Opinions

Wie kent Edith Piaf niet? Met de muziek heb ik niet zo heel veel op, het is niet slecht, want er is veel beroerder om naar te luisteren, toch zegt het genre chanson mij niet zoveel. Opzich geen debacle, want een goed drama over een dergelijke artiest gaat er wel in en poeh...La Vie En Rosé is nogal wat.

Zoals te verwachten, en zoals zo vaak bij artiesten, is het leven van Piaf een zware en die begint al vroeg met de situatie rond het einde van de Eerste Wereldoorlog met een verscheurde gezinssituatie, ouders die ook maar net het hoofd boven water kunnen houden en de uitzichtloosheid van armoede en weinig kansen. Hoewel niet goed is de beste fase nog de hoerenkast te noemen waar de dames zich tenminste enigszins over de kleine spruit ontfermen, een vertrek daar is andermaal een breuk en verlies aan liefde en geborgenheid. De beelden zijn sober en troosteloos maar wel ontzettend fraai qua stijl, toch slaat het bij mij niet echt aan tot de scène waarin ze zich op maakt voor een opname in een studio. De doodse blik in de ogen vlak voor de aanzet is beklijvend en wakkert toch de interesse aan naar al dit drama.

Na de rampspoed rond Momone en Papa Leplee vloeit mijn gevoel met de film weer langzaam weg wat deels komt door de stroom aan ellende. Ik weet niet wat het is, en uiteraard kan er niet geschrapt worden in het script, maar op een gegeven lijkt alle ellende zijn kracht wat te verliezen, daar komt bij dat zo rond het auto ongeluk de tijdslijn erg onduidelijk wordt met wat er eventueel vlak voor of na het ongeluk afspeelt, en sowieso erg onduidelijk is het tijdsverloop en hoe oud Piaf op bepaalde momenten is of hoeveel tijd er tussen bepaalde dingen in zit. Zo vindt ik erg onduidelijk in welke volgorde ze het ongeluk krijgt en kennismaakt met Asso omdat Edith opmerkelijk goed lijkt te herstellen van het ongeluk en er bovendien jonger uitziet. Aan het ongeluk hield ze een morfineverslaving over dus dat is allemaal best bijzonder te noemen. Onnodig te zeggen ben ik op dat moment wel de 'feeling' met de film kwijt, ook al is het natuurlijk allemaal niet slecht.

Piaf, veel kun je van de vrouw zeggen die recht uit de armoede en achterbuurten kwam. Boers, brutaal, ongemanierd, dronkenlap, drugsverslaafd, gestoord, een wrak, en vooral een vrouw getroubleerd door het leven. Vooral de dood van Cerdan is een volgende klap met grote gevolgen en iets dat ze nooit helemaal te boven kwam naar het schijnt. Het is toch vanaf die fase waar de film wel weer aangrijpt met de fysieke en geestelijke aftakeling van Piaf. Niet alleen komt dan eindelijk het verlies van een kind uit de hoge hoed, tevens worden deze herinneringen en flashbacks op bevreemdend, hallucinant en nachtmerrie achtige wijze gebracht. Het wegkwijnende beeld van Piaf op haar stervensbed doet de rest en mist in tegenstelling tot andere delen van de film zijn dramatische uitwerking niet.

Wat een vrouw, wat een verhaal, wat een drama en wat een opmerkelijke rol van Cottilard die toch wel op bijzondere wijze deze rol neerzet. Sowieso mag de hele cast genoemd worden. Uiteraard is er de muziek en de algehele stijl en is het niet verwonderlijk dat deze film veel lof oogste. Toch raakt de film mij halverwege een tijdje kwijt, maar wie weet dat ik dit gedeelte met een herkijk meer ga waarderen. Voorlopig een dikke voldoende.

'Ik let op het budget, jij op je geruk.'

Ik heb in eerste instantie een beetje moeite in verhaal te geraken, dit komt mede door de indruk die moeders wekt, namelijk dat ze nogal een plat figuur is qua omgangsvormen, presentatie, kledij, enzovoort. Zeg maar gerust een tokkie. Tot de jongen zijn rentree maakt vraag ik me dan ook af hoe dit mens voor wie dan ook zal zorgen, maar ik moet zeggen, zodra de jongen in beeld is verdwijnen alle vooroordelen en beperkende gedachten en kijk ik gebiologeerd naar de chemie tussen moeder en zoon. In eerste instantie lijkt de vorm van communicatie die de twee er op na houden, elkaar te pas en te passen uitschelden en uitfoeteren, best wel een aardig aanpak die voor balans zorgt tot die ene bijna fatale scheldpartij wanneer hij niets verkeert gedaan heeft. Buurvrouw doet haar entree. In dit geval ook een merkwaardig type dat zich kennelijk als een gevangen voelt binnen haar eigen huwelijk en daardoor niet lijkt te kunnen praten. Een aparte wisselwerking ontstaat tussen de drie waarin zelfs de buurvrouw lijkt te ontbolsteren.

Helaas, zo rond het uur punt, begin ik mijn aandacht te verliezen en heb ik het eigenlijk wel gehad met dat disfunctionale family gebeuren, waarin de meeste reacties of acties het tegengestelde vertellen, maar ik het vooral wel gehad met al die scheldpartijen. De verder onderliggende boodschap over kwetsbaarheid, gebrek aan liefde, goede keuzes/slechte keuzes, wanneer voor je zelf te kiezen en wat nog meer neem ik maar voor lief. Het zal, mijn aandacht houdt het niet de volle duur vast. Prima geacteerd wordt er wel, en er komt ook prima muziek voorbij met Sarah McLachlan, Dido, Counting crows en Oasis, en er komen een x-aantal hele mooi shots voorbij

De gebruikelijke zaterdagavond twee-luik afgetrapt met deze Money Train en daarmee een film met een behoorlijke cast en een film die ik al minstens twee keer zag. Kijk ik hem dan nog een keer omdat ik hem zo goed vind? Nou nee, eerder om een cijfer te geven en beoordeling te kunnen schrijven.

Het verhaal is wat dat betreft duidelijk rond de twee stiefbroers Charlie en John al werkende bij de politie. Het zijn beste maatjes maar ze zitten elkaar ook wel eens een beetje in de weg zonder dat dit nu perse tot grote problemen leid. Maar recente setbacks voor Charlie rondom financiën, de liefde, een gokverslaving, en de hekel aan de baas van de Money Train zorgt toch voor snode plannen van Charlie's kant en is daarmee redelijk simpel en straight on te noemen. De cast is voor jaren '90 begrippen meer dan oké met Snipes, Harrelson, Chris Cooper, eyecandy Lopez en de onprettige Robert Blake.

Verder is het verre van hoogdravend of grote kwaliteit, de jaren '90 mode, en vooral die stomme barret die Charlie de hele tijd op heeft, doet je regelmatig zeer aan de ogen, maar is het toch in het jaren '90 model gezien een alleszins redelijke vlotte, luchtige en vermakelijk film waar de jacht op 'de toorts' best wel een sterk moment is, en meerdere stunts en momenten, zoals het gekibbel tussen Charlie en John, erg op Smith en Lawrence lijken in de eerste Bad Boys. Top is het allemaal niet maar heel slecht is het ook weer niet mits door een jaren '90 bril gezien waar de film zich aan een bepaalde mix en format houdt. Toch krijgt het geen voldoende en is het stemgemiddelde van 2,8 wel terecht. Eindresultaat, aardig voor een keer maar absoluut niet meer, waar ik de eerste Bad Boys ieder jaar wel een keer kan zien.

