en de Toro Trotter. De taxi terrorist is wel het beste maar laten we eerlijk zijn dat dit amper meer een Jackass stunt is en meer op Bananasplit lijkt, desondanks wordt dit erg goed opgezet.

Maar in deze Jackass krijgen we ook te zien dat het allemaal al een stukje verder gaat, het is wat smeriger, grover en sadistischer dan de vorige keer en zonder dat dit wat toevoegt. Dingen als opnieuw het geschijt van Engeland alleen dan nog smeriger, het vishaakje door het wang en Beehive Limo zijn allen voorbeelden daarvan. En Spike Jonze als oude vrouw en Knoxville als dirty grandpa vind ik ook niets hoewel dat eerder een kwestie van smaak is. Bovendien zien we ook al vast een glimp van Bam zoals hij later zou worden met zijn eigen serie, oftewel, een sadist en vandalist.

Deel 2 is leuk, heeft een paar erg geslaagd grappen, maar laat tevens zien dat het nieuwe er af is en dat het overtreffen van het vorige werk kennelijk alleen lukt met smeriger, gemener, grover, pijnlijker enzovoort...het zal je vriendengroep maar zijn.

De eerste Jackass film gisteren op tv en een herkijk moest toch nog altijd, de NOS Avondetappe liet nog even op zich wachten, dus ik dacht die pak ik mee en dan kan ik net zo goed de dvd uit de collectie pakken want dan heb ik geen reclames. En wat was het toch weer lekker om deze verzameling gekken te zien...

Vmbo humor las ik onlangs in een comment bij Jackass Forever. Goed te weten dat dergelijke humor alleen weggelegd is voor laag opgeleide mensen, beter dan sommige hoogopgeleide die ik ken en juist geen enkel gevoel voor humor meer lijken te hebben. Dan heb ik liever het predicaat 'voetvolk' als dat inhoudt dat ik prima kan lachen om iets ongecompliceerds als Jackass. Vmbo...? Yes, and proud of it! En wat is die eerste film toch best wel goed, het was destijds wel even de vraag of het aan zou slaan. Zou een Jackass aflevering van anderhalf uur leuk zijn? Want dat is het in feite...ja dus. Bijna alle grappen en stunts zijn goed te noemen.

Pareltjes zijn toch zondermeer de 'rent a car', ass kicked by a girl, the roller disco truck, sweaty fat fucks en de butt x-ray natuurlijk. Leuk is dat mannen zoals Matt Hoffman en Tony Hawk aan dit soort dingen meewerken. Ook niet gek is dat Bam hier nog wat rustiger is en niet zo aanwezig zoals hij later zou worden vooral met dat matige programma van hem zelf. En zo blijkt Jackass the Movie toch een leuk weerzien en ben ik verbaasd dat de film alweer 20 jaar oud is. Jeetje waar is de tijd gebleven dat er weer iemand op de MTS, vmbo hé , met het gerucht kwam dat Wee Man of Stevo overleden was tijdens een stunt of wat dom gedoe in de thuisomgeving. En wat zijn er sindsdien veel klonen geweest die allemaal probeerden wat Jackass deed maar het niet konden evenaren, programma's als Viva La Van, Dirty Sanchez en The Dudesons. Behalve Dirty Sanchez dat gewoon lekker ranzig is, hadden we toch in principe alles al een keer gezien en strandde het wat mij betreft in kopieergedrag. Jackass zijn de meesters op dit vlak en het was naar de mening van deze laag opgeleide een leuk weerzien.

Boeiende en mysterieuze film die zijn 'de cirkel is rond momentje' heel goed tot op het laatste weet te bewaren qua alle dingen die meespelen en vooral 'een' bepaalde toedracht.

Het verhaal komt vrij fragmentarisch opgang met momenten in Irak, de vrouw met kind die hij op pad helpt en de daarna catastrofale lift met de wijlen Brad Renfro, één van zijn laatste rollen denk ik wel zo'n beetje. Via een al even kort tussenstapje in de rechtszaal geraakt Brody al vrij snel in de inrichting waar weldra alles zal gebeuren. Bepaalde scenes in de inrichting hebben een hoog 12 monkeys en One flew over the cuckoo's nest maar dat heeft verder wat mij betreft niet een negatieve invloed.

Al vrij snel blijkt dat er vreemde methoden gebruikt worden, zeg maar gerust vrij claustrofobisch en beklemmend, door de al even mysterieuze als norse Kristofferson. Wat het idee nu precies is van deze methoden blijft onduidelijk en blijkt dat zelfs te zijn voor de meeste werknemers. Wat wel blijkt is dat Brody in zijn trippende fase niet een flashback heeft maar een flashforward. Hij gaat vooruit in de tijd, komt achter dingen en vervolgens ontspint een best wel kunstig in elkaar gezet plot waarin Brody achter dingen komt, uit wil zoeken en eventueel veranderen. Bepaalde mensen willen weer voorkomen dat er met hem geëxperimenteerd wordt maar Brody wil niets liever. Een vlucht in de toekomst waarin hij toch behoorlijk plezierige momenten beleeft met Knightley maar ook info verzameld om dingen terug in het heden te veranderen. Hamvraag blijft hoe hij om het leven kwam, en niemand die het antwoord heeft of wil geven zoals in JJ Leigh haar geval.

Het plot zit prima in elkaar, uitmuntende casting die stuk voor stuk hun prol prima dragen, Knightly overigens nog met een beetje puppyvet in het gezicht dat haar een stuk aantrekkelijker maakt dan die uitgemergelde look in later films, prima muziek, mooie score, mooi gemaakt flashbacks en een mysterie waarvan alle antwoorden soms pas in de laatste minuten duidelijk worden zelfs een beetje anti-climax zijn. Drama, mysterie, een beetje triest en melancholiek....maar het grote gemis is toch iets extra spanning. De film heeft een hele mooie mysterieuze toon waarvan je je afvraagt wat is nu echt en wat niet maar het wordt nergens echt spannend en dat vind ik wel jammer.

