Opinions

Tegenvallend geheel die mij teveel liefdesdrama is dan drama, en waarvan ik vind dat de kern van het verhaal toch een beetje verloren gaat door randzaken.

De kern van het verhaal is interessant genoeg. Niet alleen krijgen we te maken met 'de keus' maar tevens ook het overleverschap en trauma na afloop. Hoe ga je daarmee om...? Een raadsel en erfernis voor velen in de jaren na de oorlog. De beschadigde Sophie zien we terug in een merkwaardige relatie met de labiele Nathan, iets dat in eerste instantie wel interessant is. Na de toevoeging van Stingo verwordt het gebeuren tot een platonische driehoeksverhouding. Langzaam komt tussen de ups en downs, datgeen wat vooraf ging, naar voren. Iets dat te erg is om over te praten. Streep blinkt uit in haar rol als getraumatiseerde vrouw, die vertelt en, zo blijkt, voor een onmogelijk keuze kwam te staan. Verder nog aardig te noemen het prima beeld van het kamp en de mooie klassieke muziek.

Toch verliest de film zich wat mij betreft teveel in de dol dwaze uitspattingen van Nathan en het gefladder van Stingo die een kans hoopt te maken op Sophie. Door deze trage opbouw voelt de film ontzettend traag en lang over, bovendien boeit de relatie tussen de drie me op een gegeven moment totaal niet meer. Wel weer interessant en vast niet toevallig, het feit dat Sophie weer kan kiezen tussen twee en het weer niet kan. In ieder geval niet een keuze tot iets beters.

Sophie's Choise was niet bepaald wat ik er van verwacht had en kom me daardoor maar zelden echt boeien. Aardig voor een keer is dan ook het eindoordeel.

Omdat ik The wages of fear erg op prijs kan stellen kon deze remake van William Friedkin in die zin niet op het too see lijstje missen en vanmiddag op YouTube er maar even door heen gedraaid, en het is zonder meer een opvallende prent.

Natuurlijk zijn er vergelijkingen en uiteraard parallellen met de film van Clouzot, maar de film slechts daarop te beoordelen schiet tekort. Niet alleen zit er bijna vijfentwintig jaar tussen de film, in die tijd is de cinema en de kijk er op ook verandert en scoort Sorcerer opvallend goed op andere vlakken. Ook deze film kent een vrij lange aanloop en zijn er vier karakters van behoorlijk divers pluimage. Waar '53 vooral opvalt in een uur lang verveling met weinig diepgang, bouwt Friedkin tenminste nog een aardige verhaal met achtergrond waarom de vier mannen op een dergelijke plek terecht zijn gekomen. De ellende, armoede en troosteloosheid spat van het scherm af daar eenmaal in Zuid-Amerika. Het daarop volgende en meest grote verschil is toch wel dat de film uit '53 voornamelijk draait om de wisselwerking tussen de personages, de gesprekken en spanning in de cabine, en vrij wel meteen, het moeilijke gedrag van Jo. Hoewel de bezetting in Friedkin's film hetzelfde is komt het gekibbel amper in die zin voor, op een momentje na tussen de mannen van de ene truck en Scheider die één keer ingrijpt op zijn metgezel. Friedkin trekt echter een geheel andere kaart, en niet zonder succes, namelijk: suspense. De film draait veel meer om spanning,sfeer en intensiteit. En zoals gezegd slaagt de film bijzonder op dat vlak.

De sfeer die het wel waard is nog een keer te noemen, balanceert vooral dat laatste uur op sublieme wijze tussen nagelbijtende spanning en soms zelf griezelig, zoals de laatste momenten van Scheider achter het stuur die zich bijna nachtmerrie-achtig voltrekken. De muziek is bijzonder met veel aparte invloeden en soms op het griezelige af. En verder valt een bepaalde intensiteit op, zoals de arrestatie in het begin en wanneer de gewonden en verkoolde lijken arriveren. De cameraman lijkt bijna in de mensenmassa te staan en van het geheel gaat een dreigende en sinistere sfeer uit, adembenemend. Zo ziet de oliebrand er zelf ook goed uit en is de scene dat ze aan de vrachtauto's sleutelen een hele aardige vondst, niet alleen stijgt langzaam de bezetenheid maar ook de spanning. Het gesleutel lijkt dan ook synoniem te staan voor een barometer die constant stijgt tot het daadwerkelijke vertrek. Als laatste te noemen zijn natuurlijk de nagelbijtende scenes eerst op de wankele houten brug en daarna de waanzin op de touwbrug, geniaal, ijzingwekkend, prachtig en overtuigend gemaakt.

The scorcerer, wat mij betreft een film die niet te vergelijken is met The wages of fear. Een film die vooral een homerun in het laatste beklemmende deel slaat met goed acteren, een niet aflatend spanning en buitengewoon veel sfeer. Ik zeg, erg goede film. Wages of fear had ik in eerst instantie beloont met een vierenhalf vanwege jeugdsentiment, maar omdat ik beide films gelijkwaardig in die zin vind zijn ze beide prima beoordeelt met een dikke vier.

Enkele maanden terug opgenomen op Filmbox en gisteren dan eindelijk aanbegonnen en ik moet zeggen dat mijn interesse, buiten het hoge cijfergemiddelde, niet echt geprikkeld werd door deze film en de synopsis. Mijn verwachting; een soort van tragikomedie of iets dergelijks, iets uit het leven gegrepen is en dan grappig gebracht wordt. Maar Sorry we missed you wist me toch behoorlijk te verrassen.

En uit het leven gegrepen is Sorry we missed you zeker met de financieele crisis en zijn naweeen met in dit geval het gezin Turner dat met moeite de touwtjes aan elkaar weten te knopen. Het is allemaal op het tandvlees, zoals bijvoorbeeld de investering van Ricky voor zijn nieuwe baan waar hij zogenaamd eigen baas zou zijn, een offer is onderandere het autootje van Abbie. Duidelijk is dat deze mensen zich volledig wegcijferen voor betere tijden en dat ze hun best doen maar dat het in werkelijkheid een gevecht tegen de bierkaai betreft. Daarnaast hebben ze het met de jongste redelijk getroffen die vriendelijk en verantwoordelijk is, iets dat achter niet geld voor dwarsligger, wijsneus en recidivist zoon Seb die notabene zijn vader wel even zal vertellen dat een slaaf zijn een keuze is en het gezin en zijn vaders baan steeds verder onder druk zet.

Boeiend is worsteling die de familie Turner voert als een soort van jongeleur die alle ballen in de lucht probeert te houden maar daar zelden in slaagt. Wat we dan ook te zien krijgen is een triest, grauw en aandoenlijk beeld van een worsteling met de realiteit van het leven waar niet aan te ontsnappen valt, en daarmee iets dat een soort vicieuze cirkel betreft die steeds verder gaat en de problemen steeds groter worden. Want de stress stijgt, de druk wordt hoger en de ellende groter. Knap dan weer dat het nergens neigt naar melodrama of overacting maar bijzonder subtiel en au naturel blijft met de scene in het ziekenhuis, waar Abby van zich afbijt en daarna bijna instort, als briljant hoogtepunt waar ik meer dan vierentwintig uur later nog steeds van volschiet. Het is de opmaat naar een uitbarsting, aan het einde van je latijn zijn, het water aan de lippen, toch bikkelt de gemiddelde mens door vanwege gebrek aan alternatief, want wat moet je...?

