Opinions

Aardige docu over de tot stand koming van de film Le Mans, en behalve dat ik de film onlangs twee keer heb gezien, had deze productie nog al wat voeten in de aarde.

Zorgvuldig wordt niet alleen de aanloop naar de opnames gebracht en alle heibel aldaar, maar de kijker wordt ook veelvuldig gericht op de achtergrond en daarmee het privéleven van McQueen. En daar speelde in die tijd nogal wat.

Waar een ander zich ergert aan de persoonlijkheid van McQueen vind ik het juist uitermate interessant. De achtergrond, de wetenschap van zijn jeugd, het zelf vertrouwen dat hij had voorafgaande aan het project, de keuze om zelf niet te rijden die haaks op hem stond en de karrenvracht aan ellende die gebeurde. Onnodig te zeggen meen ik toch na afloop het gevoel na te hebben dat McQueen verandert was in een kwetsbaar mens en daarom niet meer racen wilde.

Wie na afloop McQueen een egoïstische zak noemt begrijpt denk ik niet hoe hem dit ongetwijfeld heeft veranderd. Als hij zo arrogant en egocentrisch wat waarom was hij dan niet bij de première? Een echte egotripper zou dit toch bij willen wonen? Waarom zou hij brieven gestuurd hebben aan de producent ten behoeve van David Piper? Oké...hij ging niet op bezoek nee, om te zien hoe het ging met Piper. Iets dat daarentegen erg simpel uit te leggen valt als het ontkennen en niet onder ogen durven komen van de kwetsbaarheid, de kwetsbaarheid van een mens en een lot die McQueen iedere keer wanneer hij in een raceauto kon overkomen. Is dat zo raar? Angst, meer niet als je het mij vraagt en een verworven inzicht wat de kwetsbaarheid van de mens betreft.

Het maakt deze docu best interessant te kijken. Super interessant is hij daarentegen ook weer niet, de film Le Mans in een heel ander daglicht zetten doet hij wel.

Ooit al eens gezien en toen ondervonden als acceptabel, en toen ik de film tegenkwam bij de kringloop ontstond spontaan de trek om de film weer eens te kijken.

En de opening is goed met 'het wonder' dat Edward moet onderzoeken in Brazilië. De setting, de sfeer met muziek, Stigmata maakt die eerste momenten best indruk waarna er doorgeschakeld wordt naar Frankie. En ook daar maakt de film in eerste instantie een sterke indruk met de eerste kenmerken omtrent de stigmata. Interessant is sowieso ook de muziek met onderandere de naam Billy Corgan van The Smashing Pumpkins. En uiteraard de cast die best goed is in de vorm van Byrne, in End of Days zelf de duivel, in een uitermate degelijke rol en Arquette vooral voor het oog erg prettig.

Maar dan toch komt de klad er in zo op de helft. De symptomen worden iets minder sterk en een beetje melodramatisch gebracht, net als het verloop daarna en de geweldsexplosie van Frankie die weinig toe voegt. Ook vind ik het gekonkel dat ontstaat met de leiding van de kerk allemaal zo zo. Het is logisch want hoort in het plot met father Delmonico maar toch. Dat de katholieke kerk geen schone handen heeft op heel veel vlakken weten we wel.

Desondanks is Stigmata best oké om een keer te zien, een film die zeker zijn momenten heeft en de door sommigen gemeende fout met de spiegel aan de wand met de Armeense tekst blijkt gewoon geen fout. Want die spiegel is er gewoon, alleen wel op de zijwand die ook volgeklad is. Afijn, aardig voor een keer.

Grote titel? Check. Bekende cast? Check. Goede beoordelingen en dito cijfer? Check. Bekende soundtrack? Warempel...en check. Hoge verwachtingen? Zeker!

Mis gaat het eigenlijk al bij het begin. Herkenbaar is de melodie, maar ook meteen veel te vrolijk en kolderiek naar mijn smaak. Het is het moment dat ik me even verder verdiep in de film en lees dat het een deels komische misdaadfilm is. Slik! Toch is daar behalve de flauwe melodie niet veel van te merken in het begin met de introductie van Hooker, Lonnegan, de truc op Mottala en het drama rond Luther. Tot dan niet slecht maar heel veel doet het me ook niet.

In het daarop volgende uur verzand de film mij teveel in de gebruikelijke ingredienten van de gemiddelde misdaad en gokspel films. De hele set up, het zal goed bedacht en uitgevoerd zijn, maar ik vind dergelijke dingen uitermate saai om naar te kijken. Net als die zogenaamde spanning met gokspellen en een toren hoge inzet, de belangen zijn groot uiteraard, het spel gevaarlijk in die zin, maar ook dat zegt me niets. Aardig is op zijn minst hoe men een goklocatie op zet met gasten en al, en zeker het einde is nog wel verassend, maar veel meer positiefs kan ik zo niet bedenken oer deze film.

Overduidelijk heb ik hier helemaal niets mee en waren het twee lange uren. Snel op naar een volgende leuke film.

This is a man's world, don't forget that boys.

En verder met de Top250 die deze vrijdag The Stoning of Soraya M bracht op YouTube met Engelse subs en in die zin prima te volgen is. En zoals verwacht mag worden van een film met een dergelijke titel, betreft dit niet een gemakkelijk te verteren film en maakte derhalve behoorlijk indruk.

De toon is reeds snel gezet rond Ali die genoeg heeft van zijn vrouw en een ander op het oog heeft die jonger en gemakkelijker onder de duim te houden is, en daar wordt alles voor in het werk gezet maar mislukt ook het nodig in de zin van druk zetten via de plaatselijke Mullah, bedreiging en onderhandeling. Het wrange is in die zin nog wel dat Soraya Ali als kiespijn kan missen maar vooral inzit over de kwaliteit van leven voor haar dochtertjes als Ali gevlogen is en daarmee met recht een duivels dilemma blijkt te zijn. De film vervolgt zich met een beeld omtrent de gemiddelde vrouwenrechten half jaren '80 en vooral onderdanigheid, veredeld fokvee, macht, bedreiging en het feit dat hij allang met een ander omscharreld, wat kennelijk mag, en zij zonder echt bewijs veroordeeld kan worden met de hardst mogelijke straf. Dan rest de vraag nog of het hedentendage al veel beter is in dergelijke landen met deze praktijken.

De aanloop naar het onvermijdelijke is even lastig om te kijken alswel fascinerend, want waar de vrouw een slaaf is en de man op een sokkel staat, is er toch ook die onwankelbare overtuiging en vasthoudendheid binnen dat geloof en de gebruiken en daarmee de zekerheid dat ze goed doen. Van de ene kant roept het gevoel op tot veroordeling over deze gebruiken en middeleeuwse gedachten en gewoonten, van de andere kant weten deze mensen niet beter binnen de kaders van cultuur en geloof, helaas met Ali als narcistische genius ofwel boze spin in het web. Dat verder niemand twijfelt, vragen stelt en het circus gewoon doorgaat onderstreept in die zin business as usual waarna de hemeltergende opbouw naar het einde kan beginnen en het getik met de stenen zenuwslopende is. De afwikkeling van het geheel grenst aan het misselijkmakende waarop ik besloot maar een beetje naar buiten te kijken want hier wordt geen mens beter van dit te zien.

En zo blijkt The Stoning of Soraya M net als Lilya 4 Ever, beide Top 250, een vrij schokkende verhaal te zijn over wat de mens in staat is te doen in het kader van geloof, eigenbelang of verrijking, en blijkt dit toch eigenlijk ook gewoon weer misselijkmakend te zijn en iets om over na te denken. Toch greep Lilya 4 Ever mij iets meer aan en geef ik die een hoger cijfer, toch doet deze film daar niet heel veel aan onder en is met recht een klasse film te noemen die terecht in de Top 250 staat.

Als derde film op filmmarathonzondag kwam ik uit op Stop making sense en daarmee een Top 250er die ik bij toeval ontdekte op Pathe en daarmee een kans die ik niet kon laten liggen. En bij voorbaat vroeg ik me al af wat er nu eigenlijk zo bijzonder aan een concertregistratie moet zijn dat deze bij de 250 beste films ooit hoort. Kanttekening is overigens wel dat een optreden vastleggen een vak apart is.

Toch geeft de eerste fase mij vooral het gevoel van geldverspilling waar excentriekeling Byrne met een gitaar en vreemde spastische dansjes de tijd vult waarop langzaam de rest van het podium en de band wordt opgebouwd. Uiteraard ziet een blinde dat het artestiek, excentriek en kunstzinnig is, of moet zijn, maar vooralsnog heb ik vooral nog nooit iets met het zeurderige en rare Psychokiller gehad waar ik overigens Once in a Lifetime wel een mooi nummer vind. Maar het moet gezegd, als het podium vol staat met de rest van de band is er zeker een bepaalde dynamiek gaande die swingt, danst, springt en beweegt, een soort van symbiose.

