Opinions

Star Trek op zondag, waarom ook niet. Want de serie met Patrick Stewart was er ook altijd op zondag voor meen ik. En bij gebrek aan beter en veroordeeld tot drie zenders in die tijd keken we er naar en nu moet ik zeggen dat ik dit vanwege Marina Sirtis niet een hele erge staf vond. Deze film kwam ik samen met nog een andere film tegen bij de kringloop waarop ik dacht waarom ook niet, ook al is het mijn genre niet echt.

En ja dat laatste, dat het mijn genre niet is, zorgde toch wel dat ik het lang uitgesteld heb, dan was er nog de ontbrekende voorgeleide van de eerste film, iets waar een ander ongetwijfeld over zal vallen maar mij niet zozeer uitmaakt. Buiten het rare begin, dat een simulatie blijkt en ik wel zoiets had van wat moet dit worden, is de film daarna toch vooral innemend te noemen. Bijzonder blijf ik toch altijd vinden aan zulke oudere films over iets in de toekomst dat het er toch ontzettend oubollig uitziet. Het speelt ik weet wel niet hoeveel jaar vooruit toch kan men de jaren '80 uitstraling er niet uithalen hoezeer men hun best ook doet. Maar buiten dat is het toch allemaal fraai gemaakt men enge beestjes en prachtige plaatjes zoals de ruimteschepen met een planeet of melkweg op de achtergrond. Wat dat betreft is wel te zien dat er geld en tijd in dit product gestoken is.

En zo ontwikkelt The Wrath Of Kahn zich verder als prima verhaal en film met van alles wat. Een prima soundtrack, cast en goede acteerprestaties hoewel Kirstie Alley wel aan de stijve en houterige kant is, en een prima verhaal rond Kahn en zijn wraakoefening. Spannend is het ook allemaal nog wel te noemen en zo blijkt deze Star Trek film toch zeker niet tegen te vallen en als geheel voldoende te scoren. En dat is wat de film dan ook gaat krijgen met een 3,5 en zie ik niet op tegen The Voyage Home waarbij ik weer een deel oversla begrijp ik. Ach so be it...

Dan eindelijk met de al lang op de planning staande Star Wars reeks afgetrapt te beginnen met deel 4, een volgorde die mij aangeraden was door liefhebbers van het genre. Zien deed ik de drie oudere delen, 4, 5 en 6, al in mijn jeugd, meerdere keren zelfs waarvan een geremasterde versie in de bioscoop zo rond 1998. Van de nieuwere delen zag ik alleen het eerste deel waarbij ik vreselijk afknapte op Jar Jar Binks en daarna de nieuwe delen liet voor wat ze waren. Maar goed, tijden veranderen met nu dus plannen om de hele reeks te kijken.

Uiteraard is er ter inleiding een lap tekst om uit te leggen wat we nog niet gezien hebben in de delen 1 tot en met 3, en je zou zeggen dat je er daarna nogal invalt, maar het tegendeel is waar, en als snel toont A New Hope toch wel waarom de film terecht in de top 250 staat. Want hoewel het verhaal die eerste 10 minuten een kwartier vrij plotseling tot stand komt met het kapen van het schip en de vlucht van R2D2 en C-3PO straalt het geheel absoluut een bepaalde charme en aangename vlotheid uit. Het is zo'n typisch voorbeeld van een film te noemen die eigenlijk het genre ontstijgt net als bijvoorbeeld Dune 2021 en de Lord of the Rings reeks dat doen om maar een paar te doen. Het is dermate overtuigend qua verhaal setting en karakters dat het er eigenlijk niet meer toe doet dat het fantasy is en of het je genre is.

En zo weet A New Hope te overtuigen met een behoorlijk complex verhaal wat nog slechts de druppel is van het grotere geheel, de meeste uitzinnige figuren en aliens, kleurrijke karakters, en een prima mix van humor, actie en een beetje spanning. Uiteraard mogende we de bekende Star Wars Theme niet vergeten en andere prima muziek. Is de cast goed met onder meer Harrison Ford, Alec Guinness en James Earl Jones met zijn iconische rol, of is het toch slechts de stem die we horen...? Het maakt niet uit want A New Hope vermaakt en valt gelukkig als eerste film die ik zie in deze reeks niet tegen, in mijn collectie hoeft het niet, maar een best wel knap gemaakte film het jaartal in gedachten genomen is dit toch zeker. Om als laatste de fraai filmposter nog even te benoemen, ja dat konden ze toen wel, een mooie poster ontwerpen. Afijn, op naar deel 5 volgende week.

Op voor het vierde deel en daarmee in mijn beleving de slechtste, maar ja what do I know want in '99 ben ik na dit deel opgehouden en heb nooit iets gezien van de 5 delen die nog zouden volgen, dus misschien kan het nog veel slechter iets dat ik vanochtend in verschillende artikelen bevestigd kreeg, maar dat is voor latere zorg...

Zoeken is het zoals gewoonlijk, vooral bij deze verhaallijn die ongeveer 40 of 50 jaar voor A New Hope afspeelt, en het is dan ook met moeite dat ik de namen die er toe doen, Anakin en Obi Wan, er met moeite uitpik rond deze zogenaamde handelsoorlog. Want nee, ik ben geen kenner en ook niet een liefhebber van de films of het genre. Al vrij snel is duidelijk dat het draait rond het jonge opgewekte kereltje en diens mogelijkheden om Jedi te worden een pad die niet bepaald geëffend lijkt, de rest is toch eigenlijk bijzaak in een verder nogal visueel bombastisch geheel.

De cast is ruim te noemen met best wel wat bekende namen, Neeson, Jackson en Stamp, soms maar met een klein rolletje, en tevens acteurs die nog aan het begin van hun carrière stonden zoals Portman, McGregor en kennelijk Knightley, waar dan? Niet gezien. Opmerkelijk toch het verhaal van de jonge Jake Lloyd die ten onder gegaan is aan psychische problemen en pesterijen en gediagnosticeerd is met schizofrenie en zijn eigen moeder aanviel en wat nog meer maar dat terzijde. En eigenlijk moet ik zeggen dat ik erger verwacht had van deze film, maar wanneer Jar Jar Binks niet in beeld is en negatieve aandacht vraagt is het toch alleszins redelijk te noemen, let wel, niet goed of geweldig maar acceptabel.

De sterkste, leukste en spectaculairste fase treft de film toch wel met de podrace, de verschijning van de indrukwekkende maar verder veel te weinig gebruikte Darth Maul en de fraaie gevechten tussen Maul en de twee Jedi's. Het slechtste aan The Phantom Menace is natuurlijk het karakter Jar Jar Binks die oneindig irritant en over aanwezig is en gelukkig, zo begreep ik, na alle kritiek weinig voor komt in de volgende twee delen. Gelukkig maar, want Binks trekt het niveau van de film toch echt wel omlaag naar het niveau van een flauwe en matige kinderfilm. Buiten dat is er nog het visuele gedeelte waar men erg veel indruk mee lijkt te willen maken, net alsof alle registers open moesten na bijna achttien jaar stilte rond de Star Wars Saga, en eerlijk gezegd lukt het maar matig en is het bij tijd en wijlen niet mooi mede door de gebruikte kleuren en filters die het geheel flets maken. Afijn, het mag duidelijk zijn met dit potje turven waar de film door Binks toch bijna met 10-0 achterstaat, maar met een beetje goodwill uiteindelijk toch best mee valt.

En verder met deel 2, en de mening mag tot nu toe duidelijk zijn met drie prima delen in de vorm van 4,5 en 6 die gewoon klasse films zijn, waarop de reeks zich vervolgd met het voldoende maar kinderlijk aanvoelende The Phantom Menace. Destijds hield ik op met het kijken na dit deel omdat het mijn genre simpelweg niet is en vanwege de uitermate irritante Jar Jar. Eens kijken of er verbetering in het geheel zit met deze Attack Of The Clones.

En ja, ik zal wel in herhaling vallen met de opmerking dat het zoeken is waar dit verhaal nu weer precies begint, in ieder geval een aantal jaar later aan de lengte van Anakin te zien. De bescherming van de prinses staat centraal samen met de ontwikkeling van Anakin in een opening die qua ontwerp vooral aan Bladerunner en The Fifth Element doet denken, niet heel origineel wat dat betreft maar goed. Toch lijken de visueel getoonde spierballen in dit deel iets mooier dan in het eerste deel, is er de bekende muziek van John Williams weer, is een groot deel van de cast weer compleet, is de ontwikkeling natuurlijk van Anakin hetgeen waar eigenlijk de film omdraait en is de achtergrond van Boba Fett interessant om mee te krijgen.

