Opinions

Jeetje, is die film alweer zo oud? Ik begin me plots oud te voelen.

Anyway, prettige vlotte actiefilm, met prima plot en verhaal. Dat was het toen al en dat is het nog steeds. Doet hier en daar toch wel lichtjes gedateerd aan. Goede cast, vooral de jeugdige en energieke Tom Cruise kan me erg bekoren, die draagt de film. Latere films vond ik hem steeds minder, of beter gezegd, mocht ik Cruise niet meer zo.

Wel grappig hoe er aan het einde in het gesprek van Cruise en Rhames geknipt wordt. Cruise neemt een slokje bier, maar wanneer de scene vanuit andere oogpunt verder gaat slikt hij kennelijk niets door, even min was het glas leeg. Maar opnieuw wordt de scene vervolgd vanuit een ander oogpunt en verrek nog aan toe het bierglas is leeg!

Catchy theme natuurlijk, niet orgineel van Clayton en Mullen uiteraard maar wel leuk.

Na het destijds spectaculaire en leuke Mission Impossible hoefde ik er niet lang over na te denken om ook deze in de bios mee te pakken, en wat een deceptie was deze film destijds. Het ontnam me de verdere interesse voor de andere delen. Maar met een trilogie box die me letterlijk in de schoot geworpen werd was er toch weer de interesse en dan met name voor de volgende delen, en tja...dan moet je toch even door de zure 'tweede' appel heen bijten, en dat viel nog niet mee.

En van het begin af aan is het eigenlijk al mis met een overhysterische mix van de MI tune. Verschrikkelijk! Net als de zogenaamde klimscene van Cruise, tja...dan wil je gewoon graag indruk maken. Lukt dat? Nee. Net als met die achterlijk gadget van een bril. In vier jaar van zelfontbrandende cassettebandjes naar een zonnebril met projectie, geluid en een selfdestruct. Je moet dit ook niet serieus nemen, het is een spionagefilm met gadgets, zal een ander zeggen. Opnieuw, tja...de film is nog geen vijf minuten onderweg maar staat al bijna op onoverbrugbare achterstand. Woo slaagt er vervolgens in om er echt niéts van te maken. De film lijkt ontzettend vlot, hip en gelikt te willen zijn maar mist werkelijk als. Langdradig, saai en inhoudsloos zijn enkele woorden, zo is de film op een gegeven moment 45 minuten onderweg en is er praktisch niets belangrijks gebeurt. De romance tussen Hunt en Nyah is het gewoon niet, net als de meeste vechtpartijen met die rare salto's van Hunt. Dan die achtervolging op het einde, toch wonderlijk dat een heli en motor zoveel kogels kan hebben en het gewoon blijven doen, dat zien we meestal wel anders. Dan zijn er kluns en kluns in de helikopter en een werkelijk dom eindgevecht tussen Hunt en de bad guy. Nogmaals, tja....ook verschrikkelijk slecht is de scène op de paardenrenbaan waar Hunt contact zoekt met Nyah en praktisch onder de ogen van de bad guy en handlangers Hunt gaat staan bekijken door de verrekijker. Spionenles één lijkt mij, zoek nooit oogcontact, kijk niet naar iemand, vestig niet de aandacht op iemand die de bad guy in dit geval kent en de hele zaak kan verraden. Hoe ongelooflijk dom is dat....

Aardig is op zijn minst de mooie Thandi Newton die er wat verloren bij loopt. Rhames is leuk als terugkerend karakter en is Roxburgh niet gek als bad guy Stamp. Ook nog wel aardig is de wijze waarop McCloy erin geluisd wordt. Maar verder is deze Tom Cruise show, die weer even lekker wat stunts uit kan voeren en op een motor racen, echt wel slecht te noemen en duidelijk is dat aan dit deel de klasse van bijvoorbeeld De Palma ontbreekt. Het is hopen op beterschap met de volgende delen wat dat betreft.

En verder met de MI revival waar ik sinds het verkrijgen van een trilogie vorige week in zat. En dan ook meteen de conclusie na deze film dat de reeks verder mijn interesse verloren heeft als dit de standaard is.

Pluspunten heeft de film wel als snel ten opzichte van het tweede deel, maar die was ook zo slecht dat dit amper een prestatie te noemen valt. Gelukkig zijn de wuivende haartjes weg, is de exploderende bril vervangen voor een iets geloofwaardigere wegwerpcamera en voelt het geheel sowieso aan als iets normaler. De MI theme klinkt een stuk beter in de oren dan de hysterische John Woo versie, en het binnen dringen van het Vaticaan is best aardig net als de scene op het toilet met Davian die bijna ouderwets Mission Impossible aanvoelt. Helaas duurt dit niet lang en kan ik behalve de altijd sterke Phillip Seymour Hoffman, mooie Moynahan en exotische verrassing Maggie Q alleen maar minpunten opdreunen.

De relatie voegt niets toe en aangezien dit iemand buiten The Agency om is roept het alleen maar vragen op dan dat het logisch is. Uiteraard kent ze geen collega's, zullen er geen bedrijfsuitjes zijn maar plots einde van de film kan ze wel midden in het IMF kantoor staan en een coming together momentje hebben met de collega's. Niet alleen krom en raar maar ook lekker geheim enzo. 'Ja, hoi, ik ben collega. Ja ik ben ook geheim agent. Niet doorvertellen hoor, wink!' Dan de bijzondere eigenschap van het masker dat je lichaamsbouw ook meeverandert. Nogal een verschil hé, Cruise en Hoffman. Om nog maar te zwijgen van het waanzinnig slechte nummer van Kanye West waarmee afgesloten wordt. Het doet toch echt vermoeden dat men met Hunt en de MI reeks daadwerkelijk een James Bond klone heeft of denkt te hebben.

Die zaken buiten beschouwing gelaten is het toch het zogenaamde genre van de vlotte spionage actiethriller waar de film de meeste pijn van heeft. Want net als in de Bourne trilogy beschouw ik het plot als semi slap excuus voor een spionage verhaaltje met wat stunts, snel gedoe met wagens, motoren, en of achtervolging, en veel geschiet. En dat is met deze derde film van de MI reeks niet anders. Waar is de subtieleteit van het eerste deel gebleven vraag ik me meerdere keren af tijdens de over the top uitbarsting van geweld rond de bevrijding van Lindsey. Iets dat ook geld voor de helicopter achtervolging. Spectaculaire? Vast. Voeg het wat toe? Nee, het is eerder voorspelbaar en stupide. Net als de schietscene op de brug die ook overdadig aanvoelt. En dan te bedenken dat ik vroeger toch wel te porren was voor wat actie, het niveau dat De Palma qua sfeer en stijl weet te creëren zonder zo veel wapengekletter is toch bijzonder te noemen.

Het zal dan ook niet verrassend dat ik blij was dat de film afgelopen was, een film waar het lijkt dat men al begint te schieten voor de regisseur 'rolling' roept en ophoudt met filmen als de munitie op is. Wat een gedoe en wat staat dit ver van de stijl die juist de eerste zo sterk maakt. Is de eerste dan zo goed? Nee, de rest is zo nietszeggend. Wordt ik oud? Wellicht, want dit genre zegt me gewoon helemaal niets of het moet vernieuwend of met een dikke vette knipoog zijn. Maar verder...of zou ik volwassenen aan het worden zijn...? Ik heb in ieder geval voor mijn komende vakantie een stapel Hitchcock films klaar liggen en klassiekers als Mutiny On The Bounty, Rebel Without A Cause, Sunset Boulevard en The Maltese Falcon onderweg. I rest my case...

Where does it come from, all this hatred?

Bevreemdend, absurd, schokkend...en walgelijk. Het zijn woorden die me te binnen schiet daags na dat ik de film eindelijk eens tegen kwam in een Kringloop, en jongens wat stond deze film al lang op het verlanglijstje en er daarom dus meteen door gedraaid gisteravond.