En bliksem, even herken ik zowaar meer nummers dat ik verbaasd constateer dat dit dus van The Talking Heads is en begin ik het toch allemaal een beetje meer te waarderen, vooral voorbij de aanvankelijke gedachten van geldverspilling waar dynamiek en chemie op momenten overheerste. Maar deze momenten worden daarna weer teniet gedaan door het rennen van rondjes of het vreemde gedoe met een schemerlamp waarvan ik denk... oké dan...en zo komt het er op neer dat Stop Making Sense een wikken en wegen is van aardige nummers, met heel veel lol tussen de muziekanten, tot regelrecht wazig gedoe waarvan ik me afvraag wat het toe moet voegen.

De constatering dat Stop Making Sense een vakkundig gemaakt registratie van een optreden is staat buiten kijf. Of dit komt omdat het door een regisseur van naam is gemaakt is de vraag. Een andere vraag voor mij blijft waarom dit nu zo goed beoordeeld wordt dat het in deze lijst staat, over smaak valt niet te twisten en de algemene consensus is duidelijk, toch zegt het mij verder allemaal niet zo veel en is het weer een Top 250er van het lijstje afstrepen en meer ook niet.

Filmpje die al langer op het lijstje stond eens te kijken. Wat te verwachten, buiten het verhaal met de omstreden regel, was me niet helemaal bekend en een topfilm blijkt het dan ook niet te zijn, maar een prima drama light is het toch zeker.

Amerika in oorlog, jonge knapen op uitzending, uiteraard de nodige actie met het nodige te verwerken bij thuiskomst. Niets nieuws onder de zon net als het beeld van een helden onthaal in een typerende good all American streek. Wat me wel bevalt, hoewel niet altijd even sterk geacteerd, is het beeld van de vele jongens met psychische problemen. Hoewel Brandon wellicht het meeste heeft meegemaakt lijkt hij nog het meest stabiel. Hoewel hij toch wel later momenten vertoont van PTSS. En hoe gezond kan je eigenlijk zijn als je zegt dat één keer genoeg was? Precies, dan mankeert je niets, catch 22. Al zo'n dubbel begrip.

Stop loss ofwel nog een keer...? Nee, dank u. Mag ik overslaan. Haha! Dacht het niet. Your ass belongs to Uncle Sam boy! Ergens is de regel wel te begrijpen, als je bv een klein land bent en zelden in oorlog verkeerd. Een soort nood breekt wet regel. En uiteraard ligt daar het kromme in wat Amerika betreft want het land is altijd wel ergens voor een interventie, ingrijpen of ondersteuning. Dus in principe kan het altijd leunen op de frase dat het in oorlog is. Wat men mogelijk met de regel wil voorkomen is een terugloop qua inzetbaarheid mocht de instroom of aanmeldingen inzakken vanwege dergelijke impopulaire conflicten als Afghanistan en Irak.

Afijn, Brandon gelooft niet langer in de zaak en er is dit mannetje met een hoog rechtvaardigheidsgevoel veel aan gelegen deze zaak aan te vechten waarop de strijd en met name vlucht begint. Aardig is het bezoek aan het veteranen ziekenhuis waar uiteraard de echte slachtoffers liggen, ook aardig de mannen en hun boys will be boys momentje in het bos. Maar super is Stop loss niet echt. De acteurs doen net wat teveel hun best frigide over te komen of met hun zware accenten, en als geheel zijn de karakters, dialogen en hun verhoudingen net wat te simpel en doorsnee. Wel erg aardig om te zien is het achterwerk van Abbie Cornisch in strakke spijkerbroek.

Stop loss slaagt desondanks redelijk met zijn boodschap en dat is deze zaak aan het licht brengen, en als geheel is dit drama-light voor een keer wel te pruimen. Om als laatste te noemen dat Ryan Phillippe nog wel het beste op dreef lijkt ook al past dat zware accent hem om een of andere reden totaal niet.

Poeh..dit viel me toch wel wat tegen na alle positieve commentaren die ik hier gelezen had. Op zich wel een liefhebber van King, en destijds best wel teleurgesteld in het 'script' verhaal dat King hier van geschreven had. Toch benieuwd hoe een 'normaal' verhaal geweest was in deze setting en sfeer.

Op zijn best helaas een uitgerekte tv-film. Niet dat de serie slecht is, maar bijzonder vind ik het bepaald niet . Colm Freore laat zich ongetwijfeld van zijn sterkste kant zien, toch de rest van de karakters krijgen weinig diepgang, komen eendimensionaal over en zijn ronduit niet interessant. Meest boeiende moment zijn wanneer Linoge met zijn magic-show bezig is, hij hun kerfstok opdreunt en wanneer mensen aan hun einde komen, hetzij vrijwillig of onvrijwillig. Dit zijn de spannende moment die zo nu en dan aardig gebracht worden, zoals de oude vrouw die zichzelf verdrinkt in de wastafel. Maar behalve dat kabbelt het maar wat voor, vind ik de storm soms ook niet zo overtuigen, kom op, die mensen daar zijn toch wel wat meer gewend zo afgesloten van de buitenwereld, en ik verbaas me over het accent dat de meeste mensen praten. Doe me een beetje denken aan Boston en dat terwijl die streek toch een stuk zuidelijker aan de kust ligt. Of zijn dat soort dialect kenmerken voor de het bovenste gedeelte van de West-kust normaal? Oh...en die einddiscussie, King kennende is die in zijn boek toch wel een stuk beter uitgewerkt. Natuurlijk wil iedereen uit angst Linoge geven wat hij wil, maar het gehuil van de uiteindelijk consequentie dat het niet zijn of haar kind mag of kan zijn is dan weer niet van de lucht. Tja....voorspelbaar.

Braaf, degelijk, niet eng, soms een beetje spannend, best wel een lange zit terwijl er niet zo gekke veel gebeurt. Nee, ik waag me hier niet snel weer aan...aardig voor een keer maar dat was het dan ook wel.

En op maandagmiddag zoals al enkele weken inmiddels een oorlogsfilmpje uit de oude doos, en de keus viel dit keer op Stosstruppe 1917 uit 1934 en daarmee een behoorlijke oude. Saliant detail vooraf betreft dat de film geschreven en geregisseerd is door een Nazi partij lid en propagandist gebaseerd op zijn eigen anti-oorlogsroman die een voorwoord van Hitler moet hebben gehad.

Anyway, men nemen een groep stoottroepen die men in drie verschillende fases op alle grote tonelen van de Eerste Wereldoorlog actief ziet. En laat vooraf gesteld worden dat de film in tegenstelling tot All Quiet On The Western Front niet gericht is op karakters en dialoog. Want er valt zelden een volzin of dialoog van meerdere woorden als het gefluit van de granaten even zwijgt, maar wellicht is die anonimiteit, de niet af latende sleur en roofbouw juist wat men wil laten zien en dat slaagt als je het mij vraagt. Weliswaar lijkt de film regelmatig klein van opzet, toch liegen de slagvelden met grote inslagen en fonteinen er niet om net als de rest van de locaties, terrein en blubber waarmen doorheenglibbert net als de gevechten in het algemeen met enkele malen prachtige shots van het terrein met een bepaald contrast, lichtval of rook.

Darbie hierboven schrijft dat ieder mens een pacifist wordt van deze film maar een Duitser kennelijk niet, iets wat natuurlijk ontzettend gemakkelijk scoren is maar verder nergens op slaat. Want er waren in die jaren zoveel andere elementen die parten hebben gespeeld dat men de wapens andermaal oppakte. Zo is er natuurlijk de 'dolkstoot legende' die suggereert dat de politiek de mannen aan het front genaaid heeft en de oorlog in principe niet verloren werd, dan krijg je te maken met oud zeer en trots en dat men zich wil rehabiliteren, andermaal trots op hun uniform wil zijn. Dan was het land gedurende de Weimar Republiek onderhevigd aan armoede, rellen en talloze strijden politieke partijen en werkeloosheid waardoor het leger, dat heropgebouwd werd, een bed en eten garandeerde. En dan was er de vernedering die met het Verdrag van Versailles met betrekking tot land opgave en enorme terugbetalingen werd uitgesproken, en dat terwijl Duitsland geen initiator of agressor was maar in de oorlog betrokken raakte vanwege het pact dat ze hadden met Oostenrijk-Hongarije. Dan is er nog de nieuwe generatie die door het verlies van de oorlog een harde opvoeding hadden gekregen en de verloren trots van hun vader of opa wilden wreken met een spindocter van je welste in de vorm van Hitler aan het roer die dit aan de lijve had ondervonden van de loopgraaf, de vernedering tot aan het herpakken van je trots. Zoals gezegd, pacifist of niet is hier niet aan de orde, dit gaat over vernedering, frustratie en programmering.

