Opinions

Net de volle drie uur er door gedraaid en niet een moment verveelt, hoewel ik het ergste vreesde omdat

Ben Hur me niet echt bevallen was.

Maar het oog werd de volle drie uren gestreeld door mooie landschappen, de harde maar sympathieke bakkes van Douglas die mij als personage meer doet dan Ben Hur, hier en daar een paar momenten die ik verdacht veel op Gladiator vond lijken, een prima verhaal qua opstand, mooi in beeld gebrachte gladiatorenopleiding, Spartacus als leider, de strijd met Crassus en een pakkend einde.

Wat me vooral opvalt is geen overdaad aan gezwam, maar behoorlijk recht toe recht aan. Zo heeft men niet een overdreven idyllische of heilige moraal achter hun opstand zoals de senaat om ver werpen of iedere slaaf bevrijden, maar simpel zelfbehoud, vluchten en het land uit. Als ik Wiki er op na sla worden de feiten niet helemaal gevolgd maar ach...dat doet er in dit geval niet zo zeer toe. De muziek op het einde is mooi en dreigende en het einde met het duel en de kruisiging is ook heel aardig bedacht. Behalve de prima rollen van Olivier en Douglas valt Ustinov erg op als komische noot, de daar nog toekomstige Poirot is wel in hem te herkennen. Verder valt de eindslag op die voor die tijd toch heel behoorlijk in beeld gebracht wordt met brandende figuranten en afgehakte armen.

Over de regisseur is inmiddels al veel gespeculeerd, het mag inmiddels bekend zijn dat Kubrick op het laatste moment de leiding overnam maar verder niets qua script en montage mocht aanpassen. Vandaar geen echt Kubrick touch. Desalniettemin is wat mij betreft Spartacus een klassieker die heel goed te verteren valt en meer dan een prima waardering verdient.

Even een tussendoortje, en de keuze viel op Species. Een film die bij zijn release best wel de nodige aandacht kreeg, I wonder, en ergens down the line heb ik de film wel eens een keer gezien, toch wist ik van het eind weinig meer.

Verhaal...? Wat voor verhaal...? Species is op dat vlak ontzettend mager, maar dat is ook niet waar de film omdraait net als de dialogen die gemiddeld niet verder komen dan een paar woorden per zin. Nee, dit was geen nachtwerk voor de scriptschrijvers. En over het einde, dat gedoe in het riool, kan ook het nodige gezegd worden en is zeker niet de sterkste fase van de film.

Toch is Species wel lekker vlot, wordt er geen tijd verspilt, heeft de film een aangename speelduur en gebeurt er genoeg. Maar het is vooral de cast die het meeste opzien baart. Kingsley zou je toch in andere rollen verwachten, net als Whitaker. Madsen is natuurlijk op zijn plek als no nonsens enforcer macho man, en Helgenberger die ik toch altijd wel een bepaalde aantrekkingskracht heb toegedicht is hier toch wel op haar best. Verrassend is de jonge Sil in de vorm van Michelle Williams. Maar ach...laat ik eerlijk zijn, de grootste reden om deze film te kijken is natuurlijk de 21-jarige en anatomische goed ontwikkelde Natasha Henstridge die met deze rol haar debuut maakte.

Is Species een B-film...? Wat zijn eigenlijk de criteria van een B-film? De aanwezigheid van Kingsley en Whitaker voorkomen dat waarschijnlijk net, maar ach who cares, het is gewoon vermakelijk en best leuk voor een keer.

Ergens een kruising tussen Starship troopers en een game uit de Call of duty advanced warfare reeks. Het ziet er bij tijd en wijlen geweldig uit, puike actie, mooie beelden en een aardig sfeertje. Maar het gebrek aan dialoog en diepgang in de karakters en geen verassende plotwending doet de film toch wat inkakken na een drie kwartier, zo ongeveer nadat de troepen zich in de fabriek veilig wanen achter het ijzervijlsel.


Verder gewoon leuk om een keer gezien te hebben. Geen toppertje maar zeker te pruimen met wat nootjes en een whiskeytje.

Echter wel een vraag. Waarom hebben ze wel last van ijzervijlsel maar niet van kogels en reguliere granaatscherven? Zijn die dan van papier-maché?

Ter afsluiting van de gehele reeks waar ik vorig jaar deze maand mee begonnen ben. En hoewel ik iets milder geworden ben richting Spectre is de film toch gewoon teleurstellend te noemen wat ook deels komt door zijn voorganger(s). Vooraf noemde ik Quantum of Solace de zwakste van de Craig reeks, maar bij het zien van Spectre is QofS toch vooral een redelijke actiefilm te noemen.

Aan de spectaculaire opening zal het niet liggen. De Bond-song van Sam Smith mag als haast klassieke stijl geduid worden, net als de aardige soundtrack van Newman. En uiteraard is Craig er weer met zijn typische stijlvolle rauwe randje en het wachten in deze film was vooral op Ernst Stavro Blofeld, de vijand der vijand, de meest illustere tegenstander ooit.

Maar daar is het dan ook wel mee gezegd. Spectre lijkt met een ziedend vaart vooral heel erg veel indruk te willen maken maar doet dat zelden. De rauwe realistische actie van Skyfall en Casino Royal wordt in slechts één scene totaal afgebroken, namelijk het kolderieke gebeuren met het vliegtuig. Een episode die meer op zijn plaats geweest was in een Roger Moore film. Dan de introductie van Blofeld. Waltz probeert er het beste van te maken toch komt de gentleman schurk geen moment uit de verf en pas op het einde komt er een iets sinsitere kant naar boven. Dus ook dat is een teleurstelling. We hebben andermaal een nieuwe organisatie die het inlichtingenwerk over wil nemen en de 00's op non actief willen zetten, ook niets nieuws aan, de DB10 vind ik ronduit een lelijke wagen, Lea Seydoux ben ik persoonlijk ook niet zo kapot van en waarom ontploft die hele basis als Bond slechts een gasfles kapot schiet? En dan die zogenaamde martelingen die zicht, gehoor en evenwicht zou aantasten...

Enerzijds heeft Spectre heel veel haast, wil het erg graag indruk maken, vliegt qua geloofwaardigheid wel eens wat uit de bocht, oogt op sommige momenten weer als te gemakkelijk en zo gaat het af en aan tussen redelijke tot matige momenten. Spectre is daarmee een matige tot redelijk film te noemen, erger vind ik toch de uitstekende reeks met Daniel Craig die hierbij toch wel een ernstige deuk oploopt. Want men was zo verdomd goed bezig met een fraaie rauwe en realistische stijl. Binnen de Craig reeks is de film dan ook een ontzettende tegenvaller, maar over het gehele Bond-spectrum gezien is de film iets minder dan middelmaat te noemen, want beter dan The Man With The Golden Gun en Octopussy is Spectre wel. Hopen dat No Time To Die de draad van Skyfall weer oppakt ook al is het tussen hoop en vrees.

Jezus Bob, what button did you push...?!

Luchtig jeugdsentiment waar ik weer eens voor ging zitten, toch wel een beetje met het gevoel en beeld dat ik er vroeger bij had, helaas kwam ik tot de conclusie dat Speed toch wel een beetje aan verval onderhevig is.

Om meteen maar met de deur in huis te vallen, het gebeuren met de lift die door de kraan 'vertraagt' wordt is behoorlijk onrealistisch te noemen, en zo zijn er de kenmerken van de nodige overacting bij verschillende kleine rollen en karakters, bepaalde acties van Traven, de achtervolging op de bus in de Jaguar bijvoorbeeld, zijn te adhoc, hard rijden is één ding, zo debiel en agressief sturen is nergens voor nodig. Daarnaast hebben de hoofdrollen weinig diepte, Payne om maar eens te noemen lijkt niet echt een psychopaat maar waarom hij zover gaat wordt niet echt uit de doeken gedaan. Om als laatste kritiek aan te halen, wat is Jack nu eigenlijk van plan op het dak van de metro?

