Opinions

Biopics zullen nooit een genre worden die mij veel doet, dat bewijst Snowden maar weer eens. Verder de film toch maar eens gezien uit pure interesse wat en wie Snowden ook alweer was. Pas na afloop begreep ik dat dit een Oliver Stone productie was, iets dat nergens uit het geheel af te lezen is.

Met een kleine introductie en beeld van falende militaire opleiding, blijken al snel de uitzonderlijke talenten op gebied van informatica. De vraag is dan ook bijna wat een dergelijke jongen bij de mariniers of wat voor militaire opleiding trachtte te zoeken. Hij weet ook het één na het andere illustere apparaat bij Forrester in het kantoor op te noemen. Het is wel duidelijk dat zijn competenties en interesses ergens anders liggen die hij daarna toont in zijn opleiding waarna hij steeds hoger op de ladder klimt en meer en meer te zien krijgt. Of is de term 'further down the rabbithole'...een betere omschrijving?

Gelijk met de doos van Pandora die opengaat, komt zijn geweten ook steeds meer in opstand en wordt zelfs paranoia. Dat alle het dataverkeer op sleutelwoorden gecontroleerd wordt is één ding, maar hoe door middel van manipulatie mensen in een situatie gemanoeuvreerd worden dat ze wel mee moeten werken is wel next level smerigheid. Desondanks is er voor Ed geen ontsnappen aan die een behoorlijke positie elders krijgt. Of is dat puur het in de gaten kunnen houden van iemand? Het klokkenluiders moment is daarna dan slechts een kwestie van wachten.

Prima wordt de doos van Pandora, die de duistere wereld van geheime diensten is, getoond met alles dat mogelijk is via internet. Gordon-Levit is uitstekend als de wat horkerige en emotieloze Snowden en de macht die van figuren als Corbin uitgaat wordt ook prima gebracht, maar dat is het dan ook wel. De film duurt best wel lang en is nagenoeg spanningsloos en dat dit een Stone is werd me pas duidelijk toen ik een dag later op MovieMeter kwam. Daarom aardig voor een keer maar heel interessant wil het nergens worden, me aangrijpen doet het ook niet. Eentje om snel te vergeten...

Zo! Flinke tegenvaller maar ik moet zeggen dat ik er redelijk op voorbereid was door de lage waarderingen.

Afgelopen zomer net het boek gelezen, en ik moet zeggen, hoewel spannend, is het allemaal wat te. Het kan niet gruwelijker, het is té spannend en mij teveel suspense. Desalniettemin wel leuk eens te lezen. Goed, wil niet zeggen dat de film dan perse slecht of matig moet zijn. Maar helaas, het is niet heel veel soeps. Bijzonder slecht is het nu ook weer niet maar met een dergelijke cast en een dergelijke boek moet er toch meer uit te halen zijn. Wat overblijft is de vraag waarom hebben ze niet een miniserie gemaakt, want zo omvangrijk is het boek wel. Het grootse plot met alle mogelijke verdachten en alle spanningen zowel op werk als prive, plus de flashbacks met Rafto en Bergen had zich daar prima voor geleend. Nu is het allemaal te snel, er zijn dingen aangepast, maar vooral de karakters krijgen te weinig diepte. Van spanning is in die zin ook totaal geen sprake.

Wat gaat er wel goed? Fassbender zet op zich wel aardig de aan lager wal geraakte Hole neer, doch had dit beter gekund als hij meer tijd en introductie gekregen had. De prachtige natuurbeelden van het besneeuwde Noorwegen zijn adembenemend natuurlijk. En Val Kilmer als de doorgeslagen en weinig spraakzame Rafto vind ik ook niet gek maar krijgt ook te weinig tijd om zijn karakter echt iets mee te geven. Het sfeertje met die besneeuwde straten, in combinatie met de muziek is bij tijd en wijlen sfeervol. Maar daar is het meeste dan wel mee gezegd.

Helaas, een hele grote gemiste kans om een thriller of serie van formaat neer te zetten.

Bij uitkomst al een tegenvaller, en zoveel jaar later nog steeds hoewel ik er iets anders naar kijk inmiddels.

Gebaseerd op een strip genaamd 'de ijstrein', een feit die ik de eerste keer niet wist en wel meteen al een paar plooien glad strijkt. Toch blijf ik nogal met wat vragen zit over dat zogenaamde zelf opgewekte eco systeem. Zoals waar komen die insecten weg? Al dat eten dat we op een gegeven moment in een voorraad wagen zien hangen, en belangrijkste nog wel, waar rijdt dat ding op en is die brandstof of whatever nooit op? Het zijn niet grote dingen, dingen die je bij een betere film door de vingers zal willen zien, toch werkt het in dit geval niet mee. Net als de vraag waarom ze rond blijven rijden met die zogenaamde derde rangs burgers die toch alleen maar problemen en opstand blijven veroorzaken, en nog erger, zich voortplanten. Ruimte en voedsel gebrek liggen toch op de loer zou je zeggen...

Andere punten die niet meewerken zijn Chris Evans die ik behalve zijn redelijke kop, brede lichaam en prima rol in Sunshine, echt zelden op meer inhoud betrap dan het opdreunen van zijn regeltjes. Slecht is het niet, maar zijn karakters inhoudelijk iets meegeven of interessant maken doet Evans zelden of nooit. En zo valt er meer te zeggen over de karakters in deze film met een toch behoorlijke cast, maar waar slechts Swinton eruit springt als iets meer dan middelmaat.

En zo is Snowpiercer dan toch opeens een behoorlijk lange en niet altijd even boeiende zit die wel aardige momenten kent qua cinematografie en ontwerp, en de gehersenspoelde kinderen bijvoorbeeld. Zo is de slachting gezien door de nachtkijker ook best aardig maar zijn er ook momenten qua geweld en grofheid die misschien iets te graag indruk willen maken. Even veer ik nog op tijdens het gesprek tussen Harris en Evans over de logica van de trein met de klassenverschillen en beslissingen die gemaakt moeten worden omdat ik even een parallel zie met de quest van de mens gelijkwaardig te worden aan God of hem op zijn minst te begrijpen. Maar het is to little to late. Snowpiercer is daarom wat mij betreft redelijk te noemen als het je genre is, maar verder inwisselbaar en iets dat weer snel naar de achtergrond van het geheugen gaat verdwijnen.

Dat ik Snuf de Hond nog nooit gezien heb mag best een verrassing genoemd worden, want de boekenreeks van Piet Prins is me toch jeugdsentiment van de bovenste plank en wat waren dit goede verhalen en mooie boeken. Zo uit het hoofd meen ik dat ik een stuk of vijf a zes op zolder liggen heb. Toch kon ik me er nooit toe zetten om er aan te beginnen hoofdzakelijk vanwege het kinderlijk perspectief dat mij nooit zo goed ligt. Maar dat bleek achteraf mee te vallen, toch een succes werd dit niet want Snuf de Hond viel best wel tegen.

Heel vers ligt het allemaal niet meer in het geheugen dus is het best even zoeken hoe het ook alweer zit met de oorlogswees die bij zijn oom in Friesland terecht komt. En ik moet zeggen dat de moffen het kennelijk maar druk hebben met de opstandige Friezen, want er komt nogal eens een handvol Duitsers voorbij. De productie lijkt in die zin één die met zorg is uitgevoerd, de locaties en het tijdsbeeld zijn aardig, hier en daar is er plek voor een beetje humor zoals Snuf die zijn ogen dicht doet bij de scène met de hooivork, buiten dat is er natuurlijk maar één ster in de film en dat is de prachtige herdershond zelf. Daarnaast zijn bekende Friese acteurs als Steven de Jong en Rense Westra leuk.

