Opinions

'Fucking AIDS junkie'

'You crazy cripple'

Het zal niet lang na uitkomst geweest zijn, waarschijnlijk de eerste keer dat de film op tv was, dat ik deze zag en er nogal wat van verwachtte aangezien de film best wel met veel lof wertf overladen en verschillende Oscarnominaties had gekregen. Veel kon ik er destijds niet mee ondanks de interessante spil die Hustler in die zin leek te spelen. Sterker, ik vond de film maar raar met het merkwaardige karakter Larry en de al net zo vreemde Courtney Love. Desondanks was de interesse, of ik nu anders tegen de film aan zou kijken, wel gaan leven, dit ondersteunt door het goede cijfergemiddelde. De kringloop deed de rest.

De armoedige jeugd is weliswaar maar een kort beeld, toch valt daar al uit te herleiden dat Larry een behoorlijke neus heeft voor zaken en voor zichzelf durft op te komen wanneer zijn handel bedreigt wordt. Fraai is het beeld, wanneer de volwassenheid bereikt is, hoe het blad langzaam wordt opgebouwd. Uiteraard met horten en stooten rondom regels en wetgeving. Kostelijk de discussie met de fotograaf die een model wil laten poseren met een bloem, niets geen bloem, wijd met die benen, aldus Larry. Preuts en conservatief Amerika spreekt uiteraard schande maar ze struikelen vervolgens wel bijna in hun gretigheid overelkaar heen om een boekje te kunnen openen en wijs en afkeurend het hoofd te schudden, de hypocrise is vanaf dat moment geboren.

Na de eerste rechtzaak, waarin Flynt zich van zijn scherptste kant laat zien, zakt de film toch behoorlijk in wat mij betreft om vervolgens met een knal weer te exploderen wanneer hij zichzelf aankondigd met 'the pervert is back'. Na een lange fysieke nasleep omtrent de aanslag is Flynt terug en gekker dan ooit. En warempel wat zijn die rechtzaken en dagvaardingen kostelijk om te zien zoals het geval rond de DeLorean-tape. Je zou haast medelijden krijgen met Isaacman. Het is deze fase die amper serieus te nemen valt maar ongetwijfeld niet minder waar zal zijn. Waar hij zich in het eerste deel van de film vooral niet van de wijs laat brengen is hij juist gekker dan een deur in deel twee en bindt met iedereen de strijd aan.

Woody Harlesson is uiteraard uitstekend, wat heeft die man al wat laten zien in zijn carriere. De jonge Norton is ook prima. De cast van Love is dan weer één die niet valt bij mij, wat een raar wijf is dat toch, zeg maar gerust onsmakelijk. Het einde van haar karakter overigens niet minder tragisch. Ja, deze twee keer valt The People VS Larry Flynt al een stuk beter en dus kan deze veelbewogen biopic over deze vorig jaar overleden man op een prima voldoende rekenen.

Prima western, uiteraard bijzonder traag, maar de bekende stijl en authenticiteit spat bijna van het scherm. Prima verhaal ondanks dat de motivatie van Mortimer voorspelhaar is. Ook prima prestaties van Eastwood en van Cleef.

Typerend Leone, of deze betere is dan zijn vervolg of alles wat er na nog kwam vind ik moeilijk te beoordelen. Eigenlijk niet met elkaar te vergelijken. Wat For a fistfull of dollars ontegenzeggelijk heeft is een aangename speeltijd van een goede 100 minuten.

Eastwood zoals we kennen, stoïcijns als hij is, een typisch stoffige en armoedige omgeving met de gebruikelijke problemen waar Eastwood zoals het de titel betaamt te koop is en in die zin een boeiend geheel vormt. De gebruikelijke problemen voor Eastwood zelf zijn voorspelbaar te noemen en op het einde mis ik vooral iets extra motief en verhaal waarom Eastwood zich zo te koop aan biedt en het vuur aanstookt tussen de twee bendes.

Desondanks een Leone zoals we een Leone kennen, met humor, actie, stijl en muziek. Kwaliteit uiteraard, aardig een keer te zien maar verder heb ik er niet zo gek veel mee.

Een film die vijftien jaar terug grote indruk maakte maar heden ten dag slechts de wenkbrauwen laat fronsen en eigenlijk niet zo best meer is.

De film zet in het begin veel te dik aan met een over the top verheerlijking van de working class hero. Van de stinkende bebaarde mannen die door springen vrouwen worden toegejuicht tot het domme gezuip in de kroeg. Het is mij allemaal wat te stoer, te typerend en vooral te vlak qua diepgang met dialogen die soms uit Sesamstraat lijken te komen. Tevens hebben alle karakters hun soapy/melodrama momentje met ruzie of teleurstelling en een goedmakertje of gewoon iets positiefs er tegen over...tja...
Dan is er de muziek die op zich in de kern een mooie melancholische melodie heeft maar verder qua toevoeging aan de film als kut op dirk slaat. Te dramatisch, daar ook weer een poging stoer te zijn met een gitaar in het orkest nog wel, en verder vooral gebruikt aanzwellend en bombastisch als effectbejag.
De kolder om met zo'n plaat te gaan slepen op dat schip in een vliegende storm, doet ook niet goed. Niet alleen onzin maar schier onmogelijk als je het mij vraagt. Het door lassen van het anker die havoc veroorzaakt had vast ook niet zo moeilijk gehoeven als gebeurt.

Daarentegen barst de film van de mooie plaatsje en opnames van natuur schoon, de storm ziet er zelfs 19 jaar na productie nog best overtuigend uit, de kustwacht in actie is ook prima, persoonlijk vind ik de bijna verdrinking van Murphy erg goed en de redding door Sully, Wahlberg en Clooney doen hun best, Shatner en Hawkes van die typerende bijrol acteurs met cult-status ook vermakelijk en vermaakt de film in die zin best nog. Maar de topper die het was en waar ik hem voor hield een jaar of 15 terug is het in geen enkele zin meer. Aardig zo nu en dan maar daar is het meeste ook mee gezegd.

I aint a good man, but I aint the worst either...

Een film die ondertussen ook wel verlangde naar een herkijk en vooral een betere comment met misschien wel cijferverbetering tot gevolg. Zin om deze film weer eens te kijken had ik zeker en daarom ging ik er ook eens even goed voor zitten. Het verhaal mag bekend zijn met de 'bust out', het onwaarschijnlijke duo Butch en Terry, de problemen waar ze al snel ingeraken met de kidnapping en klopjacht tot gevolg. De synopsis zo nagaand zou je zeggen een spannende film met veel vaart, het tegendeel is echter waar want de film bouwt zich uitermate rustig op en vertelt in die zin zijn verhaal op ingetogen wijze. Saai zou je op voorhand zeggen, maar het tegendeel is toch waar aan de hand van een prima cast, sterke karakters en een mooi tijdsbeeld die zich als geheel emotioneel, delicaat en gevoelvol toont. Wellicht dat A Perfect World samen met het al net zo sterke The Unforgiven de sterkste films zijn waar Clint in de regisseurstoel zit.

