Opinions

De oude Road House draag ik vanwege jeugdsentiment een heel erg warm hart toe. Is het een goede film? Nee, niet echt, want er zijn zat punten van kritiek met overdreven gedoe, slechte humor en bijvoorbeeld die monstertruck, het is erg fout dus. Toch heeft het geheel iets en is Swayze goed en Sam Elliott zelfs geweldig. Een remake in handen van de juiste regisseur, met de schrijvers, acteurs en script had hier echt wel een strakke, brute en overtuigende film van kunnen maken. En ik zeg bewust 'had'...

Het idee is er natuurlijk altijd wel, de gevallen en dollende held die ergens terecht komt en orde op zaken gaat stellen. En eigenlijk is het meteen al to much in de opening met de uitdelende Post Malone die er behoorlijk nep uitziet en vervolgens niet meer wil vechten bij het zien van Dalton. Maar vooruit, het krijgt nog even het voordeel van de twijfel. Die is overigens dan meteen weer het raam uit bij de blik op de Tiki bar en de vervelende bikers. Wat is de vuige bar met bluesband in de jaren '80 stijl van de '89 versie dan toch een heerlijk passend beeld. Net als het gedrag van Swayze in de rol van Dalton die altijd in controle is, cool as fuck, en uitermate professioneel. Iets waar Gyllenhaal mijlen ver uit de buurt blijft met zijn schaapachtige grijns waar achteraf wel blijkt dat er iets meer op de achtergrond speelt maar mijn inziens praktisch niets mee gedaan wordt.

Vervolgens scoort de film nog minder met een kingpin in de vorm van Brandt die heel stoer moet lijken maar vooral belachelijk overkomt, toch is de trofee wel voor The Notorious himself. Want waar ik al een ontzettend tering hekel heb als MMA-kijker aan deze luidruchtige asociale Tokkie die meer naam maakt buiten de ring vanwege zijn gedrag dan in de ring, bewijst hij als acteur ook nog eens uitermate lachwekkend te zijn. Wat een circusfreak is die man toch die wellicht fysiek indruk maakt en een brug te ver moet lijken als vechter voor Dalton, maar buiten dat is alles, maar dan ook echt alles, beschamend aan de man, van zijn dialoog tot zijn humor, en van zijn loopje tot zijn tongval. Buiten dat zijn er nog een viertal domme dingen aan de film zoals de trage en niet oplettende scheids van Dalton zijn match tegen zijn kameraad, is het me een absoluut raadsel wat Dalton nu wilde met die bom richting de boot van Brandt, dan dat gedoe tussen die boten en hoe Dalton van de ene op de andere belandt, tenslotte nog het einde van de finale met die houten staken/splinters op elkaar in te steken.

Juist... hebben ze hier goed over nagedacht? Mijn inziens niet want deze Road House is wel een heel krakkemikkige bouwsel van de karakters tot aan het script en op een beetje actie en vechterij na is het amper het aangluren of de interesse waard. En dat vind ik toch echt jammer want zoals ik al zei, dit 'had' heel veel beter gekund, en nog veel beter verdiend.

Gisterenavond me weer aan een aantal herkijken gewaagd waaronder deze The Road To Guantanamo die er voor mij niet bepaald op vooruit gegaan is maar juist aan verval onderhevig is. Commentaar de vorige keer betrof toch vooral de tegenstrijdigheden die er rond de Tipton Three heerst en hun daadwerkelijke doel en beweegredenen.

Ik weet niet meer waar ik het precies gelezen heb maar dat ze later toegegeven hebben dat ze in een trainingskamp zat is dubieus vooral omdat dat hier niet ter sprake komt. Iets te verbergen? Het was toch onder dwang? Althans dat beweren ze, dit eerlijk te vertellen zou hun zaak sterker maken, nu wordt het juist verdacht, alsof het verzwegen is om het slachtoffer uit te hangen. En ja, dat is het gevoel dat ik er bij krijg, dat ook nog eens versterkt wordt door de ogenschijnlijk onschuldige houding. Wij zijn slachtoffer en daar wordt in de docu ook alles aan gedaan om dit te versterken. Maar zijn die ventjes wel zo onschuldig? Iets dat op veel forums ter discussie staat in ieder geval.

Het ondergraaft voor mij dermate het gevoel van de documentaire dat ik niet precies weet hoe serieus ik alles nog moet nemen, zit ik naar geklaag en leugens te kijken of niet? Afijn, het maakt de film rond de Tipton Three er niet sterker op waar ik zoiets als Guantanamo ook een lastig onderwerp vind. Want vroeger werd men zonder pardon uitgehongerd of geëxecuteerd, nu is de eventuele info belangrijker in een oorlog die van conventioneel maar info en kennis verschoven is. Als krijgsgevangene kan je veel erger overkomen, maar goed dat is mijn mening.

Drie keer gezien onderhand en iedere keer verbaasd de film me in zowel de positieve als negatieve zin. Zo valt me de mooie donkere stemmige sfeer toch iedere keer weer op vergezeld van bij tijd en wijlen prachtig muziek. Muziek die me overigens doet denken aan The Shawshank redemption. De montage van beeld en geluid is daarbij perfect. De film is in die zin bijzonder stijlvol, en hoewel de familie Sullivan niets te kort heeft, is de zware en grimmige sfeer van de grote depressie zeker voelbaar. De actiescene's zijn prachtig, vooral wanneer Hanks in alle stilte met zijn tommygun een peloton bodyguards omlegt en de baas pakt. Eén woord: fan-tas-tisch! De cast levert verder meer dan prima werk. Newman overtuigt als de spin in het web die de oude maffiabaas speelt, iemand waar ze toch allemaal bang voor zijn en respect voor hebben, Hanks als de stille luitenant onder het credo stille wateren hebben diepe gronden, en natuurlijk Craig die de licht labiele en gestoorde zoon van Newman speelt en onbewust weet toch altijd wel overal mee weg te komen., en de natuurlijk niet minder gestoorde Law die ook niet alleen als een griezel maar ook als lelijkerd goed overkomt.

De negatieve kant van de film. De film trekt wel bijzonder langzaam aan je voorbij, dat hoeft niet perse een slecht punt te zijn, toch heb ik moeite om op bepaalde momenten de aandacht bij de film te houden. Op die momenten komt hij toch niet helemaal binnen. Er rest mij dan ook af te vragen, ontbreekt er iets aan de film of mis ik iets? Dat is voor mij de twijfel iedere keer als ik hem gezien heb.

Kortom, mooi, stijlvol, prachtige muziek maar wellicht een beetje traag waardoor de aandacht regelmatig wegvloeit.

Zo...viel me deze film even een partij tegen, sodemieters zeg! Zo lijkt de film geen moment op gang te komen, op het gebeuren in het huis met de kannibalen na en de ontmoeting met het tuig op de weg na die in beide gevallen nog wat spanning brengen, sleept de film zich als een bejaarde met een rollator naar het einde.