Ondanks al deze punten blijft er toch een bijzonder vermakelijk film die op zich goed vaart bij de weinige diepgang qua karakters. Bullock en Reeves gaan eveneens weinig de diepte in met hun rol, wijken weinig af van hun gebaande pad, maar zijn vooral twee innemende en sympathieke personages en op zich goed gecast. Reeves de jonge hond lefgozer agent met het kleine hartje, Bullock als de licht brutale maar toch schattige eyecandy, en potverdorie wat was ik meer dan twintig jaar terug onder de indruk van haar. De Bont weet op bepaalde momenten toch op meesterlijke wijze de spanning op te voeren, en realistisch of niet, de film krijgt op die momenten toch van mij het voordeel van de twijfel. De eerder genoemde liftscene met de vertraging door de kraan slaat nergens op, toch wordt de spanning uitstekend opgevoerd en eenmaal in de bus wordt het allemaal wat beter hoewel er een enorme tegenstrijdigheid is. Payne zegt twee jaar bezig geweest te zijn met de lift klus, desondanks schudt hij de bom in de bus binnen een week of twee, tijdsverloop is wat onduidelijk, uit zijn mouw. Oké...? Andermaal wordt de spanning bijzonder opgedreven met de lastige bocht, de ravage in het centrum, de kinderwagen, en Jack op de trolley onder de bus. De 'sprong' slaat dan weer nergens op aangezien er niet sprake is van een helling. Toch heb ik in een making of gezien dat ze een dergelijke sprong echt gemaakt hebben met een bus.

Speed zou tegenwoordig amper door de beugel kunnen, toch in het kader van wat de film ooit 25 jaar geleden losmaakte, en een kunststukje van Jan de Bont was, geeft de film een bepaalde gunfactor. De twee acteurs zijn innemend en het spektakel en de ravage is nog steeds kostelijk en vermakelijk te noemen. Daarnaast zijn bepaalde momenten toch echt nog spannend, mede door het jeugdsentiment valt de beoordeling dan toch weer hoger en beter uit dan dat ik na een kwartier tot half uur verwacht had.

Deze in de bioscoop mee te pakken in 1997 was eerder een must dan een keuze, zoveel indruk had de eerste Speed wel gemaakt. Na afloop was mijn neef lyrisch, nu heb ik die zelden op een goede filmsmaak kunnen betrappen, en ik was voornamelijk verbaasd. Wat was dit nu? Na al die jaren was ik toch wel weer eens nieuwsgierig geworden of het nu echt zo slecht was en tja, ik plaats nu eenmaal geen comment zonder de film recentelijk te hebben gezien.

De film staat eigenlijk meteen al op een mijlen verre achterstand met de kolderieke en chaotische achtervolgingsscène en evaluatie rijles van Annie in het begin. De toch wel harde en realistische actie van de eerste Speed lijkt ingeruild voor gladjes, goedkoop en humoristisch. Jack heeft plaats gemaakt voor ene Alex en de laatste heeft iets goed te maken waardoor men op het cruiseschip uitkomt. Dat de schuit gekaapt wordt is op zich nog niet zo gek, een van de nog te noemen pluspunten is dat 'The Mad Men' dit keer Dafoe is die altijd wel iets brengt. Grappig is op zijn minst nog een gespotte figurant uit de eerste Speed en de aanwezigheid van UB40.

Maar dat zijn de pluspunten ook al snel waarop de haast eindeloze lijst slechte punten kan beginnen. Zoals het ontbreken van Reeves die zo men beweerde met zijn bandje Dogstar op pad was. Toch heeft hij onlangs aangegeven dat de ware reden het script was, graag had hij nog een keer met De Bont gewerkt maar hij knapte volledig af op het script. In tegenstelling tot de uitstekende chemie tussen Reeves en Bullock is er weinig tot geen vuurwerk tussen Patric en Bullock en meen ik ook wel eens gelezen te hebben dat de twee elkaar niet lagen. Dan is er het fenomeen dat alles een kopie is. Weer een voertuig op hol. Weer een groep bange passagiers. Weer een 'Mad Man' met een vinger op de knop die ook weer in conflict met zijn werk als motief heeft. Dan is er de switch van stevige en realistische actie naar veel ruimte voor humor wat resulteert in Annie met de kettingzaag in de deuropening, de fotograaf die maar kiekjes blijft maken en tal van flauwe kleine momenten. Dan de vraag waarom Geiger al deze heisa uithaalt. Hij heeft het schip ontworpen toch? Weet alle codes, komt overal in, is programmeur en elektro whizkid. En dan kan hij niet het alarm van de kluis uitzetten voor de roof en stilletjes ontsnappen? Het oogt onnodig ingewikkeld. Om nog maar te zwijgen over de grote knal op het einde die kant nog wal raakt. Het lijkt me dat zo'n schip stookolie vervoert, dat fikt wel goed maar ontploft echt niet op dergelijke wijze. Dan de garderobe wissel van Patric die het gehele oordeel gehuld gaat in een wit overhemd en op het einde opeens in het zwart is.

Speed 2: Cruise Control is dan ook een hele matige film te noemen die het vijf keer zoveel koste als de eerste Speed. De film kreeg zowaar een Raspberry Award voor slechtste vervolg van het jaar. Een van de weinige redenen om de film te zien is de altijd mooie Sandra Bullock, overduidelijk is dat ze de film niet alleen kon redden, iets dat natuurlijk op de conto van De Bont en de scenaristen te schrijven is. Dafoe is dan nog een pluspunt maar eigenlijk kan hij niet op tegen de veel leukere Hopper. Speed 2 is dan ook wat mij betreft een misser op alle fronten en een film om heel snel te vergeten, net als vreselijke housemix van de Speed tune. Om te janken...

Tja, wat moet je hier nu van vinden...? Na Het Bittere Kruid nummertje twee van de Nederlandse cinema aan de beurt, en zoals ik zeg, wat moet je hier van vinden? Ik ben geen Verhoeven fan, rauw en realistisch zijn vaak wel dingen die goed vallen bij mij, maar dit is toch Verhoeven weer op zijn meest expliciete manier en to much voor mij. Vooral wanneer zaken niet meer lijken toe te voegen dan simpel shockeffect.

En dat is toch jammer want muziek zit er wel in met een toch niet oninteresant verhaal rond de coureur in kwestie. Over muziek gesproken, interesante soundtrack van Ton Scherpenzeel en zijn Kayak. Opzich ook niet altijd onaardig geacteerd, Soutendijk toch wel een lekker ding en de verschijning van Hans van Tongeren met de wetenschap hoe het hem na Spetters verliep. En dan is er nog de karrevracht bekende nederlandse acteurs. En in al hun platheid zijn er ook nog wel grappige momenten zoals de krokettenquote of de sexpartij die vooral de ander bedotten inhoudt om een wanprestatie te verbergen. Maar verder...?

Na anderhalf uur snak ik toch naar het einde en ben ik letterlijk afgestompt na alle domheid, platheid, naakt, sex of het gemak waarmee je jezelf kan verkopen. Zoals N00dels al zegt is het kneuterig, lomp, houterig, vulgaire en expliciet naakt, en van karakterontwikkeling is ook erg weinig sprake en serieus kan je het allemaal niet nemen. Want ondanks de zware themas wordt er vrijwel niets meegedaan en lijkt het verhaal eerder een vehicle voor zoveel mogelijk buitensporig gedrag dan iets anders, shock value dekt de lading en het bevestigt inderdaad voor mij het beeld van de Nederlandse cinema en Verhoevens producten.

Onnodig te zeggen is dit niet mijn ding, ik heb hier helemaal niets mee en dat terwijl ik het begin nog wel aardig vind. Toch valt er wel een lans te breken voor de film in de hudige brave cultuur waar niemand meer voor het hoofd gestoten mag worden. Wat een lef van cast en regisseur om met zoiets te komen, vanuit dat perspectief is Spetters misschien wel in als zijn rauwheid en durf iconisch te noemen omdat het allemaal kon, een mijlpaal zo gezegd, maar mijn ding is het niet en dat gevoel overheerst toch het meeste.

Film naar een boek van Michael Crichton, niet zijn enige verfilming en ook niet de beste. In een ver verleden ooit een filmversie van Jurrasic Park gelezen, zover dat nog van Crichton was, en Sphere zelf ooit afgebroken omdat het me niet kon bekoren. De rest van zijn oeuvre trekt me gewoon niet.

Iets dat overigens niet hoeft uit te maken met deze kruising tussen The Abyss en Event Horizon waar een aantal psychologische thriller elementen aan toe gevoegd zijn. Het begin, met het mysterie dat zich ontvouwt, is helemaal zo gek nog niet. Prima wordt er gewerkt met een viertal mensen die genoeg van elkaar verschillen en/of geschiedenis hebben om een beetje wrijving en spanning te hebben, dit te midden van de duister onderwater locatie en opzienbarende ontdekking. Het mysterie wordt na de ontdekking van de bol alleen maar groter.

