Opinions

Hier had ik even wat meer van verwacht, maar het trage tempo, de wat stereotype gedragingen en vooral Hoffmann die tot grote ergernis van zijn vrouw, en mij, tot op het laatste alles probeert te rationaliseren en maar praat en praat om te vooral zichzelf te overtuigen, lijkt het, dat hij de situatie meester is drijft me tot grote ergernis. Vind dat niet echt geloofwaardig.

De toon van de film is vrij snel gezet, beste wel mooie wulps ogende vrouw met een sufkut van een vent, die onder het even simpele als domme motto valt: 'als hij net zo neukt dan als hij handig is dan kan hij beter de gulp dicht houden, dat wijf heeft een echte kerel nodig', en verschillenden van de aanwezige mannen die daar niet echt een doekje opwinden. Zij speelt daar overigens op zeer domme en naïeve wijze mee door topless voor het raam te gaan staan. Voeg daar de nodige afwijzing aan toe en het feit dat het er toch wat afstraalt dat het stel zich wat beter voelt als het gepeupel en je hebt eigenlijk al een behoorlijke lastige situatie die om problemen vraagt. Vervolgens valt eigenlijk in het middenstuk de spanning helemaal weg. Ja, er blijken toch wat problemen tussen het stel, problemen waar zij niet altijd even volwassen instaat, de kat is plotseling opgehangen, iets waar je op kon wachten, en hij wordt weggelokt voor een jachtuitje wat overduidelijk het moment is dat verschillende mannen hun kans grijpen. Behalve haar trauma wat tot aan het ongeluk best wel treffend overgebracht wordt bezit dat hele midden gedeelte van de film geen enkele spanning. De film sleept zich dan ook behoorlijk naar het einde toe en de belegering van die dronkenlap met zijn trawanten. De spanning neemt wat toe maar Hoffmann irriteert tot op het laatste wanneer hij eindelijk wel adequaat optreed en zelfs zijn vrouw slaat. Behalve dat het al veel te laat is om de film echt te laten slagen, valt het me ook tegen dat er niet nog een angle gebruikt wordt met de verkrachting. Ik vind het wat slap dat het er altijd wel in zat bij Hoffmann maar het er pas op het laatste uitkomt. Had dan iets bedacht met dat Hoffmann waardeloos en krachteloos blijft en dat Amy zelf het heft in handen neemt en het hele zooitje ombrengt wegens de verkrachting. Dan had ik de cirkel nog enigszins rond gevonden....

Nou ja ach, gezien en klaar. Niet echt van onder de indruk.

Klassiekeravond bracht deze A Streetcar named Desire die ik een paar weken terug bij de kringloop had opgepikt en uiteraard is dat een naam met Brando er nog eens aangekoppeld dat je wel geïnteresseerd moet zijn want hoe vaak komt zoiets als dit op tv...? Nooit als je het mij vraagt, dus kom maar op.

En het spel is snel op de wagen met de aankomst van Blanche en de eerste kennismaking met de ruige en ongepolijste Stanley. Prachtig overigens de zwart wit stijl, wat kan dat er toch mooi uitzien, net zo mooi de nostalgisch ogende straten waar Blanche langs loopt met een bepaald gevoel van authenticiteit. Maar al snel is er ook de vraag wat er toch is met die Blanche, want in een mum lijkt ze ruzie met iedereen te kunny hebben, lijkt haar verhaal ook wat raar gezien ze toch een dame van bepaalde stijl en smaak lijkt en dan plotseling bij haar zus intrekt en genoegen neemt met een dergelijk krot waar een gordijntje de karakters elkaar 's nachts scheid. Buiten dat komt ze bij tijden wijlen erg nerveus over en lijkt haar humeur ernstig te fluctueren.

Maar hoewel er zeker een aantal erg interessante scènes voorbij komen, zoals de kaartavond die in chaos eindigd, wat een ongeleid projectiel die Stanley en wat goed geacteerd door allen, verzand het geheel op een gegeven voor mij toch in te veel dialoog en lange wollige scènes zoals bijvoorbeeld de avances van Mitch waarop halverwege de interesse voor de film toch dramatisch is weggezakt. De geweldige charme van Brando tenspijt, wat een verschijning is dat toch, en net zo de goede acteerprestaties van Leigh, vind donker haar Leigh beter staan. Het tweede deel van de film staat dan ook vooral in teken van de vraag waar het geheel nu eigenlijk heen wil tot Blanche daadwerkelijk breekt, het graf ingepraat en geroddeld door Mitch en vooral Stan, en haar bipolaire kant eindelijk te overhand krijgt en de ware aard van de film als complex drama, met veel vrouwonvriendelijk gedrag, langzaamaan uitkristaliseert en Blanche op haar manier steeds verder weg zakt met een sneue afwikkeling tot gevolg.

Een instant hit is A Streetcar named Desire voor mij dan ook niet maar door de ontknoping schiet ik de film zeker nog niet af en komt hij in eerste instantie op de te herzien stapel te liggen. Buiten de persoonlijke smaak is het natuurlijk duidelijk dat de film overloopt van kwaliteit. Een veilige 3,5 voor nu.

Donderdagavond even aan de slag met deze Striptease en daarmee alweer zo'n film die maar al te bekend is qua naam en veel aandacht kreeg bij uitkomst. De film leek in ieder geval over een redelijke cast te beschikken en een redelijk plot met een FBI agente die undercover gaat als stripper dus kom maar op... bovendien is Demi Moore natuurlijk niet te versmaden.

Hoe ik bij dat idee van dat plot kwam? Geen idee, want kloppen doet het niet en hoewel dit al een twijfelachtig plot zou zijn ontvouwt het zich nog slechter dan dat. Ontslagen bij de FBI, werkend als stripper, allemaal heel logisch natuurlijk, vechtend voor de voogdij tegen een randdebiel van een ex, en dan ook nog in een moordonderzoek terecht komen. Juist 'when it rains it pours', eigenlijk had dit niet eens heel slecht hoeven zijn buiten dat ze ex werknemer van de FBI is of beter gezegd was.

Maar nee, het al bijzonder magere script wordt nog eens verder de afgrond in geholpen met allerhande domme dingen zoals een uitsmijter die tijdens de rel rond Erin überhaupt zit te krant lezen in de kleedkamer, lekker dan, of de werkelijk bespottelijke rol van Robert Patrick als doorgesnoven ex, om nog maar te zwijgen van het karakter van Burt Reynolds wat gewoon pijnlijk is om te zien. Het is pijnlijkheid troef waar ik kan herinneren dat mijn zus zich bij uitkomst van de film uitsprak over dat een gearriveerd actrice als Demi Moore zulke rollen niet zou moeten aannemen. Helaas is het strakke lijf van Moore en haar behoorlijk uitgevoerde acts het enige dat de film 'aantrekkelijk' maakt want verder is het te droevige voor woorden en dan vooral de acteerprestaties en humor. Slecht, gewoon slecht.

