Opinions

Tenslotte zaterdag nog even griezelen waar de Hellraiser remake op het programma stond. En laten we alvast vaststellen, zonder de film gezien te hebben, dat deze remake niet perse slecht hoeft te zijn zonder niet aan de Hellraiser uit '87 te kunnen tippen. Want de door Clive Barker zelf geregisseerde versie is natuurlijk op en top cult met Doug Bradley, de special effects van destijds, en de poster om maar eens wat te noemen. Het is cult, het is een milemarker in de jaren '80 horror met genoeg gore en ranzigheid.

En dan heb je dus deze remake waar veel overgezegd wordt met termen zoals 'woke' of de weinigzeggende 'millennial basket case generatie'. Ik til daar niet zo zwaar aan en kijk en kom als snel tot de conclusie dat het gelukkig iets beter is dan de Candyman remake die toch echt behoorlijk ondermaats was. Dan probeert men deze Hellraiser, los gezien van de oude, op zijn minst nog een eigen smoel te geven met een nieuwe invulling van Pinhead en heeft men echt wat willen maken van het verhaal met Voigt en ook een kunstzinnige draai willen geven aan de Cenobites. En opzich is dat nog wel te doen, en is het zoals gezegd niet heel slecht.

Maar het echte probleem is toch gewoon dat geen enkele liefhebber deze film kan kijken zonder te vergelijken met de '87 versie wat opzich begrijpelijk is maar ook weer niet helemaal eerlijk is tegenover deze versie. Want zoals zo vaak zijn de schoenen van grote broer een maatje te groot zo niet huge. De'87 versie buiten beschouwing gelaten is deze film opzich nog wel redelijk en heeft het geheel een prima soundtrack. Tevens is het alles wat Roland Voigt best lekker als leedvermaak. Verder lijkt het alsof iedereen zijn best doet in een verder niet al te bijzonder geheel met opzich nog een paar aardige schrikmomentjes. Maar puntje bij paaltje is het toch allemaal net wat te zielloos, iets dat ook al het geval was bij Candyman en lijkt het tijdperk van de echt goede horror reeds achter ons te liggen. Toch vraag ik me stiekem af wat hoe de film ontvangen zou zijn zonder die goede voorganger.

Wat oh wat zou zaterdagavond griezelavond eens brengen? En dat was best wel even piekeren waar ik graag iets op wilde pikken wat zowel goed was als een reeks waar ik al een tijdje mee bezig was zoals Halloween, daar had ik alles al van gehad. Toen realiseerde ik me dat ik nog altijd een deel uit de Hellraiser reeks moest hebben namelijk deel 3 en daarmee alweer zo'n iconische filmposter die de aandacht destijds wel trok maar iedere wetenschap behoorlijk op kon breken op 13 jarige leeftijd.

Anno 2025 is dat toch een ander verhaal dus vort met de geit waarop we vrij snel onderweg zijn en eigenlijk alle kennis ontbreekt ten opzichte van het einde deel 2, want dat is toch alweer anderhalf jaar geleden. Wie is de zwerver en de clubeigenaar, of hoe komt 'Pinie' en zijn consorten in dat beeld? Het zijn zaken die eigenlijk ook niet echt terzake wanneer het geheel zich vervolgt in de ER met verslaggever Joey, lekker hoor, en de dood van het eerste slachtoffer er zo dom slecht uitziet dat ik al snel het ergste vrees en het lage stemgemiddelde snap. Een ontploffende hoofd? Dat is helemaal niet de Hellraiser stijl, het is gewoon slecht.

Maar de film herpakt zich daarna toch enigzins met twee mooie dames in de vorm van Joey en Terri, weliswaar twee ontzettende leeghoofden als je het mij vraagt, en het eerste zichtbare slachtoffer opgevreten door het ontwakende beeld, dat ziet er al een stuk beter uit met de nodige Gore en gruwel waarop het spel kan beginnen rond de mindgames van Pinhead die sterker en sterker wordt. En zo zijn er natuurlijk nog wel de nodige goede punten in de vorm van the one and only Doug Bradley, het sinister ogende beeld, de 'murder on the dancefloor' achtige slachting die weldra gaat volgen, de bij tijd en wijlen duistere sfeer, de huisband genaamd Armored Saint en uiteraard het spoor terug naar Christy Cotton en haar tape.

Maar daar staan ook heel veel slechte punten tegenover, zoals het matige acteren en slechte dialogen die een aflevering van Sesamstraat niet zou misstaan, veel onlogische dingen en keuzes van Joey of de misplaatste Vietnam dromen rond haar vader, vind ik het toch bijzonder hoe men in discussie gaat met een beeld en niet vlucht vooral in het geval van Terri, en zijn de Cenobites lachwekkend slecht met de cd-man en vooral de cameraman met zijn bizar slechte grappen, in hemelsnaam wie bedenkt zoiets. Slim dat Joey de LaMarchand box in het cement gooit maar wanneer is dat dan gestort dat dit nog zo zacht is? Midden in de nacht?

De kwaliteit en duistere sfeer van de eerste en het tweede deel is in ieder geval ver te zoeken en gaat ook niet terugkomen, niet in dit deel noch in de delen hierna. Toch was het ondanks de onvoldoende die dit geheel gaat krijgen nog niet eens heel erg want het was best vermakelijk.

Het was zaterdagavond, dus na Das Boot, toch ook nog even griezelen met dit deel uit de pinhead/ hellraiser reeks. En hoewel ik naar de eerste Hellraiser opvallend positief was, de tweede al een klappie minder vond, lijkt het erop dat het alleen nog maar slechter wordt.

Uiteraard zijn er weer de vaste ingrediënten met gewillige slachtoffers, de doos van Pandora, en Pinnie zelf natuurlijk bijgestaan door een paar nieuwe karakters. En na een uitermate lange en oninteressante introductie is het toch wachten dat de baas zelf verschijnt wat dan eindelijk gebeurd met 35 minuten, het is het punt waar ik hoop op verbetering wat vervolgens niet gaat komen. Want waar de Cenobites Angelique en de wording van de Siamese Twins best leuk zijn biedt dit vierde deel ontstellend weinig.

Want heden verleden, ruimteschip tot Frankrijk begin 18de eeuw, het zal me werkelijk op een gegeven moment waar het prullerige plot al even moeizaam is als de opnames en ontwikkeling van de film destijds. Het is slappe zooi van de bovenste plank waar mijn gedachten regelmatig afdwalen naar het productiejaar 1996 en mijn schooltijd, hobby's, mensen met wie ik omging en muziek die ik luisterde. Oh, verrek ja, ik zit een film te kijken, laat ik toch maar een beetje opletten. Het mag duidelijk zijn dat dit geen voldoende gaat krijgen en met Inferno, die ook nog heb liggen, hoop ik tegen beter weten in op beterschap.

Zaterdagavond griezelavond en daarom maar weer eens op de Hellraiser toer, en bij gebrek aan alle andere delen tussen deel 1 en dit deel dus uitgekomen bij Hellworld. Ach, zou het veel uitmaken?

Ik had reeds gelezen dat de cijfers en comments niet mals zijn volgens verschillende eigenlijk heel weinig weer met het Hellraiser concept te maken hebben. En ik kan niet anders dan het daarmee eens zijn, want de film begint niet anders dan de gemiddelde slasher met zo'n groepje irritante jong volwassenen op pad, ergens naartoe, om vervolgens in de problemen te raken. En dat is het ook wel beetje, hoewel de locatie er best mag zijn, er op zich genoeg Gore is, maar de link met Hellraiser en Pinhead zelf toch vooral een hoax blijkt te zijn. Ach, het zal...