Zoals reeds gezegd verrast Sorry we missed you op buitengewone wijze, boeit de film van einde tot zijn nog sterkere slotfase, mag de cast en het acteerwerk ook zeer zeker genoemd worden en heeft de film een sterk emotionele prikkel. Ja, dit vond ik best wel goed. Daarnaast doet het je toch spontaan respect krijgen voor de gemiddelde pakketdienstemploye.

Film met aansprekende titel en goede beoordelingen die ik wel eens wilde proberen, ik had dan ook best wel de nodige verwachtingen van deze film met een dergelijke titel aangezien ik zelf een redelijke 'metalhead' bent. Toch kwam de potentie die de film wel degelijk bezit er geen moment voor mij uit.

De film opent weergaloos. Het is hels, bruut en rauw op het podium, het is het moment van totaal op gaan in muziek, klanken, naakt tot op het bot, een soort van symbiose of harmonie. Iets dat the day after ook te zien is tussen Ruben en Lou die elkaar kennelijk zowel prive als muzikaal gevonden hebben. Overduidelijk is dat het twee dolende zielen zijn en door drugs en zelfverminking reeds op de rand van de afgrond gestaan hebben en beide een vol rugzakje hebben. Daarnaast is er het beeld rond Ruben van een gedreven en bezetten man betreffende de dingen die hij wil en de doelen die hij heeft. Het armoedig ogende leven in de trailer en het daarop volgende beeld van onderandere de underground scene met armoedige bandjes nemen we voor lief en is uiteraard werkelijkheid als de echte doorbraak uitblijft.

Tot daar boeiend en een beeld dat wel iets van Aronofsky's The Wrestler heeft, het is daarna vooral wachten op de gehoorproblemen en de schaduw die dit over de dingen gaat werpen. En het moet gezegd dat de stress en schrik tastbaar en begrijpelijk is, vooral als het je passie en inkomstenbron beïnvloed. De vertwijfeling en woede wordt knap gebracht met de vraag hoe verder, het geluid is met recht klote te horen en de gesprekken met de dokter en diens testen zijn van een subtiele aard. Maar vanaf daar stokt de film en empathie voor karakter Ruben waar de woede, frustratie en onmacht begrijpelijk zijn maar hij in de aanloop naar het tehuis van Joe, de scheiding van Lou en tevens gedurende zijn verblijf, zichzelf vooral neerzet en gedraagt als een extreem vervelende vent waarvan ik me afvraag wat hij nu eigenlijk wil en verwacht. Ja woede, frustratie oke, onmacht begrijpelijk, maar accepteer nu hulp, grijp aan wat je krijgen kan. Wat speelt er dan allemaal rond de scheiding van Lou? Het lijkt aan elkaar te hangen van drama, eerder leed, valkuilen en geestelijke schade. Maar de stipjes worden nooit aan elkaar verbonden met lijntjes waardoor Ruben toch vooral een onuitstaanbare vent lijkt.

Ongetwijfeld zal de achterliggende thematiek van de film draaien om acceptatie en het aanvaarden van hulp. En verrek, er zit op een gegeven moment beterschap in de gedragingen van Ruben waar de wisselwerking met Joe, de lerares en de drummende kinderen best mooi is, desondanks blijft het een eigenheimer die zijn eigen gang gaat terwijl het maar de vraag is of het er beter op wordt want dat kunstmatige geluid doet je toch werkelijk zeer aan het hoofd. De film lijkt uiteindelijk toch te eindigen in een moment van acceptatie waar de oude situatie toch beter lijkt dan de nieuwe waarop het verzet definitief wordt neergelegd. Maar zoals reeds gezegd heb ik niet heel veel met Sound of Metal waar ik de titel ook niet echt van begrijp en mag duidelijk zijn dat de film na de optredens en muzikale uitbarstingen een totaal andere kant is op gegaan. Het mag duidelijk zijn dat Sound of Metal een psychologische doorwrochte film is waar heel veel speelt, toch wordt het mij niet duidelijk genoeg en kan ik me te weinig inleven in deze neo nihilistische coming of age roadmovie. Moeizaam is dan ook het woord dat de lading van mijn mening redelijk dekt en moet de film het wat mij betreft doen met een minimale voldoende.

Waar kan je nieuwjaarsdag nu beter mee beginnen dan de Sound of Music? Het is niet dat dit nu mijn genre is met alle zing en musical elementen, integendeel, toch vond ik dat ik de film weer eens moest kijken voor een comment en cijfer alhier. Zien deed ik de film natuurlijk al in mijn jeugd en buiten dat is de film natuurlijk onlosmakelijk verbonden aan een soort van feestdagen/kerst/familiefilm imago iets wat niet perse slecht hoeft te zijn.

En ja, de film tilt natuurlijk op van de goede elementen met een goede cast in de vorm van Andrews en Plummer, een mooie dynamiek en chemie tussen de twee, is het natuurlijk grappig te zien wat voor stijve aanpak de kapitein zelf heeft ten opzichte van de kinderen en hoe de kinderen ontbolsteren onder invloed van Maria. Het is natuurlijk een beetje aan de brave kant, met een Maria die steeds verder uit haar schulp kruipt, de nodige humor en luchtig kattenkwaad van de kinderen. En natuurlijk ziet iedereen dat de kapitein natuurlijk voor Maria moet kiezen en niet voor die stijve Barones.

Mooi is het tijdsbeeld met de 'anschluss', interessant ook de tegenstand van de kapitein, dat terwijl Hitler natuurlijk een Oostenrijker was en naar men zegt dat de wieg van het Nationaal socialisme in Oostenrijk staat. En het moet gezegd dat het spannende einde best indruk op mij maakte toen ik nog kind was en dat het de verder vrolijke film toch wel een extra laagje geeft met een behoorlijke spanningsopbouw en dreigende consequenties. Buiten dat is het natuurlijk feel good van de bovenste plank, zei ik reeds dat de vele liedjes mij wel eens wat te veel zijn gezien mijn hekel aan musical maar bezit de film toch zeker wel mooie muziek en heeft het nummer Sound of Music toch wel een bijzondere vibe en Climb every mountain een sterke boodschap.

Eindresultaat is dan ook een film die mij niet perse raakt of heel veel doet maar wel een geheel is waar de kwaliteit afstraalt maar wel met iets te lang duurt. Desondanks een goede voldoende wat mij betreft.

Een film die ik inmiddels al verschillende malen gezien heb maar nog altijd een beetje twijfel of het 'gewoon' bovengemiddeld is of richting erg goed gaat. En de film lijkt op dat vlak in de lift te zitten.

Het is als kijker vreemd ontwaken samen met Stevens die totaal kwijt is hoe hij in de trein geraakt is. Des te bevreemdender is het dat de medepassagiers hem bij met een totaal andere naam aanspreken en hij zich totaal niet herkent in de spiegel. Het is het boeiende begin van een apart treinenritje en een opdracht die niet half zo belangrijk is als wat er nu precies met Stevens aan de hand is of gebeurt is.

Zonder verder al te veel in te gaan op het verhaal, en de mogelijkheid of dingen kunnen, nog een stukje uitleg over hoe ze hem in een 'spoor' van iemand die niet meer bestaat kunnen plaatsen, lijken vooral veel morele dilemma's te spelen. Niet alleen is het een boeiende puzzeltocht in de trein zelf, en een puzzel voor Stevens zelf, maar tevens een dilemma hoe ver het spreekwoord 'het doel heiligt de middelen' reikt. Niet alleen zijn daar de belangen rond mensenlevens maar tevens die van bedrijven en ego. Ethisch is het om te kotsen dat je iemand als Stevens in zo verre gebruikt, om daarna een soort reset te willen doen en later weer te gebruiken. Dan is er nog de ondankbaarheid van de taak die Stevens rest, hij kan namelijk niemand redden. Desondanks toont hij zich vastberaden, moedig en soms wanhopend. Een echte mindfuck naar het einde blijft uit, toch weet de film wel te raken met Stevens #Doeslief boodschap op het einde. Een boodschap die een beetje zoetsappig is maar wat mij betreft een blik in de spiegel voor iedereen is. Iets overigens, dat op eerste oogopslag de mensen nog een laatste keer laat lachen voor ze 'verdwijnen' maar is dat wel zo? Verdwijnen ze wel of leven ze verder in een parallelle dimensie met andere tijd?

