Opinions

Vrijdagavond aan de slag met deze Scent of a woman die uiteraard maar al te bekend is qua titel en cast. Even meende ik dat er nog een link was met het nummer van Zucchero maar dat nummer heet toch echt anders maar dat terzijde. Eerlijk gezegd verwachte ik wel iets van deze film die kon rekenen op verschillende Oscars dus kom maar op.

Men neme student Charlie die opzoek is naar een baantje tijdens bepaalde feestdagen en komt zodoende bij de familie Rossi over de vloer die een oppasser voor de blinde en nurkse oom, en oud-militair, Frank zoeken. En laten we het zo zeggen dat de eerste ontmoeting tussen Charlie en Frank niet bepaald lekker gaat, zo ook niet voor de kijker als het mij vraagt want Frank is allesbehalve plessant te blazen en te overdrijven. Goed, dit is natuurlijk nodig voor de karakter ontwikkeling en band die moet ontstaan voor de twee. Toch is het allemaal verre van bijzonder of vlot in het begin met de nodige besognes op de universiteit op de koop toe en de familie Rossi die weinig scrupules heeft om Charlie alsnog met Frank op te zadelen. Wel leuk overigens de behoorlijk jonge Philip Seymour Hoffman die meteen iets toevoegt wanneer hij in beeld is.

Het duurt daarna gelukkig niet lang tot blijkt dat Frank nogal wat plannen heeft en in het vliegtuig de nodige leuke wijsheden en uitspraken heeft. Alsnog blijft het een rare kwast met nare trekjes. Het vervolg waar blinde Frank toch maar al te goed toont veel mensenkennis en fingerspitzengefühl te hebben is toch oké te noemen waarop de bom valt met de afsluiting van zijn plannen. En met die wetenschap krijgt de film toch een beetje een ander smoel, toch valt daar ook weer veel aan op te merken want hoe egoïstisch van Frank waar Charlie onherroepelijk in de problemen gaat komen en verwijten gaat krijgen. Want hoe moet hij dat in Godsnaam aan de familie uitleggen? Samen met dit ben ik regelmatig heel erg zoekende in de film en slaat de film in fases heel erg dood voor me waar deze ook nog eens, nog een minpunt wat dat betreft, veel te lang duurt.

De eindfase met het verhoor op de school is dan wel weer interessant en toont een kostelijke en heerlijke preek tegen het schoolhoofd. In die zin is het een film over een relatie die twee kanten opwerkt en herstel de film zich met die afsluiting enigszins. Toch kon het me onvoldoende bekoren, duurt de film veel te lang, is O'Donnel flets en nietszeggend als altijd, is het héél véél bla bla, waar de overacting van Pacino met zijn kenmerkende woedeuitbarstingen en zijn 'hoohs' en 'haahs' na een uur al vervelend beingt te worden. De prima soundtrack van Newman ten spijt, plus de iconische titel en een aantal kenmerkende scènes was dit toch een vieze tegenvaller. Daarom wat mij betreft geen voldoende.

Jullie moeten lekker naar Dennehoevel!

Jeugdsentiment van de bovenste plank op deze Nederlandse filmavond, zien deed ik dit al zo vaak, vervelen doet het nooit, is het goed, is het slecht, je kan beter vaststellen dat het vooral lekker fout is en er stevig op los geschmierd wordt, vooral door Rijk de Gooyer.

Het verhaal mag duidelijk zijn rond het gezin met de problematische kinderen, iets waar de verschrikkelijke ouders 100 procent debet aan zijn want wat een vreselijke mensen, het is toch raar dat die kinderen dan zo ontsporen. En wat gebeurt dat op hilarische wijze met geniale streken zoals de fles wijn, de ontploffende wekker en de auto aan de ketting. Daar tussen door schmiert Rijk de Gooyer er op kostelijke wijze op los en is Madelon en Dennis onder de douche de herinnering en droom van iedere puber uit die tijd die deze scène ooit zag.

Op kostelijke wijze gaat de machtstrijd verder met uiteraard het huis dat tot fort omgetoverd is, Rijk de Gooyer, de leidinggevende van John die zich er weer me bemoeit met de bestorming als hoogtepunt. Laten we vaststellen dat het allemaal niet fouter kan met een veranderende gezinssamenstelling en chemie tot gevolg, maar dat valt toch ook al weer snel tegen. Want wie geen autoriteit gewend is zal zich daar nooit zonder slag of stoot bij neerleggen. Het zingmomentje van Dennis is één van de weinige missers die de film produceert maar het 'Here's Johnny' achtige momentje van John maakt weer veel goed. En zo abrupt als de gebeurtenissen zich in de film opvolgen eindigt de film ook.

Schatjes is in die zin een geweldige satire te noemen boordevol humor, kolder en actie. Een topfilm is dit uiteraard niet, maar een kostelijk geheel is het meer dan en het cijfer gemiddelde dat de film nu krijgt vind ik toch wel te laag. Daarom wat mij betreft een goed cijfer maar daar zal ook het nodig een sentiment spreken.

Wat kun je op 4 Mei nu beter kijken dan Schindler's list? Vorig jaar al eens opgepikt bij de Kringloop en als oorlogsfilm liefhebber met het schaamrood op de kaken bekennend dat ik hem nog nooit helemaal gezien had. Of misschien ook wel en dat bepaalde dingen me ontschoten zijn.

Wat ten eerste in de positieve opvalt: de keuze voor stijlvol zwart wit die de film iets authentieks geeft en het idee van een docu wekt. De beide acteurs, Fiennes en Neeson in beide gevallen toch wel bezig met hun betere rollen gedurende hun carrière, en dan de beelden van de acties binnen het getto, de rennende en jagende Duitsers, speurend met stethoscopen naar achterblijvers, de naakte Joden hollend op de appelplaats onder begeleiding van vrolijke muziek, de kinderen die afgevoerd worden in de vrachtwagens en de moeders die als een soort op hol geslagen kudde aankomen zetten, de selectie, het transport, Auschwitz, de gewetenloze ontaarding van de Duitsers en bijvoorbeeld Goeth die naar harte lust tekeer gaat, moord en als ochtendritueel met een scherpschuttersgeweer een paar Joden omlegt vanaf zijn balkon. Het is op het onwerkelijke nachtmerrie achtige af, rauw realistisch, subliem. Hier geen ruimte voor discussie. Zo ook de rol van Schindler die als rokkenjagende op geldbeluste industrieel in principe geen zier geeft om de joden maar toch gaande weg een gewetensvolle omzwaai maakt en uiteindelijk op het einde van de film al huilend vind dat hij nog meer had kunnen doen. Niets mis mee...

Maar toch zijn er minpunten. Zo is er bijvoorbeeld de lengte van de film, iets wat op zich geen probleem hoeft te zijn, maar de film neemt wel een hele lange en trage aanloop naar de kern van de film. De wording van 'de lijst'. Spielberg strooit bewust of onbewust erg veel zand in de machine met naar mijn smaak heel veel lange en nietszeggende dialogen en andere korte scenes die alleen maar dingen bevestigen die we al wisten. Dit blijft voor mij een dilemma, het stroperig tempo en te wollig allemaal. Wat had de film baat gehad bij een iets kortere en krachtiger aanpak, nu is het niet de topfilm die het had kunnen zijn.

Goed, een gevestigde naam binnen het genre betreffende de Jodenvervolging is het en blijft het. Toch zijn er mijn inziens betreffende dit onderwerp betere films als The pianist, Conspiracy theory, Son of Saul, en Amen om maar eens een paar te noemen.

Maandagmiddag na Two Lovers verder met de volgende film en dat werd deze School of Rock met alvast de kanttekening dat ik nooit zo kapot ben van Jack Black. Hij heeft soms zo zijn momenten maar te vaak verliest hij zichzelf soort van en vind ik het gewoon flauw en nietszeggend, niet leuk en zeker niet humoristisch. Maar School of Rock krijgt toch redelijk cijfers dus let try...

En ansich is de opening lekker met No Vacancy waar het probleem ook meteen duidelijk is aangezien Dewey nogal aanwezig is met het logische gevolg dat hij uit de band geflikkerd wordt. Meanwhile wil het op andere vlakken ook niet zo, blut dat hij is slapende op een matrasje op de vloer bij een kameraad. En wat doe je dan? Je doet je voor als een ander en wordt gedurende een aantal weken inval leraar op een basisschool. Klinkt dat logisch? Absoluut niet! Is het tot daar leuk? Nee, ook niet echt. Maar wanneer hij getuige is van de muziekles ontstaat het idee en de voorwaarde waar de film om gaat draaien, dat hij de kinderen rockmuziek bij gaat brengen. En van mij zou het een vaste les mogen worden want er is nog nooit geen mens slechter geworden van Cream, Led Zeppelin en AC/DC om maar eens een paar te noemen, maar dat geheel terzijde.

