Opinions

Maandagmiddag even lui op de bank en aan de slag met deze de Small Things Like These die bij voorbaat interessant leek vanwege het verhaal, de compacte speelduur en de altijd sterke Cilian Murphy. Dus kom maar op...

Toch is het wel effe zoeken binnen dit bijzondere trage en grauwe drama over wat de klok nu eigenlijk doet tikken in dit geval. Want dat het Ierse leven in de jaren '80 niet mals is mag duidelijk zijn, waar selfmade man Bill zelf ook nog met de nodige dingen kampt die alleen maar verder getriggerd worden door de dingen die hij ziet rondom het klooster/internaat. Toch wil het aanvankelijk niet zo vlotten met de film die inhoudelijk niet echt uit de startblokken schiet maar de donkere en duistere sfeer wel authentiek overkomt net als de fraaie jaren '80 aankleding die mij regelmatig aan mijn eigen jeugd doet denken. Buiten dat is het geloof in die tijd, in dat land, in de vorm van de katholieke kerk, iets dat zwaar weegt, altijd over het schouder meekijkt en overal een schaduw opwerpt.

Toch begint het pas echt een beetje interessant te worden met Bill die het rare moment meemaakt in klooster waar een paniekerig meisje om hulp vraagt waarop er veel vragen ontstaan. Wat is dit voor plek? Wat gebeurt hier? Wie zijn dit? Het gaat ook vooral Bill niet in de koude kleren zitten die begint te twijfelen en vragen begint te stellen, iets dat natuurlijk niet in dank wordt afgenomen. Wat zich vervolgens ontrafelt is het zogenaamde 'Magdalena wasserijen' schandaal die mid jaren '90 aan het licht kwam en de tientallen jaren er na tot veel excurses geleid heeft met zelfs tientallen miljoenen aan uitgekeerde aan compensatie en 155 geopende graven van onbekende vrouwen voor DNA onderzoek. Ja, het is nogal iets waar die kerk in sommige gevallen toe leid, en vervolgens recht gepraat wordt door zuster Mary die ook nog eens een vorm van chantage toe past.

Waar het schandaal juist immens is met tien van zulke instellingen houdt men Small Things Like These juist bewust aan de kleine en persoonlijke kant wat opzich niet verkeerd is, toch vraag ik me af wat een bredere view had opgeleverd zoals we bijvoorbeeld zien in de vorm van een Spotlight achtig concept. Desalniettemin is Small Things Like These een meer dan prima film die je wellicht twee keer moet zien om je op te laten slokken door het gevoel van die tijd waar ook cinematografisch nog het nodige te genieten valt zoals de rit in de sneeuw. Twijfelgeval of dit een 3,5 is of een 4.

En natuurlijk nog effe aan de griezel op de na-avond met deze Smile waarvan ik eigenlijk geen idee had wat te verwachten noch waar het over ging.

Het spel is in ieder geval snel op de wagen met een binnengebrachte patiënte waar Rose bij gehaald wordt. Maar voordat Rose een inschatting kan maken lijkt deze aangevallen te worden en helpt deze zichzelf daarna om zeep met een alleraardigste smile op haar smoel. Jammer trouwens want Caitlin Stasey is veel te leuk om zo vroeg afscheid van te nemen. De film ontwikkelt zich in het vervolg als een redelijk mysterie waar we nu precies mee te maken hebben. Want opzich wordt er aardig gespeeld met de achtergrond van Rose haar moeder, mogelijke overwerktheid in combinatie met de trigger van een patiënt en domme pech.

Behoorlijk is daarna dan ook de speurtocht van Rose met het moment tijdens het verjaardagsfeestje wat toch wel het startpunt is voor ergere dingen en zaken die absoluut niet pluis zijn. Dit in combinatie met een aantal aardige jumpscares, een meer dan behoorlijke soundtrack, de nodige gruwelijkheden en de ontdekking dat er iets is met heel veel patiënten van Rose. Het geeft op een gegeven te denken wat Rose er zelf mee te maken heeft. Maar dat is het dan wel een beetje in een film die het mysterie van The Invisible Man over zich heeft, parallellen met Fallen uit '98 en voor horror en wezens zwaar op inspiratie uit It lijkt te leunen.

En ach, de finale is nog wel bijzonder als we te zien krijgen wat er nu eigenlijk gebeurt met mensen vlak voor dat ze de 'smile' krijgen. Maar verder was het allemaal niet heel bijzonder, het was niet slecht, het was niet oninteressant, maar het had ook niet iets extra's voor mijn gevoel. Er is dan ook de twijfel tussen een 3 of 3,5 waar ik eigenlijk een 3,25 of zoiets zou willen geven.

Een film die bij mij toch echt wel een beetje in de vergetelheid was geraakt maar met terugwerkende kracht wel het nog het nodige aan jeugdsentiment bij zich droeg. De geplande kijkbeurt draaide in eerste instantie toch vooral om een comment en cijfer te kunnen plaatsen maar verrassend genoeg kwam er veel naar boven en heb ik me behoorlijk vermaakt.

Het verhaal mag duidelijk zijn, dranksmokkel verpakt in een weddenschap, en het illustrere duo Bandit en Snowman die voor het karretje gespannen worden. Opzich niet bijzonder qua inhoud, eigenlijk is het flauwer dan flauw, de herhaaldelijk in zijn mc bakkie blatende Cledus, de vreemde tuthola Frog, overdreven achterlijk gescheur met die Pontiac, en natuurlijk al die oerdomme agenten die zich verschrikkelijk te grazen laten nemen en achter het stuur van hun patrouillewagen een groter gevaar zijn dan Bandit met zijn Firebird. En eerlijk gezegd is er aan deze klinische benadering geen woord gelogen. Is het te kort door de bocht betreffende dit product uit 1977 waar andere wetten gelden...? Dat zeker.

Want wat een geweldige mix is deze film toch die al die foute elementen mengt tot een kostelijke geheel die regelmatig op het randje balanceert maar nergens er af flikkert. Flauw is het regelmatig rond Junior maar dit wordt meer dan goed gemaakt door het goede stel dat Bandit en Snowman vormen. Net als de apetijtelijke Sally Field, buiten dat bulkt Reynolds natuurlijk van de charme. De ster van de film is natuurlijk de afgebeulde Pontiac Trans-Am...wat een wagen. Daarnaast is de film in het huidige tijdsbeeld cult te noemen maar is daarnaast avontuurlijk en rebels te noemen, en dat temidden van het foute zuiden, bevolkte door gek volk, nog dikkere auto's, nog grotere hoeden en een politiekorps dat weinig voor elkaar krijgt. Iets dat als mix perfect in elkaar past.

Zoals inmiddels duidelijk mag zijn heeft Smokey and the Bandit me in positieve zin verrast aangezien de film wel erg naar de achtergrond verdwenen was. Op naar dinsdag zou ik zeggen, want dan is deel 2 aan de beurt.

En na vorig week deel 1 gezien te hebben viel nu de beurt aan deel 2, een film waar ik niet bepaald hoge verwachtingen van had zoals het de meeste vervolgen eigenlijk wel vergaat. Dit kon toch niet anders dan een slap aftreksel zijn met tot mijn grote schrik ook nog eens Dom DeLuis in een rol...?

Aan de eerste momenten zal het niet liggen met de gebruikelijke muziek en toffe beelden van truckracerij, lekker! Wel opmerkelijk dat men niet aan veiligheid doet met pakken of helmen. Cletus lijkt ook niet echt een riem om en de hond zit zoals gewoonlijk op het dashboard. Ach, het zal voor het plaatje zijn. Niet lang daarna komt een nieuwe uitdaging/opdracht op hun pad en zien we vooral Bandit in het slop na een mislukte relatie en poging door te breken als artiest. Iets dat hem niet in de koude kleren is gaan zitten en tevens de reden is dat Frog weer in beeld komt om Bandit back into shape te krijgen waarop het succesvolle drietal weer herenigd is.