A Perfect World toont zich tot een uitermate gelaagd drama die met de slimme boef Butch een bijzonder sterk en charismatisch karakter heeft. Niet alleen toont Butch dat 'slecht' nog niet perse zo slecht hoeft te zijn, daar zorgt karakter Terry in een soort Ying Yang rol tegenover Butch wel voor, wellicht de beste rol ooit van Keith Szarabjaka als het vreselijke stuk geboefte Terry. Maar behalve dat toont Butch zich toch wel tot een uitermate coole, slimme en innemende gozer die zoals de tagline vermeld zo slecht nog niet is maar wellicht gewoon een paar keer de verkeerde afslag genomen heeft in het leven en vooral weet hoe het is om vaderloos op te groeien, een gemis die hij herkent in de jonge Philip waarop er an passant een vader zoon relatie ontstaat. En daar blijft het niet bij qua chemie die overduidelijk is tussen de twee, voor wat extra feel good zorgt de kerkelijke achtergrond wel met de stelling van Butch dat iedere God given American cotton candy en rollercoasters verdient daar lijnrecht tegenover. Geniaal zijn toch wel kleine momentjes van spiegeling tussen de twee zoals het moment dat ze beiden naast elkaar tegen de auto staan met de armen over elkaar. Maar ook hoe Philip Butch zijn zonnebril afneemt en opzet bij de controle terwijl ze meeliften met de familie van Bob.

Het is de toon en de kleine momenten die het in deze film doen, buiten dat is Laura Dern lekker als altijd, is Costner de ster van de film, is de situatie met Mac ongemakkelijk en toont de zwakte van Butch, en bouwt de film op ontroerende wijze op naar een ontknoping met een pinch, en goddamn wat geeft die pinch deze innemende topfilm nog een extra zetje in de rug op weg naar vijf sterren. Is het zoet? Misschien voorspelbaar? Of teveel feel good of op het gemoed? I don't care want in mijn optiek is het een bijzonder goed uitgebalanceerd geheel.

Kostelijke film waar ik iedere keer weer met veel plezier voor ga zitten, en me in mee laat slepen qua toon, sfeer en verteltrant en hoe de beleving van geuren tot leven gebracht wordt, je ruikt bijna mee. Vooral ook die voice-over van John Hurt is heerlijk. Het boek van Suskind is wellicht nog iets beter.

De film begint in alle weerzinwekkendheid, en toont een ronduit smerig en vuil beeld van die tijd, en dat vooral bij de onderlaag van de bevolking. Met veel gevoel voor mystiek wordt Grenouille geïntroduceerd, een jongeman met bijzondere eigenschappen. De toon blijft wat de omgeving betreft ranzig en authentiek, de mensen met al hun gewoontes eigenaardig en koddig, een beetje humor en soms wreed, maar het is Whishaw die met zijn zonderlinge gedrag en kenmerken de aandacht vast houd, onvoorspelbaar is, toch ook wel enige sympathie wekt vanwege zijn begeesterdheid voor geuren en zijn Quest tot het vasthouden van geuren.

In het hele poëtisch en soms sprookjesachtige plaatje, de muziek is trouwens ook prachtig, ontspoort Grenouille volledig met de werkelijk waar geweldige scene op het dorpsplein tot gevolg die zowel humoristisch is als dubbel. Er worden een paar mooie locaties aangedaan zoals het huis van Hoffman, bijzonder trouwens ook hoe iedere keer de vorige eigenaar van Grenouille om het leven komt, in die zin sneuvelen er meer dan alleen zijn slachtoffers. De scene in de grot waar hij korte tijd een soort veiligheid zoekt toont een zeer geplaagd en zelfs verdoemd iemand, een gevoel dat wordt bevestigd op het dorpsplein waar hij in eerste instantie wordt toegezongen maar ook alleen staat. Daar lijkt 'het parfum' symbool te staan voor 'liefde' in zijn geheel. Iets dat net zo vluchtig en ongrijpbaar als zijn parfum is, en zijn hele leven al niet voor hem weggelegd is. Een soort zelfmoord door de parfum is de beste afsluiting die het verhaal zou kunnen krijgen.

De film is vooral qua visueel, montage en muziek een overdonderend en overtuigend geheel dat ontzettend boeit. De acteurs doen erg hun best, Whisaw is geniaal als de gesloten en ongrijpbare Grenouille en vooral Hoffman valt daarnaast op. Ten laatste te noemen dat de opbouw naar bepaalde momenten, het eerste meisje of het extatische gebeuren op het dorpsplein, en geniale opbouw heeft qua spanning, onvoorspelbaarheid maar ook muziek. Al met al erg mooi gemaakt en een meer dan prima film.

En op de namiddag gisteren nog maar even een top250 die ik via dailymotion gevonden had en dat bleek deze Persona en daarmee de tweede Bergman in 24 uur tijd. En alweer Liv Ulman waar ik toch altijd Kate ter Horst in zie van A Bridge To Far. Afijn, een fan van Bergman ga ik niet worden, dan is dat er vast maar uit, dat terwijl vrijdagavond Hostsonaten toch best wel beviel, maar ik begrijp dat Bergman's films vaak erg lastig zijn en dat bleek wel weer met deze Persona waar ik overigens eerder al niet zoveel kon met The Seventh Seal.

Maar we zijn uiteraard bij Persona waar de stijl zwart wit is en de focus op twee dames waarvan Bibi Andersson een voor mij onbekende maar wel een erg knappe verschijning is. De ene is patient, de andere verpleger, het doel de patient uit een soort zwijgzame crisis of instorting te krijgen, toch neemt de therapie in het buitenhuis toch al vrij snel vreemde vormen aan waar de zuster haar hebben en houden, onzekerheden, twijfels en vooral geheimen en stoute dingen op tafel gooit alsof haar leven er vanaf hangt. De patient neemt het allemaal zwijgend op zonder te blikken of te blozen...uhm...wat is hier nu precies de bedoeling van...?

Duidelijk is de excentrieke en experimentele stijl in de opening, is het kunst? Of zit er meer achter? Waarschijnlijk dat laatste aangezien Bergman iets heeft met leven, lust, religie en dood. En in die zin is het best gewaagd wat we zien voor jaren '60 begrippen, iets dat regelmatig terugkeert zoals de gruwelijke beelden van de monnik in Vietnam en andere kleine momenten. Maar waar gaat Persona en het gevecht tussen de twee dames nu eigenlijk over? En dan blijkt Jung met zijn analytische psycholgie een handvat te zijn waar de leer spreekt over archetypen met 'de persona' en 'de schaduw', oftwel hoe we ons voordoen naar de buitenwereld en de dingen invullen zoals de mensen om ons heen verwachten, de persona dus, en het verborgen karakter met wat we werkelijk zouden willlen en hoe we diep van binnen echt zijn, de schaduw dus. In die zin het gezicht dat we tonen en het gezicht dat we verborgen houden, iets dat me een beetje doet denken aan Lost Highway met de verschillende gedeelten van de persoonlijkheid.

Verwarrend en onduidelijk vind ik eerlijk gezegd of Elisabet en Alma nu eigenlijk één en dezelfde persoon zijn en we in die zin een interne strijd zien net zoals in Lost Highway, de man van Elisabet spreekt Alma namelijk aan met Elisabet terwijl hij toch duidelijk de stem van een ander moet horen en herkennen. Afijn, het maakt eigenlijk niet veel uit want ondanks dat Persona een prima mindfuck zal zijn in een modernistish en stijlvol jasje gehesen raakt het mij eigenlijk nergens hoewel het ongemakkelijke sfeertje en de soundtrack zo nu en dan wel erg goed zijn. Maar buiten dat worstelt deze simpele fietsenmaker toch teveel met de boodschap en heb ik er onvoldoende mee. Twijfel overheerst dan ook, moet hier nog een kijkbeurt aan te pas komen of is dit gewoon niet mijn ding...? Ik geeft het geheel het voordeel van de twijfel en daarmee een drie vanwege de stijl en sterk acteerwerk maar vooralsnog heb ik te weinig met deze film.