Maar helaas is er aan Attack Of The Clones ook wel het nodig mis. Zo begreep ik dat er veel mensen problemen hadden met de cast van Jake Lloyd in The Phantom Menace, en dat heeft de casting nog eens dunnetjes over gedaan met non-acteur Hayden Christensen. Lloyd vond ik nog tot daaraantoe maar Christensen vind ik een regelrecht drama met zijn oog opslag, mimiek en overal acteerkwaliteiten, Of beter gezegd het ontbreken daarvan. Want Christensen is bij tijd en wijlen een grote irritatie en de romance met de prinses belachelijk en zonder enige vorm van chemie. Uiteraard is de uitermate irritante Jar Jar Binks ook weer aanwezig, je zal toch die acteur zijn, je mag meedoen een dergelijke bekende filmreeks en dan krijg je dit karakter toebedeeld dat door iedereen uitgekotst wordt zelfs half uit de film geschreven wordt. En dan is er het rariteiten kabinet van gekke wezens, aparte karakters en vreemde dingetjes en geluidjes die op vervelende wijze langzaam de overgang beginnen te krijgen, het betreft de zogenaamde komische noot die zeker in deel 4, 5 en 6 beter in balans was.

En eigenlijk is dat allemaal wel erg jammer te noemen, want in deze eerste 3 delen van de Star Wars reeks zit wel degelijk een interessante verhaallijn met de jonge Anakin, waarvan we natuurlijk allemaal wel weten wat hij uiteindelijk wordt, maar toch is die wording natuurlijk wel interessant. Jammer is dan toch dat daar niet iets meer uitgehaald wordt, dat het wat serieuzer is, dat daar een betere acteur voor gecast is die de rol beter vorm kan geven. Heel slecht is Attack Of The Clones uiteindelijk niet en gaat de film eenzelfde cijfer krijgen als de Phantom Menace ondanks het gevoel dat hier meer uit te halen geweest was. Afijn, volgende week lekker verder met de volgende, kijken wat die gaat brengen. Ik vrees nu al bijna dat uitdrukkingloze gezicht en glazige blik van Christensen.

En na deel 1 en 2, die toch momenten hadden die neigden naar een semi kinderfilm, en zich in de verste verte niet kunnen meten met de jaren '80 trilogie, alweer toe aan het zesde deel en daarmee de derde van de eerste drie. En hier was ik toch wel nieuwsgierig naar vanwege de erg goede beoordelingen en natuurlijk de verwachtte ontwikkeling van het karakter Anakin. Dus vort met de geit...

En de eerste indruk is redelijk met mooie dreigende muziek en een best wel fraai ogende CGI wereld. Dat lelijke pisgele wazige filter uit de eerste film is in ieder geval weg. Toch neigt de hele 'space-show' gedurende het eerste half uur weer op het randje van too much. Tevens is daar weer Hayden Christensen die mij weinig kon bekoren in de tweede film en heeft de film dat eerste half uur ook weer een overdaad aan flauw komische momenten met zogenaamde grappige geluidjes uit robots, koddig gedoe van de droids en als meest slechte moment toch wel de Tarzankreet geslaakt door een Wookie als hij via een lian een robottank aanvalt. Oei! Gaat dit echt wel zoveel beter worden...?

Maar de ontwikkeling van Anakin komt dan toch onder het vergrootglas te liggen zo na drie kwartier waarop de strijd kan ontbranden rond de ziel van de jonge onevenwichtige knaap. En interessant is het gevecht zeker waarin er steeds meer twijfel ontstaat en de strijd, na veel roddel, achterklap en leugens, definitief kan losbarsten tussen de Jedi's en de Sith's. En wat ontspoort Anakin toch op Godzalige wijze, iets dat ook wel nodig was om het verschil tastbaar te maken tussen de melkmuil van de vorige twee films en het monster dat hij is in A New Hope. En wat heeft Revenge Of The Sith een sterk tweede uur waar het hoge cijfergemiddelde mee wordt gerechtvaardigd. Want wat loopt het heerlijk uit de hand qua wantrouwen, schade, schande en een aantal sterke gevechten, en vooral een sterke en duistere sfeer. En zie daar het ontstaan van Darth Vader, en weg is de kinderlijke sfeer uit de vorige delen, eindelijk een sfeer die mij echt iets doet en wat een verrassing, hoewel ik wel al iets vermoedde, betreffende de connectie tussen Luke en Leia.

En zo valt deze Revenge Of The Sith wonderwel in het potje en is het zonder enige twijfel het beste deel van de eerste trilogie. Helemaal meten kan de film zich niet met de nostalgie die deel 4, 5 en 6 meedragen, maar een sterke uitdager is Revenge of the Sith wel degelijk met zijn uitstekende sfeer in het laatste halfuur. Daarom wel een cijfer die gelijk is aan de jaren '80 trilogie maar dat is puur omdat ik een 3,5 te weinig vind.

En daar was de laatste van de Star Wars reeks al in de vorm van The Rise Of Skywalker mede mogelijk gemaakt door Disney+, want op de een of ander manier had ik deze niet opgenomen afgelopen zomer of ik had de film per ongeluk gewist.

Met de wetenschap dat de film best wel matig scoort, met een 3 gemiddeld en daarmee de slechts SW film is qua beoordeling, begint de film in ieder geval visueel overdonderend. Zeg maar gerust dat opening visueel briljante is met Kylo Ren al vechtend in het brandende bos en de dwaaltocht opzoek naar antwoorden, en dat geldt ook voor het audio gedeelte. Duidelijk is dat de wereld van de cgi een enorme vlucht genomen heeft en zich van zijn beste kant laat zien. Verrassend en interessant is daarna dat Palpatine nog in leven is en op het punt zijn web van macht en boosaardigheid andermaal uit te werpen met de nodige lijken uit de kast hoewel het wellicht voorspelbaar is want in principe zagen we een dergelijke mededeling/connectie al vaker.

En uiteraard kunnen we de Star Wars bingokaart er weer bijpakken om de gebruikelijke ingrediënten af te vinken. De muziek, de karakters, de strijd tussen goed en kwaad, ruimteschepen, ruimtegevechten, de aanval op een soort van moederschip met iets speciaals dat eerst uitgeschakeld moet worden voordat de aanval eventueel kan slagen, de Jedi leerling die tot volle wasdom komt, bijzondere planeten, gekke en rare karakters en wezens, uiteraard het nodige aan actie en humor. Allemaal 'check' wat dat betreft. En het moet gezegd dat het er visueel allemaal super uitziet en op dat vlak wellicht de beste SW film is want de geschapen wereld is op zijn zachtst gezegd bijzonder kleurrijk en er mag ook een lans gebroken worden voor de sfeer die vooral in Revenge Of The Sith een hoogtepunt bereikte qua duisterheid maar in dit deel ook weer prima scoort rond de sterk acterende Adam Driver en wanneer Rey op zoek is naar Palpatine.

'De slechtste', 'J.J. Abrams draait de franchise definitief de nek om' en 'geen of weinig verhaal' zijn dan dingen die ik lees over de kwaliteit van de film. En zoals vaker beroep ik me maar weer op het feit dat dit niet mijn genre is, ik me met moeite gebeurtenissen uit de vorige acht films kan herinneren en in connectie kan plaatsen, dus of zo'n verhaal klopt te opzichte van vorig delen is een discussie niet aan mij besteed. Maar dat geldt net zo goed voor wat de inhoud betreft, het is fantasy science fiction toch..? Het wordt toch allemaal uit een hele grote duim gezogen dus ja of zo'n film dan inhoudelijk goed is of wat toevoegt is ook een discussie niet aan mij besteed. Ik beroep mij dan ook slechts op het visuele en de audio die uitstekend is, en dat de film mij best wel vermaakte met een uitstekende Adam Driver. Ik kan toch ook niet anders zeggen dan dat ik dit een meer dan acceptabele film vond en zeker niet de minste van het geheel.

Na vorige week de Star Wars reeks te zijn begonnen gisteravond verder met The Empire Strikes Back. En laat ik vast zeggen dat de lijn voldoende wordt doorgetrokken na de vorige film. Zien deed ik de film al lang geleden, maar heel veel wist ik daar niet meer van.

Het team weer compleet met de prinses, Skywalker, Solo en zijn harige vriend en de twee piepende robots, de ene letterlijk de andere figuurlijk. En zoals reeds gezegd de lijn wordt doorgetrokken zoals we die zagen in A New Hope. Opnieuw zien de special effects the best sterk uit voor een film uit 1980, zijn de decors, vreemde beesten en creaturen ook weer erg oké, en heeft de film weer dezelfde soort mix van actie en humor, is de sfeer sterk en ademt een zekere vlotheid uit.

