Opinions

Toen ik deze film meenam deed ik dat door de aanwezigheid van Olivier en Caine en dacht aan een héle andere film dan deze, Sleuth namelijk. Een film overigens met goede waardering, en dat kan van deze The Jigsaw Man niet gezegd worden. Veel trek had ik dan ook niet, maar vanavond kwam een kort filmpje me wel uit, dus vooruit maar.

Meestal begin ik met een kleine synopsis waar ik de meeste goede dingen in benoem, iets dat nu eigenlijk weinig zin heeft want met de aanwezigheid van Caine en de mooie Susan George is het meeste al voorbij gekomen. Olivier zou in die zijn ook genoemd kunnen worden ware het niet dat zijn rol typerend voor hem is, dus een karikatuur en zogenaamde grappig. De soundtrack is misschien nog wel leuk vooral in de eerste fase met een erg aparte elektronische sound.

Behalve dat is The Jigsaw Man een draak van een film met een uiterst simplistisch verhaal dat toch warig aanvoelt. De film is rommelig, nergens spannend, sleept zich naar het einde en voelt zelfs voor zijn 90 minuten lang aan. En dat terwijl Terence Young met de eerste drie Bond films toch uitermate goede producten afleverde. Afijn, het is kennelijk niet altijd goud dat blinkt.

The Jigsaw Man zal snel vergeten worden of is zelfs nog beter over te slaan. Een goed boek, een fijn middagdutje of een stevige wandeling zijn allen beter tijdverdrijf dan deze zwakke Koude Oorlog thriller. Wel een fraaie filmposter trouwens.

Wat een bijzonder stijlvol en dramatische film. Ik lees hier boven iets over 'goedkope decors' en ik vraag me af wat diegene heeft zitten kijken want ik vind het prachtig. Mooie lage shots tegen de zon in, een overtuigend decor betreffende het kapot Nanking, de mooie beelden binnen in de kerk met het kleurenpalet van het gekleurde glas. Visueel is het om een puntje aan te zuigen, net als de oorlog. Niets op aan te merken. Qua verhaal een mooie wisselwerking met verschillende personages/ groepen en verschillende instellingen. De kinderen zijn boos en bang, de hoeren zijn verwaand en verwend, Bale speelt met overtuiging de blaag/vruibuiter die alleen maar aan zich zelf denkt. De wisselwerking van de hoeren die zich uiteindelijk opofferen en Bale die een soort van 'coming of age' beleeft past prima en geeft goed vorm aan het verhaal. Verder de nodige drama en gruwelen hoe de twee weggelopen dames aan hun einde komen liegt er niet om en verder een mooie opbouw naar het eindede dames die zich opofferen en wiens lot ongewis blijft wat juist vind ik voor een goede balans zorgt, was hun verkrachting en dood, zoals vermoedt, in beeld gebracht was de film net weer over the top geweest, te erg om het zomaar te zeggen.

Verder wel mooi, de wat dromerige momenten met dito Aziatische muziek. Bijna een beetje surrealistisch.

Ik had op zich niet interesse in deze film, maar de film vormde onderdeel van een duopack samen met Merry Christmas Mr Lawrence. En dat was samen met het behoorlijke cijfer, dat deze film ontvangt op IMDb, de reden om hem te proberen. En met de wetenschap van dat cijfer op IMDb verwachtte ik best nog wel iets van deze film, maar dat kwam er toch bij lange na niet uit...

Interessant is toch op zijn minst de geschiedkundige achtergrond van deze film. De poging om van allerlei kleine eilandjes een groot machtig land te maken, het is het ontstaan van China te noemen zoals we dat nu kennen. En uiteraard is dat met veel weerstand, intriges, crisissen, oorlog en doden tot stand gekomen. Op zich een basis waar je veel mee zou kunnen en veel van zou kunnen maken. En op zich mag het begin er zijn met de opzet tot de vorming, het verraad en de rekrutering van de huurmoordenaar. Uiteraard wordt er prima geacteerd, is de soundtrack best oké, is de actie beklijvend, zien we enkele interessante martelmethoden, en zijn er toch een aantal indrukwekkende scènes.

Maar te midden van een taal die niet te begrijpen is, gebruiken die oud te noemen zijn, de gebruikelijke Aziatische ongrijpbare mimiek, veel complexiteit en nog meer karakters, is het wel haast onvermijdelijk dat een film van 2,5 uur bijna niet door te komen is. En dat is toch wel het grote struikelpunt van Emperor and the Assassin. Het wordt zelden echt spannend, de film duurt veel te lang en het is regelmatig saai te noemen. Maar om de film daar nu helemaal op af te rekenen is weer te kort door de bocht, want voor iemand die de Aziatische geschiedenis en cinema interessant vindt kan dit absoluut een boeiende film zijn. Ik op mijn beurt was er wel klaar mee na bijna 2 uur ik vind het moeilijk de film een cijfer te geven, maar vooruit drie sterren voor de moeite.

Na twee weken terug Johan Cruijff: De Biografie te hebben doorgeworsteld kwam ik afgelopen weekend deze docu tegen, vernoemd naar de bekende uitspraak en die kon ik toch niet laten liggen, ook al heb ik weinig met de beste man. Kennis van zaken heeft de man uiteraard, maar hij heeft natuurlijk niet altijd gelijk. En als je van Marwijk niet eens kunt complimenteren met de WK finale in 2010, omdat er geen 443 gespeeld werd, vind ik dat een zwakte bod. Sowieso dingen die Johan in een zelfde interview zei over het behouden van spelers, transfersommen, contracten, salarissen en een extra salarisplafond voor buitencategorie binnen Ajax klonk mij in de oren als iemand die nog in de jaren '70 en '80 dacht te leven waar geen denivelering had plaats gevonden tussen competities. Desalniettemin lag Tom Egberts bijna schuimbekkend op zijn presentatiestoel als de grote Johan iets zei over 'de ruit' op het middenveld, arme Tom keek totaal verbaasd in de camera en hoopte dat de kijker wel begreep wat Johan bedoelde. Onnodig te zeggen heb ik niet veel met Johan, is zijn mening niet altijd het woords God en kan ik heiligverklaring ook maar moeilijk verteren. Maar goed Uno Momento Dado...

Ik dacht dus een behoorlijke docu te krijgen over Johans tijd in Barcelona, maar niets is minder waar. Hoewel de taferelen bij aankomst op het vliegveld nog aardig zijn en het eerste verhaal van de kapitein interessant is over Catalonië versus Madrid, stort de docu daarna beetje bij beetje in. Dat Cruijff als verlosser gezien werd, een van zijn vele bijnamen, is duidelijk. Het trauma zit diep en de haat tegen Madrid is allesoverheersend, ik zou bijna willen dat we daar meer over gekregen hadden. Fraai zijn verderop in de docu nog de verhalen en beelden van Cruijff als trainer met zijn Dreamteam die een ware heerschappij neerzetten.