Go on! Lie down! Play dead! BE DEAD!!!

Dit is toch wel een fijne herinnering aan de tijd dat ik mijn smaak voor Stephen King ontwikkelde met films als Misery, Christine en dus deze Pet Sematary waarop ik ook de boeken moest hebben. Boeken die ik toch eigenlijk wel ervaarde als lang van stof en pas jaren later echt tenvolste ging waarderen. De films maakten niettemin een goede indruk net als deze iet wat bevreemdende film.

Het sfeertje rondom het kerkhof is er meteen, de kennismaking met de familie Creed is daarentegen weer zo zo. Dale Midkif is niet bepaalde de sterkste schakel in het geheel en de wijze waarop ze de jongen Gage alleen laten staan vlak langs de weg is de onbenuligheid ten top en verraad eigelijk al veel te veel. Gelukkig maakt Fred Gwynne veel goed, en plots lijkt alles best oke met het verhuisde gezin en de eerste tocht naar het kerkhof en kennismaking met de dood. Dissonant in die vredige situatie is de bevreemdende toestand met Pascow en diens verschijning waarop het gebeuren rond Church de aanloop is naar grotere problemen die te gebeuren staan.

En ach, het wordt eigenlijk best prima gebracht, met ondertussen nog het nodige aan jeugdtrauma's en lijken uit de kast die het geheel van extra lading voorzien. De aanloop naar het ongeluk van Gage is toch wel van grote schoonheid waarop de shit hits the van, want ja wat daarna gaat gebeuren laat zich gemakkelijk raden. En zo gaat het, met Stephen King die nog even acte de presance geeft als voorganger tijdens een begrafenis, de best wel knappe Denise Crosby en de uitstekende acterende Miko Hughes als Gage, van kwaad tot erger in deze meer dan acceptabele King verfilming die eigenlijk geen moment verveeld en vooral drijft op een best wel sterke sfeer.

Nice Kitty

Een minder cijfer dan de eerste en dat terwijl de '89 versie wel een beetje b-film kenmerken had. Desondanks toch maar geprobeerd omdat ik King verhalen leuk vind, me toch prima vermaakt met deze redelijke horrorfilm mede of ondanks het feit dat ik me nagenoeg niets meer van het boek kan herinneren.

Degelijk wordt het gezin vormgegeven rond een prima acterende Clarke. De kinderen doen het ook goed en Lithgow is nog aardig te benoemen. Weinig introductie krijgt het geheel niet met de eerste keer dat er gebruik gemaakt wordt van Pet Sematary. Het duurt echter wel lang tot de volgende gelegenheid. Iets dat opzicht niet echt storend is omdat er prima gespeeld wordt met de persoonlijke trauma's en schrikbeelden van de aanwezigen. Dit heeft niet veel te maken met Pet Sematary en ik kan me dus ook niet herinneren of dit in het boek wel zo was. De finale gaat overigens erg snel en als er dan iets is dat slecht te noemen is geld dit wel voor het incident met de los schietende tankwagen. Man...wat ziet dat er dramatisch uit

Toch doet Pet Sematary het best redelijk met zijn sfeertje en opbouw naar leuke schrik momenten. De muziek is ook meer dan aardig, een aantal prima Gore momenten en een fraai verval van huis en omgeving richting het einde. En hoe langer ik er over na denk hoe meer ik me meen te herinneren dat het jongetje begraven wordt in plaats van het meisje, maar dat doet niet veel afbreuk. Nee, een toppertje is dit absoluut niet maar veel minder dan de eerste zal hij toch niet zijn. Daarom gewoon aardig voor een keer.

Gisteravond aan de slag met deze Phaedra en daarmee een film die ik eigenlijk niet kende, waarvan de naam Perkins me eigenlijk alleen bekend voor kwam en ik daarom wel een gokje wilde wagen op een verloren cq vergeten klassieker. Maar dat bleek het allerminst.

Toch gaat de film niet raar van start met de scheepmagnaat en zijn feest waar de adoratie voor de dame in kwestie afdruipt, maar de film begint pas echt bij de eerste ontmoeting tussen Alexis en Phaedra die meteen van een bepaald niveau is en een wisselwerking die zowel een bepaalde spanning als chemie toont. Perkins is tot op zekere hoogte eng en gelaagd als altijd en daarmee iets dat prefect aansluit bij de kille doch niet geheel onknappe Phaedra. En vooral de chemie tussen die twee is waar het omdraait, iets dat ook best wel goed is en intrigerend op sommige momenten waar Alexis de neiging heeft naar een Oedipus complex hoe hij naar haar omhoog kijkt, en zij juist de valkuil aller valkuilen van de dames heeft met dat het niet te gemakkelijk moet zijn. Thanos ligt aan haar voeten maar is te gemakkelijk, Alexis is onbereikbaar en dat wil ze juist.

De kritiek die ik onderandere lees hier boven is dat Merkouri niet meer aantrekkelijk is, iets dat ik wel mee vind vallen want ik heb wel twijfelachtigere gevallen gezien. Een grotere probleem, buiten de complexe haat liefde verhouding en het verschrikkelijke mens dat Phaedra blijkt te zijn, is toch wel dat buiten de complexe momenten tussen Phaedra en Alexis die bol staan van de spanning en goed opgebouwd worden, de film toch een uitermate saaie en langdradige geheel betreft waar ontstellend weinig in gebeurd en de mogelijke potentie tussen de twee lang niet benadert wordt. Daarmee onderstreept de film het gemiddelde cijfer meer dan en vind ik dat de film zeker geen voldoende gaat krijgen. Tegenvallend en onvoldoende is dan ook het eindoordeel.

Het spook van de opera wie kent hem niet...toch? Of is dat mijn opvoeding met voornamelijk klassieke muziek en vele concerten van het plaatselijk orkest daar de oorzaak van? Andrew Lloyd Webber was met zijn 1986 versie een onontkoombaar iets tijdens mijn jeugd, en ik moet zeggen dat ik de cd in mijn collectie heb en het boek van Leroux zelf geprobeerd heb, iets is kennelijk wel blijven hangen. Het was vorig jaar dat de Argento versie uit '98 op mijn pad kwam, een succes was dat bepaald niet. Maar deze versie uit '43 wakkerde mijn nieuwsgierigheid toch weer aan ook al krijgt deze ook geen super cijfers.

Toch heeft deze versie wel een bepaalde gunfactor die voornamelijk voortkomt uit de kwaliteit die het geheel uitademt. Het ziet er allemaal mooi en verzorgd uit en deze ingekleurde versie oogt eigenlijk geen moment een film uit '43. Er wordt best aardig geacteerd en de humor rond het tweetal dat naar de hand van Christine dingen is ook best leuk. Daarnaast moeten we niet de oorsprong vergeten rond het spook, Eric in dit geval, met zijn muziek en het zuur. Een intro die lang aanvoelt maar wel nuttig is, iets waar bijvoorbeeld Argento in zijn versie totaal geen tijd aan besteedt.

Minpunten van de film zijn toch de grote delen van opera's en voorstellingen die getoond worden. Uiteraard het hoort erbij maar het slokt wel veel tijd op van een film die al niet erg lang is. Het is pas na 26 minuten dat er echt iets van waarde gebeurt, het ontstaan van het spook in die zin. Waaruit ook al snel de volgende conclusie volgt dat het vooral interessant is als Eric Claudin in beeld is en daar buiten toch al snel de interesse verslapt.