Vrijdagavond afgesloten met een stukje griezel hoewel ik bij aanvang wel schrok van de speelduur, dat ging nachtwerk worden. Buiten dat stapte ik blind in de film waarvan ik alleen de titel kende en wist dat er veel overgeschreven was, maar wat er verder ging gebeuren was blanco dus kon ik me mooi laten verrassen.

Afijn, het onderwerp is dus Elisabeth die haar beste tijd gehad heeft als het aan de grote bons van de tv-maatschappij ligt. Tijd voor iets jongs en sexy. Het is wat dat betreft een keihard en cynisch beeld rondom de vergankelijkheid van roem waar men keihard afgedankt wordt. Weet zo niet meer welke actrice een paar jaar geleden klaagde dat ze als mid-dertiger alleen nog maar gevraagd werd voor 'oudere' rollen. Neem bijvoorbeeld de tante van Peter Parker die de ene film nog neergezet wordt door een oma-achtige vrouw en in een volgende film plotseling de zeer 'do-able' Marissa Tomei is. Zelfs de oudere rollen moeten lekkere wijven en sexy zijn waarop ik me afvraag of dat nu nodig is. Maar kennelijk is dat wat men denkt dat verkoopt kracht bijgezet door het krakkemikkige schoonheidsideaal dat via social media wordt opgedrongen met als resultaat een bepaalde treurigheid rondom vallende schoonheid, onzekerheid en vergankelijkheid waarop men rare dingen gaat doen.

Het is even de vraag waar het geheel nu eenmaal heen wil wanneer Elisabeth contact heeft gelegd met de leverancier van the substance, fraai is in ieder geval wel de gevoerde stijl die ontzettend clean en strak is net als het dialoog-gedeelte waar men geen overbodige gelul of scènes heeft. En in principe is dat ook niet nodig want na de geboorte is verder commentaar overbodig waar de regels simpel zijn maar het wachten is op de ellende die onherroepelijk gaat komen. Onverwacht en vooral bijzonder is toch het replicatie momentje wat er toch wel erg sterk uitziet, tevens is de vorm volle Qualley een verrassing waar ze in Once upon a time in Hollywood nog alle gelijkenissen vertoont met een bezemsteel. Maar met het replica uit de kast en de strikte regels duidelijk is het toch wachten op ellende in de vorm van een indirecte confrontatie. De ruzie rondom de posters en het billboard tegenover de flat zegt genoeg over hoe de vlag er bij hangt, en God allemachtig wat wordt het een zootje en wat zijn de complicaties ernstig. Want waar The Substance aanvankelijk een duistere comedy lijkt met een smerig randje mond de film richting het einde uit in een naargeestig en ellendig gebeuren.

Uiteraard is dan de vraag wat de boodschap van dit alles is, waar uiteraard de waanzin van de industrie op de hak wordt genomen met alle vrouwen die naar de botox grijpen. Laten we eerlijk zijn dat er weinig op leeftijd er meer normaal uit zien. Dan is er het accept van een nieuwe en verbeterde vorm, dit gaat hand in hand met de belangrijke woorden die Elisabeth zegt dat ze ' zichzelf haat', ze is er weliswaar niet bij zoals velen zeggen dus valt het idee van belang weg en daarmee het conflict. Toch is er natuurlijk sprake van een bepaalde vorm van ijdelheid en controle want Sue is deel van haar en natuurlijk gunt ze die tot op zekere hoogte haar moment van shine omdat dit bewustzijn of niet onderdeel van haar is, ergens kun je daar ook weer een parallel trekken met gemiddelde ster die zich laat verbouwen en botoxen. Want net als Elisabeth heb je er niets aan en worden ze er echt niet mooier van toch doen ze het. Twijfel doet rare dingen met je. Buiten dat wil Elisabeth zich wel aan de regels houden maar daar denkt Sue anders over. Echter, het idee dat het geheel een grote gordiaanse knoop is en zich uitsluitend afspeelt in het hoofd van de waarschijnlijk stervende Elisabeth vind ik ook een erg interessante gedachte. Wat dat betreft zou nog beter de mening en analyse van Harley Quinn hierboven gelezen kunnen worden want die zegt ook zeker zeer boeiende dingen. Ik ben dan ook van mening dat er heel veel meer achter deze film schuilt dan op het eerste oog lijkt en ik heb deze film zeker nog niet voor de laatste keer gezien. Een 4 sterren voor nu.

Pffff... eigenlijk alleen vanwege de naam Besson meegenomen en bij thuiskomst mijn verwachtingen onmiddellijk naar beneden bijgesteld nadat ik de beoordelingen zag. Maar zelfs met die wetenschap wist Subway me nog in negatieve zin te verbazen. Wat een flutfilm.

Fred vlucht na een kraak, en met de achtervolgers op de hielen, het Parijse metro stelsel in, en even, vooral door de aardige achtervolgingsscene in combinatie met de muziek, had ik de optimistische gedachte dat dit een ondergewaardeerde actie cult film zou kunnen zijn. Maar nee...al snel verzand de film in een onsaamhangend geheel met nog twee klussen, het vormen van een band, en heel, heel veel, karakters die weinig lijken toe te voegen. Lijn of logica heb ik niet in het geheel kunnen ontdekken en het is dat er nog een aantal keren een absurdistisch soort humor naar voren komt maar anders was dit wel een heel erg verloren avond geweest.

Ach...wat lul ik ook, zelfs met de humor was het een flutfilm dus een complete tijdverspilling. Nou ja a, duidelijk lijkt me. Maar goed, smaken verschillen...

Eye candy, adult male fantasy...het zijn spot on opmerkingen wat mij betreft. Goed bedacht door Snyder? Het zal, op zich is het apart te noemen, de vlucht uit de realiteit naar een fantasie, waar dan weer een vlucht naar een volgende fantasie is. Het gebeurt allemaal even plotseling en erg gemakkelijk. De diepere laag blijft voor mij onbegrijpelijk of anders ver gezocht. Zo zou Baby Doll niet bestaan en slechts een fantasie van één van de zusjes en de film een pr-feministische boodschap hebben. Het zal eigenlijk allemaal. Ik hou op zich wel van de stijl van Snyder en hou ook zeker wel van een wazige film waar je goed over na moet denken, maar dit was toch allemaal wat teveel van de hak op de tak...

Goed, wat dan wel gezegd moet worden, dat er vooral voor mannen die een goed uitzicht kunnen waarderen, meer dan genoeg te zien is. Baby Doll met haar hoge hakken tred, hoge kousen en korte rokje is in die zin een lust voor het oog vooral in de tempel. De andere dames moge er natuurlijk ook zijn en Gugino natuurlijk. Verder zien de actiescenes er fenomenaal uit, doen me overigens ook aan verschillende games als Painkiller en Wolfenstein denken, over het algemeen mooie beeldvoering en stijl. Dat dit de zelfde man is van 300 en Watchmen zie je meteen, die kleuren en stijl zijn onmiskenbaar. Dan tenslotte de rond uit aparte soundtrack bestaande uit prima nummers maar die veelal gecoverd zijn door de cast zelf. Volgens mij werd alleen Bjork origineel gebruikt.