Bescheiden en rustig sportdrama over een totaal nieuwe benadering van honkbal en het omver gooien van de gevestigde cultuur en methodes. Met als basis en drijfveer wellicht het mislukken van Beane's eigen carrière terwijl hij zo'n enorm talent was.Natuurlijk gaat dat met de nodige tegenslag en tegenwerking.

Desalniettemin een hele aardig en boeiende film. Leuke rol van Jonah Hill en vooral een hele ingetogen Brad Pitt.

Geruime tijd terug al eens gezien, toen wel een cijfer gegeven maar geen comment geschreven. Gisteravond maar weer eens gezien en meteen een beter gevoel bij de film dan de eerste keer.

Waar ik de eerste keer nogal struikelde over het harde soms zwijgzame karakter van de film kan ik dat nu de tweede keer veel beter in het perspectief plaatsten en vind ik juist het harde en nietsontziende beeld van het leven op de Mongoolse steppe uitstekend. Hoewel de uithuwelijking iets anders verliep, net als de moordenaar van zijn vader die hem vogelvrij verklaarde en hem jaren lang opjoeg, maakt dat niet veel uit. De nuance en details liggen anders maar het feit dat het leven van Temujin van zijn 9de tot aan volwassen bol van problemen stond is waar, net als zijn vogelvrije status. Iets dat hij zelf veroorzaakte na het doden van zijn broer na een ruzie. Hoewel afgeschilderd als vooruit strevend, goed voor zijn strijders en soepel tegenover zijn reeds zwangere vrouw, komt dat voor mij wel in een ander daglicht te staan met dergelijke weetjes. Een beeld dat wellicht toch mooier wordt afgeschilderd dan werkelijk was, mede door de wetenschap dat de geleverde veldslagen en steden door Djengiz Khan's troepen bekend stonden als slachtpartijen.

Desondanks slaagt Mongol absoluut in een zeer fraai beeld van het harde en onvoorspelbare leven op de de steppe, opgejaagd door jan en alleman en de vraag hoe de overleven in de soms dorre graslanden. Prachtig wordt er gespeeld met adembenemende vergezichten en landschappen en de soundtrack van de Finse componist Tuomas Kantelinen is betoverend en dreigend tegelijk.Het acteerwerk is prima net als de cameravoering en zoals gezegd slaagt Mongol uitstekend als tijdsbeeld betreffende de 12de eeuw. Fraai, erg fraai.

Monkey man! Monkey man! Monkey man!

En toen werd filmpje nummer 5 van de filmmarathon ruw verstoord door het nodige aan familiegedoe, waar ik wel net een paar minuten onderweg was met de film, kon ik er niet bijblijven noch focus houden, dus zette ik dat een dag later op vrijdag voort. Buiten de cast en synopsis wist ik weinig van de film en viel vooral de keuze op deze film omdat ik al van alles een beetje gezien had eerder op de dag behalve actie. Dus kom maar op, en dat werd toch wel een aparte zit...

Het verhaal mag duidelijk zijn rond Kid/Monkeyman, die levend in de marge en van kruimelbaantjes, zich door het leven worstelt en zijn alter ego ook nog eens verrot laat slaan in één of andere boksring. Duidelijk is aan de hand van zijn nieuwste baantje, die nogal wat prikkels veroorzaakt, dat de beste man best wel het nodige aan trauma meesleept, iets dat overigens niet meteen glashelder is maar in flashbacks mondjesmaat gevoerd voert. En laten we het zo zeggen dat het suddert, borrelt en kookt bij de beste man waarna het zich opbouwt naar een eerste moment in het herentoilet.

Voeg daar een stijl aan toe die regelmatig aan een strip doet denken en een ontzettend sterke vibe heeft in combinatie met muziek, sowieso ookeen hele sterke soundtrack heeft met de vette beat van JID - 151 Rum en is het nummer van Bloodywood - Dana-Dan ook spot on in de finale en ben ik de mixed ups van Jefferson Airplane en The Police bereidt te vergeten. Moet je eigenlijk niet willen. Buiten dat zitten we tot halverwege in een soort van rush met prikkels te over, opbouw opbouw en nog eens opbouw en een geweldsuitbarsting die eigenlijk alleen maar voor klappen ontvangen staat en een vlucht inhoud met alleen maar meer problemen, en fraai volk en nog bloemrijker taalgebruik. Op de achtergrond schemert dan nog eens het mythologische figuur Hanuman uit het hindoeïsme. Niet te vergeten dat veel in een soortgelijke rush als bijvoorbeeld John Wick of Hardcore Henry gefilmd wordt.

Niet gek allemaal, maar toch sluipt er halverwege het nodige aan zand in de motor, want de wording naar Engel des Wrake duurt best wel lang. Ver over de helft is Monkeyman nog altijd degene die zelf de meeste klappen opvangt en opgejaagd wordt en begint de voortdurende chaos lichtelijk zijn tol te eisen in een film die dan toch gewoonweg te lang duurt, en even ben ik het bijna wel een beetje kwijt rond deze film die dan toch plotseling op een minder cijfer af begint te koersen. Maar zo plotseling is dat gevoel ook weer weg als er toch een interessante moment van 'wording' ontstaat en tevens een zalige finale aanbreekt waar we niet alleen een actieheld in actie zien maar waarschijnlijk ook nog iets mythischer aan het werk met een vleesgeworden Hanuman. Iemand anders die kogelgaten gezien afgevuurd door Queenie die Monkey Man toch eigenlijk fataal had moeten zijn? Heeft Kid zijn krachten gevonden en een God geworden?

En dat idee, dat er toch nog net iets meer achter zit dan een standaard wraak film, geeft het geheel nog net even iets meer waardoor de film cijfermatig toch weer een sprong maakt waardoor de opbouw en tussenfase ook beter te begrijpen is naar mijn smaak. Deze Monkey Man heb ik dan ook zeker niet voor de laatste keer gezien en wellicht dat er dan cijfer verbetering in zit, voor nu is het een 3,5.

En met vijf Top250ers op de teller dit weekend besloten maandag, vandaag dus, nog even door te zetten met nog eens twee films uit de grote lijst. En dus besloot ik vanmiddag af te trappen met de laatste animatie in de vorm Mononoko-Hime om vooral van dat genre af te zijn. Want mijn ding is het niet en zal het ook nooit worden, ook al kan het best leuk zijn in de vorm van Spirited Away of beladen in de vorm van Grave of the Fireflies.

En ach, heel slecht gaat Mononoke niet van start. Het is mooi gemaakt zoals altijd, de soundtrack is sterk, en het eerste gevecht met de demon mag er zijn en sluit ik andermaal de conclusie dat dit toch niet echt voor kleintjes is met monsters, dreiging en slagvelden. Het zal wel een erg onbuigzame gedachten zijn van mijn kant dat animatie voor kinderen is. Duidelijk is dat er hier uit een ander vaatje getapt wordt met afgehakte armen, een stervende held, monsters en geesten en bij aanvang een behoorlijke indruk maakt ook al is het Fantasy. Samen met de muziek en enkele prachtig gemaakt/geschetste momenten heeft de film toch zeker een bepaalde allure.

