Opinions

Op de zondagmiddag even twee filmpjes afwerken die ik gekregen had van de schoonmaakster, die gaf mij een stapeltje films van haar zus die eigenlijk bedoeld waren voor de kringloop maar eerst even aan mij dacht. Eerlijkheid gebied te zeggen dat er niet heel veel soeps tussen zit zoals deze The Efficiency Expert die aanvankelijk nog wel wat lijkt vanwege zijn behoorlijke cast. Maar helaas...

Het verhaal is niettemin duidelijk met een zieltogend schoenenfabriek in een kleine burgerlijke omgeving vol excentrieke mensen. Duidelijk is dat de fabriek een soort van sociale spil vormt, waar weliswaar niet heel efficiënt wordt gewerkt, maar wel het leven wordt geleefd tussen verschillende klasses, plezier, jaloezie, ruzie en relationele besognes. Het is in die zin een microkosmos op zich die met een bepaalde humor en buitennissigheid vorm wordt gegeven. De aanwezigheid van vreemde eend in de bijt Wallace, die als een soort van zwaard van Damocles boven het geheel hangt, wordt niet bepaald gepruimd.

En zoals reeds gezegd is er voor deze Australische productie toch een behoorlijke cast bij elkaar gebracht die in sommige gevallen aan het begin van hun carrière staan maar niettemin hun beste beentje voorzetten. Buiten dat zijn momenten zoals de slotracebaan best aardig en ademt het geheel een bepaalde nostalgie en luchtigheid uit. Maar helaas is daar ook een bepaalde voorspelbaarheid en moet ik heel eerlijk zeggen dat het me amper kan boeien, zelfs niet die korte speelduur van nog geen anderhalf uur, en is dit mij teveel vlees noch vis. Dus is dit een filmpje voor de statistieken, weer één gezien, weer één turfje, maar naar alle waarschijnlijkheid ga ik dit heel snel vergeten.

En verder met Roger Moore als James Bond, van de Moore reeks hadden we meteen met Live And Let Die meteen één van de beste, en met het vervolg The Man With The Golden Gun de slechtste Bond film over het algemeen, vanaf het ontstaan af. Een hoogtepunt en dieptepunt die The Spy Who Loved Me in beide gevallen niet kan overtreffen noch evenaren. Een film trouwens in mijn beleving die vlot en vermakelijk is, en dat omvat het geheel nog steeds prima.

Een verhaal vergelijkbaar met You Only Live Twice wordt gebracht, kaping van in dit geval Russische en Amerikaanse kernonderzeeërs met als doel het uitlokken van een kernoorlog, eigenlijk niet heel bijzonder, net als de excentrieke bad guy Stromberg die leuk is en aardig wordt neergezet, maar nagenoeg niets extra's toevoegd. Om meteen dan maar de slechte dingen van de film te benoemen. De muziek in het begin is van het moderne soort, en ronduit afschuwelijk. Iets dat gelukkig naar het einde toe verbeterd. Stromberg voegt zogezegd niet zoveel toe, en Moore is al 50, iets dat duidelijk te zien is op vitaal vlak. Bepaalde acties en vechtpartijen worden overduidelijk met een stunt double gedaan en niet met Moore.

Desondanks kenmerkt The Spy Who Loved Me zich als een vlotte en actievolle film waarvan de mix humor en actie beter slaagt dan in zijn voorganger. Iets wat ook verbeterd is, het fenomeen Bond met iedereen het bed deelt. Iets dat hier niet lukt. Iets dat zeker afwijkt van van de vorige twee delen. Het ligt in ieder geval niet aan het aanbod, Bach is mooi maar moet haar meerdere kennen in Valerie Leon en Caroline Munro. Dan is er de entree van een iconische bad guy in de vorm van Jaws die we hier na nog een keer zullen zien. Geweldige Richard Kiel wat dat betreft. Dan is de er de humor die wel aanslaat zoals het busje dat gesloopt wordt door Jaws terwijl men probeert weg te rijden.

The Spy Who Loved Me is daarmee niet een topfilm maar wel een uitermate vermakelijke en leuke film te noemen.

Vrij bijzondere film over de kunstwereld met de nodige onderliggende boodschappen en filosofie.

Ik moet zeggen dat heerlijk de draak gestoken wordt met de zin en onzin van kunst, en wat en wanneer iets kunst is. Vind het persoonlijk wel zo'n bult larie, over bulten gesproken, ik lachte me iedere keer dood bij die expositie met die hopen zand. Heerlijk dat terugkerende shot van zo'n duffe bewaker die daar wat op een stoel zit te suffen, die mensen die snel om de hoek kijken en denken 'oké dan' en weer weg zijn, en dat iedere keer weer. Meest grappige nog wel, die schoonmaker op de poetsmachine dat je geneigd bent te zeggen; veeg die troep ook even mee joh. En warempel...
Dan die twee mediayuppen die maar praten en praten en iedereen opgewonden en blij, en ik maar denken waar gaat dit over? Iedereen maar knikken doen of ze het snappen, niet durven vragen wat nu precies de inhoud is, bang om dom over te komen.
En dan die Giles de la Tourette meneer die zo kostelijke een interview verpest, andermaal dat gepraat over gebakken lucht en hij zegt wat we allemaal denken, uiteraard niet 'laat je tieten zien' maar eerder in de trant van 'onzin en kloten'. Opvallend de man die voor hem opkomt, en daar kom ik zo op terug...

The square waar draait de The Square nu verder om behalve het in de zeik zetten van de kunstwereld? Dat is wat mij betreft simpelere dan het lijkt. Namelijk dat we het 'vierkant' moeten bedenken waar alles mogelijk is, slechts goede dingen gebeuren en vooral geborgenheid en vertrouwen heerst. Het lijkt met de creatie van het vierkant ook de enige plek waar dit mogelijk is. Want in het dagelijks leven bedreigt, gebruikt, negeert en vlucht men slechts in eigen wereld. Zo is bijvoorbeeld de aapmens scene geen 'kunst' maar eerder een psychologische studie die zelfbehoud en op zich zelf gericht gedrag erg goed naar voren brengt. Iets wat we in het dagelijks leven ook veel zien. Hoe vaak wordt iemand die slachtoffer wordt van geweld, pesten of intimidatie genegeerd? We zijn dan de basisschool ontgroeit maar 'bully's' zijn er nog steeds. Begrijpelijk het ontbreken van ingrijpen in sommige gevallen, maar het is tevens iets wat mis is in de samenleving. Pas wanneer de aap te ver gaat wordt ingegrepen, iets wat veel eerder gedaan had kunnen worden toen hij op al op het randje geraakte. In plaats van dat één persoon zich iedere keer liet intimideren hadden simpelweg veel meer mensen, zo nu iedereen, op kunnen staan om de aap naar buiten te drijven. Ik denk dat er dan wellicht naar voren gekomen was dat er geprobeerd werd hoever hij kon gaan voor er een individu of een groepsproces ingrijpt. Bijzonder dat er dan ook meteen weer doorgeslagen moet worden want er werd geroepen sla hem in elkaar. Maar ja iedereen is toch stiekem bang voor zijn eigen hachje...
Niet te vergeten dat we zelf de ontaarde samenleving met ons apathische en empathieloze gedrag in de hand werken en wanneer er iets gebeurt durven we niet in te grijpen. Kijk naar het gedrag van de directeur die ook maar van alles doet dat vooral op zichzelf gericht is...wat in de kubus heerst zou juist in de wereld moeten heersen en niet andersom. Als laatste niet te vergeten de armoedzaaiers en zwervers die genegeerd worden maar zo'n filmpje gaat dan te ver, net zo goed dat de armoedzaaiers andermaal genegeerd worden als er wel tonnen geld naar die kunstonzin kan...

The Square is in die zin wel een behoorlijke dikke aanklacht tegen decadentie, misstanden in de samenleving, vervreemding van normen en waarden en dat we er allemaal ongemerkt in mee gaan. Een film die in zekere zin wellicht psychologenvoer is, toch kan het mij ondanks de boodschap, of wat ik er uithaal, en de humor niet de hele film boeien. Aardige een keer gezien te hebben, maar daar is de kous dan ook snel mee af.

Film die me iedere keer toch weer positief verbaasd, en bovendien uiterst vermakelijk is met de nodige humor maar ook spanning.