Iconisch en fraai de aanval met de looptanks en het gevecht met die apparaten, net zo bekend voor de reeks natuurlijk het karakter Yoda en de training die omgeven is door een bepaalde gekheid en humor. Darth Vader steelt natuurlijk weer de show met een van de bekendste quotes uit de filmindustrie. Fraai overigens de verschillende planeten met verschillende omstandigheden, de sneeuwplaneet en moerasplaneet maar eens wat te noemen, en uiteraard ook mooi CloudCity. Eén van de weinige minpuntjes betreft dat het karakter Han Solo interessanter is en meer de aandacht trekt dan Luke Skywalker dat doet.

Desondanks een geslaagd en vooral leuk en vermakelijk vervolg die mij tot op dit punt geen spijt doet hebben om aan de Star Wars reeks te zijn begonnen. Op naar de volgende zou ik zeggen.

En nummertje drie aan de beurt van de jaren 80 trilogie, en daarmee over het algemeen de beste drie films van de reeks, uiteraard een stuk jeugd sentiment en een stukje nostalgie. Zag ik deze remastered in de bios in '98? Vermoedelijk wel...

Zoeken is het desalniettemin wel even, want waar waren we ook alweer gebleven na The Empire Strikes Back? Maar wat ontvouwt The Return Of The Jedi zich het eerste uur tot een vermakelijk en kostelijke film in het hol van Jabba de Hut die bol staat van wonderlijke creaties en humor in de martelkelders. En sodeju, wat ziet prinses Leia, die ik in eerder fases niet heel bijzonder vond, er toch interessant uit in haar metalen bikini. Het mag duidelijk zijn dat dit derde deel geen moment verveelt het eerste uur.

De strijd tussen goed en kwaad ontwikkelt zich verder, ik blijf me verbazen over de soundtrack geschreven door John Williams, de man kan toch echt meer dan die inwisselbare stukjes muziek waar ik hem meestal op betrap, de planeten en achtergronden zoals het oerwoud zien er weer prachtig uit, en zo ook de door Ewoks gesteunde aanval op de robots. Ford trekt als acteur weer de meeste aandacht naar zich toe en al met al is ook dit deel weer een prima mix van science fiction, fantasy, actie, humor en een toefje drama.

Het is zoals gezegd de afsluiter van de drie klassiekers waarop het nieuwe segment straks aan de beurt is waarvan ik alleen The Phantom Menace zag en daarna totaal afhaakte. Die titel staat komende vrijdag vermoedelijk op het programma waarop het pas daarna echt weer interessant gaat worden, maar nu loop ik vooruit op de zaken en draait het vooral in dit bericht nog om The Return of The Jedi die prima vermaakt heeft en die ik net als de twee andere oudjes een 4 sterren geef.

En daar was het volgende Star Wars deel alweer aan de beurt, nog twee te gaan hierna, dan heb ik de hele reeks afgewerkt. En heel erg teleurstellend of vervelend vind ik het tot nu toe niet, ook al is het niet iets dat ik in mijn collectie hoef te hebben.

Het einde van Return of The Jedi is alweer even geleden toch is dan de vraag hoeveel jaar later zich dit nadien afspeelt? 30 jaar? 40 jaar? Duidelijk is dat de Star Wars reeks zich over heel wat jaren uitspreid want Darth Vader, één van de meest iconische karakters natuurlijk, zijn jeugd, ontaarding en einde liggen toch alweer heel wat jaren achter ons, en na de eerste trilogie, en de tweede trilogie, slaan we met deze derde trilogie weer een nieuwe weg in en hebben we een nieuwe leerling en leraar. Goh, wat voorspelbaar. Anders dan anders is de gevluchte Stormtrooper die in dit geval een extra dimensie geeft buiten het gebruikelijke goed versus kwaad. Interessant ook de jonge Rey die zowel als karakter en verschijning een welkom verrassing is.

Duidelijk is ook dat de film anno 2015 een nieuwe visuele weg in is geslagen die nog veel mooier en overtuigender is dan met de tweede trilogie gedaan werd, waar ik uiteraard de films uit begin 2000 mee bedoel. Leuk natuurlijk de terugkeer van de meest belangrijke karakters uit de jaren 80 trilogie, Harrison Ford uiteraard droog als altijd, en Chewie is weer bloemerrijk als anders qua taal gebruik. Maar zoals reeds gezegd zijn het de nieuwe karakters die de film best wel interessant maken in de vorm van Rey maar vooral ook Kylo Ren, beide prima vorm gegeven door Ridley en Driver. En zo kan in die zin de checklist verder afgewerkt worden met de maar al te bekende soundtrack, een uitgebreide cast, de bekende karakters, en een prima mix van de nodige special effects, de nodige actie, een beetje humor en kleurrijke wezens en karakters.

Als er dan al een zwakpunt is betreft het wel het script dat we in deze hoedanigheid al vaker zagen, de strijd tussen goed en kwaad, en andermaal een schip, planeet, wapen dat uitgeschakeld moet worden doormiddel van een alles of niets aanval. Andermaal heeft het doelwit een zwakpunt dat toevallig aan de buitenkant zit, tevens moeten eerst de schilden uitgeschakeld worden door middel van een infiltratie plus sabotage. Ja, dit zagen we al vaker, niet dat het heel erg is maar vernieuwd is het niet. De film kan verder rekenen op een voldoende en een goed cijfer, maar zich helemaal meten met de jaren 80 trilogie en het meer dan prima Revenge of the Sith kan deze film zich net niet. Een 3.7 is wat ik eigenlijk had willen geven want een 4 vind ik het en niet.

En zo nadert het einde van de reeks al weer met deel 8 en de komende week nog ergens nummer 9 waarop ik de series en spin offs laat voor wat het is en me dus echt alleen maar op deze reeks toespitst vooral vanwege de aanwezigheid van drie van de films in de top 250. Mijn genre is het simpelweg niet, maar dat heb ik al te vaak gezegd inmiddels en mag bekend zijn.

Het zal wel vloeken in de kerk zijn als ik zeg dat het eigenlijk allemaal hetzelfde is, want zoals ik rond het vorige deel al vaststelde dat het toch iedere keer weer dezelfde oorlog is, dezelfde spanningen tussen opgejaagd en eventueel verslagen worden, een infiltratiepoging bij de vijand en de gebruikelijke zoektocht tussen een leerling en leraar, is het hier niet anders. Dit deel zou dan tegenvallen en weinig verhaal hebben, waarop ik mij dan afvraag over die andere delen dan zoveel meer verhaal hebben buiten Revenge Of The Sith en de jaren '80 trilogie. Nu geef ik toe dat ik niet zoveel met het genre en weinig met de reeks heb en dus ook niet zo begeisterd ben dat ik alle lijntjes, verhalen en karakters ken, ik kan me amper herinneren wat er in de vorige film gebeurd is, wellicht dat ik daarom ook helemaal niet geschikt ben om daar een oordeel over te vellen of een mening over te hebben.

Maar in mijn optiek is het van hetzelfde laken en pak als de meeste andere films uit de reeks. Een grote strijd uiteraard weer tussen het leger en de rebellen, de worsteling tussen leraar en leerling en de gebruikelijke narrow escape op het einde. Pluspunten zijn onder meer de cast met verschillende bekende namen die eigenlijk niet bar veel in beeld komen zoals Andy Serkis, Benicio Del Toro, Joseph Gordon-Levitt en Laura Dern. Fraai vind ik toch wel het gevecht met Rey en Kylo Ren, en volgens velen is de twijfel van Skywalker een teken van armoede maar ik vind het wel interessant ook al wordt het niet heel erg uitgewerkt. Daisy Ridley bevestigd zich weer als leuk koppie die verder niet bijzonder acteert want het is toch wel weer Adam Driver die het beste voor de dag komt.

En verder is het toch snel weer een hoop van hetzelfde, ruimteschepen, geschiet, vreemde wezens en rare karakters, een klein beetje geslaagde humor, en zowaar een politiek statement richting zelfverrijking en wapenhandel met de stad genaamd Canto Bight. Het zorgt ervoor dat The Last Jedi nergens door de ondergrens zakt, en degelijk en vermakelijk voor een keer te noemen is, maar zeker niet kan wedijveren met de beste films uit de reeks. Daarom een cijfer gelijk aan The Phantom Menace en Attack of the clones.

Normaal ben ik totaal niet van de fantasy maar voor deze film maak ik altijd graag een uitzondering.

Wat een bijzonder geestige en amusante film. De film heeft in die zin alles. Een sterrencast, humor heel veel humor, een vleugje romantiek, over the top karakters als De Niro en Pfeiffer en mooie vrouwen als Danes en Miller. Het verhaal is ook nog best wel te pruimen. Je vliegt van het ene in het andere met veel belangen en personages maar dat stoort totaal niet. Gervais natuurlijk ook nog erg grappig en ik persoonlijk kwam niet meer bij van Billy the goat.