Maar richting de helft heb ik kennelijk toch te vroeg gejuicht en verlies ik op hopeloze wijze mijn interesse en concentratie en verandert de film voor mij in een pulp van karakters, wezens, een beetje humor en een wirwar van gebeurtenissen waar ik al snel geen enkele lijn meer in kan ontdekken. Wat? Hoe? Wie? Waarom? Met welk belang? En het zal me dan ook rond een film die naar het schijnt de strijd tussen mens en natuur uitbeeldt maar naar mijn smaak ook eens hopeloos lang is. En zo eindigt ook de laatste animatie in mineur en met de bevestiging dat dit genre mijn deur het beste voorbij kan gaan een uitzondering daar gelaten.

Verbijsterende film die ik succesvol 17 jaar lang genegeerd heb. En waarom nu precies zou ik niet kunnen zeggen. Wellicht de weinig flatteuze hoes. Het verbijsterende betreft overigens niet zozeer de film als wel de ware geschiedenis rond Wuornos zelf, die met recht een horrorshow genoemd kan worden.

Rauw, intens en smakeloos is het gebrachte beeld rond Wuornos van armoe, ellende en een kansloos bestaan. Iets dat in werkelijkheid nog veel meer gelaagd is door de rampspoed die haar reeds vanaf jonge leeftijd betrof met mishandeling, misbruik, seks met een neef, zwanger op haar veertiende, het verstoten worden uit de familie en een zwerversbestaan dat daarna volgde. Het is een wonder dat Wuornos al zo oud is geworden en niet eerder doordraaide denk ik dan.

De film begint dan ook in een later stadium en voert een meer dan behoorlijk getrouw beeld, zover ik kan uitvogelen, over de ontmoeting met Tyria Moore, de eerste moord en diens achtergrond, het verdere verloop met onder andere het 'ongelukje' waar ze later nog op geindentificeerd werden, en de uiteindelijke biecht en bekentenis mede mogelijk gemaakt door Moore.

De film, zijn verhaal en karakters kan verder eigenlijk als bijzonder dubbel gezien worden. Zo is de film opzich niet heel veel beter dan de gemiddelde seriemoordenaar film, toch is het de wetenschap van de werkelijkheid die het geheel een scherp randje geeft. Zo oogt Theron, naast weerzinwekkend, in goede doen, toch is het de vraag in hoeverre ze de waarheid benadert of over acteert. De schaarse beelden die kon vinden van Wuornos passen niet helemaal bij de mimiek die Theron ten toon spreidt. Een derde punt is dat je wellicht eeuwig kan stellingen over de vraag of Wuornos een doorgeslagen randcrimineel was of een slachtoffer van haar omgeving.

Monster houd mij in die zin nog wel even bezig en niet zozeer vanwege de film als wel het karakter zelf. Desondanks is de film een prima product met goede acteerprestaties en goede muziek.

Bijzonder trieste toestand. Op en top drama, met zoveel mensen opzoek naar begrip en troost en een enkeling die het krijgt. Mooi en aangrijpend begin met de executie van Lawrence en hoe men dat in alle rust en professionaliteit doet. Het drama verbreedt zich in die zin met de problemen thuis, het kind dat zijn troost zoekt in eten en Ledger die zelfs zelfmoord pleegt. Alles, iedere reactie en gedacht, gebaseerd op vooroordelen of het voorbeeld van 'opvoeding', of hoe hard iemand is opgevoed. Maar daarna, na de dood van HB haar kind, is het sterke er wat af. Het verflauwt een beetje. De hardheid van het bestaan en de keuzes die vallen is er nog wel maar is toch minder aangrijpend dan in het begin. Wat de ommezwaai van BBT betreft, ik snap wat mensen bedoelen met dat dit nogal plotseling komt terwijl hij kennelijk zoveel haat heeft, maar is de interpretatie dat het bij BBT wel meevalt en voornamelijk gevoed door zijn vader niet beter op zijn plek? Pas op zijn aandringen jaagt hij de twee donkere kinderen van het terrein af in het begin. De hardheid die hij in het algemeen ten toon spreid lijkt gevoed door zijn vader en hij ziet dat in en begint te veranderen. Natuurlijk ook omdat hij sympathie krijgt voor HB.

Heel sterk begin, wat minder einde. Degelijk drama. Top prestatie van HB maar die ouwe Peter Boyle is ook geweldig.

Twee weken terug op de gok meegenomen bij de kringloop omdat het een totaal onbekende titel is, een Quality film collection wat toch altijd wel een gokje waard is hoewel het net zo vaak teleurstelt, en omdat ik Scoot McNairy altijd wel oké vind. Maar helaas...

En het is even zoeken in het begin waar Andrew aankomt in een onveilige situatie en opzoek is naar...? Ja, naar wat? En wie is Andrew eigenlijk? Hij blijkt door zijn werkgever op het spoor gezet te zijn van zijn dochter om die veilig naar huis te loodsen. Een beetje duidelijkheid, maar toch blijft het zoeken waarom een fotograaf voor zoiets gestuurd wordt, wat het verhaal is van Samantha en wat de twee daarna van plan zijn. Echt slecht is de film niet die opzich wel een aparte stijl heeft en eigenaardige vibe. Desondanks blijft het zoeken met deze Monsters die maar niet op gang lijkt te komen en net zo min duidelijkheid biedt waar het nu eigenlijk heen wil.

En dat is het eigenlijk wel zo'n beetje met een film die nog het meeste in die zin op een roadmovie lijkt, er niet echt sprake is van een interessante of sterke chemie tussen Andrew en Sam, daarentegen wel een paar keer de mooie natuur van Mexico biedt en uiteindelijk als clou waarschijnlijk heeft dat een monster vaak niet een monster hoeft te zijn, het wezen doet namelijk niets bij het tankstation, en monsters juist vaak een gevolg zijn van stigmatisering. Maar dat zeg ik allemaal wel maar haal ik ook onvoldoende uit de film. Eindresultaat is dan ook dat Monsters er op papier ongetwijfeld erg interessant uitzag maar buiten dat niets toevoegt. Kijken is eigenlijk zonde van de tijd en dan ook geen voldoende voor dit geval.

Hmmm...bloody wheater!

In het tijdperk opgegroeid dat de herhaling van de herhaling ervoor was, in de vorm van de kleine sketches. En zoals zo vaak met korte sketches en films, zo ook bijvoorbeeld Bottom of Mr. Bean dat vaart bij een korte aanpak, slaagt het in een langere verpakking wel eens wat minder. Nu speelt met Monty Python mee dat de humor me altijd al wat te absurdistisch en flauw was. Maar uiteindelijk dan toch eens geprobeerd en hoewel ik de eerste tien minuten het ergste vreesde, viel het uiteindelijk toch nog mee.

Absurdistisch, flauw, gevat, maar vaak ook repetitief met iets dat best flauw is. En alles krijgt een sneer, geen heilige huisjes bij de Pythons, dat is dan wel weer grappig, niets is veilig voor spot. Zoals ik al zei brak het zweet me toch uit bij de uitermate flauwe discussie over de kokosnoot en zwaluwen. Een discussie die duurt en duurt, de toon meteen zet, maar ook meteen zijn zwakke kant laat zien. Als de grap zelf niet leuk is maakt herhaling het niet beter, het gaat natuurlijk om het idee van de oeverloze discussie er achter, toch is het een wankel evenwicht op een dun koord. Gelukkig is de grap er na, 'bring out your dead' meteen beter. Een afwisseling van best wel aardig humor en wat mindere momenten wisselen elkaar daarna af.

