Sands of Iwo Jima (1949)

John Wayne, een sergeant met een behoorlijke attitude, heeft een bataljon onder zijn hoede dat strijdt in de Pacific tegen de Japanners. Het is nogal een autoritaire dork en ik was wel nieuwsgierig of hij nog iets betert in zijn karakter. Hij botst namelijk met een van zijn mannen, die veel vriendelijker in het leven staat. Ook andere karakters van dat batlajon komen aan bod, maar echt veel diepgang had het niet. Anyway, alleen om John Wayne al is de film toch wel de aardig om te zien. Ik had echter wel het gevoel naar de Pearl Harbor van de jaren '40 te kijken. Het heeft onbedoeld lachwekkende momenten met her en der wat misplaatste dramatische momenten. Ook heeft de film een romantisch zijplotje dat gelukkig niet heel stoort. Actiescenes zien (er met behulp van stock footage) toch ook wel aardig uit en ohja, dat iconische plaatje met die soldaten die de vlag boven op die berg van Iwo Jima zetten, komt er ook in voor.

Een nog jonge John Wayne in een film die eigenlijk een jaar of vijf te laat was, want het had zo een recruitment film voor de US Marines kunnen zijn. En met wat archiefbeelden van de 'echte' gevechtshandelingen op het ongelukkige eilandje, goed opletten om die er uit te halen. Met hoe het echt ging op Iwo Jima heeft het allemaal maar erg weinig te maken. Daar kan je beter het duo films van Clint Eastwood voor kijken, en ook daar zit het er nogal ver vanaf. Het enige wat deze film te brengen heeft is wat eigentijdse gung ho, en het kapsel van Wayne. En die originele beelden, dus.