Gelukkig kent de film een ongelooflijk sterk pluspunt in de zalige Katheryn Winnick die de film absoluut het kijken waard maakt, daarnaast hebben we een jonge Superman en is Lance Henriksen het echte zwaargewicht. Uiteraard mogen we Doug Bradley niet vergeten hoewel het een rol in de marge is. Aardig is op zijn minst het plot met de wraak en het hallucinante middel, het verklaart alleen niet waarom Chelsea niet zichtbaar was voor het raam. Maar waar buiten dat is Hellworld een film die eigenlijk niet zo heel veel met Hellraiser te maken heeft en net zo goed een gemiddelde andere slasher had kunnen zijn.

Eindoordeel is dan ook net niet voldoende, niet bijzonder en op het vlak van Hellraiser een teleurstellend. Ik hoop op termijn de andere delen nog tegen te komen en dat die leuker zijn.

Griezel griezel op zaterdagavond zoals het betaamt en andermaal een deel uit de Hellraiser reeks waar ik reeds over had gelezen dat het een buitenbeentje betreft en niet bepaald sterk waarvan akte...

Want inderdaad wijkt dit verhaal sterk af van andere Hellraisers met een verhaal waar de kubus en de Cenobites een beetje een sideshow lijken aangezien alle aandacht naar de detective gaat. Het sfeertje is in het begin nog best wel ook met het eerste slachtoffer van de te volgen zaak rond de Aziaat en de link die daarna volgt naar de LeMarchand box en een spoor van het vermiste kind. Toch is vooral Craig Sheffer de zwakke schakel als matig acteur binnen een verhaal dat nooit een moment echt weet te boeien.

Wel beschikt de film weer over een aantal bijzondere Cenobites zoals de Twins, klappertand en is Doug Bradley natuurlijk weer van de partij. Ontzettend slecht zijn dan weer de Matrix Twins look-al-like die de detective in het bos in elkaar slaan. Sowieso is er geen moment echt sprake van horror en lijkt de film vooral een soort van psychologische thriller waar de uitkomst vanaf het begin al vast staat en zelfs lichtelijk voorspelbaar is.

Anyway, de kwaliteit van de eerste twee delen is definitief het raam uit en Inferno, waarom eigenlijk Inferno, is vooral zwak te noemen ondanks enkele aardige momenten. Geen voldoende wat mij betreft.

.

En nog maar even met de top 250 aan de slag met deze The Help, en daarmee een voor mij vrij onbekende titel, en hoewel de film bij voorbaat doet denken aan The Color Purple een film die ik goed kan waarderen, had ik toch zo mijn twijfels over de inhoud en of dit wel interessant ging worden. Maar het moet gezegd dat The Help me toch aangenaam verrastte.

Reeds gezegd had ik zo mijn twijfels hoe interessant deze film ging worden rond de vrijgevochten Skeeter die aan de hand van eigen ervaringen met een hulp thuis op zoek gaat naar verhalen over hun behandeling en het verleden. Tsa, nogmaals niet bepaald een kern waar mijn hart sneller van gaat kloppen, maar de film wordt dan toch wel erg goed opgebouwd met een treffend beeld rond deze huishoudelijke hulpen, of beter gezegd slaven, die de ruggengraat van het huis vormen maar net zo goed als vuilnis behandeld worden. Walgelijk is dan ook het elitaire en arrogante kliekje rond de werkelijk stuitende Hilly Holbrook en haar ja- knikkers, zeg maar gerust dat de dames een beetje loco zijn. Het leeghoofdig gezwam, argwaan en de vooroordelen vlieg je om de oren terwijl de hardwerkende, zorgzame en loyale hulpen een betere band met de kinderen hebben dan de moeder zelf. Het is een werkelijk schrijnend beeld rond de strijd om voor bewustwording te zorgen.

De behandeling en vicieuze cirkel van macht, en onder de duim houden worden, betreft zware thematiek die weliswaar luchtig gebracht maar niet zijn uitwerking mist. Wie een spectaculaire film wil zien kan deze The Help beter overslaan want dit is een pure acteursfilm die in alle degelijkheid en subtiliteit gebracht wordt en vooral op persoonlijke conflicten koerst en bij oud gedachtengoed en patstellingen tussen de karakters uitkomt. Want het is natuurlijk Amerika weer op zijn slechts met een hoog 'red-neck-trailertrash-plantageeigenaar' gehalte betreffende de raciale kwesties met een vicieuze cirkel van geforceerd overwicht. Toch blijft het eerste uur van de film een klein beetje doorkomen met de vraag waar het nu precies heen gaat, iets dat in het tweede deel aanzienlijk verbeterd wanneer de spanning en achterdocht stijgt, de belangen groter worden en het blanke volk zelfs elkaar aan vliegt in de vorm van Hilly en Celia terwijl de laatstegenoemde het wel een stuk beter met haar hulp voor heeft dan Hilly.

Kostelijk is dan ook de ontknoping en de poets die gebakken wordt aan de laatste genoemde. Lekker is sowieso de ontzettende schare aan mooie dames in de vorm van Stone, Howard en Chastain. Vooral de laatste twee zijn uitstekend dreef, de eerste als queenbitch en de tweede als labiele goedzak. Het geheel vloeit samen tot een film die op het einde best wel ontroerd, een mooie boodschap bezit, dat het lijkt dat er toch enige verandering is ingezet en dat er wellicht toch nog hoop is voor de mens. En zoals reeds gezegd verrast The Help toch best wel en blijkt The Help een goede film die vier sterren krijgt en ik op termijn vast nog wel een keer ga zien.

Even een mini filmavondje met onderandere deze film die ik qua titel maar al te goed ken aangezien mijn vader het boek van Toon Kortooms in de kast had staan. En laat het nu ook mijn vader zijn die afgelopen maandag de dvd kocht voor 50 cent en bij mij liet liggen, dus vandaar dat ik de kans maar even greep.

En met een dergelijke titel kan het niet anders dan kolder en comedy zijn die de boventoon voeren, vooral als Piet Bambergen ook nog eens voorkomt. Een vergeten klassieker lees ik dan, iets waar Martin Koolhoven zich ook nog mee bemoeit, iets wat ik dan eigenlijk wel weer een beetje overdreven vindt. Want wat we zien is een vrolijk soort chaos waar zowel de dokter als aannemer Bram een beetje de kluts kwijtraken maar meer dan dat stelt het ook niet voor.

Natuurlijk zijn de dames in het geval van Bijl en Van Ammelrooy mooi en valt de energieke Bambergen op. Vermakelijk is het geheel ook wel voor een keer, met kleine momentjes van humor, maar meer dan een simpele, oubollige klucht is het toch echt niet in mijn ogen en helaas volgt ik het stem gemiddelde en zit er geen voldoende in wat mij betreft.

Dinsdag na het nodige aan visite nog even wat me-time met deze Henry: portrait of a serial killer en daarmee een titel waar ik altijd wel interesse voor had. Bovendien kan ik me herinneren dat de film, ondanks de oplopende leeftijd destijds al, toch altijd een prominente plek had in de hororhoek van de videotheek en de titel je amper kon ontgaan. Ja, dit wilde ik wel een keer zien maar tegenkomen bij de kringloop zat er nooit in tot een dealtje een paar weken terug op marktplaats los kwam waar iemand de film voor een prikje wegdeed.

Dus kom maar op met de maar al te bekende Michael Rooker, die al nooit de meest leuke personages speelt, en dit dus op het lijf is geschreven. En het is wel effe inkomen met in eerste instantie de aftermath van de lichamen en Henry cruising in zijn wagen alsof er niets bijzonders is, alsof hij er niets mee van doen heeft. Het is een spoor van dood en vernietiging die we zien zonder dat we getuige zijn van Henry waarop we kennis maken met zijn roommate Otis en dienst zus Becky. Het beeld dat daarna volgt is toch wel een uiterst deplorabel en nihilistisch beeld van de meest karakters die in hun jeugd misbruik, verkrachting of mishandeling hebben moeten doorstaan met alle gevolgen en mogelijke verkniptheid tot gevolg. Het duurt dan ook niet lang voordat Henry en Otis gezamelijk op pad gaan en Henry Otis de fijne kneepjes van het vak probeert bij te leren wat veel tot gevolg heeft met de selfmade VHS toch wel als bizar hoogtepunt met Otis weldra als dom blok aan het been die onberekenbaar is en de tekenen van een liability toont.