En behalve de titel en Dafoe wist ik eigenlijk vrij weinig over de film, dat het verhaal de raciale kwesties aan de kaak stelt ontdekte ik na het lezen van de synopsis, tevens ook dat enkele personage op waar zijn gebaseerd, en de film heeft met een brandend huis weinig tijd nodig om op gang te komen. Hoewel de beide FBI mannen nieuw zijn in de zaak en omgeving, is duidelijk dat de omgeving van het onderzoek reeds alle kenmerken van een kruitvat heeft bereikt. Een toch wel bijzonder ontstellend beeld van oud gedachtengoed, straffeloos gedrag, een politiemacht die ook doet wat het wil, en een raar soort lethargie komt daarna naar voren. Te midden van deze onwetendheid, onwillendheid en onverdraagzaamheid proberen Anderson en Ward het beste van de zaak te maken en beide op een verschillende manier en instelling, een stel dat me overigens erg doet denken aan het duo Bud White en Edmond Exley uit LA Confidential.

Het is Gene Hackman die de show steelt met zijn rol als Anderson en dit met een heerlijke sjeu doet. Behalve goed lullen en zich enigszins inleven, plakt hij daar ook een bepaalde charme aan vast en lijkt hij voor de duivel niet bang. Een heel verschil met de stijve en correcte Ward die geen enkel begrip of benul heeft van de omgeving waar hij verkeert en alleen maar tegenwerking mee aantrekt. Andermaal moet de bizarre wereld benoemd worden van nachtelijk jachten, lynchpartijen, afgebrande huizen en volk dat verder van een kleurling afstaat dan de gemiddelde Duitser van een Jood dat deed. Het is ook een bepaalde weerzin waarmee ik dit tot mij neem, en hoewel ik voldoende gelezen heb van die tijd en eerdere behandelingen van kleurlingen, dit ervaar als een verbijsterende en soms afstandelijke ervaring. Het blijft moeilijk te begrijpen. Kunstig weet Parker van dit intense en gruwelijke onderwerp een uitermate stijlvolle en boeiende film te maken met een grootse cast en een passende jaren '80 soundtrack.

Mississippi Burning is daarmee een verbijsterende film te noemen die net als de redevoering van de sheriff, die geen enkel goed argument aandraagt behalve excuses om kleurlingen zo slecht mogelijk te kunnen behandelen, na blijft sudderen. Een wonder dat de film overigens niet meer dan de terechte Oscar voor het camerawerk kreeg, en ik vraag me eerlijk gezegd ook af hoe de film in '88 ontvangen werd. Het is in ieder geval een interessante toevoeging tot mijn collectie en één die ik zeker nog wel eens ga kijken.

Boeiende en fijn film van Darabont die al meerdere boeken van King meer dan goed tot film heeft kunnen verwerken.

Wat vooral opvalt, en dat is eerder de hand van King dan Darabont, is de verscheidenheid aan karakters en de wisselwerking op elkaar. King laat zich weer van zijn best zien door binnen de supermarkt een mini-samenleving met alle gebruikelijke ruzies, dwarsheden en reacties te creëren en Darabont brengt dit op zijn beurt weer prima in beeld. De spanning is in die zin ook prima, hoewel je als kijker tot op een bepaald moment nog in het duister tast wat er dan is, komt de dreiging en spanning meer dan goed over. Verder valt vooral Marcia Gay Harden op met een glansrol. En het einde is dan wel weer heel goed bedacht door Darabont. Waar het boek een open einde heeft en de suggestie gewekt wordt dat ze zijn blijven rijden, breid Darabont er een bijzonder beklijvend en sneu einde aan. Dit gecombineerd met de zweverige en beklemmende muziek van Dead can dance is erg zwaarmoedig.

Zijn er dan geen minpunten? Ja zeker wel. De beesten zien er soms niet heel goed uit. Dan de keuze voor Jane, die zijn best doet en vooral op het einde zijn beste momenten heeft. Daarnaast blijven de mensen heel stom staan in een soort panische lethargie lijkt zoals in de apotheek en dan valt me op dat niemand echt doortastend is of de leiding neemt. Desondanks, vind ik niet dat op dat soort dingen de nadruk moet liggen en de film op ander vlak uitblinkt. Zoals gezegd, dat is die chemie van al die mensen. Hoe ze reageren op wat er gebeurt en vooral ook op elkaar. Iedereen zoekt een bepaalde logica of antwoorden. Hoe snel mensen dan ook doorslaan en extreem reageren bijvoorbeeld. Fascinerend en tegelijk behoorlijk spot on.

Een klassieker met een ontzettend bekende titel waar ik opzich wel naar uitkeek deze eens te proberen, en de film stelt gelukkig niet te teleur.

De film trapt op degelijke wijze af en de typerende oude uitstraling past ongelooflijk goed bij de film. De film is alweer 66 jaar oud en hoewel dat volgens sommigen te zien is vind ik dat ontzettend meevallen. Sterker nog, ik vind het de sfeer verhogen, en dat de film met zijn miniatuur bootjes en walvis een ontzettend gun factor krijgt. Ziet het er matig uit? Ja, voor deze tijd natuurlijk wel. Maar in het tijdsbesef van '56 was dit toch gewoon knap gemaakt. Fraai is trouwens de scene in de kerk met Orson Welles als pastoor/dominee die een wel heel bijzonder spreekgestoelte bestijgt. De zee geeft en de zee neemt, zoveel is duidelijk na de preek en anders vertellen de vele gedenkstenen dat wel. Vroeger, toen schepen van hout waren en mannen van staal zou mijn fysiotherapeut wel zeggen...

Het schip is bijzonder met zijn ornamenten bestaande uit walvis onderdelen, de bemanning een rariteiten kabinet, toch blijft de blikvanger en weirdest of allemaal kapitein Ahab nog even uit beeld. De film begint toch echt te draaien met het verschijnen van Moby Dick's nemesis. Samen met dat zien we toch een overtuigend en realistisch beeld van de walvisvaart gedurende die tijd. Moet toch een beangstigende ervaring geweest zijn om op zo'n manier speelbal te zijn in een roeibootje tegenover een enorme walvis. Een sublieme fase qua sfeer is die waar een bemanningslid overboord is gevallen en men last heeft van de hitte, windstilte en paranoia. De voice over is haast poëtisch en Ahab laat merken tegen het waanzinnige aan te zitten en maar één ding op de agenda te hebben. Minstens net zo mooi is de scène waar ze in hun bootjes zitten, Moby Dick ondergedoken, en er talloze meeuwen rond de mannen zweven als een soort van onheilsteken. Zo wordt ook fraai opgebouwd naar de finale clash.

Moby Dick stelde dan ook niet teleur en is wat mij betreft een uitermate kunstige film voor '56 met een uitstekende rol van leading man Gregory Peck en eerlijk gezegd kan ik weinig minpunten bedenken. Fijn film dit hoor.

Are you mad?

Deze lag al een tijdje te wachten en wat te verwachten wist ik eigenlijk niet. Een film over een kunstenaar, met Modigliani in dit geval als redelijk onbekend, is toch vaak onderhevigd aan dingen als de kwaliteit of bekendheid van zijn werk, of bijvoorbeeld de tijd waarin hij leefde, en natuurlijk nog het meeste zijn karakter en het leven dat degene leefde. En met vooral dat laatste zit je goed, want een karakter was Modi, en zijn leven tegelijk bijzonder als treurig.

De film opent meteen met de prachtige donkere straten van Parijs, prachtig camerawerk trouwens, Modigliani liederlijk op de tekst, en meteen de anemositeit tussen Modi en Pablo. De toon is gezet en Modi zet zich zelf verder op de kaart als uitermate charmant en romanticus van het zuiverste water. Modi is met recht een innemende persoonlijkheid te noemen, maar dat geld net zo goed voor de film die ook overloop van van een bepaalde warmte en charme. Hier moet je wel haast voor vallen. De rivaliteit tussen Modi en Picasso wordt verder opgebouwd en heeft grimmige momenten maar ook kostelijke zoals tijdens het autoritje naar Renoir, om tenslotte nte eindigen in de reeds benoemde wedstrijd.