Tot dan op zich niet verkeerd. Maar toch verliest de film vanaf daar langzaam aan kracht en lijkt men niet helemaal te weten waar men dan heen wil. Eng wordt het nergens, de Sphere zelf komt amper meer aan bod, over wat of wie Jerry is wordt weinig gediscussieerd en de paranoia richting elkaar met fenomenen waar ze allemaal last van hebben wordt te laat en te weinig uitgespeeld. De filosofische boodschap vind ik dan juist wel weer aardig waarin Norman toch min of meer stelt dat de mens denkt erg slim te zijn maar tal van valkuilen heeft en in principe gevaarlijk voor zichzelf en anderen is.

Sphere is daarmee een film die op zich een aardig uitgangspunt heeft, zijn locatie en cast mee heeft maar verder toch smaak mist om het zomaar te zeggen en vooral daarom een onvoldoende scoort. Het is het allemaal net niet.

Het weekend begonnen met Cronenberg en het weekend afgesloten met Cronenberg afgelopen maandagavond, en hoewel ik van deze Spider iets meer verwachten dan van Rabid bleek de laatste toch vooral te winnen op vermakelijkheid.

Desondanks mag het begint er zijn met de vervreemde Spider die aankomt en zijn intrek neemt in een rehabilitatiewoning. Het zit duidelijk niet goed in de bovenkamer van Spyder en Ralph Fiennes brengt dat in de beginfase toch meer dan goed, zo zal het toch ongeveer zijn als psychisch gestoorde worstelend met van alles en vervreemd van de samenleving. En wat oh wat gebeurde er toch in het ouderlijk huis, iets dat we aan de hand van flashbacks zien samen met de oudere Spider als getuige van zijn jeugd. En we krijgen te zien wat er allemaal is voorgevallen tussen vader en moeder. En op zich zijn die scenes best wel goed bedacht waar Spiders als een toeschouwer mee staat te kijken naar zijn herinnering en de woorden van toen nog uit het hoofd weet. Overduidelijk is inmiddels dat het een behoorlijk zware film is met dingen die behoorlijk diep in de menselijke psyche kunnen zitten en daarmee niet minder interessant. Het geheel is in die beginfase met mysterie en drama over laden, en bezit een net zo goede cast als soundtrack.

Maar helaas is de geest al vrij snel uit de fles, voor mij dan tenminste, want ik vermoed al vrij snel een conclusie die erop neer gaat komen dat Spider zelf iets op zijn geweten heeft. Daarnaast ontbeert het geheel vanaf de helft toch eigenlijk iedere vorm van spanning, is het vooral allemaal een beetje raar te noemen, is de uiteindelijke ontknoping voorspelbaar, en loopt het geheel dan ook richting het einde leeg als een lekke fietsband wat mij betreft. Ik kan dan ook niet anders zeggen dat ik van deze Cronenberg iets meer had verwacht ook al scoort de film geen hele hoge cijfers en is het geheel eigenlijk wel teleurstellend te noemen ondanks het concept en de uitstekende cast met Fiennes, Richardson en Byrne. Goed geacteerd wordt er nog wel maar verder wil het geheel niet echt boeien of echt goed worden.

Redelijke poging om de best wel goede Spiderman: Animated Series tot leven te wekken in een Hollywood product. Iets dan ten dele lukt, maar over het algemeen is deze Spiderman en vooral de toon van de film niet my cup of tea.

Op altijd wel fan geweest van Batman en tevens ook van X-men en Spiderman mede door de tekenfilms die er rond de eeuwwisseling regelmatig voor waren. In eerste instantie wordt het beeld van de tekenfilm redelijk gebracht, het is allemaal niet te serieus net als in de tekenfilm waar de spanning nog wel eens wat steeg in gevecht met Venom bijvoorbeeld, PP verschuilt zich regelmatig achter een nerdy uitstraling en houdt wel van een sarcastisch of fout grapje. In de film zien we naast de ontwikkeling van Spiderman, de beet en transformatie, dat op verschillende momenten terug en is de film luchtig te noemen. Andere sleutelelementen zoals Tante, MJ, de Osborne's en in dit geval The Green Goblin komen voorbij met een aantal aardige spannende scenes. Heel gelikt en goed ziet het er echter niet meer uit voor een film uit 2002, ondanks dat het me toch een grote en dure productie lijkt.

Het is vooral Maguire die door zijn eigen uitstraling wat te ver door lijkt te slaan in het antiheldenbeeld van Spiderman en moeilijk serieus te nemen valt. Het is allemaal wat te jolig, grappig, en flauw. Vooral dat constante gejuich en gejoel als ie weer aan zijn spinnendraad weg zwaait lijkt eerder in een pretpark thuis te horen dan in een superheldenfilm. Maguire is niet echt een miscast te noemen, maar is allerminst sterk. Dunst is echter prima als eyecandy en vooral Dafoe is prima opdreef met zijn foute lachje als schurk.

Wat Spiderman toch echt lijkt te missen tussen het duistere gezicht van Goblin en de jolige Spiderman is een middenweg, verandering in toon halverwege, of een scherp randje door wat extra spanning of eventuele duistere sfeer. Vooral vergeleken met de X-men en Batman reeks lijkt Spiderman toch vooral gericht op een jonger publiek of wellicht als familiefilm, iets dat ze met een nog opgeklopter beeld en jongere acteur in de vervolgen hierna nog steeds niet hebben afgeleerd. Waar we van Batman bv dachten dat het niet duisterder dan Nolan kon, gaat de nieuwe release met Pattinson een gehele nieuwe dimensie krijgen. Nu nog eens wachten tot Spiderman het 'familie-film' imago van zich afgeschud. Redelijk, maar meer ook niet.

Meer van hetzelfde als in Spiderman 1, maar ondanks een matige Maguire, toch over de gehele lijn ietsje beter.

De film valt in eerste instantie op, en lijkt zijn eigen graf te graven met een veel te sullige Maguire die totaal lijkt door te slaan, of niet kan acteren, of slecht geregisseerd wordt. Het beeld is duidelijk van de zogenaamde antiheld die maar gewoontjes is, en wellicht van zijn saaie uitstraling gebruik maakt om op de achtergrond te blijven. Iets dat Bruce Wayne en Clark Kent in respectievelijk Batman en Superman met veel meer flair en charisma beter afgaat waar Parker zo nu en dan te flauw voor woorden is. De film veert vervolgens enigszins op met zijn humor zoals de bezemkast, helaas net iets te lang doorgevoerd en een al betere liftscene die best wel grappig is. Even lijkt dit net als deel 1 ook in de categorie familiefilm te gaan vallen.

Toch herpakt de film zich meer dan redelijk met Molina als een hele goede bad guy en een Parker die niet de sul uithangt maar twijfelt aan zijn alter ego Spiderman, moeite heeft met de keuzes die het zijn van de superheld inhoudt en het bijbehorende leventje, in ontkenning raakt en stopt om vervolgens zichzelf te vinden en omarmt te worden door het volk. Iets meer cachet als verhaal tenminste dan in deel 1. Dan zien de knokpartijen er met Doc Ock er voortreffelijk uit, sowieso lijkt de aankleding en CGI er veel beter uit te zien dan in de eerste, is er natuurlijk weer een Stan Lee Cameo en vind ik Simmons wel lekker overdrijven als Jameson. Helaas is de afstoot en aantrek toestand met MJ wat plichtmatig en komt Dunst sowieso niet zo bijzonder uit de verf omdat ze voornamelijk als screamqueen gebruikt wordt.

Spiderman 2 is heeft dan ook iets meer om het lijf als de eerst hoewel het te weinig is om een veel hoger cijfer te geven. Eindoordeel is dan ook dat de film heel aardig voor een keer is.

Zonder meer de minste van de drie, hoewel er qua verhaal met de verschillende bad guys wellicht nog de beste en specatulairste van te maken geweest was, toch blaast Raimi zich zelf nu definitief op met de zogenaamde charmeur Parker wanneer hij onder invloed van de symbiote is. Een gedeelte dat Maguire/Parker totaal niet ligt en tenenkrommend slecht is.