Maar goed, wat de regisseur toont is waarschijnlijk niet half zo belangrijk als waarom hij het toont en wat zijn bedoelingen zijn. Duidelijk is het tweeledig beeld in de opening dat zoveel wil zeggen als dat een dergelijke iemand zich ongemerkt onder ons kan begeven zonder dat we het door hebben en die net als het karakter in het begin zomaar een kerel in een auto kan zijn. Wanneer dan de doos van Pandora in alle wreedheid is open gegaan toont dat een koel en berekenend beeld waarin een methodische en wrede kant naar voren komt en het just killing for fun is of gewoon omdat het kan. Waar een hersenloos geval als Otis zich binnen de kortste keren in de problemen werkt is Henry het daadwerkelijk gevaar die in staat is zichzelf niet te verraden en laat daar de crux zitten rondom de film en de bedoelingen en een soort van aanklacht tegen de aandacht van pers en media die een dergelijk iemand vaak krijgt.

Het idee is duidelijk, toch viel het resultaat een beetje tegen. Geen idee wat ik hier eigenlijk van had moeten verwachten, toch had ik hier iets anders van verwacht, wellicht iets meer, maar ja, wat verwacht je ook van een film gemaakt met een budget van 100,000 dollar. Wellicht met de tijd nog maar eens proberen of het gevoel dan iets beter aanslaat.

Enkele weken terug een dubbel dvd gekocht waar zowel de eerste als de tweede inzat, waarop ik twee weken terug het eerste deel gezien heb dat me nog niet helemaal wist te overtuigen. Daarop volgt dan toch ook de verplichting om de tweede te zien en had ik vooraf al de vraag waarom je in godsnaam zoiets gaat maken en dan ook nog niet eens met de orginele acteur. Een recept voor iets slechts als je het mij vraagt, en dat bleek het ook.

En eigenlijk is ieder woord over deze film teveel. Rooker is ingeruild voor Giuntoli en een aanfluiting vergeleken met Rooker en kan geen moment iets extra's brengen behalve dom voor zich uit staren, de soundtrack is van het cheap ass elektronische tenenkrommende soort, en de actie en moorden zijn in een zielloos weinig interessant verhaaltje gegoten zover er überhaupt sprake is van een verhaal, en is het eigenlijk allemaal te slecht voor woorden.

Het is duidelijk dat men het bij deel 1 gaat moeten laten en in de basis alles aan dit deels slecht is op de twee vrouwen na in de vorm van Walsh en Levinson. Buiten dat heel snel vergeten, nog beter gewoon niet aan beginnen.

Drama die ik een aantal jaren geleden ook al eens meegepikt had en toen wel een cijfer had gegeven maar geen comment, dus bij deze om het compleet te maken. En eigenlijk was ik ook best wel weer nieuwsgierig naar deze aparte film met licht kritische maatschappelijke ondertoon.

Het idee is duidelijk rond Theodore, een man die verre van zijn relatiebreuk verwerkt heeft en zijn dagen in een soort lethargie doorbrengt. Verdriet, rouw en verwerking zijn in eerste instantie de hoofdmoot zonder dat dit overdramatisch gebracht wordt, zeg maar gerust subtiel en voor veel mensen herkenbaar. Zijn persoonlijkheid en karakter worden daarnaast nog eens in een bepaald contrast gebracht met zijn werk, want Theodore lijkt een introverte en uitermate gesloten iemand die moeilijk met zijn gevoelens om kan gaan maar voor zijn werk lijkt hij juist ontzettend goed een bepaalde snaar te kunnen raken en dingen te verwoorden, mogelijk een eerste kritische noot wat de digitale smartphone wereld van tegenwoordig betreft want als hij niet constant een oortje in heeftt, onzin opvraagt en met zijn bakkes in dat scherm zit zou hij misschien eens openstaan voor zijn omgeving.

De film vervolgd zich niet alleen met het gevecht met de ex maar ook een gevecht met de tegenwoordige tijd om het zomaar te zeggen. Sinds het digitale tijdperk is de afstand tussen mensen gegroeit, en zie ik zelfs als mensen bij elkaar zijn een bepaald soort isolement waarin iedereen zich op zijn eigen wereldje richt, zijn smartphone dus en slechts zich los rukt voor commentaar of iets kritiek. De smartphone heeft het slechtste en de meest onfatsoenlijke kant in de mensen gewekt, iets dat niet zo zeer in het geval van Theodore geldt maar er is wel degelijk een soort van afstand tot de maatschappij, en drempel om verder te gaan, met als toppunt de anonimiteit om rare dingen te doen zoals het rare hijg-gesprek in bed. Het is eigenlijk een trieste bedoening met als toppunt natuurlijk de ontwikkeling tussen Theodore en zijn OS en later nog de surrogaat vrouw. Het moment dat hij dan praktisch een pracht vrouw voor het oprapen heeft in de vorm van Olivia Wilde verknald hij dat om onduidelijke redenen. Nu ik wist het wel, verre weg de mooiste vrouw van de film, daar kan Scarlett Johansson ook nog een puntje aanzuigen. Het liedje Perfectly Lonely slaat op een gegeven prima op Theodore buiten dat hij constant vergezeld wordt door Samantha.

Dit alles maakt van Her een buitengewoon en gelaagd drama over verlies, verwerking, doorgaan en durven. Buiten dat zit er voor mij een kritische ondertoon in de film betreffende het gebruik van de smartphone, alle apps en shit, en de zogenaamde veilige afstand om je anoniem als een klootzak te gedragen iets wat bewust en onbewust afstand tot de maatschappij doet ontstaat en de mensen steeds lichtgeraakter worden, niet te vergeten de eenzaamheid, oppervlakkigheid en afstand die de mens zich eigen heeft gemaakt. Maar de film eindig hoopvol hoewel dat voor Theodore in eerste instantie niet zo zal voelen want het lijkt er toch op dat de mens ansich elkaar vind en weer fatsoenlijk gaat communiceren. Daarom wat mij betreft een interessant en gelaagd drama, en dan vergeet ik nog bijna de fraaie soundtrack van Arcade Fire te noemen en natuurlijk het puike acteerwerk van Phoenix.

Tussendoortje die op tv was en prima reacties kreeg. Wat te verwachten wist ik niet helemaal met zo'n titel dus liet ik me rustig verrassen.

Herman heeft hulp nodig, aldus zijn dochter, en tja...er valt iets van te zeggen. Vooral wat de man zijn drankgebruik betreft. En heej! Wat zijn bepaalde dingen herkenbaar betreffende het krijgen van hulp. Zelf ook een jarenlange strijd gevoerd rond mijn moeder en de reactie van dochter 'doe iets!' is net zo herkenbaar. Het is de troosteloosheid en zwartgalligheid ten top wanneer er weer een bewoner overleden is en een flat of dergelijke met iets waardevols achter blijft, buiten dat is de zorg en toezicht slecht en ben je zowaar beter af in de bajes. Dus...doe iets.

Een apart verhaal ontvouwt zich rond Hermann die twee vliegen in één klap wil slaan en daar in alle onwaarschijnlijkheid ook nog in slaagt. Wonderlijk is tegelijkertijd de vriendschap met Kim net zoals zijn dochter Nathalie die werkzaam is bij de politie. En van daar af wordt de zaak steeds gekker met een opmerkelijke ontknoping tot gevolg. Duidelijk is dat Hermann Vermoordt Mensen niet bepaald een standaard film is met zijn verhaal, karakters en sfeer.