Het drietal heeft andermaal de charme zoals dat in deel 1 ook is, maar tevens is de humor en zijn de grappen toch wel weer heel erg veel hetzelfde. Geinig is het zo nu en dan op zijn minst te noemen, maar vernieuwend is het allemaal niet, en daarmee is samen met het te vervoeren object toch al meteen het zwakke punt van de film genoemd. Dat wordt verder onderstreept met Sheriff Bufford en in de introductie van zijn twee broers die toch wel buiten gewoon slecht zijn en wel heel erg flauw. Een acteur als Dom DeLuis werkt daar vervolgens ook weer niet aan mij. Dus bijna onnodig te zeggen is dit deel van Smokey and the Bandit toch wel een klap minder dan de eerste.

Maar gelukkig staan daar toch nog genoeg andere dingen tegenover zoals de slagveld tussen trucks en politieauto's op de vlakte, of de confrontatie tussen Bulldog Joe en de sheriff, iets dat me toch wel erg bekend voorkwam, en is de Pontiac Transam weer van de partij. Maar genoeg voor een voldoende is het allemaal niet. Eindresultaat is dan ook dat deel 1 toch op eenzame hoogte staat en deel 2 toch wel een slap aftreksel is met aardige momenten. En dat had ik eerlijk gezegd ook niet anders verwacht.

Tijdens de pauzes op het werk en de slag met deze Smokey and the Bandit part 3 waar we reeds de eerste twee zagen. En de collega's waren ondanks mijn tegenwerpingen erop gebrand dit deel ook te zien waarop na afronding afgelopen donderdag toch werd toegegeven dat we het beter bij alleen de eerste film hadden kunnen houden.

En voor de derde keer gaan we los met Bufford T. Justice, Big and Little Enos en....uhm geen Burt Reynolds? Nee, geen Reynolds maar wel Jerry Reed die in plaats van de vrachtwagen ditmaal mag invallen voor de Bandit en zich zelfs zo kleed met snor en al. Nou, schiet mij maar lekker, de film heeft sowieso al afgedaan op dat moment zonder Bandit, hoe kansloos! Voeg daar een flinter dun verhaaltje aan toe rondom een weddenschap tussen Enos en Justice waar an passant de inval Bandit bij betrokken wordt om het een beetje spannend te maken en dat is het dan wel.

Uiteraard is er de gebruikelijke chaos en achtervolgingen, doen er zich heel wat koddige momenten voor en is er zowaar één erg goede scène met de Klu Klux Klanners die achter een stel gekleurde kippenboertjes aanzitten en het moet gezegd dat die wel hilarisch is. Maar verder, ondanks Colleen Camp als eyecandy, is dit toch wel een hopeloze film waar men nooit aan had moeten beginnen die zelfs niet in de schaduw kan staan van het al matige tweede deel.

Na Face/Off had ik om de één of andere reden hele hoge verwachtingen van deze Snake Eyes. Waarom weet ik eigenlijk niet meer zo, of het moet de aanwezigheid van Cage geweest zijn vanwege de enorme indruk die Face/Off wel gemaakt had Tegenvallen deed de film destijds best wel, waarschijnlijk omdat de verwachte klopjacht en spanning uitbleef, en van actie was ook niet veel sprake. Desalniettemin was ik toch wel eens benieuwd naar een herkijk, en het viel me niet eens heel erg tegen.

De veel geroemd openingsscène laat me eigenlijk koud. Oké, het is één shot, dat is best knap door Coppola. Toch wordt de aandacht teveel getrokken door de in het begin onuitstaanbare Cage. Wat een irritatie, wat een drukte, het zal bij het karakter horen, toch leid het alleen maar af van de rest. Dan vind ik de scene tijdens het gevecht veel knapper met heel veel elementen, beweging, geluiden en karakters die Coppola toch in een interessante blend weet te mengen die overzichtelijk is maar toch ook veel prikkels geeft. Zoals bekend, een aanslag, die soort van slaagt, veel rumoer, wie heeft het gedaan en Santoro gaat op onderzoek uit en blijkt ondanks zijn drukte gehaaider en slimmer dan gedacht.

Ondanks dat er van meet af aan veel partijen en karakters bij het plot gehaald worden, en er veel drukte om heen hangt, is vrij snel duidelijk wie er achter zit. Hoewel het hoe en waarom dan nog niet duidelijk vind ik het toch een gemiste kans. Had hier een mysterie van gemaakt waarin de dader tot het einde ongewis blijft. Nu drijft het teveel op de morele overwegingen van Santoro die normaal niet vies is van een smeerpenning of een oogje toeknijpt. En hoewel niet verkeert is het niet heel spannend..

Wat rest is het gewoonlijke potje turven. Cage die in het begin echt strontvervelend is maar zich gaandeweg herstelt, de fraaie Carla Gugino, toch wel bijzonder camerawerk en montage, en een aantal fraaie scènes zoals die waar Santoro die gast van zijn kamer afstuurt om Julia te kunnen ondervragen. Sowieso is de strijd tussen twee partijen om getuigen en aanwijzingen best aardig. Het maakt al met al van Snake Eyes best een aardige film voor een keer, maar daar is dan ook het meeste wel mee gezegd.

That's what i'm talking about...

- I..I..I...got biten to?

Nog even een hersenloos tussendoortje en aan wat kan je dan beter beginnen dan iets met een titel als deze? Juist, Snakes on a plane met niemand minder dan Samuel L. Jackson. De man moet wel ontzettend van acteren houden.

Tja, wat moet je hier verder van zeggen...? Een doorzichtig verhaaltje met een nepcrimineel die een belangrijke getuige uit wil schakelen en dat op de minst logische wijze wil doen ooit bedacht met nog veel meer koddigheid tot gevolg. Had ik al gezegd dat behalve de discutabele titel het verhaal niet zo best is...? Och amai, wat een irritante karakters ook allemaal, en is het verder ook iemand opgevallen dat de slangen er wel heel erg nep uit zien?

Desondanks heeft de film toch wel een bepaalde cult uitstraling en vermakelijkheidsfactor die regelmatig balanceert op de dunne lijn van grappig of tenenkrommend. Maar zoals gezegd het is zo absurd dat het eigenlijk best wel weer grappig is. In de collectie hoef ik de film niet, en ik vraag me af of een kijkbeurt er ooit weer van komt, maar ach het was best vermakelijk voor een keer, maar een voldoende zit er niet in.

I hate fucking Pikey's.

Lang niet gezien en me weer ontzettend vermaakt met deze bizar droge misdaad comedy. Als Lock, Stock en Two Smoking Barrels Ritchie's generale was dan is dit zijn magnus opum.

De film begint behoorlijk overactief met de overval waar de diamant buitgemaakt wordt. Ondanks inmiddels beter te weten toch weer altijd een momentje waar het slikken is en hopen dat de rest van de film meevalt. En dat doet hij. De film blinkt daarna al snel uit in een wirwar van personages en verhaallijnen die kriskras door elkaar lopen, zonder onnavolgbaar te worden, met de meest droge en sarcastische discussies. Daarnaast hebben ze vroeg of laat allemaal iets met elkaar te maken. Vroeger waren Turkish en Micky de interessantste, nu vind ik toch de drie donkere jongens, Vin, Sol en Tyrone ronduit fantastisch, vooral de overval op 'the bookie' en het geharrewar plus gedoe met de hond in de auto, en de inmiddels al enkele jaren overleden Dennis Farina als 'Cousin Avi' met zijn sarcasme en interesse in Tony's werkwijze. Kostelijk zijn de toestand rond de zigeuners, het rare taaltje van Mikey, de fuck ups bij de wedstrijden en de toestand rond de hond wanneer hij de diamant opvreet. Hoe Sol, Vinnie, Tony en Avi daar tegen elkaar te keer gaan, ondertussen hangt die rothond iedereen in de broek. Iets dat eigenlijk niet te acteren is maar gewoon moet ontstaan.