Het kasteel met de vrouwen is best grappig, het riddergevecht prima, de 'Ni' ridders vielen me nog mee en, hoewel kort, is de aanwezigheid van Connie Booth altijd goed. Dat had die Cleese toch lekker voor elkaar. Teleurstellend is The Holy Grail niet te noemen en bepaalde momenten komen absoluut uit de verf, toch is de fragmentarische vertelstijl niet helemaal mijn ding en weet de geslaagde humor op zijn best een gniffel los te krijgen. Daarom aardig voor een keer, en daar blijft het bij.

Met moeite uitgezeten. Zwaar vermoeiende en nogal stuurloze film, vooral heel erg vlees nog vis. Want wat is de bedoeling nu? Een drama/thriller of slapstick/komedie? Bepaalde aspecten in de film en sfeer doen het eerste aan maar andere momenten en vooral de keuze voor acteurs als Goodman en vooral Murray doet denken aan het laatste. Hier en daar wel een paar hele mooie momenten zoals wanneer de mannen landen op het strand en oog voor details als wapens, uniformen, wapens en decor. Na de vraag: wat moet het voorstellen, komt al snel de vraag: wat had het kunnen zijn? Wat het wel is: een gemiste kans.

Na lange tijd weer eens voor gaan zitten, met de herinnering aan een hele goed film. Nu is het dat nog steeds wel maar net als met Ex-machina is de geest wel aardig uit de fles als je de clou weet. De film moet het voornamelijk van zijn mysterie hebben. Desalniettemin is het wel een hele mooi film. De maanlandschappen zien er werkelijke fantastisch uit. Sam Rockwell, die zich aardig in mijn lijstje favoriete acteurs aan het nestelen is, doet het meer dan prima. De score met de piano is erg mooi, en hier en daar is er een mooi sinister what the hell is going on sfeertje, maar uiteraard is die sterker wanneer je net als Sam zoekende bent. De film beklijft niet in den bijzonder bij een herkijk zoals sommige anders films wel doen ook al weet je de clou/afloop al.

Desalniettemin een meer dan prima Sci-fi mysterie met aardig wat parallellen richting raadsels als The machinist en 2001: Space Odyssey.

Sterk drama met drie verschillende acteurs die allemaal uitblinken als Chiron, toch weet de film ondanks zijn zijn verhaal, kracht, boodschap en sterke personages en acteerprestaties mij net niet helemaal te raken.

It's a hard knock life in optima forma in beeld gebracht. Het harde nietsontziende leven van Little, een waardeloze moeder, glansrol van Naomie Harris die we toch van heel wat gemakkelijkere rollen kennen als Moneypenny en Pirates, een omgeving die bruut tegen hem is en hem niet begrijpt, de enige die moeite voor hem lijkt te willen doen is dealer Juan en zijn vriendin. In het tweede deel is het niet anders, Black heeft het nog steeds lastig in een harde omgeving, geen veilig thuis en wanneer hij dan eindelijk uit zijn schulp lijkt te kruipen en iets van hem zelf ontdekt wordt dat ook weer bijzonder hard in de kiem gesmoord en natuurlijk betaald hij de zwaarste prijs wanneer hij eindelijk een keer voor zich zelf opkomt. In het derde deel zien we hem terug als iemand die lering getrokken lijkt te hebben van dat ene moment dat hij terugsloeg, en dat dit het antwoord op alles is, getuige zijn getrainde lichaam. Natuurlijk is hij een kopie van Juan geworden, zelfs het likje aan de lippen iedere keer, want wat voor voorbeeld had hij verder? De gedachte dat Juan ook een dergelijke jeugd gehad heeft ligt voor de hand. Toch de twijfelende houding over hem zelf, wie hij is, en wat hij is, die blijft spelen....

Wat valt verder op, de zo gezegde twijfel, de onveiligheid in iedere situatie maar vooral ook dat deze jongeman door zijn omgeving wordt gevormd en is gevormd, ook wanneer hij later met zijn maat zitten te praten, en aangeeft een dealer te zijn, wellicht het beste wat hij zou kunnen zijn, en toch is het niet goed. Het is nooit goed. Een wonder dat Chiron zichzelf niet durft te zijn, wat een immense worsteling.

Goeie film, goed geacteerd, vooral door alle drie die Chiron spelen, Naomie Harris mag ook genoemd worden net als Mahershala Ali. Dat de film in de prijzen gevallen is geen wonder te noemen, toch raakte de film me niet heel erg. Boeiende film, mooi een keer gezien te hebben.

En verder met Bond, en we waren gebleven bij Moonraker met een van de leukere Bond-babes in mijn beleving toen ik tiener was. Van de serie met Moore verwachte ik eigenlijk niet te veel, iets dat met Live And Let Die werd gelogenstraft, met The Man With The Golden Gun juist werd bevestigd, en The Spy Who Loved Me er veilig tussen in. Een plek overigens waar ik Moonraker ook ongeveer ingschaalde en verwachtte.

Een fantasievol plot komt op gang met een superras, ruimtestation en massamoord op de wereldbevolking. Bond redt andermaal de wereld en kenmerkend voor Moore is hoe hij al struikelend verder geraakt in zijn onderzoek. Gadgets, fraaie locaties, veel prachtige vrouwen, waardig tegenstander Jaws en de nodige humor. Het is er allemaal. Vooral de vrouwen afdeling is bijzonder goed voorzien met de prachtige Clery, Chiles is ook fraai ook al kan ze niet acteren, dan is er nog de schare vrouwen die meegaat naar het ruimte station om het Arubaanse snoepje Emily Bolton niet te vergeten.

Minder aan Moonraker is toch de niet zo serieuze sfeer die alles eerder aan vermaak doet denken dan aan actie en spanning. De film voelt met een aantal ongeloofwaardige momenten eerder aan als een jongensboek. Dan speelt toch langzaam mee dat Moore een oude harses begin te krijgen, is het onzin dat zijn gezicht zo vertrekt in de G-kracht simulator alsof hij blootstaat aan windstroming, is het gondel gebeuren zowel grappig en flauw, en is de vechtpartij met de Aziatische kendovechter ook op het randje. Het gebruikelijke geschaak van de dames is weer meer aanwezig, en de gadgets zijn ook aan de flauwe kant met de gondel als dieptepunt.

Het maakt Moonraker absoluut niet tot een slechte Bondfilm, dat zeker niet want er zijn slechter. Toch is de film ook niet heel goed en schaart hij zich voormij net onder The Spy Who Loved Me. Dat deze film slechter scoort dan The Man With The Golden Gun is me dan weer een raadsel. Laatst genoemde is van de reeks tot nu toe de slechtste Bond film.

