Opinions

En wat had ik een interesse voor deze film toen hij in 2003 uitkwam te midden van andere actiefilms, en de nieuwe lijn realistische oorlogsfilms die al een paar jaar eerder ingezet was, moest dit toch wel een erg interessant onderwerp zijn. Maar mijn God, wat viel dit vies tegen, wat een matige film die ik daarna nooit weer zag en afdeed als kul. Wat dat betreft kan de serie ook niet echt op lovende kritieken rekenen wat mij betreft waar ik ooit één aflevering zag en de aanpak wellicht anders is dan de film maar dat hele beeld van Hondo die behalve SWAT teamleider ook nog patres familias is, het geweten van de achterbuurt moet voorstellen, detective speelt omdat recherche te dom is, of geen zin heeft, en zo nu en dan ook nog eens ergens binnenvalt of iemand oppakt. Dat terwijl de gemiddelde SWAT'er onherkenbaar blijft vanwege obvious reasons. Tja...

Maar fijn, de film dus, die van meet af aan een veel te 'gemakkelijk' beeld toont van macho, 'loose cannon', cowboy gedoe wat aan elkaar hangt van slechte humor en flink gedrag. Bijvoorbeeld Street op de schietbaan zonder fatsoenlijk bril en oordopjes, de anderen trouwens net zo. Of achter die gast aanzitten in dat Lakers trainingspak en hoe die gepoogd wordt klem te rijden, pijnlijk slecht. Dan het moment waar Street op de Claymore mijn schiet om het hek van het riool kapot te krijgen, als de terugslag hem niet fataal wordt is ie de rest van zijn leven doof. Om nog maar te zwijgen van het vliegtuig dat land op de brug, ik vraag me toch echt af wie zoiets bedenkt en schrijft want het is kleuterwaardig net als het plot rond het transport van de mega boef.

En dat is jammer, want hoewel de film grotendeels opgaat aan training, wat eigenlijk wel normaal is voor zulk volk, bezit de film toch echt wel kleine dingetjes die in een betere mix en script tot een heel ander product had kunnen leiden. Want de cast mag er best zijn met de pittige Rodriguez en vooral Jeremy Renner die zich op heerlijke wijze in de kijker speelt als de meer dan prima bad guy. Dan is de muziek niet verkeerd met ondermeer Linkin Park, Jane's Addiction, The Stones en Jimi Hendrix. En is er genoeg ruimte voor actie, gadgets en kloppend wapentuig maar verknald men het met een ronduit flauw verhaal en dito uitwerking. En ook deze keer kan de film dus niet rekenen op een goed cijfer want het is gewoon slecht. En dan te bedenken dat dit geintje 70 miljoen gekost heeft maar de tijd wel mee had want een box office hot was het.

Bekende titel die ik nog wel eens verwarde met The Discovery Of Heaven en de laatste daarom ook al eens per ongeluk mee nam bij de kringloop. Van As It Is In Heaven had ik net zo goed geen weet qua inhoud, afkomst en kwaliteit, en op tv kwam hij ook nooit voorbij. Dus daarom toch maar eens op de gok bij de kringloop mee genomen en geprobeerd, en wat heeft deze film mij ontzettend verrast.

Raar gaat de film van start met het getroubleerde jongetje en de maniakaal passionele en gedreven dirigent Daniel die kort daarna al een gedwongen sabbatical neemt in de verlaten streek waar ooit opgroeide en het als kind erg zwaar had. En even is het zoeken tot hij zijn plek vindt als koorleider in de gemeenschap, en vooral dat laatste aangevuld met een aantal experimentele methodes brengt heel wat te weeg, niet in de laatste plaats een machtsstrijd met de plaatselijke geestelijke. Plezier is dat wat Daniel brengt binnen het koor, net als een rol voor ieder, iedereen is welkom, en het is ronduit kostelijk te zien hoe hij de koorleden door middel van meditatie los krijgt en voor zich wint. Natuurlijk ook weer met irritatie en jaloezie tot gevolg, maar a la, het lijkt inherent aan een mensenleven en de samenleving. Het gehucht kan in dit zin een microkosmos genoemd worden.

Kostelijk zijn de spanningen die bij tijd en wijlen ontstaan en hoe bijvoorbeeld iemand woedend vertrekt, de deur dicht slaat en het kruis naar beneden dondert. Ronduit geniaal is de dialoog tussen de geestelijke en zijn vrouw over zonde, niemand blijkt in die zin zonder zonde. Interessant is hoe de koorleden elkaar langzaamaan vinden tussen het gekibbel door, tegenstrijdig daarentegen de afstand die Daniel tot sommige leden volhoudt. Het geheel bouwt zich op naar even indrukwekkend als bizarre apotheose en nog steeds vraag ik me af wat er nu precies gebeurde in die slotminuten. Wat kwam daar los? Een bijzonder soort harmonie, een trilling diep van binnen, de kern, één stem die allen verbindt... ronduit bizar gebracht en om de een of andere reden ben ik nog geneigd vol te schieten bij de herinnering aan dat gevoel.

As It Is In Heaven...wow! What the fuck was dit voor emotionele krachttoer die mij hier overviel? Wat is dit voor merkwaardige kaleisiscoop van gevoelens en emoties die hier gebracht wordt. De film stipt heel wat menselijke fases en ervaringen in het leven aan met trauma, drama, naastenliefde, voor jezelf opkomen, een nieuwe start, ontwikkeling en vergeving. En hoewel de kerk en diens leer een aardige veeg uit de pan krijgt lijkt de film toch toe te willen naar het idee van een universum waar het leven een leerschool is en de grote promotie volgt na alles gehad te hebben en gedaan te hebben wat er moest gebeuren. De film kan verder absurdistisch genoemd worden, het is uiteraard Scandinavisch, Nyqvist is sterk als de zonderlinge en artistieke Daniel, jammer dat Nyqvist al niet meer onder ons is, Frida Hallgren ontzettend leuk als de plaatselijke schone, André Sjoberg mag ook genoemd worden als de geestelijke gehandicapte en de rest van de cast kent geen zwakke punten. As It Is In Heaven is met recht een indrukwekkende en overdonderende film te noemen.

En maar weer eens aan de Hitchcock, en tot mijn verrassing zag ik dat het boek geschreven is door Joseph Conrad, de man van Hart der duisternis, beter bekend als Apocalypse Now. Nou dat moest toch wel een hit zijn toch...? Mwoah...

London van vlak voor de oorlog, een omvangrijke stroomstoring en Mr. Verloc waarvan meteen duidelijk is dat hij iets verbergt. En dat is ook eigenlijk een beetje de impasse waar de film een beetje voor mij in blijft hangen. Echt spannend wordt het geen moment, er ontbreekt mijn inziens het nodige aan diepgang en bijvoorbeeld het motief waar de bende nu precies mee bezig is, en detective Ted heeft ook wat sullige momenten. Uiteraard moet het natuurlijk allemaal in de tijdsgeest gezien worden van 1936 maar toch, voor mij wil het niet allemaal zo.

Toch heeft de film enkele momenten van charme die vooral drijven op humor, ik noem bijvoorbeeld de demonstratie van tandpasta en haarwater op Stevie. De opbouw naar het moment in de bus mag er ook zeer zeker zijn en er zijn toch wel de nodige momenten van klasse te zien in camerawerk, camerastandpunten en close ups. De hand van de meester is er wel degelijk. Toch kan het me allemaal maar matig boeien, het is goed genoeg voor een hoog cijfer maar ook niet slecht genoeg voor een onvoldoende, daarom een veilige drie sterren. Dan vergeet ik nog bijna de mooie klassieke poster te benoemen.

Op zondagavond nog even aan de Hitchcock met deze Saboteur uit 1942 en daarmee alweer een oudje. De beste films heb ik van Hitchcock wel zo'n beetje gehad met Psycho en Vertigo, terwijl ik The Birds ook best goed vindt, desondanks blijf ik hopen op bijvoorbeeld Rebecca die goed lijkt te scoren, maar ondertussen blijkt deze Saboteur ook een meer dan prima film.