Snatch is een ronduit humoristische film met een bizar verhaal, kleurrijke karakters, veel comedy en een geweldige ontknoping. Alle acteurs zetten een prima prestatie neer, ik persoonlijk wil Alan Ford nog wel even aanhalen als de enge en onsmakelijke machtswellusteling Brick Top. Niet te vergeten de heerlijk soundtrack met onder meer Massive Attack, The Stranglers, The Specials, 10CC en Oasis. In feite valt er bijzonder weinig aan Snatch op te merken die vermaakt, boeit en de aandacht vast houdt richting de ontknoping. Daarom de volle mep.

En toen had ik de oorlog te pakken en besloot ik nog even door te zetten met deze Sniper die ik heel misschien ooit wel eens gezien heb maar daarna ook waarschijnlijk heel snel weer heb vergeten, interesse had ik verder nooit echt voor de film gehad vanwege het B-film imago ondanks dat Tom Berenger er in zit.

Maar goed toch maar eens proberen en ansich maakt het geheel de eerste fase nog niet eens zo'n hele slechte indruk met het tweemansteam, spotter en schutter, rustig opererend, met Ghillie suits aan, en rustige en goede communicatie. Buiten dat is Berenger altijd zo cool als het maar kan, en neem ik de matige extraction voor lief, oh dus Beckett zijn spotters komen altijd om. Tijd om voor de volgende missie iemand anders mee te sturen, één of andere sportschutter die niet in het leger in die hoedanigheid heeft geacteerd. Hoe kan iemand een ervaren sluipschutter zijn als hij uberhaubt geen bodycount heeft? Afijn, en zo begint het aan alle kanten te rammelen met de introductie van Miller waar als zo'n pijnlijk moment aan gekoppeld is waar een helicopter met crew en boordwapens in het nauw wordt gedreven door een sluipschutter. De helicopter vliegt niet weg, de boordschutter schiet hem niet neer met zijn M-60, nee Miller moet dat doen met zijn sluipschutters geweer, yeah right...

En zo hobbelt het geheel door met het onwaarschijnlijke en kibbelende duo Beckett en Miller in de jungle die het op locatie ook nog eens alles behalve professionaliteit uitstralen en elkaars concurrent lijken te worden. Zo is het ook te knullig hoe Beckett het huisje binnenvalt waar de doodgemartelde geestelijk zit, dan is er natuurlijk nog de ontknoping die in totale chaos uitmondt waar iedereen tegenelkaar is, en lijkt Sniper die toch begint als redelijk beeld rondom het sluipschutters bestaan met zijn werkwijzes en technieken, om te slaan in een wel erg platte niet bijzonder actiefilm net als het al even zo matige Shooter waar het hele leger en speciale forces afgetroefd worden door Swagger. Veilig gevoel dat de rest er niets van kan. Tja, ik kan daar niet zoveel mee, en ik kan dan ook niet anders zeggen dat Sniper niets bijzonders is met matige acteerprestaties en ook nog eens een tenenkrommende soundtrack.

Onbekende film uit de QFC reeks die ik vooral had meegenomen vanwege de cast en het prima cijfer gemiddelde. Vanmorgen dan ook maar even aangeslingerd op deze luie maandag.

Het verhaal mag duidelijk zijn rond het onwaarschijnlijk duo dat in een ongeluk verzeild raakt waarop Alex zich, overmand door schuldgevoel, niet kan beheersen om de moeder van de lifster op te zoeken. En laten we zeggen dat Snow Cake zich daarna tot een opmerkelijke film, zeg maar gerust tragikomedie, ontvouwt met de moeder genaamd Linda waar geen land mee te bezeilen is maar ze neemt ook niemand echt iets kwalijk. Andere vraag is hoe Linda zich moet redden na het wegvallen van dochter Vivienne. Toch ligt de focus vooral op verlies en verwerking, en dat iedereen dit op zijn eigen manier doet, maar ook op schuld en onverwerkte dingen zoals het geval is bij Alex.

Het sfeertje kan met regelmaat dromerig genoemd worden net als de muziek. Is Alan Rickman altijd wel goed, is de omgeving prachtig, zit er het nodige aan komedie in zoals een aantal heerlijke discussie rond het gedrag van Linda dat niet normaal zou zijn, maar toont de mens zich regelmatig van zijn beste kant met goedheid en behulpzaamheid en heeft de film ook een aantal aparte scènes zoals de confrontatie met de trucker die bol staat van de emotie maar net als het ongeluk een bepaalde subtiliteit behoudt, toch vangt Snow Cake mij niet bepaald tot aan de begrafenis.

Maar zo op het einde valt dit aparte verhaal rond verwerking en loslaten toch enigszins op zijn plek met alle partijen die verder gaan en elkaar in hun waarde laten. In die zin krijgt Snow Cake wel een aardige afronding, maar een homerun is het niet en wordt het niet.

Even iets gemakkelijks op een avond dat ik me niet helemaal 100% voel met wat last van de buik en wat koorts, en zo kwam deze Snow White and the Huntsman op de radar. Verwacht ik er veel van? Nee niet echt, maar ik laat me graag verrassen.

En wat volgt is een nogal vrije vertaling van het sprookje rond Sneeuwwitje of ik moet heel veel van de legende niet weten. Toch verveelt het opzich allemaal niet. Duidelijk is dat het allemaal wel wat gekost heeft en er best een behoorlijke cast bij elkaar gebracht is, zo mogen de landschappen, locaties en algemene aankleding er ook zijn en er zitten er fraai shots tussen. En persoonlijk kan ik best wel naar Kristin Stewart, de koningin van moeilijke blikken, kijken of dat moet mijn voorliefde voor donkere haar zijn. Theron daarentegen heb ik nog nooit iets mee gehad en dat zal ook wel nooit veranderen.

Een stevig minpunt vind Snow White and the Huntsman toch vooral in het gebrek aan lijn die alle kanten op vliegt en niet echt een goede balans weet te vinden. De film wil ergens grimmig, bloederig en duister zijn, iets dat ook wel lukt, maar ten dele ook weer onschadelijk gemaakt wordt door een bepaald humor en koddigheid. Niet dat dit heel erg is want het maakt de film vooral pruimbaar voor een groot publiek, maar van de andere kant is het gebrek aan richting nu net het gebrek aan kwaliteit die de film voor hogere cijfers in aanmerking laag komen.

Desalniettemin is deze fantasy film met van alles wat best oke voor een keer, maar daar houdt het dan ook snel mee op.

Biopics zullen nooit een genre worden die mij veel doet, dat bewijst Snowden maar weer eens. Verder de film toch maar eens gezien uit pure interesse wat en wie Snowden ook alweer was. Pas na afloop begreep ik dat dit een Oliver Stone productie was, iets dat nergens uit het geheel af te lezen is.

Met een kleine introductie en beeld van falende militaire opleiding, blijken al snel de uitzonderlijke talenten op gebied van informatica. De vraag is dan ook bijna wat een dergelijke jongen bij de mariniers of wat voor militaire opleiding trachtte te zoeken. Hij weet ook het één na het andere illustere apparaat bij Forrester in het kantoor op te noemen. Het is wel duidelijk dat zijn competenties en interesses ergens anders liggen die hij daarna toont in zijn opleiding waarna hij steeds hoger op de ladder klimt en meer en meer te zien krijgt. Of is de term 'further down the rabbithole'...een betere omschrijving?

Gelijk met de doos van Pandora die opengaat, komt zijn geweten ook steeds meer in opstand en wordt zelfs paranoia. Dat alle het dataverkeer op sleutelwoorden gecontroleerd wordt is één ding, maar hoe door middel van manipulatie mensen in een situatie gemanoeuvreerd worden dat ze wel mee moeten werken is wel next level smerigheid. Desondanks is er voor Ed geen ontsnappen aan die een behoorlijke positie elders krijgt. Of is dat puur het in de gaten kunnen houden van iemand? Het klokkenluiders moment is daarna dan slechts een kwestie van wachten.