Eindoordeel: genoeg te zien, mooi stijl, veel vrouwelijk schoon en soms zinnenprikkelend, prima soundtrack en weliswaar over the top maar vermakelijke actie. Verhaal apart, maar diepgang....tja...

Springen ze bij Veronica toch echt van deel 2 naar nummertje 4 wat Dirty Harry betreft.

Tja, het wordt er allemaal niet beter op. Niet alleen jaagt Eastwood op zijn toenmalige vriendin, tevens verwordt de sfeer, onder de regie van Eastwood zelf, op het kolderieke af met die hond bijvoorbeeld. De actie is dan nog wel aardig maar verder is het wat mij betreft een matige vertoning. Deze wordt op de een of andere manier als best wel goed beschouwd maar ik zou niet weten waarom eigenlijk.

Tja...gut, wat moet je er van zeggen. Vooral na afloop dat ik denk, waar ging dit ook alweer over? Maar dat deert me in die zin totaal niet.

De film biedt genoeg visueel spektakel en kleurrijke karakters hoewel het hier en daar wel erg naar cliché neigt. Desalniettemin heeft de film genoeg grappig momenten, one liners en actie om je de gehele film te vermaken. Wat verder vooral opvalt is toch een erg kleurrijke Jared Leto als Joker, een totaal andere invulling als Heath Ledger en deze is ook zowel bizar als eng, en er is natuurlijk Harley Quin die een prikkelende energie uitstraalt, en zowel sexy als doodeng is. Your mother's worst nightmare zullen we maar zeggen. Vooral zonder Harley was het allemaal al een stuk minder geweest. Verder valt Kinnamon wel op als de keiharde en stugge speciale forces.

Verder lekker soundtrackje met onderandere CCR, Rolling Stones en nummers als Bohemain Rhapsody, I'd rather go blind en Spirit in the sky.

Vermaak zonder diepgang, maar best wel leuk zo nu en dan.

Op de woensdagse game -avond ingevuld met lekker old fashion geweld in Unreal Tournament, moest er ook een film gedraaid worden die daar op aansloot. En dat bleek deze The Suicide Squad te worden met de kanttekening dat we een beetje huiverig waren, want de trailer leek toch behoorlijk flauw, maar vooruit draaien met dit deel waarvan ik afvraag of dit nu deel 2 of 3 is want telt Birds of Prey ook mee in deze cyclus, maar dat geheel terzijde.

En het is toch even wennen met de karakters uit de eerste film in gedachte, overduidelijk is daarnaast vooral dat de humorkaart getrokken wordt met Weasel, TDK en Blackguard, toch komt het niet verder dan een opgetrokken wenkbrauw en is het vooral allemaal een beetje raar met die rare Weasel en vind ik die Davidson ook maar een raar figuur. Hmmmm....gaat dit wel goed komen of wordt dit een lange en vervelende zit...? Maar gelukkig schieten The Suicide Squad op vermakelijke wijze opgang met de samenstelling van het andere team waar vooral Bloodsport en Ratcatcher op positieve wijze de aandacht trekken. Eenmaal op het eiland doet de humoristische wisselwerking/strijd tussen Blood en Peace, samen met de hervonden karakters Flagg en Harley, de rest.

En vanaf daar zit de film simpelweg in de lift met een meer dan leuke en vermakelijke mix van humor, actie en kleurrijke karakters die The Suicide Squad een meer dan acceptabel smoel geven aangevuld met het interessante karakter Ratcatcher, leuk voor het oog trouwens ook die Daniela Melchior. Is er toch een meer dan behoorlijke cast bij elkaar gebracht, zijn de avonturen van Harley zoals altijd leuk en vermakelijk en zit er toch best een aardige apotheose in. Oftewel, deze The Suicide Squad smaakte meer dan prima en kan zelfs als beter beschouwd worden dan Suicide Squad uit 2016 iets dat ook aan de cijfers gezien kan worden.

Een herziening waarvan ik me bij aanvang afvroeg wat de film me eventueel nog te bieden had. Je hebt soms van die films dat je de afloop weet en de geest simpelweg uit de fles is, maar je hebt ook films die juist onder de huid kruipen ook al weet je de afloop. En zo verraste Sully me toch. Sowieso wordt ik altijd een beetje emotioneel gedurende rampenfilms, waarom weet ik niet. Zelf iets meegemaakt in een vorig leven? Of draait het om het onvermijdelijke, of de reacties van de mensen, of die ene die opstaat en het verschil maakt...in het geval van Sully weet ik het wel. Treffend is toch het onverwachte, de stilte, het ongeloof waarmee het noodlot bezit neemt van het toestel. Geen ontploffingen, geen gegil, geen opgeklopt drama. Slechts een onhebbelijke stilte die weinig goeds voorspelt. Dan is er de rust van Sullenberger zelf, de rust waarmee hij kijkt, inschat en levens redt met een keuze waar veel haren over gespleten gaan worden. Die rust en die stilte, Sully managed het toestel als een ander die een fiets met lekke band naar de kant stuurt, bij wijze van spreken uiteraard. Het zijn uiteindelijk de industriëlen en grote kantoren die de macht hebben en alles draait om geld, een heldendaad/split second decision wordt daar bijna aan geslachtofferd.

Sully blijft staan met een goed cijfer en is een uitstekende film te noemen.

En de volgende uit de wachtrij die de Top 250 heet met deze Suna No Onna en daarmee dus weer op de Aziatische toer. En uiteraard lijkt het vooraf interessant met een apart verhaal en natuurlijk de lading van enthousiaste comments en goede cijfers, dus kom maar op.

Lekker is de opening met het stemmig zwart wit, de sinistere soundtrack en de rondploeterende Niki, die het geheel een hallucinant sfeertje geeft en Suna No Onna op zijn minst eigenzinnig te noemen maakt. En na het nodige gedwaal, het zogenaamd missen van de bus en de behulpzaamheid van de bewoners geraakt Niki op de plek waar de film zich voornamelijk gaat afspelen. En dit blijkt een plek opzich, met gewoontes en valkuilen waar ruimte is voor veel reflectie en beschouwing, maar waar vooral geen ontsnappen aan is. Buiten dat is de stijl en techniek van grote schoonheid, zelfs op YouTube, valt de montage, camerawerk en belichting op, en is het inderdaad echt fraai hoe het zand, de structuur en manier van bewegen in beeld wordt gebracht. Bijzonder daarnaast uiteraard nog het huisje, alle werkzaamheden qua scheppen, zeven en bijvoorbeeld het afwassen in het zand, maar ook het rare volk.

Maar de grootste vraag is toch wat nu eigenlijk de betekenis is van deze in beeld gebrachte worsteling, iets dat natuurlijk de kijker ook iets tastbaars geeft. En die betekenis is nogal iets waar je veel kanten mee op kan. Geloof is altijd een mogelijk onderwerp of de worsteling met lotsbestemming, iets waar de ene zich bij neerlegt en de andere zich tegen blijft verzetten. Tevens kan men over schuldgevoel nadenken of zelfs straf, en dan uiteraard in de geestelijke zin van het woord waarbij deze film zich niet fysiek afspeelt maar slechts tussen de oren. Het kan ook de worsteling met ouderdom en tijd zijn, de jaren die ons genadeloos snel door de vingers glippen om het zomaar te zeggen. Het kan ook allemaal synoniem staan voor hoe de mens het hedendaagse leven ingericht heeft met verplichting en werk, waarop niet alleen eenzaamheid een issue wordt maar tevens vrijheid tot denken, doen en genieten met een soort van karaktermoord tot gevolg.