Desalniettemin een bijzondere en boeiend film die vaak door mensen met The butterfly effect vergeleken wordt en dat de laatste beter is. Iets waar ik het niet mee eens ben. Ik vind deze film beter qua setting en mysterie terwijl ik persoonlijk The butterfly effect, door Kutcher en zich het meeste afspeelt in de studenttijd, een beetje vind neigen naar een tienerfilm die ik nooit helemaal voor de volle honderd punten serieus kan nemen. Dan geef ik de voorkeur aan deze.

Bijzonder stukje geschiedenis, en in die zin een hele bijzondere en intrigerende 'point of view'. Wat er gebeurde en hoe weten we allemaal. Maar nooit bij stil gestaan hoe dat voor haar geweest moet zijn terwijl ze er naast zat en onder de 'troep' van haar eigen man kwam te zitten. Moet zeggen dat ik dat bijzondere beelden vind, die auto die weg spoed. Clint Hill op de achterkant in een poging de First Lady te beschermen en Jackie zelf met het geëxplodeerde hoofd van JFK op schoot. Phoe...dat vind ik nogal wat. Clint Hill zou zelf ook een bijzondere uitgangspunt zijn voor een degelijke verhaal en/of film maar dat is al min of meer gedaan met In the line of fire.

Terug naar Jackie en Portman. Bijzondere beelden dwalend door die lege kamers, deur na deur, een sigaret rokend staand naast het bed, een leeg bed. Dat is de tragedie wat mij betreft. De eenzaamheid die een dergelijke functie en titel met zich mee draagt. Niemand die daar dicht bij genoeg staat om er te zijn of troost te bieden. En dan al die keuzes, hoe nu verder, wat verwacht het land, de pers er als een stel hyena's op. Een moeilijke tijd om dan het juiste te doen en sterk over te komen. Prachtige dialogen overigens ook met de priester, beste rol van John Hurt, en dat er toch voorzichtig een scheur zichtbaar wordt. Dat het huwelijk en JFK zelf toch verre van perfect was.

Een hele apart sfeer overigens die in combinatie met de muziek soms iets dromerigs heeft of juist richting een nachtmerrie dreigt te gaan. Maar dat mysterieuze wordt nergens overspeelt. Bepaalde beelden zijn zo bewerkt, zeg maar gritty, dat ik echt even twijfel of er echte beelden in gemonteerd zijn. Ook erg mooi.

Portman zelf raakt de snaar wel goed. Bij tijd en wijlen een echte krachttoer, toch neigt bepaald gedrag soms naar het irritante en dat ik me afvraag ligt dat aan Portman, was dat gewoon Jackie of ligt het aan de situatie? Complete miscast overigens vind ik die Peter Sarsgaard als Bobby. Hij lijkt er voor het oog wel aardig op maar ik van die Sarsgaard negen van de tien keer zo'n slappe zak met die zachte timide intonatie en dat wat licht nerveuze voorkomen altijd.

Al met al een prachtig drama, een personages die eerste rang zat en in die zin nog nooit zo in beeld gebracht is. Het enige wat ik overigens mistte was het saluut van John-John als de kist voor bij komt. John F. Kennedy Jr. salutes his father’s casket in Washington, 1963 - rarehistoricalphotos.com
Had toch wel verwacht dat dit moment nog voorbij zou komen, of heb ik wat gemist?

Een van Tarantino's groten die ik al meerdere malen gezien heb waaronder de laatste keer heel wat jaartjes terug toen ik uitgeschakeld op de bank lag met een dubbel gegaan enkel tijdens een Krav Maga examen, en ik überhaupt nog een half jaar zat voor mijn herintreden alhier. Dus ja...een comment moest er nog altijd een keer van komen. En laat ik vast vertellen dat dit geen topwaardering is, ik schafte de film ooit op VHS aan met Reservoir Dogs en Pulp fiction in gedachten maar daar is Jackie Brown totaal niet met te vergelijken, sterker ik vond het een uitermate saaie film. Toch is dat de afgelopen jaren wel iets beter geworden, maar de beste en leukste films van Tarantino weet Jackie niet te benaderen.

Het is Tarantino ten voeten uit, een stel criminelen, niet bijzonder slim, veel karakters, het nodige geweld, de nodige humor, opzienbarende momenten en vooral stijl. En vooral dat laatste is waar de film heel dik mee scoort en het tijdsbeeld en de oh zo fraaie muziek. Lekker! Over lekker gesproken, wat is Bridget Fonda hier ook een popje. De zaken en besognes rond Ordell zijn best interessant, zijn handel en wandel net zo. Ook Grappig is De Niro als de domme en zwijgzame ex-bajesklant Louis. Kostelijk figuur ook. Het is vooral de fase rond dit stel dat voor mij de film leuk en interessant maakt.

Nu zal Tarantino een bepaald beeld ingedachte gehad heb met het karakter Jackie, deze film en Pam Grier zelf. Want in het ook niet Pam Grier waar ze in Reservoir Dogs over zitten te oreren als groep dat dit zo'n lekker wijf is? Er is geen twijfel mogelijk dat QT met Jackie het beeld wilde creëeren van een vrouw die weinig geluk treft maar wel ontzettend sterk en slim is. En laat daar voor mij nu net de kneep zitten met Jackie Brown. Ik vind de fase waar Jackie zich uit de problemen probeert te werken met de politie, de overdrachten en dit samen met een paar andere karakters voelt voor mij onnodig lang en traag aan. Ik moet zeggen dat het plot en de aanloop er van me wel steeds meer opvalt als goed bedacht. Maar spannend of boeiend wordt het voor mij geen moment.