Prima wordt de doos van Pandora, die de duistere wereld van geheime diensten is, getoond met alles dat mogelijk is via internet. Gordon-Levit is uitstekend als de wat horkerige en emotieloze Snowden en de macht die van figuren als Corbin uitgaat wordt ook prima gebracht, maar dat is het dan ook wel. De film duurt best wel lang en is nagenoeg spanningsloos en dat dit een Stone is werd me pas duidelijk toen ik een dag later op MovieMeter kwam. Daarom aardig voor een keer maar heel interessant wil het nergens worden, me aangrijpen doet het ook niet. Eentje om snel te vergeten...

Zo! Flinke tegenvaller maar ik moet zeggen dat ik er redelijk op voorbereid was door de lage waarderingen.

Afgelopen zomer net het boek gelezen, en ik moet zeggen, hoewel spannend, is het allemaal wat te. Het kan niet gruwelijker, het is té spannend en mij teveel suspense. Desalniettemin wel leuk eens te lezen. Goed, wil niet zeggen dat de film dan perse slecht of matig moet zijn. Maar helaas, het is niet heel veel soeps. Bijzonder slecht is het nu ook weer niet maar met een dergelijke cast en een dergelijke boek moet er toch meer uit te halen zijn. Wat overblijft is de vraag waarom hebben ze niet een miniserie gemaakt, want zo omvangrijk is het boek wel. Het grootse plot met alle mogelijke verdachten en alle spanningen zowel op werk als prive, plus de flashbacks met Rafto en Bergen had zich daar prima voor geleend. Nu is het allemaal te snel, er zijn dingen aangepast, maar vooral de karakters krijgen te weinig diepte. Van spanning is in die zin ook totaal geen sprake.

Wat gaat er wel goed? Fassbender zet op zich wel aardig de aan lager wal geraakte Hole neer, doch had dit beter gekund als hij meer tijd en introductie gekregen had. De prachtige natuurbeelden van het besneeuwde Noorwegen zijn adembenemend natuurlijk. En Val Kilmer als de doorgeslagen en weinig spraakzame Rafto vind ik ook niet gek maar krijgt ook te weinig tijd om zijn karakter echt iets mee te geven. Het sfeertje met die besneeuwde straten, in combinatie met de muziek is bij tijd en wijlen sfeervol. Maar daar is het meeste dan wel mee gezegd.

Helaas, een hele grote gemiste kans om een thriller of serie van formaat neer te zetten.

Bij uitkomst al een tegenvaller, en zoveel jaar later nog steeds hoewel ik er iets anders naar kijk inmiddels.

Gebaseerd op een strip genaamd 'de ijstrein', een feit die ik de eerste keer niet wist en wel meteen al een paar plooien glad strijkt. Toch blijf ik nogal met wat vragen zit over dat zogenaamde zelf opgewekte eco systeem. Zoals waar komen die insecten weg? Al dat eten dat we op een gegeven moment in een voorraad wagen zien hangen, en belangrijkste nog wel, waar rijdt dat ding op en is die brandstof of whatever nooit op? Het zijn niet grote dingen, dingen die je bij een betere film door de vingers zal willen zien, toch werkt het in dit geval niet mee. Net als de vraag waarom ze rond blijven rijden met die zogenaamde derde rangs burgers die toch alleen maar problemen en opstand blijven veroorzaken, en nog erger, zich voortplanten. Ruimte en voedsel gebrek liggen toch op de loer zou je zeggen...

Andere punten die niet meewerken zijn Chris Evans die ik behalve zijn redelijke kop, brede lichaam en prima rol in Sunshine, echt zelden op meer inhoud betrap dan het opdreunen van zijn regeltjes. Slecht is het niet, maar zijn karakters inhoudelijk iets meegeven of interessant maken doet Evans zelden of nooit. En zo valt er meer te zeggen over de karakters in deze film met een toch behoorlijke cast, maar waar slechts Swinton eruit springt als iets meer dan middelmaat.

En zo is Snowpiercer dan toch opeens een behoorlijk lange en niet altijd even boeiende zit die wel aardige momenten kent qua cinematografie en ontwerp, en de gehersenspoelde kinderen bijvoorbeeld. Zo is de slachting gezien door de nachtkijker ook best aardig maar zijn er ook momenten qua geweld en grofheid die misschien iets te graag indruk willen maken. Even veer ik nog op tijdens het gesprek tussen Harris en Evans over de logica van de trein met de klassenverschillen en beslissingen die gemaakt moeten worden omdat ik even een parallel zie met de quest van de mens gelijkwaardig te worden aan God of hem op zijn minst te begrijpen. Maar het is to little to late. Snowpiercer is daarom wat mij betreft redelijk te noemen als het je genre is, maar verder inwisselbaar en iets dat weer snel naar de achtergrond van het geheugen gaat verdwijnen.

Dat ik Snuf de Hond nog nooit gezien heb mag best een verrassing genoemd worden, want de boekenreeks van Piet Prins is me toch jeugdsentiment van de bovenste plank en wat waren dit goede verhalen en mooie boeken. Zo uit het hoofd meen ik dat ik een stuk of vijf a zes op zolder liggen heb. Toch kon ik me er nooit toe zetten om er aan te beginnen hoofdzakelijk vanwege het kinderlijk perspectief dat mij nooit zo goed ligt. Maar dat bleek achteraf mee te vallen, toch een succes werd dit niet want Snuf de Hond viel best wel tegen.

Heel vers ligt het allemaal niet meer in het geheugen dus is het best even zoeken hoe het ook alweer zit met de oorlogswees die bij zijn oom in Friesland terecht komt. En ik moet zeggen dat de moffen het kennelijk maar druk hebben met de opstandige Friezen, want er komt nogal eens een handvol Duitsers voorbij. De productie lijkt in die zin één die met zorg is uitgevoerd, de locaties en het tijdsbeeld zijn aardig, hier en daar is er plek voor een beetje humor zoals Snuf die zijn ogen dicht doet bij de scène met de hooivork, buiten dat is er natuurlijk maar één ster in de film en dat is de prachtige herdershond zelf. Daarnaast zijn bekende Friese acteurs als Steven de Jong en Rense Westra leuk.

Het zijn de pluspunten in een film die toch vooral één hele grote dissonant kent en dat is Tom zelf die ik vanaf het begin te brutaal en mondig vind. Iets dat ik niet in het boek nog in het tijdsbeeld kan plaatsen en helaas wordt er niet beter op. Want zijn gebruikelijke gebral wat hij wel niet zal tegen de Duitsers en dat verder iedereen een lafbek is begint na de eerste keer al flauw te worden en na de tweede keer is die grote bek echt stuitend te noemen. En helaas gaat het maar door en zien we nergens een 'realistisch' beeld van een oorlogswees net trauma. Maar helaas blijft het niet alleen bij Tom met de slechte punten. Want de Duits officier die om niets met granaten begint te gooien is je reinste kolder. Net als het zogenaamde beeld van de Duitsers zelf want op één uitzondering na wordt er wel een heel fout en overdreven beeld geschetst van de uber gemene en sadistisch Moffen. Mocht men de jeugd nog willen overtuigen van de slechtheid van Duitsers dan is dat bij deze wel gelukt.

En zo valt deze Snuf de Hond best wel tegen en vergiste ik me dus niet bij mijn voorgevoel de film links te laten liggen. Heb zowaar zin gekregen het boek weer eens door te bladeren en te kijken of ik de serie compleet kan krijg want van de films hoeven we niet veel te verwachten.

Hoe interessant kan een film zijn over een nerd die Facebook ontdekt en ontwikkeld? Een vooroordeel waar deze film wat mij betreft bijzonder tegen aanhikt, maar de kritieken zijn lovend en de regisseur is ook niet de minste met Fincher. Een dag eerder Se7en gedaan dus ik dacht ik blijf nog even in de Fincher sferen.