Goh...als ik een pc en PlayStation spel kapot had kunnen spelen dan was deze aan flarden geweest. Het begon op de pc meer dan twintig jaar terug en zowaar heb ik ooit de finale gehaald tegen Shao Kahn en gewonnen, zover heb ik het nog nooit op de PlayStation 1 gebracht die ik overigens nog regelmatig speel en wat speel ik graag met Noob Saibot en Nightwolf. Lekker retro. Deze film moest ik natuurlijk zien, ook al had ik al lang begrepen dat het verre van goed was. En super bleek Mortal Kombat niet te zijn, desondanks viel het allemaal een beetje mee.

Verhaal? Nee. Cole Young? Het zal. Diepgang? Laat me niet lachen. Wat bood het spel op dat vlak? Ook niets natuurlijk. Het ging om het knokken en de brute fatality's natuurlijk, dus waarom zou dat nu anders zijn. En dat was ook wat aan de film trok, vooral nadat ik de dood van Nitara gezien had op YouTube. Iets waar de film verder vervolgens, op een paar aardige momenten na, niet helemaal in slaagt, en dat valt wel aan te rekenen.

Behoorlijk op zijn minst Kano te noemen die de boel behoorlijk opleukt met zijn humor en snedige opmerkingen. MacNamee is prettig voor het uitzicht en als blikvangers uit de game voldoen Sonya, Jax, Raiden, Sub-Zero, Kung Lao en Goro uiteraard. Mijn favorieten blijven helaas uit de beeld, maar goed je kan niet alles hebben. De meeste actie is best te doen ook als is het camerawerk en montage niet altijd even sterk. De soundtrack is op zijn beurt dan wel weer futuristisch en passend, en de brug waar Jax en Reiko de degens kruisen doet echt even Mortal Kombat game-achtig aan.

Opmerkingen zijn toch wel dat Shao Kahn bijvoorbeeld uit beeld blijft samen met veel andere karakters. Logische verklaring dat deze figuren in een vervolg worden uitgespeeld want ik verwacht wel dat er een vervolg komt. Het camerawerk en de montage is zo gezegd niet altijd even sterk maar het voornaamste punt is toch wel de zogenaamde opbouw naar het toernooi met gevechten a la MK style. Één op één battles met fatality's. Het enige gevecht dat enigszins in de buurt komt is die van Jax en Reiko. Verder gaat het geheel uit als een nachtkaars en dat is toch het meest spijtig.

Super is Mortal Kombat verre van, maar een vermakelijke appetizer voor een spectaculairder vervolg zou dit wel kunnen zijn. Dus kom op met deel 2 en maak er wat van. Let there be carnage! Morgen eerst maar weer eens de PS1 uit de kast halen.

Death in Venice dan eindelijk aan de beurt op klassiekerzondag. En eerlijk gezegd wist ik niet wat te verwachten van deze film die goede cijfers scoort maar regelmatig verweten wordt traag en lang te zijn.

Met de aankomst van de (bejaarde?) componist in Venetië is het al snel de vraag welke kant het op gaat, herstel of 'to see Venice and die'. Door middel van een aantal flashbacks en dialogen met Alfred komt toch min of meer naar voren hoe diep de psychologische nood gaat en vooral draait rond faalangst, toch helemaal duidelijk wordt nooit wat er nog meer speelt behalve de zogenaamde artistieke crisis.

Bijzonder is de fascinatie voor de Poolse jongen genaamd Tadzio. Iets dat veel betekenissen kan hebben, maar naar ik vermoed waarschijnlijk draait rond de jeugdige onbezonnenheid van een dergelijk joch met een heel leven en geen enkele verplichting op dat moment in het verschiet tegenover de vastgeroeste Von Aschenbach die slechts in drempels, verlies, gebrek aan inspiratie en een leven denkt dat richting het einde loopt. Ergens meen ik ook lichte autistische trekjes te zien, desondanks lijkt Von Aschenbach weer tot leven te komen vooral als hij de tweede keer activeert in Venetië.

Ook dit is een aparte wisselwerking te noemen van iemand die op sterven na dood lijkt, maar toch weer tot leven komt in stad waar een dodelijke epidemie rondwaart. Dan is er het prachtige openingsshot van het schip dat aan komt, en uiteraard niet te vergeten de prachtige muziek van oa Gustav Mahler en Modeste Moussorgsky. Eveneens prachtige is het fantastisch mooie Venetië zelf, met ook daar weer een dubbel gelaagdheid met de epidemie en een stad die richting het einde grauwer, smeriger en chaotischer wordt. Wat dat betreft heeft Death in Venice ontzettend veel.

Toch raakt Death in Venice mij nergens zoals ik dat zou willen en dat is jammer te moeten zeggen over een film die afgeladen lijkt met de tragiek van het leven. Ik zie de poging, ik zie een zekere schoonheid, toch is Death in Venice niet helemaal aan mij besteed.

Zaterdagavond na een beetje visite aan de slag met deze Mortuary die ik enkele weken terug bij de kringloop had opgepikt en vooral had meegenomen vanwege de naam Tobe Hooper. En zoals andere comments al vermelden is de naam van de regisseur een mooi lokkertje, waar hij wel degelijk de regie in handen had, maar het eindresultaat is bar en boos.

Het verhaal is duidelijk rond het gezin dat komt wonen in de nabijheid van het mortuarium vanwege het werk van moeder en het is vrij snel duidelijk dat het niet helemaal pluis is onder het huis of op het kerkhof en uiteraard is het wel nieuwsgierigheid wat het is en wat er nu precies gaat gebeuren. De setting en aankleding lijken nog wel oké, zo is het huis en het mortuarium ook best goed gestyled, is de soundtrack ook best oké en hebben we in de vorm van Courtney Peldon en vooral Alexandra Adi best nog wel iets leuks om te kijken.

Maar dat is het verder wel in een film die ronduit waardeloos genoemd kan worden. Spannend wordt het geen moment, is het soms zelfs te flauw voor woorden, wordt er vaak erg slecht geacteerd, is het eerste half uur á drie kwartier veel te lang waarin er helemaal niets gebeurd, zijn er nog enkele dood irritante karakters zoals de eigenaar die het gezin staat op te wachten in de opening van de film en kan op een gegeven moment de film mij niet snel genoeg afgelopen zijn. Kortom waardeloos, tijdverspilling, snel op naar wat anders.

De week voor Pasen maar even op de bijbelse toer en dat werd dus deze Moses the Lawgiver waarvan ik de filmversie had liggen en inmiddels begreep dat deze niet half zo goed is als de miniserie van 5 uren. Desalniettemin toch maar even aangeslingerd samen met mijn vader die de bijbel praktisch uit het hoofd kent.

Het verhaal is in ieder geval duidelijk met de te verwachten Bijbel en vooral Mozes als leidraad in deze film waar ik me nog wel het ene ander kan herinneren zo uit mijn tijd op de Christelijke basisschool. Sowieso, waar of niet, menselijke interpretatie of niet, films als The bibel: in the beginning, The ten commandments en The last temptation of Christ vind ik sowieso wel interessant en dat telt dus ook voor deze Moses. Zoals reeds gezegd mag het verhaal bekend zijn rond Moses in het mandje, gevonden en opgenomen, zich het lot aantrekkende van de Joden en het ontdekken van zijn echte achtergrond waarop de strijd kan beginnen om zijn volk uit Egypte te krijgen.