En zo is Jackie Brown voor mij de minste QT. Begrijp me goed dat ik absoluut een bepaalde kwaliteit zie, zeker in hoe het plot op het einde bij elkaar komt. De muziek, de stijl, Jackson, Fonda en De Niro, de humor, ja Jackie Brown heeft heel veel. Maar toch wil het mij allemaal niet echt boeien en mis ik zelf een extra prikkel die de verhaallijn met Jackie iets extra's geeft. Afijn, zoals ik zeg, niet slecht maar voor mij de minst interessante Tarantino. Trouwens nog wel leuk Sid Haig als rechter.

Voor de derde maal gezien en andermaal geheel overtuigd van het goede script, de vele dubbelzinnigheden, de werkelijk waar heerlijke sfeer en subtiele griezel/schrik momenten. Robbins overtuigd voor de zoveelste maal en ik verbaas me eigenlijk dat de film zo weinig bekend is. Veel airtime heeft de film niet gehad in zijn bijna dertig jarige bestaan. Twee keer op een Engelse zender, en twee keer bij de Belgen. In Nederland is hij zover bekend nog nooit uitgezonden. Ook opmerkelijk dat hij pas vijf jaar na release in de bioscoop kwam.

Enfin, andermaal onder de indruk. Upgrade qua cijfer is wat mij betreft wel op zijn plaats.

Onderhouden en meeslepend drama die je naarmate de film vordert en het probleem zich aandient steeds verder meezuigt in de neerwaartse spiraal waar Lucas zich plotseling in bevind. Hoe kan een zo idyllisch beeld en leven zo omslaan? Een waarschuwing voor ons allen?

Het beeld van een best wel hechte gemeenschap die door een bijzonder slechte aanpak van de juf/directrice volledig gierend uit de klauwen loopt. Ergens had ik op een gegeven moment een hardere aanpak verwacht, iets in de trant van pek en veren of een schandblok, maar eigenlijk blijft het voornamelijk bij de psychologie van ergens van beschuldigd worden, niet gelooft worden en eigenlijk ook niet gehoord worden. Tegelijk is het ongebruikelijk lijkt me, als mede spanning verhogend, dat Lucas totaal niet gehoord wordt, 'geschouderd' wordt, pas later in de film een verhoor door de politie krijgt, iedereen weet waar hij van beschuldigd wordt behalve hijzelf, en het enige magere bewijs dat er is zijn de beweringen van wat mij toch een 'licht' autistisch meisje lijkt. De hele aanpak met het meisje klopt vervolgens ook niet. Het lijkt me dat je een kinderpsycholoog tegenover dat kind zet en niet die koekwaus die het kind vervolgens van alles in de mond gaat leggen. Tja natuurlijk, na genoeg druk gaat dat kind wel toegeven wat ze eerder zei want tja anders heeft ze die volwassen ook nog boos toch? Als ze voor de tweede keer zegt dat het allemaal niet waar is wordt het door moeders weggewuifd, want ja wat weet dat kind nu? Dat weet een 'hysterische' volwassen toch veel beter. Verontrustend beeld in die zin.

Wat mij beklijft aan deze film is de toch wel de hysterische reactie van een gemeenschap, een reactie die overigens wel heel begrijpelijk is, maar wanneer verkeerd geïnterpreteerd natuurlijk onwijze schade kan aanrichten. Dat lijkt mij dus ook de boodschap. Het einde vind ik in die zin weer redelijk treffend, de hand over het hart en alles is weer klaar krijgt misschien wat teveel nadruk. Maar het jachtongeluk bewijst maar weer dat zoiets niet vergeten wordt en zeker niet vergeven, het kleeft voor altijd aan je, vooral in een kleine gemeenschap. Lucas had dan ook beter weg kunnen gaan, het blijkt nog lang niet over te zijn.

Meer dan behoorlijke acteerprestaties van Mads en de kleine Klara.

Top drama, prima film voor liefhebbers van bv Doubt.

En verder met oorlogsweek wat deze Jacob The Liar opleverde die ik vanwege de slechte cijfers op MM al regelmatig liet liggen bij de kringloop maar vanwege de Mei week toch maar eens mee nam.

En het moet gezegd dat de film opzich een interessante benadering heeft van een zeer duister en somber onderwerp dat we altijd al in die hoedanigheid zien. Slechts La Vita è Bella slaat een andere weg in net als Catch 22 die het ook vanaf een humoristische en schertsende kant benadert buiten het feit dat de laatste een totaal andere setting heeft. Het verhaal is verder wat dat betreft duidelijk met Jakob die een nieuwsbericht hoort waaruit blijkt dat de Russen dichterbij zijn dan gedacht en verwacht wordt. Wanneer zijn 'nieuwtje' pessimistisch ontvangen wordt begint hij met zelf bedachte nieuwsberichten om te proberen het moraal van andere getto-inwoners op te vijzelen. Want hoop doet immers leven...

De cast is op het oog meer dan oké met zat bekende namen en is soundtrack Klezmer achtig wat uiteraard met een bepaalde vrolijke stijl bij de schertsende toon van de film past. Toch is het geheel niet helemaal zonder spanning met het voorbij trekken van de veewagons en de dreiging van praatjes aangezien men denkt dat Jakob een radio heeft en een 'snitch' dat vroeg of laat meld bij de Duitsers. Heel wat zou je zeggen, ook het humoristische feit dat Jakob opeens populair is. Maar nee helaas, echt lukken wil het niet echt met deze Jakob the Liar die weliswaar nog punten scoort met zijn afloop die tegenstrijdig is met de rest van de film qua toon, maar buiten dat vooral ontzettend langzaam en traag is en ziet Williams en anderen er verrassend goed op het gemiddelde hongerdieet in een getto. Buiten dat slaat de humor niet aan, waarschijnlijk zou het geheel prima in elkaar passen als toneelstuk maar als grote Hollywood productie met een prijskaartje van een schrikbarende 45 miljoen dollar is dit toch wel een bijzonder teleurstellende film. Afijn, snel op naar de volgende film.