Vervolgens komt de film dan toch echt op gang als hij bezig is de band samen te stellen en weet wat voor rifjes allemaal speelt met de jeugd en er een aardige sfeer ontstaat. Het idee komt daarna tot uitvoering met voor iedereen een rol of dat nu bandlid, technici of groupie is, en verkoopt het beeld van artiest en band in opstand tegen het gezag best leuk. Net als dat men naar het optreden is en op creatieve wijze het schoolhoofd voor de gek houdt. Het zijn momentjes die niet zo zeer heel erg humoristisch zijn alswel leuk als feelgood. Minpunten daar tegenover zijn van die momentjes dat Black zichzelf regelmatig verliest en het de Black show dreigt te worden en dan gewoon niet grappig is.

Desondanks is School of Rock alleszins een leuke film te noemen, die vermaakt en waar de kinderen een leuke rol spelen. Best te doen voor een keer.

En nummer twee werd dus ook geen succes en dat werd dus deze Scoop. En ik moet zeggen dat ik wellicht teveel gewicht hang aan het Quality Movie Collection label want ik verwacht dan toch wel iets van zo'n film waar ik de afgelopen jaren wel vaker teleurgesteld ben dat ik me vooral afvraag wat hun selectiecriteria is. Want ook deze Scoop was weer niets bijzonders, zeg maar gewoon slecht, en kijkende naar het stemgemiddelde ben ik niet de enige die daar zo over denkt.

Maar goed, een of andere journaliste in spe ziet een overleden top verslaggever die haar vervolgens op het spoor zet van wat een grote zaak zou kunnen zijn. Dit is in de kern het verhaal waar het hoofdkarakter op duikt aangekleed met een prima cast in de vorm van onder andere Johansson en Jackman. En opzich had dit best wel de basis kunnen zijn van een aardig mysterie of redelijke komedie. Toch wordt er vervolgens vooral niets mee gedaan of iets van gebakken.

Het echte hoogtepunt is toch wel Johansson in haar rode bakpak en gaat de film buiten dat vooral nergens over waar de gortdroge en grijze muis Woody Allen himself toch wel het dieptepunt vormt waar iedere weldenkende vrouw spontaan van opdroogt. Want wat een vervelende, irritante, vermoeiende en vooral uitstralingsloze man is dat toch. En waar ik zo mijn twijfel had bij de vorige film over de financiële verspilling van het maken en kopen en wat de mensheid daar wijzer of rijker van geworden is, betreft dat met Woody Allen en zijn projecten net zo waar ik me afvraag hoe hij al die zoutloze, saaie weinig zeggende, en matig beoordeelde films van betaalt. Ik moet zeggen dat Vicky Christina Barcelona nog tot daar aan toe was, toch liet deze Scoop me weer even ervaren hoe lang anderhalf uur kan duren, en dat is f*cking lang!

Buiten dat is het allemaal zo dom, het gebrek aan bewijslast rondom de moordenaar en de discussie met Charles Dance op dat vlak over wilde theorieën en insinuaties. Kunnen jullie dat zelf niet bedenken? Wie is er hier nu journalist in opleiding? Buiten dat is de afloop ook nog eens behoorlijk voorspelbaar wat er allang niet meer toe doet want de interesse voor de film was halverwege al als sneeuw voor de zon gesmolten. Kortom slecht en flauw, snel naar de volgende.

En maar weer een greep uit de donatie verhuisdoos van de collega, en bij het lezen van de synopsis en het zien van de artwork heb ik al zoiets van waarom koop je dit in hemelsnaam...? Dit zal toch nooit veel goeds zijn ondanks de aanwezigheid van Harrelson en in mindere mate John Cleese want die is mij vaak te flauw.

En zo geschiedde eigenlijk een vrij zoutloos en voorspelbaar verhaal rond drie ontevreden werknemers met alle drie een eigen plan en het gedoe van Shmally dat indirect een rol speelt. En zoals reeds gezegd de humor is niet echt leuk, en het verhaal wordt nooit boeiend of spannend hoewel er in dit concept met betere acteurs en een beetje meer pit toch wel iets meer had kunnen zitten. Harrelson maakt er het beste van, zo probeert Cleese dat ook, en is het aan de dames Silverstone en Rachel Leigh Cook te danken dat ik de film überhaupt heb uitgezien en dat was dan ook de enige reden. Een soort van pleister op de wonde. Verder ben ik van plan dit heel snel te vergeten...

Inmiddels ook al weer een oudje en misschien nog wel het meest bekend als film waar Brando het laatste acte de presence geeft. Verder valt de film op met een degelijke cast in de vorm van De Niro en Norton, een aardige soundtrack en fijne jazz muziek, maar verrast verder nergens.

Meer dan aardig is de dubbelrol van Norton, zo ook waar men bezig is met het plannen van de kraak. Geen fancy stuff wat dat betreft maar rust, gegevens, logica en geen toeters en bellen, maar een professional die tot in detail bezig is. Haaks daarop staat het geval met de beveiligingscodes dan weer, maar vooruit. De kraak zelf met ontknoping is meer dan aardig en is best spannend te noemen ook al mag de afloop voorspelbaar zijn. Verder mag Brando genoemd worden die wel eens wat over acteert en flauw is, toch blijft de man fascinerend.

Nadelen zijn de te lange aanloop met de kennismaking met Jack, voelt de film sowieso te lang aan, de relatie van Nick vind ik ook niets toevoegen en de boel vertragen, en hoewel de dubbelrol van Norton best goed is blijft het toch jammer dat dit niet anders opgebouwd wordt en dit niet á la Keyser Soze pas richting het einde blijkt. Een toppertje is The Score dan ook niet maar een degelijke en een aardige film voor een keer is het wel.

Kostelijke zombieslasher rond een aantal 'brave' scouts met de nodige grappen op, en nadruk, op het verschil tussen de 'populaire' jeugd en de nerds.

En verder niet al te bijzonder verhaal rond de drie jongens wordt gebracht. Typerende tiener beeld en problemen, met de ene die de kantjes er af wil lopen, de andere sociaal niet geaccepteerd en zich als een dolle op de scouting richt, en de derde vooral bezig is met zijn tiener kalverliefde. Geilen op alles dat vrouw is, weg willen naar feestjes, indruk willen maken en biertjes willen laten kopen door de plaatselijke zwerver...en hé hallo! Wie hebben we daar? Denise komt de zaak even redden en bier voor ze kopen. De fase waar ze in zitten is duidelijk...

Eenmaal de apocalyps op gang, Denise heerlijke is als bad ass chick, en de drie jongens hun coming of age beleven, komen er toch een aantal heerlijke scenes voorbij waarvan de sprong uit de slaapkamer op de trampoline toch het mooiste is. Die onwaarschijnlijk schreeuw van Sheridan, als hij doorkrijgt waar hij zich aan vast houd, is genoeg om de slappe lach te krijgen. Kostelijk! De verzameling wapens die ze daarna creëren is even bijzonder als belachelijk maar dat maakt geen fluit meer uit. Een humoristische film met veel vaart is het en blijft. En natuurlijk lijkt het belangrijkste om mooie vrouwen te redden, uiteraard jongens, doe je best.

SGttZA is natuurlijk geen topfilm maar wel een heerlijk beeld van uit een tienersetting en daarmee weer eens wat anders als zombieslasher. De film kan daarmee prima de vergelijking met Shaun of the Dead doorstaan en valt op met een aantal heerlijke vrouwen, waaronder de heerlijke bad ass Denise, en alle drie jongens, in de vorm van Sheridan, Miller en Morgan, doen het prima. Prima film, heerlijke film!

Bijzonder vermakelijk sentiment die ik destijds vaak gezien heb. Een uitgebreide analyse van een moordenaar of reden krijgen we niet. Het lijkt vooral fun and games en draait om suspense...en ach...leuk is het best wel.