Jammer is dat er niet meer tijd en gedachten gestopt wordt in het fenomeen zelf, het wordt afgedaan met gebroddel over kwantumfysica. Desondanks lijkt er achter Source Code toch meer te zitten dan de vlotte actiefilm in eerste instantie doet vermoeden. Gyllenhaal is uitstekend, Farmiga ook, Wright vind ik overigens een miscast en de soundtrack is erg matig. Dat had niet alleen moderner gekund maar zelfs gemoeten. In eerste instantie toch de bovengemiddelde 3,5, maar wie weet...

Stukje hervonden jeugdsentiment. Was in mijn herinnering toch iets beter dan nu bleek. Ik meende altijd dat dit Deliverance was en uiteraard valt daar verhaal technisch wat voor te zeggen. Een stel arrogante domoren die het in afgelegen gebied aan de stok krijgen met de plaatselijke. Het niveau van Deliverance tikt SC eigenlijk nergens aan, en waar Deliverance zich ontplooit tot spannende thriller met de vraag komen ze er mee weg verzand SC in onderlinge gekibbel en maakt de groep het zichzelf moeilijker dan dat de 'vijand' dit doet. Een slechte film is het zeker niet, aardig geacteerd, de nodige spanning wat door loopt tot een aardige einde.

Redelijke film, geen top.

Aardig drama. Lekker wegkijkertje en verder prima rollen van Gylenhaal en Forrester. Maar helaas verwachte ik toch een hoger niveau van deze film en zelfs nu de tweede keer dat ik hem zie kan ik niet anders concluderen dat het eigenlijk een cliché rijk gebeuren is. Het ontstijgt nergens echt de middelmaat en weet absoluut niet het niveau te bereiken van Cinderella man, The fighter, The wrestler of mijn favo vechtfilm Warrior. Het is het gewoon allemaal net niet. Desondanks geen vervelende film en geen verloren avond. Integendeel, zoals ik zeg, een aardig drama en lekker wegkijkertje maar verder ook niet.

Zondagavond klassiekeravond bracht deze Solyent Green die ik een paar weken terug bij de kringloop gevonden had en puur vanwege de leeftijd en de artwork mee nam. Een fan van Heston zal ik nooit worden maar dat geheel terzijde dus kom maar op.

En op zich lijkt het allemaal niet zo'n gek idee, een overbevolkte metropool, chaos, rellen, en sociale voorzieningen rampzalig, en een of ander questionable soort van voedsel genaamd Solyent Green. Temidden van dit alles rechercheur Thorn geconfronteerd met een moord binnen de high Society die hij probeert uit te zoeken. Opvallend dat men deze keer niet de gebruikelijke fouten maakt rondom vliegende auto's of wat voor onzin men ook maar dacht dat rond deze tijd uitgevonden zou zijn. Sterker nog, het ziet er qua apparatuur, kleding en wapens allemaal bijzonder retro en jaren '70 uit, net alsof ze niet eens de moeite gedaan hebben iets anders te bedenken. Wellicht dat men daar bewust voor gekozen heeft omdat men daar niet op wilde focussen, of mogelijk was er geen ruimte in het budget.

Toch laat de styling op dat vlak wel wat te wensen over omdat ik regelmatig, in combinatie met de muziek, het idee heb dat ik naar of Shaft of Austin Powers zit te kijken. Heston is met zijn large then life, Mr. Know it all uitstraling, irritant als altijd, ligt ook zomaar met Shirl in bed, en klopt zijn styling evenmin waar hij er eerder, met dat petje en zakdoek om de hals, uitziet als een arbeider of trucker dan een politieagent. Aardig is dan op zijn minst nog de rellen rondom het eten uitdelen die doen denken aan de betere dystopische films, net als dat Thorn begrijpelijkerwijs van alles achterover drukt in het huis van Simonson en is Leigh Taylor Young leuk voor het oog.

Maar buiten dat is Solyent Green een uitermate saaie film waar niets of weinig gebeurt en de clou al veel eerder naar voren gekomen was rond het eten. De pluspunten zijn marginaal en kunnen niet op tegen alle minpunten, daarom kan ik ook niet anders concluderen dat Solyent Green zwaar onder de maat is en geen voldoende verdient.

Bijzonder onrealistisch natuurlijk, maar who cares! Die ouwe scheten doen het zeer zeker allemaal met een bepaalde charme. Erg vermakelijke Eastwood en TL Jones die nog een appeltje te schillen hebben. Sutherland als womanizer ook erg leuk.

Een erg vermakelijke film met de nodige humor, actie en spanning. Niets mis mee. Geen topdertop natuurlijk maar erg leuk vermaak. Heb de indruk dat de mannen zich bijzonder uit hebben kunnen leven, vooral TLJ niet meer zo gek en uitbundig gezien als in Under Siege.

Zo, dat was ook niet veel. Na de kennismaking met Hopper in Speed herinner ik me dat deze film uit kwam en het me in eerste instantie wel wat leek omdat Hopper er in speelde. Destijds nooit gezien, en eigenlijk helemaal vergeten tot hij afgelopen week op tv kwam. Dit is mijn kans dacht ik, en ik vroeg me af waarom de film eigenlijk zo weinig op tv kwam, maar dat weet ik nu.

Stelt eigenlijk bitter weinig voor, neigt naar een cultklassieker qua stijl, foute humor en matige special effects. De aanwezigheid van Charles Dance maakt het enigszins dragelijk maar al met al is het veel te weinig voor een positieve beoordeling. Gezien en snel weer vergeten wat mij betreft.

Gisterochtend aan een film marathon begonnen waar ik halverwege in bleef hangen door andere bezigheden en onverwachts bezoek. Desalniettemin ging ik van start met deze Spaceballs die ik bij de kringloop vond, en waar de kringloopbron langzaam raakt uitgedroogd was dit toch wel even een leuke om te vinden. Of ik deze ooit gezien had weet ik niet, ik kon me wel momenten van John Candy met snorharen herinneren maar dat kan net zo goed een reclame, filmprogramma of een Das Lachen videoband geweest zijn. Toch bleef de humor en het verwachte succes van deze film uit.

Duidelijk is dat in deze Mel Brooks vooral Star Wars het ontgelden moet in een op zijn zachts gezegd kleurrijke persiflage. Geinig is BonJovi in de kennismaking met Barf en Lone Star, leuk is Daphne Zuniga waar de rest van de cast er opzich ook prima mag zijn. Toch wil die bruiloft er totaal niet en is Moranis met zijn über grote helm ook een beetje zo zo, het is gewoon niet grappig. Gelukkig komt daar een beetje verandering in met Barf en Lone Star waar op zich een aardige chemie zichtbaar is en bepaalde grappen best oke zijn zoals Pizza de Hut, en kan ik, hoewel best flauw, ook wel lachen om de staart van Barf. Het kammen van de woestijn, de afzichtelijke stunt doubles of de priester die op het einde tijdens de plechtigheid zijn geduld verliest, Spaceballs zit op een gegeven wel in de lift en heeft om het zo maar te zeggen zijn momenten. Grappig ook nog de kleine momentjes die verwijzen naar Jaws, Planet of the Apes en John Hurt met zijn Alien momentje.