Het is helaas de schare aan begeisterde gekken, die mij de wenkbrauwen doet fronsen en de documentaire eerder een rariteitenkabinet maakt dan iets van niveau. Nu denk ik dat wij sowieso als droge Nederlanders veel te nuchter zijn om een bekende Spaanse arts met een pilletje een doelpunt te zien nadoen. Of een chef die midden in zijn restaurant meerdere pogingen krijgt om een pakje sigaretten weg te schoppen. Of een bekend journalist die met een blik in de ogen alsof hij aan de paddo's zit moet nadoen hoe Cruijff over de reclameborden stapte na de 1-0 van Koeman op Wembley. De momenten zijn herkenbaar, de wijze waarop te kneuterig voor woorden en wellicht dat je Catalaans moet zijn om dit aan te voelen. Ik ben er dan ook van overtuigd dat deze docu beter aanslaat in Spanje net als dat Cruijff meer heeft los gemaakt in Spanje dan in Nederland. Laten we niet vergeten dat Nederland nooit echt warm is voor haar helden en vooral snel vergeet.

Dus geen mooie wedstrijdbeelden of een chronologisch verhaal betreffende Cruijff's tijd in Spanje, maar een x-tal losse verhalen van betrokkenen, Cruijff komt zelf ook amper aan het woord wat dat betreft. De vibe is niettemin wel voelbaar, de man is een fenomeen, een God in die regio, maar een pakkende documentaire is dit verder absoluut niet. Sterker, hij is tegenvallend en er had toch echt wel iets beters gemaakt kunnen worden lijkt mij.

Begin oorlogsweek nummer 2 leverde maandagavond deze John Rabe op wat een bekende titel is, ik vaak heb zien liggen in de winkels en kringloop, maar ook even vaak liet liggen. Want na tegenvallende ervaring op dat vlak met Varian's War en vooral Good was ik met dergelijke verhalen wel een beetje klaar. Maar op zoek naar materiaal voor deze dagen/weken kwam hij toch op de lijst. Dus, draaien met dat ding...

Opvallend toch wel meteen de grootse opzet en een interessante cast in het vooroorlogse China dat al snel onder Japans dreiging komt te liggen met alle gevolgen van dien. Zagen we dit al vaker? Uhm....ja, in bijvoorbeeld het uitstekende The Flowers Of War wat zich ook in Nanking afspeelt en tevens in Empire of the Sun. Daarnaast nemen we de heer John Rabe die het beeld bevestigd dat niet alle Duitsers verkeerd waren in de oorlog en zo'n beetje alles in het werk zet om zoveel mogelijk mensen te redden cq te beschermen voor de Japanse oorlogsmisdaden. Zagen we dit ook al vaker...? Uhm....ja, namelijk in Good uit 2008, of Amen uit 2002, maar natuurlijk het meeste in Schindler uit 1993 alweer. En inderdaad zoals veel andere gebruikers vaststellen zijn de overeenkomsten met Oskar Schindler legio. Maakt dat John Rabe tot een slechte of mindere film? Nee natuurlijk niet.

Want Ulrich Tucker is goed op dreef net als in Amen waar hij ook de rol speelt van de man met geweten. Komisch is daarnaast de cultuurbotsing tussen de niet altijd zo slimme Chinezen en het verschil in handelen, duidelijkheid en gebruiken. En uiteraard wordt doormiddel van Fliess getoond wat het verschil is met een echte die hard Nazi en is het dekking zoeken en bescherming vinden onder de Nazivlag iets dat een tegenstrijdig gevoel oproept. Wat daarna volgt is het typerende en te verwachten beeld van een stad in rep en roer en Rabe en enkele andere notabelen die met man en macht proberen veilige zones te creëren en de boel in goede banen proberen te leiden.

En het is wel wat hoor wat die Japanners allemaal geflikt hebben in de Tweede Wereldoorlog, en soms denk ik wel eens dat ze het een graadje erger gedaan hebben dan de Duitsers met hun dodenmarsen, gevangenenkampen, een bizar slechte en harde behandeling van burgers en krijgsgevangenen waar heel veel van de Japanse cultuur in verscholen zit omtrent hiërarchie en de 'men geeft zich niet over' mentaliteit. En daar past deze film toch prima in met een beeld rond Rabe en consorten over harde en gewaagde keuzes en verder het ontluisterend feit van de onthoofdingen waar de Jappen ook niet vies waren van een beetje banjonetoefening op de gemiddelde burger.

Enige minpunt is toch wel het verhaal rond Dora waar eigenlijk niet echt info te vinden is over een aangevallen schip en qua algemene info betreft dat ze pas in '65 overleed en nog kinderen had en/of gekregen had met John. Dus dat beeld voelt wel een beetje incompleet aan, doch voor de rest verdiend John Rabe wat mij betreft een goede voldoende.

En dan eindelijk afgetrapt met het verzamelen van John Wick en het kijken er van. Deze maand gaat ongetwijfeld nog verandering brengen in de aanschaf van de overige delen, dus dan ook maar voor de herkijk van deel 1.

Het verhaal is uitermate simplistisch, de onbekende Wick, althans voor de kijker, ondergedompeld in rouw en sleur met als plotselinge meevaller Daisy. Lang genieten kan John er niet van na een plotselinge inval en diefstal waarna duidelijk wordt wat Wick was in zijn 'vorige leven' en daarmee een kracht om rekening mee te houden. Kostelijk dan ook de schrik van papa Tarasov, 'how many men do you have? How many do you want? Everybody!', net zo als het brallerige joch Iosef die niet bang is voor Baba Jaga maar wel op de vlucht slaat in plaats van het gevecht aan te gaan met een kostelijke klopjacht tot gevolg waarin heel wat koppen gesneld worden in een uitermate gelikte montage qua actie, sfeer en muziek.

Heeft John Wick dan geen minpunten...? Mwoah...niet zozeer. Het verhaal is gewoon straight on forward met slechts als doel John Wick in stelling te brengen en Wick blijft daarbij een abstract en vlak personage. Dat maakt verder niet uit want in dit format is het een rol op het lijf geschreven voor Keanu Reeves en wordt er ook niets anders van het karakter verwacht. Nyqist is altijd sterk en Leguizamo is zelf voor een keer te doen. Het enige dat echt twijfelachtig zou kunnen zijn is de herkomst van Baba Jaga want die naam is geen synoniem voor de boeman maar is een mythologische heks of eventueel bosgeest. Het maakt verder niet zoveel uit want het bekt gewoon wel lekker bovendien draait het om de actie en is de sound van Marilyn Manson met zijn Killing Strangers praktisch iconisch voor de film. Voeg daar een prima cast aan toe en je hebt toch heel wat. John Wick is dan ook zondermeer een erg smakelijk hapje dat lekker wegglijdt en uitblinkt in eenvoud.