Het beeld van de productie in de Tweede Wereldoorlog met een geval van zware sabotage met een dode tot gevolg zal niet echt een verrassing zijn en speelt perfect in op de tijd van toen. Dit gaat toch nog wel even verder dan 'Loose Lips Sinks Ships' maar ondenkbaar is het allemaal niet met Barry die verdacht wordt van het hele zooitje. Een vlucht en klopjacht neemt zijn aanvang met tegen wil en dank tag along Pat die ook nog eens erg leuk voor het oog is. Barry die niet bepaald bij de pakken neer wil gaan zitten begint zijn eigen zoektocht die hem langs bijzondere plekken en volk zal leiden.

Super spannend is het allemaal niet, wellicht inherent aan een film uit die tijd dat het vooral vermakelijk moet zijn, gelukkig is het dat laatste met veel kleurrijke karakters zoals de Baron en zijn gevolg en de circusartiesten. Buiten dat blijft het de vraag hoe Barry zich nu eigenlijk zelf zal redden uit een web sst groter en groter wordt met meer dingen op de agenda. En dit wordt allemaal kundige en met flair gebracht in een typerende zwart wit stijl met een behoorlijke finale Lady Liberty. Zoals reeds gezegd toont Saboteur zich als een kundige en leuk film. Een 3,5 always mij betreft.

Redelijk maar vrij oppervlakkige actieverhaal. Waar de titel doet denken dat ze langere tijd in RR zijn safe house zitten, kom je redelijk bedrogen uit. Al vrij snel moet deze ontvlucht worden en probeert men veiligheid te vinden op een andere locatie.

Het verhaal is redelijk doch vrij eenvoudig en doorzichtig. Dat Washington iets heel belangrijks heeft en weet is van meet af aan duidelijk. Washington overigens op cruise control als altijd. Reynolds trouwens opvallend sober en degelijk voor zijn doen, weer eens wat anders dan dat schijtlollige gedoe van hem.

De actie is verder goed, hoog tempo, en dat is het dan eigenlijk wel. Een aardige niemendalletje voor op een verloren avond.

De tweede stap van de filmmarathon betrof even een oudje met korte speelduur en zodoende kwam deze Sahara uit de bus rollen. Wat of hoe had ik buiten Humphrey Bogart geen weet van dus liet ik me verrassen met deze behoorlijk oude film.

Een echt mooi exemplaar betrof dit niet op de site movie archive want wat was deze film afzichtelijk slecht ingekleurd. Desondanks mocht het de pret niet drukken waar het materiaal authentiek oogt en het slagveld waar de film begint bezaaid lijkt met echte wrakken. Alsof men vlak na de slag om Afrika, Kasserina pas, er heen getogen is voor het draaien van een film. Bijzonder de tank, wat een raar model is het toch altijd zo'n Grant met zijn hoge profiel en handicap dat de hele tank moet draaien om het hoofdgeschut meer bereik te geven. Onderwijl wordt een bont gezelschap opgepikt met alle mogelijke Europese en Amerikaanse invloeden, Afrika en de vijand zelf.

Wat volgt is de strijd om te overleven niet zo zeer tegen de vijand maar de harde werkelijkheid van de woestijn die even dodelijk kan zijn waar leider Bogart verder niet naar nationaliteit kijkt maar eerlijkheid en delen bovenaanstaat. Realistisch? Misschien niet, maar het is wel 1943. Het geheel mondt uit in de strijd rond een waterbron waar de Duitsers hetzelfde probleem van de wrede en nietsontziende woestijn hun parten speelt. Het mondt dan ook uit in de nodige actie en oorlog en ook daar scoort dit oudje toch ook weer best goed in. Ik kan dan ook niet anders zeggen dan dat deze Sahara een degelijke en sterke oorlogsfilm betreft waar men film technisch toch al vrij ver is, de opnames in de tank zelf zijn erg goed, en zet men de harde realiteit goed neer. Aldus, een prima film. prachtige filmposter trouwens....

Minstens vijftien jaar geleden dat ik deze gezien heb en toen viel hij me zwaar tegen. Vandaag voor vijftig cent bij de Kringloop gescoord en maar eens aan het herkijken.

Wat meteen opvalt mooi kleurenfilter, mooie sfeershotjes met de sneeuw, goede echte attributen, wapens, uniformen en voertuigen kloppen, aangenaam sfeertje verder. Wat me dan wel meteen weer erg stoort is het feit dat twee mannen van het groepje 101ste Airborne markeringen dragen en nu snap ik best dat je als scenario schrijver denkt dat het werkt om een van de meest herkenbare en tot de verbeelding sprekende eenheden die er is, te gebruiken, zoals in praktisch iedere oorlogsfilm, iedereen is altijd een para uit de 101ste als je de emblemen mag geloven, maar het is schier onmogelijk dat iemand van de 101ste zich daar op dat moment op die plek bevind. Maar liefst 70 kilometer noordoostelijk van hun huidige positie gedurende het Ardennenoffensief. Had dan iemand van de All American 82ste, wat mij betreft net zo beroemd, gebruikt die zaten wél in de omgeving van Stavelot en Malmedy. Maar goed dat is de kniesoor in mij.


Maar goed terug naar de film, eerder genoemde goede dingen slijten echter snel als het verhaal zich aandoet wat een ridicuul verhaal, een piloot met 'belangrijke informatie' die ze te voet naar eigen linies willen loodsen maar dan wel snel. Nou in dat tempo dat ze lopen zijn ze er volgend jaar nog niet denk ik. Of ze lopen te ouwehoeren of ze lopen in een soort sluipmodus waar ze niet mee opschieten. Het zogenaamde trauma en waanbeelden van Deacon geeft dan wel weer een bepaalde sjeu.

De acteurs doen verder hun best, vooral in de onderlinge discussies over bepaald dingen maar eigenlijk lijd alleen de geloofwaardigheid van de film eronder. . De soundtrack is in het begin wel mooi en dreigend maar verzand dan ook in dertien in een dozijn symfonisch klassiek heldhaftige stukje muziek dat eerder storend is dan wat toevoegt.

Hemeltje, na 55 minuten afgezet. Dat Deacon een van de Duitsers kende van zijn missies werd me teveel.

Andermaal gezien, blijkt dat ik een ingekleurde versie op de kop getikt heb, maar dat mag de pret niet drukken. Blijft een boeiende film. Las trouwens dat de film door vertragingen en ziekte tijdens de opnames 50 miljoen Franc over het budget ging. De regisseur brak zijn enkel, zijn vrouw had last van haar hart en opnames lagen ook geruime tijd stil door regenval en overstromingen, Het zou overigens opgenomen worden in Spanje maar dat weigerde Montand vanwege het Franco-regime dat daar heerste, er werd uitgeweken naar zuid-frankrijk. Dan werd er voor release in Amerika 21 minuten uit de film geknipt.

Las nu ook dat Friedkin ook nog een versie gemaakt heeft genaamd Sorcerer met Roy Scheider. Nu toch ook wel erg nieuwsgierig naar aangezien die film ook hele aardige beoordelingen krijgt.

Hoe lang zou ik het boek Bezeten Stad inmiddels in mijn bezit hebben? Sinds '97 aldus de handgeschreven datum, een succes was het de eerste keer vooralsnog niet aangezien ik me vooral richtte op boeken met bijbehorende films die ik reeds gezien had in de vorm van Christine, The Shining, Pet Sematery en Misery. Maar heel wat jaren later en rijper beviel een nieuwe poging Bezeten Stad te lezen me al veel meer. De oude serie zag ik vooralsnog nooit, jaren terug, vermoedelijk meer dan tien a vijftien, zag ik wel al eens een serie over een vampier met Hauer en André Braugher en dat kan eigenlijk niet anders dan deze Salem's Lot geweest zijn.

Met grote gretigheid stortte ik mij na een lange werkdag afgelopen vrijdag vergezeld van een goed glas whiskey op deze serie. En hoewel het natuurlijk allemaal niet van bovengemiddelde kwaliteit is vermaakte het me meer dan prima. De gemeenschap zien we zoals zo vaak in de King verfilmingen als een verstoorde microkosmos waar langzaam aan scheurtjes in de structuur ontstaan. Uiteraard is daar karakter Ben met een voorgeschiedenis wat het dorpje betreft maar vooral ook met het betreffende huis op de heuvel. Daar setelt de oorsprong van al het kwaad zo lijkt.

Aardig wordt er daarna verder gebouwd met verdenkingen, verschijningen, een aantal semi lugubere gebeurtenissen die zo zijn charme hebben en andere problemen voor de karakters in deze serie.