Het mag duidelijk zijn dat deze Phantom of the Opera geen hoogvlieger is, toch scoorde deze film in '43 behoorlijk met Oscars omtrent geluid, kostuums en camerawerk. En ach, het onderbuikgevoel geeft het geheel toch de voordeel van de twijfel. Dus een prima cijfer wat mij betreft voor dit oudje.

Geprobeerd wegens de hoge waarderingen en uiteindelijk met een dubbel gevoel de film afgesloten. In eerste instantie geboeid door DD Lewis, daarna door de modehuis beslommeringen mijn aandacht meer dan verliezend, om weer geïnteresseerd te raken wanneer na een uur de relatie spaak begin te lopen, verbaasd over het einde en uiteindelijk geïntrigeerd als ik me in andere recensies en uitleg op internet duik. Kortom een film die zich in eerste instantie niet gemakkelijk laat vangen...

De film begint boeiend rond de excentrieke Reynolds, die obsessief en bijna autistisch met zijn werk, mode en vooral leefomgeving omgaat. Onmiddellijk wordt er iemand naar buiten gedrongen die niet meer gewenst is. Bijna poëtisch is zijn gang rond de jurken, klanten en zijn tevredenheid. Unsetteling is zijn tocht naar het platteland, vooral de muziek heeft daar iets raars. Alsof het de keerzijde van de onvoorspelbare en moeilijke Reynolds wil benadrukken, een wankele balans tussen genie en doordraaien. Alma eenmaal geïntroduceerd en ingeburgerd zakt het gevoel en interesse voor de film wat weg, zelfs als daar de eerste voortekenen verschijnen die vertellen hoe het haar voorganger vergaan is die in het begin weg werd gewimpeld, doet me dat allemaal niet zo veel. Reynolds zoekt slechts een soort muze lijkt het, en in zijn gestructureerde leventje vooral wanneer het hem uitkomt. Ondanks het begin is de film tegen de helft voor mij verzand in een saai kostuumdrama die hooguit een 2.5 zou verdienen.

Maar dan toch, halverwege gooit Alma de knuppel in het hoenderhok en legt zich zeker niet zomaar neer bij de grillen van Reynolds. Een moment waarop voor mijn gevoel eindelijk de essentie van de film en vooral het vuurwerk los breekt. Aantrek, afstoot en vooral kwetsbaarheid lijken daarna de hoofdingrediënten van het verhaal te zijn. Vooral dat 'aantrek' gedeelte fascineert me. Waarom laten mensen/we ons altijd zo inpalmen door één karaktertrek die eruit springt en zien we alle fouten en nare trekjes er achter niet? Reynolds is ondanks dat 'geniale' ronduit onuitstaanbaar. De afstoot reactie die komt veroorzaakt bij veel mensen een soort volhardendheid. Iets dat toch ook andersom lijkt te werken als Alma lijkt te ontglippen. Geen relatie is perfect lijkt maar weer. Ronduit verbijsterend en intrigerend is het vergiftigen en het feit dat Reynolds dit weet. Is Alma van muze verandert in het verzorgende moeder figuur waar Reynolds zo naar snakt? Of is het een crashcourse onthaastten en overgeven, in de figuurlijke zin van het woord, die hij eens in de zoveel tijd nodig heeft? Iets waar ik niet helemaal de vinger op kan legen. Reynolds ziet weliswaar zijn moeder als Alma hem weer komt verzorgen en op een gegeven moment is de verschijning weg ten teken dat Alma de plek ingenomen heeft. Het is een interpretatie die de eerst uitleg zou ondersteunen. Overigens een kippenvel momentje die zwijgende verschijning in de hoek.

De 'Spook-draad' is voor mij een beetje een raadsel, maar wel een interessant raadsel waar ik nog niet mee klaar ben. Hoewel het even lijkt te verzanden in een onbegrijpelijke kostuumdrama lijkt de film toch heel wat meer inhoud te hebben dan in eerste instantie lijkt. Het is uiteraard een PT Anderson dus had ik anders verwacht...? Nee, boeiend is de vertolking van DD Lewis die zoals zo vaak volledig verdwijnt in de rol, wat is dat toch een acteur zeg. Niet te vergeten de aparte soundtrack die op de juiste momenten de situatie benadrukt. Of Phantom Thread een meesterwerk is weet ik nog niet, bijzonder en aparte met veel interessante elementen is het zeker.

En alweer aan de Argento. Afgelopen zaterdag gevonden bij de kringloop in Joure en je pikt ze er op een gegeven moment toch wel gemakkelijk uit qua titel en artwork. Benieuwd wat deze gaat brengen en inmiddels de vijfde die ik probeer met wisselend resultaat.

Aan begonnen in de veronderstelling dat de kritieken niet goed waren maar dat bleek mee te vallen. Apart en raar is het allemaal wel weer want anders zou het natuurlijk geen Argento zijn. En uiteraard gaat het natuurlijk weer van start met de nodige gore en suspense waarom er een switch komt naar een andere plek en hoofdpersoon Jennifer. En Jennifer is bijzonder, of is dat een understatement? De bevreemdend film met een moordenaar, hallucinate slaapwandel momenten en insectenplagen gaat in ieder vol gas van start en lijkt eigenlijk te veel te willen en niet duidelijk een koers te kiezen met of de moordenaar, de zaak met de visioenen of haar gave met de insecten.

Toch stelt Phenomena geen moment teleur ondanks dat het wel eens wat warrig is, want de spanning blijft, het blijft boeien en is ontzettend vermakelijk en verrassing op verrassing blijft toch wel komen met een aantal prachtig opgebouwde scènes, zat mysterie, een bevreemdende sfeer, Gore,actie en vooral heel veel fijne muziek met het nodige aan metal maar vooral een fijne soundtrack van ene Goblin.

Het is duidelijk dat deze Argento, met Pleasence als grootste naam, en Connelly in haar eerste hoofdrol, mij goed smaakt en zich tot op zekere hoogte kan meten met Tenebrae die ik tot ny toe het beste vind. Ja, dit is cultgriezel op zijn best wat mij betreft de foutjes en minder logische dingen daar gelaten.

Prima drama over een tweetal zware onderwerpen in de jaren '90. Eerder de miniserie Angels in America gezien waar degelijke onderwerpen worden behandelt.

De film begint heel bescheiden met Hanks die de top-ace is bij een grote advocatenkantoor, de wereld ligt aan zijn voeten. Toch zijn er aan kleine dingetjes te zien dat er wat mankeert aan Hanks, het onheilspellende voorteken in die zin dat alles wel eens heel anders kan worden.
Prima rol van Washington en een fan-tas-tische rol natuurlijk van Hanks. Veel sentiment en drama op het einde met de familie- en jeugdfilmpjes. Het toch wat luchtige en soepele van het begin is er wat af en ik persoonlijk vind het erg ondoorgrondelijk en zwaar worden rond Hanks zijn monoloog over
Maria Callas haar aria. Het einde vind ik dan wel weer heel aardig gedaan en mooi bescheiden in beeld gebracht een telefoontje, geen onheilspellende teksten, geen opgebaarde lijken of dergelijke dingen, maar een mooie wake. De jeugdfilm is wellicht weer wat to much,maar vooruit.

Prima drama, geen top. Wel een prachtig mooi nummer aan deze film gekoppeld. The Boss natuurlijk met Streets of Philadelphia.

Als afsluiter van mijn vakantie tenslotte nog even met deze Philomena aan de slag en daarmee toch wel een film waar ik iets heel anders van had verwacht. Wat ik dan wel verwachtte vind ik moeilijk te duiden maar een waar gebeurd drama was het toch zeker niet, eerder iets grappigs, een komedie. Desalniettemin gewoon doorgezet en onderweg ontdekte ik dat de film toch heel wat Oscarnominaties had gekregen waarvan niet één verzilverd.