Fincher weet in die zie van een, wat mij betreft, niet bijster boeiend onderwerp, toch best nog wel een onderhoudende film te maken. Vooral de scherpe dialogen en analyses waar Zuckerberg de gebroeders Winklevoss twins afmaakt tijdens de verhoren zijn lekker droog. Verder is die Zuckerberg, zoals hij gebracht wordt, Sheldon Cooper in het kwadraat, een kwal van een joch als je het mij vraagt. Verder wordt de film op zich wel met veel vaart en redelijk wat humor gebracht. Daarnaast vind ik het wel grappig twee 'Okinawa-veteranen' te zien met Desmond Doss en Gene Sledge, ofwel, Garfield en Mazzello.

Behalve de erg opvallende en mooie soundtrack, een productie van 'Ninch Inch Nails' Trent Reznor, verveelt de film me niet, maar doet het me ook allemaal bijzonder weinig. Wel droog en komisch de dubbelrol van Armie Hammer. Mooi gedaan.

Gezien, gekeurd en op naar de volgende...

Donderdag had ik, hoewel wel een beetje moe, best zin in iets goeds, en mijn voorgevoel was dat deze wel goed moest zijn aangezien de film kortstondig in de Top 250 stond en zodoende onder de aandacht kwam. Buiten dat vind ik de geschiedenis achter het verhaal en de jaren '90 voorganger Alive ook erg interessant, dus dit kon bijna niet misgaan zeker niet met een dergelijk stemgemiddelde, en dat bleek, want wat een goede film.

Hoewel Alive me niet perse heel helder meer voor de geest staat komt daar op de rugby match na weinig tot geen introductie verder in voor waar deze versie iets langer de tijd neemt en familie en het studentenleven onder de loop neemt. Toch zijn we al vrij snel daarna onderweg met het toestel waarop de ellende kan beginnen. Een wonder is het niet dat dit mooier en beter in beeld gebracht wordt dan de jaren '90 versie want de mogelijkheden qua CGI zijn natuurlijk onbeperkt. Opvallend is wel tijdens en vlak na de crash, dat de sfeer vele malen ernstiger aanvoelt, de muziek naargeestig is, de dubbel vouwende benen en gapende wonden niet van de lucht zijn waarop dit toch allemaal een stuk rauwer en harder aanvoelt. Daarnaast is de sfeer in combinatie met de muziek op het gemene, het geniepige af, wellicht een beetje horror te midden van die uitgestrekte witte vlakte met alle paniek en chaos die heerst. Wow! Dit komt wel even binnen!

En zo spijkert Society of the snow verder aan de weg met een werkelijk prachtige omgeving, briljante sterrenhemel, de ongekende nietigheid van de mens temidden van die enorme natuur. Het brute contrast kan dan ook niet groter met pijn, lijden, gehuil, jammerkreten in de nietsontziende temperaturen. In Alive lijken de mensen de paniek sneller te boven, sneller de boel georganiseerd te hebben en rust, waar in dit geval toch de paniek en angst blijft overheersen en snelle besluitvorming en logica in de weg staat. En eigenlijk ik dat juist wel goed, de mildere toon van Alive is in geruild voor een harde, cynische en angstige sfeer waarmen niet goed weet wat te doen in deze buitengewone situatie. Prachtig zijn de momenten van totale ontreddering en woede als men via de radio verneemt dat de zoektocht opgeschort is, grimmig het beeld van de lijken bij het staartstuk, logisch en moralistisch lastig de keuze tussen verhongeren of kannibalisme terwijl men daar in Alive ook niet al te lang over nadenkt. Prachtige trouwens ook bepaalde shots met een vissenoog.

Society of the snow grijpt vanaf het begin bij de strot en laat niet meer los, zelfs als het wrak is gevonden en de shots van de uitgemergelde lichamen in het ziekenhuis volgen met de psychologische aspecten en last van het overleven, trauma en de gemaakte keuzes. En het is dan toch wel dat ik meerdere keren tot tranen geroerd ben en na afloop even voor me uit zit te kijken, want wat een film is dit in alle mogelijke aspecten die zoveel meer belicht van de ramp, de slachtoffers en overlevenden dan dat in Alive gebeurt. Één ding is duidelijk, deze heb ik niet voor de laatste keer gezien.

Vrijdagavond aan de slag met deze Solaris waar je dan toch nieuwsgierig bent hoe deze zich verhoudt tot het orgineel. Kanttekening is wel alvast dat ik na twee kijkbeurten weinig heb met het orgineel van Tarkovski waar ongetwijfeld heel veel inzit qua gelaagdheid en de film cinematografisch ook het nodig heeft maar bij mij niet aanslaat. En dat blijkt bij deze remake niet anders.

Het verhaal is bekend met de problemen op een ruimtestation waar psycholoog van dienst Kelvin heen mag terwijl hij zelf ook het nodige aan problemen meesleept. Opvallend is dat de film sowieso erg is afgeslankt dat terwijl Soderbergh niet bepaald van de korte films is. Buiten dat is Clooney prima, vind ik Ulrich Tuker altijd wel goed en is McElhone fraai voor het oog. Ander pluspunt is toch wel het visuele vlak waar de ruimte met het station en anomalie of zonnestorm er geweldig uitziet net als prachtige soundtrack van Cliff Martinez.

Maar het zijn slechtst minimale minpunten in een film die ondanks de ingekorte lengte minstens zo traag en langzaam is. Jeremy Davies staat zoals gebruikelijk garant voor de irritatie die hij altijd is en wil het gewoon niet boeien vanaf het moment dat Kelvin met zijn eigen demonen geconfronteerd wordt waar het verhaal sleept en sleept en nergens een moment spannend wordt. Buiten dat lijkt de film over iets heel anders gaan wat logisch is want Solaris uit 1972 zou over de onderdrukking van het communisme gaan wat in deze setting niet van toepassing is. Dit lijkt eerder over loslaten en mischien reïncarnatie te gaan.

Niet dat dit meer veel uitmaakt want halverwege heb ik de film lang afgeschoten als saai en niet boeiend en gaat het geheel dan ook geen voldoende krijgen. Want mij nog rest is een gang naar de boekenmand waar het boek van Stanislaw Lem in ligt, driemaal is scheepsrecht zeggen ze dan...

Soldaat van Oranje, het was wel even geleden dat ik deze film zag, ik vermoedt richting de 25 jaar. Een film die daarna nooit weer in zijn geheel mijn pad kruiste en toendertijd niet zo'n geweldige indruk maakte. In mijn ogen was het toen al een film die later bekend zou worden als de Paul Verhoeven stijl, bovendien, een oorlogsfilm? Waar dan? Toch verdiende de film wel weer eens een kans, vooral gisteravond op de 4de mei, en warempel verraste de film me toch eigenlijk nog in positieve zin.

De film begint voor de oorlog met de voor mij altijd bevreemdende beelden van studenten die elkaar terroriseren. Subtiel wordt daar al de dreiging en algemene opinie jegens Hitler gedropt waarna het niet lang meer is tot de 10de mei. Een treffend beeld volgt van het Nederlandse leger die het beste er van probeert te maken maar over de breedte slecht uitgerust is en onbekwaam. Het verhaal rondt de studenten ontwikkelt zich als een jongensboek a la Klaas Norel, en eigenlijk tussen amper haalbaar tot onwetend wat de consequenties zijn. Pas bij de gevangenname van Jan en diens lot dringt de ernst van de situatie zich meer op en volgt het uitwijken naar Engeland en de van daaruit volgende verzetsacties.