Meer dan behoorlijk is de verschijning van Ryerson bij Matt thuis, zijn de telefoontjes aan het huisadres van de Glick's verontrustend, is het momentje met Barlow tegen het plafond ook best sterk, ziet the house on the hill er zowel binnen als buiten geweldig uit, zijn de flashbacks van de jonge Ben ook goed, en mag de soundtrack benoemd worden vocal bijgestaan door Lisa Gerrard van de band Dead Can Dance die net zo bekend is uit de King verfilming The Mist en Gladiator. Om nogmaals de sfeer aan te halen als prima en dat de drie uren lange speelduur niet verveeld. Zijn er dan geen minpunten...? O ja zeker. Zo lijkt dit te hoog gegrepen voor Rob Lowe die we ook al zagen in The Stand. Dan heeft het geheel soms toch net wat te veel een tv uitstraling, is de ruzie over het onderwerp waar Ben in werkelijkheid overschrijft met Suzy wel erg onbenullig gebracht en zijn Dud Rodgers en Larry Crocket toch wel twee hemelschreiend slecht gebrachte personages door acteurs Cowell en Grubb. Gelukkig staat daar een redelijke Hauer tegenover, een prima James Cromwell en een nog betere Sutherland.

Puntje bij paaltje is deze Salem's Lot meer dan te doen ook al zijn er genoeg minpuntjes. Maar goed, mijn voorliefde voor King boeken en verfilmingen zal ook een behoorlijke invloed hebben. Daarom goed genoeg en leuk genoeg voor een keer.

Salute Of The Jugger, het water loopt je toch praktisch in de mond bij zo'n cult uitstraling en ergens vagelijk meen ik me te herinneren deze film te hebben gezien in mijn jeugd, en indruk maakte het geheel ook wel zo ver ik me kon herinneren.

Gisteren dus met veel zin aangezet en die eerste momenten wordt het cult sfeertje aardig gevangen. De styling, omgeving, de elektronische soundtrack, het is cult in hoofdletters. Voeg daar Hauer aan toe en het is de vraag waar het nog fout zou moeten gaan. Twee avond op rij dat D'Onofrio voorbij komt en wat is het hier een slanke en gespierde vent zeg, wel wat anders dan Full Metal Jacket. Hugh Keays-Byrne beter bekend als Toe Cutter, is grappig te zien en een figuur als Max Fairchild is een uitstekende cast voor zo'n rol als jugger. Dan is er de immense ondergrondse stad die uitermate goed in het post-apocalyptische beeld past.

Maar dan toch, wat kan er verkeert gaan zoals ik me al eerder afvroeg in de comment...? Tja, veel diepte en verhaal hoeft men niet te verwachten dus dat is ook niet echt een issue. Wat wel een punt is vanaf het eerste gevecht zijn de gevechten zelf die op de strijd tussen de qwiks na uitermate stompzinnig zijn en eigenlijk ronduit lachwekkend zijn. Is dit het nu? Dit kan tactisch toch beter en anders? Men is maar wat dom aan het duwen onderling en pas tijdens de kwalificatiewedstrijd heb ik het idee dat er wat grinta insluipt.

En zo stelde deze cultfilm best nog wel teleur en heb ik er totaal niets mee, en dat terwijl ik best een cultfilmpje kan waarderen. Helaas, het kan niet altijd raak zijn.

Minpunten blijven de bij tijd en wijlen verschrikkelijke soundtrack, dan zit er in het geheel een bepaalde chaos die niet in balans is en niets toevoegt en ik haak gewoon af op de karakters Doctor Rock en Boyle. Ja het zal gewaagd zijn de hoofdpersoon onsympathiek te maken, het is echter de aanwezigheid van de totaal onnodige Doctor Rock die de ergernis rond het tweetal nog eens extra versterkt en hun gedrag des te vervelender maakt. En dat is toch jammer, een gemiste kans zelfs waar de film als geheel onder lijdt in mijn optiek. Maar dat zal persoonlijk zijn.

Echt een puik filmpje, niets mis mee. Uiterste trage film, dat wel, met een veel betreden verhaal, een 'goed' zak die het met de plaatselijke bende of slechterik aan de stok krijgt. Het verhaal is ook niet bijster bijzonder, verre van dat. De toestand in de postwagen met de vrouw van Mads voel een beetje geforceerd en te gemaakt. De verdere ontwikkelingen is ook redelijk standaard en niet heel bijzonder.

Waarom de film voor mij een meer dan ruime voldoende scoort is de bij tijd en wijlen machtige mooi cinematografie. Fantastisch gestylde shots, qua kleuren en belichting. Prachtig! Felle en warme kleuren van de woestijn bijvoorbeeld, of hoe de hoofdstraat gezien wordt vanuit het treinstation waar het deurkozijn als schilderijlijst lijkt te dienen. Het geweld en de schietscenes ook meer dan prima.

Verder meer dan prima rollen, MM als de zwijgzame wraaknemer, een acteur overigens die ik steeds meer begin te waarderen, Eva Green altijd mooi, JDM met zijn boeventronie ook altijd prima en Cantona gewoon grappig hem te zien.

Nogmaals, een bijzonder simpel verhaal, traag verloop maar qua aankleding, styling, kleuren en cinematografie zeer de moeite waard eens te zien.

Aardig drama die vooral drijft op de nodige humor en de geweldige muziek van Einaudi.

Een meer dan prima beeld, a la Don Quichot, komt naar voren van alle illegalen in Frankrijk, werkend, zwoegend, levend in armoede, hopend en vooral vrezend. In dit geval prima gestalte gegeven door Omar Sy. Een beeld dat weinig tot de verbeelding spreekt, vaak oneerlijk aanvoelt, uiteindelijk uitgebuit met ongelofelijke kutbaantjes en ronduit triest is. Interessant tegenwicht bied Gainsbourg die ergens balanceert tussen wereldvreemd, wereldverbeteraar en iemand die een vorm van acceptatie zoekt. Grappig zijn haar behoorlijke aantrekkelijke collega Manu, blikskaters, de net zo wazige vriend Wilson van Samba, de scheldpartij tussen Gainsbrough en Sy in het bemiddelings- en advieskantoor en sommige andere kolderieke momenten.

Jammer aan de film is dat er nooit echt heel veel chemie is tussen Sy en Gainsbrough is, de laatste komt gewoon te houterig over, helemaal ontdooien doet ze nooit. Daarnaast duurt de film net wat te lang en gebeurt er ondanks het interessante immigranten perspectief net wat te weinig om echt boeiend te blijven. Desondanks is Sy op zijn best, Gainsbrough zet op haar beurt de stijve tut prima neer, Higelin onverwachts prettig om naar te kijken en vooral Rahim is geweldig met zijn 'Coca Cola-momentje' als glazenwasser.

Vooral erg aardig voor een keer, maar ook meer dan dat.

De vrijdagse Top 250 bracht dit keer Le Samurai die ik via één of andere website kon casten naar de tv. Helaas was de kwaliteit best wel matig en had ik tegelijkertijd Engelse en één of andere Aziatische sub in beeld. Maar dat kon voor mij de pret niet drukken want het was in die zin allemaal prima te volgen en de film maakte dan ook een goede indruk.

Het verhaal mag duidelijk zijn rond Jef die tijdens zijn opdracht gezien wordt met oppakking en een line up tot gevolg. Tot overmaat van ramp ligt Jef daarna ook nog eens onder vuur bij zijn opdrachtgever die vals spel vermoed met de poging van Jef het geheel weer recht te breien en tegelijkertijd uit de klauwen van de politie en de mafia te blijven. En eigenlijk is daarmee verhaal technisch het meeste gezegd en gebeurt er buiten dit niet zo gek veel in deze film. Maar zoals te verwachten valt is dat ook niet hetgeen waar de film in uitblinkt.

Want uiteraard draait dit om het sobere en zwijgzame karakter Jef die steeds verder onder druk komt te staan en steeds meer stress vertoont in een verder eenzaam en leeg leven waar spanning extra hard aankomt. Fraai is natuurlijk de donkere neo noir stijl met een prachtige sfeervolle soundtrack. Dan is er natuurlijk nog het tijdsbeeld met de vele oude auto's, de sfeervolle nachtclub met heerlijke muziek. Goed opgebouwd is tevens de line-up scène met twijfelende toeschouwers en de tijd die al deze getuigen kosten en de verschillen qua omschrijving van de getuigen. Dan zou ik de cinematografie en montage nog bijna vergeten met een apart gefilmd scène van de aanslag op Jef door de loopjongen van de opdrachtgever.