De film open zonder omhaal met best wel een indringende scene met Drew Barrymore, vooral wanneer de ouders net arriveren en haar laatste ademtocht via de telefoon horen is toch wel heel goed naar toe gewerkt en sfeervol gebracht. De film vervolgt met een best wel aardige plotje over de niet helemaal opgehelderde zaak rond Sidney's moeder en de ontwikkeling dat iedereen verdacht is en niet te vertrouwen lijkt mede door de vele suggestieve dingen die gebeuren en gezegd worden. Een behoorlijke sadist gaat er zo op het eerste gezicht schuil achter het masker en duikt overal en nergens op. Uiteindelijk wordt er naar een prima einde toegewerkt.

Aardige muziek komt voorbij met een cover van Don't fear the reaper, Alice Cooper en Nick Cave zijn ook nog te horen. Verder speelt Campbell aardig als het sympathieke slachtoffer, Cox aantrekkelijk als altijd, Arquette niet serieus te nemen als de sullige deputy en Lillard als onuitstaanbaar figuur zoals vaker.

Een diepgaande over serieuze film is Scream niet bepaald te noemen maar voor het vermaak levert Craven met deze semi tiener-slasher een prima product af.

Een vervolg dat bijna Craven onwaardig is vanwege de flauwe humor en toon die de sfeer dusdanig onderbreekt dat het allemaal eerder naar een persiflage neigt dan naar een spannende semi-griezel of thriller. Vooral de bakvis situatie tussen Cox en Arquette is op het flauwe af. Behalve dat is het een herhaling van zetten, is hier ook weer iedereen tot op zekere hoogte verdacht, en is het al vrij snel duidelijk dat de kwal in het spel, Olyphant, de killer is overigens wel met een erg vergezocht motief. Dat de moeder van wijlen Billy de spil in het geheel blijkt is beter.

Verder, grappig genoeg, niet een bepaald succesvol of goed vervolg, in tegenstelling tot de discussies die er constant gevoerd worden over het nut en kwaliteit van sequels en al de genoemde titels. Verder zo nu en dan aardig met muziek gewerkt, soms ook wat flauw, klein rolletje van Liev Schreiber, een volledig onherkenbare Portia de Rossi komt voorbij en Campbell doet het zoals in Deel 1 heel aardig. Beste scene vooral die met Sarah Michelle Gellar en de ontsnapping uit de politieauto is aardig, vraag daar echter is weer waarom ze het masker niet afdoet of het pistool pakt.

Aardig voor een keer maar kan absoluut niet in de schaduw staan van Scream.

Een trilogie vervolmaking die men net zo goed achterwege had kunnen laten. Voegt weinig toe en behalve een stoet aan bekenden uit de vorige twee delen wordt nergens het niveau van de vorige zelfs maar bereikt. Het is dat Anne Faris niet mee doet want anders had de film zo in de Scary Movie reeks gekund.

Gezien en dat hoeft ook niet weer.

Zaterdagavond nog effe wat griezel en dat werd deze Scream 6 waar ik ooit ophield te kijken na nummertje 3 en 4 en 5 er nooit van gekomen zijn. Nu moet ik zeggen dat het met 2 en vooral 3 sterk bergafwaarts ging en mij daarna de interesse ontbrak maar met deze 6 op tv wilde ik toch wel weer eens een gokje wagen. En zo bleek dit deel toch eigenlijk verre van de slechtste te zijn.

Welkome verrassing is de opening met Weaving in haar gele cocktailjurk, helaas nemen we snel afscheid en wordt de simpele weg die we inslaan snel duidelijk, namelijk Ghost face zoals we gewend zijn aan de telefoon die mensen in de val lokt en er lustig op los steekt. Het is het bekende recept en opzich niet slecht waar het al snel doden en bloed regent en de zusjes Carpenter in beeld komen die de leidende/lijdende factor gaan spelen. En opzich is dat ook allemaal weer volgens het beproefde en voldoende recept met dreiging van alle kanten, telefoontjes met de stemvervormer en het bekende advies vooral niemand te vertrouwen.

Positieve aantekening ten opzichte van deel 2 en 3 is dat de waanzinnig slechte humor achterwege gelaten wordt. Slechte punten aan dit deel zijn toch wel karakter Danny die behoorlijke irritante momenten heeft, is het incasseringsvermogen van Anika bijzonder te noemen terwijl ze praktisch opengeritst is, geldt dat net zo voor de killer wat de klappen betreft met de koekenpan en het messenblok, en kan het plot met motief van de familie Kirsch van mij de boom in net als dat de Carpenters uit de bloedlijn van Billy Loomis komen. Het zal me werkelijk. Desondanks werkt de film een aantal keren naar een geweldige scène toe zoals de stijgende spanning in de metro of het moment dat Danny Ghostface in de kamer van Quinn ziet en de anderen probeert de waarschuwen.

Ander pluspunt is het oog van de casting voor mooie dames, Weaving was al benoemd maar Melissa Barrera is ook zeker niet voor de poes. Eindresultaat is dan toch wel een meer dan vermakelijke midnight griezel snack.

Humbug!

Op oudjaarsdag verder met het kerstfilm lijstje en dat werd deze Scrooge met als eyecatcher de naam van Albert Finney, verder wist ik er weinig van. Het verhaal is verder maar al te bekend en kan ik me een Muppet versie herinneren en meen ik ook Bill Murray te herinneren in één andere versie, maar dat geheel terzijde.

Duidelijk is het verhaal zoals ik al zei rond de knorrige Mr. Scrooge die maar weinig op heeft met kerst en al het goede van de mensen rond dit feest. Voor Scrooge telt maar één ding, zijn geldkist en wat er nog open staat qua leningen die onder heuse dreigementen en wurgcontracten worden teruggevorderd en dat doet Finney toch met alle sjeu en geklaag die de rol goed past. Daarnaast valt de film valt op als knap gemaakt met de geesten, de setting en de sfeer. Minpuntje voor mij is dan toch wel het veel zingen en de dansende mensen aangezien ik best wel een hekel heb aan musical, iets wat ik overigens niet wist aan de film aangezien die andere films ook geen musical elementen hebben zover ik nog weet.

Goed, niet dat dit nu een enorm debacle is want desondanks had ik de film willen zien en buiten het musical gebeuren vallen er nog genoeg andere dingen te genieten. Zoals reeds gezegd de sfeer, het contrast tussen alle armoede en blijheid tegenover de knorrige en rijke Scrooge, maar toch vooral het verhaal van Scrooge zelf die het licht ziet aan de hand van de tweede en derde geest en de oorzaak van zijn eigen verbittering inziet en vervolgens helemaal los gaat wat natuurlijk pure feel good is. Desalniettemin is het wel even een reminder hoe de meeste mensen het leven in de maatschappij van tegenwoordig als vanzelfsprekend beschouwen en slechts kunnen klagen terwijl we in weelde leven en het goed genoeg hebben.

Afijn, het mag duidelijk zijn dat er weinig aan op te merken valt buiten de musical elementen om scoort de film wat mij betreft een prima cijfer met een 3,5.

Tijdens kerst net als vorig jaar ook nog maar even aan de slag met een aantal kerstfilms te beginnen met Bill Murray en zijn uitvoering van Scrooged die ik wel al eens eerder zag. En ik kan me inbeelden dat ik het toen wel een leuke film vond, maar deze komedie schiet tegenwoordig toch wel heel erg te kort.

Waar dit door komt is vrij simpel te duiden en is in de opening al iets dat veelvuldig voorkomt, namelijk de Bill Murray Show die eerder flauw is dan grappig en naar de maatstaven van een tiran, zoals we Ebenezer Scrooge kennen, ook nog eens slecht scoort want daarin is zijn gedrag ook vooral flauw en irritant, en niet streng. De opening valt zogezegd ook niet mee waar ik Bill Murray meestal niet heel grappig vind maar de mooie Karen Allen gelukkig een aardige pleister op de wonde is.

Maar gelukkig zit er een redelijke verbetering in het geheel wanneer Frank met de kerstgeesten wordt geconfronteerd wordt en ze hem meenemen naar verleden, heden en toekomst. Zowaar zijn het momenten, wanneer Bill Murray tegengewicht heeft van een tegenspeler, dat hij enigszins te pruimen is. Sowieso is de humor dan ook wel iets beter. Buiten dat is het grappig om Bobcat Goldthwait te zien in een rol buiten The Police Academy. Moraal van het verhaal blijft wel interessant, namelijk in de vorm van asociatie. Hoe is men opgegroeid met kerst, wat voor gewicht wordt er aan gehangen qua gezelligheid en beleving, of zijn er vroeger vervelende dingen in die tijd gebeurd. Ook in mijn omgeving is het opvallend hoeveel mensen daar last van hebben.