Greidanus die mij verder weinig bekend is doet het prima, Klaver is natuurlijk een plaatje, Ouwerkerk hoewel inmiddels iets ouder mag er ook nog steeds zijn en grappig is de verschijning van Ben Cramer die nog niet veel veranderd is. Als afsluiting haal ik nogmaals de zwartgallige humor en sfeer aan die prima geslaagd is en daarnaast wordt er dus prima geacteerd in deze film die geen moment verveeld, en dat maakt deze film gewoon leuk om eens te zien.

Een oorlogsfilm van het lijstje die ik nog niet gezien had of in mijn collectie heb, vanmiddag mede mogelijk gemaakt door de BBC. En ik moet zeggen dat hij een klein beetje tegenviel ondanks de degelijke indruk die de film heeft nagelaten. Punt is toch altijd dat je een film uit die tijd en genre, sabotage/spionage actie, gaat vergelijken met The Guns Of Navarone of het ge-wel-dige Where Eagles Dare. Films die The Heroes Of Telemark onmogelijk kan benaderen.

De ware achtergrond heb ik me overigens bewust niet in verdiept. Bovengenoemde titels zijn ook geen waargebeurde verhalen en hoewel Telemark wel waargebeurde elementen bevat was mijn intentie niet daar een te zwaar oordeel aan te knopen, of juist helemaal niet, en alleen naar de film te kijken. En wat je dan overhoudt zijn twee behoorlijke namen in de vorm van Douglas en Harris, een behoorlijk uitgesponnen verhaal dat als kwaliteit heeft dat het realistisch aanvoelt qua mislukking en improvisatie, prachtige locaties en landschappen en een meer dan redelijk beeld van de stugheid en verbetenheid van het Noorse verzet. Tevens siert het de film dat het laatste plan door moet gaan ook al zak dat eventueel onschuldige slachtoffers eisen.

Mindere aspecten vind ik de karakters Rolf en Knut die mij niet echt aanspreken, en van die kleine dingetjes als de ontsnapping uit de fabriek waar enorm veel geschoten wordt door de Duitsers maar niemand geraakt wordt, en hoe Rolf en Knut toch redelijk open en bloot met machinepistool in de hand rondsluipen tijdens hun laatste actie. Kennelijk zat de Duitsers die wel opletten en goed konden schieten aan het front. De ontploffende tank in het begin is ook een verschrikking maar helaas mode in die tijd.

Het maakt The Heroes Of Telemark tot een genietbare oorlogsfilmpje van de oude school en wellicht zit er met de tijd nog wel eens een cijferverhoging in. Vooralsnog ben ik aan de zuinige kant. Fraaie filmposters konden ze trouwens in die tijd wel maken, fraai stukje nostalgie.

Apart filmpje, licht absurdistisch als je het mij vraagt. humoristisch hoe Hesher zichzelf toegang tot het huist verschaft en hoe hij ook al snel er gewoon tussen hoort en samen tv kijkt met pa en zit te lachen met oma en later van alles in het zwembad gooit en er zelfs in fietst Op zich val je nogal rauw in de film de vader ligt stuurloos en onbruikbaar op de bank en de jongen haalt halsbrekende toeren uit bij de auto te blijven waar in naar ik aanneem zijn moeder in is omgekomen, dat de familie iets erg probeert te verwerken is overduidelijk. en op zich is de film tot daar wel interessant maar hoe verder de film komt en Hesher zich met van alles bemoeit zoals het in de fik steken van de auto het volgen van TJ en het helpen van Portman raak ik de intentie van de film wel wat kwijt, wat is de bedoeling, waar gaat dit nu precies heen? De film raakte me uiteindelijk steeds verder kwijt en wat de boodschap nu eigenlijk is van de botsing tussen de familie in rouw die steeds verder uit elkaar valt en de anarchistische en bij tijden en wijlen irritante Hesher ontgaat me op een gegeven moment totaal. Maar dan toch komt het op een bizarre manier bij elkaar tijdens de begrafenis van oma en de speech van Hesher, dat je kunt rouwen om wat je verloren hebt maar ook kunt kijken naar wat je nog wel hebt. De uiteindelijke laatste wandeling met oma is ontroerend en weer net zo bizar als andere dingen die Hesher doet. Het wat mij betreft stuurloze verhaal en aanwezigheid van Hesher komt dan toch bij elkaar en blijkt nut te hebben

Heerlijk muziek overigens en prima rollen van Portman, wat is dat toch een lekker dingetje vooral als ze net uit dat zwembad komt , Wilson en vooral Levitt. De laatste ontwikkelt zich de afgelopen tien jaar als een veelzijdig acteur.

Begin van de film 3.
Halverwege 2.
Einde van de film en uiteindelijke boodschap 3.5.

Eigenlijk wel verplichte kost als WO2 liefhebber met een pil van heb ik jouw daar in de boekenkast over het heerschap Reinhard Heydrich aka 'het blonde beest. Anthropoide was een prima maar niet buitengewone film, overigens met Detlef Bothe als Heydrich en daarmee dezelfde acteur die de rol ook vertolker in de zevendelige serie HhhH uit 2017. En het moet meteen gezegd dat Bothe natuurlijk veel meer op Heydrich lijkt, en Clarke totaal niet.

Opzich gaat de film prima van start met de opkomst van Heydrich die inderdaad helemaal geen Nazi was maar dat pas werd aan de hand van Lina. De problemen bij de Kriegsmarine, de voorliefde voor schermen en vanaf het begin messcherp in zijn contacten en gesprekken. Dat Clarke in het gezicht niet lijkt op Heydrich lijkt een te verwaarloosbaar minpunt, het fysiek van de 1,91 lange Nazi lijkt hij wel te hebben. Interessant zijn de beelden van de Poolse invasie en de actie van de Einsatzgruppen die in de buurt komen van de horror genaamd Come And See. Daarna volgt uiteraard de verdere rise of evil en de aanstelling in Tjechoslowakije. De relatie met Lina lijkt vooral een formaliteit en voor het beeld van de bühne dan dat er sprake is van een warme en liefdevolle relatie. Samen met enkele artistieke momenten en camerastandpunten heeft de film wel iets dat intrigeert.

Het beeld dat vervolgens van het verzet geschapen wordt vind ik ook lang niet verkeerd. Het verzet stond in de kinderschoenen, net als de Engelse SOE, de afwegingen van de aanslag zijn best aardig, en interessant is de zelfgemaakte handgranaat. Toch begint daar wel langzaam de grond onder de film weg te zakken die fout na fout produceert of botweg incompleet is, kennelijk om er zsm een eind aan te breien. Heydrich met een Australische tongval, tja, dat ie er niet op lijkt a la, maar dit...? Nee. Het huis noch omgeving dat door moet gaan als die aan de Wansee lijkt niet op de werkelijke, en de locatie en situatie van de aanslag klopt ook niet. Ja, de chauffeur moest afremmen voor een tram, daarom was een bocht gekozen. Maar het was verre van een drukke winkelstraat maar eerder een brede weg cq laan met struiken en bomen. En de chauffeur Klein wordt niet gedood, enkel in het been geschoten. Maar het grootste gemis is toch het sterven in die zin dat veel te snel gaat. Ernstig gewond was Heydrich totaal niet, de situatie leek juist wel goed. Heydrich was zelfs aan de beterende hand tot bloedvergiftiging toesloeg door paardenhaar uit de zitting die in Heydrich's bloedbaan was geraakt dat zijn milt aantaste. Himmler liet zijn lijfarts nog invliegen maar zonder penicilline, de Duitsers konden die nog niet produceren, was het een gevecht tegen de bierkaai. Heydrich stierf minstens een week, 7 a 8 dagen, na de aanslag. Minstens zo interessant zijn de complot theorieën dat Himmler Heydrich liet vergiftigingen uit pure angst voor deze carrière tijger, er was geen Nazi die niet bang was voor Heydrich, iedereen had wel iets op de kerfstok waar Heydrich van wist. Nu streeft de film een iets globaler beeld na, maar toch, aan het lange stervensbed wordt wel heel snel een einde gebreid met de werkelijkheid in gedachten. Niet te vergeten de bijzondere wapenwissel in de kerk waar een van de verzetsmensen eerst met een Bren schiet, een shot later is het plots een Tsjechisch machinegeweer. Ook een missertje zijn de beelden van de nacht van de lange messen waar iemand een mp38 of mp40 hanteert, helaas was dat wapen nog niet uitgevonden.