Een verhaal rond een gevangenenkamp, Stalag 17, wordt gewaagd gebracht. Namelijk best wel met een luchtige en vaak komische toon. Iets waarvan je je af kan vragen of dat slim is. Ik vind echter dat dit vooral in het tijdsbeeld van de jaren '50 gezien moet worden. Weliswaar schuwde men er niet voor toen ook een serieuze of ronduit deprimerende toon meer te zetten met All Quiet On The Western Front en The Grapes of Wrath, en dat waren films van een jaar of tien of meer eerder. Toch zal meegespeeld hebben dat de waarheid van sommige kampen en behandeling van krijgsgevangenen te erg was om te realistisch te brengen. Een realistisch Stalag 17 met harde en sadistische bewakers zoals we vaker gezien hebben zou een wel erg zware en droeve film gemaakt hebben. Vandaar de best wel begrijpelijke keuze om de Duitsers als lachwekkend af te schilderen en de sfeer luchtig te maken, iets waar de film prima mee weg komt, met Animal als humoristisch middelpunt.

Ondanks de luchtige sfeer zit er nog genoeg spanning in de ontsnappingsplannen en het mysterie rond de rat. De luchtige humor breekt prima de dagelijkse sleur om rond Sefton prima om te slaan naar de nodige spanning, verdenkingen en tips die de Duitsers binnen krijgen. Een uitstekende tweedeling die prima in balans is. Ondertussen komen er nog dingen aan bod die draaien rondom morele dilemma's. Hoe slecht zit je daar? Wil je overleven en hoe? Een beetje sjacheren om het iets beter te hebben? Sefton lijkt ondanks zijn egoïsme toch de slimste die niet de populairste keuzes maakt, maar wel het beste om zichzelf denkt.

Valt er dan niets op te merken aan Stalag 17? Ja zeker wel. Hoe dom zijn die Duitsers, met name Schulz, die iedere keer zo triomfantelijk zijn hints omzet in vondsten en ontdekkingen, ten overstaande van iedereen, daarmee te koop loopt dat hij een tipgever heeft en die verre van in bescherming neemt. Laat dan de hele barak doorzoeken en wek de indruk dat je het het bij toeval vind. Maar goed, dat is muggenziften en moet net als de toon en humor in het tijdsbeeld van de jaren '50 gezien worden.

Het maakt Stalag 17 samen met de vermakelijke personages en acteerprestaties tot een uitermate vermakelijke en leuke film.

Wauw! Wat een film en dat voor die tijd. Ik weet nog hoe flabbergasted ik was na het zien van het gevecht tussen het strafbataljon tegen de Russische tanks. Wat een rauwheid en realisme! De man die geplet wordt, de officier die in tweeën geschoten wordt en zijn laatste gruwelijke moment beleeft. zo realistisch voor een film uit 1993 en nog wel een Duitse productie. Maar goed, dat betreft de hele film, een top productie voor Europese begrippen. Zoals Vietnam bijzonder diep zit bij de Amerikanen is Stalingrad een delicaat onderwerp voor Duitse begrippen.

Een erg realistische en waarschijnlijk accuraat beeld van de inval in Rusland, Operatie Barbarrossa, en de onvermijdelijke ondergang bij Stalingrad. Het geloof, de overmoed, de arrogantie, en uiteindelijk de kameraadschap die overblijft. Mooie en realistische actie, mooie grimmige beelden wanneer de mannen uiteindelijk in het strafbataljon geplaats worden en mijnen moeten ruimen. Maar ook hoe ze overmand door gelatenheid steenkoud in de vrachtwagen langs het verbrandden van een enorme stapel lijken rijden. Er was een weg nabij Stalingrad die ze 'de beenderenweg' noemden omdat men het pad in de sneeuw, want meer was het niet, gemarkeerd hadden met botten die uit de sneeuw staken. Men had het eerder met houten paaltjes geprobeerd maar de verhongerende en verkleumde Duitse troepen stalen alles dat eetbaar en brandbaar was dus zelfs die paaltjes waren niet veilig.

De ellende, de kou, de honger, de uitzichtloosheid, de irritatie onderling maar ook de kameraadschap. Stalingrad schetst een beeld van Duitsers die ook maar menselijk waren en 'hun werk' deden als soldaten, en protesteerden en weigerden in bepaalde zaken. Het einde is ronduit deprimerend, maar dat is geheel in stijl van de film.


Mooie pakkende soundtrack trouwens.

Ooit als eens eerder gezien en beoordeeld als verhaalloze en opgepompte shit. Een beeld waar 2020 nog weinig aan verandert is, toch wordt de film met een dergelijk hokje net wat te kort gedaan.

Overweldigend is het begin en de nachtaanval op de stad. Sfeervol en visueel verbluffend. In de puinhopen en uitzichtloze situatie ontstaat in die zin het verhaal rond de achterblijvers, de dame en romance. Het kan, Stalin verbood namelijk iedere evacuatie van belegerde steden zodat de Russische soldaat een extra reden had te vechten. Toch voelt het allemaal meer aan als de gemiddelde Konsalik roman dan dat het overtuigd. Een redelijk beeld van de willekeur hoe men vocht om huizen, soms zelfs etages en sporadisch huizen bezette, is dan wel weer redelijk, net als de strijd en settings die er spectaculair uit zien.

Wat gaat er dan mis met deze film? Sowieso zijn de karakters te plat, niemand van al de aanwezigen heeft iets boeiends, zelfs Kretchmann komt er maar flets af. Dan de gebracht strijd en het stereotype beeld van vriend en vijand dat op de Duitsers toch wel vaak op het randje is en wat de Russen betreft ongeloofwaardig. Niemand is zonder schuld in oorlog, maar het beeld van de zogenaamde wrede bezetter zit wel op de randje. Daartegenover staat en wel heel erg heroïsch en patriottisch beeld van de dappere Russische strijders die weinig misstappen begaan. Net als dat de politiek commissarissen en de dreigementen met wapens in de rug, om vooral niet terug te trekken, blijft goed verborgen. De lelijke en grove keerzijde van het Russische leger wordt volledig negeert, en het is de vraag hoe een regisseur die in 9 Rota grofheid en eerlijkheid niet schuwde, hier toe komt en of er bemoeienis vanuit de politiek geweest is.

Stalingrad is vooral visueel een must see, verder blijft de film erg veilig betreffende het Sovjetbeeld van die tijd en laat het niet echt de waarheid rondom het Stalin regime zien. Daar komt bij dat je qua taal en symboliek als westerling waarschijnlijk veel mist. Stalingrad is eigenlijk niet ze best, maar alle matige tot slechte dingen buiten beschouwing gelaten is Stalingrad best te doen als visueel spektakel.

Andermaal gezien, onder het motto dat je deze film vaker moet zien, en om me iets minder bescheten te voelen/poging het te begrijpen. Helaas ten dele gelukt.

Wat me meteen wel beter opvalt is de ellende van het bestaan, de beperkingen van de staat en de zucht naar iets anders. Subtiel sijpelt overal de boodschap van de zoektocht naar geestelijke ontwikkeling uit naar voren, en vooral de wens naar onafhankelijke denken. Tegelijk laat zich daar ook al snel de keerzijde zien van de Rus op zich, onder het motto je haalt een Rus wel uit Rusland maar Rusland niet uit een Rus, is daar ook al meteen de angst die gepaard gaat bij die 'vrijheid'. Net als een kind die iets in een speelgoedwinkel mag uitzoeken en simpel weg niet tot een keuze kan komen. 'De zone' heeft dan plotseling alle kenmerken van het 'geestelijke' mijnenveld waar een mens in geraakt die zijn hele leven geïndoctrineerd is en nog nooit voor zich zelf gedacht heeft, hetzij binnen een zorgvuldig kader. Maar wat is daar buiten? Dat begrijp ik niet? Dat kan ik niet aan. Dan bied het systeem plotseling veiligheid en houvast, en lijkt juist die vrijheid gevaarlijk en iets dat uitgeschakeld moet worden. Stel je voor dat mensen voor zichzelf gaan denken?! Iets dat ook bijna serieus geprobeerd wordt. Dan is er nog de uitleg van de naam van de hoofdpersoon, Stalker, die wat mij betreft synoniem staat voor het algemeen denken en wellicht gemiddelde Sovjetburger, namelijk; eeuwige gevangene.

Dit allen met andere ogen aanschouwd, en nogmaals de bewondering uitsprekend voor de buitengewone locaties, blijft het daar ook bij. De film, hoewel interessant qua boodschap en met bijzondere en aparte beelden, biedt mij gewoon te weinig en kan me niet genoeg boeien voor nog een kijkbeurt of verdere interesse. Half punt erbij maar daar blijft het bij.

You can't have Hardy without Laurel.

Wat heb ik dit veel gezien tijdens mijn jeugd. De Dikke en de Dunne, en wat was het simpel, soms zelf flauw, maar eigenlijk ook erg goed bedacht. Vaak ken je zelden de waarheid achter zulke karakters, of hoe ze werkelijk waren, en daarom zette ik mij met grote gretigheid aan deze film en wat verraste de film me ontzettend.