Op de wekelijkse gameavond was het tijd voor een beetje geweld wat uitmonde in de retrogame Unreal Tournament en daarna John Wick deel 2. Volgende week is het weer zombies maar dit keer stond er dus even wat anders op het menu.

En net als wij, na John Wick deel 1, gaat Jonathan verder waar hij gebleven is en dat is zich wreken op de familie Tarasov, en dat gebeurt natuurlijk weer in alle vlotheid en stijl. Wat daarna volgt is een 'marker', iets dat mij niet helemaal duidelijk is maar in ieder geval een soort van 'bloedschuld' blijkt te zijn waardoor John verplicht is om andermaal de wapens op te pakken voor een klus. Het kan natuurlijk niet anders dan dat dit een behoorlijk moeilijke klusje is met een staart aan gevolgen als een resultaat. Verhaal? Ach, heeft een John Wick film een verhaal nodig? Uiteindelijk valt het plot me nog niet eens tegen maar dient slechts als motivatie voor zoveel mogelijk wapengekletter en bloedvergieten.

En dat is wat we krijgen, tevens is het een herhaling van zetten, met het hotel, bekende gezichten, bepaalde karakters, en is een scène zoals het winkelen bij de sommelier kostelijk te noemen. De mix is daarna verder te noemen met het nodigen aan geweld, geschiet en gevecht in een vlot jasje gestoken, is de soundtrack ook weer prima te noemen, zit Keanu Reeves weer volop in zijn rol en houdt John Wick 2 niet zoveel meer in dan 'hunting season is open baby' met een voorzetje naar deel 3. En dat is prima wat mij betreft met dit tweede deel dat eigenlijk niet onderdoet voor de eerste. Eindoordeel is dan ook gewoon lekker, de film brengt waar hij voor gemaakt is.

Eindelijk weer eens verder met John Wick en met deze de laatste die ik nog liggen had. En dit deel gaat eigenlijk gewoon in dezelfde lijn verder en stelde dan ook niet teleur.

Want uiteraard is het John Wick weer die opgejaagd wild is met de gebeurtenissen van deel 2 nog redelijk in het geheugen en inmiddels zelfs soort van vogelvrij verklaard. De horde bloedhonden die dit oproept is dan ook ongekend, maar natuurlijk zijn er altijd hulpvaardige mensen en is er wel weer een bloedeed, belofte of token die nog uitstaat en praktisch hulp garandeert. Uiteraard is het incasseringsvermogen van John Wick andermaal ongekend, is de soundtrack ook weer goed en de actie natuurlijk fantastisch. Neem het gevecht in de bibliotheek of het gevecht met de vele messen tegen meerdere aanvallers, om over het gevecht in The Continental maar te zwijgen. Ook best heftig zijn de getrainde honden van Sofia.

Houdt het verder heel veel in? Nee, net als de voorgangers is het niets meer dan een vehicle voor zoveel mogelijk actie en is de weg bij afloop volledig vrij voor een sequel en sluit dit deel.zixh prima aan bij de vorige twee. Daarom wat mij betreft een prima cijfer.

En na een ingelaste gameavond en het nodige aan zombies even aan de slag met John Wick 4 die ik al een tijdje had liggen, het er maar niet van kwam en deel 3 alweer een jaar geleden is dus het even zoeken was hoe en waar zich dit precies vervolgde.

En laat het wat dat betreft duidelijk zijn als we eenmaal onderweg zijn, John Wick doet net als in de vorige twee delen niet echt aan een verhaal of sterk plot. Het is simpel, het is duidelijk, er is maar één doel en dat is zoveel mogelijk slachtvee voor de voeten van Baba Yaga brengen en dat zijn er vooral in dit deel veel, heel veel, want dit vierde deel duurt vrij lang, wellicht een beetje te lang. Maar vervelen doet het geen moment. En ook in dit deel zijn er weer een stel aardige bad guys opgetrommeld in de vorm van Bill Skarsgard, Scott 'Boyka' Adkins, Donny 'Yp man' Yen en Marko Zaror waar de rest van de cast plezierig wordt ingevuld door Fishburne, Sanada, McShane en de plezierig ogende Rina Sawayama.

En natuurlijk wordt er behoorlijk veel geknokt en geschoten, zeg maar gerust dat het overloopt van de actie die ook nog eens goed in beeld is gebracht waarbij ik even aan het eerste gevecht uit The Equalizer moet denken die warige gemonteerd was. Maar daar is hier geen sprake van met Donnie Yen en Adkins die ondanks zijn 'fatsuit' in goede vorm zijn. Reeves vormt daarop een beetje contrast die ik zo nu en dan aan de trage kant vind, maar ja, Keanu is immers ook al 58 jaar. Laat ik hopen dat ik tegen die tijd nog zo fit ben. Uiteraard is het eerste gevecht tussen Caine en Wick van hoog niveau, zijn de belangen en concurrentie van alle moordenaars met het contract en de almaar stijgende prijs best wel kostelijk, net als de verschillende Parijse locaties met nadruk op de prachtige kerk verlicht door kaarsen. En sowieso ziet de film eruit om door een ringetje te halen en klinkt de soundtrack ook goed.

Maar een beetje aan de lange kant is het allemaal wel

waar ook het enige echte minpunt mee genoemd is. Verder was het een aangename zit die niet verveeld en prima aansluit bij de rest van de reeks.

Johnny English altijd succesvol vermeden omdat ik wel een beetje Rowan Atkinson moe was. Laten we eerlijk zijn, Blackadder is op zijn manier geniaal, en Mr. Bean was dertig jaar geleden leuk maar is nu ook best wel flauw met als hoogtepunt de holiday films, en zo vreesde ik dat Johnny English toch ook wel erg flauw zou zijn en vooral gedateerd, iets dat zich bewijst in de intro/droom die Johnny heeft, en zoiets als dat vreesde ik anderhalf uur lang. Maar gelukkig viel dat mee.

Zoals gezegd was de intro wat ik gedurende de film een beetje vreesde, maar gelukkig blijkt dat een droom en is English verre van de gentleman superspy die het moet lijken. Uiteraard is Johnny English typerend voor de meeste rollen van Atkinson, een kluns van het zuiverste water en het moet gezegd dat er zo nu en dan best aardig opgebouwd wordt naar dingen, maar dat men ook regelmatig zowel voorspelbaar als flauw is. En ik geef toe dat ik niet echt van het komedie genre ben.

Maar Johnny English heeft toch zeker aardige moment met de hondstrouwe assistent Bough, is de achtervolging tussen lijkwagen en sleepauto bijzonder knap en anders dan anders, is Malkovich prima als excentrieke boef, maar de beste reden is toch wel de verschijning van de mooie Natalia Imbruglia die ik toch wel een beetje vergeten was en een welkome verrassing was gedurende de film. Daarnaast mag de assistent van de baas er ook zijn in de vorm van Nina Young en is de muziek en soundtrack van Robbie Williams best aardig.