En dat allemaal terwijl het boek van Binet uitstekend is, en geen steek laten vallen. Het is dan wel haast de vraag wat voor vaag Hollywood volk zich over een dergelijke film buigt wat script en casting betreft. Had dit niet beter gekund? Vast wel. Helemaal afschieten doe ik The Man With The Iron Heart niet, aardige rolletje nog even van Barry, en leuk voor het oog Wasikowska, en geef ik de film drie sterren. Een 2.8 a 2.9 was echter meer op zijn plek geweest de mooie soundtrack met orgel tenspijt.

Matig en vooral niet interessant. Überhaupt maar eens geprobeerd vanwege de redelijke waarderingen en Mortensen, maar voor mij helaas en niet te kraken noot van het begin tot het einde.

Hoeveel ik normaal Mortensen wel kan waarderen vind ik de beste man vanaf minuut vijf al een verschrikking in deze rol. Even veer ik op bij het begin en de slachting bij Wounded Knee, fraai vormgegeven en mooi gebracht. Het zogenaamde 'circus' erna is leuk maar daarna verzand de film in een genadeloze reeks aan clichématigheden en een hoop gedoe.

Geprobeerd wordt een Indiana Jones achtige concept neer te zetten, iets dat volkomen mislukt bij gebrek aan een boeiend hoofdpersoon. Hopkins is verre van interessant, men meent inmiddels dat weinig van zijn beweringen qua werkzaamheden, races en winsten waar is en betiteld hem als 'con-artist'. Behalve een mooie omgeving en een paar mooie shots blijft de film het tweede deel hangen in veel vermoeiend geren en gevlieg met een gemakkelijk te raden einde.

Hidalgo, een film waar men waarschijnlijk veel mee in gedachte had, een film die heel wat moest worden, maar op alle vlakken behoorlijk faalt. Een verschrikking is het nog net niet, maar best is het allemaal niet.

Op mijn laatste vakantiedag nog even twee films erdoor jassen te beginnen met deze High Fidelity en daarmee een maar al te bekende titel en cast overigens in de veronderstelling dat dit tevens de film was met de ghettoblaster boven het hoofd maar dat bleek niet het geval.

Desalniettemin begint High Fidelity interessant al is het alleen maar omdat een kameraad en ik vanwege ons interesse en muziekkennis ook wel eens hardop hebben gefantaseerd over een cd/platenzaak. Toch ligt de focus, buiten alle prachtige en soms weergaloze muziek die we horen, op het liefdesleven van Rob en daarmee een pad vol mislukking en teleurstelling voor dit karakter dat een beetje de archetype betreft van de aimabele doorsnee kerel zoals Cusack vaker speelt. Het eerste half uur daarna valt vooral op vanwege de vertelstijl, met Rob die zich regelmatig tot de camera richt, die aandoet als chaotisch, niet echt interessant en ook zeker niet komisch is naar mijn gevoel. Voeg daar het gekibbel in de platenzaak aan toe en halverwege vraag ik me af wat er nu eigenlijk bijzonder aan deze film is. Rob heeft trouwens wel een mooi flatje met zijn collectie en fraaie retro posters.

Maar na drie kwartier begint High Fidelity toch langzaam op zijn plek te vallen wanneer Rob vol zelfbeklag zijn ex-en afgaat om te polsen wat er nu eigenlijk mis ging en hoe het hen is afgegaan. En plots is er daar ook de humor van de gebrachte relateerbare dingen van twijfel, gedachtenkronkels en andere onbelangrijke dingen die ronduit stom zijn maar waar je je wel druk om maakt. Zo is er de dwangmatige gedachten kennelijk dat zij de betere keuze gemaakt heb, jij de sukkel/loser bent en zij beter af zijn. De film zou volgens Google over bewustwording gaan maar mijn inziens betreft het toch eerder een beeld van het gezegde dat ieder huisje zijn kruisje heeft en dat dingen zelden zo mooi zijn als men denkt, iets dat beide kanten op gezien kan worden. Kostelijk is trouwens Rob's fantastie rond het bezoek van Ian/Ray in de platenzaak of de afloop rond de cd presentatie.

En zo blijkt High Fidelity toch een aangename en humoristische film rond de mens worstelend met de belangrijkheid van relaties en het loslaten van mislukking, iets waar we allemaal wel iets van kunnen leren. Eindoordeel prima film.

Oudje die ik via de kringloop bemachtigd heb en uiteraard nieuwsgierig naar was. Een western, oude film, Cary Cooper en Grace Kelly, een titel die klinkt als een klok, veel goede ingrediënten aanwezig, dat sowieso. Maar helemaal top is het net niet.

Veel introductie is er niet met de drie ruiters die het stadje doorkruisen terwijl de bruiloft van de sheriff gaande is. En het is dat eerste half uur best zoeken waar dit verhaal heen gaat. Wie is Frank Miller? Wat is het probleem met de sherrif? En wat met die houding van de burgers, en de problemen met Harvey Pell. Maar dan blijkt na een half uur dat verschillende dorpelingen openlijk dwepen met Miller en komt in die zin de echte strijd naar voren. De sheriff heeft meer tegenstanders dan vijanden blijkt. En dat maakt de film toch meteen een stuk interessanter.

Het mindere aan High Noon is toch de gedateerdheid die naar voren komt in het tempo dat hollen of stilstaan is, een bepaalde braafheid over het hele gebeuren en vooral de vrij stroeve dialogen. Leuk is het wel Grace Kelly een keer te zien, Cooper acteert prima en de spanning is verschillende malen van zijn gezicht af te lezen, de erg jong ogende Lloyd Bridges is erg grappig en de film heeft een aangenaam korte speelduur.

High Noon is dan ook een wedstrijdje goede punten tegen slechte punten afwegen, en hoofdzakelijk is dat goede dingen tegenover de tand des tijds. High Noon is dan uiteraard ook een film die gezien moet worden in het tijdsbeeld van de jaren '50 en wat mij betreft niet vervelend, degelijk en meer dan te doen voor een keer.

I never did know your name.

-Yes you do.

Zaterdag op de kop getikt bij de kringloopwinkel en bij thuiskomst begon ik toch ernstig te twijfelen wat ik mee genomen had aangezien het verhaal ernstig op dat van Pale Rider lijkt. Maar het viel gelukkig mee en zondagavond was dan ook een mooi moment deze film op te zetten. En wat een merkwaardige film bleek dit te zijn, die wel de settings heeft van een western maar toch wel erg vernieuwend en anders lijkt. Net als het hoofdpersoon The Stranger die niet te duiden valt als karakter, nog dat zijn daden voorspelbaar lijken.

De film begint zoals meer uit het genre, stadje in de woestijn met problemen en een eenzame rijder waar men in eerste instantie niet van gediend is. Een rol waar we Eastwood in die zin al vaker in zagen hoewel er meteen een opzienbarende moment volgt met een verkrachting. Is dit wel een held? Is The Stranger een antiheld? Een erg dunne scheidslijn komt maar voren die behalve op The Stranger net zo op de bewoners van Lago slaat. De notabelen van Lago huren The Stranger net zo gemakkelijk in voor hun vieze klusje als dat ze hem een mes in de rug willen steken als zijn aanpak hen niet aanstaat. The Stranger lijkt te willen helpen, maar is deze groep mensen het redden waard?