En wat ontzettend herkenbaar gaat de film van start. Stan en Ollie die over het studio terrein lopen, Stan met zijn gebruikelijke gepluk aan zijn haar, Ollie met zijn gebruikelijke gezwaai en gefrunik met zijn stropdas naar de dames. Het is zo vreselijk herkenbaar, net als het dansje dat de twee uitvoeren voor de camera. Dat dit een fijne film gaat worden alleen al vanwege de herkenbaarheid is dan al duidelijk. De film vervolgt heel wat jaartjes later waar we eigenlijk de balans opmaken van de roem, dat Stan het creatieve brein is, graag zijn rol buiten het podium doortrekt of kennelijk gewoon zo is, en Ollie's falende gezondheid. Onderhuids speelt ook heel fijntjes een bepaalde verzadiging, irritatie, eentonigheid, en dat er na al die jaren toch een kleine haat/liefdes verhouding is ontstaan. Iets dat begrijpelijk is als je zo lang met elkaar vertoeft en elkaar zo door en door kent. Toch zo blijkt uit de opbouw, is de laatste akte waar naar toe gebouwd wordt, de lastigste vanwege verschillende redenen.

De film slaagt ontzettend in zijn beeld betreffende dit duo. Steve Coogan, mij overigens niet zo bekend, zet Stan geniaal neer met zijn onnozele blik. Het is echter John C. Reilly die echt opzienbaart. Vaak is Reilly cast vulling en geschikt voor bijrollen en meestal niet de meest memorabele, de rol in Magnolia buiten beschouwing gelaten. Het is deze acteur die toch een geweldige rol neerzet en amper te herkennen is. Andere noemenswaardige dingen zijn de dames die ook prima acteren en het tijdsbeeld in combinatie met de voortschrijdende tijd is fraai.

Stan en Ollie is wat betreft een heerlijke film, met een bijzonder beeld van een al even bijzonder duo. De film raakt, ontroerd, de slapstick humor niet meer van deze tijd ook al is er nog prima om te lachen, en het geheel heeft ook een bepaalde tragiek met de fysieke teloorgang van Ollie. Al met al een fijne en ontroerende film.

Wat een fijn ingetogen drama is dit toch, naar een verhaal van Stephen King die ik al vaak genoeg gelezen heb. De man kan niet alleen griezel schrijven maar ook ontroerende verhalen over verlies, vriendschap en ouder worden.

Langzaam gaat de film van start rond de vier jongens, verschillend en allen met hun eigen achtergrond en sores, die het plan maken het lijk van een vermiste jongen te gaan zoeken. Gelijk met de vier jongens besluit het tuig van de omgeving het lijk ook te gaan zoeken, en Ace, het gewetenloze type, schrik van de buurt en leider van een groep sukkels die zo nodig nog banger zijn voor hem, is dan ook weer zo'n typisch Stephen King karakter. Prima neergezet door Sutherland overigens. Fraai en aan King toevertrouwd is daar de wisselwerking en balans tussen karakters en hun gedragingen.

Eenmaal onderweg schetst de film toch een mooi beeld van deze jongens die het nodige meemaken. Temidden van hun eigen jeugdigheid en kinderlijk gedrag gebeurt er toch heel wat met ze. Ze leren elkaar beter kennen, begrijpen elkaar, hebben sympathie voor elkaar, komen voor elkaar op en passen op elkaar. Crash course coming of age wat dat betreft. Tevens is daar het verlies aan Gordies kant die dingen als verwerking, rouw en schuldgevoel brengt. Heel wat als je het mij vraagt en dit wordt op uitstekende wijze gebracht door de vier jonge knapen sfeervol gebracht met fraaie muziek.

Het prachtige Stand By Me van Ben E. King zorgt voor een laatste moment van kippenvel en vervolmaakt dit heerlijke bescheiden drama en ik kan dan ook niet anders zeggen dat dit een prachtige film is vooral omdat ik nooit zo van het jeugdig perspectief hou maar hier toch op fraaie en innemende wijze gebracht wordt.

Een leuke verrassing deze film tegen te komen bij de kringloop en uiteraard hoefde ik daar niet lang over na te denken. De degelijke maar suikerzoete versie uit 2018 is vooraf gegaan door twee andere versies waaronder deze dus uit 1976 en ik was toch wel erg nieuwsgierig naar andere versies en hoewel deze versie minder beoordeeld wordt dan die uit 2018 heb ik toch meer een zwak voor deze.

Het verhaal mag duidelijk zijn rond de ontmoeting tussen John en Esther, de ene radeloos, licht zelfdestructief en met een carrière die het punt van retour bereikt heeft, de andere juist beginnend, hopend op succes en behept met een scherpe tong en sterk karakter. Opposites attract? Nee, eerder een soort van gretigheid en naïviteit die John herkend en lang geleden verloren is. De film vervolgt zich met het gebruikelijke beeld van een pushende manager, iets dat we op een dergelijke manier ook zagen in Bette Midler's The Rose rond een worstelende en opgebrande artiest, iets dat in dit geval niet anders is, en natuurlijk het gebruikelijke puissante en buitensporige gedrag in combinatie met drank en drugs, en het lijkt er op dat Kristofferson in zijn rol aardig de spijker op de kop slaat. En het kan niet gekker met het geschiet en de motor op het podium als hoogtepunt.

Het contrast kon dan ook niet grotere tussen de losbandige John en de rustige Esther die meegezogen wordt in het wereldje met uiteraard de te verwachten en ontwikkelende chemie tussen het stel. Jikes! Barbara Streisand, het is maar waar je op valt, toch kan enige chemie tussen dit koppel niet ontkent worden. En zo toont de film een beeld van lief en leed van een popster continu achtervolgd door camera's worstelend met zijn 'inner demons'. Het is niet zo raar dat die beste man dat hutje op de hei wil hebben. De cast is verder goed te noemen met Kristofferson, Streisand en vooral Busey in een voor zijn doen rustige rol. Daarnaast vinkt de film zo'n beetje ieder genre af die het aan kan doen met een beetje drama, humor, zoetsappige taferelen maar is ook zeker een beetje rauw te noemen. Toch waar de film de meeste punten mee wint is gewoon de muziek. Waar Cooper in 2018 niet verder komt met een beetje kwelerige country en Gaga de popkant op gaat, is de muziek van Kristofferson toch wel hele andere koek en doet denken aan de beste dagen van Chicago of Boston. De muziek is daarmee dan ook gewoon sterk, heel sterk, te noemen. En dat geldt hetzelfde met de soul van Barbara Streisand die ook gewoon goed is.

Buiten dat wint de film nog weer extra punten met dat het niet te gestyled is, te gecontroleerd, minder gefinetuned. Deze versie van A Star Is Born voelt heel naturel en puur aan en wint wat mij betreft van de 2018 versie hoewel het maar met een halve ster is.

Een kwestie van even meepakken want hij is op tv, ook al was er de vrees voor een overmatig en gekunsteld suikerzoet feel good verhaaltje. Iets dat ten dele uitkomt en vooral tot sentimentele krachttoer verwordt met redelijke momenten, maar vooral ook goede muziek.

De laatste twee jaar verdiep ik me steeds meer in blues en southern rock en het moet gezegd dat de film opent met Maine die het podium betreedt en er een fijn stukje muziek gespeeld wordt. Een muzikaal niveau die in die zin door de gehele film gewaarborgd blijft, waar dit niet gezegd kan worden rond Ally die teveel richting pop gast op een gegeven moment. Na de kennismaking met Maine en diens ontmoeting met Ally ontvouwt zich toch een redelijk standaard wel haast cliché beeld van hard to get, toch ingepalmd worden, het onzekere meisje dat de potentie van een superster heeft, en rond Jack het beeld van de ster in verval en de nodige psychologische problemen. Het blijkt gaandeweg maar weer dat de glans van het sterrenbestaan een dun laagje vernis is met menselijkheid, problemen en valkuilen dicht onder de oppervlakte.

Het sterkste deel van de film is en blijft toch de muziek, maar de subtiele aanklacht richting het 'popwereldje' en de invloed van managers, die veel op hun geweten hebben, mag er ook zijn. Interessant is ook wat er richting de eindfase los komt rond Jack qua problemen, onverwerkte dingen en dat veel van zijn dingen en problemen simpel weg projectie is. Tevens is de vraag in hoeverre hij verandert is erg interessant en reëel te noemen.