Het mag duidelijk zijn dat deze Top250 prima voldeed als sobere en duistere sfeerschets rond het weinig glamoureuze leven van een hitman die hangt aan afspraken en rituelen en slechts opgejaagd wild blijkt na een verkeerd moment of zeldzame fout. Vier sterren vind ik dan ook een prima begin voor deze film die best nog wel eens kan stijgen in waardering bij een herkijk.

En de volgende blu-ray deze donderdagavond betrof ook Asian martial arts in de vorm van deze Three Kingdoms waar ik las dat veel mensen nogal enthousiast waren over de verfilming van dit specifieke verhaal. Want kennelijk schijnt dit nogal iets te zijn, maar dat is helaas kennis die ik niet bezit, dus net als Ong Bak 2 ging ik er weer vrij blanco in.

En andermaal hebben we Andy Lau bijgestaan door mooi pluspunt Maggie Q waar de persoonlijkere gevechten van de vorige film grotendeels zijn ingeruild voor grote slagvelden. En net als de vorige film liegt het spektakel er niet om, is er zat actie en ziet het er visueel uit om door een ringetje te halen en wordt er op zich prima geacteerd.

Maar verder...? Het verhaal is geen touw aan vast te knopen, het is rommelig, heel erg rommelig zelfs, is de soundtrack op het teenkrommend melodramatisch af, voeg de montage in de gevechten met het versnellen en vertragen niets toe en is eigenlijk alleen maar irritant, is een sprong van 25 jaar in het leven van het hoofdkarakter wel heel groot, maar kon het me vooral totaal niet boeien en had ik verschrikkelijk veel moeite om film uitkijken. Eindresultaat is hetzelfde als Ong Bak 2, visueel best oké maar als verhaal veel, en veel te mager. Geen voldoende.

Aan het einde van de avond dan toch nog een soort van afsluiter van deze mislukte filmmarathondag en daarbij viel de keuze op Sandcastle aangeboden door Netflix. Een film overigens die kan rekenen op een behoorlijke cast dus kom maar op.

Lekker is toch zeker de opening begeleidt door één van mijn favoriete bands in de vorm van Queens of the Stone Age en later Sepultura waar het testosteron van het scherm afdruipt bij alle mannetjes op hoofdpersoon Ocre na die het liefst zijn snor drukt. En dat is het beeld dat vervolg krijgt in het over stoere 'I feel so alive' van de andere karakters te midden van excessief geweld en gevaarlijk gedrag waar vooral Ocre er toch verloren, angstig en als lulletje rozenwater bij loopt met alle mogelijke spot in zijn richting. Aardig is op zijn minst de actie, de verschijning van Henry Cavill in zijn 'dilligaf' shirtje en het beeld van verspilling en zinloosheid waar men de bevolking probeert te helpen en constant tegengewerkt en aangevallen wordt en vriend amper van vijand te onderscheiden valt.

Best ok dus, mwoah...niet echt. Want Sandcastle heeft veel maar mist toch ook het nodige, en wat dat nu precies is vind ik moeilijk te duiden. Op de één of andere manier zeggen de karakters me weinig, en het verhaal verder ook niet zo. Het wil niet boeien, het mist een bepaalde factor om het zomaar te zeggen en de focus lijkt teveel te liggen op het stoere mannen gedrag zoals we dat al vaker zagen. Sandcastle brengt op zijn manier dus niets nieuws onder de zon en het is dankzij de notities die ik maak dat ik een comment kan schrijven want eerlijk gezegd ben ik het meeste alweer kwijt want zo weinig indruk maakte het dus. Afijn, op naar de volgende film.

De hele week al in de oorlogsfilms vanwege 4 en 5 mei en dat trek ik deze week nog verder door aangezien er een leuk evenement in Overloon op het programma staat komende zaterdag. Militracks in dit geval met rijdend Duits materiaal waaronder dit keer een Elephant en Stug. Dus gisteren deze classic nog maar even aangegrepen samen met mijn vader, en hij was er aanzienlijk minder positief over dan ik.

Sands Of Iwo gaat als zoveel van het genre van start met de wording van een groep, een drillsergeant en de trainingen vooraf. En eigenlijk doet de film me sterk denken aan Battlecry uit '55 gebaseerd op het boek van Leon Uris. Ook daar ligt de focus vooraf op veel training, de wording van de karakters en de mannen met hun relationele besognes. En veel beter scoren dan Battlecry doet Sands of Iwo eerst niet, want de trainigsfase is op het jolige af en op momenten zelfs flauw. Iets dat toch vooral in het tijdsbeeld gezien moet worden, de constant ruziende broers zijn wel leuk, maar het banjonetdansje is rond uit debiel. Toch laat het karakter Stryker ook een andere kant zien waarin hij behoorlijk streng is en waar het toch ernst is.

Maar na inscheping stijgt het niveau van de film aanzienlijk en scoort bij mij heel veel punten met het beeld en strijd rond Betio, voor anderen bekender als Tarawa. De strijd rond dit eiland, zo ook Iwo Jima, heeft mij altijd bijzonder gefascineerd, iets dat al begon toen ik als tiener de docu The World At War zag en met name de aflevering The Pacific. Plekken waar ik nooit van gehoord had trokken voorbij in de zin van Guadalcanal, Tarawa, de Marianen, Iwo en Okinawa. Ronduit schokkende beelden van chaos, ontreddering en ontbering. Een levensverwachting die zich in het negatieve bevondt, kortom een afdaling in de hel. De beelden van uiteengereten lichamen waren voor mij toch wel next level, en wat krijgt het oorlogstheater in de Stille Oceaan weinig aandacht, wat is het onbekend hier in Europa. En wat zou er nog een fraaie film gemaakt kunnen worden van Iwo Jima, en dan niet van de uitgekauwde maar niet minder symbolische vlaghijsing. Maar van de weken durende slijtageslag rond versterkingen als de Hanenkam, het Amfitheater en Hill 382. Een regio die De Vleesmolen gedoopt werd, wellicht dat van zoiets een welhaast apocalyptische horror-achtige anti oorlogsfilm gemaakt kan worden die kan wedijveren met Come And See bijvoorbeeld.

Maar dat allemaal even terzijde en terug naar deze film. Betio is toch echt goed nagemaakt en herkenbaar, een verrassing is het wel plotseling een maquette te zien van wat ik meteen herkende als Betio. Dat is Iwo helemaal niet zei ik nog. Het maakt de pret er niet minder om want de afschuwelijke strijd aldaar die drie dagen duurde en 6000 doden opleverde aan beide partijen, wordt erg goed gebracht voor die tijd. Sterk en herkenbaar is tevens de montage en gebruik van echte beelden. Net als Hiroshima een dag eerder geeft het gebruik hier van meer diepte en blijft het goed dat Betio überhaupt meegenomen wordt.

Eenmaal terug is het allemaal wat aan de brave kant, zien we vooral Stryker in een interessante en aandoenlijke moment met een vrouw en haar kind, en komt het geheel weer in een stroomversnelling na embarkation en is men dan toch eindelijk onderweg naar Iwo Jima dat zoveel betekent als zwaveleiland. Ook hier is het weer een geval van knap nagemaakt, behoorlijke gevechten en fraai gewerkt met archiefbeelden. Wat de cast betreft is het fijn dat Wayne uiteraard Wayne is maar wel wat ingetogener als anders. En als enige echte kritiekpunt valt uiteraard wat te zeggen dat we uiteindelijk erg weinig Iwo te zien krijgen in een film die notabene de naam van het eiland draagt. Gelukkig is dat overkomelijk wat Sands Of Iwo Jima een genietbare oorlogsfilm maakt die vooral in het tijdsbeeld van '49 gezien moet worden en amper 4 jaar na de landing al in wording was. Ik zeg dikke prima.

Gelezen of gezien hoef je dit boek of deze film bijna niet om deze titel te kennen. De titel Alleen Op De Wereld is een titel die voor zich spreekt qua bekendheid en is zelfs een frase geworden, toch zullen veel mensen niet weten waar het over gaat en ik moet toegeven dat ik er ook nooit aan toe gekomen ben het te lezen. En dat terwijl het toch tussen de kinderboeken van mijn vader lag waar ik verschillende van verslonden heb.