Een ultradunne scheidslijn wordt geschetst in een neo noir setting die uitermate mysterieus en duister gebracht wordt onderstreept door een spookachtige soundtrack. En de ontknoping en uitleg van deze wraakfilm blijft toch wel erg goed tot het einde ongewis en lijkt zelfs raadselachtigere te worden wanneer The Stranger op het moment suprême weg te rijden om later als een nemesis weer te verschijnen iets wat uitermate logisch is als je de clou begrijpt.

High Plains Drifter is een uitstekende film van Eastwood en wordt uitermate sfeervol en lekker gebracht. Het sterke aan de film is toch de nivellering tussen goed en kwaad en de vage scheidslijn tussen schuld en onschuldig. Niets is wat het lijkt en dat spreekt mij wel aan. Daarom is High Plains Drifter een uitstekende film te noemen wat dat betreft.

Nog altijd op zoek naar een avonturenfilm waarvan ik me slechts nog fragmenten herinner. In de hoop dat deze film misschien dé film betrof op de gok meegenomen. De aanwezigheid van Tom Selleck speelt ook een rol, aangezien hij me meer dan behoorlijk voldeed in Quigley Down Under, een vermakelijke western met Selleck. Toch garandeerde dat achteraf niet dat dit iets was.

Aardig aan High Road To China zijn de oude vliegtuigen en prachtige landschappen die beide fraai in beeld worden gebracht. Dan is er nog de cast met Selleck, die redelijk in zijn element lijkt als brombeer die niet te serieus genomen moet worden. Wilford Brimley en Brian Blessed zijn leuke voorbijgangers. Het is Armstrong die haar best lijkt te doen als Eve, maar toch qua uitstraling en statuur niet de strijd aan kan met Selleck en voor mijn gevoel derhalve te kort komt. Verder verzand de film teveel in clichématige toestanden, het held tegen wil en dank gebeuren, de tegengestelden die niets van elkaar moeten hebben maar toch voor elkaar gaan voelen, en het te verwachten happy end.

Nee, High Road To China probeert zich op alle mogelijke manieren te meten met de echte avonturenfilms als Indiana Jones, maar schiet daar behoorlijk in te kort. HRTC was het proberen waard maar brengt weinig nieuws onder de zon en is niets meer dan middelmaat of het moet jeugdsentiment zijn.

Een leuke verrassing die ik afgelopen maandag op de gok meenam bij de kringloop, want ik las iets in de titel met Spirits en ik zag Daryl Hannah waarop ik mij vaag iets herinnerde waarbij Hannah een best wel aantrekkelijke geest speelde. Toch maar even meenemen voor de zekerheid dacht ik, waarop ik mij gisteravond even in las, toen ik de film instartte, waarna de hele synopses in één keer op zijn plek viel en er het nodige aan herinnering naar bovenkwam.

En wat een leuke verrassing bleek deze film toch te zijn die volgens velen over de top is, of irritant of slechts Beverly D'Angelo als goede reden heeft om te kijken. Maar ik vond deze koderieke chaos rond een armzalig hotel waar men toch nog iets van probeert te maken best leuk met een overdaad aan karakters, humor, foute accenten en een zeer energieke Peter O'Toole. Fraai is de locatie, geinig de eerste poging het volk angst aan te jagen, en daarmee opent de film op leuke en voldoende wijze met het harnas, draaiende bed en de totale chaos waar het in uitmondt. Even lijkt het er daarna op dat de film een beetje doodslaat met alle romantische beslommeringen.

Maar gelukkig duurt dit niet lang en komt het geheel weer op gang met de echte geesten die ingrijpen. Sterk is Liam Neeson en waar veel bezoekers hier D'Angelo aanhalen als vrouwelijk schoon zou daarentegen Daryl Hannah bij mij wel mogen komen spoken en is sowieso daarmee een dame die altijd wel indruk wist te maken zo ook in Splash. Verder mogen Peter Gallagher en Connie Booth even benoemd worden en vind ik High Spirits een meer dan vermakelijke film. Natuurlijk verrast het allemaal niet in den bijzonder en is het geen topper of Oscarwinnaar, maar een kostelijke film voor een keer is het zeker wel. Leuk om deze film die ik toch glad vergeten was weer eens te zien.

Volgende stap deze zondagmiddag betrof Highlander die ik een tijdje terug had opgenomen. De vervolgen schijnen allemaal niet zo best te zijn, sowieso is Christopher Lambert ook niet een garantie voor kwaliteit, maar toch wilde ik de film wel weer eens even proberen. Want waar ik een uur geleden nog even in de familie fotoalbums zat is dit ook weer zo'n trip down memory lane waar dit in de jaren '80 toch een must see was met een soundtrack van Queen. Dus kom maar op...

Afijn, meestal begin ik mijn comment dan met dat de synopsis in het verhaal wel duidelijk of eenvoudig is, maar maar in dit geval is dat toch wat moeilijker met Connor The Highlander die inmiddels in tegenwoordige tijd leeft en daar regelmatig zijn krachten moet meten met andere zwaardvechters. Ondertussen krijgen we flashbacks naar de Middeleeuwen en het ontstaan van het verhaal. Bijzonder vind ik dan wel de term onsterfelijk, waar men toch wel degelijk sterfelijk is als het hoofd eraf ligt dus hoezo dan onsterfelijk? Niet dat dit veel uitmaakt, een minpunt wellicht is de eerste flashbacks die qua overgang nogal raar aanvoelen. Maar buiten dat is er niet eens zo gek veel op te merken aan deze Highlander.

Goed, alles moet natuurlijk wel door een stevige jaren '80 bril gezien worden, maar dat geldt voor heel veel films en dus net zo goed voor deze. Want Highlander blijkt absoluut een aangename mix van alles wat te zijn. Vette karakters, foute accenten, wapengekletter, een beetje humor, een snufje drama, een theelepeltje romantiek, doet de cast redelijk werk, is de samenwerking tussen Michael Kamen en Queen meer dan goed, hebben we heel wat buitenniseren karakters en gebeurtenissen, maar het absolute pluspunt van deze film is toch wel een onwijze sterke bad guy in de vorm van Clancy Brown. Wat is hij geweldig! Dan zijn de special effects ook nog best goed voor die tijd.

En zo vermaakt de eerste Highlander meer dan goed waar ik aanvankelijk toch de vrees had dat dit wel eens tegen kon vallen. Maar Highlander blijkt met recht een fijne jaren '80 fantasy film te zijn en daarmee tot nu de beste film van de dag.

Bijzonder vermakelijke film. Mooi sfeertje, prima opbouw, beetje spanning, wel erg weinig geknal in die zin, beetje humor en vooral twee acteurs Harrelson en Constner die zich beiden prima staande hielden als twee verlopen brombeer die kennelijk het laatste redmiddel zijn.

Geen super-de-top natuurlijk maar een prima degelijk en vermakelijk filmpje en opzich ook nog wel wat oog voor detail. De wapens, de acteurs die op de personages lijken, de kapot geschoten auto en de saxofoon om maar eens wat noemen. Mooi beelden en shots ook. Gewoon en prima avondje vermaak, niets meer en niets minder.

We are the army. What the hell else are we suposed to do?!

Film die ik slechts qua titel kende, en een kans die plotseling door de BBC geboden werd zondagmiddag. Een film waar ik niet direct wist wat te verwachten, een film die behoorlijk stroef opgang komt, maar ook een film die naar het einde toch in een bijzondere versnelling en climax beland.

Veel uitleg hoeft het verhaal en de karakters niet, een militaire gevangenis waarin een bruut officier de scepter zwaait en dat kennelijk in alle vrijheid mag doen van zijn superieure, is hetgeen waar het in de beginfase omdraait. Spartaanse omgang en straffen is waar het getoonde en een aantal nieuwe gevangenen die men graag wil breken. Een interessante machtsstrijd ontstaat tussen de gevangenen die niet willen buigen, de machtswellustige officier en een andere officier die een beter behandeling voor ogen heeft.