Al met al een prima geslaagde film en zeker een leuk avondje voor als je niet te serieus wilt.

1994 alweer, het jaar dat ik van de brugklas naar het vmbo verhuisde en vanavond toevallig een reünie op dat vlak. De kennis en het raakvlak met de film houdt op de bij de titel en Kurt Russell, desondanks toch maar eens aangeslingerd omdat hij op tv was.

Toch wel verrast dat dit een Emmerich productie is aangezien de film niet super wordt aangeschreven maar wel acceptabel met een 7 op IMDb. Toch ben ik er al vrij snel klaar mee. Het zal allemaal in het tijdsbeeld gezien moet worden van de jaren '90 waarin men gewoon een vlotte film wil maken die veel genres raakt met mysterie, scifi, actie en ook nog een semi intellectueel vlak. Ik ben er zoals gezegd al erg snel klaar mee, het hippie-nerd karakter Daniel, hoe hij alles begrijpt en verder niemand, de wijze hoe men opeens dat portaal aan de praat heeft en dan zoiets onzinnigs als die sonde die opeens op een andere planeet zit in een andere dimensie of zo. Maar gegevens doorsturen kan hij nog wel...aha...toen had men ook al Bluetooth? 'De atmosfeer is daar het zelfde'...oké dan...

Een niet heel vervelend mixje van avontuur, actie en scifi volgt daarna, maar goed komen gaat dit niet meer, sterker ik verlang al snel naar het einde. De soundtrack is soms ronduit storend, Spader nagenoeg onherkenbaar, Avital toch wel erg leuk voor het oog, Davidson met zijn androgyne hoofd zoals gebruikelijk apart, en Russell in een voor hen herkenbare en passende rol. Het zijn een paar aardige dingetjes tegenover heel veel mindere punten zoals al die toeters en bellen rond die helmen en wapens van Ra's handlangers, net als dat vliegende schiettuig van ze. Egyptische mythologie zou dat dan zijn.

Het is eigenlijk niet nodig te zeggen dat ik helemaal niets heb met Stargate. Een voldoende zit er wat mij betreft dan ook niet in voor deze tegenvaller.

Een Carpenter laat ik niet liggen dus zodoende ging deze Starman, kringloop vondst uiteraard, mee naar huis. En bij het lezen van de omschrijving kwam mij deze erg bekend voor en was er de interesse, ook al is het verre van een Carpenter zoals we Carpenter kennen.

Desondanks is de hand van Carpenter wel te zien in de opbouw in combinatie met muziek en heeft het geheel een aparte vibe zo vlak na het neerstorten en de vorming van Scott, tevens wanneer hij contact heeft met zijn 'thuis' en een rendezvous afspreekt. De focus ligt daarna toch vooral op het duo Jenny en Starman die onderweg zijn naar de afgesproken plek, met Jenny die verschillende malen de benen probeert te nemen, zich toch verschillende malen laat verrassen door Starman en zijn gaven, terwijl ze achterna gezeten worden door de instanties die maar wat graag een alien in de kraag vatten. En het moet gezegd dat Starman absoluut zijn momenten heeft met een leuke Karen Allen, een goed acterende Bridges die een Oscar nominatie mocht ontvangen voor deze rol, en bijzondere momentjes zoals met het hert die ik herkende en de twijfel weg nam of ik dit ooit gezien had.

Toch is het niet alleen de zon die schijnt met een film die net iets te lang duurt, het gevoel geeft dat het of hollen of stilstaan is, en humor die vaak naar het flauwe neigt en niet des Carpenter's is en ook niet echt bij een dergelijke film past. Desondanks moet de achterliggende gedachte van de film niet vergeten worden rond het concept liefde en binding zoals alleen de mens dat beleeft en daar uniek in is. Tevens is er het contrast tussen de treurende Jenny en de ontdekkende Starman die van de wereld en zijn geneugden geniet en natuurlijk het houden van en loslaten zoals op het einde, iets dat me op jonge leeftijd best al wel aangreep.

Topperdetop is Starman dan ook niet en is niet echt een Carpenter zoals we Carpenter gewend zijn met suspense en horror waar Starman toch vooral gelaagder en een hele andere focus heeft die niet perse slecht is. Een stabiele 3,5 wat mij betreft.

Een oudje alweer met zijn 24 jaar, want alweer uit 1997. Ik had het destijds niet bepaald op de film, waarom weet ik eigenlijk niet meer precies, maar tegenvallen deed de film wel. Waarschijnlijk omdat ik de spot niet zag in het vet aangezette kritische beeld, iets waar ik nu geen moeite mee heb.

Van het begin moet deze Verhoeven het niet hebben met een soort high school achtige opening die teveel leunt op kalverliefde, rebels gedrag en een of ander feest. De zogenaamde opgekloptheid rond het militaire wezen, de keuzes en opleiding is ook niet zo. De film lijkt voor mijn gevoel teveel op slappe aftreksels van andere films. Toch zit er tussen de regeltje door wel al het geen waar Verhoeven heen wil. De lichte indoctrinatie en opoffering voor het grote geheel, de snit van bepaalde uniformen die erg aan de Nazi's doet denken en de hitserige nieuwsbulletins. Een realistisch beeld lijkt de film dan allang voorbij te zijn en nooit het doel te zijn geweest. Kennelijk heeft Verhoeven iets met een zelfkritisch beeld rondom een totalitaire staat die maar wat graag bloed willen wreken en ronduit wreed is, dit allen in opmerkelijk vrolijke en en schertsend nieuwsbulletins op tv gebracht.

Behalve een flinke portie rauw geweld met rond vliegende ledematen en al, gaat de film dan ook behoorlijk los in een schmierend soort heroisme en flinkheid. Het gebruikelijke stoere militaire gedrag is niet vreemd, en aangezien het een Verhoeven film is ontbreekt evenmin het nodige naakt. Ik had wel geweten zijnde Rico als ik moest kiezen tussen Diz en Carmen. Dina Meyer, Diz, is gewoon een fucking stoer wijf en mag er tegenwoordig nog steeds zijn. Bijzonder overigens de gemengd douchen scene. Voor mij rest achteraf de vraag wie het doel was met deze film. Is dit Verhoeven's kritiek richting Amerika vanwege hun militaire ingrijpen en instelling? De Golfoorlog misschien. Of is dit een vooruitziend beeld van dingen yet to come? Afijn, iets dat eigenlijk ook niet zoveel uitmaakt, want een toppertje is dit zeker niet, maar ontzettend vermakelijk is Starship Troopers uiteindelijk wel.

Degelijk filmpje. Geen topper de top, maar aardig plot, sfeer en acteerprestaties. Gewoon leuk eens te kijken. Goed geacteerd door Crowe en leuk rolletje voor Jason Bateman.

Vast een heel klein beetje afgetrapt met oorlogsweek(weken) die er natuurlijk weer aan zitten te komen zo rond dodenherdenking en Bevrijdingsdag. En daarbij viel de keuze op deze Steel Helmet van Samuel Fuller die weliswaar niet tussen '40 -'45 speelt maar in Korea, maar dat is overkomelijk. Zo gaat er komende week ook vast nog iets van de Eerste Wereldoorlog volgen.

Goed, Korea dus waar de sergeant wakker wordt tussen weet wat met gebonden polsen en geholpen wordt door een Koreaanse jongetje dat hem daarna als een blok aan het been is. Bijzonder naam trouwens, zou Spielberg of de scenario schrijver van The Temple of Doom fan geweest zijn van deze Steel Helmet gezien de bijnaam Short Round, of komt die daar veel voor? Afijn, sergeant Zack crost te voet door het Koreaanse landschap en verzameld binnen de kortste keren een bonte verzameling waarmee hij in één of andere tempel aanbeland die men besluit te gaan verdedigen. Dan is allang duidelijk dat Steel Helmet met een ultra klein budget gemaakt is en gefilmd in omgeving van waarschijnlijk Los Angeles aangezien het terrein en omstandigheden in de verste verte niet op Korea lijken, wordt er veelal geïmproviseerd op gebied van explosies, tanks en andere zaken.

Maar dat maakt de film absoluut niet slecht, sterker ik vind de film voor zijn leeftijd soms verrassend cynisch in de vorm van de sergeant die 'streetwise' is, is de boobytrap onder het Amerikaanse lijk ook ontnuchterend voor die tijd en zit er zelfs een aanklacht in het geheel over de behandeling van kleurlingen. Als er een manco is dan betreft dat het grillige tempo van de film die eigenlijk kenmerkend is voor die tijd en vooral oorlogsfilms uit die tijd, namelijk dat het hollen of stilstaan is. De ene fase is dodelijk traag met weinig interessante gebeurtenissen en dialoog, of het is volgas met actie en oorlog, en dat geld voor Steel Helmet ook weer niet anders die nog kan leunen op een sterke eindfase in de vorm van nog de nodige stevige actie.