Toch zitten er ook de nodige knelpuntjes. Zo is Shallow een prachtig opgebouwd nummer die een zekere prikkel meedraagt, toch is het natuurlijk onzin dat ze zo'n duet onvoorbereid uit de mouw schudden. Dan is er Jackson Maine zelf, waar als karakter met de nodige problemen, te weinig mee gedaan wordt, eigenlijk komt Cooper niet verder dan laveloos voor zich uit brommen, iets dat mij te eendimensionaal is en na een kwartier wel bekeken is. Beter is de fase van teloorgang op het podium en de behandeling. Net zo redelijk is de chemie tussen de twee te noemen, toch betrap ik ze gedurende de film op weinig dialoog die er toe doet of blijft hangen. Zoals gezegd, de beste fasen zijn de muziek en wanneer men zingt.

A Star Is Born blijkt daarmee een drama die vooral met zijn einde op het gemoed lijkt te willen spelen en vooral bij het grote publiek op dat vlak goed zal scoren. Voor mij doet de muziek het erg goed maar schiet het geheel voor een topfilm toch net allemaal wat te kort. Redelijk en degelijk is het eindoordeel.

Na het vorige week best wel leuk bevallen The Wrath of Khan verder met The Voyage Home die ik ook nog had liggen, dat ik daarmee een deel oversloeg nam ik voor lief, hoe toevallig was hij gisteren op tv toen ik al klaar was met The Voyage Home. Ik kan mij niet zo storen aan die dingen bovendien bleek dit deel te beginnen met een aangename samenvatting om te zien hoe Spock gelukkig weer bij het geheel betrokken werd.

Afijn, de wereld in gevaar door één of andere vreemde sonde die de wereld vernietigd met zijn puls/signaal en gelukkig zijn Kirk en zijn crew net op tijd terug om de zaak het hoofd te bieden zoals alleen zij dat kunnen. Want natuurlijk zien zij het gevaar in, begrijpen wat er aan de hand is en hoe de zaak op te lossen. En opzich heeft ook dit deel wel weer een aangename vibe over zich met een stukje spanning en mysterie. Grappig daarnaast dat alle genoemde schepen vernoemd zijn naar vliegdekschepen uit de Tweede Wereldoorlog met de Enterprise, Saratoga en Yorktown. Andermaal is het mooi gemaakt en zit er ook nog een beetje humor in en laat dat nu de overhand gaan krijgen in het tweede deel van de film.

Het schip en de crew moet namelijk terug in de tijd en komt uit in het San Fransisco van de mid jaren '80 en voordat men uberaubt van boord is krijgt de mensheid al een gepaste draai om de oren qua communicatie, manieren en primitiviteit, iets dat nog altijd actueel is als je het mij vraagt. En zo gaat het bonte gezelschap opstap voor verschillende benodigdheden en beleeft het ene na het ander waar vooral de humor, soms wat aan de flauwe kant maar niet geheel ongenietbaar, de boventoon voort met Spock en Kirk in het plaatselijke Dolfinarium toch wel als erg vermakelijk, zo ook de landing van het schip en de geschrokken vuilnismannen of het moment met de punker in de bus. Uiteraard lukt het allemaal ternauwernood met een beetje aardse hulp in dit geval van Dr. Catherine Hicks, erg leuk natuurlijk, en is Kirk en zijn crew andermaal de held. Daar verklap ik weinig mee lijkt me...

Een groot verschil met de vorige film is toch wel dat men zich hier veel meer richt op de komische noot waar The Wrath of Khan toch een stuk serieuzer was. Veel maakt het mij niet uit en vind ik de films qua vermaak best wel dicht bijelkaar liggen. Dus, wat mij betreft weer een drieeneenhalf. Of dit nog bij de kern blijft en zich echt kan meten met de voorgaande films laat ik aan de purtisten en Trekkies over.

Star Trek op zondag, waarom ook niet. Want de serie met Patrick Stewart was er ook altijd op zondag voor meen ik. En bij gebrek aan beter en veroordeeld tot drie zenders in die tijd keken we er naar en nu moet ik zeggen dat ik dit vanwege Marina Sirtis niet een hele erge staf vond. Deze film kwam ik samen met nog een andere film tegen bij de kringloop waarop ik dacht waarom ook niet, ook al is het mijn genre niet echt.

En ja dat laatste, dat het mijn genre niet is, zorgde toch wel dat ik het lang uitgesteld heb, dan was er nog de ontbrekende voorgeleide van de eerste film, iets waar een ander ongetwijfeld over zal vallen maar mij niet zozeer uitmaakt. Buiten het rare begin, dat een simulatie blijkt en ik wel zoiets had van wat moet dit worden, is de film daarna toch vooral innemend te noemen. Bijzonder blijf ik toch altijd vinden aan zulke oudere films over iets in de toekomst dat het er toch ontzettend oubollig uitziet. Het speelt ik weet wel niet hoeveel jaar vooruit toch kan men de jaren '80 uitstraling er niet uithalen hoezeer men hun best ook doet. Maar buiten dat is het toch allemaal fraai gemaakt men enge beestjes en prachtige plaatjes zoals de ruimteschepen met een planeet of melkweg op de achtergrond. Wat dat betreft is wel te zien dat er geld en tijd in dit product gestoken is.

En zo ontwikkelt The Wrath Of Kahn zich verder als prima verhaal en film met van alles wat. Een prima soundtrack, cast en goede acteerprestaties hoewel Kirstie Alley wel aan de stijve en houterige kant is, en een prima verhaal rond Kahn en zijn wraakoefening. Spannend is het ook allemaal nog wel te noemen en zo blijkt deze Star Trek film toch zeker niet tegen te vallen en als geheel voldoende te scoren. En dat is wat de film dan ook gaat krijgen met een 3,5 en zie ik niet op tegen The Voyage Home waarbij ik weer een deel oversla begrijp ik. Ach so be it...

Dan eindelijk met de al lang op de planning staande Star Wars reeks afgetrapt te beginnen met deel 4, een volgorde die mij aangeraden was door liefhebbers van het genre. Zien deed ik de drie oudere delen, 4, 5 en 6, al in mijn jeugd, meerdere keren zelfs waarvan een geremasterde versie in de bioscoop zo rond 1998. Van de nieuwere delen zag ik alleen het eerste deel waarbij ik vreselijk afknapte op Jar Jar Binks en daarna de nieuwe delen liet voor wat ze waren. Maar goed, tijden veranderen met nu dus plannen om de hele reeks te kijken.

Uiteraard is er ter inleiding een lap tekst om uit te leggen wat we nog niet gezien hebben in de delen 1 tot en met 3, en je zou zeggen dat je er daarna nogal invalt, maar het tegendeel is waar, en als snel toont A New Hope toch wel waarom de film terecht in de top 250 staat. Want hoewel het verhaal die eerste 10 minuten een kwartier vrij plotseling tot stand komt met het kapen van het schip en de vlucht van R2D2 en C-3PO straalt het geheel absoluut een bepaalde charme en aangename vlotheid uit. Het is zo'n typisch voorbeeld van een film te noemen die eigenlijk het genre ontstijgt net als bijvoorbeeld Dune 2021 en de Lord of the Rings reeks dat doen om maar een paar te doen. Het is dermate overtuigend qua verhaal setting en karakters dat het er eigenlijk niet meer toe doet dat het fantasy is en of het je genre is.

En zo weet A New Hope te overtuigen met een behoorlijk complex verhaal wat nog slechts de druppel is van het grotere geheel, de meeste uitzinnige figuren en aliens, kleurrijke karakters, en een prima mix van humor, actie en een beetje spanning. Uiteraard mogende we de bekende Star Wars Theme niet vergeten en andere prima muziek. Is de cast goed met onder meer Harrison Ford, Alec Guinness en James Earl Jones met zijn iconische rol, of is het toch slechts de stem die we horen...? Het maakt niet uit want A New Hope vermaakt en valt gelukkig als eerste film die ik zie in deze reeks niet tegen, in mijn collectie hoeft het niet, maar een best wel knap gemaakte film het jaartal in gedachten genomen is dit toch zeker. Om als laatste de fraai filmposter nog even te benoemen, ja dat konden ze toen wel, een mooie poster ontwerpen. Afijn, op naar deel 5 volgende week.

Op voor het vierde deel en daarmee in mijn beleving de slechtste, maar ja what do I know want in '99 ben ik na dit deel opgehouden en heb nooit iets gezien van de 5 delen die nog zouden volgen, dus misschien kan het nog veel slechter iets dat ik vanochtend in verschillende artikelen bevestigd kreeg, maar dat is voor latere zorg...

Zoeken is het zoals gewoonlijk, vooral bij deze verhaallijn die ongeveer 40 of 50 jaar voor A New Hope afspeelt, en het is dan ook met moeite dat ik de namen die er toe doen, Anakin en Obi Wan, er met moeite uitpik rond deze zogenaamde handelsoorlog. Want nee, ik ben geen kenner en ook niet een liefhebber van de films of het genre. Al vrij snel is duidelijk dat het draait rond het jonge opgewekte kereltje en diens mogelijkheden om Jedi te worden een pad die niet bepaald geëffend lijkt, de rest is toch eigenlijk bijzaak in een verder nogal visueel bombastisch geheel.