Het zijn de pluspunten in een film die toch vooral één hele grote dissonant kent en dat is Tom zelf die ik vanaf het begin te brutaal en mondig vind. Iets dat ik niet in het boek nog in het tijdsbeeld kan plaatsen en helaas wordt er niet beter op. Want zijn gebruikelijke gebral wat hij wel niet zal tegen de Duitsers en dat verder iedereen een lafbek is begint na de eerste keer al flauw te worden en na de tweede keer is die grote bek echt stuitend te noemen. En helaas gaat het maar door en zien we nergens een 'realistisch' beeld van een oorlogswees net trauma. Maar helaas blijft het niet alleen bij Tom met de slechte punten. Want de Duits officier die om niets met granaten begint te gooien is je reinste kolder. Net als het zogenaamde beeld van de Duitsers zelf want op één uitzondering na wordt er wel een heel fout en overdreven beeld geschetst van de uber gemene en sadistisch Moffen. Mocht men de jeugd nog willen overtuigen van de slechtheid van Duitsers dan is dat bij deze wel gelukt.

En zo valt deze Snuf de Hond best wel tegen en vergiste ik me dus niet bij mijn voorgevoel de film links te laten liggen. Heb zowaar zin gekregen het boek weer eens door te bladeren en te kijken of ik de serie compleet kan krijg want van de films hoeven we niet veel te verwachten.

Hoe interessant kan een film zijn over een nerd die Facebook ontdekt en ontwikkeld? Een vooroordeel waar deze film wat mij betreft bijzonder tegen aanhikt, maar de kritieken zijn lovend en de regisseur is ook niet de minste met Fincher. Een dag eerder Se7en gedaan dus ik dacht ik blijf nog even in de Fincher sferen.

Fincher weet in die zie van een, wat mij betreft, niet bijster boeiend onderwerp, toch best nog wel een onderhoudende film te maken. Vooral de scherpe dialogen en analyses waar Zuckerberg de gebroeders Winklevoss twins afmaakt tijdens de verhoren zijn lekker droog. Verder is die Zuckerberg, zoals hij gebracht wordt, Sheldon Cooper in het kwadraat, een kwal van een joch als je het mij vraagt. Verder wordt de film op zich wel met veel vaart en redelijk wat humor gebracht. Daarnaast vind ik het wel grappig twee 'Okinawa-veteranen' te zien met Desmond Doss en Gene Sledge, ofwel, Garfield en Mazzello.

Behalve de erg opvallende en mooie soundtrack, een productie van 'Ninch Inch Nails' Trent Reznor, verveelt de film me niet, maar doet het me ook allemaal bijzonder weinig. Wel droog en komisch de dubbelrol van Armie Hammer. Mooi gedaan.

Gezien, gekeurd en op naar de volgende...

Donderdag had ik, hoewel wel een beetje moe, best zin in iets goeds, en mijn voorgevoel was dat deze wel goed moest zijn aangezien de film kortstondig in de Top 250 stond en zodoende onder de aandacht kwam. Buiten dat vind ik de geschiedenis achter het verhaal en de jaren '90 voorganger Alive ook erg interessant, dus dit kon bijna niet misgaan zeker niet met een dergelijk stemgemiddelde, en dat bleek, want wat een goede film.

Hoewel Alive me niet perse heel helder meer voor de geest staat komt daar op de rugby match na weinig tot geen introductie verder in voor waar deze versie iets langer de tijd neemt en familie en het studentenleven onder de loop neemt. Toch zijn we al vrij snel daarna onderweg met het toestel waarop de ellende kan beginnen. Een wonder is het niet dat dit mooier en beter in beeld gebracht wordt dan de jaren '90 versie want de mogelijkheden qua CGI zijn natuurlijk onbeperkt. Opvallend is wel tijdens en vlak na de crash, dat de sfeer vele malen ernstiger aanvoelt, de muziek naargeestig is, de dubbel vouwende benen en gapende wonden niet van de lucht zijn waarop dit toch allemaal een stuk rauwer en harder aanvoelt. Daarnaast is de sfeer in combinatie met de muziek op het gemene, het geniepige af, wellicht een beetje horror te midden van die uitgestrekte witte vlakte met alle paniek en chaos die heerst. Wow! Dit komt wel even binnen!

En zo spijkert Society of the snow verder aan de weg met een werkelijk prachtige omgeving, briljante sterrenhemel, de ongekende nietigheid van de mens temidden van die enorme natuur. Het brute contrast kan dan ook niet groter met pijn, lijden, gehuil, jammerkreten in de nietsontziende temperaturen. In Alive lijken de mensen de paniek sneller te boven, sneller de boel georganiseerd te hebben en rust, waar in dit geval toch de paniek en angst blijft overheersen en snelle besluitvorming en logica in de weg staat. En eigenlijk ik dat juist wel goed, de mildere toon van Alive is in geruild voor een harde, cynische en angstige sfeer waarmen niet goed weet wat te doen in deze buitengewone situatie. Prachtig zijn de momenten van totale ontreddering en woede als men via de radio verneemt dat de zoektocht opgeschort is, grimmig het beeld van de lijken bij het staartstuk, logisch en moralistisch lastig de keuze tussen verhongeren of kannibalisme terwijl men daar in Alive ook niet al te lang over nadenkt. Prachtige trouwens ook bepaalde shots met een vissenoog.

Society of the snow grijpt vanaf het begin bij de strot en laat niet meer los, zelfs als het wrak is gevonden en de shots van de uitgemergelde lichamen in het ziekenhuis volgen met de psychologische aspecten en last van het overleven, trauma en de gemaakte keuzes. En het is dan toch wel dat ik meerdere keren tot tranen geroerd ben en na afloop even voor me uit zit te kijken, want wat een film is dit in alle mogelijke aspecten die zoveel meer belicht van de ramp, de slachtoffers en overlevenden dan dat in Alive gebeurt. Één ding is duidelijk, deze heb ik niet voor de laatste keer gezien.

Vrijdagavond aan de slag met deze Solaris waar je dan toch nieuwsgierig bent hoe deze zich verhoudt tot het orgineel. Kanttekening is wel alvast dat ik na twee kijkbeurten weinig heb met het orgineel van Tarkovski waar ongetwijfeld heel veel inzit qua gelaagdheid en de film cinematografisch ook het nodig heeft maar bij mij niet aanslaat. En dat blijkt bij deze remake niet anders.

Het verhaal is bekend met de problemen op een ruimtestation waar psycholoog van dienst Kelvin heen mag terwijl hij zelf ook het nodige aan problemen meesleept. Opvallend is dat de film sowieso erg is afgeslankt dat terwijl Soderbergh niet bepaald van de korte films is. Buiten dat is Clooney prima, vind ik Ulrich Tuker altijd wel goed en is McElhone fraai voor het oog. Ander pluspunt is toch wel het visuele vlak waar de ruimte met het station en anomalie of zonnestorm er geweldig uitziet net als prachtige soundtrack van Cliff Martinez.

Maar het zijn slechtst minimale minpunten in een film die ondanks de ingekorte lengte minstens zo traag en langzaam is. Jeremy Davies staat zoals gebruikelijk garant voor de irritatie die hij altijd is en wil het gewoon niet boeien vanaf het moment dat Kelvin met zijn eigen demonen geconfronteerd wordt waar het verhaal sleept en sleept en nergens een moment spannend wordt. Buiten dat lijkt de film over iets heel anders gaan wat logisch is want Solaris uit 1972 zou over de onderdrukking van het communisme gaan wat in deze setting niet van toepassing is. Dit lijkt eerder over loslaten en mischien reïncarnatie te gaan.

Niet dat dit meer veel uitmaakt want halverwege heb ik de film lang afgeschoten als saai en niet boeiend en gaat het geheel dan ook geen voldoende krijgen. Want mij nog rest is een gang naar de boekenmand waar het boek van Stanislaw Lem in ligt, driemaal is scheepsrecht zeggen ze dan...