Het is toch Modi die de interesse blijft trekken met zijn Bohemianse levensstijl, iets dat veel vraagtekens en commentaar oplevert en een wonder dat de mooie Jeanne zo standvastig is en niet van zijn zijde wijkt. Jeugdtrauma? Het lot van een Jood? Aanleg tot alcoholist? Of zelfs gewoon een ziekelijk paranoia achtige delerium? Want Modi heeft soms maar rare waanbeelden. Of is het toch de op en top romanticus die we zien, een man die wel ziet hoe hij de dag doorkomt en vooral zijn kunsten en kwaliteiten laat zien wanneer hij dat wil. De tragiek van het niet anders willen of niet anders kunnen. Het lijkt Modi op het einde toch ook niet mee te zitten of is het toch allemaal een keuze? De film blijft wat dat betreft in het midden, hoewel er op Wikipedia staat dat er veel geromantiseerde verhalen rond zijn dood zijn maar hij kennelijk toch gewoon aan TBC overleed waarop Jeanne zich uit het raam stortte.

En zo intrigeert deze Modigliani op aparte wijze niet in de laatste plaats met zijn mooie muziek maar vooral met het dubbele beeld van de romantische en sfeervolle tijd en daartegen over het spook van de armoede, dat het met wat minder fortuin een tragische tijd was om in te leven. Daarom wat mij betreft een treffende en erg mooie film.

I wasn't really listening

Weinig boeiende film over een ex-olympier die een organisatorische rol krijgt binnen het pokerwereldje. De aanloop met het ski ongeluk is aardig hoewel op de echte beelden nergens een ski los schiet, maar dat terzijde. De beelden van de arrestatie en de gesprekken met Elba zijn prima en Chastain is sowieso altijd een goede rol om te kijken. De hele uitleg en beschrijvingen met die pokeravonden zeggen me daar en tegen weer helemaal niets met al de spelers die de revue passeren. Even wordt het interessant met de inmenging van de Russische maffia en de homeinvasion om daarna naar een bijzonder nulpunt te storten met psycholoog vaderlief die vijftien jaar therapie in vijftien minuten propt. Give me a break! Wat een lul de behanger sowieso die man. Hij is dan psycholoog maar doet hij er ook iets mee?

Net als de bovenstaande quote van Elba had ik ook van die momenten dat ik even weg was. Onnodig te zeggen dat de film me matig kon boeien en films over de financiële en gokwereld me zoiezo niet liggen, maar dat is uiteraard geheel persoonlijk. Gezien en snel naar de volgende.

Ik was 14 jaar dat ik in de crypte van de Sint Antoniuskerk te Leuven kennismaakte met het verhaal rond Vader Damiaan en daarmee iets was dat mijn verstand te boven ging. Hoe gek moest je wel niet zijn om vrijwillig er voor te kiezen in een kolonie vol met ernstig zieken te gaan leven om voor hun te zorgen. Nobel natuurlijk maar wat beweegt een mens er toe...? Van verdere verdieping kwam het nooit hoewel de naam Damiaan wel altijd in het geheugen bleef hangen. Lang hoefde ik dan ook niet na te denken over deze kringloopvondst waar ik vandaag voor ging zitten.

Men neme 1865, de geneeskunde op een lachwekkend niveau, de meeste onzinnige dingen die gezegd worden, op een enkel verstandig iemand na, en een probleem dat met een kolonie zonder toezicht wordt opgelost want wie wil daar nu werken of controle op uitoefenen? Het is het moment dat de katholieke kerk opstaat en met name Damiaan die het als zijn plicht ziet de mensen steun te bieden op welke manier mogelijk waarop de geestelijke zich snel onderweg bevind en op locatie een armoedige bende aantreft met een naargeestig sfeertje.

Het is het moment dat Damiaan zijn schouders er onder zet en de gemeenschap bijna eigenhandig opbouwt met gevraag en gebedel naar middelen en materialen. En het moet gezegd dat de beste man er echt iets van maakt door de jaren heen.

Ik las als kritiek dat de film niet genoeg de diepte in gaat en Damiaan een onbekende blijft en er valt iets van te zeggen, maar wellicht is dat inherent aan het karakter Damiaan die zichzelf volledig wegcijfert voor de medemens en buiten de epidemie en kolonie is dat toch waar de film en vader Damiaan omdraait. Namelijk niet om het geloof maar het bijstaan van de medemens in zijn donkerste uren, woorden als eenzaamheid en wanhoop vallen met de wetenschap dat lepra niet dodelijk is en dus een echte lijdensweg. Het zijn momenten die ik met een brok in de keel tot mij neem vooral wanneer Damiaan de grens van geen fysiek contact overschrijd en daarmee eigenlijk zijn eigen lot bezegeld. En even waan ik me terug in de kerk bij dat graf met de vraag hoe een mens zoveel opofferinggezindheid voor de dag kan leggen.

Molokai: The story of Father Damian beschikt daarnaast over een uitstekende cast met Wenham, die Damiaan prima neerzet, Jacobi, Wilkinson, Sam Neill, Peter O'Toole en Kristofferson om maar eens wat te noemen. Geen Jan Declair gezien trouwens. Shocking zijn trouwens de echte lepralijders, geen fraaie plaatjes wat dat betreft en de schrijnende omstandigheden van het gekkenhuis. Het maakt de film regelmatig tot een ontluisterend geheel waar zorg en liefde voor de medemens centraal staat en daarmee een sterke en indrukwekkende film te noemen is. 4 sterren wat mij betreft.

Wie kent Edith Piaf niet? Met de muziek heb ik niet zo heel veel op, het is niet slecht, want er is veel beroerder om naar te luisteren, toch zegt het genre chanson mij niet zoveel. Opzich geen debacle, want een goed drama over een dergelijke artiest gaat er wel in en poeh...La Vie En Rosé is nogal wat.

Zoals te verwachten, en zoals zo vaak bij artiesten, is het leven van Piaf een zware en die begint al vroeg met de situatie rond het einde van de Eerste Wereldoorlog met een verscheurde gezinssituatie, ouders die ook maar net het hoofd boven water kunnen houden en de uitzichtloosheid van armoede en weinig kansen. Hoewel niet goed is de beste fase nog de hoerenkast te noemen waar de dames zich tenminste enigszins over de kleine spruit ontfermen, een vertrek daar is andermaal een breuk en verlies aan liefde en geborgenheid. De beelden zijn sober en troosteloos maar wel ontzettend fraai qua stijl, toch slaat het bij mij niet echt aan tot de scène waarin ze zich op maakt voor een opname in een studio. De doodse blik in de ogen vlak voor de aanzet is beklijvend en wakkert toch de interesse aan naar al dit drama.

Na de rampspoed rond Momone en Papa Leplee vloeit mijn gevoel met de film weer langzaam weg wat deels komt door de stroom aan ellende. Ik weet niet wat het is, en uiteraard kan er niet geschrapt worden in het script, maar op een gegeven lijkt alle ellende zijn kracht wat te verliezen, daar komt bij dat zo rond het auto ongeluk de tijdslijn erg onduidelijk wordt met wat er eventueel vlak voor of na het ongeluk afspeelt, en sowieso erg onduidelijk is het tijdsverloop en hoe oud Piaf op bepaalde momenten is of hoeveel tijd er tussen bepaalde dingen in zit. Zo vindt ik erg onduidelijk in welke volgorde ze het ongeluk krijgt en kennismaakt met Asso omdat Edith opmerkelijk goed lijkt te herstellen van het ongeluk en er bovendien jonger uitziet. Aan het ongeluk hield ze een morfineverslaving over dus dat is allemaal best bijzonder te noemen. Onnodig te zeggen ben ik op dat moment wel de 'feeling' met de film kwijt, ook al is het natuurlijk allemaal niet slecht.