Soldaat van Oranje valt daarna toch vooral op als typisch Nederlands product met bloot dat niet functioneel is en waar redelijk mee gestrooid wordt. Iets waar ik me doorgaans wel aan stoor maar dit keer door de vingers zie vanwege de rest van de film die een goede indruk maakt. Zo is er de ruime cast met Hauer, De Lint, De Gooyer, Krabbé, de mooie Meuldijk, Peter Faber, Dolf de Vries en Huub Rooymans waar verschillenden al reeds niet meer van zijn. Dan is er de veelzijdigheid qua zijden in de oorlog die belicht wordt. Het verzet, mensen die gedwongen worden met de Duitsers mee te werken en mensen die vanuit een overtuiging in Duitse dienst treden, en mensen die het uit zitten en over zich heen laten komen. Dit geheel maakt Soldaat van Oranje toch wel een interessant document aangevuld met een paar kleinere overtuigende rollen. Zo is Faber geweldig als ongeletterde boer en De Gooyer zelfs fenomenaal als Sd'er. Voeg hier een toch haast iconische soundtrack aan toe en een aantal kostelijke scènes zoals de dronken bemanning van het vrachtschip en dan maakt de film toch eigenlijk een meer dan prima indruk.

Met terugwerkende kracht heeft Soldaat van Oranje nu dan toch na al die jaren een goede indruk achtergelaten.

Klassiekerzondag bracht deze Red Sun waar ik geen moeite had deze mee te nemen bij de kringloop vanwege de artwork, cast en regisseur. Hoewel verder een onbekende titel kon dit toch niet anders dan een onbekende of vergeten klassieker zijn, maar zo pakte dat toch helaas net niet uit.

Zoals gezegd de voorwaarden zijn er met een sterke cast en een sfeertje in combinatie met muziek dat ik me regelmatig in een dik aangezette Tarantino waan. Het verhaal is wat dat betreft verder duidelijk rond een zwaard, een onwaarschijnlijke team up, en het zoeken naar Gauche waar bijna iedereen wel een appeltje mee te schillen heeft. Grappig is op zijn minst de botsing tussen de culturen die niet verder uitelkaar kunnen liggen met de eervolle Japanner en de narcistische boeven in het geval van zowel Gauche of Link. Wat ze willen doen ze geen oog voor eer, geweten of traditie die natuurlijk zwaar telt voor de Oosterlingen.

Maar het is niet alleen de zon die schijnt want Red Sun heeft ook regelmatig een luchtigheid en humor over zich die niet helemaal op zijn plek lijkt en de vibe zoals ik die zou willen ervaren verstoord. Buiten dat valt het geheel te vaak stil en is het een kwestie van hollen of stilstaan. Toch laat regisseur Terence Young, het brein achter gentleman spy Bond, zijn kwaliteiten zien binnen een geheel met veel strijdende partijen en een prachtige finale te midden van het riet, of suikerriet of wat het ook mag zijn, waarop Red Sun zich toch weer behoorlijk opricht ook al heeft de film moeite over de gehele lengte te boeien.

Red Sun is dan ook niet in film om in één keer te beoordelen en daarmee basta maar eerder een film die de te herzien mand in gaat voor een herkijk op termijn. En wie weet hoe de film dan valt, voor nu was het een kleine tegenvaller.

Matige film die nooit helemaal lijkt te ontbranden of een duidelijke richting krijgt, en na tweede of derde keer inmiddels moet ik tot wel erkennen dat dit uhm niet gaat worden hoewel het me in eerste instantie een buitengewone boeiende film leek van de maker van het prachtige Atonement.

Waar de film opzich een erg interessant onderwerp heeft en de waarheid redelijk wordt nageleefd rond de schizofrene Nathaniel, pakt het me verder totaal niet en sla ik het verhaal voor mijn gevoel van een afstand gade. Mede dat dit komt door Lopez, een personage die ik vanaf het begin stuitend, wereldvreemd en vooral egocentrisch vind. Ik heb constant het gevoel dat de goede bedoelingen toch vooral een goede column dienen. En luisteren naar de man van de opvang doet Lopez al evenmin.

Goede dingen zijn wel de rol van Foxx die na Ray andermaal een getroubleerde musicus neerzet. De beelden van de jeugd, en de langzaam opgebouwde breakdown zijn best heel aardig. En ondanks de kijk op het harde leven in de achterbuurten en opvangcentra's komt de film te mak, traag en zoetsappig sentimenteel over.

Nee, ooit deze film met hoge verwachtingen aangeschaft vlak na uitkomst, maar dit is het definitieve eindoordeel. Matige film jammer genoeg...

De blu-ray gescoord bij de kringloop en toch wel nieuwsgierig mede omdat ik James Purefoy een interessante acteur vind, en ja iedere keer dat ik de beste man zie denk ik dat ik hem graag eens gezien had als James Bond, liever dan Brosnan, maar goed.

Van meet af aan mede door de recensies is duidelijk niet te veel van deze film te verwachten, en dan bedoel ik met name inhoud en diepte. Het begin is een prima voorbeeld wat dat betreft waar het karakter niet verder komt dan enkele cliché oneliners, wat stoer gebrul en het geheel samen met de soundtrack hopeloos pompeus overkomt en tegelijk ook stroef en houterig. Pfoe...is dan ook mijn eerste gevoel gevolg door de gedachte dat deze toch zeker de verkoop in gaat.

Maar dan toch zit er in het tweede deel veel verbetering in. De dialogen zijn zo nu en dan nog steeds van Sesamstraat niveau, maar het geheel lijkt allemaal beter in elkaar te passen qua verhaal, met het karakter Solomon en de muziek. Overduidelijk blijkt dat Solomon Kane vooral visueel gericht is en daar slaagt der blu-ray toch aardig in hoewel zo'n balrog dan weer foeilelijk is. Maar een aantal mooie filmische momenten kan de film niet ontzegd worden samen met de fraaie natuur. De artdesign heeft ook best knappe momenten en natuurlijk wordt een film door de aanwezigheid van Rachel Evan-Wood nooit slechter. En ach...het vele wapengekletter is best aardig.

Een Oscar winnaar is Solomon Kane natuurlijk verre van maar binnen het kader van 'Sword en Sorcery' is het toch allemaal best te pruimen voor een keer. Men schijnt een trilogie in gedachten gehad te hebben maar liet dat idee varen na deel 1, iets dat dan wel weer te begrijpen is. Toch voor een keer is Solomon Kane best te doen.

Don't forget...

Don't forget what?

We're not on the Earth.

Na het ontzettend moeizame Stalker een aantal jaren terug en Andrej Rublev eerder deze week die wel iets interessanter was maar toch ook weer ongelooflijk stug, vreesde ik toch wel de laatste Tarkovsky in de vorm van deze Solaris. Dit ging mij geen geld kosten met de twijfel of dat het wel waard zo zijn, maar zo bood YouTube uitkomst in een versie met Engelse ondertiteling. En hoewel deze mij het beste van de drie ligt en zekere sterke fases heeft mondde dit toch ook weer uit in een ongrijpbaar fenomeen.

Het begin is van een hoog Stalker gehalte waar we enkele karakters leren kennen tijdens mijmeringen in de natuur, kenmerkend voor Tarkovsky betreft meteen de natuur en het camerawerk, maar natuurlijk ook de peinzende gezichten en ondoorgrondelijke mijmeringen. Maar uiteraard draait het om Solaris waar men via een videoverbinding op de hoogte wordt gesteld van de vreemde waarnemingen op de planeet. Het betreft een mysterie dat in de fases er na best wel goed wordt opgebouwd en mij als kijker hoop geeft dat deze Tarkovsky echt iets gaat worden. En Solaris kent een erg sterke fase met de aankomst van Kris op de locatie waar een bijzonder en vooral dreigend sfeertje hangt. De beelden van het onrustige water, vreemde verschijningen en het nog aanwezige en vage personeel versterkt die vibe die wel iets heeft van films als Event Horizon en Sunshine.

Maar helaas, na de sterke sfeer en rare toestand op Solaris brokkelt de spanningsboog en mijn interesse langzaam af waarna het einde nog lang op zich laat wachten. Want ja, Tarkovsky maakt geen korte films en dat terwijl na de eerste verschijning en opruiming van Hari de film toch verzand in te lange dialogen en vooral uitmondt in een soort dramatisch soap gebeuren. Heb ik iets gemist? Vast. Maar dat gejengel rond die verschijning die zelf ook begrijpt dat er iets niet klopt duurt mij te lang waarna de spanning en het mysterie langzaam weg ebt. Pluspunten daarnaast zijn nog wel het bijzondere ruimtestation en de muziek die een hoog orgel gehalte heeft en soms wel iets heeft van een dodenmis.