Soldaat van Oranje, het was wel even geleden dat ik deze film zag, ik vermoedt richting de 25 jaar. Een film die daarna nooit weer in zijn geheel mijn pad kruiste en toendertijd niet zo'n geweldige indruk maakte. In mijn ogen was het toen al een film die later bekend zou worden als de Paul Verhoeven stijl, bovendien, een oorlogsfilm? Waar dan? Toch verdiende de film wel weer eens een kans, vooral gisteravond op de 4de mei, en warempel verraste de film me toch eigenlijk nog in positieve zin.

De film begint voor de oorlog met de voor mij altijd bevreemdende beelden van studenten die elkaar terroriseren. Subtiel wordt daar al de dreiging en algemene opinie jegens Hitler gedropt waarna het niet lang meer is tot de 10de mei. Een treffend beeld volgt van het Nederlandse leger die het beste er van probeert te maken maar over de breedte slecht uitgerust is en onbekwaam. Het verhaal rondt de studenten ontwikkelt zich als een jongensboek a la Klaas Norel, en eigenlijk tussen amper haalbaar tot onwetend wat de consequenties zijn. Pas bij de gevangenname van Jan en diens lot dringt de ernst van de situatie zich meer op en volgt het uitwijken naar Engeland en de van daaruit volgende verzetsacties.

Soldaat van Oranje valt daarna toch vooral op als typisch Nederlands product met bloot dat niet functioneel is en waar redelijk mee gestrooid wordt. Iets waar ik me doorgaans wel aan stoor maar dit keer door de vingers zie vanwege de rest van de film die een goede indruk maakt. Zo is er de ruime cast met Hauer, De Lint, De Gooyer, Krabbé, de mooie Meuldijk, Peter Faber, Dolf de Vries en Huub Rooymans waar verschillenden al reeds niet meer van zijn. Dan is er de veelzijdigheid qua zijden in de oorlog die belicht wordt. Het verzet, mensen die gedwongen worden met de Duitsers mee te werken en mensen die vanuit een overtuiging in Duitse dienst treden, en mensen die het uit zitten en over zich heen laten komen. Dit geheel maakt Soldaat van Oranje toch wel een interessant document aangevuld met een paar kleinere overtuigende rollen. Zo is Faber geweldig als ongeletterde boer en De Gooyer zelfs fenomenaal als Sd'er. Voeg hier een toch haast iconische soundtrack aan toe en een aantal kostelijke scènes zoals de dronken bemanning van het vrachtschip en dan maakt de film toch eigenlijk een meer dan prima indruk.

Met terugwerkende kracht heeft Soldaat van Oranje nu dan toch na al die jaren een goede indruk achtergelaten.

Klassiekerzondag bracht deze Red Sun waar ik geen moeite had deze mee te nemen bij de kringloop vanwege de artwork, cast en regisseur. Hoewel verder een onbekende titel kon dit toch niet anders dan een onbekende of vergeten klassieker zijn, maar zo pakte dat toch helaas net niet uit.

Zoals gezegd de voorwaarden zijn er met een sterke cast en een sfeertje in combinatie met muziek dat ik me regelmatig in een dik aangezette Tarantino waan. Het verhaal is wat dat betreft verder duidelijk rond een zwaard, een onwaarschijnlijke team up, en het zoeken naar Gauche waar bijna iedereen wel een appeltje mee te schillen heeft. Grappig is op zijn minst de botsing tussen de culturen die niet verder uitelkaar kunnen liggen met de eervolle Japanner en de narcistische boeven in het geval van zowel Gauche of Link. Wat ze willen doen ze geen oog voor eer, geweten of traditie die natuurlijk zwaar telt voor de Oosterlingen.

Maar het is niet alleen de zon die schijnt want Red Sun heeft ook regelmatig een luchtigheid en humor over zich die niet helemaal op zijn plek lijkt en de vibe zoals ik die zou willen ervaren verstoord. Buiten dat valt het geheel te vaak stil en is het een kwestie van hollen of stilstaan. Toch laat regisseur Terence Young, het brein achter gentleman spy Bond, zijn kwaliteiten zien binnen een geheel met veel strijdende partijen en een prachtige finale te midden van het riet, of suikerriet of wat het ook mag zijn, waarop Red Sun zich toch weer behoorlijk opricht ook al heeft de film moeite over de gehele lengte te boeien.

Red Sun is dan ook niet in film om in één keer te beoordelen en daarmee basta maar eerder een film die de te herzien mand in gaat voor een herkijk op termijn. En wie weet hoe de film dan valt, voor nu was het een kleine tegenvaller.

Matige film die nooit helemaal lijkt te ontbranden of een duidelijke richting krijgt, en na tweede of derde keer inmiddels moet ik tot wel erkennen dat dit uhm niet gaat worden hoewel het me in eerste instantie een buitengewone boeiende film leek van de maker van het prachtige Atonement.

Waar de film opzich een erg interessant onderwerp heeft en de waarheid redelijk wordt nageleefd rond de schizofrene Nathaniel, pakt het me verder totaal niet en sla ik het verhaal voor mijn gevoel van een afstand gade. Mede dat dit komt door Lopez, een personage die ik vanaf het begin stuitend, wereldvreemd en vooral egocentrisch vind. Ik heb constant het gevoel dat de goede bedoelingen toch vooral een goede column dienen. En luisteren naar de man van de opvang doet Lopez al evenmin.

Goede dingen zijn wel de rol van Foxx die na Ray andermaal een getroubleerde musicus neerzet. De beelden van de jeugd, en de langzaam opgebouwde breakdown zijn best heel aardig. En ondanks de kijk op het harde leven in de achterbuurten en opvangcentra's komt de film te mak, traag en zoetsappig sentimenteel over.

Nee, ooit deze film met hoge verwachtingen aangeschaft vlak na uitkomst, maar dit is het definitieve eindoordeel. Matige film jammer genoeg...

De blu-ray gescoord bij de kringloop en toch wel nieuwsgierig mede omdat ik James Purefoy een interessante acteur vind, en ja iedere keer dat ik de beste man zie denk ik dat ik hem graag eens gezien had als James Bond, liever dan Brosnan, maar goed.

Van meet af aan mede door de recensies is duidelijk niet te veel van deze film te verwachten, en dan bedoel ik met name inhoud en diepte. Het begin is een prima voorbeeld wat dat betreft waar het karakter niet verder komt dan enkele cliché oneliners, wat stoer gebrul en het geheel samen met de soundtrack hopeloos pompeus overkomt en tegelijk ook stroef en houterig. Pfoe...is dan ook mijn eerste gevoel gevolg door de gedachte dat deze toch zeker de verkoop in gaat.

Maar dan toch zit er in het tweede deel veel verbetering in. De dialogen zijn zo nu en dan nog steeds van Sesamstraat niveau, maar het geheel lijkt allemaal beter in elkaar te passen qua verhaal, met het karakter Solomon en de muziek. Overduidelijk blijkt dat Solomon Kane vooral visueel gericht is en daar slaagt der blu-ray toch aardig in hoewel zo'n balrog dan weer foeilelijk is. Maar een aantal mooie filmische momenten kan de film niet ontzegd worden samen met de fraaie natuur. De artdesign heeft ook best knappe momenten en natuurlijk wordt een film door de aanwezigheid van Rachel Evan-Wood nooit slechter. En ach...het vele wapengekletter is best aardig.

Een Oscar winnaar is Solomon Kane natuurlijk verre van maar binnen het kader van 'Sword en Sorcery' is het toch allemaal best te pruimen voor een keer. Men schijnt een trilogie in gedachten gehad te hebben maar liet dat idee varen na deel 1, iets dat dan wel weer te begrijpen is. Toch voor een keer is Solomon Kane best te doen.

Don't forget...

Don't forget what?

We're not on the Earth.