Afijn, ondanks de verbetering en de kerstgedachte geen voldoende wat dat betreft.

'Do you like what you do for a living? These things you see?'
'No, I don't. But that's life.'

Tsjonge jonge, wat een film toch iedere keer weer. Een 'David Fincher-special' en een bijzonder geslaagde donkere maar vooral realistische thriller met wellicht ook nog een verholen boodschap over de verdorvenheid van de maatschappij.

Een mooi en tegenstrijdig duo vind elkaar in de jonge en naïeve Mills die vooral eerst praat voor hij denkt en vooral veel reageert vanuit vooroordelen en emotie. Somerset daar en tegen is de rust en doordachtheid zelve, toch is wel duidelijk dat hij niet alleen het werk wel zat is en de zaak niet wil, tevens lijdt hij aan slapeloosheid. Ondanks de rust die hij uitstraalt is het toch niet helemaal pais en vree in het hoofd, of wordt hij achtervolgt door zijn eigen 'zonden'? Van een echte wisselwerking als collega's is er geen sprake maar chemie is er wel, of het is Somerset die zich toch enigszins over de jonge hond ontfermt.

De opbouw van de film is net als de sfeer, memorabel te noemen. Langzaam bouwt de film naar een lugubere en psychologische apotheose toe, terwijl de politie denkt controle te hebben en op hem te jagen, is het natuurlijk Doe zelf die zich aangeeft, DE-TEC-TííííííííííVE!!!!, altijd weer kippenvel van dat moment. Ontstelend bijna te zeggen dat de gehele film John Doe de baas is en zelfs richtig het einde en de climax alle touwtjes in handen heeft en zijn eigen einde regisseert, Somerset en Mills zijn machteloos en kunnen slechts reageren. Zelfs de coole Kalifornia, wellicht weinig in beeld maar wel een heel ander soort rol van McGinley, is er helemaal af, 'SOMEBODY CALL SOMEBODY!' tekent de situatie en paniek ten volste. In de climax is Brad Pitt op zijn best, op zijn 'oh god...oh god' moment ja na, wat een beetje naar overacting neigt. Verder, die houding, die intonatie, die emotie, die dreiging, wow! Om nog verder op de acteurs door te gaan, Spacey die op zich weinig in beeld is op het laatste na, is beklijvend als welbespraakte en beheerste 'gek'. Het verhaal wat hij brengt als motief snijd op zich wel hout, het is Mills die daar natuurlijk in zijn beperktheid weer op moet ageren, maar Somerset die er wel inhoudelijk op in gaat, daar had wel iets meer van gemaakt mogen worden. Freeman zelf op zich in een rol die hem uitermate goed past, doch had hij op bepaalde moment iets beter geregisseerd mogen worden door Fincher. Zo zijn er van die kleine details als het kloppen op de borst voor de microfoon en omhoog kijken, maar ook het terugspelen van de dictafoon om af te luisteren of het telefoon gesprek er op staat, niet zo geslaagd. Het is een beetje dubbelop en overacting wat mij betreft in beide gevallen of het moet illustreren wellicht dat Somerset oud en ouderwets is of zo. Kleine minpuntjes die overigens de pret niet drukken.

Terug naar de sfeer, briljante gekozen donkere straten en vertrekken, de constante en overvloedige regen, de simpele maar bijzonder dreigende muziek, gewoonweg briljant en pakkend. Zo ook bepaalde shots. De dikke in de duistere kamer zo geschoten op de rug, heerlijk macaber, of bijvoorbeeld de onmacht, beide mannen gevat afzonderlijk van elkaar in een verhoorkamer peinzend over de zaak. Het moment wanneer men voor Doe's deur staat en de daar op volgende chase is ook pure schoonheid, heerlijke spanning, goed gefilmd, ademloos kijkend hoe uiteindelijk bijna zijn bakkes ingeslagen wordt. Overigens, de gegipste arm na afloop is echt. Er wordt gedurende de achtervolging de indruk gewekt dat hij zich bezeerd bij de brandtrap maar in werkelijkheid moet hij tijdens het springen van motorkap naar motorkap uitgegleden zijn en met zijn arm door een raam gegaan zijn waarbij hij meerdere pezen in zijn pols of hand doorsneed. Het huis van Doe overigens ook fraai vormgegeven en gemaakt.

Wat mij verder vooral treft is het verhaal van Doe over Sodom en Gomorra dat overigens niet ver van de werkelijkheid is, maar vooral ook de hedendaagse normale omgeving waarin deze schokkende dingen plaats vinden. Waar overigens Fincher graag schokt met 'de dikke' maar vooral ook met Victor, is het einde toch psychologisch te noemen omdat Doe zichzelf er in betrekt en straft, maar vooral ook omdat zijn laatste moord in die zin subtiel uitgespeeld wordt. We krijgen het niet te zien maar het feit en idee is onontkoombaar. Op zich bijzonder gelaagd met de zeven hoofdzonden en bijzonder duister en sfeervol in beeld gebracht, om als laatste te zeggen dat ik een neef heb die destijds rustig naar Poltergeist of the Excorsist ging kijken en dat niet eng vond. Se7en daarentegen vond hij wel doodeng, want dit was echt, en kon je in al zijn gruwel echt overkomen.

Zoals gezegd, de chaos is compleet: somebody call somebody. Djeez, wat een knaller van een film.

Totaal onbekende film die ik toch maar eens geprobeerd heb en zeker niet tegen gevallen is. Sterker, Sea of Love maakt een behoorlijke indruk ook al had er voor mijn gevoel nog net iets meer ingezeten.

Een meer dan behoorlijk neo-noir beeld wordt neergezet met de haastige en niet zo veilige straten van Manhatten en detective Frank in bezit van een kwade dronk, privé in de steek gelaten en weinig anders dan zijn werk om in vast te bijten. De jacht op een seriemoordenaar vervolgt zich wel haast op komische wijze met advertenties en etentjes waar men eigenlijk weinig wijzer van wordt, Frank blijft slechts plakken aan de mysterieuze Helen met een hartstochtelijke aan/uit relatie tot gevolg. En dat terwijl ze het middelpunt van de zaak lijkt.

Pacino is weer des Pacino's, Goodman is toch ook altijd goed, het is echter de voor mij behoorlijk onbekende Ellen Barkin die de show steelt. Wat een wijf is dat zeg, nondeju! De sfeer is donker en uitstekend te noemen, net als sfeer verhogende soundtrack met fraaie sax. Kostelijk is de humor van de agenten tijdens het bedenken van de advertentie, nog leuker is het gestuntel van Goodman met het glas. Bijzonder is tevens de plaat delict in het begin waar reguliere agenten staan te roken en peuken uitdrukken in een asbak met mogelijk bewijs. Hoewel ik dan allang volgens het CSI formaat, heel vaak gezien vroeger, bepaald heb wie het nog kan zijn, en ik had het ook nog goed, houdt men de dader en motief toch tot op het laatste moment goed geheim.

Sea of Love is dan ook een uitstekende thriller te noemen met een fraaie sfeertje. Een van de weinige minpunten is voor mij toch dat de film op sommige momenten in montage en camerawerk gehaast aanvoelt, iets dat uiteraard niet hoeft. Als men iets meer de tijd genomen had, laten we zeggen dat de film 20 minuten langer geweest was, dan had dit de sfeer alleen maar ten goede gekomen en had de film nog beter geweest. Zo had men ook nog iets meer de tijd rondom de moorden kunnen nemen. Desalniettemin is Sea of Love een prima film te noemen.

Maandagmiddag zoals bijna gewoonlijk aan de slag met een film van het oorlogslijstje met deze Sea of Sand die in principe het verhaal vertelt van de SAS. En ook dit bleek, in navolging van meer van dit soort oudjes, toch een prima oorlogsfilm.

Het Britse front in Noord-Afrika stond in 1941 na de successen behaald door het Afrika-korps behoorlijk onder druk waarop men besloot groepen met specialisten op te richten die diep achter de vijandelijke linies onrust zouden veroorzaken, communicatie zouden verbreken en vooral de lange aanvoerlinies zouden saboteren. En zo ontstond de SAS die vooral de naam hadden bandieten, boeven en avonturiers te zijn en eigenlijk niet paste bij de Britse, fighting like a gentleman, mentaliteit. Desondanks werd het een succes met de organisatie zoals die nu is met een gerenommeerd en veelzijdig commandokorps. En daar zien we hier het grondbeginsel van met een groep soldaten opererend op eigen houtje ver achter de vijandelijke linies.

