Samba (2014)

Aan deze hernieuwde samenwerking van Nakache en Toledano met Omar Sy heb ik ambivalente gevoelens overgehouden. Enerzijds is het een vaak grappige feel-good movie, maar anderzijds vind ik de problematiek van illegale immigranten te schrijnend om daar zo luchtig mee om te gaan. Ik kan me er geen voorstelling van maken wat het voor je betekent om dag en nacht zo onzichtbaar mogelijk in de marge van de samenleving te moeten leven. Het is wel duidelijk dat de regisseurs hebben willen voortborduren op het ongekende succes van Sy in Intouchables. Vormde in die film François Cluzet als gehandicapte, maar goedlachse aristocraat de tegenhanger voor de grollen van Omar Sy, in deze film kiest de regie voor die rol in het personage van Charlotte Gainsbourg voor een dorre, weifelende bureaucrate op de rand van een zenuwinzinking. Tegelijkertijd is de rol van Sy veel minder grappig dan in de voorgaande film, al is de scène waarin Samba het voorbijrazende vliegtuig maant om te stoppen zonder meer kostelijk. Het is toch vooral zijn “maatje” Tahar Rahim, die nu voor de nodige verluchting moet zorgen. Ik ben niet onverdeeld gelukkig met deze keuzes. Het zorgt naar mijn mening voor een onevenwichtig en ietwat geforceerd geheel. Dat kan ook komen omdat —zoals ik al eerder opmerkte— humor en de ernst van de problematiek naar mijn gevoel niet goed samengaan. Niettemin is het een onderhoudende film, die je toch wel tot nadenken kan stemmen. Mij in ieder geval wel.

Heb ik toch kennelijk als enige Intouchables niet gezien. Dat heeft in dit geval dan een enorm voordeel - ik ging zonder die verwachting de film in, en dat pakt dan toch best aardig uit. Het is misschien allemaal wat voor de hand liggend en luchtig, het duistere randje zit nou ook weer niet zo heel erg verborgen. Sy en Gainsbourg zijn ook nog eens een leuk stel samen en dat trekt al met al de film net een tikje boven de zoveelste ellende-met-vluchtelingenfilm uit. Belangrijk onderwerp misschien, maar de wat meer gebruikelijke trieste en negatieve benadering levert lang niet altijd een behoorlijke film op.

Natuurlijk erg lastig om een megahit als Intouchables op te volgen; regisseurs Olivier Nakache en Eric Toledano slagen er dan ook niet in om helemaal uit de schaduw van die film te treden. Het helpt ook niet dat men dezelfde hoofdrolspeler en componist weer heeft aangetrokken. Beiden leveren overigens goed werk af. Omar Sy, die flink moest aankomen voor deze rol, is ontwapenend en sympathiek en de soundtrack van Ludovici Einaudi is wederom erg fraai. Het probleem ligt bij de plot, dat niet echt van de grond wil komen en blijft steken in goede bedoelingen. Neemt niet weg dat er veel mooie en leuke momenten zijn in een verder zeer onderhoudende film, voorzien van een uitstekende cast.