Opmerkelijk is de film toch zeker wel in de beginfase, natuurlijk mede door mijn onvoorbereidheid, want Philomena heeft toch een eigenaardige vibe over zich met een schrijnende opening en een vervolg vijftig jaar later dat aanzienlijk luchtiger is maar vooral gekenmerkt wordt door een onwaarschijnlijk duo in een soort van roadtrip. De kern van het verhaal betreft zoals ook te zien is in De zomer van '45 met een zwangerschap en kwalijke inmenging van de kerk. Wat rest zoveel jaar later is de zoektocht naar het verloren gewaande kind, doch biedt de kerk weinig hulp waarmee ze hun stare instelling en zienswijze bevestigen. Fijn hoe Sixsmith die oude tang na al haar leugens nog even de les leest, ik mag die Martin wel.

Maar hoewel de film een sterke doorstart kent na tegenslag, de discussies tussen de gelovige Philomena en niet gelovige Martin ook best sterk zijn en op het scherpe af, en de cirkel op merkwaardige wijze reeds rond lijkt te raken reeds blijkt te zijn, raakt het geheel me toch net niet hoe ik dat zou willen rond een film met een dergelijk zwaar onderwerp dat met veel zorg gebracht, geacteerd en vertelt wordt. Sterk aan de film overigens wel is dat het een wrang en tragisch geheel is maar nergens verzand in overacting of oversentimenteel gedoe. Daarom is Philomena wat mij betreft een degelijke en prima film te noemen maar geen buitencategorie betreft.

De bekende greep uit verhuisdoos met het crosstrainer momentje. Normaliter geen film die ik zou gaan kijken of kopen maar vooruit, en ach, zo slecht was het nog niet.

Het verhaal mag duidelijk zijn rond smeris Harry die niet de beroerdste is, zelfs vlagen van goedheid toont, maar vooral in de gokkerij een ontzettend zwakte kent. En zoals de gemiddelde gokker betaamt is het bij tegenslag het ene gat met het andere vullen waarop de sprongen gekker worden en de problemen groter. Opzich niets bijzonders, behoorlijk cliche zelfs en eigenlijk niet heel bijzonder op dat vlak.

Maar Phoenix kan toch zeker rekenen op een prima cast met Liotta, Jeremy Piven, Anthony LaPaglia, Rutger Hauer en Tom Noonan plus twee erg mooie dames in de vorm van Kari 'Agent Tanya' Wuhrer en de veel te jong overleden Brittany Murphy. Vermakelijk is de film gedurende de momenten waar de vier agenten samen zijn in de vorm van Harry, James, Fred en Mike en er een bepaalde stoere mannen chemie ontstaat met foute grappen en humor. Vooral Liotta is wel een bijzondere cast als good guy terwijl LaPaglia sterk voor de dag komt als alpha male fouterik Mike.

Maar uiteindelijk mond het niet echt uit in iets bijzonders uit ondanks de pogingen een Tarantino of Guy Ritchie achtig sfeertje te creëren, want het verhaal is te doorzichtig, richting het einde zelfs aan de rommelige kant, komen er weinig hoogtepunten voorbij en is het niet slecht te noemen maar ook verre van indrukwekkend. Het resultaat is een voldoende maar niet meer dan dat.

Zorgvuldig opgebouwd demasqué van profiteur, mooi prater en liegebeestje Stuart Shepard die met de gedachte dat de wereld om hem draait in het leven staat, tot hij dat ene telefoontje beantwoord.

Joel Schumacher valt op, naast het feit dat hij weinig grootse films gemaakt heeft, als regisseur die in Falling Down en A time to kill er niet voor schuwt de maatschappij en zijn maniertjes op de schop te nemen met sympathie voor de underdog of geplaagde in kwestie. In die zin verschilt Phone booth weinig qua aanklacht tegen de 'verhaasting' van de maatschappij, de gemakkelijkheid der dingen en toch ook verharding om te krijgen wat je wilt, ook al ga je daar spreekwoordelijk bij over lijken. Phone booth verschilt wel met de twee eerder iets conventioneler gebracht films als bijzonder flitsend geheel. Handige versnellingen met time-lapse om de vaart in de film te houden, picture in picture tijdens gesprekken en een erg hippe soundtrack. Al met al een bijzonder vlotte stijl.

Farrell is volledig in zijn element als veel te vlot en blits opscheppertje die een stevig lesje nederigheid krijgt. Niet alleen overtuigd hij als de klootzak die de nog erg jonge Nobbs, ook bekend van The Pacific, behoorlijk gebruikt en twee vrouwen in die zin bedriegt, nog beter is hij bij de finale ontmaskering van zijn eigen leugens en egocentrisme zo rond 1 uur en 5 minuten. Bijzonder mooi opgebouwd en emotionele scene waar een bijzonder pijnlijke demasque wordt voorgeschoteld. Goed geacteerd, ik voel zeker met de beste man mee. Niet alleen Farrell is goed, Whitaker is ook goed zoals gewoonlijk en Sutherland, weliswaar alleen via stem, speelt zijn rol zo te horen met groot genoegen. Niet alleen wordt de spanning bij tijd en wijlen erg goed opgedreven maar is de muziek ook goed te noemen. Van stijlvol vlot, zodat het bij de toon van de film past, tot best wel spanning verhogend en mooi. Vooral de melodie de laatste paar minuten vlak voor de eindgeneriek is erg goed. Daar is toon licht ongemakkelijk tot dreigend.

Al met al, Phone booth, alweer wat jaartjes oud, desondanks heeft de film in al die jaren als product weinig ingeboet. Een stijlvolle, vlotte, licht te verteren thriller met een redelijk maar niet te aanwezige aanklacht en vooral een bijzondere setting. De film vermaakt, is spannend en vooral ook niet te lang waardoor de mix perfect lijkt. Gisteren Locke gezien die ik hoger beoordeel omdat deze film toch iets meer om de suspense draait, terwijl Locke meer psychologisch is. Toch is Phone Booth een ronduit heerlijk film die iets te gemakkelijk lijkt te eindigen, maar dan toch een leuke pinch heeft en overigens in het begin een hele jonge Ben Foster als veel te foute rapper met pose.

Filmpje die ik al even vaak tegenkwam bij de kringloop als liet liggen, maar afgelopen weekeinde kwam het er dan toch van. De reden? Darren Arnofsky met zijn low budget debuut, niet waar overigens want hij had al twee andere films geregisseerd.

Verrassend is toch zeker de stijl te noemen, met zijn stemmig zwart wit en korrelige weergave. Het verhaal rond Max laat zich eenvoudig uitleggen als cijferfanaat/wiskundige die zijn eenzame uren slijt in het doorgronden van de wiskunde constante genaamd Pi. Maar al vrij snel wordt duidelijk dat het niet helemaal oke is met Max die aan hoofdpijn en neuroses lijdt dit allen neergezet in een knappe mysterieuze en beklemmende toon.

Maar toch, want waar dit geheel nu helemaal heen gaat of wil is me niet echt duidelijk. Is Max serieus iets op het spoor met het getal 216 of is hij serieus loosing his mind? Pi kan dan ook niet anders omschreven worden als een koortsachtig trip die weliswaar qua beeld, geluid en sfeer sterk in elkaar zit maar waar het verhaal en de clou rond Max bij mij niet helemaal wil vallen. Daarom voorlopig een voldoende maar tevens het vooruitzicht dat de film toch zeker nog een keer voor de keuring moet. Daarom drie sterren voor nu.

