Opinions

Na de eerste twee binnen 24, ook nog maar de derde erbij gepakt, en ik moet zeggen dat de vrees die ik op voorhand had voor alle drie delen bleek me te vallen.

Het jammere aan de trilogie en ook weer het derde deel is de herhalingsfactor. Zion nog steeds onder druk, net als deel 2, Neo de enige hoop plus een herrijzenis uit de dood net als 1 en 2, niet het ergste de terugkerende Mr. Smith zoals de vorige delen, Morpheus predikt hoop, weer een gesprek met 'het Orakel' net als de vorige twee....het is een herhaling van zetten.

Wordt het daar perse slecht van...? Neuh, dat ook weer niet. De stijl, CGI en de sfeer is prima. Het geweld en actie is ook dik in orde. Het recht toe recht aan verhaal van dit deel doet ook wel deugd. De strijd om Zion ziet er prima uit. Toch is het verder een beetje saai en mis ik bijvoorbeeld de toevoeging van een Mr. Smith of Merovigian zoals die met iets meer sjeu gebruikt werden in deel 2. Wel vermakelijk de vele Mr. Smith's in de keuken bij het Orakel. Het eindgevecht is ook best oké.

Matrix deel 3 is een redelijk visueel spektakel en vermaakt. Maar is wel inwisselbaar wat deel 2 betreft en beide doen eigenlijk afbreuk en voegen niets toe op het destijds vernieuwende 1ste deel.

Dodge this!

Een alweer uit '99 stammend grensverleggend meesterwerk van de Wachowski broers, tegenwoordig transgender onder de namen Lilly en Lana, die destijds hoge ogen gooiden qua actie, stijl, sfeer en een ronduit aparte verhaal. Maar geldt dat 20 jaar later nog steeds? Al geruime tijd keek ik er tegen op deze film, eigenlijk de trilogie, te herzien. Bang dat vooral de indrukwekkende actie van deel 1 tegen zou vallen...maar...

De begin scene waar Trinity in het nauw gedreven wordt voelt wat geforceerd. De Warshowski's willen meteen hun visitekaartje afgeven en waar de scene met de achtervolging op de daken 20 jaar geleden indrukwekkend was zit ik het nu met een dubbel gevoel uit. De montage is soms matig, de camera er soms te dicht op en de bewegingen te houterig. Even vrees ik het ergste...

Maar dan toch; een best wel boeiend verhaal komt op gang met een uitstekende duister sfeer. De scènes aanboord van de hoovercraft zijn niet echt het summum maar sommige andere scènes zoals die met de snedige opmerkingen van het Orakel doen wel goed. Zo ook de ronduit iconische schietscene in de hal, iconisch, stijlvol en behoorlijk spectaculair, nog steeds. Een aantal malen wordt op mooie wijze de spanning opgebouwd en op uitmuntende wijze dingen gefilmd. Alle scènes rond de redding van Morpheus en de helicopter zijn briljant en prachtig in beeld gebracht. Dan zijn er de talloze gevechten zoals het gevecht tussen Morpheus en Neo en het 'bullittime' moment op het dak. Interessant in de 'making of' te zien hoe lang men in training en afgebeuld is voor al deze gevechten.

Reeves is degelijk, vooral Fishburne valt op als de koele soms wat zelf ingenomen leider, Weaving lekker als Mr. Smith, het orakel vind ik ook geweldig, de stijl en de muziek past op geweldige wijze in elkaar en dan is er nog de licht filosofische inslag over voor je zelf denken, wat realiteit is, dat drempels alleen in je geest bestaan en een stukje lotsbestemming. Al met al komt de film dan toch nog goed en overtuigend uit de verf als stijl en sfeervol geheel. De vermaak factor is nog altijd hoog mits ik het toch niet meer inschaal op het niveau van vroeger. Een acceptabele vier sterren is mijn beoordeling.

Een heel bijzonder en pakkend product deze film vooral gezien zijn leeftijd.

Een interessant verhaal ontwikkeld zich in die zin de piloot die uit het niets lijkt te mankeren. Verder valt vooral de hemel op, iets dat met veel humor gebracht wordt. De opmerkingen over dat iedereen 'boven' gelijk is maar ook het aanmeten en uitdelen van de vleugels neigt naar het droogkomische. Hoewel zich een interessant dilemma aanbied, slaat de film voor mij even een beetje dood tussen de romantische toestanden met June en het geneuzel bij de dokter thuis. Daar hoop ik toch echt even dat de film meer te bieden dan dit.

Maar gelukkig komt daarna alles in een zeer boeiende en stijlvolle stroomversnelling. De trapscene is fenomenaal, zo ook andere scenes in de hemel qua stijl en schaduwen, zo ook de keuze voor kleur op de wereld en zwart/wit boven in. Subtiele wellicht hint hoe 'zwartwit' er naar zijn afwezigheid in de hemel gekeken wordt. Dat de dokter hem gaat verdedigen ligt wel heel erg voor de hand en ik moet zeggen dat hij dat met verve doet. Goede rol van Roger Livesey. Zo is de hele 'rechtzaak' een bijzonder komisch en scherp gebeuren met als hoogtepunt de test op de trap en het bewijs wat liefde is. In die zin wekt de film de indruk bewust of onbewust ook andere filosofische vraagstukken aan de kaak te stellen. De interessante tweedeling tussen de op aarde levensreddende en noodzakelijke operatie terwijl de keuze en oordeel wat er gaat gebeuren eigenlijk boven ligt, bij de hogere macht. Zo ook brandstof voor discussie als toeval, wonderen en andere krachten in het universum. Wonder bestaan, misschien is dat John Oswalt's grote boodschap nog wel, we zien het alleen niet.

Boeiende film, mooi gebracht, zoals gezegd bijzonder stijlvol op bepaalde momenten, prima geacteerd en wat ik toch wel vind opvallen een donker iemand in de jury. Gewaagd lijkt me voor 1946.

Toch wel een vondst bij de kringloop al is het alleen maar vanwege de leeftijd en dat je dus kennelijk wel recente films tegenkomt in het kringloop circuit. Toch liep ik niet in het bijzonder warm voor deze film wat mogelijk komt door het tegenvallende Rendition uit 2007, maar The Mauritanian bleek toch uit ander hout gesneden.

Veel anders dan Rendition gaat The Mauritanian niet van start die na een korte introductie het beeld toont van Slahi die gevraagd wordt zich melden voor uitleg wat zoveel inhoudt als down the rabbit hole never to be seen again. Slahi verdwijnt waarop er een tijdsprong komt naar later waar ene Nancy Hollander lucht krijgt van de zaak en op onderzoek uitgaat om vervolgens raadsvrouw te worden van Slahi die in Gitmo blijkt te zitten. Het is het punt waarop alle partijen in actie komen zowel verdediging als aanklager met de hoogst mogelijke straf in gedachten. En vooral dat laatste, het juridisch gedeelte, is ontzettend interessant rond persoonlijke belangen, druk en bewijsmateriaal. En vooral dat laatste is opzienbarend en door de aanpak van de inlichtingendienst en het leger zelf praktisch onbruikbaar waar ze hun eigen aanklager even hard mee raken. Interessant het moment tussen Hollander en Couch die door de handel en wandel van onderandere de CIA beide niet beter af zijn.