Natuurlijk kunnen we niet om de olifant in de kamer heen, want waar gaat Solaris nu precies over. Het betreft natuurlijk Tarkovsky dus kritiek op het Sovjet systeem ligt voor de hand en vind ik persoonlijk ook het meest zichtbaar en beter te zijn dan in Stalker. Andere mogelijkheden zouden kunnen zijn contact met buitenaards leven en dat dit wellicht helemaal niet zo goed uit kan pakken voor de mens, een andere uitleg kan gezocht worden in liefde, herinneringen en menselijkheid. Toch richt ik mij op verkapte kritiek op de staat met angst voor het onbekende en dit op niet te missen wijze aan te pakken of op te ruimen. Alles buiten de gebaande paden is ongewenst, mag niet en is onbegrepen volgens de Sovjet gedachten en wordt omgeven door paranoia en wantrouwen precies zoals de staat en het systeem het zou willen ook al denkt het individu er anders over. Daarnaast zal de verschijning van Ravi symbool staan voor alle door het systeem opgeruimde en vermoordde mensen, iets dat uiteraard weer omgeven wordt door schuldgevoel, en dat staat weer symbool voor de afgewende blik in die tijd bij alle verdwenen en afgevoerde mensen. It's not easy being a Russian. Het mondt uit in een algemeen beeld van identiteitscrisis omtrent de gemiddelde Rus die alles door onmacht laat gebeuren, twijfelt aan zichzelf en het systeem en zich, zoals Ravi doet, afvraagt wie of wat hij nu eigenlijk is. De ontknoping sluit daar perfect bij aan in het kader van go with the flow, dat tegen de stroom in zwemmen heel gevaarlijk is in Rusland en onwetendheid zalig maakt ook al is het kunstmatig en nep omdat de realiteit te erg is. Overigens niet te vergeten de gebruikte quote vrij vertaald als; 'vergeet niet dat we niet op aarde zijn, want we zijn in Rusland.'

En met zoveel gelaagdheid is Solaris toch een twijfel geval, want er zit ongetwijfeld heel veel in, voelt de film beter aan dan het erg wazige Stalker en het ontzettend stugge Andrej Rublev, maar is Solaris toch ook weer niet een voltreffer maar eerder een twijfelgeval met een niet heel bijzonder begin, een sterk begin van de middenfase maar dan weer een teleurstellend gedeelte vanaf de helft tot aan het einde. Afijn, wellicht dat het nog eens van een herkijk komt maar voorlopig blijft ook deze Solaris steken op een 3 sterren.

Maar eens meegepakt vanwege de goede beoordelingen, en hoewel mijn ervaringen met 'oudere' films erg kunnen wisselen bleek deze best te pruimen.

Gezegd moet worden dat de aanloop naar de humor, en de kolderieke situatie vrij lang duurt. Maar eenmaal de eerste nacht in de trein, tussen alle vrouwen, iets waar vooral Jerry het nogal moeilijk mee heeft, komt de film en interesse bij mij wat meer opgang.

Naast het prima duo Curtis en Lemmon ontkom je er niet aan Marilyn Monroe te noemen. Zinneprikkelend qua verschijning, maar bij mij ook een gevoel van tragiek wetende hoe het haar verder zou vergaan. Monroe trekt natuurlijk het meest het oog, met daarnaast een Jack Lemmon die zo nu en dan erg leuk is maar ook het randje opzoekt. Hoewel het duo zelf tot op zekere hoogte problemen creëert, blijven bepaalde dingen hun ook achtervolgen. Logisch is het niet altijd, komisch wel en soms heeft het wel eens een beetje een Benny Hill gehalte.

Some like it hot is niet een geweldige film in mijn beleving, maar heeft qua personage, stijl en humor absoluut een bepaalde charme, die vooral in het tijdsbeeld gezien moet worden, en die de film de moeite waard maakt te kijken.

Na de Bee Gees was het nu aan de beurt aan deze docu over Ron Wood en een kijkje in de keuken van de Rolling Stones, althans dat was de verwachting. Het werd toch wat anders, maar zeker niet oninteressant.

Ron Wood kan toch wel met recht een paradijsvogel genoemd worden, en tevens iemand die al een heel leven achter zich had toen hij bij de Stones terecht. The Birds, The Faces, Jeff Beck Group, multi-instrumentalist Wood heeft er al heel wat bands opzitten en ook zeker niet de minsten. Als muziekliefhebber ga je er praktisch van watertanden. Tegelijk krijgen we een klein inkijkje qua achtergrond en komaf, en zien we tevens bv elke stappen binnen bds kunstwereld. Zoals gezegd is de geschiedenis met de voormalige bands het interessantste.

Want de uiteindelijke blik in de keuken van de Stones komt niet echt met alleen Jagger en Richards aan het woord. En laat ik nu vaak gehoord hebben dat deze beide heren een waar regime voerden vooral op financieel vlak. Vooral Bill Wyman beklaagde zich regelmatig gedwongen voelde om op te treden en te toeren omdat hij anders geen geld had. Verder geen idee of dit op waarheid berust.

Somebody up there likes me moet het dan ook vooral hebben van Woods muzikale geschiedenis en kleurrijke karakter. Een rasoptimist met één long, en het mag een wonder zijn dat de man al die jaren van drank en drugs door is gekomen. Interessante voorbijganger die het benoemen nog wel even waard is betreft Perer Grant. Wat een pareltje is dat ook, diens gang en wandel zou ook bijna een docu verdienen.

Volgende stap was deze Sometimes they come... back for more waar ik toch vooral opzoek ben naar het eerste deel. Want laten we vooraf stellen dat dit weinig meer met Stephen King en de basis te maken heeft. En binnen minuten was eigenlijk wel duidelijk dat dit te slecht voor woorden ging worden.

Zoals reed gezegd leunt het nog deels op de naam van King en diens karakters maar heeft het daar eigenlijk niets meer mee te maken. Dit speelt zich in het poolgebied af en doet ergens denken aan The Thing met een bemanning under siege maar zakt van meet af aan al door de hoeven. Want we hebben geen aansprekende cast, het verhaal, de dialogen en acteerprestaties zijn te lamlendig voor woorden, en dan zijn er nog de typische de domme keuzes en risico's van de karakters.

Als er dan toch een pluspunt is dan zijn dat wel de verzameling mooie vrouwen die opgetrommeld is want Ford, Masterson en O'Dell zijn niet voor de poes en het aankijken zeker waard. Maar buiten dat is dit een uiterst droevige vertoning.

Nog even in de Eerste Wereldoorlog gebleven na Im Westen Nichts Neues, en ditmaal het Engelse trauma aan de beurt. Hoofdverantwoordelijke Sir Douglas Haig, een naam die tijdens het kijken maar niet wilde vallen en de herinnering aan 2014 en 2018 waar uiteraard WO1 herdacht werd en het me opviel hoe men daar in Engeland mee bezig is. Duidelijk werd me toen dat het verlies geleden in de eerste wereldoorlog zwaarder weegt dan wat er gebeurde in de Tweede. Iets dat niet zo raar is als je de verliescijfers van de eerste dag er op naslaat, bijna 20.000 slachtoffers, werkelijk ontstellend.