Maar over de gehele lijn viel Spaceballs toch wel een beetje tegen en had ik hier toch iets meer van verwacht.

Net de volle drie uur er door gedraaid en niet een moment verveelt, hoewel ik het ergste vreesde omdat

Ben Hur me niet echt bevallen was.

Maar het oog werd de volle drie uren gestreeld door mooie landschappen, de harde maar sympathieke bakkes van Douglas die mij als personage meer doet dan Ben Hur, hier en daar een paar momenten die ik verdacht veel op Gladiator vond lijken, een prima verhaal qua opstand, mooi in beeld gebrachte gladiatorenopleiding, Spartacus als leider, de strijd met Crassus en een pakkend einde.

Wat me vooral opvalt is geen overdaad aan gezwam, maar behoorlijk recht toe recht aan. Zo heeft men niet een overdreven idyllische of heilige moraal achter hun opstand zoals de senaat om ver werpen of iedere slaaf bevrijden, maar simpel zelfbehoud, vluchten en het land uit. Als ik Wiki er op na sla worden de feiten niet helemaal gevolgd maar ach...dat doet er in dit geval niet zo zeer toe. De muziek op het einde is mooi en dreigende en het einde met het duel en de kruisiging is ook heel aardig bedacht. Behalve de prima rollen van Olivier en Douglas valt Ustinov erg op als komische noot, de daar nog toekomstige Poirot is wel in hem te herkennen. Verder valt de eindslag op die voor die tijd toch heel behoorlijk in beeld gebracht wordt met brandende figuranten en afgehakte armen.

Over de regisseur is inmiddels al veel gespeculeerd, het mag inmiddels bekend zijn dat Kubrick op het laatste moment de leiding overnam maar verder niets qua script en montage mocht aanpassen. Vandaar geen echt Kubrick touch. Desalniettemin is wat mij betreft Spartacus een klassieker die heel goed te verteren valt en meer dan een prima waardering verdient.

Even een tussendoortje, en de keuze viel op Species. Een film die bij zijn release best wel de nodige aandacht kreeg, I wonder, en ergens down the line heb ik de film wel eens een keer gezien, toch wist ik van het eind weinig meer.

Verhaal...? Wat voor verhaal...? Species is op dat vlak ontzettend mager, maar dat is ook niet waar de film omdraait net als de dialogen die gemiddeld niet verder komen dan een paar woorden per zin. Nee, dit was geen nachtwerk voor de scriptschrijvers. En over het einde, dat gedoe in het riool, kan ook het nodige gezegd worden en is zeker niet de sterkste fase van de film.

Toch is Species wel lekker vlot, wordt er geen tijd verspilt, heeft de film een aangename speelduur en gebeurt er genoeg. Maar het is vooral de cast die het meeste opzien baart. Kingsley zou je toch in andere rollen verwachten, net als Whitaker. Madsen is natuurlijk op zijn plek als no nonsens enforcer macho man, en Helgenberger die ik toch altijd wel een bepaalde aantrekkingskracht heb toegedicht is hier toch wel op haar best. Verrassend is de jonge Sil in de vorm van Michelle Williams. Maar ach...laat ik eerlijk zijn, de grootste reden om deze film te kijken is natuurlijk de 21-jarige en anatomische goed ontwikkelde Natasha Henstridge die met deze rol haar debuut maakte.

Is Species een B-film...? Wat zijn eigenlijk de criteria van een B-film? De aanwezigheid van Kingsley en Whitaker voorkomen dat waarschijnlijk net, maar ach who cares, het is gewoon vermakelijk en best leuk voor een keer.

Ergens een kruising tussen Starship troopers en een game uit de Call of duty advanced warfare reeks. Het ziet er bij tijd en wijlen geweldig uit, puike actie, mooie beelden en een aardig sfeertje. Maar het gebrek aan dialoog en diepgang in de karakters en geen verassende plotwending doet de film toch wat inkakken na een drie kwartier, zo ongeveer nadat de troepen zich in de fabriek veilig wanen achter het ijzervijlsel.


Verder gewoon leuk om een keer gezien te hebben. Geen toppertje maar zeker te pruimen met wat nootjes en een whiskeytje.

Echter wel een vraag. Waarom hebben ze wel last van ijzervijlsel maar niet van kogels en reguliere granaatscherven? Zijn die dan van papier-maché?

Ter afsluiting van de gehele reeks waar ik vorig jaar deze maand mee begonnen ben. En hoewel ik iets milder geworden ben richting Spectre is de film toch gewoon teleurstellend te noemen wat ook deels komt door zijn voorganger(s). Vooraf noemde ik Quantum of Solace de zwakste van de Craig reeks, maar bij het zien van Spectre is QofS toch vooral een redelijke actiefilm te noemen.

Aan de spectaculaire opening zal het niet liggen. De Bond-song van Sam Smith mag als haast klassieke stijl geduid worden, net als de aardige soundtrack van Newman. En uiteraard is Craig er weer met zijn typische stijlvolle rauwe randje en het wachten in deze film was vooral op Ernst Stavro Blofeld, de vijand der vijand, de meest illustere tegenstander ooit.

Maar daar is het dan ook wel mee gezegd. Spectre lijkt met een ziedend vaart vooral heel erg veel indruk te willen maken maar doet dat zelden. De rauwe realistische actie van Skyfall en Casino Royal wordt in slechts één scene totaal afgebroken, namelijk het kolderieke gebeuren met het vliegtuig. Een episode die meer op zijn plaats geweest was in een Roger Moore film. Dan de introductie van Blofeld. Waltz probeert er het beste van te maken toch komt de gentleman schurk geen moment uit de verf en pas op het einde komt er een iets sinsitere kant naar boven. Dus ook dat is een teleurstelling. We hebben andermaal een nieuwe organisatie die het inlichtingenwerk over wil nemen en de 00's op non actief willen zetten, ook niets nieuws aan, de DB10 vind ik ronduit een lelijke wagen, Lea Seydoux ben ik persoonlijk ook niet zo kapot van en waarom ontploft die hele basis als Bond slechts een gasfles kapot schiet? En dan die zogenaamde martelingen die zicht, gehoor en evenwicht zou aantasten...

Enerzijds heeft Spectre heel veel haast, wil het erg graag indruk maken, vliegt qua geloofwaardigheid wel eens wat uit de bocht, oogt op sommige momenten weer als te gemakkelijk en zo gaat het af en aan tussen redelijke tot matige momenten. Spectre is daarmee een matige tot redelijk film te noemen, erger vind ik toch de uitstekende reeks met Daniel Craig die hierbij toch wel een ernstige deuk oploopt. Want men was zo verdomd goed bezig met een fraaie rauwe en realistische stijl. Binnen de Craig reeks is de film dan ook een ontzettende tegenvaller, maar over het gehele Bond-spectrum gezien is de film iets minder dan middelmaat te noemen, want beter dan The Man With The Golden Gun en Octopussy is Spectre wel. Hopen dat No Time To Die de draad van Skyfall weer oppakt ook al is het tussen hoop en vrees.

Jezus Bob, what button did you push...?!

Luchtig jeugdsentiment waar ik weer eens voor ging zitten, toch wel een beetje met het gevoel en beeld dat ik er vroeger bij had, helaas kwam ik tot de conclusie dat Speed toch wel een beetje aan verval onderhevig is.