Het betreft een surrealistische wereld zonder überhaupt nog een woord gezegd te hebben over de behandeling en daden in Guantanamo Bay zelf. Het duurt even voordat we bij deze fase komen, ondertussen wordt The Mauritanian op degelijk wijze gebracht zonder dat het drammerig is, het eigenlijk geen issue betreft of Slahi schuldig is maar vooral een subtiele film over de rechtsgang en morele kwesties. 'We wanted to prevent another 9/11', en zoals ik ook al over Rendition zei is het een onmogelijke rekensom te weten hoeveel levens deze aanpak gekost heeft maar nog een grotere vraag hoeveel levens men misschien wel gered heeft. Want als je vrouw, dochter, of welk gedeelte van je leven dan ook naar beneden gekletterd is met een Twin Tower geloof ik dat je echt anders denkt over dergelijke kwesties. Gelukkig weet The Mauritanian die valkuil beter de vermijden dan Rendition dat doet.

Afijn, een beeld van grote psychologische druk, waardeloze bekentenissen, nietsontziende controle, niets is prive en de vraag waarom men eigenlijk zo te werk gaat want dit werkt toch niet? De spanning en wanhoop stijgt dan ook behoorlijk richting het einde in deze uitstekende film die niet zo zeer partij kiest of ingekleurd is alswel een beeld rondom behandeling en de strijd tegen het apparaat wil tonen. Tahar Rahim, ook bekend van Un Prophete, toont toch een begenadigd en uitstekend acteur te zijn van wiens gezicht de stress, angst en nervositeit afstraalt. Woodley en Foster, doorgaans redenen om films over te slaan, zijn degelijk te noemen. Cumberbatch daarentegen komt raar over met dat dikke accent. Maar dat zijn details in een verder uitermate sterke en overtuigende film die ik ongetwijfeld met de tijd nog eens ga kijken. Voor nu vier sterren.

Filmpje die alweer enkele jaren onderdeel van de collectie is en toe was aan een review. En hoewel er wat punten van kritiek zijn valt Max Manus vooral op als een degelijk en prima verhaal over Max Manus zelf en de verzetsactiviteiten in Noorwegen.

De film begint aangrijpend en indrukwekkend met een aantal scenes van Max aan het Fins-Russische front. Een op voorhand, zo leek het, oneerlijke strijd qua overwicht tegen het kleinere beroepsleger van de Finnen. Toch wisten ze het de eerste fase met guerrilla en 'verschroeide aarde' tactiek knap stand te houden. indrukwekkend zijn de gevechtsscenes in het begin en de flashbacks. Daarna wordt er doorgeschakeld naar het gevallen Noorwegen en Manus en zijn kameraden die zich organiseren. Behoorlijk waarheidsgetrouw wordt het verder verloop gebracht van opgepakt, ontsnapping, opleiding, vele malen terug voor missies, Tikken, en vooral het indrukwekkende einde van een man die weliswaar alles wist te overleven maar er bepaald niet geestelijk onbeschadigd af kwam. Uitstekend gebracht zijn enkele sabotagemissies, de bezetenheid om door te gaan, het zinken van de SS Donau, een opname die vreselijk overdreven lijkt, het wrak zo dicht onder de kust, toch als je gaat zoeken naar het schip kom je bij een foto uit die bijna één op één is, er is dan ook weinig fouts te ontdekken aan deze film of het moet de erg fortuinlijke shoot out met de achtervolgende motor met zijspan zijn.

Wat valt er dan wel op te merken? Buiten de acties om en de Fins-Russische oorlogsscenes lijkt na genoeg iedere gesprek of scene met zijn kameraden aan de brave kant en vooral dood te slaan, het voelen aan als momenten waar de film stroperig wordt en opeens erg lang aanvoelt. Daarnaast vind ik persoonlijk, ondanks de al eerder genoemde gedreven- en bezetenheid, Manus een beetje ééndimensionaal aanvoelen. Pas richting het einde lijkt er meer spanning te komen, en vooral paranoia. Het zijn gevaarlijke spelletjes. Iedereen kan een verrader zijn. Het uiteindelijke zwarte gat waar Manus in beland na het einde van de oorlog vind ik dan ook de sleutel van de film die alles net even wat meer lading geeft en de offers, spanning en het verlies van dierbaren extra onderstreept. Het zijn de momenten van eindelijk stil kunnen staan, overdenken en beseffen. Manus werd na de oorlog alcoholist en worstelde ontzettend met 'overleversschuld'. Een last die pas verlicht werd na het schrijven van verschillende boeken. Een beeld overigens dat nu zo'n kwartier na de film steeds meer begint te spreken en indruk maakt en me straks toch er toe gaat zetten een beter cijfer te geven dan aanvankelijk het plan was.

Max Manus, niet bepaald de oorlogsfilm die zich lijkt voor te doen op bepaald filmposters, maar eerder een erg degelijk drama over verzetswerk en de tol er van, zowel fysiek als geestelijk. En zoals ik al zei, de kneep die de film zo goed maakt zit hem vooral in het einde en de last achteraf.

Redelijk voor een leek wellicht, dramatisch voor een Max Payne liefhebber.

Wat verheugde ik mij destijds op deze film als gamer die de game praktisch vanaf het eerste uur had en tientallen keer uitspeelde. Destijds overigens een baanbrekende third person shooter met voor de gamerij nieuwe elementen als 'bullit-time'. En wat was de film een deceptie omdat er van meet af aan weinig van het verhaal nog de personages heel blijft. Namen als Mona, Alex, Bravura en de CEO van Aisyr, Horne, kloppen net als de strijd tegen het bedrijf, toch zijn veel personages erbij bedacht, zoals Natasha, Colvin, BB, en slaat het motief qua moord nergens op. Het einde op het heliplatvorm is ook een flauwe afspiegeling van de apotheose die zich daar normaal afspeelt.

Wat rest is op zich een degelijke Whalberg die de rol prima past, een fijne Kurylenko en Kunis, en vooral een passende stijl qua donkere besneeuwde straten, flippende V-gebruikers en een mooie duistere sfeer die de film niet misstaat en lijkt op die van de game. De schietscene in de parkeergarage mag ook genoemd worden. Wat dat betreft toch erg spijtig dat er niet meer uitgehaald wordt.

Verstand op 0, misschien zelfs -1, en lekker kijken zonder serieus te nemen. Het is minstens 15 jaar geleden, misschien langer, dat ik deze zag en toen viel de film me ook al op als vermakelijk. Nu kwam het er dan eindelijk weer eens van via de kringloop.

Prima gaat de film van start met het willekeurig tot leven komen van voertuigen of gereedschap die bloed proeven. Overdreven en minst eng in de beginfase is de brug, maar ach. Wel tof is de pletwals en samen met de dood van Duncan zijn dit toch enkele prima semi-horror momentjes. Al snel komt de focus op het wegrestaurant te liggen waar een aantal mensen schuilen/opgesloten zitten. Fraai is de leider van de vrachtwagens, de truck met het goblin gezicht, en samen met het opgejaagde stel op de snelweg en het moment waar men gedwongen wordt de tanken zijn dit toch prima en leuke momenten.

Het boek zou beter zijn, helaas kan ik me die niet voldoende voor de geest halen. Je kan kritisch zijn op punten als hoe eng het nu wordt. De trucks doen niets anders dan rondjes rijden, waar wat moeten ze dan? De mensen en het wegrestaurant plat rijden? Dat zou dom zijn want slim genoeg om ze naar buiten te forceren om te tanken zijn ze wel. Super geacteerd wordt er niet en alle aanwezigen zijn ook nog al cliché met het piepkuiken vrouwtje dat net getrouwd is, een uitermate gemene baas en een antiheld als leider. Tja, super is het allemaal niet.