Steel Helmet is geen top of the bill maar is geenszins slecht te noemen al is het alleen maar vanwege het budget en de leeftijd. Knappe poster trouwens.

Zondagavond nog even een oud filmpje erin en daarbij viel dit keer de keuze op Der Stern Von Afrika en daarmee een film die ik circa een maand terug tegenkwam bij de kringloop en op de gok mee nam. Ik had geen idee of het iets was maar de gok om een zeldzame film te laten liggen durfde ik niet te maken. Maar hoewel redelijk te pruimen bleek dit toch geen verloren of onbekende klassieker.

Toch mag het beeld er bij momenten zijn. De typische Duitse aristocratie, regeltjes en niet anders, de opleiding, de eerste schreden en missies van Marseille binnen de Luftwaffe en niet veel later de overplaatsing naar Afrika. Doch gaat de film die eerste fase al behoorlijk in de fout, want in de plomp lag hij nimmer, hij haalde wel de stunt uit door met een brandend toestel van vijandelijk gebied naar huis te vliegen om maar niet achter de vijandelijke linies te hoeven springen. Overigens net als de zogenaamde overplaatsing naar Afrika, niet bepaald het summum zou je zeggen en dat was ook zo, want de legerleiding en Luftwaffe was Marseille liever kwijt dan rijk. Maar daarover later meer.

In Afrika andermaal best een aardig beeld van het leven in de warmte en tenten, vallen de luchtgevechten tussen de strijdende partijen op als best mooi en wordt er toch redelijk met het psychologische aspect waar ik uiteraard de twijfel en angst om weer in het toestel te klimmen als er weer een kameraad is gevallen mee bedoel. Zo passen de archiefbeelden er ook prima tussen en klopt het einde min of meer. Bovendien hoeveel films zijn er nu eigenlijk over de strijd in Afrika? Niet bizar veel eigenlijk...

Dat zijn toch wel een beetje de goede punten van de film want van Jochem Marseille moet de film het vooral niet hebben aangezien het beeld dat we hier te zien krijgen in de vorm van de rustige en doordacht ogende Joachim Hansen geen moment klopt. Een beeld die haaks staat op het werkelijke imago van Der Hans-Joachim die dwars lag met de legerleiding en iedere andere hoger officier, wars was van de geleerde tactieken en zijn eigen methoden ontwikkelde en handhaafde, eenling en stuntman, vloog vaak solo en haalde de raarste fratsen uit in de lucht, roekeloos, eigenwijs, brutaal, rebels, racede met snelle autos over de vliegbaan, hield zich niet aan de kleding en haar discipline en luisterde naar Amerikaanse Jazz. Dan was de jongeman nog eens een onverbeterlijke alcoholist en rokkenjager.

Met dat in gedachten is Der Stern Von Afrika een raadselachtige film die de temperamentvolle, roekeloze en talentvolle playboy geen moment weet te vangen en op dat vlak compleet mislukt. Zou het werkelijke beeld van een dergelijk wars buitenbeentje te schokkend geweest zijn in '57? Een voldoende zit er wat mij betreft dan ook niet ondanks dat de film best zijn momenten heeft.

Een genre en onderwerp waar ik normaal niet veel interesse voor heb, de pc en gadgetwereld, die hele drukte en presentatiewereld om het zomaar even te omschrijven, en het karakter van Jobs zelf.

Het eerste deel van de film kenmerkt zich door het beeld van de ronduit stuitende Jobs, die letterlijk met iedereen ruzie heeft, mensen tot het uiterste drijft en zich onderscheidt qua wereldvreemd koud gedrag richting vrouw en kind en een ongelooflijke perfectionisme richting het product dat de markt op moet. Hoewel sterk geacteerd door Fassbender zegt mij een dergelijk fenomeen niets. Dat je je zo gedraagt...en waarom nu eigenlijk? Lekker belangrijk allemaal. Goed, hier zal een ander anders overdenken en zeggen dat 'wereldveranderaars' en 'pioniers' zo te werk gaan en tegen gewerkt worden. Toch zegt 'Woz' rake dingen over dat Jobs slechts mensen pushed en zelf niets tot weinig kan.

Na een uur lijkt Jobs iets milder en herkenbaarder te worden met zijn koltrui, wordt de aversie voor mij tegen zijn gang en wandel ook iets minder. Tevens lijkt de samenwerking met zijn medewerkers iets beter. Ondanks enkele botsingen en typische Jobs momenten komt er toch iets van spiegelwerking en inzicht opgang. Voor mij overigens niet voldoende om nog enig sympathie te krijgen voor het persoon. Verder is het nog wel waard te noemen dat enkele dialogen wel heel goed zijn, dat Fassbender uitstekend is en Rogan ook prima. Toch doet het mij allemaal weinig. Gezien, beoordeelt en dat was het wel. Niet iets dat ik snel weer erbij ga pakken.

Aardige docu over de tot stand koming van de film Le Mans, en behalve dat ik de film onlangs twee keer heb gezien, had deze productie nog al wat voeten in de aarde.

Zorgvuldig wordt niet alleen de aanloop naar de opnames gebracht en alle heibel aldaar, maar de kijker wordt ook veelvuldig gericht op de achtergrond en daarmee het privéleven van McQueen. En daar speelde in die tijd nogal wat.

Waar een ander zich ergert aan de persoonlijkheid van McQueen vind ik het juist uitermate interessant. De achtergrond, de wetenschap van zijn jeugd, het zelf vertrouwen dat hij had voorafgaande aan het project, de keuze om zelf niet te rijden die haaks op hem stond en de karrenvracht aan ellende die gebeurde. Onnodig te zeggen meen ik toch na afloop het gevoel na te hebben dat McQueen verandert was in een kwetsbaar mens en daarom niet meer racen wilde.

Wie na afloop McQueen een egoïstische zak noemt begrijpt denk ik niet hoe hem dit ongetwijfeld heeft veranderd. Als hij zo arrogant en egocentrisch wat waarom was hij dan niet bij de première? Een echte egotripper zou dit toch bij willen wonen? Waarom zou hij brieven gestuurd hebben aan de producent ten behoeve van David Piper? Oké...hij ging niet op bezoek nee, om te zien hoe het ging met Piper. Iets dat daarentegen erg simpel uit te leggen valt als het ontkennen en niet onder ogen durven komen van de kwetsbaarheid, de kwetsbaarheid van een mens en een lot die McQueen iedere keer wanneer hij in een raceauto kon overkomen. Is dat zo raar? Angst, meer niet als je het mij vraagt en een verworven inzicht wat de kwetsbaarheid van de mens betreft.

Het maakt deze docu best interessant te kijken. Super interessant is hij daarentegen ook weer niet, de film Le Mans in een heel ander daglicht zetten doet hij wel.

Ooit al eens gezien en toen ondervonden als acceptabel, en toen ik de film tegenkwam bij de kringloop ontstond spontaan de trek om de film weer eens te kijken.

En de opening is goed met 'het wonder' dat Edward moet onderzoeken in Brazilië. De setting, de sfeer met muziek, Stigmata maakt die eerste momenten best indruk waarna er doorgeschakeld wordt naar Frankie. En ook daar maakt de film in eerste instantie een sterke indruk met de eerste kenmerken omtrent de stigmata. Interessant is sowieso ook de muziek met onderandere de naam Billy Corgan van The Smashing Pumpkins. En uiteraard de cast die best goed is in de vorm van Byrne, in End of Days zelf de duivel, in een uitermate degelijke rol en Arquette vooral voor het oog erg prettig.

Maar dan toch komt de klad er in zo op de helft. De symptomen worden iets minder sterk en een beetje melodramatisch gebracht, net als het verloop daarna en de geweldsexplosie van Frankie die weinig toe voegt. Ook vind ik het gekonkel dat ontstaat met de leiding van de kerk allemaal zo zo. Het is logisch want hoort in het plot met father Delmonico maar toch. Dat de katholieke kerk geen schone handen heeft op heel veel vlakken weten we wel.

Desondanks is Stigmata best oké om een keer te zien, een film die zeker zijn momenten heeft en de door sommigen gemeende fout met de spiegel aan de wand met de Armeense tekst blijkt gewoon geen fout. Want die spiegel is er gewoon, alleen wel op de zijwand die ook volgeklad is. Afijn, aardig voor een keer.

Grote titel? Check. Bekende cast? Check. Goede beoordelingen en dito cijfer? Check. Bekende soundtrack? Warempel...en check. Hoge verwachtingen? Zeker!