Voor degenen met een beetje bijbelkennis zal veel niet onbekend voorkomen met de plagen, de valse of halve beloften, de uittocht, achtervolging en de Rode Zee. Het enige echte minpunt is dat het allemaal erg snel gaat en in die zin vooral beknopt is wat natuurlijk logisch is aangezien dit een film/bioscoop versie is van een miniserie van circa vijf uren. Quayle is goed en Lancaster doet zijn best waar de waarnemingen van de echte profeet Moses ongetwijfeld angstaanjagend en bevreemdend geweest zijn. En met het gerommel in de verte slaagt de film tot op zekere hoogte met een bepaald mysterie en angstaanjagendheid. Dan mag natuurlijk de soundtrack van Morricone niet vergeten worden die natuurlijk sterk te noemen is. In alle eerlijkheid blijft deze film nergens in vergelijking met de eerder genoemde Bijbelse films daarom slechts een 3 ondanks dat dit niet bepaald een straf was om te kijken.

Even een tussendoortje afgelopen maandag met deze Mosul die ik op Netflix gezien had en net zo goed even mee kon pikken, en opzich had ik bij de titel en synopsis best wel bepaalde verwachtingen maar die kwamen er toch niet helemaal uit waar ik dus verder weinig verraadt als ik zeg dat de film ergens tussen redelijk tot te doen inhangt.

Zoals reeds gezegd, het idee is er wel met het SWAT team bezig IS terug te dringen in een waar oorlogsgebied. En dat gebeurt met harde en rauwe actie, sterke en overtuigende locaties, wat een godallemachtige teringzooi, en strak en goed ogende militaire tactieken en wapengebruik. En bij tijd en wijlen heeft de film een overtuigende en naargeestig sfeertje waar een ieder elk moment een gruwelijke dood kan sterven temidden van de rommelige straten en dreigende muziek. Daarnaast speelt wantrouwen en paranoia naar ieder, is er ruzie en concurrentie van verschillende andere militaire taken en afdeling en is er sprake van haat, echte haat.

Maar helaas heeft Mosul ook de nodige minpunten en valt de grootste al binnen minuten na de opening. Namelijk het verhaal, ligt het aan de taal, de karakters, zit er te weinig diepte en dialoog in het geheel....? Ik durf niet precies te zeggen wat het is, maar buiten de actie wil het geheel niet boeien en zijn er geen karakters die aanspreken. Men is onderweg, men voert strijd, maar waarom precies en wat de urgentie eventueel is, ik heb geen idee. Dan vindt ik het wel erg opvallend hoe snel Kawa gerekruteerd en opgenomen wordt. De film is in die zin incident- en actierijk te noemen maar buiten dat slaat de film toch een beetje dood en is niet in staat echt indruk te maken. Daarom redelijk voor een keer en een voldoende maar dan houdt het ook snel op.

Bijzonder en apart, dat is zeker.

Gaan kijken in de veronderstelling dat dit echt horror was, na een kwart me toch maar eens ingelezen. En met de verworven kennis spat de symboliek van het scherm met betrekking tot de bijbel. De mens in zijn hele hoedanigheid komt voorbij, dingen als de hoofdzonden met moord, jaloezie, verafgoding, maar ook het paradijs en de verboden appel. In dat geval is het erg interessant te noemen...

Toch mist er voor mij het nodige. Ik kijk de film ter kennisgeving en een bepaalde nieuwsgierigheid, maar pakken of meeslepend wordt het voor mij nergens. Bardem en Lawrence mogen nog wel even genoemd worden. Voor nu wel klaar met Mother, wellicht op termijn nog eens herzien.

If! If! If!....I have a condition...

Geen superbeoordelingen maar wel een cast die de aandacht trekt. Daarom toch maar voor een paar euro aangeschaft in een actie bij Bol. Buitencategorie blijkt deze Motherless Brooklyn niet te zijn, maar een meer dan prima en degelijke film absoluut wel.

Fraai gaat Motherless Brooklyn in ieder geval wel van start. Want wat een ontzettend mooi tijdsbeeld wordt er gecreëerd van New York in de jaren '50. Prachtig zijn de donkere straten of bijvoorbeeld naar wat ik vermoed de verlichte Brooklyn Bridge. Wauw! De visuele stijl plus kleurenfilters zijn werkelijk prachtig. Dan is er de jazzy soundtrack die ook oh zo heerlijk in het gehoor ligt. Nee, deze film kan al bijna niet meer stuk. En het volgende pluspunt dat niet zo zeer heel goed is als wel afwijkend, anders en daarom verfrissend, karakter Lionel 'if, if, if' Essrog. En met enorm geklungel en de dood van hun baas Frankie, Franklin, Franco begint de film en is de hamvraag met wat voor klus Frankie bezig was.

Van zijn collega's hoeft Lionel het niet te hebben, sterker, Lionel lijkt de enige die zonder de leiding van Frankie te kunnen opereren en start zijn eigen onderzoek. Hoewel geremd door zijn aandoening lijkt Lionel toch zeker niet op zijn achterhoofd gevallen en blijkt bovendien brutaal ondanks verschillende waarschuwingen. Langzaam maar zeker ontrafelt Lionel een complot dat van alle tijden is en vooral draait om macht en kapitalisme. En ja inderdaad, zoals een andere kijker ook al vaststelt zijn er veel parallellen met Chinatown uit 1974. Een behoorlijke plot een aardig twist op het einde is.

De speelduur is niet zozeer een issue dat het een vervelende en lang zit is, toch is het tempo wel regelmatig even een beetje zoek en is de vraag of de film iets pakkender geweest had kunnen zijn met een iets korter en directere aanpak. Het ruime plot daargelaten moet deze productie, geregisseerd door Norton zelf, het toch vooral van zijn sfeer, muziek en tijdsbeeld hebben en daar slaagt de film meer dan in. Daarom wat mij betreft meer dan prima voor een keer.

Meer dan prima mysterie over een maar al te echte ramp, de Silver Bridge instorting, en tevens het Mothman fenomeen zelf, iets dat intrigeert.

Een meer dan prima verhaal wordt in eerste instantie geschetst rond journalist John, in de samenvatting van de film overigens benoemd als zijnde zijn baan opgezegd te hebben, een bewering die niet klopt. Onderweg naar een klus komt John op een plek waar vreemde dingen gebeuren en de sfeer steeds merkwaardiger wordt, zeg maar sinister. Vreemde verschijningen, rare telefoontjes en enge voorspellingen die uitkomen met een te verwachten ramp in het verschiet.

Vooral de best wel sinister uitgespeelde sfeer plus de mix van waargebeurd en fictie doet erg goed. De verschijningen samen met alle andere rare toestanden zoals de telefoontjes worden prima uitgespeeld begeleid door een passende soundtrack van het duo Tomandandy. In plaats van duidelijk wordt het mysterie alleen maar groter en de sfeer ongemakkelijk.

The Mothman Prophecies is een bovennatuurlijke thriller met een buiten gewoon interessant onderwerp waarvan we nog nooit weten of het waar is of een broodje aap. Hij werd bijvoorbeeld ook gespot in Chernobyl en er is een foto van het WTC met een vreemde verschijning. Desondanks boeit TMP meer dan prima, is spannend, zelfs ook ongemakkelijk ondanks Gere die ik meestal als matig acteur ervaar. Linny en Patton doen het daarentegen wel weer goed. Al met al een prima film, en de vraag blijft...is er meer...?