Het verhaal draait rond Remi een voormalig vondeling die men liever kwijt dan rijk is in tijden van armoede en depressie en zo raakt het kleine ventje aan de wandel met de wereldwijze muzikant Vitalo en zijn gevolg van dieren. En beleven doet de jonge Remi zeker, maar het is niet allemaal zonneschijn zo getuigd het kindertehuis en de snoodaard die aast op het jonge ventje vanwege de bloedlijn en een eventuele erfenis.

Slecht is het allemaal zeker niet, sterker het heeft zeker een bepaalde kwaliteit. Toch heb ik er geen moment ook maar iets mee wat niet zo raar is want ik ben simpelweg de doelgroep niet en de nostalgie van het boek speelt voor mij ook geen rol. Overduidelijk valt deze miniserie binnen de categorie kinderen of familie en dat is natuurlijk te zien in het feit dat het allemaal erg braaf blijft. Wel aardig is dat Fontane ondanks zijn onbetrouwbare voorkomen toch nog het beste van de situatie probeert te maken, Pierre Richard sterk en is het overlijden van Vitalo toch wel een sneue zaak.

Toch laat ik deze beoordeling verwe liever over aan liefhebbers van het verhaal en de beoogde doelgroep. Mijn mening is aardig voor een keer, een vooral degelijk, maar niet voor herhaling vatbaar, één keer was wel voldoende.
.

Bijzonder verhaal, bizar in beeld gebracht. Sondercommando was hoe wreed en hoe erg het ook allemaal was, wel een mogelijkheid tot overleven. Bewust wordt er met het alleen in beeld nemen van Saul een soort 'tunnelvisie' gecreëerd die als overlevingsinstinct wordt, tevens wordt er ingezoomd op de emoties en het geweten van Saul. Iets dat alle diverse klappen gehad heeft en onder hoogspanning staat en dat zichzelf voorbij dreigt te draven wanneer hij iemand ziet die op zijn zoon lijkt. Of het nu onderdeel van zijn fantasie is, een dwangmatige handeling onder grote stress, of dat het nu daadwerkelijk zijn zoon is, helemaal duidelijk wordt mij dat niet.

Feit: medio '44 werden er vanuit Hongarije bijna een half miljoen Hongaarse Joden naar Auschwitz vervoerd. Feit: het gebeurde vaak dat kleine kinderen in de gaskamer onder vallende volwassen terecht kwamen en op die manier overleefden. Feit: eind '44 kwam er een Sondercommando in opstand uit angst voor executies. Het schijnt dat hier ook verschillende Nederlanders bij zaten. De mannen die de SS'ers aanvielen met stenen en hamers hadden echter geen schijn van kans.

Deze feiten maken Son of Saul tot een merkwaardige film tegen een maar al te echte achtergrond. De hel die gebracht wordt in het gebonk op de deuren, de executieplaats en een kijkje in het crematorium hoeven niet bijzonder expliciet te zien om een aardig beeld of gevoel over te dragen. Bewust wordt er een soort afstomping gecreëerd die de kijker net zo goed als de hoofdrolspeler afmat, naast het monotone en het robotachtige gebeuren waar ieder zich in voort beweegt is daar toch altijd een bepaalde onvoorspelbaarheid met spanning. Wat gaat er gebeuren? Bijzonder is dan nog de spottende toon van de SS officieren in de autopsieruimte tegen Saul in combinatie met het debiele dansje.

Son of Saul is een film met een aantal bijzonder facetten, zoals de cameravoering, tevens voelt de film lang aan zonder saai te worden maar benadrukte de film wel hoe de dagen zich daar eindeloos aan elkaar regen tot een voortdurende hel. Daarnaast komt de film op zijn eigen manier rauw en nietsontziend over maar ook surrealistisch. Son of Saul schokt, biologeert en laat de kijker met een naar gevoel achter. Daarnaast slaagt de film zichzelf heel afstandelijk en kil af te sluiten waarmee het lijkt te willen benadrukken dat deze mensen een paar van de zovelen waren die jaren. Wat 93.9 hierboven zegt over het niet in kunnen leven snap ik, daar heb ik zelf ook moeite mee. Daarom beoordeeld ik de film als bizar maar niet fantastisch.

Uhm...are we in any sort of danger here...?

Tussendoortje waar ik niet veel van verwachtte en dat wordt ook niet echt geleverd. Desondanks blijkt dit toch een Oliver Stone film te zijn, en een goede Stone kan ik zeker waarderen met zijn Vietnam films of bijvoorbeeld The Doors en JFK, maar deze Savages is in die zin toch wel onherkenbaar als werk van Stone en zou beter passen bij een naam als Bay.

En ach, dat hele wazige beeld van het rijkeluismeisje met de twee dopeheads in hun driehoeksverhouding, het zal me werkelijk. Net als de ongekende navititeit dat je kennelijk zo'n goed product op de mark brengt en dan niet stil staat bij de aandacht die je daarmee trekt en dat je kennelijk ook nog zo gemakkelijk benaderbaar bent. Dan is een socialer geaccepteerd baantje toch beter.

Gelukkig komt het allemaal wat in een stroomversnelling na de overname plannen en het plot dat zich daarna ontspint met veel karakters, betrokken en heel veel lijntjes, en o ja... iedereen denkt slimmer dan de andere te zijn. Aardig is de overval op het geld transport, de cast is best oke met Kitsch en Taylor-Johnson die ik steeds meer ga waarderen, Del Toro is in alles wat hij doet goed vooral als het een rol als dit betreft, en Blake Lively is natuurlijk erg prettig voor het oog.

Maar verder toont deze Savages zich in niets een film van een Oliver Stone, en die heeft heus al eens vaker een misslag gehad zoals Alexander die echt slecht was. Dat betreft deze Savages dan weer niet helemaal, maar een titel die snel zal vervagen is het wel.

Een herkijk van Saving Private Ryan, ach ja, waarom niet en daar schoof mijn 83-jarige vader voor aan die een oorlogskind is en met mij uiteraard de fascinatie en interesse voor de oorlog deelt. En de niet te vermijden discussie ontstond, ingegeven door enkele toplijsten die ik de afgelopen weken zag omtrent de beste oorlogsfilms ooit, en daar prijkte Saving Private Ryan vaak bovenaan, toch wat mij betreft is SPR absoluut niet de beste oorlogsfilm ooit. Leuke herinnering overigens dat ik de film twee keer meepakte in de bios bij uitkomst en mijn kameraad op de terugweg van het tweede bios bezoek geen woord uitkon brengen en niet verder kwam dan' ja.......goh.....ja....ja...jeetje' Hij was totaal flabbergasted. En die uitwerking had SPR op veel mensen in die tijd, zo kan ik me nog herinneren van familie te horen dat ze getuige geweest waren van mensen die tijdens de landing op Omaha de zaal verlieten. Kennelijk geen sterke maag, maar verwacht je dan van een oorlogsfilm...?

Te beginnen bij de goede punten, want wat is die landing op Omaha next level. Stalingrad uit '93 maakte al een verbijsterende indruk een aantal jaar eerder met zijn rauwe en grimmige gevechten tegen tanks en weet wat meer, maar door het verbijsterend sterke camerwerk van Kaminski zit men toch praktisch in de broekzak van de Amerikanen die het strand en vijandelijke vuur moeten trotseren. Zoals gezegd visueel en audiotechnisch is dit next level en zal men niet snel met een realistischer beeld komen betreft die uren op Omaha. Naar het schijnt zou bevelhebber Omar Bradley op het punt gestaan te hebben om toestemming voor terugtrekking te vragen aan de staf vanwege de uitzichtloosheid omdat er teveel officieren waren gesneuveld en te weinig Duitse versterkingen waren uitgeschakeld tot er toch een kentering optrad. Uiteraard gaat de doorbraak hier veel sneller maar is voornamelijk illustratief voor wat de jongens moesten ondergaan. Super realistisch is het geheel dan ook te noemen met veel oog voor detail wat wapens betreft, gruwelijke manieren om te sterven, verminkte mannen en zwaar gewonden, de zware explosies en mitralleurs die als een seis door de mannen ging, of juist de willekeur van de ene wel en de andere niet, en niet te vergeten het getoonde web van versterkingen en prikkeldraad met overlappende vuurposities. Het ziet er allemaal top uit en visueel wordt er gewerkt met fraaie kleurenfilters en een gritty look die het geheel versterkt. Ja, hier wint SPR zieltjes wat mij betreft. En die geweldige toon van de getoonde oorlog vervolgt zich in het aangedane dorpje waar men de verkeerde Ryan treft, de korte schermutseling met de Duitse halftrack en de uiteindelijke strijd in Ramelle waar de het schudden van de aarde door de naderende Tigers nog altijd een immense impact heeft. Wauw! Zoals reeds gezegd, zo indrukwekkend, zo realistisch en zo goed uitgedacht en uitgewerkt met fatality's en wapengebruik zoals het gebruik van de mortieren.