Toch komt het voor een voldoende allemaal niet in aanmerking, want het is simpelweg niet mijn ding en regelmatig erg flauw.

Bijzonder naargeestige en nachtmerrie-achtige gebeuren wordt je voorgeschoteld in Dalton Trumbo's Johnny got his gun. Een boek dat bekend staat als een aanklacht tegen de oorlog en de vele verminkten en gewonden. De Eerste Wereldoorlog draaide op een gegeven moment niet meer om doden, lijken gooide je per slot van rekening in een gat en klaar, maar draaide meer om verwonden en verminken. Gewonden werden opgehaald, weg gebracht en verzorgt en dat kostte natuurlijk ook geld, materiaal en personeel. Een gewonde kost in die zin meer dan een dode en na de oorlog was het een aanslag op de maatschappij. Door vel gewonden te veroorzaken kon je wellicht de politiek bewegen tot beslissingen. Alistair Horne beschrijft dit overigens heel goed in zijn boek 'De prijs van de eer Verdun 1916'.

Wie kent niet de zwart wit beelden en gemonteerde teksten van de film in de music video van Metallica's One. Pas veel later begreep ik dat dit een bestaande film was en niet speciaal voor de clip gemaakt. De film gebaseerd op het boek van Dalton Trumbo, die ik nu aan het lezen ben, scheelt praktisch niets van het boek, wat op zich niet raar is aangezien Trumbo zelf de regie op zich nam. Vanwege het lezen van het boek vanmiddag de film ingestart op YouTube.

En als kijker krijg je wel waar. Je valt er eigenlijk meteen in. Bonham, niet meteen heel duidelijk, neemt de kijker dan al mee in een wazige wereld tussen slaap en dromen. De verbazing van wat is er gebeurt, niet wetend van zijn lot. De film wisselt vervolgens bijzonder sterke momenten af met mindere. De sterke momenten zijn zondermeer de zwartwit gedeelten waar Joe als een stuk catatonisch vlees in zichzelf ligt te mompelen en vervolgens te schreeuwen terwijl het medisch personeel zich steriel/onaangedaan/emotieloos als robots om hem heen beweegt, hem als medisch experiment ziet. God behoede dat je iemand die zo lijd als menselijk gaat bezien. De momenten dat de hechtingen verwijdert worden, Joe in panische angst ligt te schreeuwen, terwijl het personeel rustig verder werkt en overlegt, grenst aan het walgelijke en krankzinnige. Dit kun je je nog niet in je ergste nachtmerrie voorstellen. Bijzondere blijft, en is, dat het allemaal psychologisch blijft. Er wordt geen moment gedaan aan vreselijke wonden, schokeffect of wat dan ook. Het blijft allemaal netjes buiten beeld. Tevens mooi, de zuster die toch dan wel emotie toont en zich meer om hem bekommert. De scene met de officieren die zijn geknik als morse herkennen en vervolgens terug communiceren is ge-wel-dig opgebouwd. Van begin tot einde kippenvel. De schok dat daar dus toch nog een 'bewust' iemand in zit, het moment dat de communicatie begrepen wordt, er terug gecommuniceerd wordt en vervolgens de ontnuchterende reactie en afloop. Bonechilling, aangrijpend en schokkend. Walgelijk eigenlijk

De mindere gedeelten van de film toch eigenlijk de flasbacks en dromen die me toch wat vaak te gezapig overkomen. Het gesprek met Jezus is interessant, zo ook het gesprek met zijn vader over democratie, het rariteitenkabinet waar hij toe behoort vind ik dan wel weer mooi neigen naar iets nachtmerrie-achtigs en een onderbewust iets. Maar verder mist dat gedeelte een beetje aan kracht.

Toch uiteindelijk een niet te vergeten filmervaring. Iets waar ik nog wel even over na zal denken. De mindere gedeeltes worden meer dan goed gemaakt door de goede gedeeltes van de film.

Overigens dingetje van kritiek, zag iemand die een recensie op YT had geplaatst over deze film en repte over een landmijn, de tekst uit Metallic rept eveneens over een landmijn. Toch is het niet een landmijn die Joe zo vreselijk verwondt. Trumbo heet het over een mortiergranaat in het boek, en aangezien je het duidelijk herkenbare fluitend geluid van een projectiel aan hoort komen en je by the way onmogelijk dekking kan zoeken in een krater voor een landmijn lijkt me dat wel duidelijk. Geen landmijn dus.

En nummertje drie van de western serie trilogie met deze Johnson County War en daarmee iets dat weer iets meer aansprak vanwege de behoorlijke cast, iets dat natuurlijk niets hoeft te zeggen, gewoon maar proberen met een verhaal dat ook nog eens een ware geschiedenis schijnt te hebben.

Duidelijk is het beginpunt rond de drie broers Hammett in een roerig Wyoming waar de drie zich geconfronteerd zien met een of andere vereniging van grote land- en vee-eigenaren die alle land in handen willen houden en daarbij over lijken gaan aan de hand van de sadistische en moordzuchtige sheriff Hunt Lawton. Maar daar blijft het natuurlijk niet bij in een verder meer dan verzorgd en fraai beeld van het harde leven rond 1890 in Wyoming, want de natuur ziet er geweldig uit, het is met recht een prachtige omgeving, en het leven van rancher of veedrijver in die tijd is toch niet gemakkelijk te noemen. Al kluimend bij een kampvuur in de winter, levend in de natuur en het gevaar van een ongelukje op de loer zoals van je paard vallen. Maar daar blijft het niet bij veel onguur volk op pad, en veel eigen rechter spelen, en daarom met recht een harde en onzekere tijd.

Daar binnen hebben we een goede cast met Berenger, Perry en Reynolds, is Ward leuk voor het oog maar nemen we daar helaas vroeg afscheid van, en hebben we net als in True Women hier ook weer een ontzettend sterke dame hebben in de vorm van Michelle Forbes. Maar helaas heeft het geheel daarnaast toch ook weer zijn minpunten, want vooral in de beginfase tot over de helft heeft het verhaal toch niet echt impact, het grijpt niet echt aan in een vorm van drama die toch vooral naar melodrama neigt, en dan is er nog de humor die veelal misplaatst is waardoor de sfeer mislukt. Nu eindigt het weliswaar met een denderende finale zo rond Cain Hammett's hut wat er in ieder geval voor zorgt dat de serie een voldoende krijgt, maar verder dan erg degelijk met saaie momenten en een goede finale die over het geheel moeite heeft te boeien, komt het niet. Een drie voor de moeite en daarmee de degene van de drie series die het minst scoort.

3, 2, 1, swastika!

Film waar ik al langere tijd naar uitkeek met de verwachting dat deze mij wel zou liggen, en zowaar wist JoJo Rabbit die verwachting te overtreffen als ontzettend leuke en humoristische film. De reacties waren wat wisselend sinds de film uit was dus dan is het toch altijd even afwachten of het aanslaat, maar ik heb me prima vermaakt met deze film.