Om meteen maar met de deur in huis te vallen, het gebeuren met de lift die door de kraan 'vertraagt' wordt is behoorlijk onrealistisch te noemen, en zo zijn er de kenmerken van de nodige overacting bij verschillende kleine rollen en karakters, bepaalde acties van Traven, de achtervolging op de bus in de Jaguar bijvoorbeeld, zijn te adhoc, hard rijden is één ding, zo debiel en agressief sturen is nergens voor nodig. Daarnaast hebben de hoofdrollen weinig diepte, Payne om maar eens te noemen lijkt niet echt een psychopaat maar waarom hij zover gaat wordt niet echt uit de doeken gedaan. Om als laatste kritiek aan te halen, wat is Jack nu eigenlijk van plan op het dak van de metro?

Ondanks al deze punten blijft er toch een bijzonder vermakelijk film die op zich goed vaart bij de weinige diepgang qua karakters. Bullock en Reeves gaan eveneens weinig de diepte in met hun rol, wijken weinig af van hun gebaande pad, maar zijn vooral twee innemende en sympathieke personages en op zich goed gecast. Reeves de jonge hond lefgozer agent met het kleine hartje, Bullock als de licht brutale maar toch schattige eyecandy, en potverdorie wat was ik meer dan twintig jaar terug onder de indruk van haar. De Bont weet op bepaalde momenten toch op meesterlijke wijze de spanning op te voeren, en realistisch of niet, de film krijgt op die momenten toch van mij het voordeel van de twijfel. De eerder genoemde liftscene met de vertraging door de kraan slaat nergens op, toch wordt de spanning uitstekend opgevoerd en eenmaal in de bus wordt het allemaal wat beter hoewel er een enorme tegenstrijdigheid is. Payne zegt twee jaar bezig geweest te zijn met de lift klus, desondanks schudt hij de bom in de bus binnen een week of twee, tijdsverloop is wat onduidelijk, uit zijn mouw. Oké...? Andermaal wordt de spanning bijzonder opgedreven met de lastige bocht, de ravage in het centrum, de kinderwagen, en Jack op de trolley onder de bus. De 'sprong' slaat dan weer nergens op aangezien er niet sprake is van een helling. Toch heb ik in een making of gezien dat ze een dergelijke sprong echt gemaakt hebben met een bus.

Speed zou tegenwoordig amper door de beugel kunnen, toch in het kader van wat de film ooit 25 jaar geleden losmaakte, en een kunststukje van Jan de Bont was, geeft de film een bepaalde gunfactor. De twee acteurs zijn innemend en het spektakel en de ravage is nog steeds kostelijk en vermakelijk te noemen. Daarnaast zijn bepaalde momenten toch echt nog spannend, mede door het jeugdsentiment valt de beoordeling dan toch weer hoger en beter uit dan dat ik na een kwartier tot half uur verwacht had.

Deze in de bioscoop mee te pakken in 1997 was eerder een must dan een keuze, zoveel indruk had de eerste Speed wel gemaakt. Na afloop was mijn neef lyrisch, nu heb ik die zelden op een goede filmsmaak kunnen betrappen, en ik was voornamelijk verbaasd. Wat was dit nu? Na al die jaren was ik toch wel weer eens nieuwsgierig geworden of het nu echt zo slecht was en tja, ik plaats nu eenmaal geen comment zonder de film recentelijk te hebben gezien.

De film staat eigenlijk meteen al op een mijlen verre achterstand met de kolderieke en chaotische achtervolgingsscène en evaluatie rijles van Annie in het begin. De toch wel harde en realistische actie van de eerste Speed lijkt ingeruild voor gladjes, goedkoop en humoristisch. Jack heeft plaats gemaakt voor ene Alex en de laatste heeft iets goed te maken waardoor men op het cruiseschip uitkomt. Dat de schuit gekaapt wordt is op zich nog niet zo gek, een van de nog te noemen pluspunten is dat 'The Mad Men' dit keer Dafoe is die altijd wel iets brengt. Grappig is op zijn minst nog een gespotte figurant uit de eerste Speed en de aanwezigheid van UB40.

Maar dat zijn de pluspunten ook al snel waarop de haast eindeloze lijst slechte punten kan beginnen. Zoals het ontbreken van Reeves die zo men beweerde met zijn bandje Dogstar op pad was. Toch heeft hij onlangs aangegeven dat de ware reden het script was, graag had hij nog een keer met De Bont gewerkt maar hij knapte volledig af op het script. In tegenstelling tot de uitstekende chemie tussen Reeves en Bullock is er weinig tot geen vuurwerk tussen Patric en Bullock en meen ik ook wel eens gelezen te hebben dat de twee elkaar niet lagen. Dan is er het fenomeen dat alles een kopie is. Weer een voertuig op hol. Weer een groep bange passagiers. Weer een 'Mad Man' met een vinger op de knop die ook weer in conflict met zijn werk als motief heeft. Dan is er de switch van stevige en realistische actie naar veel ruimte voor humor wat resulteert in Annie met de kettingzaag in de deuropening, de fotograaf die maar kiekjes blijft maken en tal van flauwe kleine momenten. Dan de vraag waarom Geiger al deze heisa uithaalt. Hij heeft het schip ontworpen toch? Weet alle codes, komt overal in, is programmeur en elektro whizkid. En dan kan hij niet het alarm van de kluis uitzetten voor de roof en stilletjes ontsnappen? Het oogt onnodig ingewikkeld. Om nog maar te zwijgen over de grote knal op het einde die kant nog wal raakt. Het lijkt me dat zo'n schip stookolie vervoert, dat fikt wel goed maar ontploft echt niet op dergelijke wijze. Dan de garderobe wissel van Patric die het gehele oordeel gehuld gaat in een wit overhemd en op het einde opeens in het zwart is.

Speed 2: Cruise Control is dan ook een hele matige film te noemen die het vijf keer zoveel koste als de eerste Speed. De film kreeg zowaar een Raspberry Award voor slechtste vervolg van het jaar. Een van de weinige redenen om de film te zien is de altijd mooie Sandra Bullock, overduidelijk is dat ze de film niet alleen kon redden, iets dat natuurlijk op de conto van De Bont en de scenaristen te schrijven is. Dafoe is dan nog een pluspunt maar eigenlijk kan hij niet op tegen de veel leukere Hopper. Speed 2 is dan ook wat mij betreft een misser op alle fronten en een film om heel snel te vergeten, net als vreselijke housemix van de Speed tune. Om te janken...

Tja, wat moet je hier nu van vinden...? Na Het Bittere Kruid nummertje twee van de Nederlandse cinema aan de beurt, en zoals ik zeg, wat moet je hier van vinden? Ik ben geen Verhoeven fan, rauw en realistisch zijn vaak wel dingen die goed vallen bij mij, maar dit is toch Verhoeven weer op zijn meest expliciete manier en to much voor mij. Vooral wanneer zaken niet meer lijken toe te voegen dan simpel shockeffect.

En dat is toch jammer want muziek zit er wel in met een toch niet oninteresant verhaal rond de coureur in kwestie. Over muziek gesproken, interesante soundtrack van Ton Scherpenzeel en zijn Kayak. Opzich ook niet altijd onaardig geacteerd, Soutendijk toch wel een lekker ding en de verschijning van Hans van Tongeren met de wetenschap hoe het hem na Spetters verliep. En dan is er nog de karrevracht bekende nederlandse acteurs. En in al hun platheid zijn er ook nog wel grappige momenten zoals de krokettenquote of de sexpartij die vooral de ander bedotten inhoudt om een wanprestatie te verbergen. Maar verder...?