Maar daar moet je ook zo zeer niet naar kijken. Het is geen oscarwinnaar, en het is nu eenmaal een King verfilming, door King zelf, in het begin ook nog even te zien, en vooral het tijdsbeeld speelt mee van 1986. Toch knap hoe veel van dat spul rijdt zonder chauffeur. Harrington voldoet overigens als pittige eyecandy en niet te vergeten de fijne muziek van ACDC. Esteves is overigens ook in redelijke doen. Het maakt Maximum Overdrive voor mij tot een uitermate vermakelijke film en misschien zelfs wel tot guilty pleasure.

Filmpje die zomaar voorbij kwam op de BBC dat ik dacht laten we die eens proberen. Het verhaal was me onbekend, de titel in die zin ook, desondanks viel dit meer dan in de smaak.

Redelijk cliché verhaal van een opvliegende coach die in een of andere gat terecht komt, weinig perspectief heeft maar toch toevallig talent ontdekt en tot zijn beschikking heeft. Net zo standaard zijn de te overwinnen drempels en de jeugd die overtuigend moet worden van kunnen. Maar belangrijkste kernpunten draaien toch wel rond acceptatie en vooroordelen. Rond gezin White die zich temidden van de hoofdzakelijk Latijns-Amerikaans sprekende bevolking thuis gaan voelen en geaccepteerd worden. Kostelijk zijn dan ook scènes zoals met de kip, wat te doen, houden of opvreten? Ook humoristisch hoe hij uiteindelijk het team bij elkaar scharrelt.

Het is voorspelbaar, en natuurlijk zit er een 'hiccup' in de weg die alles op losse schroeven zet, en even lijkt White alles wat hij daarvoor geleerd heeft bijna vergeten, maar uiteraard komt het allemaal wel goed temidden van de hartelijke bevolking. Er wordt iets fraais gemaakt van her huisje en White beschikt toch over een gezin dat zelden of nooit klaagt. Natuurlijk is het allemaal erg feel good, en natuurlijk zal het nodige aangedikt zijn maar het maakt mij niet veel uit. De mix klopt en McFarland USA is daarmee een innemende en leuke film te noemen.

Maandag als weekendafsluiter zoals gewoonlijk iets simpels en luchtigs en dat werd deze Me, myself and Irene. En dat riep toch wel wat herinneringen op aan een tijd dat we serieus naar de bios gingen voor een dergelijke film, en dat we ook alles wilden zien met Carrey in de hoofdrol aangezien hij 'hot and happening' was. En dat terwijl lang niet alles goed was, Ace Ventura en the Mask zijn praktisch benchmark te noemen, The Cable Guy en Dumb and Dumber regelmatig tenenkrommend waar een Liar Liar grappig momenten heeft maar tevens gericht is op een breder publiek.

Dan is Me, myself and Irene wel weer andere koek met scherpe, cynische en zelfs grove humor. Centraal staat karakter Charly Baileygates die na jaren vernedering een alterego ontwikkelt die wel durft uit te delen en voor zichzelf durft op te komen, ondertussen wordt hij ook nog opgezadeld met een escorte taak. De druppel een situatie in een buurtsuper, iets dat ik me maar al te goed kan voorstellen aangezien ik een tering hekel heb aan drukke winkels, de eerste ontmoeting met Hank zet dan ook meteen een tendens in werking die de hele film gehandhaafd blijft, namelijk dat de humor rond Hank keihard en best wel sterk is en de fases met Charly daartegen saai en niet echt grappig zijn. De humor is op zijn best bij de eerste ontmoeting met Hank rond de borstvoeding, het parkeren van de auto, het Vagi-clean moment en het schijten bij de buren.

En zo is Me, myself and Irene toch vooral partijtje turven waar de minpunten zichzelf snel opbouwen. Want is het verder allemaal heel bijzonder? Nee niet echt. Is het echt grappig buiten de Hank momenten? Nee want Charlie is best saai. Zijn er te weinig Hank momenten? Ja, maar wellicht dat een overdaad van Hank averechts had gewerkt. Pluspunten zijn dan wel weer de prachtige Traylor Howard die oh zo lekker is en ik was helemaal vergeten dat Zellweger hier ook best te doen is. Verder heeft Zellweger me nooit heel erg kunnen bekoren. Dan is er nog het Foo Fighters nummer dat ik glad vergeten was. Duidelijk is dat MMAI zich absoluut niet kan meten met het beste van Carrey in de vorm van Ace en The Mask en maar net boven het niveau blijft van The Cable Guy en Dumb and Dumber. Nee helaas, op een paar keer lachen na toch ondermaats wat dat betreft.

Monty Python deel 3. Na een aardige eerste film, en een tweede die tegenviel was het de vraag: gaat het nog beter worden? En het antwoord is nee...

Onderwerp ditmaal de mens, zijn gedrag en het idee wat het ontstaan en zin van het leven betreft. Iets dat al op merkwaardige wijze begint met de opstand van de oudjes in het accountantskantoor. Uiteraard een aanklacht tegen bedrijfscultuteren die op winst draaien en waar slimme mensen met stropdas gekleed elkaar de loef proberen af te steken. Vooral de slavernij lijkt niet ver weg in deze parodie en naar het blijkt ging Gilliam een miljoen over zijn budget. Maar grappig...?

Part One, de bevalling, belooft dan weer beterschap en is zowaar erg humoristisch. Niet alleen zijn de doktoren erg gericht op hun apparatuur en budget, tevens proef ik subtiel een hint dat ondanks alle kennis men toch afhankelijk isa van de natuur zelf en of het goed gaat uiteraard. Even denk ik, dit bevalt mij wel. Maar helaas stort de film en mijn interesse daarna hard in met het katholieke gezin, de seksuele voorlichting en the middle of the film. Het is humor niet aan mij besteed, ook al is het geval met de dikke man, Grim Reaper op bezoek en de de officier met het ontbrekende been nog wel aardig.

Nee, Monty Python is zeker niet aan mij besteedt en doet mij vrijwel niets. Van de drie films vond ik The Holy Grail dan nog het beste te doen. Slecht valt het allemaal niet te noemen en de spot en het absurdisme dat men probeert op te roepen snap ik, toch humoristisch is het voor mij zelden.

En wat de top 250 betreft stond La Meglio Gioventu op de planning en dat was wel even schrikken. De gedachte alleen al om zes uur Italiaans gekwetter a la Roberto Benigni aan het hoofd te hebben, Amai! Maar dat viel gelukkig mee ook al blijft zes uren een naar mijn smaak veel te lange ruk.

Het verhaal mag duidelijk zijn rond de gebroeders Carati die we zo rond de studie/eindexamen tijd oppikken tijdens een trip die wat anders loopt dan verwacht. Daarna scheiden de weg van Nicola en Matteo nogal, niet uit boosheid, maar eerder vanwege verschil van karakter en aanpak. De ene wordt dokter/zieleknijper, de andere gaat het leger in en komt later bij justitie. Door de jaren heen zien we het wel en wee van de twee in liefde, leed verdriet, drama en vreugde. De relationele besognes worden afgewisseld met karakterologische debacles waarin de patiënt van het eerste uur Giorgia regelmatig een rol heeft in die zin terugkeert, en vooral Giorgia is regelmatig een interessante factor. Tot daar zie ik de kwaliteit van het geheel maar doet het me persoonlijk erg weinig.