Erfenis van de vorige twee delen, met betrekking tot de problemen richting Osborne, zet zich voort in deel 3. Tevens begint het ondanks een liefdesverklaring zwaar te rommelen tussen MJ en Parker, mede doordat Parker teveel met zichzelf bezig is. De relatie komt extra onder spanning te staan met de aanwezigheid van Stacey, Bryce Dallas Howard oeh la la, een verschijning waar ik op zich geen problemen mee heb maar MJ wordt zo wel erg voorspelbaar en plichtmatig terug geduwd naar Harry. Een kust en te keur aan bad guys en herkenbare karakters komt voorbij, iets dat ik altijd mooi vind, en in die zin is het watertanden met Eddie Brock, Green Goblin, Sandman en vooral Venom. Een van de meest aansprekende bad guys uit Spiderman. Een grootse clash ligt voor de hand en die komt dan ook nadat Harry met nog wat psychologische spelletjes Parker probeert te breken. Iets dat op zich wel interessant is, en daarna nog komt helpen, iets dat voorspelbaar maar wel aardig is.

De film zakt wat mij betreft finaal door het ijs met Parker die in de beginfase faalt in zijn relatie, en nog wel op vlakken die hem eerder niet zouden overkomen, waarmee de strubbeling met MJ wel erg plichtmatig aanvoelen. Maguire is verder minder de saaie piet zoals wel in de vorige delen, maar nu overspeelt regisseur en acteur hun hand op gruwelijke wijze wanneer Parker in een soort mislukte charmeur verandert onder invloed van de buitenaardse levensvorm. Hoe hij dansend over straat gaat, knipoogjes uitdeelt, de man is in de jazzclub...het is werkelijk niet te hachelen. Wellicht dat dit de bedoeling is maar het haalt andermaal de film enorm onderuit qua sfeer en 'volwassenheid' en koerst voor de derde keer, naast een niet serieus te nemen acteur, op een 12 jaar rating af nog jonger wat mij betreft. Dan is er dat verdomde 'gejoehoe' weer als ie zich kennelijk bijzonder vermaakt aan zijn spinnendraadje al zwierend en zwiepend. Allemaal niet echt serieus te nemen, en dat toch wel ondanks een vrij duistere bad guy met Venom als beste voorbeeld. Mooi gemaakt trouwens. Van Dunst wordt overigens weer iets meer verwacht maar een stembandentest volstaat ze nog steeds prima.

Nee, de hele Spidermanreeks van Raimi is niet mijn ding ondanks dat het redelijk films zijn en prima vermaak. Zoals gezegd valt deel drie op vanwege zijn bad guys maar is qua verhaal en vanwege die vreselijke scene toch de minste van de drie.

Herkijk die toch meer dan vier jaar op zich heeft laten wachten maar er dan gisteravond van kwam samen met een kameraad. En eigenlijk hoef ik niet zoveel aan mijn vorige verhaal toe te voegen qua plus en minpunten, maar beviel de film me toch iets beter.

Wat Frank Miller precies in gedachten had komt er niet uit in deze mix die veel ingredienten heeft maar gewoonweg een beetje mank loopt. De stijl en het visuele is uitstekend te noemen, sterker nog, ik hou wel van deze stijl en is daarmee een reden waarom ik Sin City fantastische vind. De soundtrack mag er ook zijn en is best een breuk met de sleazy en jazzy track van Sin City en gaat juist de wat dromerige western-achtige kant uit. De cast zoals bekend met de vele prachtige vrouwen met Stana Katic als lekkerste is ook prima en de humor waar ik mijn vorige comment overviel valt nu ook iets beter met name het vooral koddige gevecht tussen Spirit en Octopus in het water. En ja, dat verhaal hé, het is het gewoon allemaal net niet, en zoals gezegd is de mix niet in balans en Gabriel Macht als acteur met zijn karakter en 'lady'sman' wel grappig maar vooral een beetje licht. Ach het is allemaal best geinig maar een topwaardering verdient dit toch allemaal net niet.

De tweede stap in de filmmarathon betrof deze Splash wat een maar al te bekende titel is en ik al reeds gezien had toen de film in de jaren '90 op tv verscheen. En met wat ik er nog van wist verwachte ik er allerminst een topper van maar wel iets met een bepaald gevoel, een gunfactor, en dat kwam wel redelijk uit.

Het verhaal rond Allen is maar al te duidelijk met op jonge leeftijd een kennismaking en 20 á 30 jaar verder een heuse reddingspoging. Maar wie is toch die bijzondere en vooral mooie dame, iets dat ook de grote vraag is voor Allen die dacht nooit gelukkig te gaan worden in de liefde maar nu toch plots halsoverkop is. Het is het startpunt van een aandoenlijk en lieflijk verhaal met een prima chemie tussen Hannah en Hanks waar natuurlijk Daryll Hannah betoverend is als zeemeermin Madison.

Verder wordt het geheel een beetje opgeleukt met wat kleine humor en grapjes zoals het weg smokkelen van Madison uit het instituut, Freddie die zowel jong als oud en lel kleingeld laat vallen om onder rokjes te kunnen kijken, of alle 'aardse' dingetjes waar Madison aan went gedurende haar solo zwerftocht door de stad. Daar staat tegenover dat de onderzoeker erg irritant is maar die krijgt zat klappen ter vergelding. Top is het allemaal niet maar een aandoenlijke film met gunfactor is het wel degelijk. Leuk weer eens gezien te hebben al was het alleen maar vanwege de fantastische Daryll Hannah.

In mijn beleving is Splice toch al wat jaartjes ouder, maar ja de gegevens liegen niet. Want ouder of niet tegenvallen deed de film destijds best wel toen hij net uit was. In de jaren daarna zag ik soms eens een stukje, maar helemaal zag ik de film nooit weer. Afijn tijd voor een opfrisbeurt en comment.

En het moet gezegd dat het beginpunt en onderwerp best interessant zijn. De hedendaagse zucht naar hormonen die ongeneeslijke ziektes aan kunnen en alle proeven en experimenten met klonen en wat meer. Dat aangevuld met een scherp randje, namelijk twee onderzoekers in tijdnood voor een doorbraak met de daarop volgende bekende keuze. Tot daar eigenlijk helemaal niet zo gek en de geboorte van 'het', de eerste keuzes en twijfel omtrent, zijn toch redelijk te noemen.

Toch stort om verschillende redenen vanaf daar wel heel langzaam de film in. Iets dat vooral komt door de keuzes van het stel omtrent hun creatie. En ik snap dat veel van de keuzes en twijfel rond hun getoond worden om de moralistische en ethische dillema's te benadrukken. Toch konden de keuzes niet haakser staan op hun ervaring en logica als wetenschapper en dat stoort me regelmatig, dat keuze op keuze toch wel erg voorspelbaar is en dat het slechter en slechter uitpakt. Bijvoorbeeld de keuze om metDren in die boerderij te gaan zitten en dan beide naar het werk te gaan is vragen om problemen. En zo zijn er meer dingen die ik niet kan rijmen zoals het sex momentje tussen Clive en Dren, ja ze is op een aparte manier knap, ja je kan het interpreteren als dat zij te menselijk is, maar tegelijk zit daar ook weer die discrepantie in tussen de keuze van het moment en de gedachtengang en logica van een wetenschapper. Iets dat bij Elsa net zo goed het geval is tussen het Dren triggeren om te leren maar vervolgens wel boos zijn als ze wegloopt, tja wat verwacht je dan? Je wil toch dat ze zelfbewust dus heeft dat ook nadelen. Net zo raar is het afpakken van de kat, het lijkt wel om haar te straffen, vervolgens wil ze weer iets creëren door haar op te werpen als moeder om haar daarna weer soort van te castreren, allemaal door een situatie die ze zelf creërt. Het is de tegenstelling tussen de gemaakte keuzes en wat logisch zou zijn, wellicht dat dit de geloofwaardigheid is die verschillende kijkers missen, en daar in is de scenario schrijver wellicht verwijtbaar dat hij niet met betere situaties komt. Een hele uitdaging wellicht maar toch...

En dat is de kritiek op de film in de notendop die toch wel weer een beetje tegenvalt op een aantal aardige pseudo griezel momentjes na. De cast is redelijk, de muziek aardig en Dren is toch een behoorlijk overtuigende creatie te noemen maar het kan de film niet voldoende redden en is de conclusie dat de film nog altijd te kort komt.