Fraai is het beeld van de uitgestrekte woestijn, neigt de toon vooral in het begin veelal naar het avontuurlijke, zoals we gewend zijn bij de oudere films uit het genre, is het meer dan goed en mooi gemaakt, toont het de gevaren van de woestijn, het stranden in het zand, de warmte, de uitgestrektheid en afstanden, pech en natuurlijk het treffen met de vijand vanuit de lucht of op de grond waarvan het lang niet altijd duidelijk is of het vriend of vijand is door het gebruiken van elkaars materiaal. Van de cast is voor mij vooral Richard Attenborough een erg bekende naam en is de opbouw naar de uiteindelijke acties en vlucht voor de vijand meer dan prima. De classificatie road movie klopt dan ook niet helemaal en er zijn meer die dat vinden.

Echt meten kan Sea of Sand zich net niet met de grotere klassiekers in het genre, maar als kleinschalige film over een kleiner hoofdstuk in de oorlog is het toch allemaal meer dan prima te noemen en krijgt het van mij een stevig cijfer.

Een bekende titel die veel nominaties kreeg maar uiteindelijk niets won. Tja, het kan verkeren met het laatste deel van de LOTR trilogie als concurrent, iets wat niet perse iets hoeft te zeggen, net als The Thin Red Line die ik vorig week nog zag en net zoveel nominaties niet verzilverde. Van een kijkbeurt kwam het met Seabiscuit nog nooit tot gisteravond dan eindelijk. Dat ik de film altijd links liet liggen, bewust of onbewust omdat het me kennelijk niet trok, bevestigde zich helaas gedurende de kijkbeurt. Toch is het uiteraard geen slechte film.

Aardig is toch zeker het begin rond de opkomst van Charles Howard die het van fabriek medewerker tot zelfstandig weet te schoppen en daarna van raceauto's in de paarden komt. Vooral in het begin worden momenten van drama opvallend subtiel in beeld gebracht zonder dat het teveel wordt, ik noem bv het ongeluk, Howard met zijn zoon in de armen of de wijze waarop afscheid genomen wordt van Red. Boeiend zijn vervolgens de problemen van Red, hopeloos met zichzelf in de knoop. Ondanks deze aardige punten doet de film me nagenoeg niets tot een uur a drie kwartier voor het einde wanneer zowelrijder als paard in de prak liggen en elkaar vinden in de weg naar herstel en de onwaarschijnlijkheid weer te kunnen racen. Gaat het dan toch nog gebeuren...?

Nee. Ondanks de laatst genoemde uitdaging die enkele aardige momenten brengt blijft het me ontstellend weinig doen. Tobey Maguire vond ik ontzettend goed in Brothers maar behalve dat weet de acteur Maguire me zelden of nooit te raken en dat is in Seabiscuit niet anders. De zogenaamde close ups rijdend en pratende op de paarden tijdens de race vind ik toch wel onthutsend slecht. Het is overduidelijk dat de acteurs zelf een nep paardenhoofd aan het heen en weer bewegen zijn en het ziet er echt belachelijk uit. Chris Cooper mag opzich nog wel even in de positieve zin benoemd worden als de zonderlinge paardentrainer en Macy als geschifte radioverslaggever. Maar het is mij te weinig.

En zoals wel vaker, net als The Cider House Rules ook toevallig met Maguire, is het me een raadsel waarom de film zo bejubeld wordt en met nominaties overladen. Een slechte film is het niet, er zit genoeg kwaliteit in. Toch zie ik niet wat er bijzonder aan is en uiteraard is het grootste manco dat het me simpelweg niets doet.

Tja, dit kon ik toch niet laten liggen bij de kringloop op blu-ray nog wel, verwachtte ik er veel van? Zou dit veel kunnen zijn? Ik vreesde met grote vrezen aangezien ik een dinosaurus ben en nog altijd met beltegoed rondloop en mits er geen WiFi in een zaak aanwezig ik geen feedback van de World Wide Web kan krijgen. En de comments vielen ondanks de cast dan ook best tegen, maar goed, wie weet viel het mee. Dus draaien met dat ding.

De opening laat weinig aan de verbeelding over en verraad in die zin wat we gaan krijgen met een verhoor bijna gelijk aan Zero Dark Thirty uit 2012 die exact hetzelfde onderwerp behandeld. Het is de vraag wat het daarna gaat worden, namelijk een goedkope en korte rip off, of een beknopte film met enige kwaliteit. En na de soundtrack en daarna de 'special opps' met hun gevangenen in de woestijn vrees ik het ergst, het is te stoer, men wil te graag iets tonen, hun best doen, indruk maken. Het is het gewoon niet. En oh shit, dan hebben we ook nog weer zo'n gevalletje dat de echte acteurs kennelijk op waren want we hebben een rapper en als er een zwaktebod is dan is dat het wel. Dus ja, het begint allerminst goed voor Seal Team Six.

Maar eenmaal in de vibe met de training, deuren intrappende, schietend en weet wat meer zit er toch plotseling een aangenaam tempo in de film met een bepaalde 'feel'. Oké oké, beterschap dan toch? Jazeker, want ook op vergaderingsniveau worden interessante dingen gezegd en dan met name door Christian die alle gevaren en problemen opsomt en vooral op de mogelijkheid blijft hangen of OBL wel aanwezig is en dat hem doden weinig schade mee zal brengen, en dat men toch altijd zal beweren dat hij niet dood is. Opmerkelijk en dom is dan wel weer zijn idee het huis te 'levelen' dat ik denk was jij zo net niet bang voor repercussies en een internationale incident? Ook wel aardig is de achterdocht waarom men hem nu zo gemakkelijk vind.

Maar het blijft natuurlijk wachten op de actie en waar ik verwachte dat de film in tegenstelling tot Dark Zero Thirty daar meer om zou draaien duurt dit toch best wel lang en wordt tot het einde bewaard en moet ik zeggen dat de actie in DZT toch veel langer duurt. Aandoenlijk en gelukkig niet overdreven zijn de telefoontjes naar huis waarop het dan toch eindelijk ten strijde betekent, maar helaas gaat de film daar ook weer net niet echt dik punten mee scoren. Want waar de bodycams een realistisch beeld afgeven is het verder chaos troef wat ergens wel logisch is in een degelijke actie en vuurgevechten, toch is dit wel de crème de la crème, het neusje van de zalm, wat militairen betreft en dan is de rust, kalmte, iedere kogel raak en geen kogel te veel methode zoals in DZT zoveel beter en treffender.

Zoals je het al raadt ik ben best wel fan van Dark Zero Thirty die ik dan ook beoordeel met een 4,5 en dan is Seal Team Six toch met alle goede bedoelingen een zwakke afspiegeling. Het is niet heel slecht want het heeft absoluut goede momenten of punten maar het is mijn inziens wel allemaal een beetje overbodig.

By golly!

Oudje die ik onlangs in een lijstje van beste westerns voorbij zag komen, en zowaar bood de BBC uitkomst met een mooie opgepoetste en ingekleurde versie die niet de indruk geeft dat de film van '57 is. En hoeveel het begin wat stroef was heeft The Searchers toch een uitermate goede indruk achter gelaten.

Als tiener las ik verscheidende keren het boek De Mississippi Express van J.W. Klei. Een boek dat mijn vader in de jaren '50 kreeg op zijn verjaardag, en hoewel een braaf en avontuurlijk beeld passend bij die tijd, gaf het boek toch een spannend beeld van de strijd van boeren en arbeiders wiens land aangevallen werd door indianen en men zich met hand en tand moest verdedigen. Een beeld hier niet anders met het enigszins gezapige begin, en de oudbolige introductie van de knorrige Uncle Ethan. Heel goed staat The Searchers er dan nog niet op, iets dat met grote sprongen verbeterd tijdens de stijgende spanning rond het huis. De spanning en stress komt daar goed naar voren zelfs zonder schokkende beelden. De zoektocht begint en het duo Ethan en Martin maakt heel wat mee op zoek naar de vermisten. Onderlinge spanning, verraadt, het weer, kilometers lang en jarenlang onderweg opzoek naar een sprankje hoop. Het lijkt lange tijd op niets uit te draaien vooral ook door de verdeeldheid tussen het duo.