Na het ontzettend moeizame Stalker een aantal jaren terug en Andrej Rublev eerder deze week die wel iets interessanter was maar toch ook weer ongelooflijk stug, vreesde ik toch wel de laatste Tarkovsky in de vorm van deze Solaris. Dit ging mij geen geld kosten met de twijfel of dat het wel waard zo zijn, maar zo bood YouTube uitkomst in een versie met Engelse ondertiteling. En hoewel deze mij het beste van de drie ligt en zekere sterke fases heeft mondde dit toch ook weer uit in een ongrijpbaar fenomeen.

Het begin is van een hoog Stalker gehalte waar we enkele karakters leren kennen tijdens mijmeringen in de natuur, kenmerkend voor Tarkovsky betreft meteen de natuur en het camerawerk, maar natuurlijk ook de peinzende gezichten en ondoorgrondelijke mijmeringen. Maar uiteraard draait het om Solaris waar men via een videoverbinding op de hoogte wordt gesteld van de vreemde waarnemingen op de planeet. Het betreft een mysterie dat in de fases er na best wel goed wordt opgebouwd en mij als kijker hoop geeft dat deze Tarkovsky echt iets gaat worden. En Solaris kent een erg sterke fase met de aankomst van Kris op de locatie waar een bijzonder en vooral dreigend sfeertje hangt. De beelden van het onrustige water, vreemde verschijningen en het nog aanwezige en vage personeel versterkt die vibe die wel iets heeft van films als Event Horizon en Sunshine.

Maar helaas, na de sterke sfeer en rare toestand op Solaris brokkelt de spanningsboog en mijn interesse langzaam af waarna het einde nog lang op zich laat wachten. Want ja, Tarkovsky maakt geen korte films en dat terwijl na de eerste verschijning en opruiming van Hari de film toch verzand in te lange dialogen en vooral uitmondt in een soort dramatisch soap gebeuren. Heb ik iets gemist? Vast. Maar dat gejengel rond die verschijning die zelf ook begrijpt dat er iets niet klopt duurt mij te lang waarna de spanning en het mysterie langzaam weg ebt. Pluspunten daarnaast zijn nog wel het bijzondere ruimtestation en de muziek die een hoog orgel gehalte heeft en soms wel iets heeft van een dodenmis.

Natuurlijk kunnen we niet om de olifant in de kamer heen, want waar gaat Solaris nu precies over. Het betreft natuurlijk Tarkovsky dus kritiek op het Sovjet systeem ligt voor de hand en vind ik persoonlijk ook het meest zichtbaar en beter te zijn dan in Stalker. Andere mogelijkheden zouden kunnen zijn contact met buitenaards leven en dat dit wellicht helemaal niet zo goed uit kan pakken voor de mens, een andere uitleg kan gezocht worden in liefde, herinneringen en menselijkheid. Toch richt ik mij op verkapte kritiek op de staat met angst voor het onbekende en dit op niet te missen wijze aan te pakken of op te ruimen. Alles buiten de gebaande paden is ongewenst, mag niet en is onbegrepen volgens de Sovjet gedachten en wordt omgeven door paranoia en wantrouwen precies zoals de staat en het systeem het zou willen ook al denkt het individu er anders over. Daarnaast zal de verschijning van Ravi symbool staan voor alle door het systeem opgeruimde en vermoordde mensen, iets dat uiteraard weer omgeven wordt door schuldgevoel, en dat staat weer symbool voor de afgewende blik in die tijd bij alle verdwenen en afgevoerde mensen. It's not easy being a Russian. Het mondt uit in een algemeen beeld van identiteitscrisis omtrent de gemiddelde Rus die alles door onmacht laat gebeuren, twijfelt aan zichzelf en het systeem en zich, zoals Ravi doet, afvraagt wie of wat hij nu eigenlijk is. De ontknoping sluit daar perfect bij aan in het kader van go with the flow, dat tegen de stroom in zwemmen heel gevaarlijk is in Rusland en onwetendheid zalig maakt ook al is het kunstmatig en nep omdat de realiteit te erg is. Overigens niet te vergeten de gebruikte quote vrij vertaald als; 'vergeet niet dat we niet op aarde zijn, want we zijn in Rusland.'

En met zoveel gelaagdheid is Solaris toch een twijfel geval, want er zit ongetwijfeld heel veel in, voelt de film beter aan dan het erg wazige Stalker en het ontzettend stugge Andrej Rublev, maar is Solaris toch ook weer niet een voltreffer maar eerder een twijfelgeval met een niet heel bijzonder begin, een sterk begin van de middenfase maar dan weer een teleurstellend gedeelte vanaf de helft tot aan het einde. Afijn, wellicht dat het nog eens van een herkijk komt maar voorlopig blijft ook deze Solaris steken op een 3 sterren.

Maar eens meegepakt vanwege de goede beoordelingen, en hoewel mijn ervaringen met 'oudere' films erg kunnen wisselen bleek deze best te pruimen.

Gezegd moet worden dat de aanloop naar de humor, en de kolderieke situatie vrij lang duurt. Maar eenmaal de eerste nacht in de trein, tussen alle vrouwen, iets waar vooral Jerry het nogal moeilijk mee heeft, komt de film en interesse bij mij wat meer opgang.

Naast het prima duo Curtis en Lemmon ontkom je er niet aan Marilyn Monroe te noemen. Zinneprikkelend qua verschijning, maar bij mij ook een gevoel van tragiek wetende hoe het haar verder zou vergaan. Monroe trekt natuurlijk het meest het oog, met daarnaast een Jack Lemmon die zo nu en dan erg leuk is maar ook het randje opzoekt. Hoewel het duo zelf tot op zekere hoogte problemen creëert, blijven bepaalde dingen hun ook achtervolgen. Logisch is het niet altijd, komisch wel en soms heeft het wel eens een beetje een Benny Hill gehalte.

Some like it hot is niet een geweldige film in mijn beleving, maar heeft qua personage, stijl en humor absoluut een bepaalde charme, die vooral in het tijdsbeeld gezien moet worden, en die de film de moeite waard maakt te kijken.

Na de Bee Gees was het nu aan de beurt aan deze docu over Ron Wood en een kijkje in de keuken van de Rolling Stones, althans dat was de verwachting. Het werd toch wat anders, maar zeker niet oninteressant.

Ron Wood kan toch wel met recht een paradijsvogel genoemd worden, en tevens iemand die al een heel leven achter zich had toen hij bij de Stones terecht. The Birds, The Faces, Jeff Beck Group, multi-instrumentalist Wood heeft er al heel wat bands opzitten en ook zeker niet de minsten. Als muziekliefhebber ga je er praktisch van watertanden. Tegelijk krijgen we een klein inkijkje qua achtergrond en komaf, en zien we tevens bv elke stappen binnen bds kunstwereld. Zoals gezegd is de geschiedenis met de voormalige bands het interessantste.

Want de uiteindelijke blik in de keuken van de Stones komt niet echt met alleen Jagger en Richards aan het woord. En laat ik nu vaak gehoord hebben dat deze beide heren een waar regime voerden vooral op financieel vlak. Vooral Bill Wyman beklaagde zich regelmatig gedwongen voelde om op te treden en te toeren omdat hij anders geen geld had. Verder geen idee of dit op waarheid berust.

Somebody up there likes me moet het dan ook vooral hebben van Woods muzikale geschiedenis en kleurrijke karakter. Een rasoptimist met één long, en het mag een wonder zijn dat de man al die jaren van drank en drugs door is gekomen. Interessante voorbijganger die het benoemen nog wel even waard is betreft Perer Grant. Wat een pareltje is dat ook, diens gang en wandel zou ook bijna een docu verdienen.

Nog even in de Eerste Wereldoorlog gebleven na Im Westen Nichts Neues, en ditmaal het Engelse trauma aan de beurt. Hoofdverantwoordelijke Sir Douglas Haig, een naam die tijdens het kijken maar niet wilde vallen en de herinnering aan 2014 en 2018 waar uiteraard WO1 herdacht werd en het me opviel hoe men daar in Engeland mee bezig is. Duidelijk werd me toen dat het verlies geleden in de eerste wereldoorlog zwaarder weegt dan wat er gebeurde in de Tweede. Iets dat niet zo raar is als je de verliescijfers van de eerste dag er op naslaat, bijna 20.000 slachtoffers, werkelijk ontstellend.