Afijn, terug naar de film die ook nog op de proppen komt met een heuse Mark 5 en de effecten van dagendurend trommelvuur met paniekerende mannen, en daarmee komt de film op mij over als een voor die tijd erg knap in elkaar gezette oorlogsfilm. Daarom wat mij betreft een prima cijfer met een halve ster extra vanwege de leeftijd.

Lastig, lastig, lastig. Een maatschappelijk kritisch film die veelal de politie als agressor probeert af te schilderen maar er niet in slaagt, bij mij althans, veel sympathie te kweken voor de rappers zelf, noch voor hun gedragingen zelf.

Het gebruikelijke beeld komt naar voren van een bepaalde bevolkingslaag die vooral kansarm te noemen is. De gebruikelijke ingredienten van drugs, geweld, en naar hun zegje het gebrek aan perspectief en kansen. De vier zijn echter vast besloten te slagen en doen dat op hun geheel eigen manier namelijk via de muziek en vooral de ontwikkeling van een nieuwe stroming. Aardig zijn de gebruikelijke bandstrubbelingen, grijpgrage managers, het niet om kunnen gaan met de weelde, de optredens waar een bepaalde energie van uit gaat en de schare jonge acteurs die erg goed zijn uitgezocht bij hun personages, in dit geval Ice Cube, Dr. Dre, Snoop Dogg, Tupac en Suge Knight om maar eens wat te noemen. Een botsing der gezwollen ego's is wat volgt en een obsceen beeld van een wereld vol met wapens, vrouw onvriendelijk gedrag en buitensporige toestanden zoals Eazy E's gewip, feestjes en Suge Knight's posse en agressieve gedrag. Het is toch vreemd dat de rest van de wereld daar dan zo snel een oordeel over heeft.

Als de boodschap draait om politie geweld richting de zwarte gemeenschap dan lukt dat totaal niet. Waar de film wat mij betreft wel in slaagt is een beeld betreffende de meeste zwarte jonge gasten die zich wel beter dan 'de buurt' willen voordoen, en van het bijbehorende vooroordeel, maar geestelijk en qua stijl niet van de buurt los komen. Iets dat niet aan de omgeving of de buurt ligt maar aan hun zelf. Wanneer ze buiten de studio plots, door een donkere agent nog wel, aan de tand gevoeld worden is wat mij betreft de reden duidelijk. Ze zien eruit en komen over als 'gangmembers', een vooroordeel uiteraard, maar zo zit de wereld nu eenmaal in elkaar, iets dat overigens niet alleen voor donkere mensen geld. Vooroordelen te over betreffende ieder kenmerk, kleur en bevolkingslaag. Duidelijk zat het verhaal van de donkere agent, toch is de grote bek en verontwaardiging er niet minder om. Wie zich kleed als gangmember en rondrijdt in een typische auto en dan ook nog opruiende teksten uit als 'fuck tha police' is niet perse een boef maar werkt wel mee aan zijn eigen stigma. Wanneer lok je het zelf uit is dan ook de grote vraag. Een vicieuze cirkel waarin beide partijen vooral op elkaar ageren, maar waar het een grijs gebied betreft wie er nu eigenlijk begint. De zwarte gemeenschap laat zich wat mij betreft dan ook zien als een wereld met gedrag, regels en ego op zich. Discussiepunt bv is het zelf wel mogen zeggen van 'nigga' maar oh wee als een blanke dat zegt. Een wereld die door een buitenstaander dan ook niet begrepen wordt en al dan niet terecht een reactie op roept. De hypocrisie van de stereotypering en uitlokkend gedrag wordt tenslotte eindelijk enigszins doorbroken door Dre die klaar is met het bespottelijk gedrag en gedoe rond Knight. Toch iemand die inzicht op doet.

Straight out of Compton is een boeiende film over de opkomst en versplintering van de NWA maar roept bij mij vooral vragen op over de zelfreflectie van mensen, het altijd provoceren en een grote bek hebben en je vervolgens verschuilen achter de kreten intimidatie en discriminatie. Desondanks boeit de film en is vooral het lot van Easy E interessant te zien, vooral ook goed geacteerd. O'Shea Jackson is ook erg sterk die het karakter van zijn vader goed neerzet mede omdat hij natuurlijk als zoon ontzettend op zijn pa lijkt. Eerlijk en direct zijn de mannen vaak wel, toch onderstreept Eazy E met de zin 'er zijn geen regels op straat' het grootste probleem. Die regels zijn er namelijk wel en ook voor iedereen.

Zoals ik zeg, interessante en boeiende film, maar een vreselijk lastig onderwerp waar de oorsprong van alle problemen ontzettend moeilijk te bepalen lijkt.

Dorothy, put the phone down!

Goh dat dit alweer zo'n oude film is, zien deed ik de film heel wat jaartjes geleden en voor zover ik me kan herinneren vond ik er toen niet zo gek veel aan, gut...een roadmovie waar in niet eens zo heel veel gebeurt. Iets waar ik anno 2023 wel anders tegen aan kijk, vergeten was ik de film wel een beetje tot ik hem een paar weken terug kwam bij de kringloop en trek kreeg naar een herkijk. Verbazingwekkend blijft dat dit een Lynch film betreft en daarmee iets dat buiten zijn normale werk valt.

En binnen dit waargebeurde verhaal krijgen we een niet minder voorspelbaar maar wel kostelijke beeld van het ouder worden met de gebruikelijke afspraak rond de buurtsoos. Te verwachten hoeft er geen dokter gebeld te worden, dure onderzoeken hoeven ook niet, steek natuurlijk naar het zorgsysteem want Alvin zal wel niet verzekerd zijn noch het kunnen betalen, en het autorijden ziet er ook niet soepel uit. Het nieuws rond broer wordt vervolgens stocijns ontvangen aangezien de band niet zo goed meer was, kennelijk moest het even rijpen met plan en uitvoering tot gevolg waarop deze roadmovie volledig op gang komt en net zo snel strand. Salliant detail dat de opnames daadwerkelijk gemaakt zijn op de route tussen de twee plaatsen.

Maar wie denkt dat dit slechts een roadtrip betreft moet toch even verder kijken, want buiten het feit dat Alvin een uitermate opgewekte en zachtaardige man is die gewoon weet wat hij wil, komt hij heel wat mensen tegen die een soort spiegelwerking blijken te zijn of met wie hij zijn eigen ervaring omtrent het leven kan delen en ze van advies kan voorzien. De reis is daarmee een reis die dubbelgelaagd is en waarin Alvin regelmatig in overpeinzing zit betreffende zijn eigen leven en waarschijnlijk tevreden is met wat hij er uitgehaald heeft, of beter gezegd dat hij een dankbaar mens is. Net als in In To The Wild is er met iedereen een soort van connectie met een bepaalde invloed en soms ook met feedback voor Alvin zelf zoals het geval met de andere veteraan wat toch echt wel een aangrijpende scene is rond twee mannen die zichzelf eindelijk bevrijden van een enorme molensteen. Maar voor humor is ook plek zoals de aanslag die Alvin pleegt op zijn eerste maaier die er jammerlijk mee ophoudt, en vooral is er een feelgood beeld van de hulpvaardige mens die maar al te graag een handje toe steekt, je zou bijna denken dat de mens nog niet zo'n slecht wezen is.

Binnen dit bijzondere en waargebeurde verhaal is Farnsworth natuurlijk zonder twijfel de leading man en doet dat met verve, sneu om dan te lezen dat de man een jaar na uitkomst een einde aan zijn leven maakte vanwege ziekte en ondragelijk pijn. De wetenschap daarvan geeft de film wel meer lading omdat Alvin dus echt ziek is, want Farnsworth moet hier al niet zuiver op de lever geweest zijn. Verder betreft The Straight Story een ongcompliceerd verhaal rond een opgewekte man met een sterk karakter en zal de moraal van het verhaal ongetwijfeld zijn dat het nooit te laat is om dingen goed te maken en plooien glad te strijken met op de achtergrond het verzet tegen aftakeling, ouder worden en de accepatatie daarvan. En met zoveel lading straalt deze film een geniaal soort rust en eenvoud uit. En daarom is dit een ontzettend fijne en mooie film.

Mid zaterdagavond nog even aan de Wes Craven en daarmee een beetje een guilty pleasure die ik niet altijd even goed vindt maar ook zeker niet kan laten. En zoals vaker het geval is met Craven kan het niet aan zijn beste tippen, en is het vaker hilarisch dan eng, en dat is niet anders met deze Stranger in our House cq Summer of Fear.