The Searchers valt vooral op vanwege zijn subtiele beeld die niet gruwelijk is, maar wel de hardheid van die tijd en het bestaan laat zien. Vooral de gekgeworden vrouw is tragisch en aangrijpend. Iets dat de angst en strijd met de indianen extra benadrukt. Tevens komt er een aardig beeld van de oorlog/genocide die woede naar voren met het uitgemoordde dorpje en de voortdaverende cavalerie als kenmerk. De prachtige landschappen mogen ook niet vergeten wordt en vooral het shot waar Ethan's groep in het nauw gedreven wordt door een partij indianen met Monument Valley op de achtergrond is er een van grote schoonheid. Het beeld valt op, en is goed ingekleurd, zo zijn de sneeuw landschappen ook prachtig. Minder maar niet overkomelijk is het karakter Ethan Edwards die weliswaar als veteraan en spoorzoeker ervaringsdeskundige is maar soms wel erg stuitend is in zijn methodes, gebrek aan empathie en overtuiging van zijn gelijk. Aardig is nog de aanwezigheid van de zusjes Wood, iets minder het klef aandoende einde, iets dat eigenlijk weer in het tijdsbeeld gezien moet wordt.

Veel pijn geeft dat laatste niet aan The Searchers die meer dan slaagt als uitstekende western. Een fraai beeld, mooi gemaakt, subtiel maar toch aangrijpend zonder gruwelijk te worden. Ja, deze film is zeer genietbaar.

Even een Hitchcock tussendoor en een film die ik toch dacht niet gezien te hebben, maar het begin en het karakter The General komt me toch wel erg bekend voor. Lijkt deze film ergens op of ben ik simpelweg een comment en cijfer vergeten...? Het einde kwam me dan uiteindelijk weer niet bekend, dus wie weet.

Het verhaal mag duidelijk zijn rond het karakter Brodie die gestrikt wordt voor een spionage missie en ontmaskering van een Duits spion. Eenmaal terplaatse wordt Brody bijgestaan door een Hitman en lieftallige dame die Brody van de perfecte dekmantel moet voorzien. Toch echt van een leien dakje gaat het niet bepaald met de nodige complicaties tot gevolg. Leuk voor het oog is sowieso de aanwezigheid van Madeleine Carroll en Peter Lore is best grappig als de Mexicaanse rokkenjager en Hitman niet perse in die volgorde.

Ondanks nog enkele andere pluspunten zoals het aparte einde, de opgebouwde spanning rond de wandeling in de bergen, het bizarre gelijktijdige gebeuren met de hond en de ontdekking van de organist, slaat de film toch regelmatig dood in lange dialogen die weinig tot niets toevoegen. Bepaalde scènes zoals in het casino of in de hotel en badkamer tussen Brody, The General en Elsa duren te lang en zijn inhoudelijk niet goed genoeg en houden de aandacht maar met moeite vast. Daar staan weer enkele Hitchcock achtige dingetjes tegen over betreffende licht, geluid en bepaalde shots die best sterk zijn.

Overtuigen doet Secret Agent dan ook niet helemaal, alhoewel, het moet natuurlijk allemaal in het tijdsbeeld gezien worden, maar tot de beste films van Hitchcock behoort deze titel simpel weg niet. Daarom leuk voor een keer.

Mooie een bijzonder aandoenlijke film die verschillende debacles en drempels in het leven fantasierijk bestrijd en daarnaast een prima boodschap heeft.

Als eerste aan te halen dat Ben Stiller een geweldige en ingetogen rol neerzet, daarnaast doet hij de regie ook nog. Nu ken ik de beste man alleen van bar slechte comedy's met die andere draak genaamd Wilson, en slechts twee keer kon ik een andere film met Stiller op prijs stellen. Meet the parents en There's something about Mary. Maar met Walter Mitty laat Stiller toch zeker zien een betere kant en talent te hebben die hij goed verborgen gehouden heeft.

De film volgt de niet erg sociaal ontwikkelde Walter die vooral droomt over wat hij zou willen doen en, zo blijkt later, te snel volwassen geworden is na de dood van zijn vader. Na de beginfase met de 'afwezige' momentjes vreesde ik de eerste kijkbeurt het ergste maar eenmaal op reis verandert de film geheel qua toon. Een visueel overdonderd coming of age verhaal komt tot je met een Walter die steeds verder ontpopt en bijzonder geestige en kolderieke momenten meemaakt. De helikopterpiloot met zijn karaoke is geweldig, dat mini vliegveld en op het einde de fouillering is ook bijzonder grappig. Verder valt de verschrikkelijke transitiemanager Adam Scott op als iemand die zich zelf erg grappig vind maar een totale lul is.

De film is visueel overdonderd mooi, de muziek is fijn met Arcade Fire, Jose Gonzales, Of monsters and men en David Bowie, en er is prima gecast en wordt prima geacteerd. De eerder genoemde Scott is perfect als hork, Wiig doet het ook aardig, maar vooral Penn, bekend als dwarsligger, past perfect in het beeld, wat van hem bestaat, en de afstandelijke en ongrijpbare fotograaf die hij speelt. Daarnaast valt het scenario op, maar moet wat mij betreft toch de meeste aandacht uitgaan naar de boodschap en achterliggende filosofie. Betutteling van ons zelf, drempels, niet durven, niet leven, niets ondernemen, geen geloof in je zelf en een saaie grijze eenheidsworst worden, allemaal door de betutteling van de maatschappij van tegenwoordig en de hokjesmentaliteit. In dit geval de te snel volwassen geworden Walter, die een bijna onwaarschijnlijke wereldreis moet ondergaan voor een andere state of mind, iets dat ook in het hoofd bereikt kan worden zonder van een rots te springen bij wijze van spreken. Maar de spreekwoordelijke ontbolstering die we zien door de reis is natuurlijk veel leuker om te zien.

Aandoenlijk, bijzonder vermakelijk, denkvoer voor velen, ook een hintje naar een beetje zelfwaardering en alles met elkaar een film om te kijken met een lach en een traan.

Mwoah...van het boek kan ik me niet zoveel herinneren, ik meen dat het me destijds tegenviel en ik opzoek was naar iets bovennatuurlijks in het geheel. Iets dat niet gebeurt. Ondanks dat gegeven me er toch maar eens toe gezet deze te kijken.

Aardig is het beeld van de verslonsde en verstrooide Mort die weinig anders doet dan middagdutjes op de bank, kennelijk heeft hij zijn vermogen al binnen met verkoop van vorige boeken wat uiteraard kan, maar de broodschrijver die Shooter beweert dan Rainey is klopt natuurlijk niet bij dat beeld. Goed, dat doet er verder niet toe, want belangrijker lijkt de klap in zijn privéleven die hij amper te boven is. Bijzonder vind ik overigens de onbeschaamde bemoeienis van Amy, uiteraard te doen om het begeleiden van de scheiding, meer ook niet. Dat constante gejank of het wel goed gaat en of hij de telefoon wel opneemt, waar was je bezorgdheid toen je met een andere vent lag te ravotten? Afijn, Shooter laat niet lang op zich wachten waar het mysterie dan ook snel mee aftrapt. Wie is die gozer en wat wil hij? Aardig maar ook voorspelbaar zijn dingen alsde dode hond of dat Shooter opduikt na de huiszoeking van Karsh. Aardig gekozen is trouwens het idyllische plekje aan het water die heerlijk rustig lijkt maar in een dergelijke situatie ook meteen onderdeel van een horrorscenario is. Qua acteren is Turturo wel erg aardig en is het altijd fijn om Maria Bello te zien.

Nu wist ik nog de ware aard van alle problemen dus geheel neutraal kan ik niet oordelen over bepaalde zaken zoals dat het toch allemaal een beetje spanningsloos aanvoelt en misschien wel eens wat voorspelbaar. Op het vlak van het onderdeel sfeer vind ik ook wel wat aan de film ontbreken en is wellicht de score van Glass niet helemaal passend. Het had allemaal wel een tikje duisterder en op de onderbuik gemogen. Tevens is het tussen de regels toch echt wel te lezen dat Shooter een alter ego is die eindelijk op wraak zint.

Het eindresultaat wat Secret Window betreft is dan ook niet opzienbarend maar redelijk en degelijk te noemen. Slecht is het zeker niet, maar hier had met sfeer en muziek heel wat meer uit te halen geweest.