De overeenkomsten met The departed zijn talrijk, complete scenes, en opmerkingen zijn overgenomen, de gipshand om maar eens wat te noemen, maar toch vind ik het een totaal andere film. Waar The departed veel meer draait op de kleurrijke karakters en dialogen moet Infernal Affairs het veel meer hebben van de sfeer, en die is er zat. Mooie rol ook van Tony Leung. Mooie zwijgzame beelden waarin de daden en spanning genoeg zegt. Toch mis ik persoonlijk dat stukje intonatie en mimiek wat je hebt als je de taal wel begrijpt. Last but not least de muziek, die ik sterk vind wisselen van heel goed naar bombastische kitsch.

Maandagochtend het plan aangevat om nog even wat films af te werken en de eerste werd in dit geval de Moulin Rouge versie uit 1952 waar ik mee startte onder het sporten op de crosstrainer. Wat te verwachten wist ik niet helemaal aangezien mijn kennis van de nieuwere Moulin Rouge toch vooral musical is. En dat bleek bij deze versie toch erg mee te vallen...

Toch begint het met een hoog 'murder on the dancefloor' gehalte waar veel gespring en gedartel in voorbij komt en er zelfs gezongen wordt wat het genre musical in die zin bevestigd. En kan alleszins vrolijk, kleurrijk en dynamisch genoemd wordt onder de voorwaarde dat het je ligt en vervolgs komt er ook nog een liedje voorbij. Maar gelukkig vaart Moulin Rouge vanaf daar een andere koers met de focus op tekenaar en kunstschilder Henri wiens geschiedenis en kind zijn ook nog onder de loep komt. Afkomst, ongeluk, fysiek ongemak en vervolgens zijn verlangen en talent, het komt allemaal voorbij in een soort van biopic rond een man die kennelijk een bepaalde rol speelde achter de schermen als kunstenaar voor het befaamde Moulin Rouge.

Helemaal niet verkeerd zou je zeggen, geen overdaad aan gedartel en liedjes waar ik toch al een hekel aan heb, maar zowaar een serieus verhaal. Toch wil het daarna niet echt hoewel Henri niet geheel oninteressant is maar vooral de wisselwerking met de bij tijd en wijlen onuitstaanbare en hysterische Marie mij erg opbreekt. Wat een irritant wijf is dat joh, vooral ook in dat restaurant, wellicht dat het allemaal het verschil moet duiden tussen het lager allooi, het weinig gemakkelijke leven in Montmartre tegenover de adel, vossenjacht en wereld van titels waar Henri daadwerkelijk weg komt en niet meer mee geassocieerd wil worden.

Maar buiten het feit dat acteur op zijn knieën liep om de lengte te benaderen, wat een prestatie opzich is, heb ik verrekt weinig met het geheel, wordt het nooit echt interessant, aansprekend en zit er weinig vaart in en is Marie een irritatie van begin tot einde. Daarom wat mij betreft geen voldoende voor dit product.

'Chickenshit!'

'Pussy!'

Plezierig tussendoortje dat nergens te serieus wordt, de diepte ingaat, nog verveeld en vooral draait om de chemie tussen het stel.

Het begin komt pretentieus over en een beetje te gelikt, iets dat bij mij niet slaagt. De haperende relatie is daarna ook nog niet echt boeiend. Pas na de mislukte opdracht en ze elkaars doel worden begint het te leven voor mij. En goed ook trouwens. De scene rond het avondeten, waar ze elkaar al niet meer vertrouwen, is op heerlijke wijze ongemakkelijk. De jacht op elkaar daarna is wat minder om weer tot een mooi hoogtepunt te komen wanneer ze elkaar andermaal thuis treffen en de boel verbouwen. Ronduit kostelijk hoe ze elkaar te lijf gaan. Goed gemaakt en overtuigende actie trouwens ook. De team-up richting het einde is prima en bezit humor, spanning en actie.

Vernieuwend is Mr. and Mrs. Smith niet bepaald. Een vermakelijk en kostelijke mix van actie en humor is het wel en de film draait dan vooral ook om de wisselwerking tussen de twee. Vermakelijke hoogtepunten zijn het avondeten, de shoot out in het huis en de achtervolging op de snelweg. Wat het stel betreft een vermakelijke mix van elkaar niets gunnen, toch tot elkaar komen en de samenwerking die met veel gekibbel gepaard gaat. Nee, een topper of prijzen winnaar is dit niet. Ontzettend vermakelijk echter wel.

Vermakelijke thriller die qua toon ook gemakkelijk door kan voor een donkere comedy mede omdat ik de film niet heel intens of spannend vind. Een film die ik al eens eerder gezien had, en gisteren me weer opnieuw prima me vermaakt heb.

Wat van meet af aan opvalt zijn de gesprekken en discussies met het alter ego. Gesprekken doorspekt met sarcasme die vooral de film veel humor en vaart geven. Zonder deze kostelijke gesprekken, waar Marshall en Earl de meeste mensen spot on doorgronden, en bijvoorbeeld humor hebben zoals wanneer Smith bijna onder een auto komt, geeft de film echt iets extra's mee. Zonder dit was de film waarschijnlijk een erg droeve en zware vertoning geworden. De gesprekken doen overigens ook wel denken over redenaties tussen Freuds ID en Ego. Ook mooi het momentje van extase van Earl in het begin.

De subplotjes met dochter, de agente en Mr. Smith zijn in de ogen van sommigen overbodig of teveel. Ik stoor me erg echter niet. Ik vind juist dat er heel subtiel een soort empathie en gevoel van recht gebracht wordt in het handelen van Mr. Brooks. Hij houdt zijn dochter uit de cel, helpt de rechercheur de ontsnapte crimineel vinden, schakelt haar bloedzuiger van een ex uit en geeft een chanteur een lesje wat voor Brooks ook nog om zelfbehoud draait. In die zin zou je kunnen zeggen dat hij weliswaar moord maar wel over het slachtoffer na denkt.

Punten van kritiek zijn toch wel dat er wellicht iets meer te halen geweest was uit de ontknoping. Mr. Brooks regelt wel heel mooi alles waardoor er geen vuiltje meer aan de lucht is. Ik had wellicht toch iets meer verwacht van de situatie met de dochter,dat hij die onder zijn hoede neemt ofzo. Daarnaast moet ik zeggen dat ik de film ook niet heel spannend vind, iets dat overigens niet heel erg is.

Mr. Brooks is een meer dan vermakelijke film met een prima duo in de vorm van Hurt en Costner die elkaar op een boeiende wijze tegenwicht bieden. Moore lijkt niet bijzonder geschikt voor haar rol, toch is het niet een onprettige aanwezigheid. Verder is de soundtrack een modern, naar mysterieus neigende keyboard werkje die prima past.

If you had one wish, you know, if you could do...whatever it is you really want to do, what would it be?

Goh...het is lang geleden dat ik deze film zag. Ik denk toch altijd wel 23 a 24 jaar terug, en de film had destijds toch best wel een bepaalde indruk achtergelaten met zijn aandoenlijke einde. De vraag was inmiddels toch al enige tijd of dat nog steeds voor de film gold, of dat de film inmiddels achterhaalde sentimentele meuk was. Het middelmatige cijfer noch de wisselende reacties beloofde weinig goeds, maar het viel mee.