Aardig is toch op zijn minst de poging het verhaal gestalte te geven met korte stukken ingevuld door acteurs. Toch kon de kennismaking en aanloop naar het offensief niet saaier dan dit en boeit het absoluut voor geen meter. Een vergelijking met Journey's End uit 2017 is snel gemaakt maar het verschil met die prima film kon niet groter. Verbetering zit er gelukkig wel in als het bombardement los barst met het hele gevolg. Aardig is toch zeker het Duitse relaas van shellshock en the fight to survive na bijna acht dagen zonder slaap. Angst, emotionele brieven en de verschrikkelijke verspilling, ja er zit verbetering in richting het einde, en ontstellend en onbegrijpelijk is de laakbare tactiek van de Engelsen die bijna uit de middeleeuwen lijkt te stammen. Want een Engelsman zoekt geen dekking, die trotseert het gevaar als een heer, trots en rechtopstaande. De tactiek, met kleine groepjes, kikkerspronggewijs en uiteraard dekking zoekende in kraters, die de Fransen hanteerde, was letterlijk een eyeopener voor de Engelsen die worstelden met de vele slachtoffers.

Een interessante tijd, een aardige poging, verbetering zit er in de tweede helft, maar het is allemaal net te mager en biedt mij weinig nieuws maar dat zal persoonlijk zijn.

Film die ik vanaf mijn tienertijd altijd onthouden had uit een filmprogramma. René Mioch, Jac Goderie, in ieder geval één van de twee had de film destijds aangeprezen en zodoende had ik de film onthouden en de gedachte hem eens te willen zien, en dat kwam er dan gisteravond eindelijk van.

Sommersby, een romantisch drama met mysterie elementen die toch veel parallellen kent met Charles Fraziers De Blauwe Bergen, beter bekend als Cold Mountain, en ik kan me haast niet aan het idee onttrekken dat Frazier Sommersby gezien heeft voordat hij zijn eigen verhaal op papier zetten. Ook hier een terugkeer, een twijfelend gevoel van liefde, de hardheid van het bestaan, rassendiscriminatie, een uitstekende schets van de verdeeldheid en nasleep van die monsterlijke burgeroorlog en waarempel ook nog een parallel met Jim Carrey in The Majestic met de positieve reactie op de terugkeer, de veranderingen en nieuw elan. Sommersby behelst verhaaltechnisch dan ook heel wat en is best interessant te noemen. Gere, Foster en Pullman trekken de kar meer dan overtuigend, de landschappen zijn fraai en het harde leven is mooi gebracht. En dan is er natuurlijk Jack zelf die een oud en slecht leven van zich afgeschud heeft, vastbesloten is goed te doen wat prijzenswaardig is en de mensen weer hoop en perspectief bied in een tijd die bol stond van rumoer.

Nadelen aan de film zijn onder andere dat er teveel hooi op de vork genomen met alle facetten in het verhaal, en vooral het einde van de film overspeelt nogal zijn hand in een wel erg zoet en moralistisch einde met opoffering voor het grotere goed. Niet alleen voert Jack zijn eigen verdediging, tevens laat hij zich liever na de galg leiden dan langer als leugenaar door het leven te gaan. Wel erg idealistisch wat dat betreft en bijna onwaarschijnlijk hoe gezellig ze op een gegeven moment in zijn cel zitten te keuvelen momenten voor de executie.

Ik beschouw Sommersby verre van een slechte film vanwege wat men waarschijnlijk in gedachte had, toch lukt het maar deels en had er meer in een dergelijk verhaal als fit gezeten. Toch benieuwd hoe Le Retour van Martin Guerre dan is waar Sommersby opgebasseerd is.

Zondagavond klassiekeravond en dat werd deze The song of songs met niemand minder dan Marlene Dietrich. En ook deze film trof ik in het kratje klassiek en buitenlands bij de kringloop waar ik een behoorlijke greep uit had meegenomen met een verschillende uitpakken tot nu toe. Want It Started in Napels viel toch wel tegen, The Children's Hour en Wuthering Heights waren daarentegen weer erg goed. Helaas viel The Song of Songs er een beetje tussen in met muurbloem Lily die in de grote stad komt om vervolgens in de ban te raken van kunstenaar Richard die er snel bij is om deze onbeschreven bladzij voor zich te winnen en vooral als Muze te gebruiken. Wat daarna volgt is vooral onduidelijk met een Lily die affectie zoekt, Richard vol twijfel en de Baron die al snel op het vinkentouw zit. Prima zijn de momenten van chemie tussen Lily en de kunstenaar, tevens goed en vooral grappig de betuttelende tante.

En dat is toch vooral bij fasen de toon van de film en de soundtrack, namelijk vrolijk en grappig. Gewaagd daarentegen zijn inderdaad de liefdesscène met het beeld maar toch ook het gemak waarop een goed, braaf en gelovig meisje de kleren uitdoet voor de kunstenaar. Dan is de toon verderop in de film wel van andere aard waar Lily toch verandert lijkt in een keiharde gevoelloze diva waarvan afstraalt dat de zogenaamde zekerheid en affectie die de Baron boodt geen positieve uitwerking gehad heeft en er diep in haar hart verdriet schuilt. Met Richard andermaal in beeld en 'reconciliation' als volgende stap blijkt The Song of Songs, wat zoveel als Hooglied betekent, behoorlijke ingrediënten te bevatten. Toch kan het mij allemaal maar matig boeien en vind ik het middengedeelte aan de saaie kant, het idee, de cast en prestaties tenspijt.

'Vandaag hangt u ons. Morgen zult ú hangen!'

Oorlogsdrama die al ruim vijftien jaar aan me voorbij gegaan is, hetzij bewust of onbewust. Wat ik wel weet is dat films met als onderwerp verzetsstrijders in bezet gebied, me zelden echt weten te bekoren. Zwartboek, Sudkind, Bankier van het Verzet en Varian's War onlangs nog...het lijkt mijn onderwerp niet echt en op een enkele film na zoals De Aanslag, De Overval of Max Manus doet het me vaak niet zoveel. Sophie Scholl bied daarentegen beterschap maar niet op de manier die bedoeld is vermoed ik.

Sophie Scholl begint zoals wel vaker met het genre, een groep jonge idealistische mensen waaraan zo niet af te lezen valt of ze de ernst en de gevaren van de zaak wel helemaal bevatten. Het gepakt worden gaat eveneens gepaard met een soort naïviteit, maar naar het schijnt wel hoe het gegaan is. Wat volgt is een idealistisch beeld, overtuiging zonder angst, waarvan uit een soort trots, behoud en bescherming richting anderen uitgaat. Een soepele aanpak die ik overigens nogal soft vind maar komt door dat Bohr geloofde in haar onschuld.

Wat mij daarna opvalt is toch de gemakkelijkheid waarmee ze het geheel draagt. Ze moet toch weten wat er boven haar hoofd hangt? Heel bang komt ze niet over. Zelfs haar momenten in de cel draagt ze met een stoïcijnse sereniteit. Dit is zeker een deel waar de film mij niet grijpt zoals ik dat zou willen en even lijkt er een deceptie aan te zitten. Maar tijdens een volgende gesprek met Bohr herstelt de film zich toch en stelt subtiel andere zaken aan de kaak. Interessant zijn de discussies over vrijheid, onderdrukking en wat nu de goede zaak is. Niet alleen voel je daar een bepaald dualisme tussen opstaan voor een goede zaak of de kop naar beneden trekken vanwege zelfbehoud, tevens is daar het behaagzieke van sommige figuren zoals in dit geval de conciërge die maar wat graag een wit voetje haalt bij het systeem.