Maar het moet gezegd dat het jaren '60 beeld van de serie toch zeker mooi gemaakt is en het geheel een stijl geeft die gehandhaafd blijft gedurende zes uren met de auto's van die tijd, scooters, posters en een korrelig beeld. Het voelt authentiek aan terwijl het met het productiejaar 2003 toch helemaal niet zo oud is. En dan is het er het geschetste beeld van het roerige Italië door de jaren heen met rampen, protesten, oproer, schandalen omtrent zorg of politiek, is de situatie in de inrichting en rond Giorgia schrijnend, hebben we terreur van de maffia en armoede en decadentie. En dat geeft La Meglio Gioventu toch een extra laag die de serie/film er wel interessanter op maakt.

Centraal staat toch de boodschap van het leven die op het einde geheel op zijn plek komt met de karakters die hun eigen weg bewandelen maar elkaar vroeg of laat toch weer tegenkomen en herenigd worden zoals moeder en dochter, of oma en kleinkind en de onverwacht nieuwe liefde voor Nicola, alhoewel onverwacht...? La Meglio Gioventu is wat dat betreft het leven in de notendop en presenteert dat op vakkundige en mooie wijze. Maar persoonlijk heb ik er echt niet heel veel mee en zoals reeds gezegd en is zes uur wel erg lang. Een goed voldoende zit er wat mij betreft wel in maar daar houdt het dan ook mee op, maar ik begrijp wel dat liefhebbers hier prat op gaan.

En net als het afwerken van de Deutsche Kriegcollection ook het afronden vandaag van de Nederlandse Oorlogsklassiekers box met in dit geval Het Meisje Met Het Rode Haar. En daarmee een film die ik in mijn jeugd reeds zag, ervaarde als nu niet bepaald de oorlogsfilms die ik leuk vond zoals De Langste Dag of Een Brug Te Ver. Maar veel wist ik eigenlijk niet meer van deze film behalve de afloop dus was ik toch wel weer eens nieuwsgierig.

En ja, wat een aparte film eigenlijk. Waar ook te beginnen met mijn comment, iets dat overigens niet veel tekst en uitleg nodig heeft omdat het een erg simpele film is qua stijl en inhoud, iets dat absoluut geen minpunt of kritiek betreft. Dan wellicht toch maar eerst de minpunten want dan zijn we opzich snel klaar met dat de film aan de droge en stugge kant is en er ook niet veel aan muziek gedaan wordt of dat is me totaal ontgaan en heeft geen indruk gemaakt. Zoals reeds gezegd zijn de minpunten spaarzaam in deze verdere nogal somberen en neerslachtige film.

Want dat is wat we te zien krijgen. Geen heroïsische en pompeuze toestanden zoals in de Zwartboeken van deze wereld, of de jolige en olijke gebeurtenissen en toon van Pastorale 43 zoals ik afgelopen vrijdag nog zag. Geen patserige haantjes in kostuums op motoren zoals in Soldaat van Oranje, een filmscript waar trouwens 70 procent van bij elkaar gefantaseerd is. Neen, vlees geworden grijsheid, in een uitermate kleurloos en somber beeld waar het verzetswerk met een zekere norsigheid gedaan wordt en er zeker weinig trots is, vooral niet na een liquidatie. En zo komt deze Het Meisje Met Het Rode Haar toch wel uitermate realistisch en ontnuchterend voor de dag. Met een leven op de achtergrond, constante angst en paranoia, eenzaamheid met veel tijd om te piekeren en maar een enkel contactpersoon of handlanger wat vrij logisch is want anders loopt meteen een gehele cel gevaar bij arrestatie en marteling. Hoe minder je weet, des te minder men kan verraden.

En zo valt Het Meisje Met Het Rode Haar toch op als prima verzetsfilm die maar al te goed de donkere en duistere kant belicht op een manier die we nog niet eerder zo zagen. Daarom wat mij betreft een prima film.

En aan deze Lars van Trier had ik opzich wel weer eens zin, zien deed ik de film al eens heel wat jaren terug voordat ik hier weer actief werd. Een succes werd dat bepaald niet waar ik de film wegzette als langdradig, saai en wazig. Nu verandert een mens qua inzichten en smaak, en in die zin was ik wel weer eens nieuwsgierig, ondanks dat het meeste werk van Van Trier niet echt bij mij aanslaat hoewel ik opzich nog heel wat moet zien en enkele films ook best nog wil proberen.

Weliswaar begint de film met een aantal prachtige shots die kunstwerken opzich zijn, stil levens/ schilderijen, van scènes die we in de film kunnen verwachten. Maar daarna, hoewel ik gelezen heb van een naderende planeet met mogelijke ernstige gevolgen, gaat de film van start met een trouwerij waar allerlei figuren verschijnen en verschillende belangen voorbij komen van familie tot werk, en angst tot binding zo lijkt. Uhm....was er niet iets met een planeet, of is dit 'een we doen nog effe gek en puissant want het einde nadert toch'? Ik kan het gewoon niet met elkaar rijmen in een fase die saaier dan saai is ondanks alle onderhuidse dingen en veel te lang duurt met warrig gedrag en gekibbel. Heel even op het einde komt de focus weer op Antares. En voor wie denkt dat het tweede deel toch zeker verandering brengt en iets anders brengt, nee dus.

Weliswaar zijn we verder en is er wellicht tekening zover ik denk te begrijpen wat de bedoeling is maar het kan allemaal niet trager dan traag met Justine in de ultieme depressie die hele dagen op bed ligt en zelfs niet zelfstandig in bad kan. Maar vervolgens ligt ze wel naakt in het maanlicht wat weer warrig gedrag is in mijn ogen. Goed, de bedoeling van deze film zal vermoed ik zijn hoe een mens omgaat met het noodlot, opgesloten te zitten in iets onoverkomelijks zoals ziekte of daadwerkelijk wat ze noemen een 'global extinction event'. En daar gaat ieder anders mee om, de ene stort zich zoals we in de Untergang zagen op drank en drugs en idiote feesten, weer een ander vervalt in depressie en ziet nergens meer zin in, weer een ander probeert regelmaat te behouden en rust uit te stralen waar de volgende zichzelf voorhoudt dat alles wel goed komt. Zoveel zielen zoveel manieren. Het kan wellicht ook de worsteling met het onvermijdelijke zijn van het leven zoals ouder worden en dood gaan waar de ene zwaarder aan tilt dan de andere maar we uiteindelijk allemaal de rekening gepresenteerd krijgen.

Het is maar een gooi naar wat ik denk gezien te hebben, toch kan ik er vrijwel niets mee en vind ik weliswaar het idee niet verkeerd maar kan ik niets met alle trage toestanden en warrig gedrag. Intellectueel geneuzel lees ik dan onderandere, nou het zal, ieder moet en zal er in zien wat hij wil zien. Ik zie er in ieder geval verder weinig in en blijft voor mij een ongrijpbaar iets.

Typische Nolan productie, broer schreef er ook aan mee, die zoals zo vaak geen normale volgorde heeft, en uitmondt in een mysterie met twist.