Dan de vele onrealistische dingen, of dingen die ik als onrealistisch zie/ik niet zo zou doen, zoals het blikje cola dat kennelijk nog in orde is na zoveel jaren zonder koeling. Of het nog goed is één ding, een tweede is of er dan nog koolzuur in zit. Het zwemmen naar een containerschip terwijl hij niet eens kan zien of hij aan boord kan komen, en dat terwijl hij twee minuten eerder nog bloed ophoestte wat waarschijnlijk duid op een verwaarloosde longontsteking. De keuze om al het eten in de schuilkelder achter te laten omdat ze buiten wat geluiden hoorden, ga dan eerst een dag zitten te posten in dat nabije huis en zie of het een zwerfhond is. Het feit dat ze al jaren huis na huis doorzoeken op eten en alles wat ze gebruiken kunnen meenemen, het Amerika is dus dat ze waarschijnlijk massa's wapens tegenkomen en toch maar slechts met een revolvertje rondlopen met maar twee kogels. Ik zou zelfs dat kind uitrusten met een heel arsenaal en al lang schietles op een afgelegen plek gegeven hebben. Al met al krijg ik niet het gevoel dat dit een vader met kind is die heel realistisch het kwaad onder ogen ziet en koste wat kost wil overleven. Er wordt teveel een scheiding gecreëerd tussen goed en kwaad en pa en zijn joch blijf onrealistisch braaf, althans zo moet het overkomen. Dan dat joch zelf, vind het een onuitstaanbaar en wereld vreemd kind. Die jongen is toch opgegroeid in dit wereldje met alle gevaren maar enige realiteitszin en overlevingsdrang lijkt het kind niet te hebben. Sterker hij komt bijzonder naïef over met zijn gezever over dat pa niet zo naar tegen de dief mag doen, een dief die er overigens naakt erg goed doorvoed uitzag, of tegen de zwerver en huilie huilie papa niet schieten, ja maar zoon zie je niet dat er een pijl uit mijn been steekt? Ik kan daar niet zo goed over. Kijk eens naar Cidade Dues, dat is een realistisch beeld over kinderen die leren overleven in een harde wereld. Nou ja en dan het einde, een gezin dat het al enige tijd schaduwt, tja het zal.

Op een paar mooi shots van de verlaten en desolate wereld die er wel overtuigend en mooi uitziet, zoals het shot met alle geknakte telefoonpalen, bied de film niet veel. Het is niet echt spannend, de clou blijft mij onduidelijk, de karakters zijn het gewoon niet en het script en bepaalde gebeurtenissen zijn het niet of zijn niet geloofwaardig. Het is allemaal te gekunsteld en het einde typisch feel good. Hier was heel veel meer uittehalen geweest. Matige film.

Deze dan ook eindelijk eens tegengekomen bij de kringloop want nieuwsgierig was ik altijd wel, de film kende ik van enkele fragmenten uit het filmprogramma van Jac Goderie ergens in de jaren '90 waar Tim Roth meteen een bepaalde indruk achterliet.

Rob Roy begint vrij vlot met de jacht op een aantal veedieven en Rob toont daar meteen de verschillende kanten van zijn karakter van waaruit verder gebouwd wordt. Rob Roy blijkt tevens een ziener, heeft plannen en heeft het best voor met zijn gemeenschap wat resulteert in een plan die helaas op nare wijze wordt dwarsgezeten door Killearn en Cunningham waarna de problemen zich opstapelen.

Neeson, nooit echt bijzonder als acteur, is degelijk en goed op zijn manier. Toch gaat de meeste aandacht op het acteursvlak uit naar de glansrollen van Tim Roth en Brian Cox die het duivelse duo geweldig neerzetten. Vooral Roth is op het arrogante en pedante af met zijn maniertjes en is mogelijk de beste reden om voor Rob Roy te gaan zitten. Verder is Lange altijd goed en zijn de jonge koppies van Stoltz en Flemyng leuk, en dan zou ik nog bijna de altijd uitstekende John Hurt bijna vergeten. Aardige detail zijn de verschillende slechte gebitten, mooi is de natuur en passend de muziek.

En tot halverwege is deze film die vergelijkbaar is met een voorvechter als Braveheart, alleen dan allemaal wat intiemer en realistischer, op weg naar een goed cijfer waarna de film gedurende de tweede helft toch in kakt en met dezwangerschap van Mary toch wat teveel drama-light wordt met een behoorlijk voorspelbaar einde tot gevolg. Het maakt Rob Roy tot een film die zeker wel de moeite is om een keer te kijken, en in eerste instantie ook wel een plek in de collectie verwerft, maar zeker geen topper is.

Aardig en realistisch filmpje over de grauwe en harde middeleeuwen in die zin. Prima settings en actie. Crowe redelijk in zijn doen met een dergelijke rol, en persoonlijk vind ik Mark Strong wel erg vermakelijk als rotzak.

Toch wat mij betreft net wat te lang, en te traag en kan de film mij niet heel erg boeien.

Mel Brooks op dreef? Niet zo bekend met zijn ouvre. Deze stond nog altijd op het lijstje om eens te kijken, en dat hoeft ook niet voor een tweede keer eigenlijk. Wat slecht, wat flauw, sommige humor zit ergens tussen teenkrommend en een reactie a la Homer Simpson, 'doh!', in. Verder heeft het niet veel om het lijf. Geen hele verkeerde Marian overigens, maar dat is dan ook alles.

Herziening na een aantal jaar en ditmaal op een best aardige blu-ray uitvoering. En ik moet zeggen dat de film me toch weer meer wist te overtuigen dan de vorige keer toen ik de film af serveerde als gedateerd jeugdsentiment.

De soundtrack van Michael Kamen, het nummer van Adams, Costner in gebruikelijke doen, maar vooral de humor rondom de sheriff. Wat is Rickman toch kostelijk in zijn rol en wat zit er toch een vermakelijke en fijne vibe in de film. Daarom er toch een halve ster bij.

Well, give the man a hand!

Jaren terug eens een Robocop trilogie box in goede staat tegengekomen bij de kringloop en die vanwege twijfel laten liggen omdat deel 2 natuurlijk al iets minder is en 3 praktisch onder de maat. Toch zat me dat wel altijd wel dwars want hoe vaak komt deel 1 nog op tv...? Nooit wat dat betreft. En hoe vaak kom ik een los deel bij de kringloop tegen...? Ook nooit eigenlijk. Dus daarom was ik wel blij dan toch eindelijk de eerste te scoren en daarmee de belangrijkste van het setje, iets waar ik gisteren met veel plezier voor ging zitten.

En poeh hé....dit was wel even geleden, dat ik deze film zag. Een soort van cult classic met een kleine guilty pleasure randje verweven met de neiging als de film er voor is toch altijd te blijven hangen. Het verhaal mag bekend zijn rond agent Murphy gevallen in the line of duty en tegen wil en dank onderdeel van een experiment tussen mens en machine met Robocop als resultaat. Voorspelbaar maar best oké is het vervolg rond de jacht op boeven en het soort van ontdekken van zijn eigen achtergrond. Ook prima is het verhaal op de achtergrond rond corruptie en machtsmisbruik van grote bedrijven en wellicht al een subtiele blik in de toekomst en aanklacht omtrent de ontwikkeling van geweld tegen de politie en de gevaren die zij lopen. Hoewel niet uitgesproken is wat mij betreft ook een vooruitziende blik te merken dat de agenten zich aan de regels moeten houden en zich niet schuldig mogen maken aan buitensporige geweld, cq gecontroleerd worden de hand niet te bijten die voedt, terwijl de boeven groter, slimmer, sterker, beter bewapend zijn en vooral gemener. Een oneerlijke strijd wat dat betreft...