De zaak is zoals de zaak gaat, vooral onder leiding van Roland Freisler, rechter, jury, gekleurd geweten van het Derde Rijk en bijna beul in één, die heen processen leidde maar showprocessen voerde. Als er een machtswellustige in het Derde Rijk was die als geluk bij een ongeluk de strop ontliep was het dit heerschap wel. Zijn tirades tegen beklaagden waren schering en inslag en geven in die zin wel een interessant beeld van dit heerschap en bepaalde gang van zaken. Dit samen met de laatste uren, en nu wel zichtbare momenten van stress, krikken het niveau van de film op.

Toch is het allemaal net niet goed genoeg voor een topbeoordeling en is Scholl ter kennisgeving een prima film om een keer te zien, maar dat is het dan toch wel wat mij betreft.

Tegenvallend geheel die mij teveel liefdesdrama is dan drama, en waarvan ik vind dat de kern van het verhaal toch een beetje verloren gaat door randzaken.

De kern van het verhaal is interessant genoeg. Niet alleen krijgen we te maken met 'de keus' maar tevens ook het overleverschap en trauma na afloop. Hoe ga je daarmee om...? Een raadsel en erfernis voor velen in de jaren na de oorlog. De beschadigde Sophie zien we terug in een merkwaardige relatie met de labiele Nathan, iets dat in eerste instantie wel interessant is. Na de toevoeging van Stingo verwordt het gebeuren tot een platonische driehoeksverhouding. Langzaam komt tussen de ups en downs, datgeen wat vooraf ging, naar voren. Iets dat te erg is om over te praten. Streep blinkt uit in haar rol als getraumatiseerde vrouw, die vertelt en, zo blijkt, voor een onmogelijk keuze kwam te staan. Verder nog aardig te noemen het prima beeld van het kamp en de mooie klassieke muziek.

Toch verliest de film zich wat mij betreft teveel in de dol dwaze uitspattingen van Nathan en het gefladder van Stingo die een kans hoopt te maken op Sophie. Door deze trage opbouw voelt de film ontzettend traag en lang over, bovendien boeit de relatie tussen de drie me op een gegeven moment totaal niet meer. Wel weer interessant en vast niet toevallig, het feit dat Sophie weer kan kiezen tussen twee en het weer niet kan. In ieder geval niet een keuze tot iets beters.

Sophie's Choise was niet bepaald wat ik er van verwacht had en kom me daardoor maar zelden echt boeien. Aardig voor een keer is dan ook het eindoordeel.

Omdat ik The wages of fear erg op prijs kan stellen kon deze remake van William Friedkin in die zin niet op het too see lijstje missen en vanmiddag op YouTube er maar even door heen gedraaid, en het is zonder meer een opvallende prent.

Natuurlijk zijn er vergelijkingen en uiteraard parallellen met de film van Clouzot, maar de film slechts daarop te beoordelen schiet tekort. Niet alleen zit er bijna vijfentwintig jaar tussen de film, in die tijd is de cinema en de kijk er op ook verandert en scoort Sorcerer opvallend goed op andere vlakken. Ook deze film kent een vrij lange aanloop en zijn er vier karakters van behoorlijk divers pluimage. Waar '53 vooral opvalt in een uur lang verveling met weinig diepgang, bouwt Friedkin tenminste nog een aardige verhaal met achtergrond waarom de vier mannen op een dergelijke plek terecht zijn gekomen. De ellende, armoede en troosteloosheid spat van het scherm af daar eenmaal in Zuid-Amerika. Het daarop volgende en meest grote verschil is toch wel dat de film uit '53 voornamelijk draait om de wisselwerking tussen de personages, de gesprekken en spanning in de cabine, en vrij wel meteen, het moeilijke gedrag van Jo. Hoewel de bezetting in Friedkin's film hetzelfde is komt het gekibbel amper in die zin voor, op een momentje na tussen de mannen van de ene truck en Scheider die één keer ingrijpt op zijn metgezel. Friedkin trekt echter een geheel andere kaart, en niet zonder succes, namelijk: suspense. De film draait veel meer om spanning,sfeer en intensiteit. En zoals gezegd slaagt de film bijzonder op dat vlak.

De sfeer die het wel waard is nog een keer te noemen, balanceert vooral dat laatste uur op sublieme wijze tussen nagelbijtende spanning en soms zelf griezelig, zoals de laatste momenten van Scheider achter het stuur die zich bijna nachtmerrie-achtig voltrekken. De muziek is bijzonder met veel aparte invloeden en soms op het griezelige af. En verder valt een bepaalde intensiteit op, zoals de arrestatie in het begin en wanneer de gewonden en verkoolde lijken arriveren. De cameraman lijkt bijna in de mensenmassa te staan en van het geheel gaat een dreigende en sinistere sfeer uit, adembenemend. Zo ziet de oliebrand er zelf ook goed uit en is de scene dat ze aan de vrachtauto's sleutelen een hele aardige vondst, niet alleen stijgt langzaam de bezetenheid maar ook de spanning. Het gesleutel lijkt dan ook synoniem te staan voor een barometer die constant stijgt tot het daadwerkelijke vertrek. Als laatste te noemen zijn natuurlijk de nagelbijtende scenes eerst op de wankele houten brug en daarna de waanzin op de touwbrug, geniaal, ijzingwekkend, prachtig en overtuigend gemaakt.

The scorcerer, wat mij betreft een film die niet te vergelijken is met The wages of fear. Een film die vooral een homerun in het laatste beklemmende deel slaat met goed acteren, een niet aflatend spanning en buitengewoon veel sfeer. Ik zeg, erg goede film. Wages of fear had ik in eerst instantie beloont met een vierenhalf vanwege jeugdsentiment, maar omdat ik beide films gelijkwaardig in die zin vind zijn ze beide prima beoordeelt met een dikke vier.

Enkele maanden terug opgenomen op Filmbox en gisteren dan eindelijk aanbegonnen en ik moet zeggen dat mijn interesse, buiten het hoge cijfergemiddelde, niet echt geprikkeld werd door deze film en de synopsis. Mijn verwachting; een soort van tragikomedie of iets dergelijks, iets uit het leven gegrepen is en dan grappig gebracht wordt. Maar Sorry we missed you wist me toch behoorlijk te verrassen.

En uit het leven gegrepen is Sorry we missed you zeker met de financieele crisis en zijn naweeen met in dit geval het gezin Turner dat met moeite de touwtjes aan elkaar weten te knopen. Het is allemaal op het tandvlees, zoals bijvoorbeeld de investering van Ricky voor zijn nieuwe baan waar hij zogenaamd eigen baas zou zijn, een offer is onderandere het autootje van Abbie. Duidelijk is dat deze mensen zich volledig wegcijferen voor betere tijden en dat ze hun best doen maar dat het in werkelijkheid een gevecht tegen de bierkaai betreft. Daarnaast hebben ze het met de jongste redelijk getroffen die vriendelijk en verantwoordelijk is, iets dat achter niet geld voor dwarsligger, wijsneus en recidivist zoon Seb die notabene zijn vader wel even zal vertellen dat een slaaf zijn een keuze is en het gezin en zijn vaders baan steeds verder onder druk zet.

Boeiend is worsteling die de familie Turner voert als een soort van jongeleur die alle ballen in de lucht probeert te houden maar daar zelden in slaagt. Wat we dan ook te zien krijgen is een triest, grauw en aandoenlijk beeld van een worsteling met de realiteit van het leven waar niet aan te ontsnappen valt, en daarmee iets dat een soort vicieuze cirkel betreft die steeds verder gaat en de problemen steeds groter worden. Want de stress stijgt, de druk wordt hoger en de ellende groter. Knap dan weer dat het nergens neigt naar melodrama of overacting maar bijzonder subtiel en au naturel blijft met de scene in het ziekenhuis, waar Abby van zich afbijt en daarna bijna instort, als briljant hoogtepunt waar ik meer dan vierentwintig uur later nog steeds van volschiet. Het is de opmaat naar een uitbarsting, aan het einde van je latijn zijn, het water aan de lippen, toch bikkelt de gemiddelde mens door vanwege gebrek aan alternatief, want wat moet je...?