Maar het meest waarschijnlijk, aldus een review die ik ergens las, is die kritiek richting de economische en culturele ontwikkeling, de wereld van gemakzucht en aanbod die in de jaren '60 zijn intrede maakt. En daarmee eigenlijk wel iets dat nog altijd actueel is, en misschien de enige manier om opwarming en het klimaat te herstellen. Terug naar de basis, het hutje op de hei met simplisme als antwoord op het meeste. Niet al die onzin die we doen, dingen die we moeten hebben en lui vermaak, maar praktische nuttige dingen, eenvoud, geen overdaad. Maar zoals de gemiddelde mens zal reageren op een dergelijke situatie doet Niki dat ook. Nu moet ik zeggen dat mijn hart gedurende de film niet perse oversloeg, of het moet de stijl, de muziek en het visuele geweest zijn. Maar het verhaal ansich blijft mij te raadselachtig en ongrijpbaar, maar hoe langer ik over de uitleg van de consumptiemaatschappij nadenken hoe meer ik de film op waarde begin te schatten. Toch is het nog niet helemaal hosanna, vind ik een 3,5 in eerste instantie best oké, en wie weet wat een herkijk kan doen.

En weer verder met de top250, in dit geval dus met dit oudje dat op Youtube best te doen is en net als Buster Keaton's The General niet belemmerd wordt door taal of ondertiteling aangezien het een stomme film is. Maar wat ik hier nu echt van moest verwachten wist ik niet dus liet ik me maar gewoon verrassen door deze film die toch op zijn minst knap en kundig genoemd kan worden.

Love is a bitch zegt men dan, en dat telt in het geval van de personages van deze film niet veel anders, voor namen neemt men niet de tijd, iets dat ook eigenlijk niet nodig is aangezien de focus toch constant op 'the man and his wife' ligt. De driehoeksverhouding laat zich binnen de stille scenes gemakkelijk raden gevolgd door wanhoop en verdriet, de man lijkt met zijn 'citygirl' toch zeker zijn keuze gemaakt te hebben waar overigens wel een groot offer voor gebracht moet worden en daarmee niet gemakkelijk valt en de wereld op zijn kop zet, het verloop laat zich daarna gemakkelijk raden en doet mij regelmatig denken aan de pina colada song van Rupert Holmes waar ik zoveel mee bedoel als elkaar eerst kwijt raken om elkaar dan weer te vinden. Gelukkig gebeurt dat in het liedje een stuk gemoedelijker dan in de film.

Daarnaast steelt de film toch vooral de show met zijn camerawerk, framing, licht, duister, overgangen en het algeheel in scene zetten van situaties en lijkt ook deze regisseur zijn tijd ver vooruit en zou een film als deze toch perfect als voorbeeld gebruikt kunnen worden hoe film- en cameratechnisch met beperkte middelen te werken, want het is subliem. Vul daar bij aan dat iedere gemoedsrust of fase van een mens voorbij komt in de vorm liefde, drama, verlies, hoop, verliefdheid, woede, spijt, angst in de vorm van zowel een dramatische, dreigende en idylissche toon, en je hebt een wonderlijk palet aan emoties en gebeurtenissen in het geval van deze Sunrise: A song of two humans. De kwaliteit straalt er van zoveel is duidelijk.

Toch weet Sunrise ondanks de goede voldoende die ik ga geven mij helaas niet helemaal te vangen. Want ondanks de bij tijd en wijlen aardige humor duren momenten en scenes me eigenlijk te lang en voegen niet zoveel toe waardoor de film langer aanvoelt dan hij is. Zo is de situatie bij de barbier best grappig maar duurt het gedoe met het biggetje te lang, net als het dans moment en de fotograaf waarmee het de impact afzwakt die de film net aan het maken was. Desondanks is Sunrise absoluut een noemenswaardige film een voorbeeld van de moderne cinema.

En ja, ook klassieker zondag bracht een herkijk met deze Sunset Boulevard die ik wel redelijk op waarde schatte de eerste keer maar die ik toch ook een beetje aan de taaie en spanningloze kant vond. Zeg maar een tartaar terwijl je een malser stukje vlees verwacht met zulke cijfers en een Top 250 notering. Maar helaas, er zat geen verbetering en ik twijfel of ik ook mijn cijfer naar beneden moet bijschaven.

Duidelijk is wel dat het een klasse film is met een degelijk en goed uitgesponnen verhaal met twee acteurs in goede doen waar ik Holden altijd erg goed vind. Langzaam wordt Joe naar binnen gezogen door de dame, die weliswaar een precaire geest heeft en levend in haar eigen fantasie omkomt van eenzaamheid, maar die, behalve dat, weinig ongelegen laat en alles aangrijpt om Joe binnenboord en voor zichzelf te houden. En uiteraard bezit de film het nodige aan sterke momenten.

Maar daartussen in is het me te saai, gebeurt er te weinig, ontbeert het een beetje spanning en heb ik ontzettend moeite de aandacht erbij te houden. Het cijfer naar beneden bij stellen doe ik uiteindelijk toch niet maar ik persoonlijk heb hier onvoldoende mee voor een topwaardering.

Kaneda! What do you see??? Kaneda...what do you see!!!

Meer dan prima filmpje waar theoretisch gezien wel het nodige over te zeggen valt, maar ondanks dat overtuigd qua stijl en sfeer.

Om meteen maar met de kritiek te beginnen: waarom een bemande vlucht terwijl men technologisch al zoveel kan instellen en programmeren? Zonder twijfel is de mens de zwaktste schakel in dit geheel. Het is de mens ook met zijn relativering die afwijkt en naar Icarus 1 wil. Waarom? Ondanks alle redenatie is dit vragen om problemen en zijn ze daar maar voor één missie. Dan dat onwaarschijnlijk rare hitteschild. Totaal niet praktisch en storingsgevoelig, dat moet beter en anders kunnen. Dan al dat stof in Icarus 1. Waarom? Waarvan?

Ondanks deze punten van kritiek boeit de meer dan prima cast met hun groepsdynamiek waar overigens meteen al een soort morbide fascinatie voor de zon opvalt. Meer dan prima wordt de sfeer gebracht en het geheel in beeld, de hitte is bij tijden en wijlen voelbaar net als de stijgende spanning bij gestaan door een perfecte soundtrack van Underworld, juist, die van Born Slippy die al met Boyle aan Trainspotting werkten.