Oudje onderhand alweer, Polanski's Holocaust film, en behalve dat ik deze film meer waardeer dan Schindler's List heeft de film nog niet aan kracht ingeboet.

Waar ik normaal over de film zou vallen als product met het zogenaamde 'Titanic-syndroom' stoor ik me in dit geval niet aan de belangrijkere achtergrond waar slechts de focus is op één iemand. Sterker nog Polanski brengt de film op voortreffelijke manier, heel subtiel met een soort bevreemding die met kleine dingen begint. Het ongeloof maar ook de hoop dat het niet lang zal duren en wel mee zal vallen springt er af. Toch wordt erg subtiel gebracht hoe het hele fenomeen in een steeds verdere neergaande lijn raakt en de familie afstompt. De armoede en zorgen stijgen, langzaam verschijnen de verhongerde kinderen of ouderen in het straatbeeld waar iedereen over heen stapt en om heen loopt en langzaam zakt het leven in de getto naar een steeds deplorabele niveau. De familie en Wladek heeft de focus op overleven terwijl er structureel momenten van spot, de dansscène, of wreedheden voorbij komen van de Duitsers. Het gebeuren met de man in de rolstoel is toch wel behoorlijk indringend en onderstreept op schrijnende wijze de selectieve wreedheid die ieder met een Jodenster kon overkomen.

Eenmaal ontdaan van familie volgen er een aantal beklijvend en prachtige scenes zoals de huilende Szpilman dwalend door die lange lege straat vol met achtergelaten bagage en eigendom van alle aard. Vervolgens dringt zich een beeld op dat Martin Gray ook al eens omschreef, de goed levende Pool die over het algemeen geen zier gaf om de gemiddelde Jood. Bewust is de markt van kleur vergeven en is er geen nee te koop, dat lot is slechts voor de Joden weggelegd. Het daarop volgende deel is het toch wel het sterkste, Szpilman die ontkomt, ondergebracht wordt, in alle eenzaamheid en vervolgens ziekte probeert te overleven, de opstand van dichtbij ziet in beide gevallen en wanneer aan zijn lot overgelaten als een verwilderde man in de puinhopen van het getto rondzwerft. Het tot puinhoop verworden getto ziet er adembenemend uit, zo ook de beelden wanneer het brand na de tweede opstand. Een van de redelijke slechte momenten van de film is tijdens een van de opstanden, wanneer enkele overblijvers worden geëxecuteerden vuurt de Duitser naar links terwijl de mensen rechts vallen. Geen verwondering wanneer de Duits officier gespeeld wordt door Kretschman, hij wordt voor niets anders gecast lijkt en ik moet zeggen dat de scenes tussen de twee bevreemdend zijn en de Duitser kill overkomt. De echte Hosenfeld hielp meerdere onderduikers waaronder Joden, iets wat nooit erkend is en de beste man is zoals velen gecrepeerd in Russische gevangenschap. Als laatste de muziek nog even te noemen waar een merkwaardig maar werkende balans in is gezocht door Polanski. Bijzonder stemmige en mooie klassieke muziek wordt afgewisseld door Klezmer aandoende melodieen tijdens de wantoestanden in het getto die het geheel en de wreedheden iets kolderieks en surrealistisch geven.

The pianist, een erg boeiende en treurige film die niet prat gaat op het shockeffect maar eerder de opbouw heeft van een neerwaartse vicieuze cirkel. Desondanks komt het idee, hetzij redelijk subtiel, meer dan over en geeft Adrien Brody een masterclass weg met een rol die hem op het lijf geschreven is, maar tevens en prijs opleverde.

Een drama waar ik al lange tijd naar uit zag eens af te kunnen vinken, toch na afloop lichtelijk teleurgesteld.

Apart is het verhaal te noemen over de 'stomme' Ada die naar Nieuw-Zeeland vertrekt om daar uitgehuwelijkt te worden. Het betreden van een totaal andere wereld wordt al gebracht op de wijze waarop ze aan land gebracht wordt, en het daarop volgende besluit om de piano achter te laten, met alle gevolgen van dien. Een soort driehoeksverhouding speelt zich daarna af tussen de drie betrokkene. Iets waar de leidende factor de eigenzinnigheid van Ada zou zijn. Iets waar ik wat moeite mee hebt te identificeren en haar redelijk stuurloos en onduidelijk vind.

Waar gaat de piano nu precies over is dan ook de vraag. Verlangen, obsessie, afwijzing en acceptatie zijn dingen die allemaal voorbij komen maar met het einde in gedachte, het afscheid van de piano en de bijna zelfmoord heeft het er de schijn van dat Ada herboren moest worden om dingen anders te kunnen doen.. De piano lijkt dan ook eerder een middel om gevoelens en frustratie te uiten dan een muziekinstrument, tegelijk een afvoerputje van alles wat ze niet kan uiten en een molensteen om de nek. Eenmaal afscheid genomen lijkt ze wel verder te kunnen.

Nieuw-Zeeland is niet bepaald een droomoord, de visuele grauwe stijl past prima bij de bare omstandigheden, het acteren is geweldig en vooral Paquin valt op en de muziek is prachtig. Toch duurt het mij wat te lang voordat de ellende en problemen ontstaat. Wellicht bewust houdt Campion de koers lang onduidelijk en wispelturig. Toch is het mij wat teveel van het goede en ik kan dan ook niet anders zeggen dat ik The Piano als een zwaar en ondoorgrondelijke drama ervaren heb die ik zeker nog een keer moet zien om helemaal op waarde te schatten.

Zondag einde van de middag begin van de avond deze dvd even aangeslingerd aangezien zondagsavond altijd wel om muziek draait. Dus met al het sportgeweld met de Giro, F1 en ontknoping Eredivisie vers in het geheugen aan de Pink Floyd, en dat is een band die ik meer dan behoorlijk kan waarderen en inmiddels aardig wat van verzameld heb. Dus dan is er wel een basis van interesse voor zo'n film hoewel een kameraad mij al waarschuwde dat het vager dan vaag was. En daar kan ik hem niet ongelijk in geven hoewel ik op dat vlak dingen beter oppak dan hij dat doet.

En ga er maar aanstaan wat dat betreft met een verweven beeld van een afgestompt en lethargisch hoofdpersoon in de vorm van Pink, afgewisseld met heftige oorlogsbeelden en een totalitaire beeld op straat met anarchie, opstand en een hard ingrijpende politie. Juist, een Google search doet snel blijken dat het om semi-autobiografische dingen zou gaan van Roger Waters, de geestelijke en fysieke toestand van Syd Barrett en een algemene weerzin op oorlog. Voeg daar dingen aan toe als verlatingsangst, een vicieuze cirkel van negativiteit en geweld en isolement en je hebt toch een gelaagd psychologisch geheel. Daarnaast is het allemaal behoorlijk kunstzinnig te noemen, zijn de tekenfilmbeelden op het einde natuurlijk onmiskenbaar wat de videoclip van Another Brick in the Wall betreft en schuilt in het schoolgebeuren natuurlijk een aanklacht tegen de gemiddelde gehersenspoelde eenheidsworst.

Toch heb ik er echt helemaal niets mee ondanks dat de muziek natuurlijk ontzettend genietbaar is en ik wel zoiets heb van dat ik op korte termijn waar weer eens het nodige aan Pink Floyd moet draaien. Doch deze film is niet aan mij besteed. Drie sterren voor de moeite.