Geinig is het toch best wel in fases, de opbouw is langzaam en zorgvuldig te noemen, en uiteraard is het idee een sfeer en situatie te scheppen waarin alles mogelijk lijkt maar het natuurlijk onduidelijk blijft of het allemaal toeval is of dat er meer achter zit. En binnen dat wankele evenwicht heeft Stranger in our House wel verschillende keren de neiging om te vervallen in een soort van goedkoop melodrama, in combinatie met overacting, goedkoop klinkende soundtrack, kortweg een soapachtige uitstraling. Centraal uiteraard het puber leven van Rachel dat langzaam ontwricht wordt met een aantal zonderlinge gebeurtenissen, de suggestie van some voodoo hoodoo shit en een kort rolletje van Fran Drescher, en potverdikke, als de trommelvliezen niet door haar The Nanny-achtige gesnater worden geteisterd is dat toch een lekker wijf te noemen.

Maar het mag duidelijk zijn dat het allemaal net niet voldoende is, het is allemaal wel geinig, maar spannend of heel boeiend is het tot de helft/eerste uur zeker niet. Maar wanneer Rachel op onderzoek uitgaat en het mysterie een grotere omvang krijgt, de familie overduidelijk steeds verder in de greep raakt van het nichtje, en het maar überhaupt de vraag is of we wel met het nichtje van doen hebben, overigens wel voorspelbaar, wordt de film richting het einde toch wel iets beter en leuker. En na het niet zo bijster boeiende begin herpakt de films zich richting het einde wel degelijk waarmee de film toch een voldoende binnensleept. Een topcijfer wordt dit toch zeker niet, maar al met al was het best een vermakelijke film, daarom drie sterren voor de moeite

You're just as much in it as I am.

En de eerste van een stapel klassiekers aan de beurt die ik speciaal voor mijn vakantie heb besteld. En aan een Hitchcock had ik best even zin, en wat kan ik zijn beste films goed waarderen waar deze dus ook prima beoordeeld wordt. Toch had ik even moeite er in te komen, iets dat vooral even draaide om verwachting en dat de film toch weer een beetje anders is dan de grote titels die ik zo waardeer.

Apart en zoekende zijn woorden die me zo gedurende het begin en het daarop volgende halfuur door het hoofd spelen. Mede door de titel had ik verwacht dat de film zich gedurende de hele lengte in een trein zou voltrekken, niet dat dit een minpunt is maar zoals gezegd het is toch even anders dan verwacht. Bruno introduceert zichzelf met een bizar plan, iets dat je later op het feestje ook denkt te identificeren als het geraaskaal van een grapjas. Toch is het Bruno bittere ernst die behalve gewiekst niet gaat zitten wachten maar zichzelf een machtspositie verschaft binnen het gecreëerde idee. En wat een linkmiegel is het, en hoe leep klaart hij zijn deel van de klus. Duidelijk is dat Guy toch wel in a world of trouble zit.

En daar zit hem juist de kneep waarop de film zo rond het half uur volledig ontbrandt en hetgeen toont waar naar toe gewerkt wordt. Het is Guy die niet op niet te misverstaan wijze te horen krijgt to play ball, waarop toch wel een behoorlijk interessant verhaal ontstaat. Want wat te doen in een dergelijke gevaarlijke omhelzing? Hitchcock brengt het prima en de meester laat zonder twijfel zijn kunde zien in een aantal dingen zoals het brillenglas shot, de opbouw naar de finale en uiteraard ontbreekt hij er zelf ook niet aan, de man met cello die de tram instapt.

Hoewel voorspelbaar wie doorslaggevend ging zijn, de bootjesman, is Strangers on a train een prima film te noemen net prima acteerprestaties met name van Robert Walker en is de finale met de draaimolen vrij spectaculaire voor die tijd. Toch grijpt de suspense van pak uhm Vertigo, The Birds en Psycho me toch iets meer. Maar al met al zeker een goede film van Hitchcock.

Hier had ik even wat meer van verwacht, maar het trage tempo, de wat stereotype gedragingen en vooral Hoffmann die tot grote ergernis van zijn vrouw, en mij, tot op het laatste alles probeert te rationaliseren en maar praat en praat om te vooral zichzelf te overtuigen, lijkt het, dat hij de situatie meester is drijft me tot grote ergernis. Vind dat niet echt geloofwaardig.

De toon van de film is vrij snel gezet, beste wel mooie wulps ogende vrouw met een sufkut van een vent, die onder het even simpele als domme motto valt: 'als hij net zo neukt dan als hij handig is dan kan hij beter de gulp dicht houden, dat wijf heeft een echte kerel nodig', en verschillenden van de aanwezige mannen die daar niet echt een doekje opwinden. Zij speelt daar overigens op zeer domme en naïeve wijze mee door topless voor het raam te gaan staan. Voeg daar de nodige afwijzing aan toe en het feit dat het er toch wat afstraalt dat het stel zich wat beter voelt als het gepeupel en je hebt eigenlijk al een behoorlijke lastige situatie die om problemen vraagt. Vervolgens valt eigenlijk in het middenstuk de spanning helemaal weg. Ja, er blijken toch wat problemen tussen het stel, problemen waar zij niet altijd even volwassen instaat, de kat is plotseling opgehangen, iets waar je op kon wachten, en hij wordt weggelokt voor een jachtuitje wat overduidelijk het moment is dat verschillende mannen hun kans grijpen. Behalve haar trauma wat tot aan het ongeluk best wel treffend overgebracht wordt bezit dat hele midden gedeelte van de film geen enkele spanning. De film sleept zich dan ook behoorlijk naar het einde toe en de belegering van die dronkenlap met zijn trawanten. De spanning neemt wat toe maar Hoffmann irriteert tot op het laatste wanneer hij eindelijk wel adequaat optreed en zelfs zijn vrouw slaat. Behalve dat het al veel te laat is om de film echt te laten slagen, valt het me ook tegen dat er niet nog een angle gebruikt wordt met de verkrachting. Ik vind het wat slap dat het er altijd wel in zat bij Hoffmann maar het er pas op het laatste uitkomt. Had dan iets bedacht met dat Hoffmann waardeloos en krachteloos blijft en dat Amy zelf het heft in handen neemt en het hele zooitje ombrengt wegens de verkrachting. Dan had ik de cirkel nog enigszins rond gevonden....

Nou ja ach, gezien en klaar. Niet echt van onder de indruk.

Klassiekeravond bracht deze A Streetcar named Desire die ik een paar weken terug bij de kringloop had opgepikt en uiteraard is dat een naam met Brando er nog eens aangekoppeld dat je wel geïnteresseerd moet zijn want hoe vaak komt zoiets als dit op tv...? Nooit als je het mij vraagt, dus kom maar op.

En het spel is snel op de wagen met de aankomst van Blanche en de eerste kennismaking met de ruige en ongepolijste Stanley. Prachtig overigens de zwart wit stijl, wat kan dat er toch mooi uitzien, net zo mooi de nostalgisch ogende straten waar Blanche langs loopt met een bepaald gevoel van authenticiteit. Maar al snel is er ook de vraag wat er toch is met die Blanche, want in een mum lijkt ze ruzie met iedereen te kunny hebben, lijkt haar verhaal ook wat raar gezien ze toch een dame van bepaalde stijl en smaak lijkt en dan plotseling bij haar zus intrekt en genoegen neemt met een dergelijk krot waar een gordijntje de karakters elkaar 's nachts scheid. Buiten dat komt ze bij tijden wijlen erg nerveus over en lijkt haar humeur ernstig te fluctueren.

Maar hoewel er zeker een aantal erg interessante scènes voorbij komen, zoals de kaartavond die in chaos eindigd, wat een ongeleid projectiel die Stanley en wat goed geacteerd door allen, verzand het geheel op een gegeven voor mij toch in te veel dialoog en lange wollige scènes zoals bijvoorbeeld de avances van Mitch waarop halverwege de interesse voor de film toch dramatisch is weggezakt. De geweldige charme van Brando tenspijt, wat een verschijning is dat toch, en net zo de goede acteerprestaties van Leigh, vind donker haar Leigh beter staan. Het tweede deel van de film staat dan ook vooral in teken van de vraag waar het geheel nu eigenlijk heen wil tot Blanche daadwerkelijk breekt, het graf ingepraat en geroddeld door Mitch en vooral Stan, en haar bipolaire kant eindelijk te overhand krijgt en de ware aard van de film als complex drama, met veel vrouwonvriendelijk gedrag, langzaamaan uitkristaliseert en Blanche op haar manier steeds verder weg zakt met een sneue afwikkeling tot gevolg.