En tja...verder is het natuurlijk Verhoeven wat de klok slaat en daarmee cult van de bovenste plank. Het is grof, expliciet geweld, spectaculaire, smerig zoals het geval van Emil, een iconische scene wat dat betreft, en er wordt niet echt gebruikt gemaakt van grote namen qua cast. En wat verder toch vooral opvalt is het extreme geweld wat een bijna komische aandoende toon heeft en hoe het gemaakt is. Want Robocop ziet er geweldig uit, nog fraaier zijn die drie andere robots waarvan de eerste op hol slaat tijdens een demonstratie en de tweede succesvolle omgelegd wordt door Robocop. Hilarisch dan weer dat trillende pootje als de tweede de geest geeft. En het zijn dat soort kleine dingetjes die Robocop iets bijzonders geven en het een cult film maken.

Ik lees dat Robocop ondanks de bekritiseerde actie toch verder heel goed ontvangen werd en nog altijd bekend staat als één van de betere films uit de jaren '80 en dat snap ik wel. Iconisch natuurlijk ook de filmposter die hier ook de pagina siert, echt een stukje indrukwekkend jeugdsentiment en vaak gezien bij de videotheek vermoed ik. Afijn, verrassen deed de film toch wel weer want dat het zo'n bizarre film was wist ik niet meer maar vermaken deed het geheel meer dan en daarom wat mij betreft een meer dan passend cijfer.

Ja och...de actie is best wel goed, het ziet er ook best wel gelikt uit de Robocop en zijn motor maar het bevestig eigenlijk alleen maar hoe goed de versie uit 1987 is. Want daar kan de film gewoon niet aantippen. Tuurlijk moet dit wat een geliktere en 'cleanere' versie voorstellen terwijl de oude wat gritty en rauw is maar die status is beyond reach voor deze film.

Gezien en next please!

Gisteravond nog even aan de slag met deze Robocop deel 2 waarvan ik de poster zag en me toch echt even terug waande in de videotheek mid jaren '90 met zo'n groot kartonnen bord in de hoek. De eerste Robocop zag ik vorig jaar nog en je hoeft geen glazen bol te hebben om te weten dat die beter is dan deze, iets waar de cijfers overigens duidelijk in zijn maar tevens iets is dat mij niet tegenhoudt dus lekker draaien met dat ding.

Duidelijk is dat er weinig verandert is, de politie in staking, de criminaliteit tiert welig en maar één man die er op uit gaat; juist Robocop. Dan zou ik nog bijna vergeten dat er een nieuwe bende is met een gevaarlijke drugs die voor veel leed zorgt. Een kolfje naar de hand van Robocop ware net niet dat dit zijn moeilijkste vijand tot nu gaat worden en hij er praktisch alleen voor staat. Dit resulteert natuurlijk in een stevige strijd met leugens en bedrog en de vraag in hoeverre Murphy nog aanwezig is en Robocop als menselijk gezien kan worden en gevoelens of pijn ervaart.

Hoewel de echt sterke sfeer en mix die Verhoeven in het eerste deel wist te leggen niet benadert wordt weet Kerschner het tot op zekere hoogte in alle geweld en jaren '80/'90 kitch wel te benaderen. En binnen alle geweld is het allemaal best oké, is de humor met de mislukt nieuwe experimenten met nieuwe robots hilarisch en is het vooral knap gemaakt hoe Robo uit elkaar wordt gesloopt en ligt te stuipen op de stoep van het politiebureau. Slecht is dan weer dat schermpje met dat computer gezicht van Cain en dat constante gekreun en gebrom van hem.

Maar goed, zoals ondertussen duidelijk mag zijn is Robocop 2 best te pruimen ook al komt het niet in de beurt van het Verhoeven product dat overduidelijk zoveel meer heeft. Dat ik dat trouwens zeggen omdat ik eigenlijk niet zoveel met Verhoeven heb en zijn films meestal van hoog shock value gehalte vind.

Wat baalde ik een aantal jaren terug dat ik de Trilogy box bij de kringloop had laten liggen, wat was ik dan ook blij deze dan toch eindelijk weer tegen te komen bij een andere kringloop waarop ik niet lang hoefde na te denken. Nu nog tijd om te kijken en wat had ik een zin in deel 2 tot ik me realiseerde dat ik die onlangs nog had gezien, dus daarom vanavond drie ingestart onder het sporten. En het zal vast geen verrassing zijn dat dit verre weg de minste van de drie is.

Andermaal een dystopisch beeld, de samenleving in oproer, politie die niet capabel is of onbetrouwbaar, een terroriserende bende en genoeg geweld. Toch is het best lang wachten op Robo zelf, waar Peter Weller is ingeruild voor Robert John Burke, maar Nancy Allen nog wel acte de presence geeft. Opvallend is dat van de harde, rauwe en realistische stijl niet veel meer over is en ingeruild lijkt voor een wat flauwe overdreven comic book achtig sfeertje en doet het geheel regelmatig denken aan Darkman zonder overigens dat niveau aan te tippen. Pluspunten zijn verder dat er genoeg actie in zit, de Splatterpunk bende wordt prima neergezet en is Jill Hennessy altijd van meewaarde want yummie wat is dat toch een fantastische dame.

Maar oh jee, wat heeft deze Robocop 3 toch ook een hoop minpunten en missers. Want dat kindje Nikko is natuurlijk veel te slim. Hoe weet dat kind die eerste robot te hacken? Hoe weet hij waar de tracker van Robocop zomaar te vinden? En nog erger, hoe weten ze opeens de Otomo's tegen elkaar te programmeren? Dat slaat natuurlijk helemaal nergens op en dan is er nog dat kinderlijke muziekje die Nikko in sommige gevallen begeleid. Dan is de humor bijzonder matig en kan de auto achtervolging, waar er steeds minder overblijft van de auto waar Robo in zit, als heel slecht beschouwd worden.

Nee, het is wel duidelijk dat dit derde deel niet in de schaduw van de andere twee delen kan staan en dit deel gewoon slecht is. Gelukkig was de fraaie Hennessy een pleister op de wonde maar de enige reden dat de film in de collectie blijft is alleen maar omdat hij in een trilogie box zit. Want verder kan dit deel rustig overgeslagen worden.

De laatste van de Italiaanse stapel, blij toe overigens, en tevens een herkijk, en goh...is het alweer zo lang geleden dat ik deze film zag...? Dat ik alweer zes jaar hier actief ben maar dat geheel terzijde.

En helaas, een hit was de film toen niet en dat is het nog steeds. Uiteraard is er het stemmige en stijlvolle zwart wit, een fraai tijdsbeeld van weinig kansen en de eindjes aan elkaar knopen, heeft Dellon natuurlijk een bepaalde charme net als de film, en mag de rest van de cast er ook zijn. De soundtrack mag overigens ook genoemd worden, is er natuurlijk het beeld van trouw blijven aan je familie die vaak groter dan groot zijn en de daarbij gepaarde ruzies nog groter, en heeft de film een zekere schare mooie dames.