Feel good? Ja. Sentimenteel? Ja. Cliché? Een beetje. Suikerzoet? Best wel. Een interessante boodschap die verder gaat dan een halfbakken componist die tegen wil en dank leraar wordt en zich uiteindelijk toch op bijzondere wijze voor zijn leerlingen inspant? Zekers! Het is vooral dit beeld dat op het einde door een personage prima verwoordt wordt, maar als kijker zelf ook gemakkelijk duidbaar is. De opus draait niet zo zeer om de muziek als de jeugd die hij door drie decennia wegwijs maakt. Weliswaar een beetje zoetsappig maar dit gebeurt toch op soms aandoenlijke en ludieke wijze.

Dromen, hopen, wensen, keuzes, roeping...het zijn dingen waar soms levenservaring voor nodig is of de helpende hand van iemand. Het is namelijk niet alleen de leerlingen die hij verder helpt, zelf groeit de beste man ook in zijn rol. En dan pas realiseer ik mij wat voor een roeping leraar zijn betreft. Dat zoiets niet zomaar een baan is maar een keuze. Een keus om iets toe te willen voegen aan een leven, zelf lijkt de beste man zijn grote wens en passie, zelf muziek maken, te moeten laten liggen.

Maar te midden van een kleine drama in privésfeer, aandoenlijke manieren van les geven, de jonge

Terence Howard bijvoorbeeld, en de nodige strubbelingen en onbegrip van collega's en bestuur door de jaren heen komt dat toch goed in een sentimentele maar wel aandoenlijke apotheose. En ja, die muziek is ook niet bijzonder. Wat had je verwacht van iemand die er zelden aan kan schrijven en leraar is? Anders was hij toch wel betaald componist geweest? Het gaat natuurlijk om de terugblik, de verandering, en dat zijn opus niet zijn muziekstuk is maar wat hij door de jaren heen voor de jeugd betekende. En wat vond ik destijds muziekles op de middelbare school een onzinnige les, en wat is het dan goud waard dat zo'n man er toch iets leuks van maakt. Een superfilm is Mr. Holland's Opus natuurlijk niet, verre van dat. Maar degelijk en leuk voor een herkijk zeker wel.

Geniaal, onbegrepen, tragisch, bespot, rauw, onbeschoft, maar ook ruimhartig, humoristisch en gul naar later blijkt.

William Turner's leven staat al vroeg in het teken van kunst en talent, maar ook gekte. Zelf wordt hij op zijn 14de al toegelaten op een kunstacademie, zijn moeder sterft niet veel later in een gesticht. Het verdere leven van Engeland's beste kunstschilder wordt gekenmerkt door de man zijn excentrieke karakter. Een man overigens, wat doek en penseel betrof, die nieuwe en bijzondere technieken gebruikte en de schilder van 'het 'licht' genoemd werd. En ik moet zeggen, prachtige taferelen op het doek wist vast te leggen.

Toch is Turner niet bepaald te vangen en komt er in eerste instantie een nurkse beeld naar voren van een man die moeite had met communiceren, zeker problemen had emoties of gevoelens te uiten, en in die zin overkomt als een wereldvreemd persoon. Turner komt over als een behoorlijke ontoegankelijk figuur die autistische trekjes vertoont, pas te midden van de andere schilders, waar hij dus wel kan communiceren, laat hij zich ook een komische noot ontvallen, met veel gevoel voor humor, door een collega te bespotten, juist de rode stip. Daar laat hij ook een soort doldwaze genialiteit zien hoe hij terplekke werk aan het veranderen is met wat hij maar voor handen heeft, zelfs spuugt op zijn eigen werk. Maar zoals zo vaak liggen lof en spot dicht bij elkaar, iets dat later zijn deel zal vallen.

Mr. Turner valt verder op met het beeld van een man die moeite had met kanaliseren en relativeren, soms lijkt Turner zichzelf te straffen, en dit gaat regelmatig gepaard met een licht tragisch aandoende sfeer. Dit allen in een soms Spartaanse en hard tijd, waar het overleven was, en gepaard met een aantal fabelachtige landschappen, en een nogal merkwaardige huishoudster die niet alleen gevoelens had voor Mr. Turner, maar ook iets onder de leden had, zoveel is wel duidelijk.

Ondanks dit alles is Mr. Turner met zijn speelduur van 2,5 gewoon te lang, en zitten er een aantal scènes in die niets toevoegen. Dan is er het feit dat het in het begin, naar mijn smaak, te lang zoeken is wat het karakter betreft van film en hoofdpersoon. Sympathie heb ik in het begin zeker niet. Het maakt de eerste fase de film tot een lange en zware zit, iets dat over de helft wel langzaam naar een voldoende kruipt ook vanwege de uitstekende acteerprestatie van Timothy Spall. Maar dat is het dan ook, een film die interessant is voor een keer, maar die toegankelijkheid mist voor een grotere publiek en daardoor iets gemakkelijker in te nemen zou zijn geweest. Maar goed, het karakter is wellicht net als de film; ongrijpbaar.

Een film die ik een aantal jaartjes geleden eens aanschafte, keek en ondanks de goede kritieken niet bepaald van onder de indruk was. Nu inmiddels na de tweede kijkbeurt meen ik wel beter de essentie aan te voelen en waardeer ik de film stukken beter, toch ben ik er nog niet super kapot van.

Het verhaal begint met twee jongens die de regio wat afzwerven naar de nodige afleiding en avontuur, mede uiteraard door hun beide falende gezinssituatie. De verschijning van de charismatische Mud voegt niet alleen meteen iets toe, tevens zijn de wilde verhalen en bizarre weetjes die hij verkondigd erg de moeite waard. Op dat punt lijkt het slechts een soort jeugdfilm, iets dat mij niet in het bijzonder boeit omdat ik nooit veel met de child point of view gehad heb. Toch komt er een andere draai aan het verhaal na de scene tussen Shepard en McC, goede scene overigens, waarin naar voren komt dat de waarheid toch anders ligt, iets wat andermaal volgt als Juniper aan het woord komt en zich verantwoorden moet. Drie behoorlijk beschadigde mensen die hopen, pessimistisch zijn, verward in gevoelens, en het maar de vraag is wie nu de waarheid verkondigd.

De essentie van het verhaal draait tegelijk om de twee jongens die een soort van coming of age meemaken en als moreel kompas vormen tussen fantasie en werkelijkheid, tussen dromen en de soms bittere realiteit. En laat ik dat nu uiteindelijk toch wel een hele goede filosofie vinden. Behalve dat de teleurstelling van Mud en Ellis redelijk parallel loopt, lijkt het idee toch vooral te draaien om niet bij de pakken neer te blijven zitten en je een weg te vinden tussen nieuwe kansen en de teleurstelling en littekens van het verleden. Daarnaast heeft het te maken met het verlies van onschuld, iets dat ieder mens vroeg of laat meemaakt. Onlangs kwam ik de volgende spreuk tegen en ik moet zeggen dat deze prima bij de film past, namelijk; Don't cling to a mistake just because you spent a lot of time making it.

De sfeer is prima, broeierige, uitzichtloze en arme zuiden, mooie natuur, prima acteerprestaties van Sam Shepard, McConaughey en vooral Sheridan mag wel even genoemd worden. Mud is vooral een film die je meerdere keren moet zien om hem qua boodschap en filosofie te doorgronden.