De cast is ruim te noemen met best wel wat bekende namen, Neeson, Jackson en Stamp, soms maar met een klein rolletje, en tevens acteurs die nog aan het begin van hun carrière stonden zoals Portman, McGregor en kennelijk Knightley, waar dan? Niet gezien. Opmerkelijk toch het verhaal van de jonge Jake Lloyd die ten onder gegaan is aan psychische problemen en pesterijen en gediagnosticeerd is met schizofrenie en zijn eigen moeder aanviel en wat nog meer maar dat terzijde. En eigenlijk moet ik zeggen dat ik erger verwacht had van deze film, maar wanneer Jar Jar Binks niet in beeld is en negatieve aandacht vraagt is het toch alleszins redelijk te noemen, let wel, niet goed of geweldig maar acceptabel.

De sterkste, leukste en spectaculairste fase treft de film toch wel met de podrace, de verschijning van de indrukwekkende maar verder veel te weinig gebruikte Darth Maul en de fraaie gevechten tussen Maul en de twee Jedi's. Het slechtste aan The Phantom Menace is natuurlijk het karakter Jar Jar Binks die oneindig irritant en over aanwezig is en gelukkig, zo begreep ik, na alle kritiek weinig voor komt in de volgende twee delen. Gelukkig maar, want Binks trekt het niveau van de film toch echt wel omlaag naar het niveau van een flauwe en matige kinderfilm. Buiten dat is er nog het visuele gedeelte waar men erg veel indruk mee lijkt te willen maken, net alsof alle registers open moesten na bijna achttien jaar stilte rond de Star Wars Saga, en eerlijk gezegd lukt het maar matig en is het bij tijd en wijlen niet mooi mede door de gebruikte kleuren en filters die het geheel flets maken. Afijn, het mag duidelijk zijn met dit potje turven waar de film door Binks toch bijna met 10-0 achterstaat, maar met een beetje goodwill uiteindelijk toch best mee valt.

En verder met deel 2, en de mening mag tot nu toe duidelijk zijn met drie prima delen in de vorm van 4,5 en 6 die gewoon klasse films zijn, waarop de reeks zich vervolgd met het voldoende maar kinderlijk aanvoelende The Phantom Menace. Destijds hield ik op met het kijken na dit deel omdat het mijn genre simpelweg niet is en vanwege de uitermate irritante Jar Jar. Eens kijken of er verbetering in het geheel zit met deze Attack Of The Clones.

En ja, ik zal wel in herhaling vallen met de opmerking dat het zoeken is waar dit verhaal nu weer precies begint, in ieder geval een aantal jaar later aan de lengte van Anakin te zien. De bescherming van de prinses staat centraal samen met de ontwikkeling van Anakin in een opening die qua ontwerp vooral aan Bladerunner en The Fifth Element doet denken, niet heel origineel wat dat betreft maar goed. Toch lijken de visueel getoonde spierballen in dit deel iets mooier dan in het eerste deel, is er de bekende muziek van John Williams weer, is een groot deel van de cast weer compleet, is de ontwikkeling natuurlijk van Anakin hetgeen waar eigenlijk de film omdraait en is de achtergrond van Boba Fett interessant om mee te krijgen.

Maar helaas is er aan Attack Of The Clones ook wel het nodig mis. Zo begreep ik dat er veel mensen problemen hadden met de cast van Jake Lloyd in The Phantom Menace, en dat heeft de casting nog eens dunnetjes over gedaan met non-acteur Hayden Christensen. Lloyd vond ik nog tot daaraantoe maar Christensen vind ik een regelrecht drama met zijn oog opslag, mimiek en overal acteerkwaliteiten, Of beter gezegd het ontbreken daarvan. Want Christensen is bij tijd en wijlen een grote irritatie en de romance met de prinses belachelijk en zonder enige vorm van chemie. Uiteraard is de uitermate irritante Jar Jar Binks ook weer aanwezig, je zal toch die acteur zijn, je mag meedoen een dergelijke bekende filmreeks en dan krijg je dit karakter toebedeeld dat door iedereen uitgekotst wordt zelfs half uit de film geschreven wordt. En dan is er het rariteiten kabinet van gekke wezens, aparte karakters en vreemde dingetjes en geluidjes die op vervelende wijze langzaam de overgang beginnen te krijgen, het betreft de zogenaamde komische noot die zeker in deel 4, 5 en 6 beter in balans was.

En eigenlijk is dat allemaal wel erg jammer te noemen, want in deze eerste 3 delen van de Star Wars reeks zit wel degelijk een interessante verhaallijn met de jonge Anakin, waarvan we natuurlijk allemaal wel weten wat hij uiteindelijk wordt, maar toch is die wording natuurlijk wel interessant. Jammer is dan toch dat daar niet iets meer uitgehaald wordt, dat het wat serieuzer is, dat daar een betere acteur voor gecast is die de rol beter vorm kan geven. Heel slecht is Attack Of The Clones uiteindelijk niet en gaat de film eenzelfde cijfer krijgen als de Phantom Menace ondanks het gevoel dat hier meer uit te halen geweest was. Afijn, volgende week lekker verder met de volgende, kijken wat die gaat brengen. Ik vrees nu al bijna dat uitdrukkingloze gezicht en glazige blik van Christensen.

En na deel 1 en 2, die toch momenten hadden die neigden naar een semi kinderfilm, en zich in de verste verte niet kunnen meten met de jaren '80 trilogie, alweer toe aan het zesde deel en daarmee de derde van de eerste drie. En hier was ik toch wel nieuwsgierig naar vanwege de erg goede beoordelingen en natuurlijk de verwachtte ontwikkeling van het karakter Anakin. Dus vort met de geit...

En de eerste indruk is redelijk met mooie dreigende muziek en een best wel fraai ogende CGI wereld. Dat lelijke pisgele wazige filter uit de eerste film is in ieder geval weg. Toch neigt de hele 'space-show' gedurende het eerste half uur weer op het randje van too much. Tevens is daar weer Hayden Christensen die mij weinig kon bekoren in de tweede film en heeft de film dat eerste half uur ook weer een overdaad aan flauw komische momenten met zogenaamde grappige geluidjes uit robots, koddig gedoe van de droids en als meest slechte moment toch wel de Tarzankreet geslaakt door een Wookie als hij via een lian een robottank aanvalt. Oei! Gaat dit echt wel zoveel beter worden...?

Maar de ontwikkeling van Anakin komt dan toch onder het vergrootglas te liggen zo na drie kwartier waarop de strijd kan ontbranden rond de ziel van de jonge onevenwichtige knaap. En interessant is het gevecht zeker waarin er steeds meer twijfel ontstaat en de strijd, na veel roddel, achterklap en leugens, definitief kan losbarsten tussen de Jedi's en de Sith's. En wat ontspoort Anakin toch op Godzalige wijze, iets dat ook wel nodig was om het verschil tastbaar te maken tussen de melkmuil van de vorige twee films en het monster dat hij is in A New Hope. En wat heeft Revenge Of The Sith een sterk tweede uur waar het hoge cijfergemiddelde mee wordt gerechtvaardigd. Want wat loopt het heerlijk uit de hand qua wantrouwen, schade, schande en een aantal sterke gevechten, en vooral een sterke en duistere sfeer. En zie daar het ontstaan van Darth Vader, en weg is de kinderlijke sfeer uit de vorige delen, eindelijk een sfeer die mij echt iets doet en wat een verrassing, hoewel ik wel al iets vermoedde, betreffende de connectie tussen Luke en Leia.

En zo valt deze Revenge Of The Sith wonderwel in het potje en is het zonder enige twijfel het beste deel van de eerste trilogie. Helemaal meten kan de film zich niet met de nostalgie die deel 4, 5 en 6 meedragen, maar een sterke uitdager is Revenge of the Sith wel degelijk met zijn uitstekende sfeer in het laatste halfuur. Daarom wel een cijfer die gelijk is aan de jaren '80 trilogie maar dat is puur omdat ik een 3,5 te weinig vind.

En daar was de laatste van de Star Wars reeks al in de vorm van The Rise Of Skywalker mede mogelijk gemaakt door Disney+, want op de een of ander manier had ik deze niet opgenomen afgelopen zomer of ik had de film per ongeluk gewist.