Split, een nieuwe poging van Shyamalan om zijn succes met The Sixth Sense te benaderen, een film waarvan je hoopt dat het wat is, eigenlijk ook wel verwacht dat het wat is, ondanks de missers die de regisseur in kwestie afgeleverd heeft, maar toch die vrees dat het wel eens vies tegen kan vallen en dat Shyamalan eigenlijk zijn kruit al jaren geleden verschoten heeft met TSS.

Het beginpunt van Split is op zijn minst interessant te noemen, drie jongedames ontvoerd door iemand met heel veel verschillende persoonlijkheden. Het is daar meteen al waar de film een wankel evenwicht probeert te vinden op een bijzondere dunne draad tussen waanzin en onzin, en eng of belachelijk. En het is voor mij binnen een kwartier duidelijk dat de film vanuit zijn verontrustende beginpunt regelmatig zijn evenwicht verliest tussen 'een beetje eng' en ronduit absurdistisch. Ik kan dan ook niet zeggen dat ik de film echt eng vind of het geheel een prikkel afgeeft van die aard. Pas op het einde wanneer de sfeer en muziek iets dreigender wordt maakt het geheel iets meer indruk.

McAvoy maakt er alsnog het beste van binnen zijn mogelijkheden en hoewel sommige karakters bijna humoristisch, en Patricia mij sterk doet denken aan Psycho, laat hij toch prima zien goed te kunnen acteren. In die zin vind ik vooral de gesprekken met Dr. Fletcher erg sterk en diens twijfel, kennis maar ook kunde hoe ze bijvoorbeeld Dennis naar voren weet te krijgen. Een sterke fase wat mij betreft. Net als de verdeeldheid onder de drie meisjes hoe te gedragen. Tevens wat voor rugzak trauma's kunnen vormen en hoe mensen verschillen in hun omgang met een dergelijke achtergrond.

Toch blijft voor mij een groot probleem dat Split nooit echt spannend wordt, soms eerder een beetje lachwekkend. En nee, het lukt Shyamalan dus weer niet het succes van TSS te evenaren of zelfs maar te benaderen. Split is daarom aardig voor een keer, vooral voor de acteerprestatie van McAvoy maar dat is het dan ook wel.

Nou...dat stelde ook weinig meer voor. Ooit, lang geleden, wel eens gezien en vooral de scene waar Duncan maar blijft bazelen dat ze 'grote wapens' nodig hebben en losgeslagen is/op Hauer begint te lijken, stond me nog bij als komisch.

Met de respectievelijke leeftijd van 27 jaar, wat eigenlijk nog niet eens zo oud is, ziet het er toch allemaal wel bijzonder pulp uit. Toch is het verhaal wel aardig, de cast ook, de grimmige sfeer en de setting van de morsige stad en de smerige riolen is ook prima. De film gaat vooral nat op de constant soms grappige, soms best wel irritante oneliners die uit Hauer's mond rollen. Er komt het eerste half uur geen enkel dialoog uit die man, behalve quasi stoere oneliners. Halverwege verbeterd dat wat en zijn de schietscenes ook wel aardig. Dat het monster met die enorme nagels een stropdas secuur om Duncan's polsen bind vind ik dan weer jammer, en het einde dat Hauer ogenschijnlijk gemakkelijk het hart van het monster uit zijn borstkas pakt eveneens. Anders had er best nog wel een iets betere score ingezet.

Pulp van de bovenste plank, niets meer niets minder, best wel vermakelijk voor een keer en Hauer was hier overigens al 48.

Ge-wel-dige film! I love it wanneer er geen hol gebeurt in een film, Doubt bijvoorbeeld, maar dat de film toch blijft boeien.

Uiterst rustig en vakkundig opgebouwd drama over een vrij zwaar beladen thema. Ondanks het laatste wordt de film nergens heel erg zwaar maar blijft het bescheiden en blijft er genoeg ruimte over om inzicht in de problematiek, de gevolgen en de aanpak, op te doen. Prima rollen van Keaton en Ruffalo.

Echt een hele mooie film.

Op de zondagmiddag even twee filmpjes afwerken die ik gekregen had van de schoonmaakster, die gaf mij een stapeltje films van haar zus die eigenlijk bedoeld waren voor de kringloop maar eerst even aan mij dacht. Eerlijkheid gebied te zeggen dat er niet heel veel soeps tussen zit zoals deze The Efficiency Expert die aanvankelijk nog wel wat lijkt vanwege zijn behoorlijke cast. Maar helaas...

Het verhaal is niettemin duidelijk met een zieltogend schoenenfabriek in een kleine burgerlijke omgeving vol excentrieke mensen. Duidelijk is dat de fabriek een soort van sociale spil vormt, waar weliswaar niet heel efficiënt wordt gewerkt, maar wel het leven wordt geleefd tussen verschillende klasses, plezier, jaloezie, ruzie en relationele besognes. Het is in die zin een microkosmos op zich die met een bepaalde humor en buitennissigheid vorm wordt gegeven. De aanwezigheid van vreemde eend in de bijt Wallace, die als een soort van zwaard van Damocles boven het geheel hangt, wordt niet bepaald gepruimd.

En zoals reeds gezegd is er voor deze Australische productie toch een behoorlijke cast bij elkaar gebracht die in sommige gevallen aan het begin van hun carrière staan maar niettemin hun beste beentje voorzetten. Buiten dat zijn momenten zoals de slotracebaan best aardig en ademt het geheel een bepaalde nostalgie en luchtigheid uit. Maar helaas is daar ook een bepaalde voorspelbaarheid en moet ik heel eerlijk zeggen dat het me amper kan boeien, zelfs niet die korte speelduur van nog geen anderhalf uur, en is dit mij teveel vlees noch vis. Dus is dit een filmpje voor de statistieken, weer één gezien, weer één turfje, maar naar alle waarschijnlijkheid ga ik dit heel snel vergeten.

En verder met Roger Moore als James Bond, van de Moore reeks hadden we meteen met Live And Let Die meteen één van de beste, en met het vervolg The Man With The Golden Gun de slechtste Bond film over het algemeen, vanaf het ontstaan af. Een hoogtepunt en dieptepunt die The Spy Who Loved Me in beide gevallen niet kan overtreffen noch evenaren. Een film trouwens in mijn beleving die vlot en vermakelijk is, en dat omvat het geheel nog steeds prima.

Een verhaal vergelijkbaar met You Only Live Twice wordt gebracht, kaping van in dit geval Russische en Amerikaanse kernonderzeeërs met als doel het uitlokken van een kernoorlog, eigenlijk niet heel bijzonder, net als de excentrieke bad guy Stromberg die leuk is en aardig wordt neergezet, maar nagenoeg niets extra's toevoegd. Om meteen dan maar de slechte dingen van de film te benoemen. De muziek in het begin is van het moderne soort, en ronduit afschuwelijk. Iets dat gelukkig naar het einde toe verbeterd. Stromberg voegt zogezegd niet zoveel toe, en Moore is al 50, iets dat duidelijk te zien is op vitaal vlak. Bepaalde acties en vechtpartijen worden overduidelijk met een stunt double gedaan en niet met Moore.

Desondanks kenmerkt The Spy Who Loved Me zich als een vlotte en actievolle film waarvan de mix humor en actie beter slaagt dan in zijn voorganger. Iets wat ook verbeterd is, het fenomeen Bond met iedereen het bed deelt. Iets dat hier niet lukt. Iets dat zeker afwijkt van van de vorige twee delen. Het ligt in ieder geval niet aan het aanbod, Bach is mooi maar moet haar meerdere kennen in Valerie Leon en Caroline Munro. Dan is er de entree van een iconische bad guy in de vorm van Jaws die we hier na nog een keer zullen zien. Geweldige Richard Kiel wat dat betreft. Dan is de er de humor die wel aanslaat zoals het busje dat gesloopt wordt door Jaws terwijl men probeert weg te rijden.

The Spy Who Loved Me is daarmee niet een topfilm maar wel een uitermate vermakelijke en leuke film te noemen.

Vrij bijzondere film over de kunstwereld met de nodige onderliggende boodschappen en filosofie.