En daar was ik al weer bij het derde deel van The Pink Panther reeks aanbeland en eindelijk, hoewel dat ook al een beetje gold voor A shot in the dark, begin ik nu een beetje het jeugdsentiment te herkennen van de films die ik in mijn jeugd zag. En ik moet zeggen dat het langzaamaan steeds beter wordt.

En het is vanaf het eerste moment bal rond oud commisaris Dreyfus die de eerdere samenwerking met Closeau niet in de koude kleren is gaan zitten en niet alleen opgenomen is in een gesticht maar ook nog eens ontstnapt en een villain met Austin Powers achtige allure wordt met een soort van 'Doomsday'machine. Ja, Austin Powers, dan is dat ook meteen maar gezegd waar ook dit deel weer de nodige overlap bezit met de latere Mike Myers films. En ja, ik vind dit wel te pruimen, ik kan hier veel meer mee dan het eerste deel uit de reeks. Wellicht is de humor plat en gemakkelijk met Dreyfus verschillende malen in de vijver, daarentegen is de verscheurde dummy kostelijk net als de chaos tussen Closeau, Cato en Dreyfus daar vlak na in en onder Closeau's appartement.

En zo breidt TPPR rustig verder met een stortvloed aan leuke tot soms iets minder leuke grappen, is het soms voorspelbaar, is het wellicht platter en simpeler en een beetje teveel slapstick, zijn alle mislukte aanslagen best leuk, zie ik veel inspiratie voor Austin Powers en is Sellers bij tijd en wijlen amper te verstaan. Dan is zelfs officer Crabtree nog beter te begrijpen. Desalnietemin vermaak ik me prima met dit deel waar de plezier afstraalt en ik dit zeker niet slecht vind. Daarom wat mij betreft een zelfde cijfer als het tweede deel.

Zaterdagmiddag maar eens wat relaxen op de bank met een aantal films waar Gerald's Game de eerste van was en The Pink Panther de volgende. Niet dat het genre comedy mij zo ontzettend ligt, toch moet je dit wel eens gezien hebben, en dat had ik dan ook in mijn jeugd. Een tijd waar er weinig te kiezen viel en je vrij snel enthousiast werd van wat er op tv kwam, toch kon ik destijds niet de humor van het geheel in zien en dat doe ik nog steeds niet echt.

De synopsis is duidelijk rond de diamant, een beruchte juwelendief en inspecteur Clouseau die er op gebrand is om de dief te grijpen. Meer houdt het plot eigenlijk niet binnen een film die verder een mooi jaren '60 beeld uitstraalt, vooral vanwege de soundtrack ontzettend swingt, David Niven die hier wellicht al een basis legt voor zijn Casino Royale, heeft het geheel hierendaar een beetje een Bond vibe qua auto's, de sneeuw en op skis's, mogelijk dat men dat hier vanaf gekeken heeft en zijn er aardige momenten zoals het huis dat bijna uitelkaar barst van de vuurwerk, de koddige achtervolging met de verklede mensen achter en het stuur en de prachtige Claudia Cardinale.

Maar verder, pfffff.....het is traag, de humor vind ik negen van de tien keer zozo met vooral de klunzige Clouseau en humor die vooral om ongemak draait, en heeft het plot dermate weinig om het lijf dat het geheel erg op gevuld moet worden met andere karakters en besognes zoals het vreemdgaan van Simone en de verschijning bijvoorbeeld van George Lytton. Het voegt in mijn ogen allemaal ontzettend weinig toe, maakt het saai en langdradig en heb ik bijna spijt van de 6dvd box waar ik toch de intentie had om alles te gaan kijken. Één troost, de stemgemiddeldes lijken met de volgende delen beter te worden dus we gaan het zien. Tot nu toe een drie sterren vooral vanwege de poging en dat het vooral ook in het tijdsbeeld gezien moet worden. Mij zegt het verder niets.

Afsluiter van de zaterdagavond nog even griezelen of semigriezelen met deze Piranha en daarmee het origineel uit 1978. Tja, dat kon ik niet laten liggen bij de kringloop waar ik toch vooral de remake en de 3d versies vaak tegenkom maar eigenlijk nooit de 'classic'. Dus, draaien met dat ding, toch werd het helaas niet bepaald een succes.

De opening is nog best aardig met het stelletje dat gaat zwemmen, alhoewel, hoe dom ben je om dat zomaar te doen in één of ander afgebakend bassin? Voor hetzelfde stap je in één of andere zuiveringsinstallatie maar goed. Het vervolg daarna is toch wel typisch jaren '70 te noemen qua aankleding, sfeer, muziek, en vooral de trage opbouw is kenmerkend voor de gemiddelde griezel uit die tijd. Helaas heeft Piranha dan ook nog eens last van oninteressante karakters waardoor het niveau er niet beter op wordt. Raar zijn vervolgens keuzes dat zo'n bassin met die beesten gekoppeld zijn aan een naburige rivier en dat er überhaupt een functie is om ze daarin te lozen.

Halverwege is vooral duidelijk dat Piranha niet zozeer horror is als satire met rare karakters, vreemde keuzes en lijkt de film dan toch vooral op een voldoende af te koersen. Raar blijven bepaalde momenten, waarom ga je niet dichter bij de oever met dat vlot? Waarom springt Hoak in het water en zwemt naar het jongetje toe? Hij creëert alleen maar meer problemen. Pleister op de wonde is toch wel de chaos wanneer de vissen tot twee keer toe aanvallen op een groep zwemmers. Maar verder blijkt deze Piranha ontstellend weinig om het lijf te hebben en zit er wat mij betreft geen voldoende in.

Afsluiting van deel 2 in die zin en ondanks de al maar toenemende lengte van alle delen vind ik persoonlijk deze weer vermaakelijker dan deel 2.

Het gebruikelijke spektakel trekt weer aan de kijker voorbij met de nodige sfeer en stijl. In vergelijking met deel 2 vind ik dit deel weer iets meer gericht op humor en grappige dialogen en minder op koddige actie momenten die wel eens wat over de top zijn.

Gelukkig is Barbossa weer terug en krijgt Davy Jones meer airtime en ik moet zeggen dat ik Rush en Nighy ronduit kostelijk vind, zelf soms beter dan Depp die toch een beetje in herhaling valt met Jack. De situatie dat Elizabeth en William opeens midden in het slot gevecht moeten trouwen vind ik eigenlijk net weer allemaal té hoewel Barbossa de ceremonie wel weer op humoristische wijze leidt.

Vermakelijk, spektakel, humor.... gewoon leuk. Deel 1 blijft toch de beste.

Deel 2 van de Pirates-reeks, en hoewel vermakelijk toch wel wat minder.

De stijl en sfeer is er opnieuw, zo ook de bekende soundtrack van Hans Zimmer, daarnaast wordt er opnieuw een aardig en fantasievol verhaaltje gecreëerd voornamelijk rond Davy Jones en The Flying Dutchman die erg fraai vormgegeven zijn.

Verder vind ik de film aan de mindere kant omdat er veel meer gewerkt met actie die allemaal wat over de top neigt zoals dat met dat grote wiel of alle toestanden in het begin met de kannibalen. Leuk....maar wel minder. Daarnaast vind ik de film toch zeker een half uur te lang en het open einde waar natuurlijk meteen een opzet voor deel 3 in zit kan me niet bekoren. Je hebt tweeënhalf uur zitten kijken naar iets wat niet tot afwikkeling komt.