Met de wetenschap dat de film best wel matig scoort, met een 3 gemiddeld en daarmee de slechts SW film is qua beoordeling, begint de film in ieder geval visueel overdonderend. Zeg maar gerust dat opening visueel briljante is met Kylo Ren al vechtend in het brandende bos en de dwaaltocht opzoek naar antwoorden, en dat geldt ook voor het audio gedeelte. Duidelijk is dat de wereld van de cgi een enorme vlucht genomen heeft en zich van zijn beste kant laat zien. Verrassend en interessant is daarna dat Palpatine nog in leven is en op het punt zijn web van macht en boosaardigheid andermaal uit te werpen met de nodige lijken uit de kast hoewel het wellicht voorspelbaar is want in principe zagen we een dergelijke mededeling/connectie al vaker.

En uiteraard kunnen we de Star Wars bingokaart er weer bijpakken om de gebruikelijke ingrediënten af te vinken. De muziek, de karakters, de strijd tussen goed en kwaad, ruimteschepen, ruimtegevechten, de aanval op een soort van moederschip met iets speciaals dat eerst uitgeschakeld moet worden voordat de aanval eventueel kan slagen, de Jedi leerling die tot volle wasdom komt, bijzondere planeten, gekke en rare karakters en wezens, uiteraard het nodige aan actie en humor. Allemaal 'check' wat dat betreft. En het moet gezegd dat het er visueel allemaal super uitziet en op dat vlak wellicht de beste SW film is want de geschapen wereld is op zijn zachtst gezegd bijzonder kleurrijk en er mag ook een lans gebroken worden voor de sfeer die vooral in Revenge Of The Sith een hoogtepunt bereikte qua duisterheid maar in dit deel ook weer prima scoort rond de sterk acterende Adam Driver en wanneer Rey op zoek is naar Palpatine.

'De slechtste', 'J.J. Abrams draait de franchise definitief de nek om' en 'geen of weinig verhaal' zijn dan dingen die ik lees over de kwaliteit van de film. En zoals vaker beroep ik me maar weer op het feit dat dit niet mijn genre is, ik me met moeite gebeurtenissen uit de vorige acht films kan herinneren en in connectie kan plaatsen, dus of zo'n verhaal klopt te opzichte van vorig delen is een discussie niet aan mij besteed. Maar dat geldt net zo goed voor wat de inhoud betreft, het is fantasy science fiction toch..? Het wordt toch allemaal uit een hele grote duim gezogen dus ja of zo'n film dan inhoudelijk goed is of wat toevoegt is ook een discussie niet aan mij besteed. Ik beroep mij dan ook slechts op het visuele en de audio die uitstekend is, en dat de film mij best wel vermaakte met een uitstekende Adam Driver. Ik kan toch ook niet anders zeggen dan dat ik dit een meer dan acceptabele film vond en zeker niet de minste van het geheel.

Na vorige week de Star Wars reeks te zijn begonnen gisteravond verder met The Empire Strikes Back. En laat ik vast zeggen dat de lijn voldoende wordt doorgetrokken na de vorige film. Zien deed ik de film al lang geleden, maar heel veel wist ik daar niet meer van.

Het team weer compleet met de prinses, Skywalker, Solo en zijn harige vriend en de twee piepende robots, de ene letterlijk de andere figuurlijk. En zoals reeds gezegd de lijn wordt doorgetrokken zoals we die zagen in A New Hope. Opnieuw zien de special effects the best sterk uit voor een film uit 1980, zijn de decors, vreemde beesten en creaturen ook weer erg oké, en heeft de film weer dezelfde soort mix van actie en humor, is de sfeer sterk en ademt een zekere vlotheid uit.

Iconisch en fraai de aanval met de looptanks en het gevecht met die apparaten, net zo bekend voor de reeks natuurlijk het karakter Yoda en de training die omgeven is door een bepaalde gekheid en humor. Darth Vader steelt natuurlijk weer de show met een van de bekendste quotes uit de filmindustrie. Fraai overigens de verschillende planeten met verschillende omstandigheden, de sneeuwplaneet en moerasplaneet maar eens wat te noemen, en uiteraard ook mooi CloudCity. Eén van de weinige minpuntjes betreft dat het karakter Han Solo interessanter is en meer de aandacht trekt dan Luke Skywalker dat doet.

Desondanks een geslaagd en vooral leuk en vermakelijk vervolg die mij tot op dit punt geen spijt doet hebben om aan de Star Wars reeks te zijn begonnen. Op naar de volgende zou ik zeggen.

En nummertje drie aan de beurt van de jaren 80 trilogie, en daarmee over het algemeen de beste drie films van de reeks, uiteraard een stuk jeugd sentiment en een stukje nostalgie. Zag ik deze remastered in de bios in '98? Vermoedelijk wel...

Zoeken is het desalniettemin wel even, want waar waren we ook alweer gebleven na The Empire Strikes Back? Maar wat ontvouwt The Return Of The Jedi zich het eerste uur tot een vermakelijk en kostelijke film in het hol van Jabba de Hut die bol staat van wonderlijke creaties en humor in de martelkelders. En sodeju, wat ziet prinses Leia, die ik in eerder fases niet heel bijzonder vond, er toch interessant uit in haar metalen bikini. Het mag duidelijk zijn dat dit derde deel geen moment verveelt het eerste uur.

De strijd tussen goed en kwaad ontwikkelt zich verder, ik blijf me verbazen over de soundtrack geschreven door John Williams, de man kan toch echt meer dan die inwisselbare stukjes muziek waar ik hem meestal op betrap, de planeten en achtergronden zoals het oerwoud zien er weer prachtig uit, en zo ook de door Ewoks gesteunde aanval op de robots. Ford trekt als acteur weer de meeste aandacht naar zich toe en al met al is ook dit deel weer een prima mix van science fiction, fantasy, actie, humor en een toefje drama.

Het is zoals gezegd de afsluiter van de drie klassiekers waarop het nieuwe segment straks aan de beurt is waarvan ik alleen The Phantom Menace zag en daarna totaal afhaakte. Die titel staat komende vrijdag vermoedelijk op het programma waarop het pas daarna echt weer interessant gaat worden, maar nu loop ik vooruit op de zaken en draait het vooral in dit bericht nog om The Return of The Jedi die prima vermaakt heeft en die ik net als de twee andere oudjes een 4 sterren geef.

En daar was het volgende Star Wars deel alweer aan de beurt, nog twee te gaan hierna, dan heb ik de hele reeks afgewerkt. En heel erg teleurstellend of vervelend vind ik het tot nu toe niet, ook al is het niet iets dat ik in mijn collectie hoef te hebben.

Het einde van Return of The Jedi is alweer even geleden toch is dan de vraag hoeveel jaar later zich dit nadien afspeelt? 30 jaar? 40 jaar? Duidelijk is dat de Star Wars reeks zich over heel wat jaren uitspreid want Darth Vader, één van de meest iconische karakters natuurlijk, zijn jeugd, ontaarding en einde liggen toch alweer heel wat jaren achter ons, en na de eerste trilogie, en de tweede trilogie, slaan we met deze derde trilogie weer een nieuwe weg in en hebben we een nieuwe leerling en leraar. Goh, wat voorspelbaar. Anders dan anders is de gevluchte Stormtrooper die in dit geval een extra dimensie geeft buiten het gebruikelijke goed versus kwaad. Interessant ook de jonge Rey die zowel als karakter en verschijning een welkom verrassing is.

Duidelijk is ook dat de film anno 2015 een nieuwe visuele weg in is geslagen die nog veel mooier en overtuigender is dan met de tweede trilogie gedaan werd, waar ik uiteraard de films uit begin 2000 mee bedoel. Leuk natuurlijk de terugkeer van de meest belangrijke karakters uit de jaren 80 trilogie, Harrison Ford uiteraard droog als altijd, en Chewie is weer bloemerrijk als anders qua taal gebruik. Maar zoals reeds gezegd zijn het de nieuwe karakters die de film best wel interessant maken in de vorm van Rey maar vooral ook Kylo Ren, beide prima vorm gegeven door Ridley en Driver. En zo kan in die zin de checklist verder afgewerkt worden met de maar al te bekende soundtrack, een uitgebreide cast, de bekende karakters, en een prima mix van de nodige special effects, de nodige actie, een beetje humor en kleurrijke wezens en karakters.

Als er dan al een zwakpunt is betreft het wel het script dat we in deze hoedanigheid al vaker zagen, de strijd tussen goed en kwaad, en andermaal een schip, planeet, wapen dat uitgeschakeld moet worden doormiddel van een alles of niets aanval. Andermaal heeft het doelwit een zwakpunt dat toevallig aan de buitenkant zit, tevens moeten eerst de schilden uitgeschakeld worden door middel van een infiltratie plus sabotage. Ja, dit zagen we al vaker, niet dat het heel erg is maar vernieuwd is het niet. De film kan verder rekenen op een voldoende en een goed cijfer, maar zich helemaal meten met de jaren 80 trilogie en het meer dan prima Revenge of the Sith kan deze film zich net niet. Een 3.7 is wat ik eigenlijk had willen geven want een 4 vind ik het en niet.