Zoals reeds gezegd verrast Sorry we missed you op buitengewone wijze, boeit de film van einde tot zijn nog sterkere slotfase, mag de cast en het acteerwerk ook zeer zeker genoemd worden en heeft de film een sterk emotionele prikkel. Ja, dit vond ik best wel goed. Daarnaast doet het je toch spontaan respect krijgen voor de gemiddelde pakketdienstemploye.

Film met aansprekende titel en goede beoordelingen die ik wel eens wilde proberen, ik had dan ook best wel de nodige verwachtingen van deze film met een dergelijke titel aangezien ik zelf een redelijke 'metalhead' bent. Toch kwam de potentie die de film wel degelijk bezit er geen moment voor mij uit.

De film opent weergaloos. Het is hels, bruut en rauw op het podium, het is het moment van totaal op gaan in muziek, klanken, naakt tot op het bot, een soort van symbiose of harmonie. Iets dat the day after ook te zien is tussen Ruben en Lou die elkaar kennelijk zowel prive als muzikaal gevonden hebben. Overduidelijk is dat het twee dolende zielen zijn en door drugs en zelfverminking reeds op de rand van de afgrond gestaan hebben en beide een vol rugzakje hebben. Daarnaast is er het beeld rond Ruben van een gedreven en bezetten man betreffende de dingen die hij wil en de doelen die hij heeft. Het armoedig ogende leven in de trailer en het daarop volgende beeld van onderandere de underground scene met armoedige bandjes nemen we voor lief en is uiteraard werkelijkheid als de echte doorbraak uitblijft.

Tot daar boeiend en een beeld dat wel iets van Aronofsky's The Wrestler heeft, het is daarna vooral wachten op de gehoorproblemen en de schaduw die dit over de dingen gaat werpen. En het moet gezegd dat de stress en schrik tastbaar en begrijpelijk is, vooral als het je passie en inkomstenbron beïnvloed. De vertwijfeling en woede wordt knap gebracht met de vraag hoe verder, het geluid is met recht klote te horen en de gesprekken met de dokter en diens testen zijn van een subtiele aard. Maar vanaf daar stokt de film en empathie voor karakter Ruben waar de woede, frustratie en onmacht begrijpelijk zijn maar hij in de aanloop naar het tehuis van Joe, de scheiding van Lou en tevens gedurende zijn verblijf, zichzelf vooral neerzet en gedraagt als een extreem vervelende vent waarvan ik me afvraag wat hij nu eigenlijk wil en verwacht. Ja woede, frustratie oke, onmacht begrijpelijk, maar accepteer nu hulp, grijp aan wat je krijgen kan. Wat speelt er dan allemaal rond de scheiding van Lou? Het lijkt aan elkaar te hangen van drama, eerder leed, valkuilen en geestelijke schade. Maar de stipjes worden nooit aan elkaar verbonden met lijntjes waardoor Ruben toch vooral een onuitstaanbare vent lijkt.

Ongetwijfeld zal de achterliggende thematiek van de film draaien om acceptatie en het aanvaarden van hulp. En verrek, er zit op een gegeven moment beterschap in de gedragingen van Ruben waar de wisselwerking met Joe, de lerares en de drummende kinderen best mooi is, desondanks blijft het een eigenheimer die zijn eigen gang gaat terwijl het maar de vraag is of het er beter op wordt want dat kunstmatige geluid doet je toch werkelijk zeer aan het hoofd. De film lijkt uiteindelijk toch te eindigen in een moment van acceptatie waar de oude situatie toch beter lijkt dan de nieuwe waarop het verzet definitief wordt neergelegd. Maar zoals reeds gezegd heb ik niet heel veel met Sound of Metal waar ik de titel ook niet echt van begrijp en mag duidelijk zijn dat de film na de optredens en muzikale uitbarstingen een totaal andere kant is op gegaan. Het mag duidelijk zijn dat Sound of Metal een psychologische doorwrochte film is waar heel veel speelt, toch wordt het mij niet duidelijk genoeg en kan ik me te weinig inleven in deze neo nihilistische coming of age roadmovie. Moeizaam is dan ook het woord dat de lading van mijn mening redelijk dekt en moet de film het wat mij betreft doen met een minimale voldoende.

Waar kan je nieuwjaarsdag nu beter mee beginnen dan de Sound of Music? Het is niet dat dit nu mijn genre is met alle zing en musical elementen, integendeel, toch vond ik dat ik de film weer eens moest kijken voor een comment en cijfer alhier. Zien deed ik de film natuurlijk al in mijn jeugd en buiten dat is de film natuurlijk onlosmakelijk verbonden aan een soort van feestdagen/kerst/familiefilm imago iets wat niet perse slecht hoeft te zijn.

En ja, de film tilt natuurlijk op van de goede elementen met een goede cast in de vorm van Andrews en Plummer, een mooie dynamiek en chemie tussen de twee, is het natuurlijk grappig te zien wat voor stijve aanpak de kapitein zelf heeft ten opzichte van de kinderen en hoe de kinderen ontbolsteren onder invloed van Maria. Het is natuurlijk een beetje aan de brave kant, met een Maria die steeds verder uit haar schulp kruipt, de nodige humor en luchtig kattenkwaad van de kinderen. En natuurlijk ziet iedereen dat de kapitein natuurlijk voor Maria moet kiezen en niet voor die stijve Barones.

Mooi is het tijdsbeeld met de 'anschluss', interessant ook de tegenstand van de kapitein, dat terwijl Hitler natuurlijk een Oostenrijker was en naar men zegt dat de wieg van het Nationaal socialisme in Oostenrijk staat. En het moet gezegd dat het spannende einde best indruk op mij maakte toen ik nog kind was en dat het de verder vrolijke film toch wel een extra laagje geeft met een behoorlijke spanningsopbouw en dreigende consequenties. Buiten dat is het natuurlijk feel good van de bovenste plank, zei ik reeds dat de vele liedjes mij wel eens wat te veel zijn gezien mijn hekel aan musical maar bezit de film toch zeker wel mooie muziek en heeft het nummer Sound of Music toch wel een bijzondere vibe en Climb every mountain een sterke boodschap.

Eindresultaat is dan ook een film die mij niet perse raakt of heel veel doet maar wel een geheel is waar de kwaliteit afstraalt maar wel met iets te lang duurt. Desondanks een goede voldoende wat mij betreft.

Een film die ik inmiddels al verschillende malen gezien heb maar nog altijd een beetje twijfel of het 'gewoon' bovengemiddeld is of richting erg goed gaat. En de film lijkt op dat vlak in de lift te zitten.

Het is als kijker vreemd ontwaken samen met Stevens die totaal kwijt is hoe hij in de trein geraakt is. Des te bevreemdender is het dat de medepassagiers hem bij met een totaal andere naam aanspreken en hij zich totaal niet herkent in de spiegel. Het is het boeiende begin van een apart treinenritje en een opdracht die niet half zo belangrijk is als wat er nu precies met Stevens aan de hand is of gebeurt is.

Zonder verder al te veel in te gaan op het verhaal, en de mogelijkheid of dingen kunnen, nog een stukje uitleg over hoe ze hem in een 'spoor' van iemand die niet meer bestaat kunnen plaatsen, lijken vooral veel morele dilemma's te spelen. Niet alleen is het een boeiende puzzeltocht in de trein zelf, en een puzzel voor Stevens zelf, maar tevens een dilemma hoe ver het spreekwoord 'het doel heiligt de middelen' reikt. Niet alleen zijn daar de belangen rond mensenlevens maar tevens die van bedrijven en ego. Ethisch is het om te kotsen dat je iemand als Stevens in zo verre gebruikt, om daarna een soort reset te willen doen en later weer te gebruiken. Dan is er nog de ondankbaarheid van de taak die Stevens rest, hij kan namelijk niemand redden. Desondanks toont hij zich vastberaden, moedig en soms wanhopend. Een echte mindfuck naar het einde blijft uit, toch weet de film wel te raken met Stevens #Doeslief boodschap op het einde. Een boodschap die een beetje zoetsappig is maar wat mij betreft een blik in de spiegel voor iedereen is. Iets overigens, dat op eerste oogopslag de mensen nog een laatste keer laat lachen voor ze 'verdwijnen' maar is dat wel zo? Verdwijnen ze wel of leven ze verder in een parallelle dimensie met andere tijd?