Sterk andermaal de cinematogrofie, ook in Ramelle waar men praktisch in de foxholes zit of samen met Upham uit het raam leunt voor een shot door de straat met de Tiger in beeld, ook daar weer een simpelweg wauw! John Williams zal ik dit keer niet te hard afvallen wat de soundtrack betreft, maar dat is meer omdat het niet echt nodig is of van meerwaarde is temidden van het oorlogskabaal. Kenmerkend ook de cast van veel redelijk bekende acteurs met kleine rolletjes, ik noem bijvoorbeeld Danson, Dale Dye, Cranston en Farina of acteurs die nog moesten doorbreken zoals Hurst, Fillion, Andrew Scott en Max Martini. Ook sterk verschillende details zoals de hospik wiens veldfles wordt geraakt waar eerst water uitstroomt en daarna bloed waarop de man verband in zijn broek begint te proppen of de 'Garand- duim' zichtbaar bij karakter Jackson en naar het schijnt een veel voorkomende iets veroorzaakt door het laden van een Garand. Net zo sterk zijn op zijn minst de locaties, zo is het eerste dorpje fraai en is Ramelle fantastisch, naar het schijnt opgebouwd bij een oude vliegtuig fabriek te Hereford en hergebruikt voor Band of Brothers. Saliant detail, alweer, is dat men tijdens de productie van BofB hoorde via Donald Malarky dat een bevriende parachutist naar huis was gestuurd omdat zijn broers waren gesneuveld waarop het idee ontsproot voor deze film en zo'n twee jaar eerder uitkwam dan BofB. Niet te vergeten het Glider kerkhof die er ook sterk uit ziet. En dan zou ik nog bijna Edward Burns vergeten die eigenlijk nooit weer in iets noemenswaardig gespeeld heeft en niet de minst sympathieke van het stel is maar daarmee wel een kritisch en interessant karakter en vechtjas eerste klas als het er op aan komt.

Maar uiteraard zou het Spielberg niet zijn zonder bepaalde speldenprikjes van humor, gelukkig blijft het tot het minimum beperkt en vertaald zich vooral in soldatenhumor of bijvoorbeeld het moment met de dove soldaat en het geklungel van Upham, en uiteraard geeft Spielberg zijn gebruikelijke moralistische draai aan het geheel. En dat lukt op sommige vlakken, maar zoals gewoonlijk gaat hij ook weer veel te ver wat mij betreft. Zo is de hele missie natuurlijk kolder om goede troepen, Rangers, met een goed officier op een dergelijke missie te sturen terwijl er veel belangrijkere dingen zijn dan het leven aan één man hoe sneu het ook allemaal mag zijn. Het is een poging menselijkheid en moraal in een tijd en moment te creeeren waar die normaal ver te zoeken is en ach het is acceptabel wat mij betreft. Zo ook de dialoog die op een gegeven moment onstaat waar Captain Miller vertelt dat hij leraar en basketbal coach is waarmee het beeld gecreeerd wordt dat het maar gewone mensen zijn praktisch uit het burgerleven weggesleurd die opeens beslissingen op leven en dood moeten maken, die ook bang zijn en naar huis willen. Ook niets mis mee. Net als de switch van Upham op het einde die de dood van Miller opeens persoonlijk ziet en wraak neemt, het tekent dat een mens verandert en handelt in emotie, ook sterk, alleen jammer dat die Upham zo'n vervelend karakter is. Dan is er de ingewikkelde keerszijde waar Ryan opeens mee geconfronteerd wordt, zijn echte broers zijn gesneuveld, en nu wordt er ook nog verlangt zijn 'broeders' in the heat of the moment in de steek te laten, een ware 'guttwister' als je het mij vraagt en een interessante thematiek rond broederschap, opoffering en saamhorigheid.

Tot daar alles goed en koerst SPR op een topcijfer af zou je zeggen, ja inderdaad, maar dat wordt het net niet. Want het zou Spielberg niet zijn als hij toch de ver gaat met zijn moraliteit en ronduit onnodige scenes. De toon, het tempo van de film en de rauwheid wordt ruw onderbroken door de scene rond Caparzo en het meisje, een scene die oorlogstechnisch de kunde van Jackson wil laten zien en het gevaar van scherpschutters maar tevens weer de moralistische en een menselijke kant op wil en uiteindelijk resulteert in een scene die voor het gevoel veel te lang duurt, weinig toevoegt en weinig realistisch aanvoelt want wat wil Caparzo dan verder met dat meisje? Het haalt genadeloos het tempo uit de film om niet veel later bij het grootste hekele punt van deze film uit te komen en dat is de aanval op het radarstation. Andermaal een scene die weinig toevoegt en slechts tot doel heeft de spanning binnen de groep op te drijven, maar had dan in Godsnaam wat anders bedacht want dit is wel zo godvergeten dom en een waanzinnig slechte beslissing van Captain Miller waar weliswaar een gedachte achterzit maar dit is eenvoudig niet de missie en als er iemand doordrongen van dat feit moet zijn is het wel de leidinggevende. Stel dat hij zijn hele 'squad' om zeep helpt? In dit geval sneuvelt de hospik, ook al zo raar dat hij mee is in de aanval terwijl hij geen wapen draagt. Stel dat Ryan in Ramelle een stelpbare bloeding op loopt die hospik Wade had kunnen stoppen? Nu niet meer, want iedere gewonde is plotseling te dode opgeschreven. Als goed officier had Miller maar één beslissing moeten maken en dat is links laten liggen, want dit is de missie niet bovendien schuwt hij op Omaha Dog 1 het ook niet om mannen de dood in te sturen dus waarom moet hij nu zo nodig dat nest uitschakelen? Het is toch dat Spielberg met dit moment voor mij de film qua geloofwaardigheid op ongeloofelijke wijze ondermijnt. Hetzelfde trouwens met het 'dogtag' momentje op het para/glider kerkhof, het is als gevoelig moment bedoelt omtrent het omgaan met de dood, maar ik vind het erg gezocht en opgedrongen.

Afijn, aan het einde van dit lange verhaal blijkt SPR als oorlogsfilm met de getoonde oorlog van buitencategorie, wil je een beeld van hoe het was, dan heb je hem hier. Verder qua verhaal is het acceptabel en zitten er prima momenten in waar de mens in oorlog getoond wordt met ieder vorm van emotie tot gevolg, maar zijn er in mijn beleving ook verschillende momenten die echt niet zo gehoeft hadden of anders weinig toevoegen. Een goed cijfer zit er zeker wel in met een 4 maar verhoging komt er zeker niet.

Ooit lang geleden al eens gezien en toen zwaar teleurgesteld. Nu 20 jaar later bij toeval de film tegen gekomen en de geest gekregen mede omdat de film me toen qua oorlog tegen viel en ik nu veel beter het drama gedeelte op waarde kan schatten. Daarmee heb ik wat dat betreft ook wel gezegd in welk genre deze film hoort het is in die zin amper een oorlogsfilm, behalve dat het in oorlogsgebied tijdens de Joegoslavische burgeroorlog afspeelt, en veel meer een drama. Een drama wat mij betreft best wel slaagt in het in beeld brengen van de begane wreedheden in die tijd en de haat en onmenselijkheid die daar al bijna honderd jaar rond gaat. Prima drama in die zin in en een voor Quaid niet echt gangbare rol maar wat mij betreft doet hij het toch wel aardig.

En net als vrijdagavond ook deze avond nog even aan een top250 wat in combinatie met zaterdagavond griezelavond een perfect moment leek voor Saw. Zien deed ik deze film al eens bij uitkomst in de zomer 2005 waarop ik film vooral als ongemakkelijk ervaarde. Oké, dit is goed? Ik vond er niet zo heel veel bijzonders aan, ja, ongemakkelijk en smerig, maar verder... Goed, wat was ik in die zin ook gewend, want horror was zeker niet mijn ding die tijd.