Zoals vaker in gevangenisfilms is machtsmisbruik een interessant element. Voeg daar de ondankbare taak in de desolate omgeving bij, die uitstekend gebracht wordt halverwege rond de dronken officieren, en het is bijna begrijpelijk waarom een mens zo de bocht uitvliegt. De weerstand die langzaam vanaf de helft opgebouwd wordt gaat hand in hand met het steeds zwaardere lot van de gevangenen tot de dood aan toe. De opstand en uiteindelijke knallende discussies op het einde tussen alle partijen zijn uitermate boeiend.

The Hill is met recht een slowburner die pas vanaf de helft echt los gaat en echt mijn aandacht beet weet te houden. Uitstekende acteerprestaties gaan gepaard met een prima montage en goed camerawerk. The Hill kan dan ook met recht een uitstekende film genoemd worden.

Nog effe aan de griezel gisteravond met deze The Hills deel 2. En het moet bij voorbaat gezegd dat het orgineel van Craven en de remake best oke zelfs goed zijn, maar van dat niveau was in deze film geen enkel moment sprake.

Het verhaal; iets met een stel onderzoekers en reservisten die langzaam in de val gelokt worden, en het eerste punt van kritiek is toch wel dat het ontzettend lang duurt voordat er iets gebeurt. Bovendien wat is dat voor oefening waar de kogels gaten in de muren slaan er toch serieus Kandahar in beeld staat? Wat is dat voor onzin?

Eenmaal op locatie gaat het verhaal verder met dit stel nobody's/oninteressant stel militairen die ook nog eens een stel kneuzen eerste klas zijn, want wat een domme logica en keuzes, alsof die mensen zichzelf bewust in de nesten willen werken. De Gore, bloed, kills, gruwelijkheden, monsters en smerigheid zijn verder wel voldoende aanwezig maar het is niet genoeg om dit geval kleur op de wangen te geven.

Het zijn de twee mooie dames, Alonso en Stroup, die het lijden nog enigszins verlichten en niet een verkeerde buit zijn voor het hollenvolk. Maar zoals reeds gezegd is The Hills Have Eyes 2 een behoorlijk matig geheel dat gerust overgeslagen kan worden.

Vorige week stond de Texas chainsaw massacre uit 1974 op het programma tijdens zaterdagnacht griezelnacht en daaruit vloeide toch weer wat nieuwe kennis met betrekking tot films van Wes Craven en de wetenschap dat The Hills Have Eyes ook een klassieker is uit 1977. Ooit zag ik de remake uit 2006, en ach die was oké te noemen, maar hernieuwde interesse in dit genre maakte mij wel geïnteresseerd en blij verrast was ik dan ook afgelopen maandag meteen op mijn wenken bediend te worden met het orgineel uit '77. Hoewel de cijfers twijfelachtig waren hoefde ik er gisteravond niet lang over na te denken.

En deze Craven begint zoals Tobe Hooper dat deed vorige week, met een desolaat landschap, gritty plaatjes en een ongemakkelijke soundtrack. En phoe...het is begrijpelijk dat oude Fred de boel achter zich wil laten want het is niemandsland, en de zelfverklaarde heerser over die dorre ellende is net zo min een sinecure. De waarschuwingen ten spijt werkt Big Bob zich met zijn gevolg behoorlijk in de nesten. Verassend is het toch allemaal niet meer voor me want de sleutelmomenten uit de 2006 versie staan me nog goed genoeg voor de geest, maar vervelen doet de film desondanks niet.

Het sfeertje is toch best sterk te noemen met het enge volkje dat vooral psychologische pesterijen uitvoert en niet meteen tot bloedvergiet over gaat, een roofdier dat nog even met de prooi wil spelen. Langzaam wordt de spanning opgebouwd en nemen de dingen in ernst toe met het indringen van de caravan en al wat er daarna binnen gebeurt. Kleurrijk is het enge volk te noemen met Michael Berryman als meest markante verschijning. Net zo goed is de schare mooi vrouwen met Dee Wallace, Susan Lanier en de verfomfaaid ogende Ruby gestalte gegeven door Janus Blythe. Als acteur valt vooral John Steadman op als oude Fred, ten laatste te concluderen dat de soundtrack passend is.

En zo mag het duidelijk zijn dat deze The Hills Have Eyes mij best voldeed. Er zijn weliswaar betere films binnen het genre en van de vier films die tot nu toe voorbij gekomen zijn op zaterdagavond is dit toch wel de minste, maar de film is zeker niet slecht. Gisteren de unrated versie van de remake uit 2006 gevonden en ik heb zo:n gevoel dat die volgende week op het programma staat.

Zaterdagavond en na The Hills Have Eyes versie 1977van vorige week vanavond versie 2006 aan de beurt. Een film overigens die ik al eens gezien had maar destijds niet zoveel indruk maakte mede omdat ik niet zoveel met het genre op had, daarom had ik alleen de twee dames onthouden in de vorm van De Ravin en Shaw. Eens kijken hoe de film zich zou houden in vergelijking met het orgineel, een strijd die volgens velen uitvalt in het voordeel van de 2006 versie.

Uiteraard is het een remake die het orgineel goed volgt, wat dat betreft geen verrassing, maar hier wordt wel veel meer de nucleaire kaart uitgespeeld meer dan in de '77 versie mogelijk omdat men meer budget heeft en er meer mogelijk is. Andermaal hebben we de familie Carter die in de problemen raakt en ten prooi valt aan Papa Jupiter en zijn familie, beter in deel '77 de betrokkenheid tot Fred in het tankstation, van de andere kant is uiteraard dit deel weer beter in alle uitzonderlijke en mismaakte figuren, pareltjes om het zo maar te zeggen. Uiteraard vervalt het verhaal in het bekende liedje waar de ene na de andere van de familie ten prooi valt.

Fraai is de omgeving, lekker smerig de Gore, sterk alle het mismaakte volk en de situering met de nucleaire testdorpen is ook goed. We hebben met De Ravin en Shaw twee uitermate mooie dames en met Levine een behoorlijke sterk cast. Jammer is dat Billy Drago, ook altijd lekker fout, weinig in beeld komt, goedmakertje is dan wel weer Robert Joy die ook altijd van de foute karakters is. En zou bouwt de film naar zijn bekende apotheose en afsluiting en is er werkelijk niets mis met deze versie. Een gelijk cijfer aan de 1977 versie lijkt me op zijn plaats hoewel mijn voorkeur lichtelijk uitgaat naar de oude film gewoon vanwege die lelijke oude instraling die op de een of andere manier net iets extra's geeft aan de film.

Der Himmel Uber Berlin, een film die ik eigenlijk niet kende en die ook zelden op tv komt lijkt me, maar toch onder de aandacht kwam als inspiratiebron van City of Angels, een film die mij wel ligt. Wat toch vooral opvalt is de grote verschillen qua stijl, maar vooral de inhoudelijkheid. Ik ben van de mening dat beide films totaal niet met elkaar vergelijkbaar zijn.

Wat meteen opvalt is de prachtige art stijl qua vormgeving, camerawerk, het zwart wit en de bijzonder stijlvolle muziek van Jurgen Knieper. Het verhaal wordt in een soort dromerige sfeer vertelt die bij tijd en wijlen echt iets ongrijpbaars heeft. De eerste 20 minuten heeft sowieso iets sferisch over zich waar niet veel gebeurt maar je net als de engelen spectator bent. Fraai is dan de schokkerige overbelichting waarin Damiel en Cassiel getoond worden, een effect dat aan stomme films uit de jaren '30 doet denken. De pret in de ogen van Damiel in de bibliotheek is dan ook genieten, net als dat de hand op de schouder van de piekerende man in de metro een brok in de keel waardig is.