Aardig is toch op zijn minst de poging het verhaal gestalte te geven met korte stukken ingevuld door acteurs. Toch kon de kennismaking en aanloop naar het offensief niet saaier dan dit en boeit het absoluut voor geen meter. Een vergelijking met Journey's End uit 2017 is snel gemaakt maar het verschil met die prima film kon niet groter. Verbetering zit er gelukkig wel in als het bombardement los barst met het hele gevolg. Aardig is toch zeker het Duitse relaas van shellshock en the fight to survive na bijna acht dagen zonder slaap. Angst, emotionele brieven en de verschrikkelijke verspilling, ja er zit verbetering in richting het einde, en ontstellend en onbegrijpelijk is de laakbare tactiek van de Engelsen die bijna uit de middeleeuwen lijkt te stammen. Want een Engelsman zoekt geen dekking, die trotseert het gevaar als een heer, trots en rechtopstaande. De tactiek, met kleine groepjes, kikkerspronggewijs en uiteraard dekking zoekende in kraters, die de Fransen hanteerde, was letterlijk een eyeopener voor de Engelsen die worstelden met de vele slachtoffers.

Een interessante tijd, een aardige poging, verbetering zit er in de tweede helft, maar het is allemaal net te mager en biedt mij weinig nieuws maar dat zal persoonlijk zijn.

Film die ik vanaf mijn tienertijd altijd onthouden had uit een filmprogramma. René Mioch, Jac Goderie, in ieder geval één van de twee had de film destijds aangeprezen en zodoende had ik de film onthouden en de gedachte hem eens te willen zien, en dat kwam er dan gisteravond eindelijk van.

Sommersby, een romantisch drama met mysterie elementen die toch veel parallellen kent met Charles Fraziers De Blauwe Bergen, beter bekend als Cold Mountain, en ik kan me haast niet aan het idee onttrekken dat Frazier Sommersby gezien heeft voordat hij zijn eigen verhaal op papier zetten. Ook hier een terugkeer, een twijfelend gevoel van liefde, de hardheid van het bestaan, rassendiscriminatie, een uitstekende schets van de verdeeldheid en nasleep van die monsterlijke burgeroorlog en waarempel ook nog een parallel met Jim Carrey in The Majestic met de positieve reactie op de terugkeer, de veranderingen en nieuw elan. Sommersby behelst verhaaltechnisch dan ook heel wat en is best interessant te noemen. Gere, Foster en Pullman trekken de kar meer dan overtuigend, de landschappen zijn fraai en het harde leven is mooi gebracht. En dan is er natuurlijk Jack zelf die een oud en slecht leven van zich afgeschud heeft, vastbesloten is goed te doen wat prijzenswaardig is en de mensen weer hoop en perspectief bied in een tijd die bol stond van rumoer.

Nadelen aan de film zijn onder andere dat er teveel hooi op de vork genomen met alle facetten in het verhaal, en vooral het einde van de film overspeelt nogal zijn hand in een wel erg zoet en moralistisch einde met opoffering voor het grotere goed. Niet alleen voert Jack zijn eigen verdediging, tevens laat hij zich liever na de galg leiden dan langer als leugenaar door het leven te gaan. Wel erg idealistisch wat dat betreft en bijna onwaarschijnlijk hoe gezellig ze op een gegeven moment in zijn cel zitten te keuvelen momenten voor de executie.

Ik beschouw Sommersby verre van een slechte film vanwege wat men waarschijnlijk in gedachte had, toch lukt het maar deels en had er meer in een dergelijk verhaal als fit gezeten. Toch benieuwd hoe Le Retour van Martin Guerre dan is waar Sommersby opgebasseerd is.

Zondagavond klassiekeravond en dat werd deze The song of songs met niemand minder dan Marlene Dietrich. En ook deze film trof ik in het kratje klassiek en buitenlands bij de kringloop waar ik een behoorlijke greep uit had meegenomen met een verschillende uitpakken tot nu toe. Want It Started in Napels viel toch wel tegen, The Children's Hour en Wuthering Heights waren daarentegen weer erg goed. Helaas viel The Song of Songs er een beetje tussen in met muurbloem Lily die in de grote stad komt om vervolgens in de ban te raken van kunstenaar Richard die er snel bij is om deze onbeschreven bladzij voor zich te winnen en vooral als Muze te gebruiken. Wat daarna volgt is vooral onduidelijk met een Lily die affectie zoekt, Richard vol twijfel en de Baron die al snel op het vinkentouw zit. Prima zijn de momenten van chemie tussen Lily en de kunstenaar, tevens goed en vooral grappig de betuttelende tante.

En dat is toch vooral bij fasen de toon van de film en de soundtrack, namelijk vrolijk en grappig. Gewaagd daarentegen zijn inderdaad de liefdesscène met het beeld maar toch ook het gemak waarop een goed, braaf en gelovig meisje de kleren uitdoet voor de kunstenaar. Dan is de toon verderop in de film wel van andere aard waar Lily toch verandert lijkt in een keiharde gevoelloze diva waarvan afstraalt dat de zogenaamde zekerheid en affectie die de Baron boodt geen positieve uitwerking gehad heeft en er diep in haar hart verdriet schuilt. Met Richard andermaal in beeld en 'reconciliation' als volgende stap blijkt The Song of Songs, wat zoveel als Hooglied betekent, behoorlijke ingrediënten te bevatten. Toch kan het mij allemaal maar matig boeien en vind ik het middengedeelte aan de saaie kant, het idee, de cast en prestaties tenspijt.

'Vandaag hangt u ons. Morgen zult ú hangen!'

Oorlogsdrama die al ruim vijftien jaar aan me voorbij gegaan is, hetzij bewust of onbewust. Wat ik wel weet is dat films met als onderwerp verzetsstrijders in bezet gebied, me zelden echt weten te bekoren. Zwartboek, Sudkind, Bankier van het Verzet en Varian's War onlangs nog...het lijkt mijn onderwerp niet echt en op een enkele film na zoals De Aanslag, De Overval of Max Manus doet het me vaak niet zoveel. Sophie Scholl bied daarentegen beterschap maar niet op de manier die bedoeld is vermoed ik.

Sophie Scholl begint zoals wel vaker met het genre, een groep jonge idealistische mensen waaraan zo niet af te lezen valt of ze de ernst en de gevaren van de zaak wel helemaal bevatten. Het gepakt worden gaat eveneens gepaard met een soort naïviteit, maar naar het schijnt wel hoe het gegaan is. Wat volgt is een idealistisch beeld, overtuiging zonder angst, waarvan uit een soort trots, behoud en bescherming richting anderen uitgaat. Een soepele aanpak die ik overigens nogal soft vind maar komt door dat Bohr geloofde in haar onschuld.

Wat mij daarna opvalt is toch de gemakkelijkheid waarmee ze het geheel draagt. Ze moet toch weten wat er boven haar hoofd hangt? Heel bang komt ze niet over. Zelfs haar momenten in de cel draagt ze met een stoïcijnse sereniteit. Dit is zeker een deel waar de film mij niet grijpt zoals ik dat zou willen en even lijkt er een deceptie aan te zitten. Maar tijdens een volgende gesprek met Bohr herstelt de film zich toch en stelt subtiel andere zaken aan de kaak. Interessant zijn de discussies over vrijheid, onderdrukking en wat nu de goede zaak is. Niet alleen voel je daar een bepaald dualisme tussen opstaan voor een goede zaak of de kop naar beneden trekken vanwege zelfbehoud, tevens is daar het behaagzieke van sommige figuren zoals in dit geval de conciërge die maar wat graag een wit voetje haalt bij het systeem.

De zaak is zoals de zaak gaat, vooral onder leiding van Roland Freisler, rechter, jury, gekleurd geweten van het Derde Rijk en bijna beul in één, die heen processen leidde maar showprocessen voerde. Als er een machtswellustige in het Derde Rijk was die als geluk bij een ongeluk de strop ontliep was het dit heerschap wel. Zijn tirades tegen beklaagden waren schering en inslag en geven in die zin wel een interessant beeld van dit heerschap en bepaalde gang van zaken. Dit samen met de laatste uren, en nu wel zichtbare momenten van stress, krikken het niveau van de film op.

Toch is het allemaal net niet goed genoeg voor een topbeoordeling en is Scholl ter kennisgeving een prima film om een keer te zien, maar dat is het dan toch wel wat mij betreft.