En verder met Hitchcock, dit keer dus Jamaica Inn en een behoorlijke oude in die zin. Tevens hoopte ik vooral dat deze iets beter zou voldoen dan Sabotage van vorige week, iets dat gedeeltelijk uitkwam maar ook niet.

Het begin voelt toch wel lekker, een bepaalde nostalgie straalt van het geheel af, schimmige beelden van rotsen, golven en miniatuur schepen, ja dit is mooi en knap gemaakt voor 1939 en heeft in die zin een gunfactor. De grimmige bedoening in het begin met de ruwe koppen van de Cornsman doen de rest. En het moet gezegd dat het concept met de jonge Mary die per toeval in het rovershol terecht komt en betrokken raakt bij de zaak best wel interessant is, maar helaas wordt de lijn na de bijna lynching onvoldoende doorgetrokken.

Want helaas weet de film zelfs met de beperkte speelduur van 90 minuten regelmatig dood te slaan in oeverloos gezever, en dan vooral in de situaties tussen Mary en Jem. De in de synopsis hier op MovieMeter gestelde vraag wie de grote man is vind ik al net zo voorspelbaar. Vanaf het eerste moment verdenk ik de man al, bovendien komt het in de film ook al snel naar voren wie de teugels in handen heeft, dus daar geen verrassing. Aardig geacteerd wordt er dan wel weer vooral door Leslie Banks.

In de vergelijking met Sabotage is Jamaica Inn qua plot en verhaal spannender, maar uiteindelijk ontlopen de films elkaar niet heel veel en moet deze vooral ook in het tijdsbeeld van de jaren '39 gezien worden. Afijn, weer één afgestreept, maar duidelijk is dat Hitchcock wel beter heeft.

I hate you, and I love you!

Opvallende biopic die veelal overkomt als tv-film maar wel degelijk indruk maakt met een innemende en overtuigende James Franco. Het is bijna jammer te noemen dat een acteur met dergelijke kwaliteit toch altijd weer in van die matige en slappe comedy's zit.

Een interessante blik wordt geworpen op de set bij Elia Kazan, leuk om te zien al het personeel, de werkzaamheden en het aardige detail van een scriptschrijver die driftig tijdens de opnames mee zit te pennen en kennelijk dingen aanpast. De eerste ontmoeting met Dean is apart en geeft al aan wat voor excentriekeling het is maar dat hij ook een voorloper is wat method acting betreft. Daarnaast schuwt hij kennelijk niet iemand op de set ernstig tegen de haren in te strijken om een gespannen sfeer te creëren die bij de scene hoort. Vooruitziend, vooruitstrevend, een noviteit en kennelijk zijn tijd ver voor uit. Alles voor het acteren en een goede take kennelijk.

Toch is daar ook meteen de schaduwkant van een jongeman die worstelt met naweeën van zijn jeugd, buiten zijn acteren lijkt hij omgeven met een bepaalde tragiek en lijkt het acteren en uitlaatklep en vlucht. Tussen de leuke beelden van de acteerlessen, de kennismaking met vriend voor het leven Martin Landau komt toch heel subtiel de dubbele geaardheid naar voren met een dubbelzinnige opmerking in een interview en vooral het bezoek aan Andrew Prine. Tussen dit allen wordt het contrast tussen de set en onbegrepen, artistieke en excentrieke rebel ,die betutteld wordt daar de filmbazen, alleen maar groter.

Wat naast een degelijke soundtrack vooral opvalt is een ronduit geniale Franco. Getormenteerd, onbegrepen en vooral rusteloos, maar ook die licht voorover gebogen houding met hangende schouders. Dan zijn er de beelden met hoed op tijdens de set van Giant. De overeenkomst is gewoonweg eng en ik kreeg kippenvel van deze beelden. Mooi nog de iconische opname van Dean te midden van de neerdalende olie als zijn bron jackpot scoort.

Het is het einde dat in die zin een nare smaak geeft. Het ongeluk met de Porsche ontwikkelt zich in die zin wel als erg noodlottig, alsof het zo zijn moest om de mythe en het karakter rond Dean nogmaals te sterken. Bijzonder is dat van de drie mensen juist Dean omkwam en de twee anderen er genadig afkwamen. Een wel erg plotseling einde van getormenteerd en rusteloos jong die de wereld aan zijn voeten had. Wellicht dat dit als geheel de reden is dat men het nog steeds over James Dean heeft. Resultaat een uitstekende film met een weergaloze en boeiende rol van James Franco.

Jarhead gisteren voor de derde keer gezien, en de film trekt in verschillende opzichten een behoorlijke parallel met O'Russels Three kings. Ook daar staat de verveling, irritatie, de gedachte wat voor nobody ze wellicht thuis geweest waren centraal. Waar Three kings natuurlijk opgeleukt is met een licht onwaarschijnlijk maar niet minder vermakelijk verhaal, blijft Jarhead dichter bij de waarheid. Het soldatenleven, zelfs in oorlogsgebied, kan een dodende saaiheid hebben en bijzonder geestdodend zijn waarbij je in een eindeloze herhaling van eat,sleep, repeat geraakt.

De training begint meer dan formidabel. Bepaalde scenes hebben een hoog FMJ gehalte en Foxx doet qua humor soms niet onder voor Hartman. Eenmaal in het buitenland en in die geestdodende cyclus boet de film nog niet echt in. De kerstviering heeft dan op zijn beurt weer een hoog Three kings gehalte. De wandeling langs de weg met alle uitgebrande wrakken is prachtig gemaakt en lekker sinister. De totale anticlimax is natuurlijk zondermeer Haysbert die hun feestje komt storen en dat ze niet mogen schieten. Het past perfect bij de film. De hele oorlog zonder op een vijand te hebben geschoten. Het is zoals Sarsgaard halverwege de film zegt dat het per oorlog steeds sneller gaat en zij eigenlijk ouderwets zijn en achter de feiten aanlopen.