Piaf, veel kun je van de vrouw zeggen die recht uit de armoede en achterbuurten kwam. Boers, brutaal, ongemanierd, dronkenlap, drugsverslaafd, gestoord, een wrak, en vooral een vrouw getroubleerd door het leven. Vooral de dood van Cerdan is een volgende klap met grote gevolgen en iets dat ze nooit helemaal te boven kwam naar het schijnt. Het is toch vanaf die fase waar de film wel weer aangrijpt met de fysieke en geestelijke aftakeling van Piaf. Niet alleen komt dan eindelijk het verlies van een kind uit de hoge hoed, tevens worden deze herinneringen en flashbacks op bevreemdend, hallucinant en nachtmerrie achtige wijze gebracht. Het wegkwijnende beeld van Piaf op haar stervensbed doet de rest en mist in tegenstelling tot andere delen van de film zijn dramatische uitwerking niet.

Wat een vrouw, wat een verhaal, wat een drama en wat een opmerkelijke rol van Cottilard die toch wel op bijzondere wijze deze rol neerzet. Sowieso mag de hele cast genoemd worden. Uiteraard is er de muziek en de algehele stijl en is het niet verwonderlijk dat deze film veel lof oogste. Toch raakt de film mij halverwege een tijdje kwijt, maar wie weet dat ik dit gedeelte met een herkijk meer ga waarderen. Voorlopig een dikke voldoende.

'Ik let op het budget, jij op je geruk.'

Ik heb in eerste instantie een beetje moeite in verhaal te geraken, dit komt mede door de indruk die moeders wekt, namelijk dat ze nogal een plat figuur is qua omgangsvormen, presentatie, kledij, enzovoort. Zeg maar gerust een tokkie. Tot de jongen zijn rentree maakt vraag ik me dan ook af hoe dit mens voor wie dan ook zal zorgen, maar ik moet zeggen, zodra de jongen in beeld is verdwijnen alle vooroordelen en beperkende gedachten en kijk ik gebiologeerd naar de chemie tussen moeder en zoon. In eerste instantie lijkt de vorm van communicatie die de twee er op na houden, elkaar te pas en te passen uitschelden en uitfoeteren, best wel een aardig aanpak die voor balans zorgt tot die ene bijna fatale scheldpartij wanneer hij niets verkeert gedaan heeft. Buurvrouw doet haar entree. In dit geval ook een merkwaardig type dat zich kennelijk als een gevangen voelt binnen haar eigen huwelijk en daardoor niet lijkt te kunnen praten. Een aparte wisselwerking ontstaat tussen de drie waarin zelfs de buurvrouw lijkt te ontbolsteren.

Helaas, zo rond het uur punt, begin ik mijn aandacht te verliezen en heb ik het eigenlijk wel gehad met dat disfunctionale family gebeuren, waarin de meeste reacties of acties het tegengestelde vertellen, maar ik het vooral wel gehad met al die scheldpartijen. De verder onderliggende boodschap over kwetsbaarheid, gebrek aan liefde, goede keuzes/slechte keuzes, wanneer voor je zelf te kiezen en wat nog meer neem ik maar voor lief. Het zal, mijn aandacht houdt het niet de volle duur vast. Prima geacteerd wordt er wel, en er komt ook prima muziek voorbij met Sarah McLachlan, Dido, Counting crows en Oasis, en er komen een x-aantal hele mooi shots voorbij

De gebruikelijke zaterdagavond twee-luik afgetrapt met deze Money Train en daarmee een film met een behoorlijke cast en een film die ik al minstens twee keer zag. Kijk ik hem dan nog een keer omdat ik hem zo goed vind? Nou nee, eerder om een cijfer te geven en beoordeling te kunnen schrijven.

Het verhaal is wat dat betreft duidelijk rond de twee stiefbroers Charlie en John al werkende bij de politie. Het zijn beste maatjes maar ze zitten elkaar ook wel eens een beetje in de weg zonder dat dit nu perse tot grote problemen leid. Maar recente setbacks voor Charlie rondom financiën, de liefde, een gokverslaving, en de hekel aan de baas van de Money Train zorgt toch voor snode plannen van Charlie's kant en is daarmee redelijk simpel en straight on te noemen. De cast is voor jaren '90 begrippen meer dan oké met Snipes, Harrelson, Chris Cooper, eyecandy Lopez en de onprettige Robert Blake.

Verder is het verre van hoogdravend of grote kwaliteit, de jaren '90 mode, en vooral die stomme barret die Charlie de hele tijd op heeft, doet je regelmatig zeer aan de ogen, maar is het toch in het jaren '90 model gezien een alleszins redelijke vlotte, luchtige en vermakelijk film waar de jacht op 'de toorts' best wel een sterk moment is, en meerdere stunts en momenten, zoals het gekibbel tussen Charlie en John, erg op Smith en Lawrence lijken in de eerste Bad Boys. Top is het allemaal niet maar heel slecht is het ook weer niet mits door een jaren '90 bril gezien waar de film zich aan een bepaalde mix en format houdt. Toch krijgt het geen voldoende en is het stemgemiddelde van 2,8 wel terecht. Eindresultaat, aardig voor een keer maar absoluut niet meer, waar ik de eerste Bad Boys ieder jaar wel een keer kan zien.

Bescheiden en rustig sportdrama over een totaal nieuwe benadering van honkbal en het omver gooien van de gevestigde cultuur en methodes. Met als basis en drijfveer wellicht het mislukken van Beane's eigen carrière terwijl hij zo'n enorm talent was.Natuurlijk gaat dat met de nodige tegenslag en tegenwerking.

Desalniettemin een hele aardig en boeiende film. Leuke rol van Jonah Hill en vooral een hele ingetogen Brad Pitt.

Geruime tijd terug al eens gezien, toen wel een cijfer gegeven maar geen comment geschreven. Gisteravond maar weer eens gezien en meteen een beter gevoel bij de film dan de eerste keer.

Waar ik de eerste keer nogal struikelde over het harde soms zwijgzame karakter van de film kan ik dat nu de tweede keer veel beter in het perspectief plaatsten en vind ik juist het harde en nietsontziende beeld van het leven op de Mongoolse steppe uitstekend. Hoewel de uithuwelijking iets anders verliep, net als de moordenaar van zijn vader die hem vogelvrij verklaarde en hem jaren lang opjoeg, maakt dat niet veel uit. De nuance en details liggen anders maar het feit dat het leven van Temujin van zijn 9de tot aan volwassen bol van problemen stond is waar, net als zijn vogelvrije status. Iets dat hij zelf veroorzaakte na het doden van zijn broer na een ruzie. Hoewel afgeschilderd als vooruit strevend, goed voor zijn strijders en soepel tegenover zijn reeds zwangere vrouw, komt dat voor mij wel in een ander daglicht te staan met dergelijke weetjes. Een beeld dat wellicht toch mooier wordt afgeschilderd dan werkelijk was, mede door de wetenschap dat de geleverde veldslagen en steden door Djengiz Khan's troepen bekend stonden als slachtpartijen.

Desondanks slaagt Mongol absoluut in een zeer fraai beeld van het harde en onvoorspelbare leven op de de steppe, opgejaagd door jan en alleman en de vraag hoe de overleven in de soms dorre graslanden. Prachtig wordt er gespeeld met adembenemende vergezichten en landschappen en de soundtrack van de Finse componist Tuomas Kantelinen is betoverend en dreigend tegelijk.Het acteerwerk is prima net als de cameravoering en zoals gezegd slaagt Mongol uitstekend als tijdsbeeld betreffende de 12de eeuw. Fraai, erg fraai.

Monkey man! Monkey man! Monkey man!

En toen werd filmpje nummer 5 van de filmmarathon ruw verstoord door het nodige aan familiegedoe, waar ik wel net een paar minuten onderweg was met de film, kon ik er niet bijblijven noch focus houden, dus zette ik dat een dag later op vrijdag voort. Buiten de cast en synopsis wist ik weinig van de film en viel vooral de keuze op deze film omdat ik al van alles een beetje gezien had eerder op de dag behalve actie. Dus kom maar op, en dat werd toch wel een aparte zit...