Maar temidden van de opkomst van de industrialisatie en grote bouwsels net als in Il Posto, een beeld van kameraadschap, broederliefde, loyaliteit, en waar verloedering en criminaliteit op de loer ligt komt er voor mij toch heel veel zand in de motor door de behoorlijke lengte van dit geheel, de gebruikelijke Italiaanse hysterie is ook debet en tevens heb ik moeite met de hoofdpersonen. Want waar in het boekje van de dvd gesproken wordt dat je als kijker Simone aan het hart kluistert, ofwel hem mag, heb ik dat dus absoluut niet met dit stuitende personage. En vind ik het afschuwelijk en tenenkrommend dat die man zich zo mag gedragen en alles wordt gladgestreken door de familie.

Ik snap dat dit juist hoort bij deze film, dat dit de kern van het verhaal is met een titel als Rocco en zijn broers, toch heb ik er teveel moeite mee en kan ik me niet inleven. De andere minpunten doen de rest waarop ik toch vooral ook met Il Posto, Mammo Roma en Nella Citta L' Inferno er achter ben gekomen dat de Italiaanse cinema niet mijn ding is. Afijn, kijken en ontdekken heet dat en in dit geval herkijken waarop de conclusie is dat er geen verbetering is voor dit lange en zware drama.

Voor de aardigheid eens geprobeerd en ik meende altijd een scene te hebben gezien in een filmprogramma, maar kennelijk was dit uit een andere film want achteraf herkende ik niets terug. Met frisse tegenzin begon ik in die zin aan de film wat vooral kwam omdat ik nog al was geschrokken van het cijfergemiddelde, want was dit dan zo slecht?

Het verhaal mag duidelijk zijn rond zanger Chris die, kort door de bocht gezegd, van tribute band naar de orginele band transfereert en in die zin van amateur artiest in één keer uit groeit tot wereldster. Uiteraard zijn daar de stappen in de nieuwe wereld, een wereld van weelde, dames, drugs, drank en roem, sex, drugs and rock and roll. Zag we dit al vaker...? Ja best wel. Vooral in The Dirt over Motley Crue. Is het daarmee allemaal een beetje cliché en voorspelbaar, ja ook wel.

Maar temidden van dat is Rock Star toch best een vermakelijk en prettig film, en dan met name vooral vanwege de roze bril waar alles door gekeken wordt. Niet het duistere randje zoals we dat wel zien in The Dirt, maar een iets gekuisdere versie. Het gaat niet over de schreef, zo ook de karakters niet en dat geeft de film een bepaalde gunfactor. Het is uiteraard een persiflage en dat zullen we weten ook met over enthousiaste fans, absurde podia en gillende stemmen en gitaren. En te midden van deze gekheid is er zowaar een bepaalde ode aan de glamrock van de jaren '80 te voelen met bands als Motley Crue, Twisted Sister, Kiss en meer van dat soort showacts. En dan zou ik zowaar nog bijna de geweldige soundtrack vergeten met ACDC, Motley Crue, Ted Nugent en INXS.

Rock Star is wat mij betreft dan ook een ontzettend vermakelijke film te noemen met een cast die verder prima voldoet en ook een paar prachtige vrouwen. Zoals ik zeg best lekker voor een keer.

How is your bowlingarm?

Filmpje die ik lang uitgesteld heb voor een herkijk omdat ik een verschrikkelijk overdreven jaren '90 product verwachtte en niet echt fan ben van Michael Bay en diens producties. Maar eenmaal onderweg viel het me toch mee, en wist de film me toch meer dan behoorlijk te amuseren, misschien wel meer dan vroeger.

De film gaat in ieder geval vol tempo van start, een tempo dat zelden onderbroken zal worden, niet bij de introducties, niet bij de auto achtervolging, noch terplaatse op Alcatraz. Aan diepte wordt verder niet gedaan en in principe, tussen alle opgepompte spieren en overdreven actie, riekt The Rock verdacht veel naar een fout jaren '90 epos. Toch heeft de film dankzij zijn grote cast en vele humor een bepaalde gunfactor en kan de film net zo goed geplaatst worden onder de guilty pleassures.

Hand Zimmer is herkenbaar als altijd, theme overigens al jaren gebruikt in Expeditie Robinson, en het is duidelijk te horen dat hier al de nodige elementen en ritmes van Pirates inzitten. Van de acteurs is Harris altijd goed, Cage vermakelijk met zijn weinig heldhaftige karakter maar vooral Connery lijkt het meest in goede doen. Voeg daar een interessante locatie als Alcatraz aan toe, een aantal erg aardige actiescènes, een behoorlijke discussie waar SEAL commandant Anderson Hummel tot de orde probeert te roepen en de chemie tussen Peppi en Kokki die het geheel tot een goede einde moeten brengen en je hebt toch een meer dan vermakelijke film die in bonzend tempo voorbij jaagt. Daar kan die achtervolgingsscène die veel te overdreven is weinig maar aan veranderen.

Leuk, zeg maar guilty pleassure en toch meer dan redelijk product van Michael Bay.

How do I look?

Like a hood ornament.

Dit is toch ook typisch weer zo'n film die ik destijds in een filmprogramma gezien heb met Mioch of Goderie als presentator. Van zien kwam het nooit, althans dat dacht ik, en bij de kringloop wilde het ook niet vlotten de film tegen te komen. Dan maar via Disney+ waar ik al kijkende toch ontdekte dat het me wel een beetje bekend voorkwam, dus waarschijnlijk had ik de film wel eens gezien. Veel wist er ik niet meer van.

Maar dat geeft niet want Rocketeer gaat prima van start en weet een goede en vooral leuke indruk te maken met stuntpiloot Cliff die weinig geluk heeft gedurende de opening en het meeste letterlijk ziet vervliegen. Pleister op de wonde is de vondst van het geheimzinnige apparaat waar Cliff niet heel lang over na hoeft te denken om dit device op zijn rug te binden en uit te proberen met alle gevolgen van dien. Want zoals te verwachten komen daar zowel good guys als bad guys op af, staat zijn relatie op een gegeven onder spanning en speelt er nog een plot met een Nazi spion die eveneens achter het apparaat aan zit. Dit in alle vrolijkheid en met veel humor gebracht, de knappe maar nog erg jong ogende Connolly, Dalton overtuigend als gladjakker en meest opzienbarend de erg onbekende Billy Campbell die au naturel zijn gang kan gaan en prima is.

En dat is het eigenlijk wel binnen een film die eigenlijk gewoon een avonturen familiefilm is maar daar geen centje pijn aan lijdt. Want de film overtuigd binnen zijn mogelijkheden en kaders, bezit een leuk tijdsbeeld qua kleding, auto's, vliegtuigen en middelen en merken, geniaal stukje Duitse propaganda trouwens, en loopt eigenlijk over van de charme qua humor, actie en een cast die doet wat er van ze verwacht wordt. En zo kom ik tot de conclusie dat The Rocketeer, die ik achteraf toch wel eens ergens down the line gezien heb ook omdat de zeppelin me erg bekend voor kwam, gewoon erg vermakelijk en leuk is en in mijn ogen een beetje ondergewaardeerd. Daarom wat mij betreft een vet cijfer. Niet te vergeten df fraaie retro film poster hier op MovieMeter.