Na anderhalf uur snak ik toch naar het einde en ben ik letterlijk afgestompt na alle domheid, platheid, naakt, sex of het gemak waarmee je jezelf kan verkopen. Zoals N00dels al zegt is het kneuterig, lomp, houterig, vulgaire en expliciet naakt, en van karakterontwikkeling is ook erg weinig sprake en serieus kan je het allemaal niet nemen. Want ondanks de zware themas wordt er vrijwel niets meegedaan en lijkt het verhaal eerder een vehicle voor zoveel mogelijk buitensporig gedrag dan iets anders, shock value dekt de lading en het bevestigt inderdaad voor mij het beeld van de Nederlandse cinema en Verhoevens producten.

Onnodig te zeggen is dit niet mijn ding, ik heb hier helemaal niets mee en dat terwijl ik het begin nog wel aardig vind. Toch valt er wel een lans te breken voor de film in de hudige brave cultuur waar niemand meer voor het hoofd gestoten mag worden. Wat een lef van cast en regisseur om met zoiets te komen, vanuit dat perspectief is Spetters misschien wel in als zijn rauwheid en durf iconisch te noemen omdat het allemaal kon, een mijlpaal zo gezegd, maar mijn ding is het niet en dat gevoel overheerst toch het meeste.

Film naar een boek van Michael Crichton, niet zijn enige verfilming en ook niet de beste. In een ver verleden ooit een filmversie van Jurrasic Park gelezen, zover dat nog van Crichton was, en Sphere zelf ooit afgebroken omdat het me niet kon bekoren. De rest van zijn oeuvre trekt me gewoon niet.

Iets dat overigens niet hoeft uit te maken met deze kruising tussen The Abyss en Event Horizon waar een aantal psychologische thriller elementen aan toe gevoegd zijn. Het begin, met het mysterie dat zich ontvouwt, is helemaal zo gek nog niet. Prima wordt er gewerkt met een viertal mensen die genoeg van elkaar verschillen en/of geschiedenis hebben om een beetje wrijving en spanning te hebben, dit te midden van de duister onderwater locatie en opzienbarende ontdekking. Het mysterie wordt na de ontdekking van de bol alleen maar groter.

Tot dan op zich niet verkeerd. Maar toch verliest de film vanaf daar langzaam aan kracht en lijkt men niet helemaal te weten waar men dan heen wil. Eng wordt het nergens, de Sphere zelf komt amper meer aan bod, over wat of wie Jerry is wordt weinig gediscussieerd en de paranoia richting elkaar met fenomenen waar ze allemaal last van hebben wordt te laat en te weinig uitgespeeld. De filosofische boodschap vind ik dan juist wel weer aardig waarin Norman toch min of meer stelt dat de mens denkt erg slim te zijn maar tal van valkuilen heeft en in principe gevaarlijk voor zichzelf en anderen is.

Sphere is daarmee een film die op zich een aardig uitgangspunt heeft, zijn locatie en cast mee heeft maar verder toch smaak mist om het zomaar te zeggen en vooral daarom een onvoldoende scoort. Het is het allemaal net niet.

Het weekend begonnen met Cronenberg en het weekend afgesloten met Cronenberg afgelopen maandagavond, en hoewel ik van deze Spider iets meer verwachten dan van Rabid bleek de laatste toch vooral te winnen op vermakelijkheid.

Desondanks mag het begint er zijn met de vervreemde Spider die aankomt en zijn intrek neemt in een rehabilitatiewoning. Het zit duidelijk niet goed in de bovenkamer van Spyder en Ralph Fiennes brengt dat in de beginfase toch meer dan goed, zo zal het toch ongeveer zijn als psychisch gestoorde worstelend met van alles en vervreemd van de samenleving. En wat oh wat gebeurde er toch in het ouderlijk huis, iets dat we aan de hand van flashbacks zien samen met de oudere Spider als getuige van zijn jeugd. En we krijgen te zien wat er allemaal is voorgevallen tussen vader en moeder. En op zich zijn die scenes best wel goed bedacht waar Spiders als een toeschouwer mee staat te kijken naar zijn herinnering en de woorden van toen nog uit het hoofd weet. Overduidelijk is inmiddels dat het een behoorlijk zware film is met dingen die behoorlijk diep in de menselijke psyche kunnen zitten en daarmee niet minder interessant. Het geheel is in die beginfase met mysterie en drama over laden, en bezit een net zo goede cast als soundtrack.

Maar helaas is de geest al vrij snel uit de fles, voor mij dan tenminste, want ik vermoed al vrij snel een conclusie die erop neer gaat komen dat Spider zelf iets op zijn geweten heeft. Daarnaast ontbeert het geheel vanaf de helft toch eigenlijk iedere vorm van spanning, is het vooral allemaal een beetje raar te noemen, is de uiteindelijke ontknoping voorspelbaar, en loopt het geheel dan ook richting het einde leeg als een lekke fietsband wat mij betreft. Ik kan dan ook niet anders zeggen dat ik van deze Cronenberg iets meer had verwacht ook al scoort de film geen hele hoge cijfers en is het geheel eigenlijk wel teleurstellend te noemen ondanks het concept en de uitstekende cast met Fiennes, Richardson en Byrne. Goed geacteerd wordt er nog wel maar verder wil het geheel niet echt boeien of echt goed worden.

Redelijke poging om de best wel goede Spiderman: Animated Series tot leven te wekken in een Hollywood product. Iets dan ten dele lukt, maar over het algemeen is deze Spiderman en vooral de toon van de film niet my cup of tea.

Op altijd wel fan geweest van Batman en tevens ook van X-men en Spiderman mede door de tekenfilms die er rond de eeuwwisseling regelmatig voor waren. In eerste instantie wordt het beeld van de tekenfilm redelijk gebracht, het is allemaal niet te serieus net als in de tekenfilm waar de spanning nog wel eens wat steeg in gevecht met Venom bijvoorbeeld, PP verschuilt zich regelmatig achter een nerdy uitstraling en houdt wel van een sarcastisch of fout grapje. In de film zien we naast de ontwikkeling van Spiderman, de beet en transformatie, dat op verschillende momenten terug en is de film luchtig te noemen. Andere sleutelelementen zoals Tante, MJ, de Osborne's en in dit geval The Green Goblin komen voorbij met een aantal aardige spannende scenes. Heel gelikt en goed ziet het er echter niet meer uit voor een film uit 2002, ondanks dat het me toch een grote en dure productie lijkt.

Het is vooral Maguire die door zijn eigen uitstraling wat te ver door lijkt te slaan in het antiheldenbeeld van Spiderman en moeilijk serieus te nemen valt. Het is allemaal wat te jolig, grappig, en flauw. Vooral dat constante gejuich en gejoel als ie weer aan zijn spinnendraad weg zwaait lijkt eerder in een pretpark thuis te horen dan in een superheldenfilm. Maguire is niet echt een miscast te noemen, maar is allerminst sterk. Dunst is echter prima als eyecandy en vooral Dafoe is prima opdreef met zijn foute lachje als schurk.

Wat Spiderman toch echt lijkt te missen tussen het duistere gezicht van Goblin en de jolige Spiderman is een middenweg, verandering in toon halverwege, of een scherp randje door wat extra spanning of eventuele duistere sfeer. Vooral vergeleken met de X-men en Batman reeks lijkt Spiderman toch vooral gericht op een jonger publiek of wellicht als familiefilm, iets dat ze met een nog opgeklopter beeld en jongere acteur in de vervolgen hierna nog steeds niet hebben afgeleerd. Waar we van Batman bv dachten dat het niet duisterder dan Nolan kon, gaat de nieuwe release met Pattinson een gehele nieuwe dimensie krijgen. Nu nog eens wachten tot Spiderman het 'familie-film' imago van zich afgeschud. Redelijk, maar meer ook niet.