In het begin wordt de kijker langzaam maar prima meegenomen in het wazige wereldje dat geheugenverlies heet. Uitermate goed wordt dit door regie en Pearce neergezet, mede versterkt door de tegengestelde volgorde. Behalve de achterwaartse verteltrant die een contradictie is met Leonard omdat hij alweer vergeten is wat er gebeurt is, schept bij de kijker wel een soort verbazing en twijfel die te vergelijken valt met Lenny's toestand. Vooral ook omdat niemand te vertrouwen lijkt naarmate de film verstrijkt.

Na een uur wordt dit met een aantal dialogen nog eens extra bevestigd. Alles lijkt dan op losse schroeven te staan en de paranoia rijst de pan uit. Wat mij betreft ronduit heerlijk. De sfeer en spanning stijgt verder alleen maar, met het bijzondere verhaal rond Sammy als voorteken, en valt uiteindelijk het oordeel, de ontknoping in de laatste minuten.

Memento is een must voor liefhebbers van psygologische thriller of mysterie. De film is daarnaast sober en kleinschalig te noemen met slechts één paar acteurs en geen grote achtergronden of settings, iets dat overigens niet deert. Pearce in erg goede doen en muziek mede gemaakt door David Bowie

.Memento is wat dat betreft een heerlijke film waarover je na afloop nog wel eens op het hoofd krabt.

You're flak-happy. Just do your job en shut up!

Altijd boeiend film over de luchtoorlog boven Europa, en dan in het bijzonder de bombardementsvluchten op Duitsland in dit geval. Een aardig toch soms wat braaf verhaal wordt gecreëerd rond de bemanning, het sterke van de film is wat mij betreft het gedetailleerde beeld van de vluchten, toestellen en omstandigheden.

Een aardig groepje van behoorlijk uiteenlopende karakters wordt gevormd als de 'crew' van het toestel, de Memphis Belle bestond, het behalen van de 25 vluchten ook, de getoonde karakters in de film zijn echter fictief, bovendien is er nooit op Bremen gevlogen. Desondanks is de chemie van de erg jonge groep aardig en redelijk geloofwaardig, minder geloofwaardig echter de uitgelatenheid van sommigen de dag van de missie. Het oude materiaal is gewoon prachtig te zien in de vorm van de B-17, de P-51's zijn ook leuk te zien. De voorbereiding valt verder op als uiteraard nauwgezet, het wachten, de stress, het er heen rijden en je geestelijk voorbereiden. Net als in het geval van Midway met de toestellen die vaak op maximale actieradius ingezet werden, is het in dit geval ook maar de vraag of je het gaat redden en hoe. In eerste instantie lijkt de aanvlieg en het bombardement wel erg gemakkelijk, iets dat in het tweede deel ruimschoots goed gemaakt wordt.

Na take off ontstaat een kenmerkend en goed beeld dat ook beschreven wordt door Stephen Ambrose, auteur van Band of Brothers, die ook een boek schreef over de bombardementsvluchten. Een treffend beeld in die zin wordt daar beschreven en hier uitgebeeld van vliegende oncomfortabele koekblikken, monotone saaiheid op de aanvlieg en veel tijd om te piekeren, de dood of de gladiolen boven het doel met FLAK en natuurlijk het altijd aanwezige gevaar van een eskader jachtvliegtuigen. To hell and back, en dan te bedenken dat de Amerikanen overdag vlogen en de Engelsen 's nachts. Een voordeel hadden de Amerikanen wel aan hun toestel, ze hadden een buikkoepel. Iets dat de meeste Britse toestellen niet had en daardoor extra kwetsbaar van onderen. Ontbering, stress, temperaturen rond het nulpunt, falende techniek, lange uren, soms erg lang onderweg en met een aangeschoten toestel een nog lastigere terugweg.

Het oude materiaal wordt prima gebruikt, de modellen zien er nog redelijk uit, prima gewerkt verschillende malen met die spanning op de grond van personeel die met hoop en vrees ziet hoe ze vertrekken en wie er weer terugkomen, een erg ontnuchterend tussenstukje met de brieven, wellicht een beetje teveel op het sentiment toch geeft wel een idee van de offers die daar ook plaats vonden. De cast doet het aardig. Modine als de uber saaie gezagvoerder die op het einde wat los komt, Donovan als de charismatisch opschepper, Zane in een voor hem erg 'betrouwbare' en degelijke rol, Sean Astin die we natuurlijk van de LOTR reeks kennen, de bekende zanger Connick Jr, en de vermakelijke heethoofd Giuntoli die we kennen van de Shawshank. Is er dan helemaal niets mis met de film? Jawel, dat toestel dat in het begin ontploft is kolder. Waar ontploft dat ding van? Ik neem aan dat alle brandstof in zoverre op is na de vlucht en niet geloste bommen moeten volgens protocol voor de landing verwijdert worden, daarnaast neigt de toon van de film in combinatie met de muziek een beetje naar feel good heroisme dat je wel weet dat het goed gaat komen, daarnaast zijn de mannen nog redelijk braaf op wat gekibbel na.

Desondanks een meer dan prima oorlogsdrama over de luchtoorlog, tevens een van de weinige en blijft het wachten op Spielberg en Hanks met hun project The Mighty Eight, in tussentijd blijft dit het beste dat er is qua luchtoorlog.

Men in Black: ik ben niet bepaald van de komedies maar voor MIB wil ik zeker een uitzondering maken. Vooral ook omdat Smith hier nog op een bescheiden manier leuk is net als in Bad Boys. Daarna ging het hardhollend achteruit, begon hij zichzelf leuker te vinden dan hij werkelijk is, daarna eigenlijk waren alleen serieuze rollen nog te pruimen.

Anyway: leuke mix met de knorrige Torn en TL Jones natuurlijk en Will Smith zelf. Leuke humor, mooi gemaakt, hoewel alweer een beetje gedateerd in deze tijd, beetje spanning, genoeg actie en spektakel. Daarnaast D'Onofrio in een meer dan prima rol als boos insect. Ik kan me voorstellen dat die zich heerlijk heeft uit kunnen leven. En het is natuurlijk altijd lekker om Linda Fiorentino te zijn, mooie vrouw is dat toch zeg.

Leuk mixje, leuk filmpjes, geen hoogvlieger natuurlijk, in het genre meer dan geslaagd en in mijn ogen heel erg leuk vermaak.

Een degelijke film die keurig binnen de lijntjes blijft en boeit ondanks sommige clichématige dingen.

Een redelijk standaard beeld van de arme boerenzoon Brashear komt naar voren, de belofte aan een vader plus koppige karakter, en de wens marineduiker te worden. Iets dat niet in goede aarde valt te midden een blanke wereld. De tegenwerkingen, racisme en sabotage zijn stuitend maar desondanks is het wel slagen van zijn opleiding onvermijdelijk. Na een ongeluk tijdens een berging staat Bashaer andermaal voor een zelfde uitdaging, alleen betreft het nu bureaucratie. Het klinkt allemaal erg clichématig, toch zijn er maar weinig dingen die niet kloppen. Het zijn echter Gooding Jr. en De Niro die met hun aanwezigheid een meerwaarde zijn en de film naar een zeker niveau tillen. Vooral de grofgebekte licht ontvlambare Billy Sunday is kostelijk neergezet door De Niro.