Het verhaal mag duidelijk zijn rond Kid/Monkeyman, die levend in de marge en van kruimelbaantjes, zich door het leven worstelt en zijn alter ego ook nog eens verrot laat slaan in één of andere boksring. Duidelijk is aan de hand van zijn nieuwste baantje, die nogal wat prikkels veroorzaakt, dat de beste man best wel het nodige aan trauma meesleept, iets dat overigens niet meteen glashelder is maar in flashbacks mondjesmaat gevoerd voert. En laten we het zo zeggen dat het suddert, borrelt en kookt bij de beste man waarna het zich opbouwt naar een eerste moment in het herentoilet.

Voeg daar een stijl aan toe die regelmatig aan een strip doet denken en een ontzettend sterke vibe heeft in combinatie met muziek, sowieso ookeen hele sterke soundtrack heeft met de vette beat van JID - 151 Rum en is het nummer van Bloodywood - Dana-Dan ook spot on in de finale en ben ik de mixed ups van Jefferson Airplane en The Police bereidt te vergeten. Moet je eigenlijk niet willen. Buiten dat zitten we tot halverwege in een soort van rush met prikkels te over, opbouw opbouw en nog eens opbouw en een geweldsuitbarsting die eigenlijk alleen maar voor klappen ontvangen staat en een vlucht inhoud met alleen maar meer problemen, en fraai volk en nog bloemrijker taalgebruik. Op de achtergrond schemert dan nog eens het mythologische figuur Hanuman uit het hindoeïsme. Niet te vergeten dat veel in een soortgelijke rush als bijvoorbeeld John Wick of Hardcore Henry gefilmd wordt.

Niet gek allemaal, maar toch sluipt er halverwege het nodige aan zand in de motor, want de wording naar Engel des Wrake duurt best wel lang. Ver over de helft is Monkeyman nog altijd degene die zelf de meeste klappen opvangt en opgejaagd wordt en begint de voortdurende chaos lichtelijk zijn tol te eisen in een film die dan toch gewoonweg te lang duurt, en even ben ik het bijna wel een beetje kwijt rond deze film die dan toch plotseling op een minder cijfer af begint te koersen. Maar zo plotseling is dat gevoel ook weer weg als er toch een interessante moment van 'wording' ontstaat en tevens een zalige finale aanbreekt waar we niet alleen een actieheld in actie zien maar waarschijnlijk ook nog iets mythischer aan het werk met een vleesgeworden Hanuman. Iemand anders die kogelgaten gezien afgevuurd door Queenie die Monkey Man toch eigenlijk fataal had moeten zijn? Heeft Kid zijn krachten gevonden en een God geworden?

En dat idee, dat er toch nog net iets meer achter zit dan een standaard wraak film, geeft het geheel nog net even iets meer waardoor de film cijfermatig toch weer een sprong maakt waardoor de opbouw en tussenfase ook beter te begrijpen is naar mijn smaak. Deze Monkey Man heb ik dan ook zeker niet voor de laatste keer gezien en wellicht dat er dan cijfer verbetering in zit, voor nu is het een 3,5.

En met vijf Top250ers op de teller dit weekend besloten maandag, vandaag dus, nog even door te zetten met nog eens twee films uit de grote lijst. En dus besloot ik vanmiddag af te trappen met de laatste animatie in de vorm Mononoko-Hime om vooral van dat genre af te zijn. Want mijn ding is het niet en zal het ook nooit worden, ook al kan het best leuk zijn in de vorm van Spirited Away of beladen in de vorm van Grave of the Fireflies.

En ach, heel slecht gaat Mononoke niet van start. Het is mooi gemaakt zoals altijd, de soundtrack is sterk, en het eerste gevecht met de demon mag er zijn en sluit ik andermaal de conclusie dat dit toch niet echt voor kleintjes is met monsters, dreiging en slagvelden. Het zal wel een erg onbuigzame gedachten zijn van mijn kant dat animatie voor kinderen is. Duidelijk is dat er hier uit een ander vaatje getapt wordt met afgehakte armen, een stervende held, monsters en geesten en bij aanvang een behoorlijke indruk maakt ook al is het Fantasy. Samen met de muziek en enkele prachtig gemaakt/geschetste momenten heeft de film toch zeker een bepaalde allure.

Maar richting de helft heb ik kennelijk toch te vroeg gejuicht en verlies ik op hopeloze wijze mijn interesse en concentratie en verandert de film voor mij in een pulp van karakters, wezens, een beetje humor en een wirwar van gebeurtenissen waar ik al snel geen enkele lijn meer in kan ontdekken. Wat? Hoe? Wie? Waarom? Met welk belang? En het zal me dan ook rond een film die naar het schijnt de strijd tussen mens en natuur uitbeeldt maar naar mijn smaak ook eens hopeloos lang is. En zo eindigt ook de laatste animatie in mineur en met de bevestiging dat dit genre mijn deur het beste voorbij kan gaan een uitzondering daar gelaten.

Verbijsterende film die ik succesvol 17 jaar lang genegeerd heb. En waarom nu precies zou ik niet kunnen zeggen. Wellicht de weinig flatteuze hoes. Het verbijsterende betreft overigens niet zozeer de film als wel de ware geschiedenis rond Wuornos zelf, die met recht een horrorshow genoemd kan worden.

Rauw, intens en smakeloos is het gebrachte beeld rond Wuornos van armoe, ellende en een kansloos bestaan. Iets dat in werkelijkheid nog veel meer gelaagd is door de rampspoed die haar reeds vanaf jonge leeftijd betrof met mishandeling, misbruik, seks met een neef, zwanger op haar veertiende, het verstoten worden uit de familie en een zwerversbestaan dat daarna volgde. Het is een wonder dat Wuornos al zo oud is geworden en niet eerder doordraaide denk ik dan.

De film begint dan ook in een later stadium en voert een meer dan behoorlijk getrouw beeld, zover ik kan uitvogelen, over de ontmoeting met Tyria Moore, de eerste moord en diens achtergrond, het verdere verloop met onder andere het 'ongelukje' waar ze later nog op geindentificeerd werden, en de uiteindelijke biecht en bekentenis mede mogelijk gemaakt door Moore.

De film, zijn verhaal en karakters kan verder eigenlijk als bijzonder dubbel gezien worden. Zo is de film opzich niet heel veel beter dan de gemiddelde seriemoordenaar film, toch is het de wetenschap van de werkelijkheid die het geheel een scherp randje geeft. Zo oogt Theron, naast weerzinwekkend, in goede doen, toch is het de vraag in hoeverre ze de waarheid benadert of over acteert. De schaarse beelden die kon vinden van Wuornos passen niet helemaal bij de mimiek die Theron ten toon spreidt. Een derde punt is dat je wellicht eeuwig kan stellingen over de vraag of Wuornos een doorgeslagen randcrimineel was of een slachtoffer van haar omgeving.

Monster houd mij in die zin nog wel even bezig en niet zozeer vanwege de film als wel het karakter zelf. Desondanks is de film een prima product met goede acteerprestaties en goede muziek.

Bijzonder trieste toestand. Op en top drama, met zoveel mensen opzoek naar begrip en troost en een enkeling die het krijgt. Mooi en aangrijpend begin met de executie van Lawrence en hoe men dat in alle rust en professionaliteit doet. Het drama verbreedt zich in die zin met de problemen thuis, het kind dat zijn troost zoekt in eten en Ledger die zelfs zelfmoord pleegt. Alles, iedere reactie en gedacht, gebaseerd op vooroordelen of het voorbeeld van 'opvoeding', of hoe hard iemand is opgevoed. Maar daarna, na de dood van HB haar kind, is het sterke er wat af. Het verflauwt een beetje. De hardheid van het bestaan en de keuzes die vallen is er nog wel maar is toch minder aangrijpend dan in het begin. Wat de ommezwaai van BBT betreft, ik snap wat mensen bedoelen met dat dit nogal plotseling komt terwijl hij kennelijk zoveel haat heeft, maar is de interpretatie dat het bij BBT wel meevalt en voornamelijk gevoed door zijn vader niet beter op zijn plek? Pas op zijn aandringen jaagt hij de twee donkere kinderen van het terrein af in het begin. De hardheid die hij in het algemeen ten toon spreid lijkt gevoed door zijn vader en hij ziet dat in en begint te veranderen. Natuurlijk ook omdat hij sympathie krijgt voor HB.