Het onderwerp lijkt desondanks niet echt voor een comedy geschikt, uitermate kundig is daar natuurlijk een verhaal met ontzettend veel spot om heen bedacht door niemand minder dan Waititi die ik kende sinds begin dit jaar van What We Do In The Shadows. En in Jojo neemt Waititi niet minder dan script, regie en een rol voor zijn rekening, en ook niet de minste wat dat betreft. Kostelijk wordt het verhaal opgebouwd rond de fanatieke Jojo die zich samen met zijn denkbeeldige vriendje Adolf tot grote hoogte en fanatisme opzweept. Een ontzettend dubbel beeld in die zin waar schertsend de spot mee gedreven wordt, tegelijk is er de realiteit van de geschiedenis en dat het in werkelijkheid helaas niet veel anders ging. Kostelijk is uiteraard het Hitlerjugend kamp met een dolgedraaide Fraulein Rahm en Kapitein Klenzendorf en momenten als 3,2,1 swastika en children let's burn some books zijn ronduit hilarisch en spot on.

Maar alles is niet wel in Jojo's nationaal socialistische droomwereld met tegenvallende prestaties op het kamp en een weinig vleiende bijnaam tot gevolg. Samen met het ongeluk en de ontdekking van een bijzondere huisgenoot komt er toch een andere richting in de film met een Jojo die zich gevoelsmatig en geestelijk ontwikkelt om de nazi indoctrinarie te ontstijgen. Iets dat met horten en stoten gaat en verschillende bijzondere en zelfs gevaarlijke situaties tot gevolg heeft zoals bijvoorbeeld de Gestapo aan de deur. Kostelijk wordt er vervolgens in de slotgevechten de draak gestoken met de kindsoldaten en kadaverdiscipline. Hugo Boss krijgt nog even een sneer, en tenslotte steekt kapitein Klenzendorf in zijn bespottelijke uniform nog even de draak met alle pracht, praal en ijdelheid van de Nazi's.

It isn't a good time to be a Nazi verzucht Yorki op een gegeven moment waarvan akte. Jojo Rabbit neemt het gehele nazisme met al zijn manieren en details geweldig op de hak zonder zichzelf belachelijk te maken. Terwijl het absurde van het hele gebeuren getoond wordt is het nooit ver van de waarheid, iets dat de film toch een extra prikkel geeft. De cast moet uiteraard benoemd worden met de altijd geweldige Sam Rockwell, maar ook Wilson, McKenzie, Davis, Waititi en Merchant doe allen interessant zijn. Ja, Jojo Rabbit overtuigd en niet zo'n beetje ook, en eigenlijk is de film te veel omvattend qua humor, zelfkritiek, de waanzin en het dunne lijntje qua absurdisme waar de film constant op balanceert, om dit in één keer helemaal op waarde te schatten en te becommentariëren. Ik zie nu al bijna uit naar een tweede kijkbeurt.

.

Voor de thuis première gegaan en ik was erg nieuwsgierig wat ik een tweede keer van deze film zou vinden en zijn inhoud. Het antwoord is simpel.

Pluspunten te over aan deze film en waard te noemen. De sfeer, muziek, de acteerprestatie van Phoenix, het verhaal, de opbouw en de uitgebreide vicieuze cirkel van Fleck. Toch zit daar tevens ook wat mij betreft het knelpunt dat een échte topwaardering voor de film, iets waar ik de eerste keer tegen aan liep en nu ook weer. Namelijk dat de cyclus van ellende simpelweg te lang duurt, en 'de verandering' net wat te laat komt. De verandering en de show zijn op hun beurt wel weer briljant te noemen, toch duurt de aanloop net wat te lang en vlakt alle ellende af naar iets geforceerds. Naar een karikatuur.

Overigens blijf ik er ook bij dat de film een geweldige voorzet is voor een volgende deel. Ongeachte of die er nu gaat komen, heb ik het gevoel dat we nog lang niet genoeg van Fleck/Joker gezien hebben. Onnodig te zeggen heeft deze tweede kijkbeurt weinig verandering gebracht in mijn mening rond deze film. Een op geweldige wijze uitgesponnen drama film maar wat mij betreft niet helemaal in balans met de zogenaamde verandering.

Zaterdagmiddag even een luiemiddag en deze Joker 2 ingestart op Netflix. Dat de film geen schim was van de goede eerste was inmiddels wel duidelijk want Phillips is op zijn zachtst gezegd toch een bijzondere weg in geslagen met deze film. By the way kan ik het niet laten om toch nog even te benadrukken dat er dus toch een deel 2 is gekomen waar veel mensen vasthielden aan het 'stand alone' idee, iets dat dus geen waarde heeft als het geld oplevert en een succes is.

Maar afijn, Fleck in de bak dus waar de film eigenlijk naadloos aansluit op de eerste die ook eindigde in de gevangenis of inrichting. Apart overigens de tekenfilm-achtige opening, iets dat verder niet heel erg is, waarop de film zich toch in de vertrouwde sombere, rauwe en trieste vorm ontvouwt met niet veel later de ontmoeting met Lee. Duidelijk is dat men de drama kant opgaat en eerlijk gezegd is er tot op dat moment eigenlijk weinig mis met de film. Phoenix doet zijn ding, Gaga zal me een worst zijn en is er natuurlijk alleen maar voor het zingen, en verder valt Brendan Gleeson vooral op als gemene cipier. En aanvankelijk is het idee van Fleck die langzaam weer tot leven komt na de ontmoeting met Lee best oké, net als verderop een aantal momenten in de rechtszaal waar Fleck zijn eigen verdediging opzich neemt en een aantal gespleten momenten laat zien. De film heeft daarmee best wel een aantal interessante dingen die draaien om drama, karakter, geestelijke valkuilen en psychologie net als de overgangen naar de andere persoonlijkheid en zit het cinematografisch en qua styling ook wel snor.

Maar ja, het blijft de vraag waarom Phillips voor deze aanpak gekozen heeft en snap ik waarom Phoenix en Phillips nu van meet af aan volhouden dat er geen derde deel komt. Want wat we willen zien komt niet en gebeurt niet, zijn de kritieken niet mals waar het eerste deel bejubeld werd en kan dit project toch simpelweg als mislukking gezien worden. Want verdorie wat is dat toch dood irritant die musical momenten met Gaga, de opbouw naar zo'n moment is wel mooi zoals de fantasievolle rampage in de rechtszaal, maar ja dan heb je dat verdomde zingen weer met een bepaalde toneelstuk achtige overdrevenheid met belichting en kleuren. Eén ding moet gezegd worden, Phillips wil wat anders, denkt erover na, durft en doet. Maar het is eenvoudigweg een verkeerde gok met een subgenre die totaal niet bij het idee past, haaks staat op het eerste deel, de film ellenlang doet aanvoelen en simpelweg vervelend maakt.