Mis gaat het eigenlijk al bij het begin. Herkenbaar is de melodie, maar ook meteen veel te vrolijk en kolderiek naar mijn smaak. Het is het moment dat ik me even verder verdiep in de film en lees dat het een deels komische misdaadfilm is. Slik! Toch is daar behalve de flauwe melodie niet veel van te merken in het begin met de introductie van Hooker, Lonnegan, de truc op Mottala en het drama rond Luther. Tot dan niet slecht maar heel veel doet het me ook niet.

In het daarop volgende uur verzand de film mij teveel in de gebruikelijke ingredienten van de gemiddelde misdaad en gokspel films. De hele set up, het zal goed bedacht en uitgevoerd zijn, maar ik vind dergelijke dingen uitermate saai om naar te kijken. Net als die zogenaamde spanning met gokspellen en een toren hoge inzet, de belangen zijn groot uiteraard, het spel gevaarlijk in die zin, maar ook dat zegt me niets. Aardig is op zijn minst hoe men een goklocatie op zet met gasten en al, en zeker het einde is nog wel verassend, maar veel meer positiefs kan ik zo niet bedenken oer deze film.

Overduidelijk heb ik hier helemaal niets mee en waren het twee lange uren. Snel op naar een volgende leuke film.

This is a man's world, don't forget that boys.

En verder met de Top250 die deze vrijdag The Stoning of Soraya M bracht op YouTube met Engelse subs en in die zin prima te volgen is. En zoals verwacht mag worden van een film met een dergelijke titel, betreft dit niet een gemakkelijk te verteren film en maakte derhalve behoorlijk indruk.

De toon is reeds snel gezet rond Ali die genoeg heeft van zijn vrouw en een ander op het oog heeft die jonger en gemakkelijker onder de duim te houden is, en daar wordt alles voor in het werk gezet maar mislukt ook het nodig in de zin van druk zetten via de plaatselijke Mullah, bedreiging en onderhandeling. Het wrange is in die zin nog wel dat Soraya Ali als kiespijn kan missen maar vooral inzit over de kwaliteit van leven voor haar dochtertjes als Ali gevlogen is en daarmee met recht een duivels dilemma blijkt te zijn. De film vervolgt zich met een beeld omtrent de gemiddelde vrouwenrechten half jaren '80 en vooral onderdanigheid, veredeld fokvee, macht, bedreiging en het feit dat hij allang met een ander omscharreld, wat kennelijk mag, en zij zonder echt bewijs veroordeeld kan worden met de hardst mogelijke straf. Dan rest de vraag nog of het hedentendage al veel beter is in dergelijke landen met deze praktijken.

De aanloop naar het onvermijdelijke is even lastig om te kijken alswel fascinerend, want waar de vrouw een slaaf is en de man op een sokkel staat, is er toch ook die onwankelbare overtuiging en vasthoudendheid binnen dat geloof en de gebruiken en daarmee de zekerheid dat ze goed doen. Van de ene kant roept het gevoel op tot veroordeling over deze gebruiken en middeleeuwse gedachten en gewoonten, van de andere kant weten deze mensen niet beter binnen de kaders van cultuur en geloof, helaas met Ali als narcistische genius ofwel boze spin in het web. Dat verder niemand twijfelt, vragen stelt en het circus gewoon doorgaat onderstreept in die zin business as usual waarna de hemeltergende opbouw naar het einde kan beginnen en het getik met de stenen zenuwslopende is. De afwikkeling van het geheel grenst aan het misselijkmakende waarop ik besloot maar een beetje naar buiten te kijken want hier wordt geen mens beter van dit te zien.

En zo blijkt The Stoning of Soraya M net als Lilya 4 Ever, beide Top 250, een vrij schokkende verhaal te zijn over wat de mens in staat is te doen in het kader van geloof, eigenbelang of verrijking, en blijkt dit toch eigenlijk ook gewoon weer misselijkmakend te zijn en iets om over na te denken. Toch greep Lilya 4 Ever mij iets meer aan en geef ik die een hoger cijfer, toch doet deze film daar niet heel veel aan onder en is met recht een klasse film te noemen die terecht in de Top 250 staat.

Als derde film op filmmarathonzondag kwam ik uit op Stop making sense en daarmee een Top 250er die ik bij toeval ontdekte op Pathe en daarmee een kans die ik niet kon laten liggen. En bij voorbaat vroeg ik me al af wat er nu eigenlijk zo bijzonder aan een concertregistratie moet zijn dat deze bij de 250 beste films ooit hoort. Kanttekening is overigens wel dat een optreden vastleggen een vak apart is.

Toch geeft de eerste fase mij vooral het gevoel van geldverspilling waar excentriekeling Byrne met een gitaar en vreemde spastische dansjes de tijd vult waarop langzaam de rest van het podium en de band wordt opgebouwd. Uiteraard ziet een blinde dat het artestiek, excentriek en kunstzinnig is, of moet zijn, maar vooralsnog heb ik vooral nog nooit iets met het zeurderige en rare Psychokiller gehad waar ik overigens Once in a Lifetime wel een mooi nummer vind. Maar het moet gezegd, als het podium vol staat met de rest van de band is er zeker een bepaalde dynamiek gaande die swingt, danst, springt en beweegt, een soort van symbiose.

En bliksem, even herken ik zowaar meer nummers dat ik verbaasd constateer dat dit dus van The Talking Heads is en begin ik het toch allemaal een beetje meer te waarderen, vooral voorbij de aanvankelijke gedachten van geldverspilling waar dynamiek en chemie op momenten overheerste. Maar deze momenten worden daarna weer teniet gedaan door het rennen van rondjes of het vreemde gedoe met een schemerlamp waarvan ik denk... oké dan...en zo komt het er op neer dat Stop Making Sense een wikken en wegen is van aardige nummers, met heel veel lol tussen de muziekanten, tot regelrecht wazig gedoe waarvan ik me afvraag wat het toe moet voegen.

De constatering dat Stop Making Sense een vakkundig gemaakt registratie van een optreden is staat buiten kijf. Of dit komt omdat het door een regisseur van naam is gemaakt is de vraag. Een andere vraag voor mij blijft waarom dit nu zo goed beoordeeld wordt dat het in deze lijst staat, over smaak valt niet te twisten en de algemene consensus is duidelijk, toch zegt het mij verder allemaal niet zo veel en is het weer een Top 250er van het lijstje afstrepen en meer ook niet.

Filmpje die al langer op het lijstje stond eens te kijken. Wat te verwachten, buiten het verhaal met de omstreden regel, was me niet helemaal bekend en een topfilm blijkt het dan ook niet te zijn, maar een prima drama light is het toch zeker.

Amerika in oorlog, jonge knapen op uitzending, uiteraard de nodige actie met het nodige te verwerken bij thuiskomst. Niets nieuws onder de zon net als het beeld van een helden onthaal in een typerende good all American streek. Wat me wel bevalt, hoewel niet altijd even sterk geacteerd, is het beeld van de vele jongens met psychische problemen. Hoewel Brandon wellicht het meeste heeft meegemaakt lijkt hij nog het meest stabiel. Hoewel hij toch wel later momenten vertoont van PTSS. En hoe gezond kan je eigenlijk zijn als je zegt dat één keer genoeg was? Precies, dan mankeert je niets, catch 22. Al zo'n dubbel begrip.

Stop loss ofwel nog een keer...? Nee, dank u. Mag ik overslaan. Haha! Dacht het niet. Your ass belongs to Uncle Sam boy! Ergens is de regel wel te begrijpen, als je bv een klein land bent en zelden in oorlog verkeerd. Een soort nood breekt wet regel. En uiteraard ligt daar het kromme in wat Amerika betreft want het land is altijd wel ergens voor een interventie, ingrijpen of ondersteuning. Dus in principe kan het altijd leunen op de frase dat het in oorlog is. Wat men mogelijk met de regel wil voorkomen is een terugloop qua inzetbaarheid mocht de instroom of aanmeldingen inzakken vanwege dergelijke impopulaire conflicten als Afghanistan en Irak.

Afijn, Brandon gelooft niet langer in de zaak en er is dit mannetje met een hoog rechtvaardigheidsgevoel veel aan gelegen deze zaak aan te vechten waarop de strijd en met name vlucht begint. Aardig is het bezoek aan het veteranen ziekenhuis waar uiteraard de echte slachtoffers liggen, ook aardig de mannen en hun boys will be boys momentje in het bos. Maar super is Stop loss niet echt. De acteurs doen net wat teveel hun best frigide over te komen of met hun zware accenten, en als geheel zijn de karakters, dialogen en hun verhoudingen net wat te simpel en doorsnee. Wel erg aardig om te zien is het achterwerk van Abbie Cornisch in strakke spijkerbroek.