Een meer dan prima anti-oorlog beeld, cynisch, direct, grof, surrealistisch, vooral wanneer ze door die branden olievelden lopen. Meer dan prima acteerprestaties van iedereen. Goede muziek eigenlijk. Het boek dat ik momenteel lees wordt in die zin prima gevolgd. Toch vind ik dat de film na een heel sterk en vermakelijk begin richting het einde een beetje doodbloed. Waar dat nu precies aan ligt kan ik niet zeggen. Verder meer dan prima film.

Aan de griezel met Jason X maar wat het allemaal inhield ontdekte ik pas na het starten, en poeh....was me dit toch een bak slecht. Niet te filmen, of toch wel, het is maar hoe je er naar kijkt.

Zijn er überhaupt pluspunten? Ja zeker, die zijn er altijd wel. Zo is er een flinke schare mooie vrouwen aanwezig, is het korte moment van de planeet met de zandstorm best oké en in die zin een interessante omgeving, en zijn er kleine momentjes van redelijke humor en heeft Jason nog wel een paar leuke kills Maar dat is het dan ook wel in een film die bij fasen bedroevend slecht is en totaal overbodig.

Zo zagen we slasher/monster/ gevaar wel vaker in ruimteschepen dus ondanks de claustrofobische omgeving is het clichematig, is Kane Hodder de beste acteur waarmee ik niet bedoel dat hij zo goed acteert maar hij geen dialoog heeft en de rest zo waanzinnig slecht, dan het personeel van het ruimteschip met hun techpraat en androïde die van een erg hoog Galaxy Quest gehalte is. Dan nog maar te zwijgen van het gevecht tussen de androïde en Jason en de revisie van Jason, het is allemaal zo flauw. Dan heb ik de sneuige soundtrack nog niet eens genoemd, en lees ik tot mijn verbazing overwegend positieve comments. Hebben we hetzelfde gezien? Ik vond dit in ieder geval bedroevend slecht en kan dan ook niet op een voldoende rekenen wat mij betreft.

Op voor Jaws 2, en met de wetenschap hoe goed de eerste is kan deel 2 natuurlijk alleen maar tegenvallen. Uiteraard was de film dan ook niet super maar met bijgestelde verwachtingen zwetende op de crosstrainer viel het met best nog wel mee.

Amity, toeristische trekpleister aan het water, afhankelijk van het toerisme en watersport en andermaal die vervelende sheriff weer over dat er mogelijk een haai voor de mist zwemt, je zal toch burgemeester van zo'n gaat zijn. Nee, Jaws 2 biedt weinig nieuws en andermaal is Chief Brody de paria. Het zal je werk toch zijn over de mensen te waken en moeten beschermen in een dergelijke situatie. Wat Brody is klaarblijkelijk de enige die het gevaar ziet, gelukkig mee maar want anders was het een saaie film.

Opvallend is het ontbreken van de kenmerkende tune, tevens de aanvallen die toch van een ander kaliber zijn als in de eerste film. Het is allemaal wat meer recht toe recht aan, dat terwijl Spielberg zich in de eerste toch laten gelden als vakkundig en de sfeer en spanning fraai opbouwt, iets dat niet eigenlijk helemaal weg blijft. Tevens is er het ontbreken van kleurrijke karakters als Quint.

Slecht is het 'bekende recept' niet, maar het ontbreekt de film wel aan alle klasse die de eerste wel had. Verder is het allemaal aan de fletse kant qua karakters. Roy Scheider is uiteraard van de partij en maakt er het beste van. J2 is aardig voor een keer maar daar is dan ook alles mee gezegd.

Maandagavond nog even wat soepels en gemakkelijks na een lange dag, maar dat werd helaas toch vooral slecht en niet zo heel goed met deze film die ik volgens mij in mijn jeugd al eens zag bij een oom die een Jaws film in 3d had of zoiets. Iets waar ik me buiten de titel meer weinig van kan herinneren.

Maar goed, het is weer zover met Carcharodon carcharias die jaagt maakt op mensen. Dit keer niet in het reeds bekende Amity maar in een water pretpark, Seaworld achtig gebeuren. En sowieso vraag ik me dan al weer af wat het doel is van zo'n franchise waar natuurlijk het eerste deel een meer dan goede film betreft en het peil daarna drastisch daalt. Goede films leveren zit er niet in, het lijkt vooral te draaien en mee te liften op een goede naam en reputatie waar deel 2 al matig was is dit toch gewoon slecht.

Het betreft een slap verhaal eerst klas rond een park op zee waar kennelijk iedere veiligheidsmaatregel en protocol achterwege blijft terwijl het overduidelijk niet pluis is. Werknemers verdwijnen terwijl ze onder water werken, geen divebuddy of communicatie whatsoever, klanten en werknemers worden rustig het water ingestuurd, geen enkele veiligheidsmaatregel, ook daar geen communicatie met boten en personeel als de tering los breekt ondanks alle fancy controleruimtes en schermpjes waar ze alles op kunnen zien maar verre van adequat ingrijpen. Daarnaast was het budget kennelijk op voor goede props, modelen of iets betere CGI want het is allemaal om te janken.

Aardig is op zijn minst nog jonge hond Dennis Quaid en de mooie Lea Thompson, maar verder is dit een film die heel snel vergeten kan worden.