Na het vinden en betreden van Icarus 1 slaat de sfeer definitief om naar een soort van semi-horror die aardig gestalte krijgt door stijgende paranoia, mysterieuze dingen en ongelukken. De spanning wordt prima verder opgedreven met een wazig gehouden Pinbacker die wat mij betreft iets extra's mee krijgt door de wazige beelden, tegenlicht en overbelichting. Prima de stressende Murphy die struikelt met dat zware pak aan. Evans overigens ook boeiend als karakter Mace die een harde beslissing niet schuwt maar ook niet twijfelt bij eigen opoffering.

Zoals gezegd verhaaltechnisch valt er wel het nodige op te merken aan Sunshine desondanks maakt de film qua spanning, sfeer en stijl veel goed en is meer dan prima te doen.

Een bij aanvang interessante documentaire die ik vond bij de kringloop, bij mijn weten nog nooit zag wel veel van gehoord heb, en gisteren instartte om na afloop toch een beetje verbaasd te zijn over de reacties en lage cijfergemiddeldes omdat ik het een prima docu in die zin vind niet zo zeer vanwege het experiment maar eerder vanwege de psychologie die door het geheel zit vervlochten.

Want waar ligt de grens eigenlijk? Waar ligt de verantwoordelijkheid? Het doet me aan een quote denken uit de film The Insider die zoveel luidt als ' we nemen wat bladeren, die rollen we samen, jij rookt het, en daarna sta je er alleen voor, want weten wij veel'. Het is natuurlijk naïef te denken dat iets als roken of fast food niet ongezond zou zijn, maar laat er wat mij betreft toch wel een groot twijfelachtig gebied zijn omtrent de marketing aanpak, reclame campagnes en het publiek dat men bewust aanspreekt en manipuleert. Kinderen worden in die zin op jonge leeftijd al gekgemaakt en gehersenspoeld, vaste bezoekers worden verslaafd gemaakt met een overdaad aan bestanddelen, en dan is er natuurlijk de macht van de massa, de angst er niet bij te horen. Hoewel ik er zelf niet vatbaar voor ben en heel goed nee kan zeggen, maak ik wekelijks dergelijke situaties mee op het werk waar een heuse snack cultuur heerst en er vaker wel bestelt wordt dan niet. Tug of war ben ik, want mijn stelregel is één keer in de maand en och....wat doen ze altijd hun best om me over te halen waar gewoon soms zomaar bestelt wordt voor mij en ik voor het blok gezet wordt. Bijna onnodig te zeggen ben ik natuurlijk de buitenstaander omdat ik niet mee doe met de rest, iets wat ik uiteraard vaak te horen krijg, bizar hé. Al zo'n bijzonder fenomeen vind ik dat geschrans van kapsalons dat ik ook in toenemende mate zie, iets dat als normaal beschouwd wordt, en dan bedoel ik buitensporig eten maar vervolgens dat helemaal niet nodig hebben vanwege een zittend beroep en weinig bewegen met overgewicht tot gevolg. Dat noem ik een welvaartziekte, net als dat iedereen tegenwoordig een E-bike moet hebben, niet omdat het nodig is maar omdat het kan.

Onder het motto liever te dik dan een feestje gemist kiezen we er bewust voor, of is het vlees zo zwak voor verleiding? Ongetwijfeld dat laatste, in combinatie met een veranderende levensstijl qua luxe en gemakzucht, en het punt waar ik naar toe wil uiteindelijk, mensen die diep van binnen heel ongelukkig en daarom erg kwetsbaar zijn. En dat zijn er volgens mij nogal wat, en daar wordt handig gebruik van gemaakt door reclame campagnes en sociale druk. Iedereen doet het, en als je maar jong genoeg inprent dat de McD een gewoonte is, zoals men doet met de speeltuin en de cadeautjes, leg je een fundament. Het is het bewust inspelen op een deel van de bevolking dat nog kneedbaar is en vooral kwetsbaar, neem het relaas van het jonge meisje dat zich ongelukkig voelt van het zien van alleen slanke dames op tv en in de bladen en daaropvolgende troost en verslaving die eten brengt, en dat gevoel kennen we allemaal, en daar wordt uitermate handig op ingespeeld. Zoals ik zeg, pure psychologie wat mij betreft.

De documentaire zelf rond Spurlock en zijn experiment is niet eens zo heel bijzonder, want natuurlijk is het nooit goed om een maand alleen McD te eten. Toch is het wel interessant te zien hoe snel het al gevolgen heeft en in hoeverre het experiment hem gevraagd wordt te stoppen. Want dat het zo schadelijk zou zijn voor zijn lever is wel interessant en iets dat ook de Medici verbaasd. Waarop ik nog even bij de discussie aan beland waarom we inderdaad, zoals journalist Jacob Sullum aankaart, tegenwoordig wel helemaal anti roken zijn en ontmoedigingsbeleid voeren en er elkaar op aanspreken maar vetzucht toch algemeen geaccepteerd wordt. Maar kennelijk steken we toch liever wat voeding betreft de kop in het zand als het om gezond gaat en prevaleert vooral gemakzucht en de schranskultuur van tegenwoordig, want of dat fastfood nu allemaal zo bijzonder is qua smaak valt wat mij betreft over te twisten.

En zo vind ik Super Size Me toch wel een erg interessante docu waarin de macht van grote organisaties naar voren komt, de kracht van commercie te zien is, en hoe het psychologisch werkt omtrent de massa en de macht der gewoonte. Maak het maar gewoon, want de mens is immers een gewoonte dier en gelukkig heb ik dat niet. Deze jongen zet zometeen dan ook zijn zelf gemaakte wraps op het vuur en daar kan de tegenvallende Big Tasty van vijf weken terug niet tegen op. Weet iemand trouwens hoe de docu heet die ook over voedsel gaat waarin naar voren komt dat de voedselindustrie de 'sugar pushing industry' genoemd wordt en waarin naar voren komt dat het in Europese wetten is vastgelegd wat verboden mag worden of niet wat erop neer komt dat er heel veel macht bij die bedrijven ligt. Is dat toevallig de docu Food Inc.?

Op de valreep maandag nog even afsluiten met een paar luchtige en niet al te lange films en de eerste keuze viel daarbij op Superhero Movie die bij het zien van de artcover al aangeeft dat dit niet heel serieus gaat worden ook al is het verder een onbekende film. Nu is komedie vaak niet echt voor mij weggelegd hoewel bepaalde persiflages zoals Hot Shots en Scary Movie toch best wel te doen zijn. Mijn humor is overigens meer in de trant van New Kids maar dat geheel terzijde.

Afijn, het is snel duidelijk rond Rick gestoken door een insect en 'in love' op een klasgenootje en buurmeisje a la Spiderman waarmee de eerste bespotte film reeds genoemd is. En uiteraard volgen er daarna nog heel veel andere films die het moeten ontgelden in de vorm van Batman, X-men, Fantastic Four en wordt Tom Cruise en zijn kerk ook nog even genaaid net als honkballer Barry Bonds. Maar buiten de totale chaos in het lab met de feromoon is het in de beginfase toch zelden echt het lachen waard waar Sara Paxton toch wel een fijne pleister op de wonde is.