En dat is toch jammer, want wat had hier wat moois van gemaakt kunnen worden. Het einde met de 'young inmate' is ontegenzeggelijk een voorzetje op een nieuwe Joker die wellicht erg veel lijkt op de Joker uit de Nolan reeks vanwege het lachje, het mes en de verwondingen die hij zelf aanbreekt verf zijn haar groen en we hebben een nieuwe Ledger zou ik haast zeggen, maar of dit een vervolg gaat krijgen valt nog te bekijken. Het geeft bijna te denken dat de laatste minuten nog wel het belangrijkste zijn in deze film die absoluut geen voldoende gaat krijgen.





.

Maandag als weekendafsluiter deze Journal 64 vanwege het goede cijfergemiddelde aldus MovieMeter en met de kennis dat dit een Jussie Adler-Olsen verhaal is waar de boekvorm al meer dan eens aangeraden is door een vriend van me. Het is niet dat ik geen interesse in heb, het is meer het geval van het kaf en het koren scheiden waar het immers optilt van de Scandinavische schrijvers. Maar ik moet zeggen dat de film een goede indruk wekte en Adler Olsen opslag een stuk interessanter geworden is om eens op te pakken.

Afijn, terug naar de film waar meteen stevig wordt uitgepakt met een goede cast in de vorm van Fares Fares en Kaas, waar vooral de laatste in de vorm van Carl Morck een bijzonder karakter blijkt te zijn. De vondst achter de muur wordt daarna snel gedaan en geeft meteen een vibe vergelijkbaar met het beste op Scandinavisch thrillergebied zoals de Stieg Larsson reeks waarop het mysterie kan beginnen en het verhaal zich ontvouwt als een verweven geheel en over het algemeen iets dat wel binnen mijn smaak valt. Voeg daar nog een sinister karakter aan toe zoals de enge arts en de terugblikken naar het instituut op Sporgo waar de staf en verpleging toch maar rare spelletjes met de patiënten spelen en behoorlijke ingrepen volgen om geheimen onder de tafel te houden zoals de aanslag met de motorrijder en je hebt iets goeds in de maak.

Toch is het zeker niet alleen goud dat blinkt want tijdens de aanslag met de motor zit het niet allemaal echt mee, waarom stop je de auto niet gewoon als je niets meer ziet en waarom moet er dan zo'n spectaculaire ongeluk volgen? Ik zit toch zeker niet naar Cobra 11 te kijken? Dan de ontploffende auto's, auto's ontploffen namelijk niet. Dan de uiteindelijke ontknoping rond de dader die eigenlijk wel heel voorspelbaar is en de reactie van Morck die, hoewel ik het karakter nog onvoldoende ken, mij niet des Morck lijkt want de hele film krijgen we in die zin een nurks, inflexibel karakter te zien. En waar ik in het begin van de film toch zeker aan een vier sterren zat te denken kalft dat helaas toch af door al die kleine dingetjes en blijft een 3,5 over. Eindresultaat is een prima krimi maar net niet buitencategorie. Desondanks is er nu wel definitief de interesse naar meer en de boeken.

I'm glad it's coming, at last. Sick of waiting.

Een totaal onbekende film voor mij over de loopgravenoorlog die mij ontzettende verraste. Bij aanvang door het lage cijfer gemiddelde niet veel van verwacht, toch raakte de sfeer en het drama mij onmiddellijk waarop de film eigenlijk al niet meer stuk kon.

Het verhaal moge duidelijk zijn, de laatste fase Eerste Wereldoorlog, miljoenen reeds gevallen, stress en oorlogsneurose vieren hoogtij in de hoofden en men weet van een grote aankomende aanval. Niemand die natuurlijk op dat moment in de voorste linie wil zitten, niemand die überhaupt nog slachtoffer wil worden van deze zinloos oorlog bestuurd door aristocratische heren in paleizen en kastelen die met popjes op kaarten schuiven alsof het Risk of Stratego betreft. Maar helaas...daar is toch de oproep om de voorste linie te betrekken. Van veel oorlog is er in deze film overigens geen sprake, dit verhaal betreft eerder drama en wat er in de mens speelt op degelijke momenten.

Sterk is meteen al de toon van de mannen die zingend afmarcheren met een stiff upper lip terwijl de angst in hun ogen te lezen valt. Zijn we straks de klos? De soundtrack valt daar ook meteen al op als uitstekend. De film vervolgt zich in een fraaie situering betreffende de onderkomens, loopgraven en de dagelijkse routine van eten, wachtlopen en andere kleine taken. Het is toch echter de stress en angst die de boventoon voert, wanneer de kanonnen dan een keer stil zijn maalt het hoofd door bij de wetenschap van een grote offensief. Het kan in sommige gevallen ook haast niet anders omschreven worden als een psychologische teloorgang. Wat een zenuwen gedoe, wat een kift, en hoe begrijpelijk. Het zal ongeveer hetzelfde zijn met een ter dood veroordeelde die zit te wachten op het moment om naar de elektrische stoel te lopen.

Ondertussen wordt niet vergeten de zinloosheid van de oorlog te tonen door middel van een debiele actie bij klaarlichte dag. En waarom? Om de staf te plezieren waarschijnlijk. Net als de order stand te houden mocht het grote offensief beginnen. Komt er hulp? Nee, stand houden is het enig wat telt. Afgeslacht worden voor een paar honderd meter waardeloos grond is het vereiste kennelijk.

Journey's End, heel toepasselijk 'het eind van de reis', slaagt subtiel in het brengen van de zinloze en achterlijk afslachting en achterhaalde denkbeelden die WO1 heet. Maar beter nog slaagt de film in zijn beeld van de simpele man in de loopgraaf, de man met verantwoordelijkheid, de man die de beslissing van boven af moet uitvoeren en wat dit allemaal met de mens doet. Journey's End is wat mij betreft dan ook een uitstekende film te noemen zonder toeters en bellen maar met een boeiend psychologische beeld van een geest in verval.

Een film die bij voorbaat de interesse genoot omdat het een top 250 film is en ook nog over de oorlog gaat, wat zou er mis kunnen gaan...? Het mag duidelijk zijn dat ik blij was met de uitzending op de BBC en de mogelijkheid om deze film te zien, maar de topper die ik hiervan verwacht had werd het toch niet helemaal.