Ronduit bizarre film over Van Damme die voor het verhaal óf in werkelijkheid, niet voldoende op de hoogte van zijn privéleven, een bijzondere kwetsbare kant laat zien. Een kant die je niet zou vermoeden afgaande op al die matige knokfilms waar hij in speelt, zeg maar de Steven Seagal van de Lage Landen.

Waar de film begint met de opnames van de zoveelste over the top cheesy vechtfilm, waar hij weinig aan verdient, weinig me verdient wordt, waar eveneens weinig naam en roem mee vergaard wordt en hij kort weg te horen krijgt dat dit het nu eenmaal is, het produceren van dit soort wanstaltige producties lijkt de situatie wanneer hij het postkantoor binnen wandelt niet veel anders. Opnieuw moet hij uitvoeren wat er tegen hem gezegd wordt en ditmaal is het niet een regisseur die hem afbijt met de opmerking dat ze nu eenmaal niet Citizen Kane aan het maken zijn maar een crimineel met een blaffer. Detail natuurlijk deze verandering van motivatie en ditmaal moet JC niet zijn vuisten gebruiken maar zijn echte acteertalent aanspreken en verdomd nog aan toe, dat lijkt hij ook nog te hebben of de rol past hem nu eenmaal geweldig.

Wat zich ontspint is een sub verhaal binnen het verhaal. Het gaat toch vooral om de aan lager wal geraakte JCVD, maar toch is hij slechts onderdeel van de grotere gebeurtenis, de overval en kidnapping. Handig manoeuvreert de regisseur daardoor heen met kunstige ontwikkelingen in het plot, mooi shots en komische gebeurtenissen zoals de twee politieagenten in hun weinig flatteuze onderbroek, de scene waar de sigaret uit de mond getrapt wordt en de kleine dingetjes zoals de winkelbediende die overal foto's van neemt, zelfs de rechercheur, en de agenten die in een soort wanstaltige adoratie JC's bagage doorpluizen en alles op hebben en overal aan zitten. Ook kunstig zijn de scenes met zijn zakenwaarnemer waar slecht JCVD in beeld gehouden wordt. Het gaat om JC maar toch ook niet, de zakenwaarnemer doet wat hij wil en er wordt totaal niet geluisterd naar de wensen van JCVD, kortom eigenlijk wordt hij totaal niet serieus genomen waar die gegroefde trieste bakkes van JC eigenlijk alleen nog maar beter tot zijn recht komt. Een mooi tegenstrijdigheid, dat je denkt dat zo'n man de wereld aan zijn voeten heeft, maar dan toch plotseling opstijgt tussen de setlichten, alsof hij buiten zijn lichaam treedt, en een werkelijk emotioneel betoog houdt waar de totale ontmanteling van de superster die iedereen aanbid volgt. Geniaal! Om vervolgens weer naar beneden te zakken en weer in die rol te zitten die iedereen van hem verlangt, een uniek inzicht in de bijzonder ontevreden en neerslachtige JC.

Mooi contrastrijke beelden, weinig kleuren, mooi beeld van het typische België, prima acteerprestaties, fijne muziek ook die een beetje jazz/free style-achtig aandoet. Alleen al vanwege de kwetsbare biecht en de breuk met het stereotype dat zo'n man omgeeft vier sterren.

Al een tijdje terug, van het zomer waarschijnlijk, deze Jean de Florette tegenkomen bij de kringloop en blij verrast zomaar een film uit de top 250 te vinden. Nu alleen nog een kijkbeurt en dat gebeurde gisteravond dan eindelijk. Wat te verwachten wist ik niet helemaal, en na het eerder lichtelijk teleurstellende Paris, Texas, ook een Top250 film, vreesde ik een beetje dat ik deze film misschien ook niet helemaal zou aanvoelen/waarderen. Maar het tegendeel bleek waar...

De film neemt een aanloop die net zo langzaam en bedaard gaat als het leven in de Provence, en dat is absoluut niet als kritiek bedoeld, sterker nog het is een tempo en gevoel dat van meet af aan bij de film past. Een beeld ontvouwt zich rond Ugolin en Cesar betreffende een masterplan om het terrein van de Florette in handen te krijgen voor eigen gewin uiteraard. En dit gebeurt vanaf het eerste begin met een bepaalde humor getuige bijvoorbeeld de begrafenis met het geweer in de kist waar iedereen zich opeens realiseert dat het geweer wel eens af kunnen gaan tijdens de begrafenisstoet. Toch komt pas bij het overlijden de film bij zijn essentie wat betreft het in handen krijgen van het huis en de daarbij behorende waterbron, maar dat blijkt nog geen sincure met de net gearriveerde Jean die zijn eigendom op komt eisen en op zijn eigen manier hele plannen heeft met huis en locatie.

Maar Ugolin en Cesar zijn vasthoudend, blijven de vinger aan de pols houden en saboteren waar nodig. Dit geheel wordt op typisch Franse wijze gebracht met veel charme, prachtige natuur en locatie, maar vooral een sfeer en gevoel wat bij die film past. Zonder het einde te weten kan ik halverwege alvast zeggen dat Jean de Florette overtuigt. Sterk is daarnaast het beeld van het harde werk en leven als boer, tevens de tijden van hoop en wanhoop in het geval van watertekort, maar toch ook het beeld van volhardendheid, en het beeld van optimisme en hard werken dat Jean toont waarmee hij de snode plannen en sabotage van Ugolin en Cesar onbewust teniet doet. Geluk en optimisme lijken het te winnen van jaloezie en snode plannen, zo lijkt de boodschap. Maar zoals gewoonlijk kruipt het bloed waar het niet gaan kan.

Jean de Florette overtuigt qua sfeer, interesseert als verhaal en biedt charme via zijn acteurs om er achter te komen dat dit een eerste deel is van een film uit twee, oke dan. Maar goed, het eerste deel overtuigt dermate dat er interesse is voor het tweede deel dat ook in de top250 staat.