Stop loss slaagt desondanks redelijk met zijn boodschap en dat is deze zaak aan het licht brengen, en als geheel is dit drama-light voor een keer wel te pruimen. Om als laatste te noemen dat Ryan Phillippe nog wel het beste op dreef lijkt ook al past dat zware accent hem om een of andere reden totaal niet.

Poeh..dit viel me toch wel wat tegen na alle positieve commentaren die ik hier gelezen had. Op zich wel een liefhebber van King, en destijds best wel teleurgesteld in het 'script' verhaal dat King hier van geschreven had. Toch benieuwd hoe een 'normaal' verhaal geweest was in deze setting en sfeer.

Op zijn best helaas een uitgerekte tv-film. Niet dat de serie slecht is, maar bijzonder vind ik het bepaald niet . Colm Freore laat zich ongetwijfeld van zijn sterkste kant zien, toch de rest van de karakters krijgen weinig diepgang, komen eendimensionaal over en zijn ronduit niet interessant. Meest boeiende moment zijn wanneer Linoge met zijn magic-show bezig is, hij hun kerfstok opdreunt en wanneer mensen aan hun einde komen, hetzij vrijwillig of onvrijwillig. Dit zijn de spannende moment die zo nu en dan aardig gebracht worden, zoals de oude vrouw die zichzelf verdrinkt in de wastafel. Maar behalve dat kabbelt het maar wat voor, vind ik de storm soms ook niet zo overtuigen, kom op, die mensen daar zijn toch wel wat meer gewend zo afgesloten van de buitenwereld, en ik verbaas me over het accent dat de meeste mensen praten. Doe me een beetje denken aan Boston en dat terwijl die streek toch een stuk zuidelijker aan de kust ligt. Of zijn dat soort dialect kenmerken voor de het bovenste gedeelte van de West-kust normaal? Oh...en die einddiscussie, King kennende is die in zijn boek toch wel een stuk beter uitgewerkt. Natuurlijk wil iedereen uit angst Linoge geven wat hij wil, maar het gehuil van de uiteindelijk consequentie dat het niet zijn of haar kind mag of kan zijn is dan weer niet van de lucht. Tja....voorspelbaar.

Braaf, degelijk, niet eng, soms een beetje spannend, best wel een lange zit terwijl er niet zo gekke veel gebeurt. Nee, ik waag me hier niet snel weer aan...aardig voor een keer maar dat was het dan ook wel.

En op maandagmiddag zoals al enkele weken inmiddels een oorlogsfilmpje uit de oude doos, en de keus viel dit keer op Stosstruppe 1917 uit 1934 en daarmee een behoorlijke oude. Saliant detail vooraf betreft dat de film geschreven en geregisseerd is door een Nazi partij lid en propagandist gebaseerd op zijn eigen anti-oorlogsroman die een voorwoord van Hitler moet hebben gehad.

Anyway, men nemen een groep stoottroepen die men in drie verschillende fases op alle grote tonelen van de Eerste Wereldoorlog actief ziet. En laat vooraf gesteld worden dat de film in tegenstelling tot All Quiet On The Western Front niet gericht is op karakters en dialoog. Want er valt zelden een volzin of dialoog van meerdere woorden als het gefluit van de granaten even zwijgt, maar wellicht is die anonimiteit, de niet af latende sleur en roofbouw juist wat men wil laten zien en dat slaagt als je het mij vraagt. Weliswaar lijkt de film regelmatig klein van opzet, toch liegen de slagvelden met grote inslagen en fonteinen er niet om net als de rest van de locaties, terrein en blubber waarmen doorheenglibbert net als de gevechten in het algemeen met enkele malen prachtige shots van het terrein met een bepaald contrast, lichtval of rook.

Darbie hierboven schrijft dat ieder mens een pacifist wordt van deze film maar een Duitser kennelijk niet, iets wat natuurlijk ontzettend gemakkelijk scoren is maar verder nergens op slaat. Want er waren in die jaren zoveel andere elementen die parten hebben gespeeld dat men de wapens andermaal oppakte. Zo is er natuurlijk de 'dolkstoot legende' die suggereert dat de politiek de mannen aan het front genaaid heeft en de oorlog in principe niet verloren werd, dan krijg je te maken met oud zeer en trots en dat men zich wil rehabiliteren, andermaal trots op hun uniform wil zijn. Dan was het land gedurende de Weimar Republiek onderhevigd aan armoede, rellen en talloze strijden politieke partijen en werkeloosheid waardoor het leger, dat heropgebouwd werd, een bed en eten garandeerde. En dan was er de vernedering die met het Verdrag van Versailles met betrekking tot land opgave en enorme terugbetalingen werd uitgesproken, en dat terwijl Duitsland geen initiator of agressor was maar in de oorlog betrokken raakte vanwege het pact dat ze hadden met Oostenrijk-Hongarije. Dan is er nog de nieuwe generatie die door het verlies van de oorlog een harde opvoeding hadden gekregen en de verloren trots van hun vader of opa wilden wreken met een spindocter van je welste in de vorm van Hitler aan het roer die dit aan de lijve had ondervonden van de loopgraaf, de vernedering tot aan het herpakken van je trots. Zoals gezegd, pacifist of niet is hier niet aan de orde, dit gaat over vernedering, frustratie en programmering.

Afijn, terug naar de film die ook nog op de proppen komt met een heuse Mark 5 en de effecten van dagendurend trommelvuur met paniekerende mannen, en daarmee komt de film op mij over als een voor die tijd erg knap in elkaar gezette oorlogsfilm. Daarom wat mij betreft een prima cijfer met een halve ster extra vanwege de leeftijd.

Lastig, lastig, lastig. Een maatschappelijk kritisch film die veelal de politie als agressor probeert af te schilderen maar er niet in slaagt, bij mij althans, veel sympathie te kweken voor de rappers zelf, noch voor hun gedragingen zelf.

Het gebruikelijke beeld komt naar voren van een bepaalde bevolkingslaag die vooral kansarm te noemen is. De gebruikelijke ingredienten van drugs, geweld, en naar hun zegje het gebrek aan perspectief en kansen. De vier zijn echter vast besloten te slagen en doen dat op hun geheel eigen manier namelijk via de muziek en vooral de ontwikkeling van een nieuwe stroming. Aardig zijn de gebruikelijke bandstrubbelingen, grijpgrage managers, het niet om kunnen gaan met de weelde, de optredens waar een bepaalde energie van uit gaat en de schare jonge acteurs die erg goed zijn uitgezocht bij hun personages, in dit geval Ice Cube, Dr. Dre, Snoop Dogg, Tupac en Suge Knight om maar eens wat te noemen. Een botsing der gezwollen ego's is wat volgt en een obsceen beeld van een wereld vol met wapens, vrouw onvriendelijk gedrag en buitensporige toestanden zoals Eazy E's gewip, feestjes en Suge Knight's posse en agressieve gedrag. Het is toch vreemd dat de rest van de wereld daar dan zo snel een oordeel over heeft.

Als de boodschap draait om politie geweld richting de zwarte gemeenschap dan lukt dat totaal niet. Waar de film wat mij betreft wel in slaagt is een beeld betreffende de meeste zwarte jonge gasten die zich wel beter dan 'de buurt' willen voordoen, en van het bijbehorende vooroordeel, maar geestelijk en qua stijl niet van de buurt los komen. Iets dat niet aan de omgeving of de buurt ligt maar aan hun zelf. Wanneer ze buiten de studio plots, door een donkere agent nog wel, aan de tand gevoeld worden is wat mij betreft de reden duidelijk. Ze zien eruit en komen over als 'gangmembers', een vooroordeel uiteraard, maar zo zit de wereld nu eenmaal in elkaar, iets dat overigens niet alleen voor donkere mensen geld. Vooroordelen te over betreffende ieder kenmerk, kleur en bevolkingslaag. Duidelijk zat het verhaal van de donkere agent, toch is de grote bek en verontwaardiging er niet minder om. Wie zich kleed als gangmember en rondrijdt in een typische auto en dan ook nog opruiende teksten uit als 'fuck tha police' is niet perse een boef maar werkt wel mee aan zijn eigen stigma. Wanneer lok je het zelf uit is dan ook de grote vraag. Een vicieuze cirkel waarin beide partijen vooral op elkaar ageren, maar waar het een grijs gebied betreft wie er nu eigenlijk begint. De zwarte gemeenschap laat zich wat mij betreft dan ook zien als een wereld met gedrag, regels en ego op zich. Discussiepunt bv is het zelf wel mogen zeggen van 'nigga' maar oh wee als een blanke dat zegt. Een wereld die door een buitenstaander dan ook niet begrepen wordt en al dan niet terecht een reactie op roept. De hypocrisie van de stereotypering en uitlokkend gedrag wordt tenslotte eindelijk enigszins doorbroken door Dre die klaar is met het bespottelijk gedrag en gedoe rond Knight. Toch iemand die inzicht op doet.