Maar zo halverwege weet Superhero Movie toch een paar aardige grappen produceren zoals die rond Stephen Hawking of dat oudje die gered van de vrachtwagen in de shredder beland. Ook is die vervelende paperclip in het Word programma best een geinig grapje inclusief een paar andere WTF momentjes. Maar over de gehele linie is het net te flauw, worden grappen net te lang doorgevoerd en kan Superhero Movie zeker niet tippen aan de betere Scary Movie delen of humor die ik echt leuk vind. Desondanks aardig voor een keer hoewel het geen voldoende krijgt.

Hier werd ik toch wel erg blij van deze film dan eindelijk tegen te komen bij de kringloop. Deel 2 had ik een week of twee eerder al gevonden waarop ik vermoedde dat deel 1 een kwestie van tijd was voor ik hem in de bakken ging vinden. Zien deed ik de film ongetwijfeld hoewel een andere film uit de reeks mij beter bij staat. En hier had ik gisteren wel even zin in te zien ook al betreft het '78, en hoewel ik niets tegen Cavill heb, en hem in onderandere Justice League best oké vind, heeft dit beeld veel meer charme en vind ik de Zack Snyder films wel eens wat over de top.

Maar fijn, '78 en dat is te zien. Is dat erg? Als je het mij vraagt absoluut niet want Krypton met de veroordeling en het spiegelmoment vind ik overtuigend en toch zeker knap gemaakt voor die tijd. Het verhaal mag verder bekend zijn met een planeet ten einde en de keuze om Kal-El te redden met de evacuatie naar aarde alwaar hij liefdevol wordt opgenomen door de Kent's. Duidelijk is dat dit 1978 beeld hierendaar naar het oubollige neigt zoals bijvoorbeeld de kleding van Jor-El of de humor die door de hele film gebruikt wordt, van de andere kant is dat ook voor een deel de charme van de film waar Man of Steel van Snyder zichzelf heel erg serieus neemt. Van de andere kant, dit soort humor zou in tegenwoordige films niet meer gepruimd worden waar een film in '78 zou falen als hij zo serieus zou zijn.

Vanaf dat het kleine jochie de auto optilt is duidelijk dat dit allemaal niet heel serieus gaat worden, iets dat zich vervolgt in de tienertijd en als volwassene. En wat is het toch allemaal iconisch, dat moment dat hij voor het eerst met cape aan te hulp snelt. De bril, de S, het pak, de cape, in dit geval de draaideur, en niet te vergeten de tune waar ik me toch maar weer eens verbaasd dat John Williams vroeger toch echt wel een gewichtige en catchy tune kon schrijven, iets dat er de laatste films niet heel erg meer in zat en vaak inwisselbaar/nietszeggend was. Voeg daar verder een behoorlijke cast aan toe met Hackman als Bond-achtige villain, Brando, een leuke Kidder, zou overigens zo de moeder van Courtney Cox kunnen zijn, Ned Beatty als Luthor's onhandige sidekick en Reeve met zijn echte grote rol en doorbraak, en je hebt toch heel wat.

Het maakt toch bijna goed dat de film eigenlijk een kwartier tot half uur te lang duurt of dat er in het middenstuk verrassend weinig gebeurt, waar vooral de romantiek de boventoon voert, of zo'n moment dat Clark de trein te voet bijhoudt iets dat er serieus lachwekkend uitziet. Toch heeft de film meer dan genoeg leuke momenten zoals Luthor en Otis zoals met de trap waarbij op zijn vingers gaat staan en Otis de perfecte onbeholpen sidekick is. Tevens is er de humor waarin het dubbelleven van Clark wordt gebracht en vinkt de film alle genres netjes af om een geslaagde film te zijn zo eind jaren '70. Mijn oordeel is dan ook dat ik dit eigenlijk liever kijk dan de Snyder films waar ik me vooral erger aan de ravages en vernielingen. Afijn, een 4 is toch echt teveel waar een 3,7 toch een mooi cijfer zou zijn, dus dan maar afgerond naar beneden een 3,5.

Oh my, circus is in town.

En verder met deel 2 waar ik toch wel redelijke hoge verwachting van had mede omdat ik in de veronderstelling was dat in dit deel een vrouw door een supercomputer in een cyborg verandert, een scène waar ik als kleine jongen behoorlijk van in shock was. Maar halverwege had ik al zo'n gevoel dat het niet klopte, en die scène blijkt dus in deel 3 te zitten en niet 2.

Maar fijn deel 2 dus, die naar het schijnt niet alleen bijna tegelijkertijd opgenomen is met de eerste, maar natuurlijk ook aansluit bij de eerste waar het stof allemaal net een beetje is neergedaald op de San Andreasbreuk. Lois slaagt er nog altijd in om zich in de nesten te werken maar heeft nog altijd niets door van Clark's dubbelleven die een beetje sullige achter Lois aan blijft lopen. Wat dat betreft is er niets verandert terwijl Luthor nog in de bak zit en we daar eerst nog even niets van hoeven verwachten. Toch is het allemaal verre van saai met genoeg toestanden, gedoe en bad guys. Want er zijn meer die het pad van Krypton naar aarde weten te vinden en wat een lekkere bad guy is Terence Stamp later bijgestaan door de eveneens altijd goede Hackman.

Andermaal kunnen we stellen dat de cast prima is, er meer dan genoeg gebeurt, meer dan deel één ook al is hier ook weer zo'n leemte waar Clark ditmaal mens wil worden vanwege het relationele, is het gedoe met de trucker in het restaurant best aardig en ziet het er andermaal allemaal niet heel verkeerd uit. Maar de film kent toch serieus zwakkere momenten in zijn humor die ten koste gaat van de kwaliteit. Want wat in deel 1 een methode was om het geheel luchtig te houden gaat men nu te ver en is het regelmatig op het flauwe af. Ik kan dan ook niet anders zeggen dan dat dit deel een stuk minder is dan de eerste en wat mij betreft met moeite een voldoende scoort, zoals de quote al zegt 'oh my, circus is in town' en dat is jammer.

Afgelopen vrijdag even een keuze uit de opgenomen films van tv en daarbij viel de keuze op degene die er het langste opstond en dat betrof The Survivor waar ik onvoorbereid en zonder voorkennis instapte.

Een verrassing was het best wel dat het een film met een bepaalde link naar de oorlog betrof waar bokser Harry Haft op latere leeftijd terugblikt op zijn periode in het concentratiekamp en de worsteling daarna om het leven weer op te pakken. Volgende verrassing betreft toch wel de acteur die Haft speelt waarin ik wel iets bekends zag, maar waar ik toch pas na het lezen van de naam zag dat het Ben Foster betrof die in de huid was gekropen. Alweer een voordeel trouwens, want ik mag graag Foster zien die zijn rollen altijd iets extra's geeft. Dus kom maar op met deze film die overwegend matig tot niet boven gemiddeld scoort en als verwijten heeft dat men het allemaal al eens gezien heeft en dat de accenten teenkrommend zijn. Ach ja, het zal ook niet, het eeuwig gezeur over dat men niet de juiste taal spreekt. Ik snap dat de verpakking belangrijk is, maar het gaat toch om de inhoud? En wat de verwijten van de inhoud betreft met 'allemaal al eens eerder gezien', ja in feite klopt dat. Zullen we dan sowieso maar ophouden met oorlogsfilms in het algemeen en over concentratiekampen, want ja, we hebben het inderdaad allemaal al gezien...onzin argument natuurlijk.