En op de late zaterdagavond nog even aan de griezel met deze Jeepers Creepers en daarmee een film die ik eerlijk gezegd meende al eens gezien te hebben. Maar de schoolbus met jongeren die ik verwachtte tegen te komen kwam niet, waarna ik op onderzoek uit ging en tot de ontdekking kwam dat dit deel 2 betreft. Desalniettemin natuurlijk doorgezet met dit eerste deel.

En tsja wat moet je ervan zeggen, een duo op weg in een auto, de uitgestrektheid van Amerika, verlaten dunbevolkte streken en uiteraard die ene gek die het op dit setje gemunt heeft. Het is een kwestie van same story andere film, want deze opzet zagen we al zo vaak. En uiteraard is het de gebruikelijke rits van 'do's and don'ts' waar de hoofdrolspelers zich schuldig aanmaken, en lang duurt het dan ook niet tot dit tweetal behoorlijk in de shit zit met een wel erg luguber ogende bad guy. Meer dan behoorlijk is de ontdekking van de kelder, geinig de aanval op de politieauto en voor het oog is Gina Phillips wel erg leuk.

Minder is Justin Long die ik tot nu toe eigenlijk nog nooit op iets bijzonders heb kunnen betrappen, zijn er de gebruikelijke domme dingen, en duurt het in de beginfase allemaal best wel lang voordat er iets gebeurt en wordt vooral overheerst door gekibbel en geklaag tussen broer en zus. Ik vind Jeepers Creepers dan eigenlijk ook niet heel bijzonder hoewel er toch wel gewerkt wordt met een sterke bad guy en het huis met de catlady best goed is. Maar overheerst vooral het gevoel dat deze 1ste een aanloop is voor de latere delen. Eindoordeel, redelijk voor een keer maar verder niet iets waar heel veel van bij blijft.

En daar was dan eindelijk de Jeeper Creepers met de bus met jongeren, iets dat ik dus anderhalf jaar terug al verwachte in deel 1. Onnodig te zeggen bleek dat dus deze versie. Dus zoals het zaterdagavond betaamt, met eerder op de avond een herkijk van 2001 A Space Odyssey samen met visite, toch nog even aan de griezel.

En het moet gezegd dat de opening best wel strak is met de vogelverschrikkers en het geval rond de familie Taggert. En al vrij snel wordt er doorgeschakeld naar de bus met slachtvee en neemt de film daarmee een koers die vrij standaard is en binnen de gebaande paden blijft cq nogal cliché is. Is dat heel erg? Nee niet perse, want een dergelijke film binnen een dergelijke genre zie je toch vanwege andere dingen. Namelijk het nodig aan slachting, en dat krijgen we. Of een beetje leuke bad guy, en dat hebben we in het geval van de Creeper wel. Vroeg daar de aanwezigheid van de ontzettend leuke en veel te vroeg overleden Nicky Aycox aan toe en je hebt toch heel wat.

Als de film al ergens pijn aan lijdt is het enkele momenten van slechte humor zoals Creeper die ondersteboven voor het raamhangt en aan het sjansen is met verschillende slachtoffers. Iets wat dan wel weer een beetje jammer is net als de nogal overdreven ontknoping met de pick-up. Slecht is het allemaal niet, want dit deel heeft ook wel weer zijn pluspuntjes, toch komt het allemaal net een beetje te kort, beklijft het niet en wordt het ook nergens echt spannend. Daarom net als zijn voorganger geen voldoende.

Snel door met de Argento waarom het me eigenlijk te doen was met de Masters of Horror box. Joe Dante was geen succes maar voor Argento heb ik een zwak ontwikkeld door de jaren heen. Supergoed is het allemaal niet vanwege alle cult, Gore en overacting maar de man heeft wel degelijk een 'signature' die hij ook bij deze Jenifer weer laat zien.

Zondermeer is het verhaal rond Frank opmerkelijk te noemen die de jonge maar mismaakte Jenifer het leven redt, en laten we zeggen dat Jen buiten haar gezichtje om, yikes, er anatomisch uitziet om door een ringetje te halen, zeg maar gerust bloedgeil en wulps, damn! Dat het verhaal vervolgens vol plotgaten zitten en overloopt van de onlogische keuzes maakt niet zoveel uit, want daar gaat het niet om in dit product. Want het is uiteraard weer een bijzonder Argento product te noemen met een psychologische valkuil, genoeg bloed, Gore en de nodige humor. Echt eng of horror wordt het nergens, humoristisch is het wel en uiteraard is het apart, overigens is de afloop ook redelijk voorspelbaar.

En zo blijkt dit toch weer een bijzondere Argento te zijn met een interessante thema in die zin. Want werkt het zo niet een beetje dat wij mannen snel weg zijn van een beetje gespeelde onschuld, een fantastisch lichaam in dit geval en iets als het 'redderssyndroom' waar we vaak mee behept zijn? Zou de psychologische onderlaag niet zijn dat we al snel alle principes en fatsoensnormen op een hoop gooien om ons lul achterna te lopen, voor een lekker wijf en geile sex terwijl er een kut karakter in zit? In dit geval opsluiten in de kelder, wat rauw vlees naar binnen gooien en er zou nu en dan uitlaten voor het 'speeluurtje'. Natuurlijk gaat dit net even wat verder en kan bijna een fetisj genoemd worden, toch denk ik dat er meer in deze film zitten dan lijkt.

Zoals reeds gezegd, een typische Argento, beslist niet zijn beste maar wel erg acceptabel en vermakelijk.

Als afsluiter donderdagavond na Blind Horizon en Unstoppable nog even een Jesse Stone episode en bekend dat ik ben met Jessie Stone wist ik meteen dat dit het beste van de avond ging worden. Want in verleden zag ik al verschillende van deze tv-films en mogelijk zag ik Death in Paradise ook al eerder maar dat is waarschijnlijk ook al iets van 13 a 14 jaar geleden, mischien zelfs langer.