En zo nadert het einde van de reeks al weer met deel 8 en de komende week nog ergens nummer 9 waarop ik de series en spin offs laat voor wat het is en me dus echt alleen maar op deze reeks toespitst vooral vanwege de aanwezigheid van drie van de films in de top 250. Mijn genre is het simpelweg niet, maar dat heb ik al te vaak gezegd inmiddels en mag bekend zijn.

Het zal wel vloeken in de kerk zijn als ik zeg dat het eigenlijk allemaal hetzelfde is, want zoals ik rond het vorige deel al vaststelde dat het toch iedere keer weer dezelfde oorlog is, dezelfde spanningen tussen opgejaagd en eventueel verslagen worden, een infiltratiepoging bij de vijand en de gebruikelijke zoektocht tussen een leerling en leraar, is het hier niet anders. Dit deel zou dan tegenvallen en weinig verhaal hebben, waarop ik mij dan afvraag over die andere delen dan zoveel meer verhaal hebben buiten Revenge Of The Sith en de jaren '80 trilogie. Nu geef ik toe dat ik niet zoveel met het genre en weinig met de reeks heb en dus ook niet zo begeisterd ben dat ik alle lijntjes, verhalen en karakters ken, ik kan me amper herinneren wat er in de vorige film gebeurd is, wellicht dat ik daarom ook helemaal niet geschikt ben om daar een oordeel over te vellen of een mening over te hebben.

Maar in mijn optiek is het van hetzelfde laken en pak als de meeste andere films uit de reeks. Een grote strijd uiteraard weer tussen het leger en de rebellen, de worsteling tussen leraar en leerling en de gebruikelijke narrow escape op het einde. Pluspunten zijn onder meer de cast met verschillende bekende namen die eigenlijk niet bar veel in beeld komen zoals Andy Serkis, Benicio Del Toro, Joseph Gordon-Levitt en Laura Dern. Fraai vind ik toch wel het gevecht met Rey en Kylo Ren, en volgens velen is de twijfel van Skywalker een teken van armoede maar ik vind het wel interessant ook al wordt het niet heel erg uitgewerkt. Daisy Ridley bevestigd zich weer als leuk koppie die verder niet bijzonder acteert want het is toch wel weer Adam Driver die het beste voor de dag komt.

En verder is het toch snel weer een hoop van hetzelfde, ruimteschepen, geschiet, vreemde wezens en rare karakters, een klein beetje geslaagde humor, en zowaar een politiek statement richting zelfverrijking en wapenhandel met de stad genaamd Canto Bight. Het zorgt ervoor dat The Last Jedi nergens door de ondergrens zakt, en degelijk en vermakelijk voor een keer te noemen is, maar zeker niet kan wedijveren met de beste films uit de reeks. Daarom een cijfer gelijk aan The Phantom Menace en Attack of the clones.

Normaal ben ik totaal niet van de fantasy maar voor deze film maak ik altijd graag een uitzondering.

Wat een bijzonder geestige en amusante film. De film heeft in die zin alles. Een sterrencast, humor heel veel humor, een vleugje romantiek, over the top karakters als De Niro en Pfeiffer en mooie vrouwen als Danes en Miller. Het verhaal is ook nog best wel te pruimen. Je vliegt van het ene in het andere met veel belangen en personages maar dat stoort totaal niet. Gervais natuurlijk ook nog erg grappig en ik persoonlijk kwam niet meer bij van Billy the goat.

Al met al een prima geslaagde film en zeker een leuk avondje voor als je niet te serieus wilt.

1994 alweer, het jaar dat ik van de brugklas naar het vmbo verhuisde en vanavond toevallig een reünie op dat vlak. De kennis en het raakvlak met de film houdt op de bij de titel en Kurt Russell, desondanks toch maar eens aangeslingerd omdat hij op tv was.

Toch wel verrast dat dit een Emmerich productie is aangezien de film niet super wordt aangeschreven maar wel acceptabel met een 7 op IMDb. Toch ben ik er al vrij snel klaar mee. Het zal allemaal in het tijdsbeeld gezien moet worden van de jaren '90 waarin men gewoon een vlotte film wil maken die veel genres raakt met mysterie, scifi, actie en ook nog een semi intellectueel vlak. Ik ben er zoals gezegd al erg snel klaar mee, het hippie-nerd karakter Daniel, hoe hij alles begrijpt en verder niemand, de wijze hoe men opeens dat portaal aan de praat heeft en dan zoiets onzinnigs als die sonde die opeens op een andere planeet zit in een andere dimensie of zo. Maar gegevens doorsturen kan hij nog wel...aha...toen had men ook al Bluetooth? 'De atmosfeer is daar het zelfde'...oké dan...

Een niet heel vervelend mixje van avontuur, actie en scifi volgt daarna, maar goed komen gaat dit niet meer, sterker ik verlang al snel naar het einde. De soundtrack is soms ronduit storend, Spader nagenoeg onherkenbaar, Avital toch wel erg leuk voor het oog, Davidson met zijn androgyne hoofd zoals gebruikelijk apart, en Russell in een voor hen herkenbare en passende rol. Het zijn een paar aardige dingetjes tegenover heel veel mindere punten zoals al die toeters en bellen rond die helmen en wapens van Ra's handlangers, net als dat vliegende schiettuig van ze. Egyptische mythologie zou dat dan zijn.

Het is eigenlijk niet nodig te zeggen dat ik helemaal niets heb met Stargate. Een voldoende zit er wat mij betreft dan ook niet in voor deze tegenvaller.

Een Carpenter laat ik niet liggen dus zodoende ging deze Starman, kringloop vondst uiteraard, mee naar huis. En bij het lezen van de omschrijving kwam mij deze erg bekend voor en was er de interesse, ook al is het verre van een Carpenter zoals we Carpenter kennen.

Desondanks is de hand van Carpenter wel te zien in de opbouw in combinatie met muziek en heeft het geheel een aparte vibe zo vlak na het neerstorten en de vorming van Scott, tevens wanneer hij contact heeft met zijn 'thuis' en een rendezvous afspreekt. De focus ligt daarna toch vooral op het duo Jenny en Starman die onderweg zijn naar de afgesproken plek, met Jenny die verschillende malen de benen probeert te nemen, zich toch verschillende malen laat verrassen door Starman en zijn gaven, terwijl ze achterna gezeten worden door de instanties die maar wat graag een alien in de kraag vatten. En het moet gezegd dat Starman absoluut zijn momenten heeft met een leuke Karen Allen, een goed acterende Bridges die een Oscar nominatie mocht ontvangen voor deze rol, en bijzondere momentjes zoals met het hert die ik herkende en de twijfel weg nam of ik dit ooit gezien had.

Toch is het niet alleen de zon die schijnt met een film die net iets te lang duurt, het gevoel geeft dat het of hollen of stilstaan is, en humor die vaak naar het flauwe neigt en niet des Carpenter's is en ook niet echt bij een dergelijke film past. Desondanks moet de achterliggende gedachte van de film niet vergeten worden rond het concept liefde en binding zoals alleen de mens dat beleeft en daar uniek in is. Tevens is er het contrast tussen de treurende Jenny en de ontdekkende Starman die van de wereld en zijn geneugden geniet en natuurlijk het houden van en loslaten zoals op het einde, iets dat me op jonge leeftijd best al wel aangreep.

Topperdetop is Starman dan ook niet en is niet echt een Carpenter zoals we Carpenter gewend zijn met suspense en horror waar Starman toch vooral gelaagder en een hele andere focus heeft die niet perse slecht is. Een stabiele 3,5 wat mij betreft.

Een oudje alweer met zijn 24 jaar, want alweer uit 1997. Ik had het destijds niet bepaald op de film, waarom weet ik eigenlijk niet meer precies, maar tegenvallen deed de film wel. Waarschijnlijk omdat ik de spot niet zag in het vet aangezette kritische beeld, iets waar ik nu geen moeite mee heb.