Met Sunday is dan ook meteen het grootste debacle genoemd, voor zover iemand dat een debacle mag vinden. De verrassende omwenteling van Sunday als agressor tot motivator wordt door menigeen aangehaald als ongeloofwaardig en dat is het ook. Toch zit er een logica achter die erg simpel is en scriptmatig is. Mogelijk dat men voor een andere oplossing had kunnen kiezen, maar Sunday is een samenvoeging van twee personages onder een fictieve naam. Vandaar de verandering, iets waar uiteraard scriptmatig voor gekozen is. Is het sterk? Mwoah...Had het anders gekund? Mja...Had het anders gemoeten? Niet perse...ik persoonlijk vind de bijna aanvaring met de onderzeeer erger en ik kan me niet voorstellen dat iets dergelijks echt gebeurt is. Er is in ieder geval niets over te vinden.

Men of Honor is een prima te pruimen film die boeit, vermaakt, een meer dan prima verhaal heeft en meer dan prima acteerprestaties.

Ask Angela Lansbury

Wat een vieze tegenvaller toen deze film uitkwam, en dat ondanks de goede cast en de verwachtingen van een komedie met onder andere Jeff Bridges. Dat moest toch wel leuk zijn, nou niet dus.... desondanks toch maar weer eens geprobeerd met de vraag of ik het destijds verkeert gezien had. Het antwoord daarop luidt ja en nee.

Aardig is toch wel het verhaal rond de PSY OPS en de wisselwerking tussen Lyn en Bob, en die eerste fase waar Lyn bijzonder zijn best doet zijn krachten te bewijzen maar tevens net zo vaak de boel in het honderd laat lopen. Persoonlijk vind ik de de sarcastische en gemene Larry, Spacey, grappiger, net als de dwaze generaal Hopgood. Op enkele momenten na is de film nooit echt heel grappig te noemen en kan dan ook het best als satire beschouwd worden die de oorlogvoerende mens en het leger, met al zijn belangrijkheid, voor paal zet. Iets waar ik de eerste keer weinig oog voor had.

Aardig is de cast en muziek, leuk is het LSD moment en zoals de VPRO ook in een recensie zegt is het overduidelijk dat de acteurs lol met elkaar hadden, toch heb je er als kijker weinig aan, om als grootste teleurstelling Jeff Bridges te benoemen die toch niet verder komt dan een The Dude-Light. Nee, het idee zal vele malen geslaagder zijn geweest dan het uiteindelijke product.

It's all part of the menu!

Verder met de derde film van de dag aangeboden door de tv zelf enige tijd terug en toen opgenomen. Fiennes is altijd wel goed nu nog kijken wat de film verder biedt die afgaande op de trailer iets weg heeft van de moderne Sherlock Holmes of een Christie verhaal. Afijn, let's go.

Van meet af aan is er het gevoel van een bepaalde cultus of sekte rond het eiland, personeel dat daar blijft en de selectie gasten die uitgenodigd worden, niet te missen. Uiteraard is er de vraag waar dit heen gaat, iets wat nu niet meteen heel duidelijk is rond de excentrieke chef, zijn opmerkelijk personeel die nergens van schrikken of voor terugdeinzen en het uitzonderlijke menu. Duidelijk is toch wel dat de gasten deze avond lang zullen herinneren zo niet zonder kleerscheuren zullen overleven. En de focus op het menu en het eten is toch wel interessant, waar iedere keer een bepaalde uitleg bij komt, maar waar het eten ook dichtbij de natuur staat zo niet rudimentair genoemd kan worden. Duidelijk is meteen de schifting tussen een x aantal mensen die amper van het eten genieten, dom zitten te lullen en amper benul hebben van hun bevoorrechtheid. Maar draait het daar wel om?

Want het verhaal neemt toch wel een aantal bizarre wendingen rond de voorgeleides van de chef, een zelfmoord, een verdrinking en een ongenode gast en wordt er op scherp gespeeld wanneer er taco's uitgedeeld worden met afbeeldingen die louter provocerend zijn. What the f*** is going on?! Niettemin vind ik het geweldig en zit ik rijkhalsend op de volgende verrassing te wachten binnen een verhaal dat steeds meer bizar wordt zonder een enkele logische uitleg voor handen. En daar hou ik eerlijk gezegd wel van, wat is het? Maakt men zich allemaal schuldig aan één van de zeven hoofdzonden? Is het iets persoonlijks? Is het de frustratie van de gemiddelde chef en personeel dat hun inzet amper wordt gewaardeerd? Een ding weten we zeker, niets is wat het lijkt want iedere keer gaat het roer weer om.

Hoewel er naar een geweldige apotheose met 'marshmallows' wordt toegewerkt valt de uiteindelijke clou, de reden van alles, me toch een klein beetje tegen en gaat de film een heel klein beetje uit als een nachtkaars. Eindoordeel is dan ook dat dit een uitermate vermakelijke film was die op een 3,5 kan rekenen, doch als het motief, het idee van alles en waarom me meer geraakt, had dit toch zomaar een 4.0 kunnen zijn. Helaas, maar wie weet met een herkijk.

Filmpje die me vroeger nog wel kon bekoren, maar nu toch wel tegenvalt en vooral heel erg op 'safe' speelt en binnen de lijntjes kleurt.

De basis is nog aardig te noemen met het kleine ventje dat an passant een puzzel oplost en daarmee en uitermate belangrijke en bijzondere code kraakt. De zogenaamde cover-up is aardig maar vergezocht, dat Jeffries voorbij komt en uit schuldgevoel van een vorige klus zich er mee bemoeit is aardig en het 'complotje' om de waarheid op tafel te krijgen ook nog wel. Het grootste probleem is dat het overtuiging mist en geloofwaardigheid. En dat zit hem vooral in details. Daarnaast voelt de film aan als een typisch jaren '90 product. Een beetje gevoelige muziek, een snufje drama, een schepje spanning en mespuntje actie. Nergens wordt ergens een keuze gemaakt qua stijl of toon en Daardoor voelt de film best wel aan als middle of the road bioscoopvoer, en vooral niet om al te serieus te nemen.

Mercury Rising is niet een hele beroerde film, maar is toch vooral niet meer van deze tijd, en zeker niet meer iets waar ik naar uit zie om te kijken.

Na Game of Thrones een beetje in de fantasy sfeer blijven hangen met deze Merlin waarvan ik niet wist dat het een serie was, desalniettemin er gisteravond in één keer doorgejaagd en de lichte twijfel achteraf of ik dit al niet eens gezien had.

Heksen, tovenaars, draken, elfjes...de hele dierentuin komt op dat vlak weer voorbij te beginnen met Mab en haar zus in het water. Effe wennen is het stemmetje van Mab wel, en zit ik vooral te piekeren waar Mab, Miranda Richardson, me toch zo aan doet denken tot me te binnen schiet dat zij immers de gekke koningin is in Blackadder. De serie vervolgd zich met de legende van Merlijn die geboren wordt en opgevoed en in een eeuwige battle geraakt met Mab en ondertussen het nodige meemaakt aan andere fantasy/sprookjes legendes met Excalibur, King Arthur, Guinever en Lancelot, en de Heilige Graal. Ik weet onvoldoende van de materie overigens of dit in de echte verhalen ook zo is of dat men dit allen heeft samengevoegd voor deze serie. Vervelend is het allemaal niet want er gebeurt genoeg en is geen moment saai.