Maar goed terug naar mijn mening en gevoel bij de film die meer dan goed is en waar de uitspraak van Erich Maria Remarque over heelhuids uit de oorlog komen maar er niet minder erg aan toe zijn dan de verminkten ook hier van toepassing is. Haft heeft het overleeft, maar tegen welke prijs? Iets dat we in rauwe en in zwart wit gestileerde flashbacks te zien krijgen en iets dat hem ook nog dagelijks voor de ogen schemert net als zijn verloren liefde uit die tijd waar hij zich waarschijnlijk zelf kwalijk neemt geen verzet geboden te hebben. Bovendien heeft het nooit afsluiting gekregen. Temidden van deze molensteen speelt er veel om de bokser met de orthodoxe pose en behoorlijk incasseringsvermogen. Binnen dit tragische verhaal van deze tragische man met zijn flashbacks en overduidelijke schuldgevoel lijkt het praktisch bijzaak dat de man een begenadigd bokser was en mooie partijen en tegenstanders had met de mogelijkheid dat hij als sporter verder had kunnen komen. En ja, er is geen volk dat zo geleden heeft en zo kan lijden als de Joden. En de herkenbaarheid is sterk met een mooi tijdsbeeld maar vooral de geblokt en weinig flatuleuze kleding en dat beeld met dat krul haar, witte hemd, gouden ketting en dito horloge waarop Haft zo weggelopen lijkt te zijn uit Shoah.

Zijn er dan geen minpunten? Oh, zeker wel! De speelduur is riant voor het getoonde en het tempo is redelijk aan de trage kant. Maar daar zit ik niet zo mee met een film die een prima cast bezit en kippenvelwaardige momenten heeft zoals de reactie van Haft tijdens het vuurwerk. Ik vond dit een meer dan prima en intens beeld van het leven na de oorlog, of in dit geval de Holocaust, en kan dan ook niet anders dan een goed cijfer geven.

Gisteravond nog even een oudje erin en bleek ik tot mijn verbazing plotseling in een Hitchcock te zitten, maar waarschijnlijk had ik de film vanwege die reden opgenomen. Dat dit geen topper was werd vrij snel duidelijk, toch heeft Suspicion best wel redelijk momenten ook al wordt er niet zoveel van het einde gemaakt vanwege bekende redenen waarmee ik inmenging van de studio bedoel.

Het verhaal richt zich uiteraard op Johnny en Lina, vrijbuiter versus een serieuze doch knappe dame, die van een ontmoeting als vrij snel terecht komen in een relatie en huwelijk. En het karakter Johnny is omgeven met humor die het allemaal niet zo serieus neemt en er maar op los lanterfantert. Doch beginnen al snel zaken verdacht te worden waarop Lina ook nog het een en ander ontdekt waarop de olievlek steeds groter wordt qua leugens, geleend geld, fraude, schulden en andere dingen die niet het daglicht kunnen verdragen.

Maar, zoals in het geval van Beaky of het uithoren van de schrijfster over moord en gif, wil dit nog niet heel veel zeggen en is er sprake van heel veel indirect bewijs en vermoedens. Het kan allemaal, maar dat betekent nog niet dat het zo is. En zo blijft Suspicion een bepaalde fase mooi in evenwicht omtrent wel of niet. Op het uur stijgt de spanning toch iets meer en is de lol er een beetje af als Johnny uit zijn doorgaans goedlachse rol valt en boos wordt. Zou Johnny toch tot meer in staat zijn? Buiten dat wordt er goed geacteerd tussen Grant, Fontaine en Nigel Bruce.

Jammer is dan toch het einde waar de film serieus wordt afgeraffeld en opeens alles duidelijk is en het geheel een uitgemaakte zaak is. Zoals bekend zou dit een knieval zijn van Hitchcock naar de producent die niet mee wilde op de oorspronkelijke koers van Hitchcock. Hoewel nu niet heel slecht voelt het aan als incompleet en blijft de vraag wat het had kunnen zijn.

Gescoord via Marktplaats, apart gelegd voor het paasweekend, en zodoende zag ik al een tijdje uit naar deze film aangezien ik een goede Argento zeer kan waarderen en dit volgens de stemgemiddeldes zijn beste zou zijn. Nu valt over dat laatste te twisten, vind ik persoonlijk dat er betere Argento's zijn, maar verveelt deze Suspiria geen moment.

En van begin af aan kunnen we de Argento bingokaart er wel bijpakken. Mooie dames? Check. Een soundtrack van Goblin? Check. Sfeer? Check. Bloed en Gore? Check. Mysterie en beleving? Check. In die zin is het toch wel altijd hetzelfde lijstje wat Argento af vinkt maar vervelen doet het eigenlijk nooit. Toch is het in het begin even zoeken rond Suzy die niet binnen gelaten wordt weer vertrekt en de moordpartij die daarop volgt. Want ik vind het niet heel duidelijk wie daar nu precies vermoord wordt, want even denk ik dat het Suzy is die zegt alweer weg te willen. Afijn, de volgende dag kristaliseert dat uit met de intrede in het bijzondere huis en kennismaking met personeel en leerlingen waarop het mysterie zich kan ontvouwen.

Maar dat valt tegen, dit keer is het niet onduidelijkheid wat de film parten speelt maar het feit dat er eigenlijk in de middenfase niet zo heel veel gebeurt. Er is sprake van wat geheimzinnigheid, een aantal vreemde dingen en verdwijnt op een gegeven moment Sara. Toch gebeurt er voor het gevoel erg weinig belangrijks tot aan de finale, maar wordt die finale wel weer grandioos opgebouwd. Ik kan dan ook niet anders zeggen dat het verhaal wel enigszins tegenvalt en eigenlijk ondergeschikt is aan sfeer en muziek. Want laat dat nu weer verrekt goed in elkaar zitten en eigenlijk hetgeen zijn dat de film naar een ander niveau tilt. Want wat een kleurrijk mozaïek van sfeer, dynamiek, dreiging en muziek weet Argento toch weer neer te zetten, het is bij tijd en wijlen op het kunstzinnige af en kan bij momenten bizar genoemd worden.

Grappig overigens nog de ontzettend jonge Udo Kier, onder de gamers beter bekend als Yuri. Verder heb ik alles wel zo'n beetje gezegd rond een film die een voorbeeld is qua sfeer en geluid ook al valt het verhaal een beetje tegen. Op dat vlak vind ik Tenebre en Phenomena net iets beter, toch ligt het allemaal dicht bij elkaar wat ook te zien is aan de cijfers. Maar goed, wie weet wat een herkijk kan doen.

En zaterdagavondook nog maar even aan de herkijk van deze film die mij de eerste keer bijna vijf jaar terug niet echt raakte en overkwam als een traag drama waar ik niet echt feeling mee kreeg.