Afijn, let's roll met de altijd sympathieke vertolking door Tom Selleck, en zoals vaker heeft Stone het niet gemakkelijk met een lastige zaak, de zucht naar drank en zijn eigen sores cq verleden die hem als een molensteen om de nek hangt. Stone is in die zin aimabel maar ook een beetje tragisch en dat geeft net dat extra randje dat het karakter interessant maakt. Centraal staat het gevonden lichaam van een jonge dame waar het puzzelen is wat haar identiteit betreft, of haar dood een misdrijf betreft en uiteraard wie het dan gedaan heeft. Fijn aan de Jessie Stone verhalen is toch zeker het aangename en rustige tempo dat helemaal op zijn plek is in deze omgeving. De dader en motief laat zich op een gegeven gemakkelijk raden met een andere lastige zaak die er tussendoor banjert wat aangevuld wordt door de prima cast met ondermeer Viola Davis, William Devane en de prachtige Orla Brady en je hebt een meer dan voldoende en plezierig gevulde avond. Top notch is dit natuurlijk niet maar meer dan acceptabel wel.

Het vervolg op Romancing The Stone, en net als die zelfde titel een stuk jeugdsentiment wat de oude vertrouwde zaterdagavondfilm betreft. En net als met Romancing The Stone won de nieuwsgierigheid het van de vrees voor een gedateerde film.

Just-Joan, Jack, Ralph...en iets kostbaars waar jacht op gemaakt wordt, het verschilt allemaal niet veel met Romancing The Stone. Vlot en aanstekelijk is de film toch wel, en al snel rijzen de problemen de pan uit voor het stel. Pluspunt toch aan deze film is de meer aansprekende bad guy Omar waarvan ik toch dacht dat het Omar Sharif was. Bijna iconisch is de scène met de F-16 en ja...wie Billy Ocean hoort met The Going Get's Tough moet toch automatisch aan deze film denken. Ik in ieder geval wel...

En zo is The Jewel Of The Nile toch best een aardige film en wat mij betreft niet minder dan zijn voorganger. Niet zo zeer een minpunt als wel een kenmerk van een jaren '80 film zijn alle ingrediënten die garant staan voor alle genre's waar de film een graantje van mee pikt. Actie, romantiek, humor, avontuur, stereotypen, gekke karakters en kolder, dit in een gemakkelijk in te nemen stijl. Van deze tijd is het allemaal niet meer, maar vermakelijk best wel.

Zonder meer een Oliver Stone special die zich kan meten met zijn andere hoogtepunt Platoon. Stone weet het bekende boek, van Garrison zelf, meer dan goed te volgen.

Op innemende wijze wordt eerst een kleine aanloop en de uiteindelijke aanslag gebracht. Wat mij betreft aangrijpend, de schok van de mensen, waarop doorgeschakeld wordt naar Jim Garrison zelf. Al vrij snel valt er ook een vrij rigide verdeeldheid te merken. Een bijzonder lange maar niet minder boeiende speurtocht vangt aan, en met het 'complot', of beter gezegd 'schandaal', dat stukje bij beetje ontrafelt wordt stijgt bij mij de verbazing en weerzin. Talloze schimmige figuren passeren de revue en eigenlijk duizelt het je op een bepaald moment voor de ogen. De grootsheid van dit complot, al die mensen en schaduwfiguren, zoveel vraagtekens, en de inzet? Oorlog, ego en vooral geld. Toch ondanks de overdaad aan bewijs dat er vreselijk veel dingen niet klopten blijft het een raadsel.

De stijl van Stone is zoals gebruikelijk, Rustig moment afgewisseld met felle en scherpe dialogen om vervolgens weer een onconventioneel en verontrustend shot er tussen te monteren. Soms je bijna in slaap sussend, zoals de regering het ook met de bevolking deed, om meteen weer geconfronteerd te worden met rare feiten, iemand die opgeruimd is of gek verklaart wordt, om meteen die frictie te ontwikkelen dat je denkt; dit klopt voor geen meter? Subtiel, hard, stijlvol, confronterend. Vooral de uitleg van de 'magic-bullet', de eindspeech en natuurlijk de Zappruder film. Ik smul eerlijk gezegd van dergelijke feiten, ik hou wel van wat reuring en de kans om zelf na te kunnen denken over zulke dingen.

De stijl qua beeld is zowel apart als mooi gekozen. De wat oud aandoende kleuren met naar overbelichting neigende opnames, geven echt de indruk van oude beelden, gemonteerd met zwart/wit wat nog meer die indruk wekken. Mooie stijl in die zin. Prima soundtrack van Williams die ik trouwens erg op bepaalde muziek vind lijken uit Under Siege. De acteerprestaties van Costner is geweldig, vooral die eindspeech. Toch zat er dat jaar bij de Oscars niet eens een nominatie in. De pech voor de film, toen de prijzen uitgedeeld werden, was sowieso dat er een prentje meedeed van ene Jonathan Demme die er met de meeste prijzen vandoor ging, wat dan weer niet erg verwonderlijk was. Soms heb je die pech, terwijl de film toch best wel meer eer had mogen hebben. De speelduur overigens met zijn drie uren lijkt lang maar ik heb daar geen moeite mee, de film boeit de gehele lenget en vliegt voorbij wat mij betreft.

Boeiend, verontrustend, bijzonder goed uitgelegd, goed geacteerd, geweldige cast verder met Oldman, TL Jones, Rooker, een hilarische John Candy, Sutherland natuurlijk, en de echte Garrison komt overigens ook nog voorbij. De film is wat mij betreft een home run op alle fronten. Een must see voor thriller fanaten en films met een politieke of historische inslag.