Een instant hit is A Streetcar named Desire voor mij dan ook niet maar door de ontknoping schiet ik de film zeker nog niet af en komt hij in eerste instantie op de te herzien stapel te liggen. Buiten de persoonlijke smaak is het natuurlijk duidelijk dat de film overloopt van kwaliteit. Een veilige 3,5 voor nu.

Vervolgens nog even aan de slag met deze Striking Distance mede mogelijk gemaakt door Netflix. En dit is zo'n typisch product uit de jaren '90 actie meets thriller waar een naam als Bruce Willis eigenlijk al genoeg is voor succes. En wellicht dat de film in'93 als een groot succes werd ontvangen is dat tegenwoordig niet meer het geval ondanks dat het uiteindelijk niet eens heel slecht is en vooral last heeft van de typische jaren '90 logica, gemakkelijkheid en andere ingrediënten.

Hardy dus waar we in de opening zomaar in de achtervolging op een moordenaar zitten waar veel leentje buur te zien is van ondermeer Dirty Harry. Maar de moordenaar wordt gepakt en de zaak gesloten....toch? Ondertussen is Hardy persona non grata en gaat bij de rivierpolitie. En ach, het is Willis zoals we kennen, verder heeft het geheel een meer dan behoorlijk cast, ziet Parker er goed uit en wat is Sizemore nog jong, heeft Hardy een verdomd pittig bootje, zijn de waterwegen van Pittsburgh best fraai als locatie, is het nooit saai en is het geheel met recht een vreemd zaakje te noemen.

Maar buiten dat maakt de film zich schuldig aan heel veel typisch jaren '90 dingen zoals twee ronduit achterlijke achtervolgingen, gigantisch veel wapengekletter, het typische beeld van corrupte smerissen, zwijgplicht en dat agenten juist verdacht zijn waaronder Hardy zelf. Is het trouwens sneu als men tijdens een achtervolging de beelden gaat versnellen wat er alleen maar gruwelijk slecht uitziet. Is het buitengewoon dom hoe Hardy dingen aanpakt zoals met de ooggetuige Chick, is de kniebrace ook onderhevigd aan falende continuïteit want hij heeft hem ook regelmatig niet om, rent en hurkt alsof het een lieve lust is en is het plot rond de echte dader ronduit matig. Dan heb ik het nog niet eens gehad over de opening waar we midden in een onduidelijke achtervolging vallen maar ook net zo gemakkelijk in een zaak waar Hardy klokkenluider is. Oké dan...

En dat is wel jammer want de situering als waterpolitie is wel eens een keer iets anders en in die zin leuk. Met een iets beter script, wellicht acteur die iets meer diepte had kunnen geven en iets meer nuance had de film best beter uitkunnen pakken die nu vooral zucht onder het hapklare jaren '90 blockbuster predicaat. Daarom geen voldoende.

Donderdagavond even aan de slag met deze Striptease en daarmee alweer zo'n film die maar al te bekend is qua naam en veel aandacht kreeg bij uitkomst. De film leek in ieder geval over een redelijke cast te beschikken en een redelijk plot met een FBI agente die undercover gaat als stripper dus kom maar op... bovendien is Demi Moore natuurlijk niet te versmaden.

Hoe ik bij dat idee van dat plot kwam? Geen idee, want kloppen doet het niet en hoewel dit al een twijfelachtig plot zou zijn ontvouwt het zich nog slechter dan dat. Ontslagen bij de FBI, werkend als stripper, allemaal heel logisch natuurlijk, vechtend voor de voogdij tegen een randdebiel van een ex, en dan ook nog in een moordonderzoek terecht komen. Juist 'when it rains it pours', eigenlijk had dit niet eens heel slecht hoeven zijn buiten dat ze ex werknemer van de FBI is of beter gezegd was.

Maar nee, het al bijzonder magere script wordt nog eens verder de afgrond in geholpen met allerhande domme dingen zoals een uitsmijter die tijdens de rel rond Erin überhaupt zit te krant lezen in de kleedkamer, lekker dan, of de werkelijk bespottelijke rol van Robert Patrick als doorgesnoven ex, om nog maar te zwijgen van het karakter van Burt Reynolds wat gewoon pijnlijk is om te zien. Het is pijnlijkheid troef waar ik kan herinneren dat mijn zus zich bij uitkomst van de film uitsprak over dat een gearriveerd actrice als Demi Moore zulke rollen niet zou moeten aannemen. Helaas is het strakke lijf van Moore en haar behoorlijk uitgevoerde acts het enige dat de film 'aantrekkelijk' maakt want verder is het te droevige voor woorden en dan vooral de acteerprestaties en humor. Slecht, gewoon slecht.

Vrijdagavond afgesloten met een stukje griezel hoewel ik bij aanvang wel schrok van de speelduur, dat ging nachtwerk worden. Buiten dat stapte ik blind in de film waarvan ik alleen de titel kende en wist dat er veel overgeschreven was, maar wat er verder ging gebeuren was blanco dus kon ik me mooi laten verrassen.

Afijn, het onderwerp is dus Elisabeth die haar beste tijd gehad heeft als het aan de grote bons van de tv-maatschappij ligt. Tijd voor iets jongs en sexy. Het is wat dat betreft een keihard en cynisch beeld rondom de vergankelijkheid van roem waar men keihard afgedankt wordt. Weet zo niet meer welke actrice een paar jaar geleden klaagde dat ze als mid-dertiger alleen nog maar gevraagd werd voor 'oudere' rollen. Neem bijvoorbeeld de tante van Peter Parker die de ene film nog neergezet wordt door een oma-achtige vrouw en in een volgende film plotseling de zeer 'do-able' Marissa Tomei is. Zelfs de oudere rollen moeten lekkere wijven en sexy zijn waarop ik me afvraag of dat nu nodig is. Maar kennelijk is dat wat men denkt dat verkoopt kracht bijgezet door het krakkemikkige schoonheidsideaal dat via social media wordt opgedrongen met als resultaat een bepaalde treurigheid rondom vallende schoonheid, onzekerheid en vergankelijkheid waarop men rare dingen gaat doen.

Het is even de vraag waar het geheel nu eenmaal heen wil wanneer Elisabeth contact heeft gelegd met de leverancier van the substance, fraai is in ieder geval wel de gevoerde stijl die ontzettend clean en strak is net als het dialoog-gedeelte waar men geen overbodige gelul of scènes heeft. En in principe is dat ook niet nodig want na de geboorte is verder commentaar overbodig waar de regels simpel zijn maar het wachten is op de ellende die onherroepelijk gaat komen. Onverwacht en vooral bijzonder is toch het replicatie momentje wat er toch wel erg sterk uitziet, tevens is de vorm volle Qualley een verrassing waar ze in Once upon a time in Hollywood nog alle gelijkenissen vertoont met een bezemsteel. Maar met het replica uit de kast en de strikte regels duidelijk is het toch wachten op ellende in de vorm van een indirecte confrontatie. De ruzie rondom de posters en het billboard tegenover de flat zegt genoeg over hoe de vlag er bij hangt, en God allemachtig wat wordt het een zootje en wat zijn de complicaties ernstig. Want waar The Substance aanvankelijk een duistere comedy lijkt met een smerig randje mond de film richting het einde uit in een naargeestig en ellendig gebeuren.

Uiteraard is dan de vraag wat de boodschap van dit alles is, waar uiteraard de waanzin van de industrie op de hak wordt genomen met alle vrouwen die naar de botox grijpen. Laten we eerlijk zijn dat er weinig op leeftijd er meer normaal uit zien. Dan is er het accept van een nieuwe en verbeterde vorm, dit gaat hand in hand met de belangrijke woorden die Elisabeth zegt dat ze ' zichzelf haat', ze is er weliswaar niet bij zoals velen zeggen dus valt het idee van belang weg en daarmee het conflict. Toch is er natuurlijk sprake van een bepaalde vorm van ijdelheid en controle want Sue is deel van haar en natuurlijk gunt ze die tot op zekere hoogte haar moment van shine omdat dit bewustzijn of niet onderdeel van haar is, ergens kun je daar ook weer een parallel trekken met gemiddelde ster die zich laat verbouwen en botoxen. Want net als Elisabeth heb je er niets aan en worden ze er echt niet mooier van toch doen ze het. Twijfel doet rare dingen met je. Buiten dat wil Elisabeth zich wel aan de regels houden maar daar denkt Sue anders over. Echter, het idee dat het geheel een grote gordiaanse knoop is en zich uitsluitend afspeelt in het hoofd van de waarschijnlijk stervende Elisabeth vind ik ook een erg interessante gedachte. Wat dat betreft zou nog beter de mening en analyse van Harley Quinn hierboven gelezen kunnen worden want die zegt ook zeker zeer boeiende dingen. Ik ben dan ook van mening dat er heel veel meer achter deze film schuilt dan op het eerste oog lijkt en ik heb deze film zeker nog niet voor de laatste keer gezien. Een 4 sterren voor nu.