Fraai en interessant tot daar, het is toch echter Berlijn zelf en diens inwoners met hun tragische molensteen die de aandacht trekt. Wat heeft die stad wat te lijden gehad, en wat wordt deze troosteloos en grauw gebracht. Net als al de inwoners, verzonken in twijfel en zorgen en het gewicht van de oorlog en diens nasleep nog links en rechts voelbaar. Een loodzware nalatenschap wat dat betreft. Tevens wordt daar mede door de mijmeringen van de oude man de mens een spiegel voorgehouden. Toch is de boodschap wat mij betreft niet half zo zwaar als lijkt, want het leven zoals gebracht lijkt toch half zo gek niet voor Damiel, en soms heeft een mens ook een stukje besef nodig op dat vlak en het lukt. De meeste zorgen creëeren we toch door ons bewustzijn zo lijkt, en is er héél véél te genieten in een leven, maar te vaak hebben we daar geen oog voor met onze bitterzoete herinneringen.

Bijzonder tevens aan Der Himmel Uber Berlin is dat de meeste hoofdrolspelers al dood zijn. Ganz, Falk en Bois op respectabele leeftijd, Sander nog wel het meest bekend als U-boot kapitein Thomsen al een stukje vroeger en Dommartin toch wel schokkend vroeg op 45 jarige leeftijd aan een hartaanval. En dat terwijl de film nog niet zo heel erg oud is. Verder valt Crime and the City Solution op als underground band en is het shot van Cassiel op het podium bij Nick Cave fascinerend, en dan bedoel ik vooral die schaduw van Cassiel te midden van de verlichting rond de band.

Het maakt Der Himmel Uber Berlin niet perse tot de topfilm die ik verwachte, en ook niet helemaal tot een film die meteen begrijpbaar is, fascinerend is de prent echter wel en deze film heb ik zeker niet voor het laatst gezien.

Verwachtte ik hier veel van? Niet perse, maar je hebt dan toch de hoop dat een onderwerp van dergelijke magnitude een afdoende film krijgt. Dan had deze film/serie bij uitkomst in 2011 de naam de duurste Duitse productie ooit te zijn. Was dat er aan af te zien? Neen, geen moment want deze film/serie was een maar liefst 3 uren durende strafexercitie.

Eerste behoorlijke blunder betreft al de muziek waarmee geopend wordt, namelijk met moderne rock, dezelfde waarmee geëindigd wordt. Als een maker dat al niet eens aanvoelt dat dergelijke muziek totaal niet past bij een historisch drama, dat het welicht een krampachtige poging is om het een modern en gelikt jasje te geven, moet je niet vreemd opkijken dat er van de rest ook weinig gebakken wordt. En ja, de waslijst is aanzienlijk van deze crossover tussen Dresden en Britannic, twee al zulke schrijnend slechte rampenfilms. Want Hindenburg betreft een volledig uit de lucht gegrepen verhaal met totaal oninteressante karakters, een verplichte/overbodige romance en een ramp die bijzaak lijkt in het grote geheel. Want in de 3 uur duren de film zijn we slechts 10 minuten met de ramp bezig, en de rest is oeverloos en eindeloos gezever.

Als dat alles was dan was het al slecht genoeg, maar het geheel staat ook nog eens garant voor tenenkrommend acteerwerk, Sesamstraat achtige dialogen en een plotje over een handelsembargo dat ik me afvraag waarom men gewoon niet de voor de hand liggen de reden van een bomaanslag destijds neemt en dat zijn de tegenstanders van Hitler die de trots van Nazi Duitsland naar beneden wilden halen. Als er dan toch een pluspuntje is aan de film dan is het toch wel het beeld van de dwarse kapitein Max Pruss die te abrupte manoeuvres liet uitvoeren wat waarschijnlijk de ondergang is geworden van de Hindenburg. Oog voor vrolijk schoon heb ik ook altijd nog wel even in de vorm van Lauren Lee Smith en Alicia von Rittberg. En het moet gezegd dat de ramp zelf er erg oké zelfs goed uitziet. Maar buiten dat is dit een productie die men gerust kan overslaan en die ik heel snel ga vergeten. Matig, bijzonder matig, meer kan ik er niet van maken.

Ik gaf ooit een kameraad een box met vier miniseries op zijn verjaardag. Die box betroffen Escape From Sobibor, Colditz, Nuremberg en deze Hiroshima, het is waar ik de laatste vooral qua titel van kende, maar kijken kwam er nooit van. Tijd om daar in deze door oorlogsfilms gedomineerde week verandering in te brengen.

Ondanks de goede beoordelingen had ik toch iets anders verwacht, iets meer de allure van een tv-film wellicht. Maar Hiroshima ontstijgt dat niveau glansrijk. Interessant en niet helemaal verwacht is het veelvuldige gebruik van de archiefbeelden, en dan is er het commentaar van verschillende ooggetuigen die het een en ander toevoegen. De archiefbeelden geven net even die extra pinch die aangeeft waarvoor gevochten wordt, wie er lijden en sterven. Het bied tegenwicht voor de vergaderkamers en besprekingen die zich soms duizenden kilometers van de plek des onheil bevinden.

De vertelling is rustig, er wordt echt de tijd voor genomen, beide partijen worden uitstekend in beeld gebracht met hun gedachtegang en besluitvorming. En wat is het toch weer allemaal tragisch. Wat hebben die Japanners toch een bizarre cultuur qua trots en gezichtsverlies. Halsstarrige en angstig, zowel verbazingwekkend als bijzonder. Verder mag de muziek genoemd worden als sterk, de cast is prima, maken de echte beelden indruk, deden de vuurstormen in de Japanse steden niet onder voor die in Dresden of Hamburg, en is Hiroshima als product indrukwekkend te noemen en verveeld geen moment gedurende zijn speelduur van 3 uren. Fijne toevoeging van mijn collectie.

Dit 'klassiekertje' tegengekomen bij de kringloop en in de hoop op iets bijzonders meegenomen, want je weet natuurlijk nooit. De titel zei me niets, slechts de naam van Cary Grant was een trigger in die zin, dus maar gewoon proberen en tot mijn verrassing scoorde deze film behoorlijk op MovieMeter en waarom dat zo is werd al snel duidelijk.

Toch wekt de synopsis rond het interview met een ter dood veroordeelde vooral de verbazing, want dit lijkt me niet echt materiaal voor een comedy maar ook daar komt snel een antwoord op aangezien de ter dood veroordeelde als rode draad door het geheel loopt maar het toch vooral de aankleding met de andere karakters en dialogen is die de aandacht trekken. En vanaf het eerste moment tussen Walter en Hildy is het duidelijk dan de film niet aan treuzelen doet of een lange intro want in de beginfase tussen de twee levert de film meteen waarom hij bekend staat, namelijk chemie, goed acteerwerk en sterke dialogen die bol staan van de humor en scherpzinnigheid.

Kostelijk is de ontmoeting met de nieuwbakken echtgenoot waar geen mogelijkheid onbenut gelaten wordt om deze voor schut te zetten, zijn er de nodige sneren naar het werk en de koppen in de krant en springt vooral de scène in de perskamer er uit met Walter, Hildy en Bruce en daarmee ook weer zo'n scène op het scherpst van de snede, met snelheid en alles precies in de maat in een behoorlijk lange scène. Maar het draait natuurlijk om het beeld van puppetmaster Walter die op alle mogelijke manier Hildy in de buurt probeert te houden en een vertrek van het stel saboteert en dit op gehaaide wijze voor elkaar krijgt. Toch heeft de film ook een sombere en zelfkritische kant, sombere rond Earl en een zelfkritische venijnige kant wanneer Mollie Malloy verhaal komt halen over haar naam in de krant in verband met onwaarheden, iets dat de pers muskieten niets uitlijkt te maken.

En zo blijkt His Girl Friday voor zijn leeftijd een uitermate gevatte en vlotte film die geen moment oud aanvoelt als de 83 jaar. Maar om nu te zeggen dat de film boven gemiddeld of buiten categorie is, nee dat nu ook weer net niet. Prettige zit voor een keer dat wel met een stevige voldoende wat mij betreft.