Heel sterk begin, wat minder einde. Degelijk drama. Top prestatie van HB maar die ouwe Peter Boyle is ook geweldig.

Twee weken terug op de gok meegenomen bij de kringloop omdat het een totaal onbekende titel is, een Quality film collection wat toch altijd wel een gokje waard is hoewel het net zo vaak teleurstelt, en omdat ik Scoot McNairy altijd wel oké vind. Maar helaas...

En het is even zoeken in het begin waar Andrew aankomt in een onveilige situatie en opzoek is naar...? Ja, naar wat? En wie is Andrew eigenlijk? Hij blijkt door zijn werkgever op het spoor gezet te zijn van zijn dochter om die veilig naar huis te loodsen. Een beetje duidelijkheid, maar toch blijft het zoeken waarom een fotograaf voor zoiets gestuurd wordt, wat het verhaal is van Samantha en wat de twee daarna van plan zijn. Echt slecht is de film niet die opzich wel een aparte stijl heeft en eigenaardige vibe. Desondanks blijft het zoeken met deze Monsters die maar niet op gang lijkt te komen en net zo min duidelijkheid biedt waar het nu eigenlijk heen wil.

En dat is het eigenlijk wel zo'n beetje met een film die nog het meeste in die zin op een roadmovie lijkt, er niet echt sprake is van een interessante of sterke chemie tussen Andrew en Sam, daarentegen wel een paar keer de mooie natuur van Mexico biedt en uiteindelijk als clou waarschijnlijk heeft dat een monster vaak niet een monster hoeft te zijn, het wezen doet namelijk niets bij het tankstation, en monsters juist vaak een gevolg zijn van stigmatisering. Maar dat zeg ik allemaal wel maar haal ik ook onvoldoende uit de film. Eindresultaat is dan ook dat Monsters er op papier ongetwijfeld erg interessant uitzag maar buiten dat niets toevoegt. Kijken is eigenlijk zonde van de tijd en dan ook geen voldoende voor dit geval.

Hmmm...bloody wheater!

In het tijdperk opgegroeid dat de herhaling van de herhaling ervoor was, in de vorm van de kleine sketches. En zoals zo vaak met korte sketches en films, zo ook bijvoorbeeld Bottom of Mr. Bean dat vaart bij een korte aanpak, slaagt het in een langere verpakking wel eens wat minder. Nu speelt met Monty Python mee dat de humor me altijd al wat te absurdistisch en flauw was. Maar uiteindelijk dan toch eens geprobeerd en hoewel ik de eerste tien minuten het ergste vreesde, viel het uiteindelijk toch nog mee.

Absurdistisch, flauw, gevat, maar vaak ook repetitief met iets dat best flauw is. En alles krijgt een sneer, geen heilige huisjes bij de Pythons, dat is dan wel weer grappig, niets is veilig voor spot. Zoals ik al zei brak het zweet me toch uit bij de uitermate flauwe discussie over de kokosnoot en zwaluwen. Een discussie die duurt en duurt, de toon meteen zet, maar ook meteen zijn zwakke kant laat zien. Als de grap zelf niet leuk is maakt herhaling het niet beter, het gaat natuurlijk om het idee van de oeverloze discussie er achter, toch is het een wankel evenwicht op een dun koord. Gelukkig is de grap er na, 'bring out your dead' meteen beter. Een afwisseling van best wel aardig humor en wat mindere momenten wisselen elkaar daarna af.

Het kasteel met de vrouwen is best grappig, het riddergevecht prima, de 'Ni' ridders vielen me nog mee en, hoewel kort, is de aanwezigheid van Connie Booth altijd goed. Dat had die Cleese toch lekker voor elkaar. Teleurstellend is The Holy Grail niet te noemen en bepaalde momenten komen absoluut uit de verf, toch is de fragmentarische vertelstijl niet helemaal mijn ding en weet de geslaagde humor op zijn best een gniffel los te krijgen. Daarom aardig voor een keer, en daar blijft het bij.

Met moeite uitgezeten. Zwaar vermoeiende en nogal stuurloze film, vooral heel erg vlees nog vis. Want wat is de bedoeling nu? Een drama/thriller of slapstick/komedie? Bepaalde aspecten in de film en sfeer doen het eerste aan maar andere momenten en vooral de keuze voor acteurs als Goodman en vooral Murray doet denken aan het laatste. Hier en daar wel een paar hele mooie momenten zoals wanneer de mannen landen op het strand en oog voor details als wapens, uniformen, wapens en decor. Na de vraag: wat moet het voorstellen, komt al snel de vraag: wat had het kunnen zijn? Wat het wel is: een gemiste kans.

Na lange tijd weer eens voor gaan zitten, met de herinnering aan een hele goed film. Nu is het dat nog steeds wel maar net als met Ex-machina is de geest wel aardig uit de fles als je de clou weet. De film moet het voornamelijk van zijn mysterie hebben. Desalniettemin is het wel een hele mooi film. De maanlandschappen zien er werkelijke fantastisch uit. Sam Rockwell, die zich aardig in mijn lijstje favoriete acteurs aan het nestelen is, doet het meer dan prima. De score met de piano is erg mooi, en hier en daar is er een mooi sinister what the hell is going on sfeertje, maar uiteraard is die sterker wanneer je net als Sam zoekende bent. De film beklijft niet in den bijzonder bij een herkijk zoals sommige anders films wel doen ook al weet je de clou/afloop al.

Desalniettemin een meer dan prima Sci-fi mysterie met aardig wat parallellen richting raadsels als The machinist en 2001: Space Odyssey.

Sterk drama met drie verschillende acteurs die allemaal uitblinken als Chiron, toch weet de film ondanks zijn zijn verhaal, kracht, boodschap en sterke personages en acteerprestaties mij net niet helemaal te raken.

It's a hard knock life in optima forma in beeld gebracht. Het harde nietsontziende leven van Little, een waardeloze moeder, glansrol van Naomie Harris die we toch van heel wat gemakkelijkere rollen kennen als Moneypenny en Pirates, een omgeving die bruut tegen hem is en hem niet begrijpt, de enige die moeite voor hem lijkt te willen doen is dealer Juan en zijn vriendin. In het tweede deel is het niet anders, Black heeft het nog steeds lastig in een harde omgeving, geen veilig thuis en wanneer hij dan eindelijk uit zijn schulp lijkt te kruipen en iets van hem zelf ontdekt wordt dat ook weer bijzonder hard in de kiem gesmoord en natuurlijk betaald hij de zwaarste prijs wanneer hij eindelijk een keer voor zich zelf opkomt. In het derde deel zien we hem terug als iemand die lering getrokken lijkt te hebben van dat ene moment dat hij terugsloeg, en dat dit het antwoord op alles is, getuige zijn getrainde lichaam. Natuurlijk is hij een kopie van Juan geworden, zelfs het likje aan de lippen iedere keer, want wat voor voorbeeld had hij verder? De gedachte dat Juan ook een dergelijke jeugd gehad heeft ligt voor de hand. Toch de twijfelende houding over hem zelf, wie hij is, en wat hij is, die blijft spelen....

Wat valt verder op, de zo gezegde twijfel, de onveiligheid in iedere situatie maar vooral ook dat deze jongeman door zijn omgeving wordt gevormd en is gevormd, ook wanneer hij later met zijn maat zitten te praten, en aangeeft een dealer te zijn, wellicht het beste wat hij zou kunnen zijn, en toch is het niet goed. Het is nooit goed. Een wonder dat Chiron zichzelf niet durft te zijn, wat een immense worsteling.