Pffff... eigenlijk alleen vanwege de naam Besson meegenomen en bij thuiskomst mijn verwachtingen onmiddellijk naar beneden bijgesteld nadat ik de beoordelingen zag. Maar zelfs met die wetenschap wist Subway me nog in negatieve zin te verbazen. Wat een flutfilm.

Fred vlucht na een kraak, en met de achtervolgers op de hielen, het Parijse metro stelsel in, en even, vooral door de aardige achtervolgingsscene in combinatie met de muziek, had ik de optimistische gedachte dat dit een ondergewaardeerde actie cult film zou kunnen zijn. Maar nee...al snel verzand de film in een onsaamhangend geheel met nog twee klussen, het vormen van een band, en heel, heel veel, karakters die weinig lijken toe te voegen. Lijn of logica heb ik niet in het geheel kunnen ontdekken en het is dat er nog een aantal keren een absurdistisch soort humor naar voren komt maar anders was dit wel een heel erg verloren avond geweest.

Ach...wat lul ik ook, zelfs met de humor was het een flutfilm dus een complete tijdverspilling. Nou ja a, duidelijk lijkt me. Maar goed, smaken verschillen...

Eye candy, adult male fantasy...het zijn spot on opmerkingen wat mij betreft. Goed bedacht door Snyder? Het zal, op zich is het apart te noemen, de vlucht uit de realiteit naar een fantasie, waar dan weer een vlucht naar een volgende fantasie is. Het gebeurt allemaal even plotseling en erg gemakkelijk. De diepere laag blijft voor mij onbegrijpelijk of anders ver gezocht. Zo zou Baby Doll niet bestaan en slechts een fantasie van één van de zusjes en de film een pr-feministische boodschap hebben. Het zal eigenlijk allemaal. Ik hou op zich wel van de stijl van Snyder en hou ook zeker wel van een wazige film waar je goed over na moet denken, maar dit was toch allemaal wat teveel van de hak op de tak...

Goed, wat dan wel gezegd moet worden, dat er vooral voor mannen die een goed uitzicht kunnen waarderen, meer dan genoeg te zien is. Baby Doll met haar hoge hakken tred, hoge kousen en korte rokje is in die zin een lust voor het oog vooral in de tempel. De andere dames moge er natuurlijk ook zijn en Gugino natuurlijk. Verder zien de actiescenes er fenomenaal uit, doen me overigens ook aan verschillende games als Painkiller en Wolfenstein denken, over het algemeen mooie beeldvoering en stijl. Dat dit de zelfde man is van 300 en Watchmen zie je meteen, die kleuren en stijl zijn onmiskenbaar. Dan tenslotte de rond uit aparte soundtrack bestaande uit prima nummers maar die veelal gecoverd zijn door de cast zelf. Volgens mij werd alleen Bjork origineel gebruikt.

Eindoordeel: genoeg te zien, mooi stijl, veel vrouwelijk schoon en soms zinnenprikkelend, prima soundtrack en weliswaar over the top maar vermakelijke actie. Verhaal apart, maar diepgang....tja...

Springen ze bij Veronica toch echt van deel 2 naar nummertje 4 wat Dirty Harry betreft.

Tja, het wordt er allemaal niet beter op. Niet alleen jaagt Eastwood op zijn toenmalige vriendin, tevens verwordt de sfeer, onder de regie van Eastwood zelf, op het kolderieke af met die hond bijvoorbeeld. De actie is dan nog wel aardig maar verder is het wat mij betreft een matige vertoning. Deze wordt op de een of andere manier als best wel goed beschouwd maar ik zou niet weten waarom eigenlijk.

Tja...gut, wat moet je er van zeggen. Vooral na afloop dat ik denk, waar ging dit ook alweer over? Maar dat deert me in die zin totaal niet.

De film biedt genoeg visueel spektakel en kleurrijke karakters hoewel het hier en daar wel erg naar cliché neigt. Desalniettemin heeft de film genoeg grappig momenten, one liners en actie om je de gehele film te vermaken. Wat verder vooral opvalt is toch een erg kleurrijke Jared Leto als Joker, een totaal andere invulling als Heath Ledger en deze is ook zowel bizar als eng, en er is natuurlijk Harley Quin die een prikkelende energie uitstraalt, en zowel sexy als doodeng is. Your mother's worst nightmare zullen we maar zeggen. Vooral zonder Harley was het allemaal al een stuk minder geweest. Verder valt Kinnamon wel op als de keiharde en stugge speciale forces.

Verder lekker soundtrackje met onderandere CCR, Rolling Stones en nummers als Bohemain Rhapsody, I'd rather go blind en Spirit in the sky.

Vermaak zonder diepgang, maar best wel leuk zo nu en dan.

Op de woensdagse game -avond ingevuld met lekker old fashion geweld in Unreal Tournament, moest er ook een film gedraaid worden die daar op aansloot. En dat bleek deze The Suicide Squad te worden met de kanttekening dat we een beetje huiverig waren, want de trailer leek toch behoorlijk flauw, maar vooruit draaien met dit deel waarvan ik afvraag of dit nu deel 2 of 3 is want telt Birds of Prey ook mee in deze cyclus, maar dat geheel terzijde.

En het is toch even wennen met de karakters uit de eerste film in gedachte, overduidelijk is daarnaast vooral dat de humorkaart getrokken wordt met Weasel, TDK en Blackguard, toch komt het niet verder dan een opgetrokken wenkbrauw en is het vooral allemaal een beetje raar met die rare Weasel en vind ik die Davidson ook maar een raar figuur. Hmmmm....gaat dit wel goed komen of wordt dit een lange en vervelende zit...? Maar gelukkig schieten The Suicide Squad op vermakelijke wijze opgang met de samenstelling van het andere team waar vooral Bloodsport en Ratcatcher op positieve wijze de aandacht trekken. Eenmaal op het eiland doet de humoristische wisselwerking/strijd tussen Blood en Peace, samen met de hervonden karakters Flagg en Harley, de rest.

En vanaf daar zit de film simpelweg in de lift met een meer dan leuke en vermakelijke mix van humor, actie en kleurrijke karakters die The Suicide Squad een meer dan acceptabel smoel geven aangevuld met het interessante karakter Ratcatcher, leuk voor het oog trouwens ook die Daniela Melchior. Is er toch een meer dan behoorlijke cast bij elkaar gebracht, zijn de avonturen van Harley zoals altijd leuk en vermakelijk en zit er toch best een aardige apotheose in. Oftewel, deze The Suicide Squad smaakte meer dan prima en kan zelfs als beter beschouwd worden dan Suicide Squad uit 2016 iets dat ook aan de cijfers gezien kan worden.

Een herziening waarvan ik me bij aanvang afvroeg wat de film me eventueel nog te bieden had. Je hebt soms van die films dat je de afloop weet en de geest simpelweg uit de fles is, maar je hebt ook films die juist onder de huid kruipen ook al weet je de afloop. En zo verraste Sully me toch. Sowieso wordt ik altijd een beetje emotioneel gedurende rampenfilms, waarom weet ik niet. Zelf iets meegemaakt in een vorig leven? Of draait het om het onvermijdelijke, of de reacties van de mensen, of die ene die opstaat en het verschil maakt...in het geval van Sully weet ik het wel. Treffend is toch het onverwachte, de stilte, het ongeloof waarmee het noodlot bezit neemt van het toestel. Geen ontploffingen, geen gegil, geen opgeklopt drama. Slechts een onhebbelijke stilte die weinig goeds voorspelt. Dan is er de rust van Sullenberger zelf, de rust waarmee hij kijkt, inschat en levens redt met een keuze waar veel haren over gespleten gaan worden. Die rust en die stilte, Sully managed het toestel als een ander die een fiets met lekke band naar de kant stuurt, bij wijze van spreken uiteraard. Het zijn uiteindelijk de industriëlen en grote kantoren die de macht hebben en alles draait om geld, een heldendaad/split second decision wordt daar bijna aan geslachtofferd.

Sully blijft staan met een goed cijfer en is een uitstekende film te noemen.

En de volgende uit de wachtrij die de Top 250 heet met deze Suna No Onna en daarmee dus weer op de Aziatische toer. En uiteraard lijkt het vooraf interessant met een apart verhaal en natuurlijk de lading van enthousiaste comments en goede cijfers, dus kom maar op.