Het mag duidelijk zijn dat men met deze film in de nasleep zit van de processen, want de kopstukken zijn al geweest en is het de beurt aan de kleinere vissen in de vijver. Op zich geen probleem vooral vanwege de intentie die men heeft met deze film. Hoofdrolspelers in dit geval de correcte en gewetensvolle Judge Haywood, de vurige Hans Rolfe die zijn clientele verdedigd, en de met wroeging kampende en aangeklaagde Ernst Jannink. Deze drie, goed neergezet door Tracy, Schell en Lancaster, zijn de drie cornerstones die in die zin de verschillende kanten van het verhaal belichten. Interessante is sowieso de menselijke kant die aan het verhaal gegeven wordt, iets dat met de kopstukken niet gelukt was, maar wel met de laag eronder. Alhoewel, vergis je ook niet in een gemiddelde rechter in die tijd, neem bijvoorbeeld Roland Freisler die helaas sneuvelde tijdens een bombardement op Berlijn in '45, anders had deze man ook zonder twijfel terecht gestaan en waarschijnlijk aan de hoogste boom gebungeld. Daarmee is dan ook automatisch de vraag hoe onschuldig de vier beklaagden zijn. Zouden die veel anders zijn dan Freisler? Desalniettemin schept Judgement At Neurenberg het dubbele beeld dat bij Duitsland in de oorlog hoort. Het beeld van uitermate intelligente en smaakvolle mensen die ook goede dingen deden en van hun kinderen en ouders hielden. Ondanks wat er allemaal gebeurd is zijn het toch ook maar gewoon mensen, was het voor velen een kwestie van overleven, anders konden ze zelf in de rij gaan staan.

En zo wordt er van deze complexe materie een verhaal gemaakt waarin de rechter zoekende is wat rechtvaardig zou zijn maar ook waar de waarheid ligt. Andermaal interessant het gesprek met de huishoudster hoe het geweest moet zijn om in Nazi-Duitsland te leven. Wat wist men? Had men zich kunnen verzetten, en hoe dan? Fraai de beelden van Judge Haywood die het stemmige Zeppelinfeld bezoekt met de echo van de bijeenkomsten die nog nagalmen. Samen met de vurig verdedigende Hans Rolfe die predikt voor een nieuw begin en vergevingsgezindheid blijkt het toch een uitermate ingewikkelde zaak die niet echt partij kiest of teveel ingekleurd is. De archiefbeelden van de kampen hakken er dan wel weer ontzettend in om je toch weer in alle afschuwelijkheid te realiseren wat er eigenlijk allemaal gebeurd is temidden van deze zogenaamd onwetende mensen. Ben je onschuldig als je niet ingrijpt? Waar ligt het midden? Waar ligt de waarheid? Is men zelf zo huiverig om alles in het juiste perspectief te plaatsen omtrent machtsmisbruik, genocide, onderdrukking en corruptie en naar gelang te straffen?

Judgement At Neurenburg slaagt erin de grootste misdaad van de mens als de gedachtenkronkel, een enigma, voor te leggen zoals die werkelijk was. Toch had ik iets anders verwacht, wat kan ik niet zo goed omschrijven. Wellicht toch iets meer zoals de serie rond Robert Jackson en Göring. Iets meer sjeu, spektakel en vuurwerk misschien, Judgement At Neurenberg is daarentegen een beetje aan de droge kant, uiteraard ook aan de lange kant en had ik hier iets meer van verwacht vanwege de hoge waarderingen en de plaats in de top 250. Mogelijk speelde het gebrek aan Nederlandse ondertiteling me parten met al dat ingewikkelde rechtspraak. Maar goed wat niet is gaat waarschijnlijk nog wel komen, want graag zou ik deze film op termijn nog aan mijn collectie toevoegen waarop er ongetwijfeld een herkijk gaat volgen met opwaardering.

Een biopic die ik al een tijdje op harde schijf staan had voor een kijkbeurt, toen die gisteravond dan eindelijk aanbrak verbaasde ik me eigenlijk best wel over de middelmatige cijfers iets wat ik halverwege de film wel begreep.

We nemen het tragische verhaal van de zoveelste artiest, we nemen wellicht de moeilijkste periode uit diegene zijn leven met de nodige flashbacks, voegen daar best een behoorlijke cast aan toe en maken op die manier nog een soort van plaatje van de rise and fall of juist fall and rise, wat in het geval van Garland niet helemaal duidelijk is, want het was beroerd, het ging beroerd en het eindigt beroerd. Zellweger is best goed binnen alle ellende en de misdragingen op het podium en kleedkamer, Rufus Sewell vind ik ook altijd wel goed en vooral Jessie Buckley is een prettige verschijning om naar te kijken. Verder krijgen we een beeld voorgeschoteld wat herkenbaar is in de vorm van de gemiddelde artiest met plankenkoorts, de vrees het publiek tegen te krijgen of het talent kwijt te zijn en de drang naar verdovende middelen. Het blijkt maar weer eens dat een artiestenleven niet over rozen gaat.

Toch is het de beginfase, en vooral de flashbacks naar de jonge Judy die de film interessant maken. Wat wordt dat kind de grond ingeluld, wat leeft dat arme kind in een gevangenis, en alleen maar voor dat artiestenbestaan, voor het succes, voor de productiemaatschappij, voor de poenie met als resultaat voor het leven beschadigd met een eetstoornis en slapeloosheid en één of twee zelfmoordpogingen. Zeg maar gerust dat Judy Garland een verschrikkelijk leven gehad heeft, bij nader inzien liever normaal geweest was, dan maar geen ster. Toch wil het niet zo vlotten met de film Judy die een behoorlijk beeld geeft maar verder toch een beetje moeite heeft om te blijven boeien. Misschien komt het omdat ik nooit zo'n fan ben van Zellweger of dat de film voor het gevoel wel erg lang duurt terwijl het toch regelmatig een herhaling is van wat we al gezien hebben.

En dat terwijl de opening van de prekende producent toch best goed was en een bepaald beeld en verwachtingspatroon neerzette. Toch kan de film dat gevoel niet vasthouden over de aanzienlijke lengte en kan ik achteraf niet anders zeggen dan dat het redelijk voor een keer was maar allemaal verre van super.

Klassiekerzondag, dus verder met Peckinpah wat vorige week Major Dundee bracht en gisteren dus Junior Bonner. En waar Dundee voldeed maar niet super was had ik toch wel verwachtingen van McQueen in deze prent, maar de comments en cijfer gemiddelde logen er niet om toen ik deze onder ogen kreeg. En laten we het zo zeggen dat er geen woord gelogen is aan de algemene consensus.

Over het verhaal hoeven niet veel woorden vuil gemaakt te worden want deze is uitermate simpel met rodeocowboy Jr. Bonner op zijn retour die eenmaal thuis ondekt dat hij beter onderweg had kunnen blijven want een huis is er niet meer, het geld is op en met de overgebleven familie is er ook alleen maar gedoe waarop Jr. al bietsend bij wie hij maar kent weer vertrekt naar de volgende rodeo in de hoop het nodige aan geld te winnen. En dat is het eigenlijk wel binnen een verhaal die buiten McQueen en een paar bekende gezichten in de vorm van Joe Don Baker en Bill McKinney een niet zo heel bekende cast heeft.