Van het begin moet deze Verhoeven het niet hebben met een soort high school achtige opening die teveel leunt op kalverliefde, rebels gedrag en een of ander feest. De zogenaamde opgekloptheid rond het militaire wezen, de keuzes en opleiding is ook niet zo. De film lijkt voor mijn gevoel teveel op slappe aftreksels van andere films. Toch zit er tussen de regeltje door wel al het geen waar Verhoeven heen wil. De lichte indoctrinatie en opoffering voor het grote geheel, de snit van bepaalde uniformen die erg aan de Nazi's doet denken en de hitserige nieuwsbulletins. Een realistisch beeld lijkt de film dan allang voorbij te zijn en nooit het doel te zijn geweest. Kennelijk heeft Verhoeven iets met een zelfkritisch beeld rondom een totalitaire staat die maar wat graag bloed willen wreken en ronduit wreed is, dit allen in opmerkelijk vrolijke en en schertsend nieuwsbulletins op tv gebracht.

Behalve een flinke portie rauw geweld met rond vliegende ledematen en al, gaat de film dan ook behoorlijk los in een schmierend soort heroisme en flinkheid. Het gebruikelijke stoere militaire gedrag is niet vreemd, en aangezien het een Verhoeven film is ontbreekt evenmin het nodige naakt. Ik had wel geweten zijnde Rico als ik moest kiezen tussen Diz en Carmen. Dina Meyer, Diz, is gewoon een fucking stoer wijf en mag er tegenwoordig nog steeds zijn. Bijzonder overigens de gemengd douchen scene. Voor mij rest achteraf de vraag wie het doel was met deze film. Is dit Verhoeven's kritiek richting Amerika vanwege hun militaire ingrijpen en instelling? De Golfoorlog misschien. Of is dit een vooruitziend beeld van dingen yet to come? Afijn, iets dat eigenlijk ook niet zoveel uitmaakt, want een toppertje is dit zeker niet, maar ontzettend vermakelijk is Starship Troopers uiteindelijk wel.

Degelijk filmpje. Geen topper de top, maar aardig plot, sfeer en acteerprestaties. Gewoon leuk eens te kijken. Goed geacteerd door Crowe en leuk rolletje voor Jason Bateman.

Vast een heel klein beetje afgetrapt met oorlogsweek(weken) die er natuurlijk weer aan zitten te komen zo rond dodenherdenking en Bevrijdingsdag. En daarbij viel de keuze op deze Steel Helmet van Samuel Fuller die weliswaar niet tussen '40 -'45 speelt maar in Korea, maar dat is overkomelijk. Zo gaat er komende week ook vast nog iets van de Eerste Wereldoorlog volgen.

Goed, Korea dus waar de sergeant wakker wordt tussen weet wat met gebonden polsen en geholpen wordt door een Koreaanse jongetje dat hem daarna als een blok aan het been is. Bijzonder naam trouwens, zou Spielberg of de scenario schrijver van The Temple of Doom fan geweest zijn van deze Steel Helmet gezien de bijnaam Short Round, of komt die daar veel voor? Afijn, sergeant Zack crost te voet door het Koreaanse landschap en verzameld binnen de kortste keren een bonte verzameling waarmee hij in één of andere tempel aanbeland die men besluit te gaan verdedigen. Dan is allang duidelijk dat Steel Helmet met een ultra klein budget gemaakt is en gefilmd in omgeving van waarschijnlijk Los Angeles aangezien het terrein en omstandigheden in de verste verte niet op Korea lijken, wordt er veelal geïmproviseerd op gebied van explosies, tanks en andere zaken.

Maar dat maakt de film absoluut niet slecht, sterker ik vind de film voor zijn leeftijd soms verrassend cynisch in de vorm van de sergeant die 'streetwise' is, is de boobytrap onder het Amerikaanse lijk ook ontnuchterend voor die tijd en zit er zelfs een aanklacht in het geheel over de behandeling van kleurlingen. Als er een manco is dan betreft dat het grillige tempo van de film die eigenlijk kenmerkend is voor die tijd en vooral oorlogsfilms uit die tijd, namelijk dat het hollen of stilstaan is. De ene fase is dodelijk traag met weinig interessante gebeurtenissen en dialoog, of het is volgas met actie en oorlog, en dat geld voor Steel Helmet ook weer niet anders die nog kan leunen op een sterke eindfase in de vorm van nog de nodige stevige actie.

Steel Helmet is geen top of the bill maar is geenszins slecht te noemen al is het alleen maar vanwege het budget en de leeftijd. Knappe poster trouwens.

Zondagavond nog even een oud filmpje erin en daarbij viel dit keer de keuze op Der Stern Von Afrika en daarmee een film die ik circa een maand terug tegenkwam bij de kringloop en op de gok mee nam. Ik had geen idee of het iets was maar de gok om een zeldzame film te laten liggen durfde ik niet te maken. Maar hoewel redelijk te pruimen bleek dit toch geen verloren of onbekende klassieker.

Toch mag het beeld er bij momenten zijn. De typische Duitse aristocratie, regeltjes en niet anders, de opleiding, de eerste schreden en missies van Marseille binnen de Luftwaffe en niet veel later de overplaatsing naar Afrika. Doch gaat de film die eerste fase al behoorlijk in de fout, want in de plomp lag hij nimmer, hij haalde wel de stunt uit door met een brandend toestel van vijandelijk gebied naar huis te vliegen om maar niet achter de vijandelijke linies te hoeven springen. Overigens net als de zogenaamde overplaatsing naar Afrika, niet bepaald het summum zou je zeggen en dat was ook zo, want de legerleiding en Luftwaffe was Marseille liever kwijt dan rijk. Maar daarover later meer.

In Afrika andermaal best een aardig beeld van het leven in de warmte en tenten, vallen de luchtgevechten tussen de strijdende partijen op als best mooi en wordt er toch redelijk met het psychologische aspect waar ik uiteraard de twijfel en angst om weer in het toestel te klimmen als er weer een kameraad is gevallen mee bedoel. Zo passen de archiefbeelden er ook prima tussen en klopt het einde min of meer. Bovendien hoeveel films zijn er nu eigenlijk over de strijd in Afrika? Niet bizar veel eigenlijk...

Dat zijn toch wel een beetje de goede punten van de film want van Jochem Marseille moet de film het vooral niet hebben aangezien het beeld dat we hier te zien krijgen in de vorm van de rustige en doordacht ogende Joachim Hansen geen moment klopt. Een beeld die haaks staat op het werkelijke imago van Der Hans-Joachim die dwars lag met de legerleiding en iedere andere hoger officier, wars was van de geleerde tactieken en zijn eigen methoden ontwikkelde en handhaafde, eenling en stuntman, vloog vaak solo en haalde de raarste fratsen uit in de lucht, roekeloos, eigenwijs, brutaal, rebels, racede met snelle autos over de vliegbaan, hield zich niet aan de kleding en haar discipline en luisterde naar Amerikaanse Jazz. Dan was de jongeman nog eens een onverbeterlijke alcoholist en rokkenjager.

Met dat in gedachten is Der Stern Von Afrika een raadselachtige film die de temperamentvolle, roekeloze en talentvolle playboy geen moment weet te vangen en op dat vlak compleet mislukt. Zou het werkelijke beeld van een dergelijk wars buitenbeentje te schokkend geweest zijn in '57? Een voldoende zit er wat mij betreft dan ook niet ondanks dat de film best zijn momenten heeft.

Een genre en onderwerp waar ik normaal niet veel interesse voor heb, de pc en gadgetwereld, die hele drukte en presentatiewereld om het zomaar even te omschrijven, en het karakter van Jobs zelf.

Het eerste deel van de film kenmerkt zich door het beeld van de ronduit stuitende Jobs, die letterlijk met iedereen ruzie heeft, mensen tot het uiterste drijft en zich onderscheidt qua wereldvreemd koud gedrag richting vrouw en kind en een ongelooflijke perfectionisme richting het product dat de markt op moet. Hoewel sterk geacteerd door Fassbender zegt mij een dergelijk fenomeen niets. Dat je je zo gedraagt...en waarom nu eigenlijk? Lekker belangrijk allemaal. Goed, hier zal een ander anders overdenken en zeggen dat 'wereldveranderaars' en 'pioniers' zo te werk gaan en tegen gewerkt worden. Toch zegt 'Woz' rake dingen over dat Jobs slechts mensen pushed en zelf niets tot weinig kan.

Na een uur lijkt Jobs iets milder en herkenbaarder te worden met zijn koltrui, wordt de aversie voor mij tegen zijn gang en wandel ook iets minder. Tevens lijkt de samenwerking met zijn medewerkers iets beter. Ondanks enkele botsingen en typische Jobs momenten komt er toch iets van spiegelwerking en inzicht opgang. Voor mij overigens niet voldoende om nog enig sympathie te krijgen voor het persoon. Verder is het nog wel waard te noemen dat enkele dialogen wel heel goed zijn, dat Fassbender uitstekend is en Rogan ook prima. Toch doet het mij allemaal weinig. Gezien, beoordeelt en dat was het wel. Niet iets dat ik snel weer erbij ga pakken.