Maar fijn, de beide heren worden wakker in de doucheruimte, niet wetende hoe ze er geraakt zijn, een lijk met pistool tussen hen in, en een duidelijk boodschap wat er van ze verwacht wordt om dit oordeel te overleven. Eerste debacle, toen en nu nog steeds, is Cary Elwes met die gladde kop en zelfingenomen lach, bah, wat vind ik dat toch een vies glad ventje, een vervelende man. Maar goed, het psyschologische spel kan beginnen met de beide mannen in een hoek en een achterliggende gedachte rond jigsaw die zich langzaam ontvouwt. Toch is het niet de fase tussen Lawrence en Adam die de aandacht trekt.

Ik vind het gevalletje Amanda een stuk interessanter qua spanning en vormgeving waar een bepaald gruwel, en intensiteit afspat en die kutpop die driewieler toch echt een heus kippenvelmomentje is. Zo vind ik het sub plot met Tapp en Sing die op het goede spoor zijn ook best sterk qua ontwikkeling en afloop en is de scene met Adam die zijn flat doorzoekt met behulp van de flits van zijn camera van grote schoonheid. Dan is er nog de achterliggende gedachte van Jigsaw die de ontevreden mens een spiegel wil voorhouden om te tonen dat hij het zo slecht nog niet heeft best wel oké. Dan zou ik nog bijna de montage en camerawerk vergeten rond het Amande moment en die dikke in die kooi met prikkeldraad.

Wat mij daarna vooral opvalt is dat Lawrence en Adam eigenlijk in die zin niet bepaald in het nauw gedreven wordt om tot actie over te gaan zoals bij Amanda of die dikke in die kooi het geval is en vind ik derhalve het subplot om de doucheruimte heen boeiender dan wat er gebeurt met Lawrence en Adam om tenslotte de mindfuck aan te halen die Jigsaw betreft die tussen het tweetal in ligt. Leuk, maar waarom zou je dat doen...? Het zorgt ervoor dat ik Saw zeker kan beoordelen als een interessant stukje cinema met heel veel sterke punten maar toch ook het gevoel dat het geheel onvoldoende in balans is. Maar dat zal aan mij liggen. Desondanks een 3.5 voor de goede punten en orginaliteit.

Anzio, een zeer bekende naam voor wie ook maar een beetje bekend is met de Tweede Wereldoorlog en dan natuurlijk een must see. Helaas valt de film vooral op bij het niet waar maken van zijn naam.

Een redelijk beeld wordt in eerste instantie van de troepen gegeven, een beetje een Catch-22 moment, en al snel wordt er in gescheept voor een amfibische operatie. De landing is zoals bekend met weinig weerstand, ik geloof dat de Amerikanen nog een 15 man verloren bij de landing en iets van 200 duitsers gevangen namen. De commandant blonk verder vooral uit in stil blijven zitten, zijn bruggenhoofd versterken en niet een gewaagd aanval op Rome dat voor het grijpen lag, een beslissing die de bevelvoerend officier de kop uiteindelijk kost.

Wat verder vooral opvalt is dat de operatie en strijd rond Anzio die volgde, een heftige, niet aan bod komt. Er wordt constant een groep Amerikanen met correspondent Mitchum notabene als leider gevolgd. Op zich nog niet zo gek, een paar aardige scenes spelen zich af en hoewel de tanks natuurlijk niet kloppen met de tijd, zien bepaalde schietscenes er meer dan behoorlijk uit. De shootout in de boerderij met de Duitsers bijvoorbeeld. Toch is de vraag waarom de film Anzio heet als je alleen maar de focus hebt op die groep, net als The battle of Sevastopol waar vervolgens geen shot van de stad in voor kwam. Daarnaast lijkt het mij ondenkbaar dat de 'correspondent' de leiding neemt over een groep Rangers en een Pathfinder. Die hebben echt zijn leiding niet nodig.

Op zich is het helemaal geen gekke film maar het rommelige script met veel dingen die er niet toe doen hebben de overhand. Had een script gemaakt met iets meer structuur en iets meer van de slag zelf. Nu is het geen onaardige film, en vooral leuk voor een keer en daar houdt het dan ook snel bij op. Anzio, een gebeurtenis die toch wel een betere film dan dit en daarom is dit absoluut een gemiste kans.

Gisteravond nog even een Top250er gedaan met deze The diving bell and the butterfly die een maar al te bekende titel heeft maar verder qua inhoudt redelijk onbekend was. Dus draaien maar met deze kringloop aankoop die toch redelijk uniek schijnt te zijn qua perspectief, maar liefde op het eerste gezicht werd het niet bepaald hoewel het geheel alle kenmerken heeft van een goede film.

Ontwaken is wat we doen, knipperen met één oog naar schimmen, stemmen, flarden, wat is er gebeurt is de vraag die ons als kijker net zo hard treft als Bauby die getroffen door een beroerte en nu alles beleeft vanuit het perspectief van 'locked in syndrome '. Metallica en Dalton Trumbo met zijn Johnny Got His Gun, is nooit ver weg uit gedachten terwijl we de nieuwe en afschrikkende wereld vanuit Bauby's beperkingen samen met hem verkennen. En dat is kortweg een verschrikkelijke situatie samen met dat onnozele en domme praat van die doktoren die eeuwig positief blijven. Beter is dan op zijn minst de aantrekkelijke verpleging die ook positief blijven maar tevens eerlijk zijn, je moet het maar kunnen dat werk met zo'n kwijlende kasplant.

The diving bell and butterfly kenmerkt zich daarna vooral als psychologische speur en zoektocht naar de kwetsbaarheid van de mens, wanhoop, zelfmedelijden, strijdbaarheid en frustratie waar je als kijker ontzettend dicht, zelfs intiem, boven op enkele dingen zit zoals de reeds genoemde kwetsbaarheid, de mens op zijn kleinst, het bad en was momentje en de beperking die een vitaal en levenslustig mens opeens ervaart. En onder het motto ik worstel en kom boven laat Bauby zich niet kettenen en schrijft zelfs indirect een boek. Iets dat hij vooraf helemaal geformuleerd had in zijn hoofd en daarna soort van dicteerde, ik geeft het je te doen.

Gelukkig kent deze loodzware film nog enkele leuke momenten van humor zoals de frustratie wanneer de tv met de voetbalwedstrijd wordt uitgezet, net zo in het geval van de momenten waar hij zijn situatie ontvlucht met het zeevruchten banket waar wordt gesmuld en genoten. Het is begrijpelijk dat deze film best in de nominaties viel, overigens niets won, toch buiten de identificatie van een sterk spelende Amalric, fraaie dames, een te verwachten afloop, en een over het geheel tragisch maar bijzonder verhaal, doet het me eigenlijk niet wat het zou moeten en voelt de film bij tijd en wijlen stroef aan, heel erg stroef zelfs. Afijn duidelijk is dat het een klasse film is en een goede voldoende verdient, maar voorlopig niet meer dan dat.

Ooit al eens gezien, toen weinig van onder de indruk ondanks het bijblijven van enkele memorabele scènes, het was daarna dat het imago van de film me tegen begon te staan. 10 tot 15 jaar terug pikte ik nog wel eens MTV Cribs mee, een soort ramptoerisme voor slechte smaak. Wat me daar opviel was dat iedere wannnabe ster en semi-artiest even zijn versie van Scarface moest laten zien. Je was namelijk niets zonder Scarface, dat was namelijk wel zo geweldig... nou...de film kreeg daardoor voor me een soort stempel van stoere wansmaak.

In ieder geval, gister op tv, toch maar weer eens proberen. En ik moet zeggen dat het geen slechte film is maar de fantastische film die anderen er in zien zie ik toch echt niet. Nu moet ik ook zeggen dat het genre misdaad me gewoon niet ligt. The Godfather, Casino, The Irishman, Scarface...het zijn geen slechte films maar boeien doet me ook niet echt.

Op zich wordt een aardige draai gegeven aan de bootvluchteling die zich helemaal opwerkt. Vooral de paranoia in het laatste uur is heel aardig. Toch staat mij dat beeld van die 'mannetjes' die zichzelf zo belangrijk vind, hemdje open, borsthaar eruit, een handvol gouden kettingen iets verschrikkelijks. Ik kan dat testosteron gedoe, wie heeft de grootste ballen wedstrijd, niet zo serieus nemen. De smakeloosheid straalt er ook sowieso af zodra ze geld hebben. Aardig is uiteindelijk de opbouw naar hoogmoed voor de val.