Op de gok bij de kringloop om er thuis achter te komen dat deze film hoge ogen gooit, dus gisteren gretig aan begonnen.

Justitieel onderzoeker in ruste Esposito probeert na afloop van zijn carrière een boek te schrijven over een zaak die hem tot zekere hoogte nog altijd bezig houdt. Samen met zijn moeizame poging de boel op papier te krijgen en ontmoetingen met een ex-collega krijgen we langzaam aan via terugblikken de zaak voorgeschoteld. Een beestachtige verkrachting, een verdachte die spoorloos is, en tegenwerkingen van andere justitiële medewerkers zijn de dingen waar Esposito mee te maken krijgt met als kers op de taart ronduit vieze machtsspelletjes waarin het niet uitmaakt of de echte dader of een paar onschuldigen schuldig bevonden worden. Zowel toen als nu blijft Esposito vragen stellen wegens een onbevredigend gevoel en hetgeen dat boven tafel komt is soms bijzonder te noemen, vooral de ontknoping wat dat betreft.

Hoewel de film me uitermate goed is bevallen vind ik de film niet echt een thriller hoewel dat wel de genre duiding op het doosje zegt. Misdaad wordt hier op MovieMeter gemeld maar daar ben ik het ook niet echt mee eens, voor mij is dit toch echt drama. Overigens wel goede drama, het tempo mag langzaam zijn maar is vooral degelijk en rustig. Geen invallen met getrokken pistool of Miami Vice taferelen. Langzaam wordt er opgebouwd om de zaak rond te krijgen en vooral de verdachte in de kraag te vatten. Het sterke punt van de film is toch ontegenzeggelijk de ontknoping die wel even voor gefronste wenkbrauwen zorgt.

Behalve dat wordt er goed gespeeld met het karakter Esposito en maakt Ricardo Darin weer net zoveel indruk als in Relatos Salvajes. Carla Quevedo is kort in beeld naar weliswaar betoverend, en Godino overtuigd ook in zijn rol. En daarmee heb om het meeste wel gezegd over deze verrassend sterke film.

Met lage verwachtingen aan begonnen vanwege de toch middelmatige cijfers en reacties en even sloeg de schrik me om het hart dat het een 'serieuze' film moet voorstellen maar dan wel met Ryan Reynolds in de hoofdrol.

Maar het viel me allemaal reuze mee. Ondanks de aanwezigheid van Reynolds, die zijn ik-ben-zo-grappig-bakkes meer dan behoorlijk in de plooi houdt, en het clichématige plot, werd het toch wel aardig gebracht. Reynolds blijkt dus meer te kunnen dan dom doen en denken dat hij grappig is, de actie/vechtscenes zijn best wel goed zoals wanneer hij drie man te lijf gaat bij de auto en Martinez tussen beide komt. Voorspelbaarheid troef maar voorspelbaar houd niet meteen in dat iets dan niet spannend en mooi gebracht kan worden. Voeg daar de aanwezigheid van Martinez aan toe, poeh, en het gegeven dat als hij zijn pillen niet neemt hij geleidelijk over zal vloeien in Mark, maar ja, wie zou dat niet doen om vervolgens lepeltje-lepeltje te kunnen liggen met Martinez?

Meer dan vermakelijk, leuk voor een keer. Geen top uiteraard.

Film die ik in eerste instantie parallel trok met The Butler uit 2013 vanwege de periode waar de film zich afspeelt, de thematiek, maar vooral omdat de eerste keer de beide films niet bepaald een onuitwisbare indruk achter lieten. Waar The Butler toch de tweede keer bakzeil haalt slaagt Selma daar vooralsnog niet in.

Het begin is degelijk en rustig te noemen, niet echt beklijvend door het trage tempo, maar wel tot op zekere hoogte interessant door de ontmoeting tussen King en LBJ en het bespreken van wat anders kan en moet. Een beeld dat net zo goed in The Butler en LBJ naar voren komt met obstinaat volk als George Wallace, Jim Clark en andere relschoppers. Opzienbarend en prijzenswaardig is het beeld rond King en 'de beweging', om die ten koste van alles vreedzaam, en het toekeren van de andere wang, door te zetten en onder de aandacht te krijgen. Interessant en intelligent eigenlijk, want geweld met geweld beantwoorden treft beide met blaam. Tevens is daar het schokkende beeld van veel dreigementen, intimidatie en uiteraard geweld aan het adres van velen niet in de laatste plaats huize King. Duidelijk is dat er iets groots broeit en groeit aan beweging, gebeurtenis en reactie van de oppositie, maar het grote knelpunt aan Selma is dat dit er geen moment uit komt het eerste uur. Nee, Selma lijkt geen moment bezig de indruk van de eerste kijkbeurt uit te wissen.

Maar dan bouwt de film op naar de eerste mars die niet alleen indruk maakt, maar tevens in een heuse showdown en slagveld op de brug uitmondt. Uitermate fraai en indrukwekkend gebracht, gefilmd en gemonteerd. De prikkel die daarna ontstaat omtrent deze zaak doet de film wel goed. Samen met een aantal andere incidenten en de uiteindelijke derde tocht, die mooi gemonteerd wordt met authentieke beelden, iets dat het altijd erg goed doet bij mij, maakt Selma de tweede fase een toch veel betere indruk.

Genoeg voor een voldoende is het getoonde wel, toch de wijze waarop The Butler zich revancheerde kan Selma niet evenaren door het te trage tempo en het feit dat de film moeite heeft over de gehele lengte te boeien. Het cijfer blijft een harde dobber want de overtuiging voor een 3.5 ontbreekt, toch is een 3 net te weinig. Afgerond naar boven dan toch maar een 3.5

Afgelopen vrijdag verder met de top250, en daarmee de volgende stap betreffende animatie, in dit geval Japans. En daar zag ik toch wel een beetje tegenop aangezien ik geen liefhebber ben van animatie, dit in combinatie met de aziatische cultuur en daar vaak aangekoppelde hysterie deed mij het ergste vrezen. Maar goed, het staat in de top250 en dan zal ik het zien ook, en ach, dit was nog lang zo gek niet.

Lastig vind ik toch altijd het kinderlijk perspectief van waaruit je moet kunnen oordelen, maar Spirited Away laat er wat dat betreft geen gras over groeien bij de aankomst in een zeer apart wereldje waarin niets is wat het lijkt en de kleine zich al snel alleen voelt. Kinderlijk of niet, animatie of niet, de aandacht wordt in die zin toch wel goed gevangen en beet gehouden want oninteressant is het zeker niet met de veranderde ouders en het beeld van het dorpje dat plots erg duister en spookachtig aan doet. Is dit voor kinderen? Goed, ik ben niet van deze tijd en men ziet op jonge leeftijd al veel ergere dingen en de lijftijdsclassificaties kunnen net zo goed afgeschaft worden heb ik de indruk. Desalniettemin maakt Spirited Away zeker indruk dat eerste half uur tot drie kwartier rond de verloren Chihiro, ziet het er mooi en spookachtig uit en is de soundtrack geweldig te noemen. Tot daar zeker 3,5 plus aanschurkend tegen de 4 sterren.

Maar dan komt voor mij toch een beetje de klad erin. Weliswaar gaat het een beetje de absurdistische kant uit met de baby, springende hoofden, de stinkgod en Yubaba, en heeft het een zekere humor, toch wordt het in het badhuis rond de stinkgod mij allemaal een beetje te kinderlijk en flauw en stort mijn interesse behoorlijk in en zakt het niveau wat mij betreft wel naar een 3 sterren. Maar de verschijning van Kaonashi haalt het geheel weer uit het slop en geeft het geheel weer iets grimmigs en mysterieus. Ander minpuntje dat dan langzaam begint te spelen is toch wel de aanzienlijke lengte van het geheel. Uiteraard rest dan nog de diepgang en het uiteindelijke onderwerp van dit geheel. Zo lees ik onderandere het gerucht dat de film zou gaan over kinderprostitutie maar lijkt de meest voor de hand liggen uitleg de natuurlijke weg van een kind dat zijn karakter moet ontwikkelen, op eigen benen moet staan en de weg van volwassenwording die voor hem ligt moet accepteren. Bijzonder detail, geen idee of het waar is, betreft dat de film zonder script gemaakt zou zijn. Verder zitten er kleine lessen in over geestelijk evenwicht, overdaad, hebzucht en dat dingen zelden zijn wat ze lijken.