Duidelijk, net als de vorige keer, het drama dat afgespeeld heeft en mondjesmaat tussen de gesprekken met de bewoners door getoond wordt en daarmee een loden last op de schouders van de treurende ouders. Het betreft zoals de meeste drama's een typische samenleving met mensen van verschillend pluimage, gebruiken, gewoonten, problemen en geheimen. Toch blijft het een beetje de vraag waar Stevens zich nu eigenlijk mee bemoeit en daarmee iets waar de samenleving zelf ook wisselend op reageert want. Raaf overigens hoe men die bus daar zo langs de weg laat staan notabene bij een garage waarvan de werknemer twee kinderen heeft verloren. Dat zou toch niet moeten kunnen en gebeuren denk ik dan...

Maar The Sweet Hereafther komt deze keer toch beter als degelijk en sober drama beter binnen en zie en snap ik ook beter de frustratie van Stevens omtrent zijn eigen dochter die hij soort van gewroken wil zien in een succesvolle zaak. Toch stuurt de film daarnaast subtiel aan op de kern die zoveel inhoudt als rouw, acceptatie en dat gedane zaken geen keer nemen. De wereld zal nooit weer hetzelfde zijn en betreft daarmee iets waar de bewoners van dit dorpje zelf uit moeten komen. Daarmee komt de film deze keer een stuk beter maar buitencategorie is dit toch zeker niet.

Een film waarbij ik bij voorbaat al zoiets had van wat gaat dit worden?

Een ronduit bizarre komedie over een aangespoelde Paul Dano, die door middel van een eveneens aangespoeld lijk, Radcliffe, met bijzondere eigenschappen, terug geraakt naar de bewoonde wereld. Eerst lijkt de film behalve absurd en flauw niet veel te bieden, tot het lijk opeens begint te praten en tot leven te komen. Een ronduit aparte wisselwerking komt tussen de dode en levend op gang met vrij hilarische en teen krommende momenten tot gevolg. Het niveau van soms wel wat flauwe poep en pies grappen lijkt de film toch niet helemaal te ontstijgen behalve dat er vooral voor de levende toch een bepaalde ontwikkeling in zit. Waar hij eerst vooral bang was voor zichzelf en nergens geaccepteerd ontwikkeld hij zich en leert en ervaart. Waar hij bij zijn zelfmoord poging nog rept over het ontbreken van een leven dat aan zich voorbij flitste, flitst er wel heel subtiel een paar momenten met het lijk voorbij als ze in het ravijn vallen. Het wereldje wat ze niet ver van de bewoonde wereld creëren is bijzonder. De afloop en groei die Dano op het einde heeft opgedaan is grappig.

Achteraf gezien zie ik de film wel een beetje als een metafoor voor het afsluiten van de buitenwereld, niet zozeer fysiek zoals Dano op een onbewoond eiland te zitten, maar wel geestelijk, en niet in staat te zijn contact met de buitenwereld te maken wegens het ontbrekende gevoel van acceptatie of een twijfelend zelfbeeld, iets waar de social media van tegenwoordig een negatieve katalysator in is. Een lijk moest echter verandering brengen in Dano's manier van doen, een lijk die naarmate de film vordert meer leeft en wil leven dan de levende zelf die dood wil.

Bij tijd en wijlen grappig, bizar, aardig bedacht en wellicht een verholen aanklacht/metafoor voor afstomping, afsluiting en de negatieve effecten van social media. Bijzondere en niet gemakkelijke rollen voor Dano en Radcliffe, en vooral Dano overtuigt me weer eens in het bijzonder.

Hier had ik wel even zin in, een jaren '80 product, Israël, Mossad, Operation Wrath of God en uiteraard München '72. Eerder gezien...? Nee, dat dacht ik niet, en was ik bovendien in de veronderstelling dat het een miniserie van vier uren betrof omdat er op de hoes een speelduur van twee keer twee uren staat, maar dat klopt dus niet.

Toch na de opening en met de introductie van de naam Avner gaat er wel een lichtje op, en dat lichtje is Steven Spielberg gekleurd. En ja, Steven Spielberg heeft in München ook het karakter Avner Kaufman, en gedurende de film stapelen de parallellen zich op. Is dat erg? Nee hoor. Kaufman wordt net als in Munich geronseld, er is sprake van een samengesteld team, cart blanche om te pakken die gepakt moeten worden, wel met de regels dat er niets met omstanders mag gebeuren en dat ze bij problemen op zichzelf aangewezen zijn waarop de rustige en degelijke opbouw zich vervolgt met het team op verschillende Europese locaties en op jacht naar verschillende doelwitten.

We hebben verschillende aanslagen plus de hitwoman gevonden in Nederland die in Munich één op één gekopieerd worden, en in beide gevallen prima zijn. Er is de cast met een jonge maar degelijk presterende Bauer, we hebben York en Steiger die ook in goede doen zijn. Fraai is de opgebouwde spanning op sommige momenten, mooi is ook het jaren '70 tijdsbeeld met alle auto's, mijn collega die Citroën liefhebber is zou zijn hart op kunnen halen met deze film, en vooral de spanning waar York het appartement op boobytraps onderzoekt is sterk en komt me achteraf niet heel erg onbekend voor. Mogelijk heb ik dit toch al eens gezien. Vervelen doet het geheel ook niet ondanks zijn aanzienlijke speelduur. Jammer is dan weer zo'n dingetje dat Jean zo hard rijd terwijl ze net in Rome zijn, er geen aanleiding voor is, en men natuurlijk niet op wil vallen, ronduit stupide dus.

Mijn verdere interesse is wel gewekt met deze prima film en ik zal op termijn eens op zoek gaan naar het boek Vengeance van George Jonas waar dit alles op gebasseerd is.

Deze film heel wat jaartjes terug al eens geprobeerd, en een succes was dat niet. Ik vond er weinig aan maar had achteraf wel het gevoel dat ik geen moment in de film gezeten had en de film ook niet helemaal een kans gegeven had. Dus een herkijk was een kwestie van tijd.

Olie, olie en nog eens olie. Het is het zwarte goud en de handel daarin die bepaald. Het bepaald wie er aan de touwtjes trekt, wie op posities komen, wie prins wordt, wie er dood moet en vooral wie de winst op strijkt. Genoeg interessants zou je zeggen, iets dat in de film onvoldoende naar voren komt. Herkenbaar is de grootste afstand met de cultuur in de olie staten en de net zo bekende behandeling van immigrant arbeiders.

Maar ondanks de schimmigheid, het omvangrijke verhaal waar de tijd voor genomen wordt en de brede cast komt het verhaal niet over en ontbeert de film iedere vorm van spanning. Aardig is op zijn minst de soundtrack en vooral Mark Strong valt op met een goed optreden. Maar daar blijft het verder bij wat de goede dingen betreft. Syriana is zo'n typische film die waarschijnlijk op de tekentafel er goed uitzag maar in de uitwerking erg veel mist. Syriana is dan ook een film die wat dat betreft snel vergeten kan worden en zal worden.