Voor de derde keer gezien en inmiddels en verder overtuigd geraakt en de film raakt me meer en meer. De musical-achtige episodes blijven lastig en is tanden op elkaar werk. Toch blijft de film verbazen met zijn muzikale inhoud en het gebruik van een aantal prachtige nummers als Your Song, Rocketman, Tiny Dancer en misschien wel de mooiste met Sorry seems to be the hardest word.

Is het beeld van de moeilijke jeugd, de val van de ster, en het te verwachten sterrengedrag met drugs en drank cliché? Ja, wellicht. Gaat het de diepte in rond Elton? Neen. Is dat de bedoeling van Fletcher? Nee, lijkt me niet want dan maak je er geen film van met musical-achtige momenten. Het doel was kennelijk vooral een muzikale ode die wat mij betreft prima slaagt. De mix tussen een beetje achtergrond, muziek en emotie, in een flamboyant en aandoenlijk jasje, slaat bij mij toch inmiddels wel aan, en dat aan de hand van een uitstekende Edgerton.

Trouwens wel zo grappig dat Rocketman hetzelfde ontvangen wordt als Bohemian Rhapsody en The Dirt over Motley Crue, namelijk dat je het goed vind of helemaal niets.

Yo, Adrian!

Mijn eerste kennismaking met Rocky was niet bepaald chronologisch te noemen. De strijd met Drago stond me jaren later nog steeds op het netvlies gebrand, en eigenlijk kan ik Lundgren nog steeds niet zien zonder aan Drago te denken. De kennismaking met de delen hier voor, en vooral de eerste, was bijna bevreemdend te noemen. Vooral omdat de Rocky, zoals ik daar kennis mee had gemaakt, spektakel boodt, gevechten tegen achterbakse tegenstanders, beating them against all odds. Een heel verschil met de eerste en inhoudelijk beste Rocky.

Van spektakel noch veel knokpartijen komt het niet in de eerste, wie dat wel verwacht, zoals ik in eerste instantie, komt bedrogen uit met pas helemaal op het einde een gevecht. Wat een verschil met de vervolgen, en daarmee een verschil dat mij niet lag toen ik de eerste Rocky zag. Wat saai, wat een gelul, wat gebeurt er weinig. Iets waar ik nu heel anders tegen aan kijk, want Rocky is wel degelijk als drama een boeiende film.

Philadelphia mid jaren '70, niet bepaald een wereld en tijd van weelde, en al helemaal niet voor derde rangs bokser Rocky Balboa die maar amper rond kan komen. Aandoenlijk is het beeld van de Italiaanse jongen van laag allooi die toch vooral een volhardende goedzak is, met een hart van goud, en niet veel stil zit of is. Vooral dat laatste wrijft mij wel eens verkeerd aan, houdt ie zijn klep wel eens dicht? Het sfeertje is op fraaie wijze morsig en kansloos, en Rock lijkt zijn kans te hebben gemist voor grotere dingen.

Maar dan toch, de publiciteitsstunt van Creed, de training en de verwachte 'walkover' die geen 'walkover' wordt volgen. Boeiend is de opbouw, de training en de afloop. Uiteraard is daar de bekende en pakkende theme en het nummer van Survivor. Fraai is ook het shot van Philadelphia vanaf de befaamde Rocky Steps. Bijzonder overigens dat deze locatie daarom bekend staat en soort van naar hem vernoemd is. Tevens net zo bijzonder is dat Chuck Wepner alias The Bayonne Bleeder voorbeeld stond voor het Rocky personage. Stallone schijnt een wedstrijd te hebben bijgewoond waarna zijn idee voor Rocky ontstond. Wepner deed overigens nog auditie voor een rolletje in Rocky 2, maar zoals zoveel is zijn leven verknalde Wepner dit.

Rocky, met terugwerkende een meer dan behoorlijke film die boeit, en ook nog een interessante achtergrond heeft.

Vervolgen zijn nooit zo mijn ding, vaak vind ik het maar een kopie van een kopie, een format dat we reeds kennen en weinig vernieuwend dus. Niet dat het vervelend is om naar te kijken, maar neem nu de Rocky reeks, iedere film is in principe hetzelfde met het opnemen van publiekslieveling Rocky tegen een ongenaakbare tegenstander waar Rocky het onderspit delft maar toch opeens opstaat. Slechts deel 5 weet zich enigszins aan dat vaste recept te ontworstelen. En zo lijkt Rocky Balboa in die zin ook een andere weg in te slaan.

Rocky als uitbater die de tafeltjes langs gaat met zijn sterke verhalen, je moet er maar zin in hebben halverwege je voorgerecht of biefstuk. Het is een heel andere beeld van The Italian Stallion die bovendien een kwetsbaar kant laat zien omtrent het verlies van Adrian. Tegelijk is Paulie er ook die minder rooskleurig terugkijkt. Rocky laat zich zien als een aimabele goedzak en even heb ik zoiets van ja, dit ontstijgt andere Rocky films. Eens geen onverslaanbare tegenstander en een miraculeuze wederopstanding. En in dat licht lijkt Rocky Balboa zich toch tot een alleraardigste film te ontwikkelen, hetzelfde eigenlijk als deel 5 waar de focus op het trainen van Tommy ligt en niet zozeer zelf vechten.

Zoals gezegd heeft Rocky Balboa een bepaalde gunfactor die zich focust op drama, en dat Rocky zwaar geëmotioneerd op de tekst is dat hij weer zou willen vechten is ook sterk. Maar helaas gaat het daarna mis met Rocky die ook daadwerkelijk de ring weer in wil. Dat de man goed gekeurd wordt voor een degelijk match is bedenkelijk, nog erger vind ik de fysieke klachten die Rocky allemaal had einde deel 4 en vooral 5. Ook dezen zijn voor de sneeuw gesmolten en kennelijk geen belemmering voor de commissie. Helaas betreed de film dan toch weer het pad van de vorige films die inmiddels tot de draad versleten is en dat vind ik best jammer.

Toch gaat Rocky Balboa daarna niet helemaal overboord ook al is de uitslag van de match uitermate bedenkelijk. Van de waslijst klachten en gebreken opgesomd tijdens de training is gedurende de match weinig meer te merken. Toch wordt er aardig gewerkt met het idee dat hij vooral staan blijft en zijn oude demonen voorbij ziet komen cq afrekent met het verleden, ook dit wordt aardig gemonteerd in stemming zwart wit. Rocky Balboa is daarmee een film te noemen die vooral de eerste fase goede indruk maakt en zich distantieert van zijn voorgangers en lijkt zich vooral te ontwikkelen als drama, jammer dat het dan toch weer op boksen uitdraait. Desalniettemin leuk voor een keer.

En alweer een uitermate bekende titel die verrassend genoeg op Disney+ staat en daarmee toch niet bepaald een film die ik daar zou verwachten. Nu is de titel ontzettend bekend, ik zou zo eigenlijk niet eens weten waarvan, toch wekt het de interesse ook al had ik geen flauw idee waar dit over ging. En ik moet zeggen dat ik veel verwacht had maar niet dit.