Helemaal mijn ding blijkt Spirited Away niet te zijn, maar de kunde en kwaliteit is absoluut te herkenen. Daarom een prima voldoende wat mij betreft.

Met de kwartfinales van het EK in zicht besloot ik top 250 avond op donderdag te doen, en waar Seppuku vorige week nog strandde in een aantal pogingen lukte het nu wel na een tip van een kameraad en ICT'er van beroep. En zo lukte het dus toch de film te casten vanaf een Russische site. En hoewel het begin stroef was, met Engelse subs die sneller uit beeld verdwenen dan ik ze soms kon lezen, en ik een beetje steun zocht op Wiki, bleek dit toch wel een uitermate boeiende en interessante film te zijn.

Afijn, Japan mid 16de eeuw, een tijd van vrede heeft een magere tijd ingeluid voor krijgsheren en clan's waarop de samurai massaal op straat zijn komen te staan en tot de bedelstand veroordeeld zijn. Een poging tot bedelen schijnt geworden te zijn om bij een 'huis' aan te kloppen en te vragen harakiri te mogen plegen op hun binnenplaats om te kunnen sterven als eerzaam man. Doch blijkt uit ervaring dat dit vaak een doordachte poging is afgescheept te worden met een paar centen. Wat is een grotere schande betreft dan de vraag? De Lyi clan is er in ieder geval klaar mee als de zoveelste voor de deur staat, in dit geval de haveloos ogende Hanshiro, die als afschrikmiddel het verhaal van de vorige Ronin voorgeschoteld krijgt en hoe de Lyi clan korte metten maakte met deze in hun ogen oplichter. Hanshiro verklaart dat zijn geval anders zal verlopen en ze zich geen zorgen hoeven maken.

Fraai is sowieso altijd de zwart wit stijl die je bijna het gevoel geeft dat het authentiek is bij wijze van. Interessant sowieso ook de tijd, aankleding, gewoontes en de erecode, acteer en camerawerk en bepaalde details zoals de trage wandelgang van sommige karakters. Ook erg mooi het duel en de poses die men aanneemt voor en aanval. Toch vind ik het gedurende de opening met de terugblik, het verhaal rond Momote, echt even zoeken waar dit nu precies heen wil mede vanwege de ondertiteling. Maar gelukkig helpt Wiki mij de eerste fase goed te begrijpen, neemt mijn interesse toe, en ik het niet moeilijk vind te raden dat Hanshiro een connectie heeft met Momote en daar zal ik vast niet de enige in zijn. De film ontplooit zich verder wanneer Hanshiro gereed zit voor zijn harakiri en zijn verhaal en geschiedenis voorlegt aan de voorzitter van de Lyi clan wiens afgrijzen met de minuut stijgt.

Ik zou overigens nog bijna de scène van Momote op de binnenplaats vergeten die ronduit naar, bereemdend en keihard is, en daarmee een voorproefje voor wat er nog komen gaat. En laat dat nu best bijzonder zijn, want buiten veel gepraat gebeurt er erg weinig, toch mist het buitengewoon dramatische verhaal van Hanshiro die met de minuut meer lading krijgt alles behalve zijn uitwerking en stijgt pratenderwijs de barometer steeds verder. En whoaaa....wat mondt dit toch na een sterke opbouw uit in een heerlijke finale. Uiteraard moet het acteerwerk nog benoemd worden met name van Nakadai en valt Tamba op als een gezicht die ik ken uit de James Bond film You Only Live Twice. De eind voice over maakt het geheel af als film die zeker indruk maakt en achteraf nog wel eens even door het hoofd gaat. Eindconclusie kan dan ook niet anders dan dat dit een meer dan sterke film is en het geen wonder betreft dat deze in de Top 250 staat.

Aan de slag met deze Deense productie die zowel op goede cijfers kan rekenen als op een bij aanvang interessant verhaal. En al met al bleek dit een sterke film.

En een verhaal als dit kijken staat toch ook gelijk aan het nadenken over wat zulke mensen bezielt om dergelijk werk te willen doen op zulke plekken. Is het naïviteit of onwetendheid waar ze zich in steken of juist het offer wat ze bij voorbaat brengen, wat knap is hoor want ik zou het niet kunnen. Of is het toch de gebruikelijke gedachtengang die iedere beroepsmilitair heeft, dat hij die kogel wel ontwijkt, of zoals een oud F1 coureur, wiens naam me is ontschoten, ooit zei; als we bij de gevolgen stilstaan stappen we niet meer in. En dat is in het geval van Daniel niet anders die de narigheid in die zin niet eens bewust op zoekt maar zich toch behoorlijk snel in 'a world of trouble' bevindt met gevangenname, geestelijke en lichamelijke marteling en verwaarlozing op alle fronten, en waarom nu eigenlijk...? Wat denken de daders nu met zo'n behandeling te bereiken?

Maar hoewel Daniel's lijdensweg realistisch oogt in lijden en ontbering is het toch ook net alsof dat gedeelte iets mist aan spanning en dreiging. Iets waar ik over lees dat er ook andere gebruikers waren die dit als kritiekpuntje hadden. Het is in die fase toch juist vooral de andere kant van de aardbol die aangrijpt, namelijk de schrik, onmacht en verdriet van het thuisfront. Hoe moet het voor die mensen zijn? En hoe graag je ook wil weten hoe het met hem gaat, zegen jezelf met je onwetendheid want je kan er toch niets aan doen. En dit gedeelte komt veel beter en interessanter uit de verf dan de kant van Daniel waar we vooral een erg bang karakter zien iets dat misschien inherent is aan dat gedeelte. Echter komt daar wel verandering in als de naam John valt en de link met Jihadi John voor de hand ligt en het kwaad en de dreiging opeens een gezicht of beter gezegd naam heeft.

En zo blijkt Sur Du Manen, Daniel een film met sterke gedeelten maar ook mindere momenten. Aan de cast zal het verder niet liggen en zo op het oog lijkt alles te kloppen zo ook de afloop rond James Foley, en ja dat was Jihadi John. Dan verbaas ik me nog over de groet van die mensen en met name die woordvoerders van ISIS met hun 'vrede zij met u', dat die mensen dat durven zeggen met dergelijke daden. Afijn, een prima film die schommelt tussen een 3,5 en 4 en dat wordt een 4 vanwege de sterke thuis scènes en het indringende filmpje rond James Foley.

Een goede western gaat er altijd wel in, vooral met een dergelijke cast zou je een bepaalde kwaliteit verwachten. Iets dat zich naar mijn mening niet helemaal uitbetaald.

Weinig introductie of verhaal komt er voor af niet, het is van meet af aan menens tussen Neeson en Brosnan die eigenlijk verder ook niet een naam hebben in die beginfase. Vluchten is wat Gideon te doen staat met Carver en zijn kliek op de hielen, en waar anderen deze afwijkende stijl zo zonder chronologisch uitleg qua karakters en motieven sterk vind staat het mij tegen. Ren konijntje, ren. De vlucht en jacht wordt op zich aardig gebracht toch mis ik het narratief die mij van sympathie moet voorzien van één van beide. Call me old fashion, ik kan ook niet naar een sportwedstrijd kijken zonder een favoriet te hebben. Gelukkig wordt er redelijk geacteerd, is de omgeving fraai, hier en daar een beetje gruwel en bloedvergieten en zie ik toch enkele dingen die mij heel erg aan The Revenant doen denken.

Het blijft een wikken en wegen tussen voors en tegens. Wincot sterk als altijd, Neeson degelijk als altijd maar niet meer dan dat. Een opzich aardig gebrachte een je rot show, maar gebrek aan richting en verhaal. De muziek sterk, zo'n geintje als het ontsteken van vuur doormiddel van kruit uit een kogel dan weer minder omdat hij net uit het water komt. Eindelijk komt dan toch al het voorgaande eruit, Angie Harmon zoveel jaar na Baywatch nog altijd een mooie vrouw, en komt naar voren wie en hoe. Waarop de toon na de ontmoeting met de indiaan wel heel merkwaardig wordt omtrent hulp, rond water, paarden of een geste/ruil in de woestijn, dat ik me begin af te vragen of men toch net iets meer wil vertellen met de film in verband met karma, goddelijke interventie of misschien wel het lot.

Helemaal kom ik er niet achter en het einde is best wel apart te noemen waarop de beoordeling van de film toch opeens verandert en de film van de stapel 'verkoop' naar 2de kans verhuist. Met de tijd nog maar eens proberen, voor nu drie sterren.