Jammer is dat er niet meer tijd en gedachten gestopt wordt in het fenomeen zelf, het wordt afgedaan met gebroddel over kwantumfysica. Desondanks lijkt er achter Source Code toch meer te zitten dan de vlotte actiefilm in eerste instantie doet vermoeden. Gyllenhaal is uitstekend, Farmiga ook, Wright vind ik overigens een miscast en de soundtrack is erg matig. Dat had niet alleen moderner gekund maar zelfs gemoeten. In eerste instantie toch de bovengemiddelde 3,5, maar wie weet...

Stukje hervonden jeugdsentiment. Was in mijn herinnering toch iets beter dan nu bleek. Ik meende altijd dat dit Deliverance was en uiteraard valt daar verhaal technisch wat voor te zeggen. Een stel arrogante domoren die het in afgelegen gebied aan de stok krijgen met de plaatselijke. Het niveau van Deliverance tikt SC eigenlijk nergens aan, en waar Deliverance zich ontplooit tot spannende thriller met de vraag komen ze er mee weg verzand SC in onderlinge gekibbel en maakt de groep het zichzelf moeilijker dan dat de 'vijand' dit doet. Een slechte film is het zeker niet, aardig geacteerd, de nodige spanning wat door loopt tot een aardige einde.

Redelijke film, geen top.

Aardig drama. Lekker wegkijkertje en verder prima rollen van Gylenhaal en Forrester. Maar helaas verwachte ik toch een hoger niveau van deze film en zelfs nu de tweede keer dat ik hem zie kan ik niet anders concluderen dat het eigenlijk een cliché rijk gebeuren is. Het ontstijgt nergens echt de middelmaat en weet absoluut niet het niveau te bereiken van Cinderella man, The fighter, The wrestler of mijn favo vechtfilm Warrior. Het is het gewoon allemaal net niet. Desondanks geen vervelende film en geen verloren avond. Integendeel, zoals ik zeg, een aardig drama en lekker wegkijkertje maar verder ook niet.

Zondagavond klassiekeravond bracht deze Solyent Green die ik een paar weken terug bij de kringloop gevonden had en puur vanwege de leeftijd en de artwork mee nam. Een fan van Heston zal ik nooit worden maar dat geheel terzijde dus kom maar op.

En op zich lijkt het allemaal niet zo'n gek idee, een overbevolkte metropool, chaos, rellen, en sociale voorzieningen rampzalig, en een of ander questionable soort van voedsel genaamd Solyent Green. Temidden van dit alles rechercheur Thorn geconfronteerd met een moord binnen de high Society die hij probeert uit te zoeken. Opvallend dat men deze keer niet de gebruikelijke fouten maakt rondom vliegende auto's of wat voor onzin men ook maar dacht dat rond deze tijd uitgevonden zou zijn. Sterker nog, het ziet er qua apparatuur, kleding en wapens allemaal bijzonder retro en jaren '70 uit, net alsof ze niet eens de moeite gedaan hebben iets anders te bedenken. Wellicht dat men daar bewust voor gekozen heeft omdat men daar niet op wilde focussen, of mogelijk was er geen ruimte in het budget.

Toch laat de styling op dat vlak wel wat te wensen over omdat ik regelmatig, in combinatie met de muziek, het idee heb dat ik naar of Shaft of Austin Powers zit te kijken. Heston is met zijn large then life, Mr. Know it all uitstraling, irritant als altijd, ligt ook zomaar met Shirl in bed, en klopt zijn styling evenmin waar hij er eerder, met dat petje en zakdoek om de hals, uitziet als een arbeider of trucker dan een politieagent. Aardig is dan op zijn minst nog de rellen rondom het eten uitdelen die doen denken aan de betere dystopische films, net als dat Thorn begrijpelijkerwijs van alles achterover drukt in het huis van Simonson en is Leigh Taylor Young leuk voor het oog.

Maar buiten dat is Solyent Green een uitermate saaie film waar niets of weinig gebeurt en de clou al veel eerder naar voren gekomen was rond het eten. De pluspunten zijn marginaal en kunnen niet op tegen alle minpunten, daarom kan ik ook niet anders concluderen dat Solyent Green zwaar onder de maat is en geen voldoende verdient.

Bijzonder onrealistisch natuurlijk, maar who cares! Die ouwe scheten doen het zeer zeker allemaal met een bepaalde charme. Erg vermakelijke Eastwood en TL Jones die nog een appeltje te schillen hebben. Sutherland als womanizer ook erg leuk.

Een erg vermakelijke film met de nodige humor, actie en spanning. Niets mis mee. Geen topdertop natuurlijk maar erg leuk vermaak. Heb de indruk dat de mannen zich bijzonder uit hebben kunnen leven, vooral TLJ niet meer zo gek en uitbundig gezien als in Under Siege.

Zo, dat was ook niet veel. Na de kennismaking met Hopper in Speed herinner ik me dat deze film uit kwam en het me in eerste instantie wel wat leek omdat Hopper er in speelde. Destijds nooit gezien, en eigenlijk helemaal vergeten tot hij afgelopen week op tv kwam. Dit is mijn kans dacht ik, en ik vroeg me af waarom de film eigenlijk zo weinig op tv kwam, maar dat weet ik nu.

Stelt eigenlijk bitter weinig voor, neigt naar een cultklassieker qua stijl, foute humor en matige special effects. De aanwezigheid van Charles Dance maakt het enigszins dragelijk maar al met al is het veel te weinig voor een positieve beoordeling. Gezien en snel weer vergeten wat mij betreft.

Gisterochtend aan een film marathon begonnen waar ik halverwege in bleef hangen door andere bezigheden en onverwachts bezoek. Desalniettemin ging ik van start met deze Spaceballs die ik bij de kringloop vond, en waar de kringloopbron langzaam raakt uitgedroogd was dit toch wel even een leuke om te vinden. Of ik deze ooit gezien had weet ik niet, ik kon me wel momenten van John Candy met snorharen herinneren maar dat kan net zo goed een reclame, filmprogramma of een Das Lachen videoband geweest zijn. Toch bleef de humor en het verwachte succes van deze film uit.

Duidelijk is dat in deze Mel Brooks vooral Star Wars het ontgelden moet in een op zijn zachts gezegd kleurrijke persiflage. Geinig is BonJovi in de kennismaking met Barf en Lone Star, leuk is Daphne Zuniga waar de rest van de cast er opzich ook prima mag zijn. Toch wil die bruiloft er totaal niet en is Moranis met zijn über grote helm ook een beetje zo zo, het is gewoon niet grappig. Gelukkig komt daar een beetje verandering in met Barf en Lone Star waar op zich een aardige chemie zichtbaar is en bepaalde grappen best oke zijn zoals Pizza de Hut, en kan ik, hoewel best flauw, ook wel lachen om de staart van Barf. Het kammen van de woestijn, de afzichtelijke stunt doubles of de priester die op het einde tijdens de plechtigheid zijn geduld verliest, Spaceballs zit op een gegeven wel in de lift en heeft om het zo maar te zeggen zijn momenten. Grappig ook nog de kleine momentjes die verwijzen naar Jaws, Planet of the Apes en John Hurt met zijn Alien momentje.

Maar over de gehele lijn viel Spaceballs toch wel een beetje tegen en had ik hier toch iets meer van verwacht.