Want wat is dit in hemelsnaam voor drag queen fast meets glam rock opera? Ik moet zeggen dat ik graag uitgebreide reviews schrijf maar hier ben ik toch eigenlijk sprakeloos van en niet in de positieve zin van het woord maar vooral in de negatieve zin van het woord, dat ik denk waar heb ik nu in godsnaam naar zitten kijken en wat moet ik hier van denken. Overduidelijk is wel dat Tim Curry toch een zwaar onderschatte, en voor het grote publiek wellicht onbekend acteur is, die toch werkelijk overal wat van weet te maken want als er iemand overtuigt in deze film dan is het Tim Curry wel. Het mag met recht ongelooflijk genoemd worden wat die man toch weer neer weet te zetten. Ander positief punt is toch op zijn minst de muziek. Glam Rock is niet perse een stijl die ik heel erg waardeer maar het is wel degelijk pruimbaar in een dergelijke combinatie waar ik toch normaal musical en gezing in films verafschuw.

Het zijn twee lichtpuntjes in een film die ik verder tot meenemen met een soort van afgrijzen, want wat een gedoe allemaal, wat een hysterie en pompeus circus. Waar dit voor een ander waarschijnlijk super hilarisch is het mij toch allemaal veel te flauw, kan ik hier heel moeilijk mijn aandacht bijhouden en verlang ik al snel naar het einde. Duidelijk mag zijn dat dit niet bepaald mijn ding is en voel ik me verder ook niet genoodzaakt meer woorden hier aan vuil te maken. Brrrr...snel verder naar de volgende film. Wat een tegenvaller waar ik toch echt horror of griezel verwacht had.

Rocky 2. Hier wist ik nog bar weinig van en even twijfelde ik zelfs of ik de film dan wel eens gezien had. Maar het gevecht en de wankelende stappen op het einde kwamen me dan wel weer bekend voor.

Andermaal niet een overdaad aan gevechten, wel een onsympathieke uitdager dit keer, en opnieuw draait het vooral om het leven buiten de ring en de problemen die daar bij horen. Rocky wil het leven over een andere boeg gooien maar vangt vooral bot. Schammele baantjes met karrige salarissen, een vrouw die zwanger is, een uitdager die Rock voor alles uitmaakt en omstanders die allemaal het zelfde zeggen; ga terug de ring in, iets waar meerdere risico's baan verbonden zijn.

Het personage zelf neigt met zijn loopje, met zijn 'Yo' en 'know what I mean?', en andere maniertjes op een gegeven moment naar een karikatuur en enkele keren moet ik ook wat ergernis aan de kant zetten. Toch is het allemaal niet geheel oninteressant en is het verhaal rond alle besognes iets boeiender en volwassener dan de eerste Rocky. Het is dan ook wachten op het fiat van vrouwlief om te vervolgen met de training en aanloop naar het gevecht, herkenbaar uiteraard. De slugfest die volgt is grappig maar inhoudelijk dommer dan dom. Dekking? Getraind op een andere manier om zijn rechteroog te beschermen? Lukt wel aardig hé. Nee, Rocky's hoofd is eerder een boksbal dan dat daar sprake is van goede bokstechniek.

Ach, super is het allemaal niet. Vermakelijk wel. Het hardlooprondje over de markt met de kinderen.is aandoenlijk, en zoals gebruikelijk is Meredith weer goed als verlopen coach. Eindresultaat is dan ook leuk voor een keer en zeker niet slechter dan de eerste Rocky wat mij betreft.

What the hell goes on inside your head, anything normal functions...?

In de Rocky reeks moest deze nog altijd voor een kijkje en comment. En uiteraard zag ik deze in mijn jeugd en is dit net als deel 4 zo'n typisch jaren '80 product qua show, sfeer en muziek. Verhaal? Mwoah...eerder het terugkerende thema van Rocky tijdens een wraakoefening. Heel helder stond me deze niet meer voor de geest maar de bekende scène met Thunderlips bracht veel terug en sneeuwt eigenlijk de gevechten met Clubber Lang onder, maar goed...

Desalniettemin is Rocky 3 bekend qua opzet met zijn terugkerende muziek en thematiek van de aan zichzelf twijfelende 'gevallen' kampioen die prive ook wat dingetjes tegenkomt in de vorm van wrijving met Paulie en Mick natuurlijk. Toch treft hij niet zijn grootste vijand in loudmouth Clubber Lang, sterk van Mr. T trouwens, maar in zijn eigen show en zelfoverschatting. Er is de bekende theme uit de soundtrack, we hebben Creed weer van de partij, tal van trainingsmomenten, het bekende nummer van Survivor en natuurlijk the build up naar het eindgevecht. Het is wat we al vaker zagen slechts onder een andere titel maar dat maakt het er niet minder op.

Deel 4 met de strijd tegen Drago maakte destijds op mij net iets meer indruk waardoor ik die toch net iets beter vind. Opvallend vind ik persoonlijk toch wel dat 2, 3 en 4 beter zijn dan de eerste. Uiteraard gaat de laatstgenoemde veel meer de diepte in qua rol, persoonlijk vind ik dat constante en overloze geklets van Stallone een ontzettende irritatie in die film, terwijl de drie delen er na meer recht toe recht aan 'sla hem op zijn muil' films zijn met het nodige aan jaren '70 en '80 sjeu en daarmee toch meer datgene brengen wat je eigenlijk wil zien. Tegelijk verschrikkelijk als hilarisch is het gevecht met Thunderlips, en man man man...wat is die Hogan toch een verschrikkelijk slechte acteur. Het is iets dat vergeven kan worden in een film die lekker compact is en vlot wegkijkt en verder weinig verrassing kent. Ach je kan niet alles hebben.

Helaas niet chronologisch bezig kunnen blijven aangezien ik deel 3 gemist heb. Maar die kans komt later nog wel, dus dan maar verder met deel 4, en wellicht één van de besten uit de reeks. Zeg ik dat? Lees jij dat? De beste uit de reeks? Ja zeker. Wat een weergaloos en opgeklopt stuk good guy bad guy, underdog versus gehate favoriet, overgoten met een tenenkrommend anti Rusland sausje zo in de nadagen van De Koude Oorlog, niet teveel verstoort met onnodige dialogen of teveel aan verhaal, en het belangrijkste is nog wel het grote gehalte aan jeugdsentiment. Want wat zag ik deze film vaak begin jaren '90.

De vraag is en blijft toch, waarom altijd weer die ring in willen zelfs als de meeste glans eraf is. Dit keer is het Creed die zijn stervelijkheid niet kan accepteren en the new kid in town wel even een lesje zal leren. Werkelijk stuitend is de show waarin Creed opkomt, de grenzeloze zelfoverschatting en spot roept wel bijna de wens op dat hij flinke klappen krijgt van Drago, en waarvan akte. Het is de opmaat voor Rocky's wraakoefening zowaar op

vijandelijke grond.