De cast en soundtrack zijn prima, de jonge Headey mooi net als de jonge Nimue in de vorm van Agniezska Koson. Jammer is dan weer Rossellini omdat Koson zoveel mooier is, iets dat persoonlijke smaak betreft, kan ik smakelijk lachen om karakter Frik en de losgeslagen Mordred, is er een plekje voor Hauer, en zijn er een aantal mooie shots zoals bijvoorbeeld het besneeuwde veld vol met lijken waar Vortigern verslagen wordt. Daar staat tegenover dat de CGI niet heel sterk is maar in het tijdsbeeld gezien moet worden en is het gegil van Nimue niet om aan te horen oog in oog met de draak en lijkt dit wel dezelfde kreet die er iedere keer weer ondergemonteerd wordt, slecht dus. Het maakt Merlin tot een prima tussendoortje maar kan toch niet helemaal tippen aan films als Willow of het onlangs geziene Legend die qua humor, visueel , vlotheid en karakters toch iets beter in elkaar zitten. Daarom een drie hoewel een 3.2 plus beter op zijn plek geweest was, een 3,5 is echter net wat teveel.

En weer zo'n titel die je dan uit het verre verleden kent en ooit wel eens gezien hebt, maar wat was het ook alweer, en waarover ging het ook alweer? Ik weet nog wel dat Winona Ryder indruk op mij maakte destijds in '92 of '93 toen ik zelf iets van 14 á 15 jaar was.

Het verhaal is snel duidelijk ronde moeke Flax die het niet zo getroffen heeft qua zekerheid en verder vooral uitblinkt in verkeerde keuzes en foute mannen dit tot grote irritatie van de oudste dochter met de logica van het 'afzetten tegen' en de nodige wrijving tot gevolg. Inclusief de jongste van het stel Kate is toch wel duidelijk dat er bij alle drie één of meerdere steekjes los zitten en staat het maken van keuzes in het leven, relaties en de reeds genoemde moeilijke moeder-dochter relatie centraal in dit verhaal.

Winona is nog altijd leuk, Ricci doet het ook goed als kindacteur, Bob Hoskins is ook altijd van meerwaarde waar Cher daarentegen een irritatie is en vooral de grote naam moet voorstellen die verder niet kan acteren. Verder heeft de film een aardig nostalgisch jaren '60 sfeertje over zich. Maar buiten dat is het allemaal bijzonder traag en gaat het verhaal niet echt ergens naartoe. Voor het gevoel heb ik de film dan ook met moeite uitgezeten en zit er geen voldoende in.

Potverdikke...meende ik toch voor de volgende oorlogsweek etappe even voor Der Teufel General te gaan zitten die ik een week of twee eerder bij de kringloop had gescoord, maar niets was minder waar aangezien het een leeg doosje betrof. Vergeten te controleren. De volgende poging om iets te zien draaide rond Der Kremator waar ik onlangs van gehoord had, maar dat bleek ook een brug te ver, want hoewel FshareTV wel iets van een ondertitelingsspoor bevat had ik binnen minuten al de indruk dat het niet synchroon liep. Afijn...tenslotte een greep uit de verzameling met deze Merry Christmas Mr. Lawrence, en dat werd al evenmin een succes, de film goed kijken lukte wel in tegenstelling tot de vorige twee titels, maar echt boeien kon het me geen moment.

Het startpunt is niettemin begrijpelijk met het gevangenenkamp, de soort van leidinggevende in de vorm van Lawerence die toenadering zoekt en begrip wil kweken, en de geheimzinnige Celliers. Hoewel begrijpelijk wat Driello in zijn comment over het stereotype beeld van de Japanners zegt zal dit toch qua ongangsvormen naar gevangen dichter bij de waarheid liggen dan verwacht door verchillende dingen binnen de Japanse cultuur. En dan spreek ik uiteraard over het in hun ogen laffe gedrag van overgave, tevens dingen binnen de infrastructuur en aanvoer van levensmiddelen of geneesmiddelen. Ten eerste was er in de latere jaren overal te kort aan, ten tweede hadden fronttroepen voorrang, ten derde was iemand die zich overgaf zoveel moeite niet waard. Dan is er de hierarische cultuur binnen de Japanse zienswijze maar tevens net zo goed wreedheid en hardheid naar elkaar. Er werd niet geklaagd door een ondergeschikte, was er te weinig voedsel voor gevangenen of een lichte muiterij waarover een hoge officier zou zeggen dat het opgelost moet worden dan zal een ondergeschikte dat altijd doen al zal het levens kosten en niet klagen over bijkomende factoren. Want net als lafheid is klagen tegen iemand hoger in rang absoluut not done. Klagen, fouten maken en een opdracht niet klaren staat gelijk aan gezichtsverlies. De Japanse cultuur met zijn gedragsnormen is een bijzondere complexe en wat de film wil met zijn karakters is deze enorme cultuurbotsing tonen in al zijn gelaagdheid, maar helaas slaagt de film daar geen moment in.

Want na de eerste discussie tussen Lawrence en Hara waarin de argumenten over en weer vliegen hebben we dat eigenlijk alwel gezien, en is daarna iedere moment en woord van botsing een herhaling waar men toch geen stap verder mee komt. Hoewel er kleine momenten zijn van boeiende wreedheid zoals de gewonden en zieken die op het apel moeten verschijnen, of de eigen gebruik met alle Harikiri taferelen, dat ze nog soldaten over hielden met dat tempo, andere gebruikelijke en herkenbare dingen zoals tot het hoofd ingraven of het schieten met losse flodders en de aardige symboliek waarin Celliers voor Hicksley gaat staan, duurt de film toch eigenlijk veel en veel te lang en gebeurt er bijzonder weinig met als grootste struikelblok nog wel de flashback rond Celliers.

Ik kan dan ook niet anders zeggen dat Merry Christmas Mr Lawrence ondanks zijn licht bevreemdende sfeer geen moment boeit of echt interesant wordt, en dat is jammer want er zou toch meer van te maken kunnen zijn. Om als laatste punt de eletronische muziek nog even aan te halen die in eerste instantie helemaal niet bij een dergelijke film lijkt te passen maar uiteindelijk wel zijn momenten heeft. Onnodig haast te zeggen wat dit een dikke tegenvaller.

Jaren geleden eens op de late vrijdagavond mee gepakt op één van de NPO 's, en poeh...wat een indruk maakte deze documentaire destijds. En wat wilde ik deze graag aan mijn collectie toevoegen, iets dat begin van het jaar eindelijk lukte voor een euro bij de kringloop en dan was het doosje ook nog geseald dus in principe eerste hands. Maar ja, zoals zo vaak de vraag, klopt die indruk nog...?

Laat ik als eerst een lans breken voor de beoefenaars van deze sport. Voor velen uitgemaakt als idioot en gek, eigenlijk vergelijkbaar met coureurs van bijvoorbeeld de Isle of Man en soortgelijke straatcircuits. Ze moeten tegen zichzelf in bescherming genomen worden aldus een collega want ze zijn levensmoe hoor ik dan. Ja, vanuit jouw perspectief mischien, een perspectief dat begrensd wordt door alle mogelijke remmingen, angsten, vrees voor lichamelijke ongemak en vooral niet wetende wat adrenaline en doorzettingsvermogen met een mens doet. Ik persoonlijk kan gefascineerd kijken naar dergelijke mensen en hoe ze opgaan in hun passie en liefde voor iets. Zien zij geen gevaar? Zeker wel. Zijn zij niet bang? Tuurlijk. Willen zijn iets oud worden? Uiteraard. Maar ze zijn bereid dat zoals Krakauer mooi zegt gedurende de documentaire om dat tot op het randje als die dingen te trotseren. En wauw! Wat kan een mens dan toch sterk zijn fysiek en geestelijk. Wat kan de psychologie van iets willen dan toch sterk zijn.