Maar wat Peckinpah verder met deze film wil is me werkelijk een raadsel waar het optilt van de rare figuren en momenten zoals de dreigende bulldozer chauffeur, er eigenlijk het eerste uur niets gebeurt en daarna natuurlijk vooral de focus komt te liggen op de rodeo met alle disciplines. Authentiek, rustiek en een blik op de sociale omstandigheden lees ik dan onderandere, en het moet gezegd dat het hele rodeo gebeuren fantastisch in beeld wordt gebracht en McQueen vast verschillende stunts zelf heeft gedaan. Maar buiten dat zie ik toch een buitengewoon deplorabel en in- en intriest beeld van mensen die niets in het leven heb behalve de rodeo, geen cent hebben om hun reet te krabben en ieder moment zwaar arbeidsongeschikt kunnen raken waarop hun inkomstenbron weg valt en ze weinig anders kunnen dan wegkwijnen.

En laat ik nu de indruk hebben dat dit Peckinpah's bedoeling vast niet geweest is om juist de schaduwkant van figuren en families als de Bonners te tonen, want dat doet de film wat mij betreft wel. Als dit een poging tot verheerlijking of charme op dat vlak is zie ik toch alleen maar een trieste kliek wannabe cowboys die niet volwassen willen worden of voor wie het al te laat is. Een sneu beeld van zogenaamd flink volk levend in armoede. Buiten dat is de film uitermate saai en biedt het verhaaltechnisch allemaal erg weinig. Daarom wat mij betreft dan ook niet een voldoende. Benieuwd wat Pat Garrett & Billy the Kid volgende week te bieden heeft.

Tenslotte maandagavond nog even deze Juno wat normaliter verre van mijn smaak of interesse heeft, maar de film kan nu eenmaal behoorlijke cijfers weerleggen en heeft een uitstekende cast. En opzich qua speelduur en luchtigheid was het perfect voor maandagavond met Superhero Movie net achter de kiezen.

Maar fijn, we hebben dus Juno die de eerste keer meteen raak schiet waarop het heel circus kan beginnen. En daar komt dan ook meteen de smaak en interesse om de hoek kijken, want ja, wat moet een verhaal rond een zwangere tiener verder brengen of mij interesseren? En in alle eerlijkheid gebeurt er ook niet zo heel veel, en waar ik vooral veel puberaal geneuzel verwachtte maakt Rainn Wilson meteen een erg sterke indruk met zijn kleurrijk taalgebruik. Het is een koers die verder wordt ingezet samen met een behoorlijk cast en aimable karakters die eveneens scherp van tong zijn. Het verhaal blijft simpel met de typische tiener besognes temidden van een aanstaande adoptie en een 'droom' adoptiestel.

Hoewel, ze ogen wel wat klef en Vanessa vooral een stresskip, de klik met Mark is dan wel weer apart en onverwacht binnen het plot waar toch niet bepaald alledaagse en verdomd interessante muziek besproken wordt met Sonic Youth, Mott the Hoople en wordt de film al net zo goed aangekleed met The Velvet Underground, The Kinks en Buddy Holly. Buiten dat valt de naam Argento en heeft Gordon Lewis wat dat betreft ook meteen de aandacht. Buiten dat doet zijn focus en hobbies niet echt denken aan iemand die bezig is met 'nesting' zoals zijn wederhelft. Wat daarna volgt met veranderingen, keuzes en de confrontatie dat ding niet altijd uitpakken zoals je wilt is een soort van coming of age light. Een soort van volwassenwording en kennismaking met het leven.

En zo blijkt Juno op zijn manier, in zijn vorm en aankleding, toch best een acceptabele film over een onderwerp dat ik denk 'don't care' die vervolgens toch wel erg leuk wordt vormgegeven en eigenlijk geen moment verveeld.

Aardig avonturen/fantasie verhaal dat voor velen jeugdsentiment is, hoewel ik zelf ook van die leeftijd ben is het vermakelijk maar heb ik er weinig mee.

In een vlot doch redelijk onrealistisch verhaal wordt de rijke stinkerd Hammond gebracht die een nogal bijzonder park uit de grond stampt. Iets dat behalve de methode verder erg fraai vormgegeven wordt, en zelfs nu 27 jaren later zien de dino's er nog best goed uit. Spanning, humor, een aardige cast, in principe heeft de film alles, toch zijn er de nodige pijnpunten.

Qua karakters blijft alles erg op de vlakte en kleurt Spielberg te voorspelbaar binnen de lijntjes, vooral waarschijnlijk om ieder leuk en sympathiek te houden. Neill is te voorspelbaar en neigt soms naar overacting, Attenborough te veel de aardige opa, Dern valt vooral op door haar vreemde loopjes gedurende de film, Knight is vooral te grappig voor een bad guy en Peck is een te aangezet karakter als de Engels sprekende opzichter. Slechts Mazzello doet het heel aardig en vooral Goldblum is erg vermakelijk als de kritische en humoristische Ian Malcolm. De karakters zijn allemaal wat te oppervlakkig en gecreëerd. Daarnaast neigt Spielberg teveel naar het maken van een familiefilm met soms leuke humor, maar soms ook erg flauwe. Het slapstick geluid bij het uitglijden van Nedry slaat bijvoorbeeld als een tang op een varken. De stijl ansich is ook redelijk des Spielberg. Beetje naar het sentimentele, niet te zwaar, toch veilig binnen de lijntjes met een typische soundtrack voor een avonturenfilm.

Begrijp me goed, Jurrasic Park is een vermakelijk product al is het alleen maar om naar de best appetijtelijk Dern te kijken in haar korte kaki broek. Verder blijft er echter weinig hangen op een paar aardige spannende momenten na zoals in de keuken. Overigens wel het beste deel uit de JP serie.

Meer van hetzelfde als de vorige. Sam Neill is wel een aangename terugkeer.

Vrij onzinnig verhaaltje wordt bedacht om weer terug tussen de Dino's te geraken. Iets dat uitmond in de gebruikelijke vlucht- en gilshow. Redelijk is de zoek partij nog naar de jongen, aangevuld door de gebruikelijke do's en dont's. Ik moet overigens ook zeggen dat ik de dino's, het gevecht tussen de twee t-rexen er erg matig uit ziet.

De JP-reeks is sowieso op de eerste na niet echt aan me besteedt. Maar de gemiddelde Scifi fantasy avonturen liefhebber zal wel aan zijn trekken komen.

Heel veel bla bla over het plot, rare gozer vernietiger van wereld en iets met drie kisten, bla bla, veel superhelden, bla bla, ziet er mooi uit, bla bla…

Ach, who am I kidding? Matige film, één reden om de film te zien wat mij betreft: Wonder Woman/Gal Gadot. Als ze er niet voorgekomen was had ik de film mogelijk niet eens uit gezien. Want snertverderrie wat ziet ze er toch lekker uit in haar Wonder woman pakje en andere strakke outfits. En ik wil wedden dat die Snyder net zo'n viespeuk is want anders breng je dat achterwerk niet zo in beeld.

Dus geen hoog staande shit mensen, verre van dat, maar als je het leuk vind Wonder Woman te zien, heb je al vast de eerste goede reden en mogelijk enige, te pakken voor deze film.