Goeie film, goed geacteerd, vooral door alle drie die Chiron spelen, Naomie Harris mag ook genoemd worden net als Mahershala Ali. Dat de film in de prijzen gevallen is geen wonder te noemen, toch raakte de film me niet heel erg. Boeiende film, mooi een keer gezien te hebben.

En verder met Bond, en we waren gebleven bij Moonraker met een van de leukere Bond-babes in mijn beleving toen ik tiener was. Van de serie met Moore verwachte ik eigenlijk niet te veel, iets dat met Live And Let Die werd gelogenstraft, met The Man With The Golden Gun juist werd bevestigd, en The Spy Who Loved Me er veilig tussen in. Een plek overigens waar ik Moonraker ook ongeveer ingschaalde en verwachtte.

Een fantasievol plot komt op gang met een superras, ruimtestation en massamoord op de wereldbevolking. Bond redt andermaal de wereld en kenmerkend voor Moore is hoe hij al struikelend verder geraakt in zijn onderzoek. Gadgets, fraaie locaties, veel prachtige vrouwen, waardig tegenstander Jaws en de nodige humor. Het is er allemaal. Vooral de vrouwen afdeling is bijzonder goed voorzien met de prachtige Clery, Chiles is ook fraai ook al kan ze niet acteren, dan is er nog de schare vrouwen die meegaat naar het ruimte station om het Arubaanse snoepje Emily Bolton niet te vergeten.

Minder aan Moonraker is toch de niet zo serieuze sfeer die alles eerder aan vermaak doet denken dan aan actie en spanning. De film voelt met een aantal ongeloofwaardige momenten eerder aan als een jongensboek. Dan speelt toch langzaam mee dat Moore een oude harses begin te krijgen, is het onzin dat zijn gezicht zo vertrekt in de G-kracht simulator alsof hij blootstaat aan windstroming, is het gondel gebeuren zowel grappig en flauw, en is de vechtpartij met de Aziatische kendovechter ook op het randje. Het gebruikelijke geschaak van de dames is weer meer aanwezig, en de gadgets zijn ook aan de flauwe kant met de gondel als dieptepunt.

Het maakt Moonraker absoluut niet tot een slechte Bondfilm, dat zeker niet want er zijn slechter. Toch is de film ook niet heel goed en schaart hij zich voormij net onder The Spy Who Loved Me. Dat deze film slechter scoort dan The Man With The Golden Gun is me dan weer een raadsel. Laatst genoemde is van de reeks tot nu toe de slechtste Bond film.

Maandagmiddag even aan de slag met deze Moonstruck die me opzich qua onderwerp weinig aansprak maar wel een bekende titel is uit de tijd van de filmprogramma's uit mijn jeugd. De kringloop deed de rest dat ik besloot toch gewoon maar eens te proberen.

Het verhaal is duidelijk rond Loretta die na het nodige onfortuin opzoek is naar een beetje geluk en vooral vastigheid en dat moet Johnny worden. Maar dingen zijn van plan snel te veranderen en soms kruipt het bloed waar het niet gaan kan en gebeuren er dingen uit onverwachte hoek. Zo ook met Loretta die zichzelf al vrij snel in een lastige parket bevindt tussen de twee broers Johnny en Ronny. Tevens is duidelijk dat Moonstruck niet bepaald serieus is zonder echt een comedy te worden maar eerder, voor wie daar van houdt, een soort van charmante en romantische feel good betreft.

En ach, de film heeft zo zijn momenten met de Italiaanse hysterie, drukte, passie en temperament, waar de gemiddelde Italiaan een beetje als notoire vreemdganger wordt neergezet want ze pissen allemaal naast de pot en het lijkt de normaalste zaak van de wereld, de oorzaak ligt bij de maan of anders geeft men de schuld wel aan het missende rib van Adam en Eva. Aardig is op zijn minst het etentje waar Johnny op onbeholpen wijze zijn huwelijksaanzoek doet waar zijn pak belangrijker is dan op de knieën gaan en de doofus niet eens over en ring heeft nagedacht. Het is exemplarisch voor de iet wat koddige humor die in de film voorbij komt.

Soms is het dus wel grappig, maar er mist mijn inziens ook heel erg veel, waar Ronny regelmatig als een debiel overkomt, Loretta het overspel wel erg gemakkelijk laat gebeuren cq geen enkele weerstand biedt, maar de film ansich wel weer een aardige boodschap heeft omtrent liefde, keuzes, dingen die soms gewoon gebeuren of voorbestemd zijn, en het leven opzich met bepaalde onzekerheden. Afijn, slecht is het allemaal niet, maar ik heb er ook geen snars mee.

Goh...als ik een pc en PlayStation spel kapot had kunnen spelen dan was deze aan flarden geweest. Het begon op de pc meer dan twintig jaar terug en zowaar heb ik ooit de finale gehaald tegen Shao Kahn en gewonnen, zover heb ik het nog nooit op de PlayStation 1 gebracht die ik overigens nog regelmatig speel en wat speel ik graag met Noob Saibot en Nightwolf. Lekker retro. Deze film moest ik natuurlijk zien, ook al had ik al lang begrepen dat het verre van goed was. En super bleek Mortal Kombat niet te zijn, desondanks viel het allemaal een beetje mee.

Verhaal? Nee. Cole Young? Het zal. Diepgang? Laat me niet lachen. Wat bood het spel op dat vlak? Ook niets natuurlijk. Het ging om het knokken en de brute fatality's natuurlijk, dus waarom zou dat nu anders zijn. En dat was ook wat aan de film trok, vooral nadat ik de dood van Nitara gezien had op YouTube. Iets waar de film verder vervolgens, op een paar aardige momenten na, niet helemaal in slaagt, en dat valt wel aan te rekenen.

Behoorlijk op zijn minst Kano te noemen die de boel behoorlijk opleukt met zijn humor en snedige opmerkingen. MacNamee is prettig voor het uitzicht en als blikvangers uit de game voldoen Sonya, Jax, Raiden, Sub-Zero, Kung Lao en Goro uiteraard. Mijn favorieten blijven helaas uit de beeld, maar goed je kan niet alles hebben. De meeste actie is best te doen ook als is het camerawerk en montage niet altijd even sterk. De soundtrack is op zijn beurt dan wel weer futuristisch en passend, en de brug waar Jax en Reiko de degens kruisen doet echt even Mortal Kombat game-achtig aan.

Opmerkingen zijn toch wel dat Shao Kahn bijvoorbeeld uit beeld blijft samen met veel andere karakters. Logische verklaring dat deze figuren in een vervolg worden uitgespeeld want ik verwacht wel dat er een vervolg komt. Het camerawerk en de montage is zo gezegd niet altijd even sterk maar het voornaamste punt is toch wel de zogenaamde opbouw naar het toernooi met gevechten a la MK style. Één op één battles met fatality's. Het enige gevecht dat enigszins in de buurt komt is die van Jax en Reiko. Verder gaat het geheel uit als een nachtkaars en dat is toch het meest spijtig.

Super is Mortal Kombat verre van, maar een vermakelijke appetizer voor een spectaculairder vervolg zou dit wel kunnen zijn. Dus kom op met deel 2 en maak er wat van. Let there be carnage! Morgen eerst maar weer eens de PS1 uit de kast halen.

Death in Venice dan eindelijk aan de beurt op klassiekerzondag. En eerlijk gezegd wist ik niet wat te verwachten van deze film die goede cijfers scoort maar regelmatig verweten wordt traag en lang te zijn.

Met de aankomst van de (bejaarde?) componist in Venetië is het al snel de vraag welke kant het op gaat, herstel of 'to see Venice and die'. Door middel van een aantal flashbacks en dialogen met Alfred komt toch min of meer naar voren hoe diep de psychologische nood gaat en vooral draait rond faalangst, toch helemaal duidelijk wordt nooit wat er nog meer speelt behalve de zogenaamde artistieke crisis.