Ik moet zeggen dat heerlijk de draak gestoken wordt met de zin en onzin van kunst, en wat en wanneer iets kunst is. Vind het persoonlijk wel zo'n bult larie, over bulten gesproken, ik lachte me iedere keer dood bij die expositie met die hopen zand. Heerlijk dat terugkerende shot van zo'n duffe bewaker die daar wat op een stoel zit te suffen, die mensen die snel om de hoek kijken en denken 'oké dan' en weer weg zijn, en dat iedere keer weer. Meest grappige nog wel, die schoonmaker op de poetsmachine dat je geneigd bent te zeggen; veeg die troep ook even mee joh. En warempel...
Dan die twee mediayuppen die maar praten en praten en iedereen opgewonden en blij, en ik maar denken waar gaat dit over? Iedereen maar knikken doen of ze het snappen, niet durven vragen wat nu precies de inhoud is, bang om dom over te komen.
En dan die Giles de la Tourette meneer die zo kostelijke een interview verpest, andermaal dat gepraat over gebakken lucht en hij zegt wat we allemaal denken, uiteraard niet 'laat je tieten zien' maar eerder in de trant van 'onzin en kloten'. Opvallend de man die voor hem opkomt, en daar kom ik zo op terug...

The square waar draait de The Square nu verder om behalve het in de zeik zetten van de kunstwereld? Dat is wat mij betreft simpelere dan het lijkt. Namelijk dat we het 'vierkant' moeten bedenken waar alles mogelijk is, slechts goede dingen gebeuren en vooral geborgenheid en vertrouwen heerst. Het lijkt met de creatie van het vierkant ook de enige plek waar dit mogelijk is. Want in het dagelijks leven bedreigt, gebruikt, negeert en vlucht men slechts in eigen wereld. Zo is bijvoorbeeld de aapmens scene geen 'kunst' maar eerder een psychologische studie die zelfbehoud en op zich zelf gericht gedrag erg goed naar voren brengt. Iets wat we in het dagelijks leven ook veel zien. Hoe vaak wordt iemand die slachtoffer wordt van geweld, pesten of intimidatie genegeerd? We zijn dan de basisschool ontgroeit maar 'bully's' zijn er nog steeds. Begrijpelijk het ontbreken van ingrijpen in sommige gevallen, maar het is tevens iets wat mis is in de samenleving. Pas wanneer de aap te ver gaat wordt ingegrepen, iets wat veel eerder gedaan had kunnen worden toen hij op al op het randje geraakte. In plaats van dat één persoon zich iedere keer liet intimideren hadden simpelweg veel meer mensen, zo nu iedereen, op kunnen staan om de aap naar buiten te drijven. Ik denk dat er dan wellicht naar voren gekomen was dat er geprobeerd werd hoever hij kon gaan voor er een individu of een groepsproces ingrijpt. Bijzonder dat er dan ook meteen weer doorgeslagen moet worden want er werd geroepen sla hem in elkaar. Maar ja iedereen is toch stiekem bang voor zijn eigen hachje...
Niet te vergeten dat we zelf de ontaarde samenleving met ons apathische en empathieloze gedrag in de hand werken en wanneer er iets gebeurt durven we niet in te grijpen. Kijk naar het gedrag van de directeur die ook maar van alles doet dat vooral op zichzelf gericht is...wat in de kubus heerst zou juist in de wereld moeten heersen en niet andersom. Als laatste niet te vergeten de armoedzaaiers en zwervers die genegeerd worden maar zo'n filmpje gaat dan te ver, net zo goed dat de armoedzaaiers andermaal genegeerd worden als er wel tonnen geld naar die kunstonzin kan...

The Square is in die zin wel een behoorlijke dikke aanklacht tegen decadentie, misstanden in de samenleving, vervreemding van normen en waarden en dat we er allemaal ongemerkt in mee gaan. Een film die in zekere zin wellicht psychologenvoer is, toch kan het mij ondanks de boodschap, of wat ik er uithaal, en de humor niet de hele film boeien. Aardige een keer gezien te hebben, maar daar is de kous dan ook snel mee af.

Film die me iedere keer toch weer positief verbaasd, en bovendien uiterst vermakelijk is met de nodige humor maar ook spanning.

Een verhaal rond een gevangenenkamp, Stalag 17, wordt gewaagd gebracht. Namelijk best wel met een luchtige en vaak komische toon. Iets waarvan je je af kan vragen of dat slim is. Ik vind echter dat dit vooral in het tijdsbeeld van de jaren '50 gezien moet worden. Weliswaar schuwde men er niet voor toen ook een serieuze of ronduit deprimerende toon meer te zetten met All Quiet On The Western Front en The Grapes of Wrath, en dat waren films van een jaar of tien of meer eerder. Toch zal meegespeeld hebben dat de waarheid van sommige kampen en behandeling van krijgsgevangenen te erg was om te realistisch te brengen. Een realistisch Stalag 17 met harde en sadistische bewakers zoals we vaker gezien hebben zou een wel erg zware en droeve film gemaakt hebben. Vandaar de best wel begrijpelijke keuze om de Duitsers als lachwekkend af te schilderen en de sfeer luchtig te maken, iets waar de film prima mee weg komt, met Animal als humoristisch middelpunt.

Ondanks de luchtige sfeer zit er nog genoeg spanning in de ontsnappingsplannen en het mysterie rond de rat. De luchtige humor breekt prima de dagelijkse sleur om rond Sefton prima om te slaan naar de nodige spanning, verdenkingen en tips die de Duitsers binnen krijgen. Een uitstekende tweedeling die prima in balans is. Ondertussen komen er nog dingen aan bod die draaien rondom morele dilemma's. Hoe slecht zit je daar? Wil je overleven en hoe? Een beetje sjacheren om het iets beter te hebben? Sefton lijkt ondanks zijn egoïsme toch de slimste die niet de populairste keuzes maakt, maar wel het beste om zichzelf denkt.

Valt er dan niets op te merken aan Stalag 17? Ja zeker wel. Hoe dom zijn die Duitsers, met name Schulz, die iedere keer zo triomfantelijk zijn hints omzet in vondsten en ontdekkingen, ten overstaande van iedereen, daarmee te koop loopt dat hij een tipgever heeft en die verre van in bescherming neemt. Laat dan de hele barak doorzoeken en wek de indruk dat je het het bij toeval vind. Maar goed, dat is muggenziften en moet net als de toon en humor in het tijdsbeeld van de jaren '50 gezien worden.

Het maakt Stalag 17 samen met de vermakelijke personages en acteerprestaties tot een uitermate vermakelijke en leuke film.

Wauw! Wat een film en dat voor die tijd. Ik weet nog hoe flabbergasted ik was na het zien van het gevecht tussen het strafbataljon tegen de Russische tanks. Wat een rauwheid en realisme! De man die geplet wordt, de officier die in tweeën geschoten wordt en zijn laatste gruwelijke moment beleeft. zo realistisch voor een film uit 1993 en nog wel een Duitse productie. Maar goed, dat betreft de hele film, een top productie voor Europese begrippen. Zoals Vietnam bijzonder diep zit bij de Amerikanen is Stalingrad een delicaat onderwerp voor Duitse begrippen.

Een erg realistische en waarschijnlijk accuraat beeld van de inval in Rusland, Operatie Barbarrossa, en de onvermijdelijke ondergang bij Stalingrad. Het geloof, de overmoed, de arrogantie, en uiteindelijk de kameraadschap die overblijft. Mooie en realistische actie, mooie grimmige beelden wanneer de mannen uiteindelijk in het strafbataljon geplaats worden en mijnen moeten ruimen. Maar ook hoe ze overmand door gelatenheid steenkoud in de vrachtwagen langs het verbrandden van een enorme stapel lijken rijden. Er was een weg nabij Stalingrad die ze 'de beenderenweg' noemden omdat men het pad in de sneeuw, want meer was het niet, gemarkeerd hadden met botten die uit de sneeuw staken. Men had het eerder met houten paaltjes geprobeerd maar de verhongerende en verkleumde Duitse troepen stalen alles dat eetbaar en brandbaar was dus zelfs die paaltjes waren niet veilig.

De ellende, de kou, de honger, de uitzichtloosheid, de irritatie onderling maar ook de kameraadschap. Stalingrad schetst een beeld van Duitsers die ook maar menselijk waren en 'hun werk' deden als soldaten, en protesteerden en weigerden in bepaalde zaken. Het einde is ronduit deprimerend, maar dat is geheel in stijl van de film.


Mooie pakkende soundtrack trouwens.

Ooit als eens eerder gezien en beoordeeld als verhaalloze en opgepompte shit. Een beeld waar 2020 nog weinig aan verandert is, toch wordt de film met een dergelijk hokje net wat te kort gedaan.