Straight out of Compton is een boeiende film over de opkomst en versplintering van de NWA maar roept bij mij vooral vragen op over de zelfreflectie van mensen, het altijd provoceren en een grote bek hebben en je vervolgens verschuilen achter de kreten intimidatie en discriminatie. Desondanks boeit de film en is vooral het lot van Easy E interessant te zien, vooral ook goed geacteerd. O'Shea Jackson is ook erg sterk die het karakter van zijn vader goed neerzet mede omdat hij natuurlijk als zoon ontzettend op zijn pa lijkt. Eerlijk en direct zijn de mannen vaak wel, toch onderstreept Eazy E met de zin 'er zijn geen regels op straat' het grootste probleem. Die regels zijn er namelijk wel en ook voor iedereen.

Zoals ik zeg, interessante en boeiende film, maar een vreselijk lastig onderwerp waar de oorsprong van alle problemen ontzettend moeilijk te bepalen lijkt.

Dorothy, put the phone down!

Goh dat dit alweer zo'n oude film is, zien deed ik de film heel wat jaartjes geleden en voor zover ik me kan herinneren vond ik er toen niet zo gek veel aan, gut...een roadmovie waar in niet eens zo heel veel gebeurt. Iets waar ik anno 2023 wel anders tegen aan kijk, vergeten was ik de film wel een beetje tot ik hem een paar weken terug kwam bij de kringloop en trek kreeg naar een herkijk. Verbazingwekkend blijft dat dit een Lynch film betreft en daarmee iets dat buiten zijn normale werk valt.

En binnen dit waargebeurde verhaal krijgen we een niet minder voorspelbaar maar wel kostelijke beeld van het ouder worden met de gebruikelijke afspraak rond de buurtsoos. Te verwachten hoeft er geen dokter gebeld te worden, dure onderzoeken hoeven ook niet, steek natuurlijk naar het zorgsysteem want Alvin zal wel niet verzekerd zijn noch het kunnen betalen, en het autorijden ziet er ook niet soepel uit. Het nieuws rond broer wordt vervolgens stocijns ontvangen aangezien de band niet zo goed meer was, kennelijk moest het even rijpen met plan en uitvoering tot gevolg waarop deze roadmovie volledig op gang komt en net zo snel strand. Salliant detail dat de opnames daadwerkelijk gemaakt zijn op de route tussen de twee plaatsen.

Maar wie denkt dat dit slechts een roadtrip betreft moet toch even verder kijken, want buiten het feit dat Alvin een uitermate opgewekte en zachtaardige man is die gewoon weet wat hij wil, komt hij heel wat mensen tegen die een soort spiegelwerking blijken te zijn of met wie hij zijn eigen ervaring omtrent het leven kan delen en ze van advies kan voorzien. De reis is daarmee een reis die dubbelgelaagd is en waarin Alvin regelmatig in overpeinzing zit betreffende zijn eigen leven en waarschijnlijk tevreden is met wat hij er uitgehaald heeft, of beter gezegd dat hij een dankbaar mens is. Net als in In To The Wild is er met iedereen een soort van connectie met een bepaalde invloed en soms ook met feedback voor Alvin zelf zoals het geval met de andere veteraan wat toch echt wel een aangrijpende scene is rond twee mannen die zichzelf eindelijk bevrijden van een enorme molensteen. Maar voor humor is ook plek zoals de aanslag die Alvin pleegt op zijn eerste maaier die er jammerlijk mee ophoudt, en vooral is er een feelgood beeld van de hulpvaardige mens die maar al te graag een handje toe steekt, je zou bijna denken dat de mens nog niet zo'n slecht wezen is.

Binnen dit bijzondere en waargebeurde verhaal is Farnsworth natuurlijk zonder twijfel de leading man en doet dat met verve, sneu om dan te lezen dat de man een jaar na uitkomst een einde aan zijn leven maakte vanwege ziekte en ondragelijk pijn. De wetenschap daarvan geeft de film wel meer lading omdat Alvin dus echt ziek is, want Farnsworth moet hier al niet zuiver op de lever geweest zijn. Verder betreft The Straight Story een ongcompliceerd verhaal rond een opgewekte man met een sterk karakter en zal de moraal van het verhaal ongetwijfeld zijn dat het nooit te laat is om dingen goed te maken en plooien glad te strijken met op de achtergrond het verzet tegen aftakeling, ouder worden en de accepatatie daarvan. En met zoveel lading straalt deze film een geniaal soort rust en eenvoud uit. En daarom is dit een ontzettend fijne en mooie film.

Mid zaterdagavond nog even aan de Wes Craven en daarmee een beetje een guilty pleasure die ik niet altijd even goed vindt maar ook zeker niet kan laten. En zoals vaker het geval is met Craven kan het niet aan zijn beste tippen, en is het vaker hilarisch dan eng, en dat is niet anders met deze Stranger in our House cq Summer of Fear.

Geinig is het toch best wel in fases, de opbouw is langzaam en zorgvuldig te noemen, en uiteraard is het idee een sfeer en situatie te scheppen waarin alles mogelijk lijkt maar het natuurlijk onduidelijk blijft of het allemaal toeval is of dat er meer achter zit. En binnen dat wankele evenwicht heeft Stranger in our House wel verschillende keren de neiging om te vervallen in een soort van goedkoop melodrama, in combinatie met overacting, goedkoop klinkende soundtrack, kortweg een soapachtige uitstraling. Centraal uiteraard het puber leven van Rachel dat langzaam ontwricht wordt met een aantal zonderlinge gebeurtenissen, de suggestie van some voodoo hoodoo shit en een kort rolletje van Fran Drescher, en potverdikke, als de trommelvliezen niet door haar The Nanny-achtige gesnater worden geteisterd is dat toch een lekker wijf te noemen.

Maar het mag duidelijk zijn dat het allemaal net niet voldoende is, het is allemaal wel geinig, maar spannend of heel boeiend is het tot de helft/eerste uur zeker niet. Maar wanneer Rachel op onderzoek uitgaat en het mysterie een grotere omvang krijgt, de familie overduidelijk steeds verder in de greep raakt van het nichtje, en het maar überhaupt de vraag is of we wel met het nichtje van doen hebben, overigens wel voorspelbaar, wordt de film richting het einde toch wel iets beter en leuker. En na het niet zo bijster boeiende begin herpakt de films zich richting het einde wel degelijk waarmee de film toch een voldoende binnensleept. Een topcijfer wordt dit toch zeker niet, maar al met al was het best een vermakelijke film, daarom drie sterren voor de moeite

You're just as much in it as I am.

En de eerste van een stapel klassiekers aan de beurt die ik speciaal voor mijn vakantie heb besteld. En aan een Hitchcock had ik best even zin, en wat kan ik zijn beste films goed waarderen waar deze dus ook prima beoordeeld wordt. Toch had ik even moeite er in te komen, iets dat vooral even draaide om verwachting en dat de film toch weer een beetje anders is dan de grote titels die ik zo waardeer.

Apart en zoekende zijn woorden die me zo gedurende het begin en het daarop volgende halfuur door het hoofd spelen. Mede door de titel had ik verwacht dat de film zich gedurende de hele lengte in een trein zou voltrekken, niet dat dit een minpunt is maar zoals gezegd het is toch even anders dan verwacht. Bruno introduceert zichzelf met een bizar plan, iets dat je later op het feestje ook denkt te identificeren als het geraaskaal van een grapjas. Toch is het Bruno bittere ernst die behalve gewiekst niet gaat zitten wachten maar zichzelf een machtspositie verschaft binnen het gecreëerde idee. En wat een linkmiegel is het, en hoe leep klaart hij zijn deel van de klus. Duidelijk is dat Guy toch wel in a world of trouble zit.

En daar zit hem juist de kneep waarop de film zo rond het half uur volledig ontbrandt en hetgeen toont waar naar toe gewerkt wordt. Het is Guy die niet op niet te misverstaan wijze te horen krijgt to play ball, waarop toch wel een behoorlijk interessant verhaal ontstaat. Want wat te doen in een dergelijke gevaarlijke omhelzing? Hitchcock brengt het prima en de meester laat zonder twijfel zijn kunde zien in een aantal dingen zoals het brillenglas shot, de opbouw naar de finale en uiteraard ontbreekt hij er zelf ook niet aan, de man met cello die de tram instapt.

Hoewel voorspelbaar wie doorslaggevend ging zijn, de bootjesman, is Strangers on a train een prima film te noemen net prima acteerprestaties met name van Robert Walker en is de finale met de draaimolen vrij spectaculaire voor die tijd. Toch grijpt de suspense van pak uhm Vertigo, The Birds en Psycho me toch iets meer. Maar al met al zeker een goede film van Hitchcock.