Meer van hetzelfde als in Spiderman 1, maar ondanks een matige Maguire, toch over de gehele lijn ietsje beter.

De film valt in eerste instantie op, en lijkt zijn eigen graf te graven met een veel te sullige Maguire die totaal lijkt door te slaan, of niet kan acteren, of slecht geregisseerd wordt. Het beeld is duidelijk van de zogenaamde antiheld die maar gewoontjes is, en wellicht van zijn saaie uitstraling gebruik maakt om op de achtergrond te blijven. Iets dat Bruce Wayne en Clark Kent in respectievelijk Batman en Superman met veel meer flair en charisma beter afgaat waar Parker zo nu en dan te flauw voor woorden is. De film veert vervolgens enigszins op met zijn humor zoals de bezemkast, helaas net iets te lang doorgevoerd en een al betere liftscene die best wel grappig is. Even lijkt dit net als deel 1 ook in de categorie familiefilm te gaan vallen.

Toch herpakt de film zich meer dan redelijk met Molina als een hele goede bad guy en een Parker die niet de sul uithangt maar twijfelt aan zijn alter ego Spiderman, moeite heeft met de keuzes die het zijn van de superheld inhoudt en het bijbehorende leventje, in ontkenning raakt en stopt om vervolgens zichzelf te vinden en omarmt te worden door het volk. Iets meer cachet als verhaal tenminste dan in deel 1. Dan zien de knokpartijen er met Doc Ock er voortreffelijk uit, sowieso lijkt de aankleding en CGI er veel beter uit te zien dan in de eerste, is er natuurlijk weer een Stan Lee Cameo en vind ik Simmons wel lekker overdrijven als Jameson. Helaas is de afstoot en aantrek toestand met MJ wat plichtmatig en komt Dunst sowieso niet zo bijzonder uit de verf omdat ze voornamelijk als screamqueen gebruikt wordt.

Spiderman 2 is heeft dan ook iets meer om het lijf als de eerst hoewel het te weinig is om een veel hoger cijfer te geven. Eindoordeel is dan ook dat de film heel aardig voor een keer is.

Zonder meer de minste van de drie, hoewel er qua verhaal met de verschillende bad guys wellicht nog de beste en specatulairste van te maken geweest was, toch blaast Raimi zich zelf nu definitief op met de zogenaamde charmeur Parker wanneer hij onder invloed van de symbiote is. Een gedeelte dat Maguire/Parker totaal niet ligt en tenenkrommend slecht is.

Erfenis van de vorige twee delen, met betrekking tot de problemen richting Osborne, zet zich voort in deel 3. Tevens begint het ondanks een liefdesverklaring zwaar te rommelen tussen MJ en Parker, mede doordat Parker teveel met zichzelf bezig is. De relatie komt extra onder spanning te staan met de aanwezigheid van Stacey, Bryce Dallas Howard oeh la la, een verschijning waar ik op zich geen problemen mee heb maar MJ wordt zo wel erg voorspelbaar en plichtmatig terug geduwd naar Harry. Een kust en te keur aan bad guys en herkenbare karakters komt voorbij, iets dat ik altijd mooi vind, en in die zin is het watertanden met Eddie Brock, Green Goblin, Sandman en vooral Venom. Een van de meest aansprekende bad guys uit Spiderman. Een grootse clash ligt voor de hand en die komt dan ook nadat Harry met nog wat psychologische spelletjes Parker probeert te breken. Iets dat op zich wel interessant is, en daarna nog komt helpen, iets dat voorspelbaar maar wel aardig is.

De film zakt wat mij betreft finaal door het ijs met Parker die in de beginfase faalt in zijn relatie, en nog wel op vlakken die hem eerder niet zouden overkomen, waarmee de strubbeling met MJ wel erg plichtmatig aanvoelen. Maguire is verder minder de saaie piet zoals wel in de vorige delen, maar nu overspeelt regisseur en acteur hun hand op gruwelijke wijze wanneer Parker in een soort mislukte charmeur verandert onder invloed van de buitenaardse levensvorm. Hoe hij dansend over straat gaat, knipoogjes uitdeelt, de man is in de jazzclub...het is werkelijk niet te hachelen. Wellicht dat dit de bedoeling is maar het haalt andermaal de film enorm onderuit qua sfeer en 'volwassenheid' en koerst voor de derde keer, naast een niet serieus te nemen acteur, op een 12 jaar rating af nog jonger wat mij betreft. Dan is er dat verdomde 'gejoehoe' weer als ie zich kennelijk bijzonder vermaakt aan zijn spinnendraadje al zwierend en zwiepend. Allemaal niet echt serieus te nemen, en dat toch wel ondanks een vrij duistere bad guy met Venom als beste voorbeeld. Mooi gemaakt trouwens. Van Dunst wordt overigens weer iets meer verwacht maar een stembandentest volstaat ze nog steeds prima.

Nee, de hele Spidermanreeks van Raimi is niet mijn ding ondanks dat het redelijk films zijn en prima vermaak. Zoals gezegd valt deel drie op vanwege zijn bad guys maar is qua verhaal en vanwege die vreselijke scene toch de minste van de drie.

Herkijk die toch meer dan vier jaar op zich heeft laten wachten maar er dan gisteravond van kwam samen met een kameraad. En eigenlijk hoef ik niet zoveel aan mijn vorige verhaal toe te voegen qua plus en minpunten, maar beviel de film me toch iets beter.

Wat Frank Miller precies in gedachten had komt er niet uit in deze mix die veel ingredienten heeft maar gewoonweg een beetje mank loopt. De stijl en het visuele is uitstekend te noemen, sterker nog, ik hou wel van deze stijl en is daarmee een reden waarom ik Sin City fantastische vind. De soundtrack mag er ook zijn en is best een breuk met de sleazy en jazzy track van Sin City en gaat juist de wat dromerige western-achtige kant uit. De cast zoals bekend met de vele prachtige vrouwen met Stana Katic als lekkerste is ook prima en de humor waar ik mijn vorige comment overviel valt nu ook iets beter met name het vooral koddige gevecht tussen Spirit en Octopus in het water. En ja, dat verhaal hé, het is het gewoon allemaal net niet, en zoals gezegd is de mix niet in balans en Gabriel Macht als acteur met zijn karakter en 'lady'sman' wel grappig maar vooral een beetje licht. Ach het is allemaal best geinig maar een topwaardering verdient dit toch allemaal net niet.

De tweede stap in de filmmarathon betrof deze Splash wat een maar al te bekende titel is en ik al reeds gezien had toen de film in de jaren '90 op tv verscheen. En met wat ik er nog van wist verwachte ik er allerminst een topper van maar wel iets met een bepaald gevoel, een gunfactor, en dat kwam wel redelijk uit.

Het verhaal rond Allen is maar al te duidelijk met op jonge leeftijd een kennismaking en 20 á 30 jaar verder een heuse reddingspoging. Maar wie is toch die bijzondere en vooral mooie dame, iets dat ook de grote vraag is voor Allen die dacht nooit gelukkig te gaan worden in de liefde maar nu toch plots halsoverkop is. Het is het startpunt van een aandoenlijk en lieflijk verhaal met een prima chemie tussen Hannah en Hanks waar natuurlijk Daryll Hannah betoverend is als zeemeermin Madison.