Lekker is de opening met het stemmig zwart wit, de sinistere soundtrack en de rondploeterende Niki, die het geheel een hallucinant sfeertje geeft en Suna No Onna op zijn minst eigenzinnig te noemen maakt. En na het nodige gedwaal, het zogenaamd missen van de bus en de behulpzaamheid van de bewoners geraakt Niki op de plek waar de film zich voornamelijk gaat afspelen. En dit blijkt een plek opzich, met gewoontes en valkuilen waar ruimte is voor veel reflectie en beschouwing, maar waar vooral geen ontsnappen aan is. Buiten dat is de stijl en techniek van grote schoonheid, zelfs op YouTube, valt de montage, camerawerk en belichting op, en is het inderdaad echt fraai hoe het zand, de structuur en manier van bewegen in beeld wordt gebracht. Bijzonder daarnaast uiteraard nog het huisje, alle werkzaamheden qua scheppen, zeven en bijvoorbeeld het afwassen in het zand, maar ook het rare volk.

Maar de grootste vraag is toch wat nu eigenlijk de betekenis is van deze in beeld gebrachte worsteling, iets dat natuurlijk de kijker ook iets tastbaars geeft. En die betekenis is nogal iets waar je veel kanten mee op kan. Geloof is altijd een mogelijk onderwerp of de worsteling met lotsbestemming, iets waar de ene zich bij neerlegt en de andere zich tegen blijft verzetten. Tevens kan men over schuldgevoel nadenken of zelfs straf, en dan uiteraard in de geestelijke zin van het woord waarbij deze film zich niet fysiek afspeelt maar slechts tussen de oren. Het kan ook de worsteling met ouderdom en tijd zijn, de jaren die ons genadeloos snel door de vingers glippen om het zomaar te zeggen. Het kan ook allemaal synoniem staan voor hoe de mens het hedendaagse leven ingericht heeft met verplichting en werk, waarop niet alleen eenzaamheid een issue wordt maar tevens vrijheid tot denken, doen en genieten met een soort van karaktermoord tot gevolg.

Maar het meest waarschijnlijk, aldus een review die ik ergens las, is die kritiek richting de economische en culturele ontwikkeling, de wereld van gemakzucht en aanbod die in de jaren '60 zijn intrede maakt. En daarmee eigenlijk wel iets dat nog altijd actueel is, en misschien de enige manier om opwarming en het klimaat te herstellen. Terug naar de basis, het hutje op de hei met simplisme als antwoord op het meeste. Niet al die onzin die we doen, dingen die we moeten hebben en lui vermaak, maar praktische nuttige dingen, eenvoud, geen overdaad. Maar zoals de gemiddelde mens zal reageren op een dergelijke situatie doet Niki dat ook. Nu moet ik zeggen dat mijn hart gedurende de film niet perse oversloeg, of het moet de stijl, de muziek en het visuele geweest zijn. Maar het verhaal ansich blijft mij te raadselachtig en ongrijpbaar, maar hoe langer ik over de uitleg van de consumptiemaatschappij nadenken hoe meer ik de film op waarde begin te schatten. Toch is het nog niet helemaal hosanna, vind ik een 3,5 in eerste instantie best oké, en wie weet wat een herkijk kan doen.

En weer verder met de top250, in dit geval dus met dit oudje dat op Youtube best te doen is en net als Buster Keaton's The General niet belemmerd wordt door taal of ondertiteling aangezien het een stomme film is. Maar wat ik hier nu echt van moest verwachten wist ik niet dus liet ik me maar gewoon verrassen door deze film die toch op zijn minst knap en kundig genoemd kan worden.

Love is a bitch zegt men dan, en dat telt in het geval van de personages van deze film niet veel anders, voor namen neemt men niet de tijd, iets dat ook eigenlijk niet nodig is aangezien de focus toch constant op 'the man and his wife' ligt. De driehoeksverhouding laat zich binnen de stille scenes gemakkelijk raden gevolgd door wanhoop en verdriet, de man lijkt met zijn 'citygirl' toch zeker zijn keuze gemaakt te hebben waar overigens wel een groot offer voor gebracht moet worden en daarmee niet gemakkelijk valt en de wereld op zijn kop zet, het verloop laat zich daarna gemakkelijk raden en doet mij regelmatig denken aan de pina colada song van Rupert Holmes waar ik zoveel mee bedoel als elkaar eerst kwijt raken om elkaar dan weer te vinden. Gelukkig gebeurt dat in het liedje een stuk gemoedelijker dan in de film.

Daarnaast steelt de film toch vooral de show met zijn camerawerk, framing, licht, duister, overgangen en het algeheel in scene zetten van situaties en lijkt ook deze regisseur zijn tijd ver vooruit en zou een film als deze toch perfect als voorbeeld gebruikt kunnen worden hoe film- en cameratechnisch met beperkte middelen te werken, want het is subliem. Vul daar bij aan dat iedere gemoedsrust of fase van een mens voorbij komt in de vorm liefde, drama, verlies, hoop, verliefdheid, woede, spijt, angst in de vorm van zowel een dramatische, dreigende en idylissche toon, en je hebt een wonderlijk palet aan emoties en gebeurtenissen in het geval van deze Sunrise: A song of two humans. De kwaliteit straalt er van zoveel is duidelijk.

Toch weet Sunrise ondanks de goede voldoende die ik ga geven mij helaas niet helemaal te vangen. Want ondanks de bij tijd en wijlen aardige humor duren momenten en scenes me eigenlijk te lang en voegen niet zoveel toe waardoor de film langer aanvoelt dan hij is. Zo is de situatie bij de barbier best grappig maar duurt het gedoe met het biggetje te lang, net als het dans moment en de fotograaf waarmee het de impact afzwakt die de film net aan het maken was. Desondanks is Sunrise absoluut een noemenswaardige film een voorbeeld van de moderne cinema.

En ja, ook klassieker zondag bracht een herkijk met deze Sunset Boulevard die ik wel redelijk op waarde schatte de eerste keer maar die ik toch ook een beetje aan de taaie en spanningloze kant vond. Zeg maar een tartaar terwijl je een malser stukje vlees verwacht met zulke cijfers en een Top 250 notering. Maar helaas, er zat geen verbetering en ik twijfel of ik ook mijn cijfer naar beneden moet bijschaven.

Duidelijk is wel dat het een klasse film is met een degelijk en goed uitgesponnen verhaal met twee acteurs in goede doen waar ik Holden altijd erg goed vind. Langzaam wordt Joe naar binnen gezogen door de dame, die weliswaar een precaire geest heeft en levend in haar eigen fantasie omkomt van eenzaamheid, maar die, behalve dat, weinig ongelegen laat en alles aangrijpt om Joe binnenboord en voor zichzelf te houden. En uiteraard bezit de film het nodige aan sterke momenten.

Maar daartussen in is het me te saai, gebeurt er te weinig, ontbeert het een beetje spanning en heb ik ontzettend moeite de aandacht erbij te houden. Het cijfer naar beneden bij stellen doe ik uiteindelijk toch niet maar ik persoonlijk heb hier onvoldoende mee voor een topwaardering.

Kaneda! What do you see??? Kaneda...what do you see!!!

Meer dan prima filmpje waar theoretisch gezien wel het nodige over te zeggen valt, maar ondanks dat overtuigd qua stijl en sfeer.

Om meteen maar met de kritiek te beginnen: waarom een bemande vlucht terwijl men technologisch al zoveel kan instellen en programmeren? Zonder twijfel is de mens de zwaktste schakel in dit geheel. Het is de mens ook met zijn relativering die afwijkt en naar Icarus 1 wil. Waarom? Ondanks alle redenatie is dit vragen om problemen en zijn ze daar maar voor één missie. Dan dat onwaarschijnlijk rare hitteschild. Totaal niet praktisch en storingsgevoelig, dat moet beter en anders kunnen. Dan al dat stof in Icarus 1. Waarom? Waarvan?

Ondanks deze punten van kritiek boeit de meer dan prima cast met hun groepsdynamiek waar overigens meteen al een soort morbide fascinatie voor de zon opvalt. Meer dan prima wordt de sfeer gebracht en het geheel in beeld, de hitte is bij tijden en wijlen voelbaar net als de stijgende spanning bij gestaan door een perfecte soundtrack van Underworld, juist, die van Born Slippy die al met Boyle aan Trainspotting werkten.

Na het vinden en betreden van Icarus 1 slaat de sfeer definitief om naar een soort van semi-horror die aardig gestalte krijgt door stijgende paranoia, mysterieuze dingen en ongelukken. De spanning wordt prima verder opgedreven met een wazig gehouden Pinbacker die wat mij betreft iets extra's mee krijgt door de wazige beelden, tegenlicht en overbelichting. Prima de stressende Murphy die struikelt met dat zware pak aan. Evans overigens ook boeiend als karakter Mace die een harde beslissing niet schuwt maar ook niet twijfelt bij eigen opoffering.