Overweldigend is het begin en de nachtaanval op de stad. Sfeervol en visueel verbluffend. In de puinhopen en uitzichtloze situatie ontstaat in die zin het verhaal rond de achterblijvers, de dame en romance. Het kan, Stalin verbood namelijk iedere evacuatie van belegerde steden zodat de Russische soldaat een extra reden had te vechten. Toch voelt het allemaal meer aan als de gemiddelde Konsalik roman dan dat het overtuigd. Een redelijk beeld van de willekeur hoe men vocht om huizen, soms zelfs etages en sporadisch huizen bezette, is dan wel weer redelijk, net als de strijd en settings die er spectaculair uit zien.

Wat gaat er dan mis met deze film? Sowieso zijn de karakters te plat, niemand van al de aanwezigen heeft iets boeiends, zelfs Kretchmann komt er maar flets af. Dan de gebracht strijd en het stereotype beeld van vriend en vijand dat op de Duitsers toch wel vaak op het randje is en wat de Russen betreft ongeloofwaardig. Niemand is zonder schuld in oorlog, maar het beeld van de zogenaamde wrede bezetter zit wel op de randje. Daartegenover staat en wel heel erg heroïsch en patriottisch beeld van de dappere Russische strijders die weinig misstappen begaan. Net als dat de politiek commissarissen en de dreigementen met wapens in de rug, om vooral niet terug te trekken, blijft goed verborgen. De lelijke en grove keerzijde van het Russische leger wordt volledig negeert, en het is de vraag hoe een regisseur die in 9 Rota grofheid en eerlijkheid niet schuwde, hier toe komt en of er bemoeienis vanuit de politiek geweest is.

Stalingrad is vooral visueel een must see, verder blijft de film erg veilig betreffende het Sovjetbeeld van die tijd en laat het niet echt de waarheid rondom het Stalin regime zien. Daar komt bij dat je qua taal en symboliek als westerling waarschijnlijk veel mist. Stalingrad is eigenlijk niet ze best, maar alle matige tot slechte dingen buiten beschouwing gelaten is Stalingrad best te doen als visueel spektakel.

Andermaal gezien, onder het motto dat je deze film vaker moet zien, en om me iets minder bescheten te voelen/poging het te begrijpen. Helaas ten dele gelukt.

Wat me meteen wel beter opvalt is de ellende van het bestaan, de beperkingen van de staat en de zucht naar iets anders. Subtiel sijpelt overal de boodschap van de zoektocht naar geestelijke ontwikkeling uit naar voren, en vooral de wens naar onafhankelijke denken. Tegelijk laat zich daar ook al snel de keerzijde zien van de Rus op zich, onder het motto je haalt een Rus wel uit Rusland maar Rusland niet uit een Rus, is daar ook al meteen de angst die gepaard gaat bij die 'vrijheid'. Net als een kind die iets in een speelgoedwinkel mag uitzoeken en simpel weg niet tot een keuze kan komen. 'De zone' heeft dan plotseling alle kenmerken van het 'geestelijke' mijnenveld waar een mens in geraakt die zijn hele leven geïndoctrineerd is en nog nooit voor zich zelf gedacht heeft, hetzij binnen een zorgvuldig kader. Maar wat is daar buiten? Dat begrijp ik niet? Dat kan ik niet aan. Dan bied het systeem plotseling veiligheid en houvast, en lijkt juist die vrijheid gevaarlijk en iets dat uitgeschakeld moet worden. Stel je voor dat mensen voor zichzelf gaan denken?! Iets dat ook bijna serieus geprobeerd wordt. Dan is er nog de uitleg van de naam van de hoofdpersoon, Stalker, die wat mij betreft synoniem staat voor het algemeen denken en wellicht gemiddelde Sovjetburger, namelijk; eeuwige gevangene.

Dit allen met andere ogen aanschouwd, en nogmaals de bewondering uitsprekend voor de buitengewone locaties, blijft het daar ook bij. De film, hoewel interessant qua boodschap en met bijzondere en aparte beelden, biedt mij gewoon te weinig en kan me niet genoeg boeien voor nog een kijkbeurt of verdere interesse. Half punt erbij maar daar blijft het bij.

You can't have Hardy without Laurel.

Wat heb ik dit veel gezien tijdens mijn jeugd. De Dikke en de Dunne, en wat was het simpel, soms zelf flauw, maar eigenlijk ook erg goed bedacht. Vaak ken je zelden de waarheid achter zulke karakters, of hoe ze werkelijk waren, en daarom zette ik mij met grote gretigheid aan deze film en wat verraste de film me ontzettend.

En wat ontzettend herkenbaar gaat de film van start. Stan en Ollie die over het studio terrein lopen, Stan met zijn gebruikelijke gepluk aan zijn haar, Ollie met zijn gebruikelijke gezwaai en gefrunik met zijn stropdas naar de dames. Het is zo vreselijk herkenbaar, net als het dansje dat de twee uitvoeren voor de camera. Dat dit een fijne film gaat worden alleen al vanwege de herkenbaarheid is dan al duidelijk. De film vervolgt heel wat jaartjes later waar we eigenlijk de balans opmaken van de roem, dat Stan het creatieve brein is, graag zijn rol buiten het podium doortrekt of kennelijk gewoon zo is, en Ollie's falende gezondheid. Onderhuids speelt ook heel fijntjes een bepaalde verzadiging, irritatie, eentonigheid, en dat er na al die jaren toch een kleine haat/liefdes verhouding is ontstaan. Iets dat begrijpelijk is als je zo lang met elkaar vertoeft en elkaar zo door en door kent. Toch zo blijkt uit de opbouw, is de laatste akte waar naar toe gebouwd wordt, de lastigste vanwege verschillende redenen.

De film slaagt ontzettend in zijn beeld betreffende dit duo. Steve Coogan, mij overigens niet zo bekend, zet Stan geniaal neer met zijn onnozele blik. Het is echter John C. Reilly die echt opzienbaart. Vaak is Reilly cast vulling en geschikt voor bijrollen en meestal niet de meest memorabele, de rol in Magnolia buiten beschouwing gelaten. Het is deze acteur die toch een geweldige rol neerzet en amper te herkennen is. Andere noemenswaardige dingen zijn de dames die ook prima acteren en het tijdsbeeld in combinatie met de voortschrijdende tijd is fraai.

Stan en Ollie is wat betreft een heerlijke film, met een bijzonder beeld van een al even bijzonder duo. De film raakt, ontroerd, de slapstick humor niet meer van deze tijd ook al is er nog prima om te lachen, en het geheel heeft ook een bepaalde tragiek met de fysieke teloorgang van Ollie. Al met al een fijne en ontroerende film.

Wat een fijn ingetogen drama is dit toch, naar een verhaal van Stephen King die ik al vaak genoeg gelezen heb. De man kan niet alleen griezel schrijven maar ook ontroerende verhalen over verlies, vriendschap en ouder worden.

Langzaam gaat de film van start rond de vier jongens, verschillend en allen met hun eigen achtergrond en sores, die het plan maken het lijk van een vermiste jongen te gaan zoeken. Gelijk met de vier jongens besluit het tuig van de omgeving het lijk ook te gaan zoeken, en Ace, het gewetenloze type, schrik van de buurt en leider van een groep sukkels die zo nodig nog banger zijn voor hem, is dan ook weer zo'n typisch Stephen King karakter. Prima neergezet door Sutherland overigens. Fraai en aan King toevertrouwd is daar de wisselwerking en balans tussen karakters en hun gedragingen.

Eenmaal onderweg schetst de film toch een mooi beeld van deze jongens die het nodige meemaken. Temidden van hun eigen jeugdigheid en kinderlijk gedrag gebeurt er toch heel wat met ze. Ze leren elkaar beter kennen, begrijpen elkaar, hebben sympathie voor elkaar, komen voor elkaar op en passen op elkaar. Crash course coming of age wat dat betreft. Tevens is daar het verlies aan Gordies kant die dingen als verwerking, rouw en schuldgevoel brengt. Heel wat als je het mij vraagt en dit wordt op uitstekende wijze gebracht door de vier jonge knapen sfeervol gebracht met fraaie muziek.