Ik moet wel zeggen dat de spanning hier en daar wel erg goed gebracht wordt. De kettingzaag is bekend en de opbouw in de bar shooting is ook prima. Goed geacteerd zal er ook ongetwijfeld hoewel ik Pacino vaak op het randje vind. Als laatste te zeggen dat de muziek in de clubs veelvuldig gebruikt wordt in GTA 3.

Aardig om weer eens gezien te hebben. Maar Scarface blijkt toch gewoon andermaal niet mijn genre en ding.

Onbekend titel op de gok maar eens meegenomen vanwege de namen Gregory Peck en Christopher Plummer om te ontdekken dat de film toch hele aardige beoordelingen krijgt. Dinsdagavond dan maar eens geprobeerd en ondanks dat ik mijn ogen soms amper open kon houden, lag niet aan de film, maakte het geheel toch een prima indruk.

Een hele best naam heeft de katholieke kerk niet wat de Tweede Wereldoorlog betreft. De Holocaust werd geen strobreed in de weg gelegd, evenmin sprak men er zich niet over uit, en dat terwijl men via verschillende kanalen voldoende op de hoogte was. Angst voor Duits ingrijpen of restricties, op de kerk of het Vaticaan die een eigen zone hadden gekregen, zou een argument kunnen zijn. Maar dan vergeet men wellicht dat Odessa, de vluchtroute naar Zuid Amerika veelvuldig met de katholieke kerk in verband is gebracht. Een groter smet zijn de aantijginging van Daniel Goldhagen in zijn boek Een Morele Afrekening waar verschillende voorbeelden genoemd worden van Katholieke leiders die zich in het openbaar uitspreken en prediken tegen de Joden en het Jodendom betitelen als het kwaad. Het is dan toch wel een verrassing een katholieke geestelijke op deze manier te zien, wel te verstaan als iemand die zich verzet tegen de Duitsers.

Heel vreemd is dat niet rond deze Hugh O'Flaherty die een Engelse achtergrond heeft, zijn eerste hulp aan Geallieerde soldaten komt ook meer per ongeluk dan bewust tot stand, en uiteindelijk zijn er nogal wat zieltjes die O'Flaherty helpt. Iets dat bij het gebrek aan kennis wel eens wat overdreven overkomt maar kennelijk toch zo is gegaan. Een punt is het echter niet.

Peck is prima, Plummer opdreef, Morricone heeft toch weer fijne muziek gemaakt en de Moffen spelen uiteraard 'dirty'. Het kat en muis spel tussen de priester en SS'er is op het humoristische af met een aardige twitch op het einde omtrent de vrouw en kinderen van Kappler. Het maakt The Scarlet And The Black tot een meer dan prima film die ik op termijn nog wel eens wilzien. Tot nu een degelijke 3.5.

Op de gameavond na lang wikken en wegen uitgekomen bij de Scary Movie trilogie die ik ineen gekke bui eens meegenomen had. Want eerlijk gezegd is comedy niet echt mijn ding, en wat ik nog wist van Scary Movie was dat ik het toch wel ontzettend flauw vond. Desondanks toch geprobeerd mede voor een cijfer en comment.

Maar what do you know? Scary Movie wist me aangenaam te verrassen wat natuurlijk mede komt omdat ik veel van de gepersifleerde films wist te herkennen, iets dat misschien in een eerder stadium lastiger was. Tevens moet je bij dergelijke films even door de koddige flauwheid prikken om de soms best wel goed bedachte eenvoud te zien. En dat was ook wel een beetje het geval. En in dat kader was het best geinig Scream, I know what you did last summer, The Blair Witch Project te herkennen plus kleine details uit Murder on the Orient Express, The Sixth Sense, The Matrix en The Usual Suspects hoewel dat niet bepaald griezel is. Één van de sterkste scènes is absoluut de trapscene, maar de suïcidale leraar en lost and found zijn ook best goed, tevens zijn er ontzettend veel kleine grapjes die leuk zijn zoals de kuusheidgordel. Ik kan dan ook niet anders zeggen dat ik kostelijk gelachen heb.

Zijn er dan geen minpunten? Oh absoluut, want van Anna Faris zal ik nooit echt fan worden. Tevens is die Marlon Wayans echt ver-schri-ke- lijk! Wat een irritant personage is dat joh. Maar gelukkig kan Wayans de film niet verpesten en blijkt Scary Movie toch een behoorlijk leuk weerzien en ben ik benieuwd naar de andere delen.

Maar eens even verder met de Scary Movie reeks met dit tweede deel waar het mij eigenlijk onbekend was of ik dit al eens had gezien ja de nee. Maar dat werd halverwege wel duidelijk met de aankomst bij het landhuis, ja dus.

Fantastisch is natuurlijk de opening met James Woods en diens The Exorcist persiflage en eigenlijk klopt alles hier aan, van het begin met de wc tot en met moeder, het gevoos en de kogel. De opening is geweldig, waarop de film helaas toch even in een wak beland en ik met een bepaalde schrik afwacht hoe slecht dit gaat worden want de fase van de studentjes en de conclusie dat Marlon Wayans helaas ook weer van de partij is komt wel binnen. Maar gelukkig krijgt de film daarna een aangename kick met het experiment in het landhuis helaas onderbroken met dat werkelijk verschrikkelijke basketbal moment.

En uiteraard is het weer strepen met de reeds genoemde The Exorcist, een Final Destination momentje, een heel groot deel van The Haunting en kleinere momenten van It en Hannibal. Dan zijn er nog hints naar Titanic, Face Of, Dirty Harry, Charlies Angels, Twister en heb ik ongetwijfeld nog veel gemist en mag de cast er verder zijn, en dan met name de dames in de zin van Faris en Robertson. Maar Scary Movie 2 is toch vooral een film die minder is dan de eerste en vooral missers met voltreffers afwisselt. De opening is grandioos, het gevecht met de kat ook, is de clown onder het bed ook geweldig en de aanpak van het skelet is ook geinig. Daar tegenover staat de constante irritatie van Marlon Wayans, het basketbal moment slaat nergens op en is de caretaker met dat handje far to much en even leuk maar daarna vooral flauw. Het maakt deel 2 tot een potje turven waar best nog een oké voldoende uitrolt. Maar overduidelijk is de eerste beter.

Scary Movie 3 zat ook nog altijd in de pijpleiding en dat kwam er gisteravond van tijdens een filmavondje als soort van afsluiter.

Het concept is inmiddels duidelijk waar iedere gerenommeerde griezelfilm de klos kan zijn en in dit deel ook weer de nodige films lijdend voorwerp zijn. En waar de eerste Scary Movie echt wel oké was, en de tweede minder maar voldoende gaat deel 3 toch wel dramatisch van start met Pam Anderson en die andere blonde doos in een tergend slechte en flauwe opening waarop ik het ergste begin te vrezen. En eerlijk gezegd zit er dan weinig verbetering in waar Sheen nog wel een paar aardige momenten heeft maar de Signs persiflage eigenlijk niet van de grond komt. Simon Rex in zijn 8 Mile kopie is op zijn minst net zo slecht bovendien snap ik niet waarom dit gedaan wordt want 8 Mile is immers geen horror. Het geld het zelfde voor de The Sixth Sense kopie met Cody die gewoon niet grappig is, de slapstick achtige pech met alle klappen die hij krijgt is dan wel weer aardig.

En even lijkt dit deel toch gewoon heel slecht te worden tot er een minimale verbetering optreedt met The Oracle uit de Matrix die het aan de stok krijgt met de dame uit The Ring, sowieso de wisselwerking tussen The Oracle en Orpheus is ook leuk. Net als de 7days melding via de storende lijn met een heerlijke discussie tot gevolg net als wanneer Cody de melding krijgt. Anna Faris ziet er zoals gewoonlijk uit om op te vreten en zie ik nu tot mijn verbazing dat die andere blonde uit de opening Jenny McCarthy is die ik simpelweg niet herkent had. Wat rest is de verbazing dat men dit deel beter beoordeeld dan de tweede terwijl ik deze echt serieus op het slechte af vind en de tweede nog best oké. Afijn, de metal trilogie box is met deze klaar en dit is as far as it goes wat mij betreft met de Scary Movies.