Zoals gezegd verhaaltechnisch valt er wel het nodige op te merken aan Sunshine desondanks maakt de film qua spanning, sfeer en stijl veel goed en is meer dan prima te doen.

Maandagavond als weekendafsluiter even iets gemakkelijks en dat werd Super 8 die ik ooit wel eens had gezien maar destijds niet heel bijzonder vond.

En laten we het zo zeggen dat de film zijn momenten heeft rond het groepje jeugd en hun passie voor het maken van een film die an passant nog een treinongeluk filmen waarop er heel weet ontstaat in de directe omgeving met een soort anomalie, mensen die verdwijnen, iets engs in de struiken, en uiteraard is het deels aan de kinderen, net als een echte Stephen King, om de zaak op te lossen. Minpuntjes zijn dan al snel weer de kinderen die opvallend wijs zijn voor hun leeftijd, te wijs als je het mij vraagt, is Charles op een gegeven moment wel erg irritant met zijn regisseurs imitatie en termen, hebben we binnen de gezinnen van de kinderen dezelfde irritaties rond rumoer, drukte en disfunctionaliteit zoals Spielberg dat ook altijd doet en slaat die ontsporing helemaal nergens op, wat een overdreven toestand is dat joh.

Maar daarnaast, buiten het feit dat de film zich overduidelijk richt op het jonger segment kijker, is het toch allemaal niet heel verkeerd met een prima opbouw, zo ook de scene rond de sheriff bij het tankstation en een paar andere momenten zoals de man van het elektriciteitsbedrijf in zijn bakje, of alle problemen waar Jackson Lamb zich in begeeft. Buiten dat oogt het als een grote productie, bezit de film een prima cast en heeft het allemaal wel een bepaalde kwaliteit zonder bovengemiddeld wordt. Mijn smaak is het verder niet desondanks gaat dit wel een voldoende krijgen.

Een bij aanvang interessante documentaire die ik vond bij de kringloop, bij mijn weten nog nooit zag wel veel van gehoord heb, en gisteren instartte om na afloop toch een beetje verbaasd te zijn over de reacties en lage cijfergemiddeldes omdat ik het een prima docu in die zin vind niet zo zeer vanwege het experiment maar eerder vanwege de psychologie die door het geheel zit vervlochten.

Want waar ligt de grens eigenlijk? Waar ligt de verantwoordelijkheid? Het doet me aan een quote denken uit de film The Insider die zoveel luidt als ' we nemen wat bladeren, die rollen we samen, jij rookt het, en daarna sta je er alleen voor, want weten wij veel'. Het is natuurlijk naïef te denken dat iets als roken of fast food niet ongezond zou zijn, maar laat er wat mij betreft toch wel een groot twijfelachtig gebied zijn omtrent de marketing aanpak, reclame campagnes en het publiek dat men bewust aanspreekt en manipuleert. Kinderen worden in die zin op jonge leeftijd al gekgemaakt en gehersenspoeld, vaste bezoekers worden verslaafd gemaakt met een overdaad aan bestanddelen, en dan is er natuurlijk de macht van de massa, de angst er niet bij te horen. Hoewel ik er zelf niet vatbaar voor ben en heel goed nee kan zeggen, maak ik wekelijks dergelijke situaties mee op het werk waar een heuse snack cultuur heerst en er vaker wel bestelt wordt dan niet. Tug of war ben ik, want mijn stelregel is één keer in de maand en och....wat doen ze altijd hun best om me over te halen waar gewoon soms zomaar bestelt wordt voor mij en ik voor het blok gezet wordt. Bijna onnodig te zeggen ben ik natuurlijk de buitenstaander omdat ik niet mee doe met de rest, iets wat ik uiteraard vaak te horen krijg, bizar hé. Al zo'n bijzonder fenomeen vind ik dat geschrans van kapsalons dat ik ook in toenemende mate zie, iets dat als normaal beschouwd wordt, en dan bedoel ik buitensporig eten maar vervolgens dat helemaal niet nodig hebben vanwege een zittend beroep en weinig bewegen met overgewicht tot gevolg. Dat noem ik een welvaartziekte, net als dat iedereen tegenwoordig een E-bike moet hebben, niet omdat het nodig is maar omdat het kan.

Onder het motto liever te dik dan een feestje gemist kiezen we er bewust voor, of is het vlees zo zwak voor verleiding? Ongetwijfeld dat laatste, in combinatie met een veranderende levensstijl qua luxe en gemakzucht, en het punt waar ik naar toe wil uiteindelijk, mensen die diep van binnen heel ongelukkig en daarom erg kwetsbaar zijn. En dat zijn er volgens mij nogal wat, en daar wordt handig gebruik van gemaakt door reclame campagnes en sociale druk. Iedereen doet het, en als je maar jong genoeg inprent dat de McD een gewoonte is, zoals men doet met de speeltuin en de cadeautjes, leg je een fundament. Het is het bewust inspelen op een deel van de bevolking dat nog kneedbaar is en vooral kwetsbaar, neem het relaas van het jonge meisje dat zich ongelukkig voelt van het zien van alleen slanke dames op tv en in de bladen en daaropvolgende troost en verslaving die eten brengt, en dat gevoel kennen we allemaal, en daar wordt uitermate handig op ingespeeld. Zoals ik zeg, pure psychologie wat mij betreft.

De documentaire zelf rond Spurlock en zijn experiment is niet eens zo heel bijzonder, want natuurlijk is het nooit goed om een maand alleen McD te eten. Toch is het wel interessant te zien hoe snel het al gevolgen heeft en in hoeverre het experiment hem gevraagd wordt te stoppen. Want dat het zo schadelijk zou zijn voor zijn lever is wel interessant en iets dat ook de Medici verbaasd. Waarop ik nog even bij de discussie aan beland waarom we inderdaad, zoals journalist Jacob Sullum aankaart, tegenwoordig wel helemaal anti roken zijn en ontmoedigingsbeleid voeren en er elkaar op aanspreken maar vetzucht toch algemeen geaccepteerd wordt. Maar kennelijk steken we toch liever wat voeding betreft de kop in het zand als het om gezond gaat en prevaleert vooral gemakzucht en de schranskultuur van tegenwoordig, want of dat fastfood nu allemaal zo bijzonder is qua smaak valt wat mij betreft over te twisten.

En zo vind ik Super Size Me toch wel een erg interessante docu waarin de macht van grote organisaties naar voren komt, de kracht van commercie te zien is, en hoe het psychologisch werkt omtrent de massa en de macht der gewoonte. Maak het maar gewoon, want de mens is immers een gewoonte dier en gelukkig heb ik dat niet. Deze jongen zet zometeen dan ook zijn zelf gemaakte wraps op het vuur en daar kan de tegenvallende Big Tasty van vijf weken terug niet tegen op. Weet iemand trouwens hoe de docu heet die ook over voedsel gaat waarin naar voren komt dat de voedselindustrie de 'sugar pushing industry' genoemd wordt en waarin naar voren komt dat het in Europese wetten is vastgelegd wat verboden mag worden of niet wat erop neer komt dat er heel veel macht bij die bedrijven ligt. Is dat toevallig de docu Food Inc.?

Op de valreep maandag nog even afsluiten met een paar luchtige en niet al te lange films en de eerste keuze viel daarbij op Superhero Movie die bij het zien van de artcover al aangeeft dat dit niet heel serieus gaat worden ook al is het verder een onbekende film. Nu is komedie vaak niet echt voor mij weggelegd hoewel bepaalde persiflages zoals Hot Shots en Scary Movie toch best wel te doen zijn. Mijn humor is overigens meer in de trant van New Kids maar dat geheel terzijde.

Afijn, het is snel duidelijk rond Rick gestoken door een insect en 'in love' op een klasgenootje en buurmeisje a la Spiderman waarmee de eerste bespotte film reeds genoemd is. En uiteraard volgen er daarna nog heel veel andere films die het moeten ontgelden in de vorm van Batman, X-men, Fantastic Four en wordt Tom Cruise en zijn kerk ook nog even genaaid net als honkballer Barry Bonds. Maar buiten de totale chaos in het lab met de feromoon is het in de beginfase toch zelden echt het lachen waard waar Sara Paxton toch wel een fijne pleister op de wonde is.

Maar zo halverwege weet Superhero Movie toch een paar aardige grappen produceren zoals die rond Stephen Hawking of dat oudje die gered van de vrachtwagen in de shredder beland. Ook is die vervelende paperclip in het Word programma best een geinig grapje inclusief een paar andere WTF momentjes. Maar over de gehele linie is het net te flauw, worden grappen net te lang doorgevoerd en kan Superhero Movie zeker niet tippen aan de betere Scary Movie delen of humor die ik echt leuk vind. Desondanks aardig voor een keer hoewel het geen voldoende krijgt.