Het prachtige Stand By Me van Ben E. King zorgt voor een laatste moment van kippenvel en vervolmaakt dit heerlijke bescheiden drama en ik kan dan ook niet anders zeggen dat dit een prachtige film is vooral omdat ik nooit zo van het jeugdig perspectief hou maar hier toch op fraaie en innemende wijze gebracht wordt.

Een leuke verrassing deze film tegen te komen bij de kringloop en uiteraard hoefde ik daar niet lang over na te denken. De degelijke maar suikerzoete versie uit 2018 is vooraf gegaan door twee andere versies waaronder deze dus uit 1976 en ik was toch wel erg nieuwsgierig naar andere versies en hoewel deze versie minder beoordeeld wordt dan die uit 2018 heb ik toch meer een zwak voor deze.

Het verhaal mag duidelijk zijn rond de ontmoeting tussen John en Esther, de ene radeloos, licht zelfdestructief en met een carrière die het punt van retour bereikt heeft, de andere juist beginnend, hopend op succes en behept met een scherpe tong en sterk karakter. Opposites attract? Nee, eerder een soort van gretigheid en naïviteit die John herkend en lang geleden verloren is. De film vervolgt zich met het gebruikelijke beeld van een pushende manager, iets dat we op een dergelijke manier ook zagen in Bette Midler's The Rose rond een worstelende en opgebrande artiest, iets dat in dit geval niet anders is, en natuurlijk het gebruikelijke puissante en buitensporige gedrag in combinatie met drank en drugs, en het lijkt er op dat Kristofferson in zijn rol aardig de spijker op de kop slaat. En het kan niet gekker met het geschiet en de motor op het podium als hoogtepunt.

Het contrast kon dan ook niet grotere tussen de losbandige John en de rustige Esther die meegezogen wordt in het wereldje met uiteraard de te verwachten en ontwikkelende chemie tussen het stel. Jikes! Barbara Streisand, het is maar waar je op valt, toch kan enige chemie tussen dit koppel niet ontkent worden. En zo toont de film een beeld van lief en leed van een popster continu achtervolgd door camera's worstelend met zijn 'inner demons'. Het is niet zo raar dat die beste man dat hutje op de hei wil hebben. De cast is verder goed te noemen met Kristofferson, Streisand en vooral Busey in een voor zijn doen rustige rol. Daarnaast vinkt de film zo'n beetje ieder genre af die het aan kan doen met een beetje drama, humor, zoetsappige taferelen maar is ook zeker een beetje rauw te noemen. Toch waar de film de meeste punten mee wint is gewoon de muziek. Waar Cooper in 2018 niet verder komt met een beetje kwelerige country en Gaga de popkant op gaat, is de muziek van Kristofferson toch wel hele andere koek en doet denken aan de beste dagen van Chicago of Boston. De muziek is daarmee dan ook gewoon sterk, heel sterk, te noemen. En dat geldt hetzelfde met de soul van Barbara Streisand die ook gewoon goed is.

Buiten dat wint de film nog weer extra punten met dat het niet te gestyled is, te gecontroleerd, minder gefinetuned. Deze versie van A Star Is Born voelt heel naturel en puur aan en wint wat mij betreft van de 2018 versie hoewel het maar met een halve ster is.

Een kwestie van even meepakken want hij is op tv, ook al was er de vrees voor een overmatig en gekunsteld suikerzoet feel good verhaaltje. Iets dat ten dele uitkomt en vooral tot sentimentele krachttoer verwordt met redelijke momenten, maar vooral ook goede muziek.

De laatste twee jaar verdiep ik me steeds meer in blues en southern rock en het moet gezegd dat de film opent met Maine die het podium betreedt en er een fijn stukje muziek gespeeld wordt. Een muzikaal niveau die in die zin door de gehele film gewaarborgd blijft, waar dit niet gezegd kan worden rond Ally die teveel richting pop gast op een gegeven moment. Na de kennismaking met Maine en diens ontmoeting met Ally ontvouwt zich toch een redelijk standaard wel haast cliché beeld van hard to get, toch ingepalmd worden, het onzekere meisje dat de potentie van een superster heeft, en rond Jack het beeld van de ster in verval en de nodige psychologische problemen. Het blijkt gaandeweg maar weer dat de glans van het sterrenbestaan een dun laagje vernis is met menselijkheid, problemen en valkuilen dicht onder de oppervlakte.

Het sterkste deel van de film is en blijft toch de muziek, maar de subtiele aanklacht richting het 'popwereldje' en de invloed van managers, die veel op hun geweten hebben, mag er ook zijn. Interessant is ook wat er richting de eindfase los komt rond Jack qua problemen, onverwerkte dingen en dat veel van zijn dingen en problemen simpel weg projectie is. Tevens is de vraag in hoeverre hij verandert is erg interessant en reëel te noemen.

Toch zitten er ook de nodige knelpuntjes. Zo is Shallow een prachtig opgebouwd nummer die een zekere prikkel meedraagt, toch is het natuurlijk onzin dat ze zo'n duet onvoorbereid uit de mouw schudden. Dan is er Jackson Maine zelf, waar als karakter met de nodige problemen, te weinig mee gedaan wordt, eigenlijk komt Cooper niet verder dan laveloos voor zich uit brommen, iets dat mij te eendimensionaal is en na een kwartier wel bekeken is. Beter is de fase van teloorgang op het podium en de behandeling. Net zo redelijk is de chemie tussen de twee te noemen, toch betrap ik ze gedurende de film op weinig dialoog die er toe doet of blijft hangen. Zoals gezegd, de beste fasen zijn de muziek en wanneer men zingt.

A Star Is Born blijkt daarmee een drama die vooral met zijn einde op het gemoed lijkt te willen spelen en vooral bij het grote publiek op dat vlak goed zal scoren. Voor mij doet de muziek het erg goed maar schiet het geheel voor een topfilm toch net allemaal wat te kort. Redelijk en degelijk is het eindoordeel.

Na het vorige week best wel leuk bevallen The Wrath of Khan verder met The Voyage Home die ik ook nog had liggen, dat ik daarmee een deel oversloeg nam ik voor lief, hoe toevallig was hij gisteren op tv toen ik al klaar was met The Voyage Home. Ik kan mij niet zo storen aan die dingen bovendien bleek dit deel te beginnen met een aangename samenvatting om te zien hoe Spock gelukkig weer bij het geheel betrokken werd.

Afijn, de wereld in gevaar door één of andere vreemde sonde die de wereld vernietigd met zijn puls/signaal en gelukkig zijn Kirk en zijn crew net op tijd terug om de zaak het hoofd te bieden zoals alleen zij dat kunnen. Want natuurlijk zien zij het gevaar in, begrijpen wat er aan de hand is en hoe de zaak op te lossen. En opzich heeft ook dit deel wel weer een aangename vibe over zich met een stukje spanning en mysterie. Grappig daarnaast dat alle genoemde schepen vernoemd zijn naar vliegdekschepen uit de Tweede Wereldoorlog met de Enterprise, Saratoga en Yorktown. Andermaal is het mooi gemaakt en zit er ook nog een beetje humor in en laat dat nu de overhand gaan krijgen in het tweede deel van de film.

Het schip en de crew moet namelijk terug in de tijd en komt uit in het San Fransisco van de mid jaren '80 en voordat men uberaubt van boord is krijgt de mensheid al een gepaste draai om de oren qua communicatie, manieren en primitiviteit, iets dat nog altijd actueel is als je het mij vraagt. En zo gaat het bonte gezelschap opstap voor verschillende benodigdheden en beleeft het ene na het ander waar vooral de humor, soms wat aan de flauwe kant maar niet geheel ongenietbaar, de boventoon voort met Spock en Kirk in het plaatselijke Dolfinarium toch wel als erg vermakelijk, zo ook de landing van het schip en de geschrokken vuilnismannen of het moment met de punker in de bus. Uiteraard lukt het allemaal ternauwernood met een beetje aardse hulp in dit geval van Dr. Catherine Hicks, erg leuk natuurlijk, en is Kirk en zijn crew andermaal de held. Daar verklap ik weinig mee lijkt me...

Een groot verschil met de vorige film is toch wel dat men zich hier veel meer richt op de komische noot waar The Wrath of Khan toch een stuk serieuzer was. Veel maakt het mij niet uit en vind ik de films qua vermaak best wel dicht bijelkaar liggen. Dus, wat mij betreft weer een drieeneenhalf. Of dit nog bij de kern blijft en zich echt kan meten met de voorgaande films laat ik aan de purtisten en Trekkies over.