Goed alle voors en tegens afgewogen, mooi ziet het er allemaal wel weer en, ondanks dat het nieuwe er af is, is deze op zich ook wel weer vermakelijk en humoristisch.

Pirates deel 5 alweer, en deze is inmiddels ook alweer 4 jaar oud, en ik moet zeggen dat ik er eigenlijk niet heel veel van verwachtte mede omdat ik in de voorgaande delen al een licht dalende lijn constateerde.

Probleem waar deze film tegen aanloop is iets waar zijn voorgangers net zo last van hebben. De karakters kennen we op een gegeven moment, de strapatsen van Jack worden voorspelbaar, de achtervolging van schepen, meerdere partijen die strijden om een schat worden ook een herhaling en de schare mythen, zeelegenden en kleurrijke karakters raakt uitgeput. Iets waar Dead Man Tell No Tales ook last van heeft. Weer een nieuwe/oude tegenstander van Jack, weer de zoektocht naar een schat die alles oplost en zowaar een tak uit de Turner bloedlijn wiens leven ook op het spel staat, met een beetje liefde in de kantlijn. Dit in de mix met veel actie, spektakel, een beetje humor en zonderlinge karakters. Weinig nieuws onder de zon in die zin...

Toch is Dead Man Tell No Tales best een vermakelijke film te noemen die het vooral van zijn visuele spierballen moeten hebben. Want visueel ziet het er fraai en stijlvol uit en de actie komt in een daverend tempo aan je voorbij. De soundtrack uiteraard herkenbaar, Barbossa helaas wat minder aanwezig, Salazar als bad guy niet bijzonder ook al doet Bardem zijn best, is de cameo van McCartney grappig en is vooral Scodelario erg leuk voor het oog.

Pirates: Dead Man Tell No Tales is aan het eindpunt een vermakelijke film te noemen die niet de slechtste noch de beste van de serie is. Curse Of The Black Pearl blijft het beste uit de reeks en Dead Man Tell No Tales scoort een veilige 3.0.

I hate that monkey

Deel 4 is helaas weer een stuk minder dan het best wel acceptabele 3de deel. De tweede beschouw ik nog steeds als de minste van het setje maar deel 4 scoort ook bepaald niet hoog.

Dit ligt wat mij betreft vooral aan het plotje dat aan elkaar hangt van bedrog en dubbel bedrog, niet zo erg dat het onoverzichtelijk wordt maar wel dat ik zoiets heb dat het me wel goed is en ik vooral plaatjes zit te kijken. Bij het gemis van Davy Jones wordt ditmaal de illustere naam Blackbeard van stal gehaald. Leuk maar verder niets extra's. McShane doet wat mij betreft weinig met de rol en aangezien Barbossa roltechnisch ook een beetje in een spreekwoordelijk korset zit moeten we het vooral van het bekende repetoire van Jack hebben. Leuk maar vergelijken met de andere delen niet afdoende.

Een leuke toevoeging, en iets extra's, vind ik dan wel weer de meerminnen, en het richting 'preacher' liefdevolle exemplaar. De bootjes in de flessen zien er uiteraard erg mooi uit en de algehele stijl en visueel spektakel is meer dan in orde. Toch is het wat mij betreft te mager allemaal. Leuk voor een keer, maar niet bijzonder is het eindresultaat.

Gisteravond zomaar voor de herkijk van de eerste Pirates en bij voorbaat had ik het gevoel dat die niet alleen prettig ging worden maar ook een verhoging qua cijfer ging betekenen, en dat kwam uit.

En je hoeft niet lang te wachten of veel moeite te doen, om je snel op te laten slokken door deze ontzettend aangename vlotte mix van actie, humor, spektakel, vette karakters, een zeer sterke cast, art design, een toefje romantiek, locaties, decor en CGI. Het klopt allemaal net als de aanstekelijke soundtrack van Hans Zimmer. Dat er wel eens wat foutjes insluipen zoals Turner en Jack die zomaar tegen een immens stijle achterkant van een schip op kunnen klimmen, of dat op dezelfde plek kennelijk een bootje klaar ligt voor Elizabeth's ontsnapping zien we door de vingers.

Want Pirates verveelt geen moment, er gebeurt van alles, karakter Jack is de uitvinding van de eeuw, poets het koddige piratenstel ook niet uit, ziet Knightley er hier best lekker uit met een beetje puppyvet, is de zeeslag fantastisch, is Jack meester in bedrog en dubbel bedrog, en is de humor top zoals met de ezel in de smederij of de vork in het houten oog. Dan zou ik overigens nog bijna Geoffrey Rush vergeten in een werkelijk heerlijke rol en praktisch onherkenbaar. Waar ik Pirates eerder wel eens uitmaakte voor vlot vermaak zonder teveel inhoudt waardeer ik nu veel meer de complete mix die de film toch wel naar next level tilt en erg sterk maakt.

Vooral mee genomen bij de kringloop en geprobeerd vanwege de naam Edgar Allan Poe, hoewel nog nooit iets van gelezen, wel degelijk een naam die een begrip is in de psycholgische griezelwereld. Maar dat dit niet veel ging worden wist ik toch eigenlijk wel binnen enkele minuten.

Want wat een kolder met die mummy. Zit ik naar Blackadder of Monty Python te kijken of hoe zit dat? Een pluspunt dat daarna in beeld komt betreft toch wel Rona De Ricci tot ze daadwerkelijk een poging doet te acteren met haar tegenspeler Antonio, oh mijn god wat is dit slecht. Pleister op de wondde is toch wel Lance Henriksen die er weergalloos op los schmiert als doorgedraaide inquisiteur die iedereen aanvalt die hem in de weg loopt. Zwakke plekvoor hem blijkt toch wel Maria, en daar valt iets bij voor te stellen want een plaatje is de Amerikaans-Italiaanse zeker wel. En The Pitt And The Pendulum gaat rustig door best wel aardige momenten af te wisselen met belachlijke of kolderieke momenten dat ik me toch echt afvraag wat de toon nu eigenlijk moet zijn. Horror is het allemaal verre van, maar moet dit nu een donkere komedie voorstellen, of mislukt het geheel gewoon? De gedachte aan Blackadder en Monty Python blijft nooit ver weg.

Neem bijvoorbeeld wanneer Antonio het kasteel probeert binnen te komen en probeert iemand om te kopen, wat volgt is een dialoog en woordvorming dat totaal niet past bij die tijd, wie bedenkt zoiets? Dan is er de overacting en vreemde dingen zoals een zwaard dat aan een touwtje aan het plafond hangt, en het gekibbel tussen het personeel, het lijkt wel als we het niet serieus mogen nemen. Daar staan vervolgens toch weer interessante martelmomenten tegenover zoals de stoel met het vuur er onder, afgelopen maandag nog zo'n stoel gezien in het gevangenismuseum te Veenhuizen, we zien een Ijzeren Maagd die naar men zegt alleen voor de show gemaakt zijn maar nooit daadwerkelijk gebruikt, dan is er het onhebbelijke sfeertje wanneer de naakte Maria aan onderzoek onderworpen wordt of het sadistische momentje waar Torquemada zijn vinger in de kruisigingswonden steekt van Mendoza, Mark Margolis afgelopen week overleden. Ook interessant hoe de kardinaal ingemesteld wordt, het kan allemaal en het gebeurde allemaal.

Het maakt The Pit And The Pendulum tot een compleet rommeltje die alle kanten opschiet waar slechts Henriksen het enige en echte pluspunt te noemen is. Buiten dat was ik ontzettend blij dat de film afgelopen was want dit was toch best wel slecht.