Wat Rocky 4 nu eigenlijk zo goed maakt? Toch wel dat heerlijke good guy versus bad guy sfeertje. De kille, emotieloze en meedogenloze Drago aan de ene kant, Lundgren in die zin lang onthouden als Drago, en de sympathieke selfmade Rocky aan de andere kant. Waar Drago een moderne trainingsfaciliteit tot zijn beschikking heeft bereid Rocky zich op haast Spartaanse wijze voor, prachtige locatie trouwens, alweer iets dat in het voordeel van Rocky spreekt. De spanning wordt uitstekend opgebouwd tot de confrontatie en het ontvangst van het Russische publiek is de kers op de taart voor het grootste gevecht ooit van een underdog sinds David en Goliath.

Rocky 4 is dan ook ongecompliceerd te noemen, en behoorlijk ingekleurd, simpel qua verhaal en speelt erg op onderbuikgevoelens. Wordt er goed gebokst? Neen. Met zulke slechte dekking zou Rocky niet lang mee gegaan zijn, maar wat maakt het uit. De heerlijk reeks jaren '80 muziek in de vorm van Survivor, John Cafferty en Robert Tepper maken het geheel af. Is het goed, nee eigenlijk niet, maar een lekkere brok jeugdsentiment is het wel. Of beter gezet guilty pleassure.

En meteen maar doorgepakt met deel 5. Een deel dat ik net als deel 4 even goed ken als vaak gezien heb, en ook meteen al een pak minder is. Interessant is toch wel het beeld van de bokspromoter en de voormalig leerling die nu zelf leraar geworden is.

Waar het incasseringsvermogen van Rocky buitenproportioneel leek, klinkt nu toch in het begin een klank die duidelijk te zien was aan de trillende handen van Muhammad Ali en het nog ergere lot dat Jerry Quarry beschoren was. Rocky heeft te veel tikken tegen het hoofd gehad en de hersenen kunnen het niet meer aan. Samen met zwaar financieel weer lijkt The Italian Stallion hele andere zaken te moeten bevechten dan vroeger.

Aardig is de kans die Rocky geboden krijgt om de jonge Tommy onder zijn hoede te nemen, iets dat natuurlijk ook weer een prijs heeft en een afloop die voorspelbaar is. Wel erg fraai, en iets dat we nog niet zagen in de voorgaande films, is de agent/promoter genaamd Washington Duke die verschrikkelijk veel op Don King lijkt, ik dacht zowaar even dat het King zelf was. Herkenbaar en smerig is het beeld van de gehaaide promoter die overal een kans inziet en iedereen naar gelang gebruikt.

Maar behalve dat, waar Rocky weer overdreven aanwezig is als altijd, de strijd met Duke en Tommy maar op één manier beslecht kan worden, net als de falende relatie met zijn zoon, en Rocky zich uiteraard andermaal opricht, heeft deel vijf niets vernieuwends te bieden. Meest opmerkelijke is nog wel dat Sage al onder de zoden ligt net als Tommy Morrison. Verder een deel uit de Rocky reeks die gemakkelijk vergeten kan worden.

Waarom ik deze film opgenomen had is mij achteraf een raadsel want vanwege de goede cijfers of comments zal het niet geweest zijn. Desondanks toch maar even geprobeerd gisteravond als weekend afsluiter, en hoewel Rojo een aparte film te noemen is, met interessante elementen, miste de film ook het een en ander.

Aan het begin zal het toch zeker niet liggen met de opening in het restaurant, de botsing die daar volgt tussen de twee personages met sterk acteerwerk tot gevolg. Het is vooral de fase na het verlaten van het restaurant waar je als kijker toch redelijk aan de buis gekluisterd zit in afwachting van wat er nu gaat gebeuren, het toont waarschijnlijk de mens die verkeerde keuzes maakt op momenten wanneer de stress het hoogst is. De fase daarna is toch vooral zoeken en aftasten, wat wil de film, waar gaat het nu naartoe, wat is de link met wat er eerder gebeurde?

En ja, dat is toch het moment waar de film na het goede begin toch langzaam afbrokkelt. De thuis situatie van 'de meester', overduidelijk speelt er wel een vorm van spanning bij het karakter, maar buiten dat met de dagelijkse beslommeringen, met cliënten en een huis en financiering, lijkt het allemaal niet zo interessant. Weliswaar begint de cirkel met betrekking tot het huis rond te raken bij het ontdekken van een bepaalde foto, maar heel overtuigend en veel interessanter wordt de film daar nu niet door. Daar is toch echt de tv-rechercheur voor nodig die onderzoek komt doen en volgens velen al zijn zaken oplost, het is toch het moment waarop de film meteen een stuk interessanter word. Niet alleen stijgt de spanning maar ook de paranoia, en mag nog zeker de soundtrack even benoemd worden, om vervolgens uit te monden in een ontknoping die tegenvalt.

Ik kan Rojo dan ook niet anders benoemen als een film die best wel tegenvalt en waar het volle potentieel geen moment uit komt. Behalve het over het algemeen sterke acteerwerk, wordt het geen moment spannend, heeft de film richting het einde nog wel enkele interessante momenten maar daar is dan ook alles mee gezegd. Tegenvaller dus, maar dat was wel duidelijk.

Zaterdagavond bracht de film Roma die maar al te bekend is qua titel en in de prijzen viel bij de Oscars enkele jaren terug. En nu kwam een kijkbeurt er eindelijk van via Netflix, toch werd dit bij lange na niet wat ik ervan gehoopt had en vond ik het een zware zit.

Het beeld is duidelijk rond een specifiek gezin in het Mexico City van de jaren '50 met regelmatig de focus op dienstbode Cleo. Mooi is de fraaie stijl met heel wat sterke cinematografische momenten, is het zwart wit prachtig zoals altijd waar een collega zich enkele weken terug nog verbijsterd afvroeg waarom men nog zwart wit films maakt want met kleur zie je zoveel meer diepte, hij kan er niets aan doen hij weet niet beter waar hij zelf altijd voor dingen zit die hij Halmark films noemt. Een caleidoscopisch beeld is wat wij zien in Roma rond liefde en leed, geluk en rampspoed, drama maar ook plezier en een stukje ellende en onderdrukking. Veel om in te nemen zou je zeggen, en ook veel wat goed is zou je dan denken...

Toch is het niet bepaald de zon die schijnt bij deze Roma want het is allemaal trager dan traag, ik heb werkelijk geen moment iets met welk karakter dan ook, duurt het allemaal veel en veel te lang en zegt het mij eigenlijk helemaal niets. En dat is jammer waar de regisseur ongetwijfeld een goed idee had en dit ook uit wilde voeren. Bijvoorbeeld dat Cleo de spil is van het gezin en deze bij elkaar houdt, of anders juist de aanklacht dat ze de spil van het gezin is maar wel op de achtergrond moet blijven want het is maar de dienstmeid. Afijn, zoals inmiddels duidelijk mag zijn was dit niet bepaald my cup of tea en had ik hier toch iets meer of anders van verwacht. Maar helaas kan niet alles raak zijn dus snel op naar de volgende....

Effe meegepakt terwijl hij op tv was en vooraf behoorlijk onbekend qua inhoud, uiteraard kende ik de titel en eigenlijk verwachtte ik hier nog wel iets van mede door Washington die ik toch graag mag zien en altijd wel een zekere mate van kwaliteit brengt.