Bijzonder is de fascinatie voor de Poolse jongen genaamd Tadzio. Iets dat veel betekenissen kan hebben, maar naar ik vermoed waarschijnlijk draait rond de jeugdige onbezonnenheid van een dergelijk joch met een heel leven en geen enkele verplichting op dat moment in het verschiet tegenover de vastgeroeste Von Aschenbach die slechts in drempels, verlies, gebrek aan inspiratie en een leven denkt dat richting het einde loopt. Ergens meen ik ook lichte autistische trekjes te zien, desondanks lijkt Von Aschenbach weer tot leven te komen vooral als hij de tweede keer activeert in Venetië.

Ook dit is een aparte wisselwerking te noemen van iemand die op sterven na dood lijkt, maar toch weer tot leven komt in stad waar een dodelijke epidemie rondwaart. Dan is er het prachtige openingsshot van het schip dat aan komt, en uiteraard niet te vergeten de prachtige muziek van oa Gustav Mahler en Modeste Moussorgsky. Eveneens prachtige is het fantastisch mooie Venetië zelf, met ook daar weer een dubbel gelaagdheid met de epidemie en een stad die richting het einde grauwer, smeriger en chaotischer wordt. Wat dat betreft heeft Death in Venice ontzettend veel.

Toch raakt Death in Venice mij nergens zoals ik dat zou willen en dat is jammer te moeten zeggen over een film die afgeladen lijkt met de tragiek van het leven. Ik zie de poging, ik zie een zekere schoonheid, toch is Death in Venice niet helemaal aan mij besteed.

Zaterdagavond na een beetje visite aan de slag met deze Mortuary die ik enkele weken terug bij de kringloop had opgepikt en vooral had meegenomen vanwege de naam Tobe Hooper. En zoals andere comments al vermelden is de naam van de regisseur een mooi lokkertje, waar hij wel degelijk de regie in handen had, maar het eindresultaat is bar en boos.

Het verhaal is duidelijk rond het gezin dat komt wonen in de nabijheid van het mortuarium vanwege het werk van moeder en het is vrij snel duidelijk dat het niet helemaal pluis is onder het huis of op het kerkhof en uiteraard is het wel nieuwsgierigheid wat het is en wat er nu precies gaat gebeuren. De setting en aankleding lijken nog wel oké, zo is het huis en het mortuarium ook best goed gestyled, is de soundtrack ook best oké en hebben we in de vorm van Courtney Peldon en vooral Alexandra Adi best nog wel iets leuks om te kijken.

Maar dat is het verder wel in een film die ronduit waardeloos genoemd kan worden. Spannend wordt het geen moment, is het soms zelfs te flauw voor woorden, wordt er vaak erg slecht geacteerd, is het eerste half uur á drie kwartier veel te lang waarin er helemaal niets gebeurd, zijn er nog enkele dood irritante karakters zoals de eigenaar die het gezin staat op te wachten in de opening van de film en kan op een gegeven moment de film mij niet snel genoeg afgelopen zijn. Kortom waardeloos, tijdverspilling, snel op naar wat anders.

De week voor Pasen maar even op de bijbelse toer en dat werd dus deze Moses the Lawgiver waarvan ik de filmversie had liggen en inmiddels begreep dat deze niet half zo goed is als de miniserie van 5 uren. Desalniettemin toch maar even aangeslingerd samen met mijn vader die de bijbel praktisch uit het hoofd kent.

Het verhaal is in ieder geval duidelijk met de te verwachten Bijbel en vooral Mozes als leidraad in deze film waar ik me nog wel het ene ander kan herinneren zo uit mijn tijd op de Christelijke basisschool. Sowieso, waar of niet, menselijke interpretatie of niet, films als The bibel: in the beginning, The ten commandments en The last temptation of Christ vind ik sowieso wel interessant en dat telt dus ook voor deze Moses. Zoals reeds gezegd mag het verhaal bekend zijn rond Moses in het mandje, gevonden en opgenomen, zich het lot aantrekkende van de Joden en het ontdekken van zijn echte achtergrond waarop de strijd kan beginnen om zijn volk uit Egypte te krijgen.

Voor degenen met een beetje bijbelkennis zal veel niet onbekend voorkomen met de plagen, de valse of halve beloften, de uittocht, achtervolging en de Rode Zee. Het enige echte minpunt is dat het allemaal erg snel gaat en in die zin vooral beknopt is wat natuurlijk logisch is aangezien dit een film/bioscoop versie is van een miniserie van circa vijf uren. Quayle is goed en Lancaster doet zijn best waar de waarnemingen van de echte profeet Moses ongetwijfeld angstaanjagend en bevreemdend geweest zijn. En met het gerommel in de verte slaagt de film tot op zekere hoogte met een bepaald mysterie en angstaanjagendheid. Dan mag natuurlijk de soundtrack van Morricone niet vergeten worden die natuurlijk sterk te noemen is. In alle eerlijkheid blijft deze film nergens in vergelijking met de eerder genoemde Bijbelse films daarom slechts een 3 ondanks dat dit niet bepaald een straf was om te kijken.

De laatste loodjes in de oorlogsweken betrof deze film/serie over Oswald Mosley waar ik als oorlogskenner en enthousiast de naam uiteraard ken als aanwezigheid in de Britse politiek vlak voor de oorlog en diens visie en link met Hitler en het fascime. Toch wist ik verder weinig van dit heerschap noch de serie, dus let's try...

En het moet gezegd dat het toch erg interessant is wat er allemaal aan die Eerste Wereldoorlog is ontsproten, zo ook in het geval van Mosley die de barricade betrekt vanwege alle politieke leugens, zinloze offers, en een herziening van financiële structuren en meer rechten voor de arbeider. Het volk eerst om het zomaar te zeggen waar dat in Duitsland en Italië in eerste instantie niet veel anders was waar ik me andermaal verbaas over dat de kern van het nationaal socialisme nog niet zo verkeerd is maar vervolgens dan toch altijd finaal uit de klauwen loopt. En net als in dit geval lijkt Mosley slechts goede bedoelingen te hebben en een bepaalde visie. Maar daar ligt de focus het eerste tot anderhalf uur eigenlijk amper op waar toch vooral de aristocratie in beeld gebracht wordt, wat nog overkomelijk is, maar vooral de vrouwenjacht centraal staat. En laat ik het zo zeggen dat Mosley vaker de gulp open heeft dan dicht, en eerlijk gezegd vind ik dat totaal niet interessant of iets toevoegen.

Sterker nog, ik vind Mosley een hoogst onsympathiek figuur met hoe zijn eigen vrouw zich doodschaamt, hij maar blijft beweren dat het niets voorstelt maar dat hij wel gewoon zo is, en ik heb dan ook wel zoiets van 'burn motherfucker' wanneer hij ook Jane Bewley met jong zet en keihard laat zitten. Dan maakt hij halverwege zijn eigen vrouw ook nog eens voor on-interessant, het is toch wel het moment dat ik Mosley een onwijse kwal vind. Goed, als de man zo was zal het getoond moeten worden dus dan zal het nodig zijn, toch was ik vooral geïnteresseerd in zijn politieke wandel, botsingen en spanningen binnen het Britse parlement, wat zijn contacten en indrukken waren van Mussolini en Hitler en hoe hij in paria veranderde. En met alle respect lijkt dat bijna de helft van de serie bijzaak, maar gelukkig trekt dat de de tweede helft een beetje bij.

Toch zijn er na die verbetering weer tal van kleine dingetjes, dissonanten of onduidelijkheden. Zo lijkt deze Hitler eerder in het cabaret van Kopspijkers thuis, is het lachwekkend hoe Mosley als een onnozele ja-knikker tegenover Mussolini zit, en is het de vraag of hij nu daadwerkelijk inziet waar hij zich mee inliet bij het inzien van bepaalde wandaden op de Duitse straten. Van de andere kant wordt de omslag binnen zijn groepering goed gebracht net als de heersende onrust in England binnen het kabinet als op straat. Dit alles zorgt ervoor dat Mosley momenten heeft dat het wel iets te vertellen heeft en interessant is, maar ook vaak genoeg afdwaalt en moeizame fases kent, iets dat wellicht persoonlijk of smaakbgebonden is.