Verder wordt het geheel een beetje opgeleukt met wat kleine humor en grapjes zoals het weg smokkelen van Madison uit het instituut, Freddie die zowel jong als oud en lel kleingeld laat vallen om onder rokjes te kunnen kijken, of alle 'aardse' dingetjes waar Madison aan went gedurende haar solo zwerftocht door de stad. Daar staat tegenover dat de onderzoeker erg irritant is maar die krijgt zat klappen ter vergelding. Top is het allemaal niet maar een aandoenlijke film met gunfactor is het wel degelijk. Leuk weer eens gezien te hebben al was het alleen maar vanwege de fantastische Daryll Hannah.

In mijn beleving is Splice toch al wat jaartjes ouder, maar ja de gegevens liegen niet. Want ouder of niet tegenvallen deed de film destijds best wel toen hij net uit was. In de jaren daarna zag ik soms eens een stukje, maar helemaal zag ik de film nooit weer. Afijn tijd voor een opfrisbeurt en comment.

En het moet gezegd dat het beginpunt en onderwerp best interessant zijn. De hedendaagse zucht naar hormonen die ongeneeslijke ziektes aan kunnen en alle proeven en experimenten met klonen en wat meer. Dat aangevuld met een scherp randje, namelijk twee onderzoekers in tijdnood voor een doorbraak met de daarop volgende bekende keuze. Tot daar eigenlijk helemaal niet zo gek en de geboorte van 'het', de eerste keuzes en twijfel omtrent, zijn toch redelijk te noemen.

Toch stort om verschillende redenen vanaf daar wel heel langzaam de film in. Iets dat vooral komt door de keuzes van het stel omtrent hun creatie. En ik snap dat veel van de keuzes en twijfel rond hun getoond worden om de moralistische en ethische dillema's te benadrukken. Toch konden de keuzes niet haakser staan op hun ervaring en logica als wetenschapper en dat stoort me regelmatig, dat keuze op keuze toch wel erg voorspelbaar is en dat het slechter en slechter uitpakt. Bijvoorbeeld de keuze om metDren in die boerderij te gaan zitten en dan beide naar het werk te gaan is vragen om problemen. En zo zijn er meer dingen die ik niet kan rijmen zoals het sex momentje tussen Clive en Dren, ja ze is op een aparte manier knap, ja je kan het interpreteren als dat zij te menselijk is, maar tegelijk zit daar ook weer die discrepantie in tussen de keuze van het moment en de gedachtengang en logica van een wetenschapper. Iets dat bij Elsa net zo goed het geval is tussen het Dren triggeren om te leren maar vervolgens wel boos zijn als ze wegloopt, tja wat verwacht je dan? Je wil toch dat ze zelfbewust dus heeft dat ook nadelen. Net zo raar is het afpakken van de kat, het lijkt wel om haar te straffen, vervolgens wil ze weer iets creëren door haar op te werpen als moeder om haar daarna weer soort van te castreren, allemaal door een situatie die ze zelf creërt. Het is de tegenstelling tussen de gemaakte keuzes en wat logisch zou zijn, wellicht dat dit de geloofwaardigheid is die verschillende kijkers missen, en daar in is de scenario schrijver wellicht verwijtbaar dat hij niet met betere situaties komt. Een hele uitdaging wellicht maar toch...

En dat is de kritiek op de film in de notendop die toch wel weer een beetje tegenvalt op een aantal aardige pseudo griezel momentjes na. De cast is redelijk, de muziek aardig en Dren is toch een behoorlijk overtuigende creatie te noemen maar het kan de film niet voldoende redden en is de conclusie dat de film nog altijd te kort komt.

Split, een nieuwe poging van Shyamalan om zijn succes met The Sixth Sense te benaderen, een film waarvan je hoopt dat het wat is, eigenlijk ook wel verwacht dat het wat is, ondanks de missers die de regisseur in kwestie afgeleverd heeft, maar toch die vrees dat het wel eens vies tegen kan vallen en dat Shyamalan eigenlijk zijn kruit al jaren geleden verschoten heeft met TSS.

Het beginpunt van Split is op zijn minst interessant te noemen, drie jongedames ontvoerd door iemand met heel veel verschillende persoonlijkheden. Het is daar meteen al waar de film een wankel evenwicht probeert te vinden op een bijzondere dunne draad tussen waanzin en onzin, en eng of belachelijk. En het is voor mij binnen een kwartier duidelijk dat de film vanuit zijn verontrustende beginpunt regelmatig zijn evenwicht verliest tussen 'een beetje eng' en ronduit absurdistisch. Ik kan dan ook niet zeggen dat ik de film echt eng vind of het geheel een prikkel afgeeft van die aard. Pas op het einde wanneer de sfeer en muziek iets dreigender wordt maakt het geheel iets meer indruk.

McAvoy maakt er alsnog het beste van binnen zijn mogelijkheden en hoewel sommige karakters bijna humoristisch, en Patricia mij sterk doet denken aan Psycho, laat hij toch prima zien goed te kunnen acteren. In die zin vind ik vooral de gesprekken met Dr. Fletcher erg sterk en diens twijfel, kennis maar ook kunde hoe ze bijvoorbeeld Dennis naar voren weet te krijgen. Een sterke fase wat mij betreft. Net als de verdeeldheid onder de drie meisjes hoe te gedragen. Tevens wat voor rugzak trauma's kunnen vormen en hoe mensen verschillen in hun omgang met een dergelijke achtergrond.

Toch blijft voor mij een groot probleem dat Split nooit echt spannend wordt, soms eerder een beetje lachwekkend. En nee, het lukt Shyamalan dus weer niet het succes van TSS te evenaren of zelfs maar te benaderen. Split is daarom aardig voor een keer, vooral voor de acteerprestatie van McAvoy maar dat is het dan ook wel.

Nou...dat stelde ook weinig meer voor. Ooit, lang geleden, wel eens gezien en vooral de scene waar Duncan maar blijft bazelen dat ze 'grote wapens' nodig hebben en losgeslagen is/op Hauer begint te lijken, stond me nog bij als komisch.

Met de respectievelijke leeftijd van 27 jaar, wat eigenlijk nog niet eens zo oud is, ziet het er toch allemaal wel bijzonder pulp uit. Toch is het verhaal wel aardig, de cast ook, de grimmige sfeer en de setting van de morsige stad en de smerige riolen is ook prima. De film gaat vooral nat op de constant soms grappige, soms best wel irritante oneliners die uit Hauer's mond rollen. Er komt het eerste half uur geen enkel dialoog uit die man, behalve quasi stoere oneliners. Halverwege verbeterd dat wat en zijn de schietscenes ook wel aardig. Dat het monster met die enorme nagels een stropdas secuur om Duncan's polsen bind vind ik dan weer jammer, en het einde dat Hauer ogenschijnlijk gemakkelijk het hart van het monster uit zijn borstkas pakt eveneens. Anders had er best nog wel een iets betere score ingezet.

Pulp van de bovenste plank, niets meer niets minder, best wel vermakelijk voor een keer en Hauer was hier overigens al 48.

Ge-wel-dige film! I love it wanneer er geen hol gebeurt in een film, Doubt bijvoorbeeld, maar dat de film toch blijft boeien.

Uiterst rustig en vakkundig opgebouwd drama over een vrij zwaar beladen thema. Ondanks het laatste wordt de film nergens heel erg zwaar maar blijft het bescheiden en blijft er genoeg ruimte over om inzicht in de problematiek, de gevolgen en de aanpak, op te doen. Prima rollen van Keaton en Ruffalo.

Echt een hele mooie film.