En het begin mag duidelijk zijn rond de autistische en lichtelijk gemankeerde Roman. Aan het geheugen mankeert niets, aan de tact en omgangsvormen des te meer. Toch heeft de beste man zijn nut met zijn uitgebreide geheugen en kennis van de wet. Bittere pil zijn uiteraard de problemen rond zijn werkgever en het aanbod van de gesjeesde George Pierce dat ook het enige is dat op zijn pad kom. Het is de plek waar de idealistisch denkend Roman liever niet terecht was gekomen, zijn rol als notulist, geheugen of whatever, is onduidelijk en een rol in de marge, een enorme fout maakt het geheel er niet beter op en toont eens te meer aan dat de wateren der advocatuur bewoont wordt door eerzuchtige en bloeddorstige haaien.

Toch waar Roman. J. Israel, Esq. nu precies heen wil of over gaat blijft mij wel onduidelijk. Is het de zaak waar hij in zijn eigen tijd aan werkt? Is het de foute keuzes die hij op een gegeven maakt? Gaat het om de foute wereld van de advocatuur waar, nogal gechargeerd, geen plek is voor een 'eerlijk' of direct iemand? Draait het om de hedendaagse wereld of het idee van 'fighting the evil from within'? Het broeit op een gegeven moment bij Roman, maar waarom wordt mij niet helemaal duidelijk, wel dat de ellende zich opstapelt. Ik weet niet zo goed waar de film nu eindelijk om draait. Buiten dat is Washington goed als altijd, Farrell glad als vaker, heeft de film een zalig soundtrack. Maar buiten dat blijft Roman. J. Israel, Esq een beetje een onbegrepen en teleurstellende film rond dit karakter dat zich zelden populair maakt.

Gisterenochtend even een tussendoortje met deze Romance and Cigarettes die vooral de aandacht trok vanwege de cast en regisseur John Turturro. En ergens meen ik me iets met de Coen Brothers te herinneren en verschillende prijzen maar daar heb ik toch iets anders mee in gedachten.

Goed, we nemen het gezin Murder waar pa Nick een scheve schaats berijdt in de vorm van Tula, en wanneer dit uitkomt is het toch wel meteen bal en volop rumoer binnen het gezin bestaande uit moeder Kitty en dochters Rosebud, Constance en Baby. En het moet gezegd dat de eerste ruzie tussen Kitty en vader Nick meer dan vermakelijk is met scherpe en cynische humor en goed acteerwerk. Wanneer Nick vervolgens naar buiten loopt is het toch wel even schrikken met een musical-achtige fase met zang en dans. En ja, dat is niet bepaald mijn ding hoewel ik al verder erger en irritanter op dat vlak gezien heb en moet ik zeggen dat de muziek in Romance and Cigarettes een aangename jaren '60 stijl heeft. Ook grappig trouwens het bandje van de dochters en Bobby Cannavala die net als in Boardwalk Empire hier ook weer totaal op gaat in zijn rol.

En ontegenzeggelijk zit er wel een idee achter Romance and Cigarettes plus een bepaalde styling. Het heeft humor, drama, een beetje kolder en de sterke cast kan de gang gaan met fraaie uitzicht op de koop toe van Winslet, Parker en vooral Moore. Maar dat is het dan wel een beetje binnen een film die vooral onevenwichtig is, alle kanten opvliegt en daarbij regelmatig saai is en de aandacht verliest. Geen film voor mij wat dat betreft, geen voldoende en snel op naar de volgende.

Typisch stuk jeugdsentiment uit de tijd dat je gezamenlijk als familie op de bank kroop met een zak chips om te kijken wat de zaterdagavondfilm zou zijn. En dan waren dit toch erg leuk films met een prima mix van actie, humor en romance.

Het verhaal mag bekend zijn rond schrijfster Joan Wilder, een neurotische en over verlegen huismus die zowaar in de avonturen beland waar ze normaliter over schrijft. In dit geval iets met een schatkaart en veel kapers op de kust. Partner in crime en held tegen wil en dank Douglas zoals wel vaker, en uiteraard onderkruipsel De Vito zoals we ook vaker zien.

Grappig is toch vooral hoe Wilder zich langzaam ontwikkelt en het moet gezegd dat Turner vroeger best een mooie dame was. De mix is zoals te verwachten van dit genre en tijd waar de film uitstamt met een beetje actie, avontuur, humor, stereotypen, een beetje kolder, maar vooral een vlotte en gemakkelijk in te nemen stijl. Zijn er dan slechte punten te benoemen? Mwoah, het is niet echt meer van deze tijd. Maar behalve dat is Romancing The Stone zeker een leuke film voor een keer

Best wel aardige vertolking van de 'oude' liefdesgeschiedenis/drama in een hedendaagse setting, het verpauperde en fictieve Verona Beach.

Wat meteen wel opvalt zijn de vertolkingen van Di Caprio en vooral die van Danes die ondanks haar 17 jaar toch erg goed acteert en een bepaalde innemendheid uitstraalt. Di Caprio vind ik na al die jaren, vooral nu dat Titanic imago er voor goed af is, ook best wel te pruimen. Ik persoonlijk vind de authentieke teksten juist dat ingrediënt dat de film anders dan anders maakt, en daardoor er net iets boven uitsteken. Zonder dit was het gewoon 'een' vertolking van werelds bekendste liefdesdrama geweest. Nu is er ondanks de snelle montages, moderne setting en de qua kleuren mooi maar soms ook hysterische stijl, een duidelijke link naar de oorsprong van de hand van Shakespeare.

Wat ik wel minder waardeer is de openingsscène bij het tankstation. De dialogen zijn ouderwets maar de toon op dat moment van voornamelijk Kennedy en Orth ook erg flauw en spottend. Dit geld tevens voor een bepaald gedeelte van de ruzie en shootout die ontstaat. Naast de snelle montage, hysterische kleuren en de ouderwetse dialogen is die flauwe toon toch echt teveel en past dat niet bij de andere kenmerken qua stijl. Gelukkig betreft die fout ook alleen de scene bij het tankstation. Vanaf daar slaagt wat mij betreft de dromerig sfeer met dito muziek, de soms wat minder soms wel geslaagde snelle montages van bepaalde dingen, mooie shots en camera standpunten en vooral prima acteerprestaties van bijvoorbeeld Postlethwaithe, Pirreneau maar vooral Leguizamo die meer kan dan B-rollen, Justin Bieber clips, en bijzonder stijlvol zo nu en dan overkomt. Mooie settings zoals het vervallen toneel aan de boulevard. Toch wel bijzonder mooi en pakkend, hoewel ik niet echt van de romantische films ben, het getortel van de twee met het instrumentale van Kissing you van Dess'ree op de achtergrond.

Meer dan geslaagde en stijlvolle verfilming, mooi in beeld gebracht prima geacteerd. Het is dat ik op zich niet van het genre ben daarom nog best wel een middle of the road cijfer maar dat heeft niets met de kwaliteit te maken. Niet te vergeten nog even de soundtrack verder aan te tikken met Garbage, The Cardigans, Radiohead en The Wannadies die ook best lekker is. Mooie filmposter trouwens ook.