Meru, de haaienvin, 6660 meter hoog, minus de nul de Duivelsberg, onbedwongen, onveroverd en een berg die naar het schijnt iedere techniek vereist, geen ruimte laat voor helpers en al helemaal niet voor fouten. Noot, tijdens de docu wordt gezegd dat de berg niet bedwongen is maar volgens Wiki was ene Valery Babanov in 2001 toch de eerste op de top en niet Anker, Chin en Renan of het moet puur om de gevolgde route gaan. Veel doet het niet af want andermaal kan ik niet anders dan gefascineerd zijn in het doorzettingsvermogen en kracht van deze mensen rond een bergtop die door John Krakeaur treffend beschreven als middelpunt tussen aarde, hemel en hel.

En wat een bijzonder mensen zijn die klimmers toch, en met een verscheidenheid aan karakters nog wel. Tevens ook iets wat deze docu bijzonder maakt, Anker een man die geen onnodige risicos neemt en de loodzware erfenis van mentor Stump en boezemvriend Alex Lowe met zich mee draagt, Chin met zijn bijna dood ervaring en Renan iemand die op een haar na invalide was. Nee, dit zijn geen gewone karakters. De eerste poging strand op pijnlijke wijze waarna een aantal gebeurtenissen toch zeker een volgende en eventueel geslaagde poging in de weg staan. Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan en andermaal is er de sterke wilskracht en geest van de mens, iets dat we de twee poging andermaal zien. Fabel achtig zijn de natuur en omgeving, fascinerend de rust, de ontspannenheid, waarop deze mensen hun passie uitvoeren op duizenden meters hoogte, ze zijn volledig in hun element, slechts het einde is enigszins abrupt te noemen.

Duidelijk mag zijn dat deze fijne docu andermaal een verpletterende indruk achter heeft gelaten met zijn natuur, de karakters en de onverzettelijkheid van de mens. Wat mij betreft dan ook een top documentaire.

Bescheiden maar goed film over een zwaar en donker gebeuren, de berichtgeving over de gesneuvelden richting de familie, en de trauma's die oorlogsvoering mee brengen. Geen toeters of bellen, geen spektakel, een bescheiden drama over twee militairen die beide met hun eigen demonen kampen en daarin proberen de taak die ze hebben te volbrengen. Eerst is de samenwerking moeizaam, maar met de nodige hobbels groeien ze toch naar elkaar toe. De ontlading op het einde waarin ze beide hun ervaringen vertellen Stone(Harelson) in dit geval helemaal niets is in die zin de anticlimax, en het punt waarop alles begrijpelijk word naar mijn mening.

De volgende film betrof deze Metal Lords mede mogelijk gemaakt door Netflix, en metal en hardrock valt altijd goed waar wellicht een concept als school of Rock voorbij zou komen in de vorm van een x-aantal buitenbeentjes die elkaar gaan vinden. Maar deze Metal Lords bleek toch uit iets anders hout gesneden te zijn.

Skullfucker it is met vooral Hunter als drijvende kracht die Kevin in die zin meezuigt wat vooral in het begin van de film vrijwel nergens toe leid buiten een prekende Hunter over wat metal is en Kevin die er nog weinig kaas van gegeten heeft. En vooral in die 'limbo' blijven we een tijdje hangen waar Skullfucker wel plotseling erg optimistisch aangemeld wordt voor een 'Battle of the Bands' waar we nog niet eens een complete bezetting hebben en Hunter regelmatig erg vervelend is waar hij ook nog de nodige ruzie moet zoeken met het populaire volk op school. Zoals gezegd lijkt de film vooralsnog veel te gaan rondom de karakters en hun issues, buiten dat is het aardig maar niet bijzonder.

Maar geleidelijk slaat de film toch om en wordt het een stuk leuker waar nog steeds gezocht wordt naar een extra bandlid, maar vooral het werk dat Kevin verzet achter zijn drumkit erg fijn is om te zien en te horen waar ik altijd erg geïnteresseerd ben in drumwerk. Grappige momentjes zijn het nieuwe kapsel van Hunter die wel degelijk veel van Jason Newsted heeft, maar ook dat Kevin bij de andere band invalt en serieus aan die facebookreels doet denken van een over qualified drummer op een kinderfeestje, of anders wel de verandering van bakvis Emily naar Gothqueen. Ook nog wel leuk het verschijnen van een viertal bekende artiesten in de vorm van Scott Ian, Kirk Hammett en Tom Morello waar ik de vierde man niet echt ken als een soort van moraal kompas.

Ondanks Hunter en zijn vervelende gepreek bouwt de film vervolgens toch op naar een meer dan leuk einde waar men helemaal los gaat op het podium als één of andere Goth/Metalband waarbij de toko bijna afgebroken wordt die daarna niet helemaal afloopt zoals gehoopt maar wel een leuke revanche in zit. Een hoogvlieger was Metal Lords niet bepaald maar smakelijk voor een keer absoluut wel.

Some kind of monster, hier was ik al heel lang nieuwsgierig naar, maar de kans deed zich maar niet voor tot nu en dankzij de kringloop. Tegenvallen deed de docu een heel klein beetje, toch verveelt de bijna tweeënhalf uur geen moment en krijgen we een interessant kijkje achter de schermen.

Ik was een jaar of zestien denk ik dat een oom me een cassette leende met The Black Album. Niet meteen super toegankelijk wat dat betreft, toch maakte The Unforgiven grote indruk en is dat nog steeds één van mijn favoriete zo niet mooiste nummer. De weg die Metallica insloeg met Load sprak mij toch iets meer aan met hun mainstream geluid. Reload was daar aardig vervolg op waarna ik met St. Anger eigenlijk vervreemde van de muziek. Wat volgens sommigen een stap terug naar de speed- en trashmetal van weleer was mij veel te hard en bruut. Tot ik een aantal jaren terug in een vervelende situatie op het werk kwam met veel woede en frustratie en een collega me oa St. Anger en Death Magnetic leende. En wat bleek? Ik kon me uitermate goed opladen met nummers als Frantic, St. Anger en Shoot me again. Opeens begreep ik de woede. Hierna raakte ik weer meer verslingerd aan Metallica en inmiddels heb ik alle muziek wel zo'n beetje in mijn collectie, ben ik de DJ op mijn nieuwe werk en op verzoek van collega's hebben we het laatste uurtje van de dag gebombardeerd tot Metallica uur. Sommige dingen komen terug blijkt maar weer, maar dit keer is er geen woede en komen de classics van Master of Puppets, Ride The Lightning en The Black Album vooral voorbij.

Mijn nieuwsgierigheid ging toch vooral uit naar het machtsevenwicht binnen de band en het gedonder dat er altijd rond de bassisten geweest is. Trujillo is na Newstadt, Burton en McGivney namelijk al de vierde en ondertussen degene die het langste mee gaat. Newstadt is reeds weg en hij komt nog aan het woord, dat hij zich nooit volledig geaccepteerd voelde is duidelijk en bekend, de nalatenschap van Cliff Burton is dan ook groot en het litteken nog groter vooral bij Hetfield. Toch wordt er opvallend weinig gezegd behalve de informatie die over het ongeluk gedeeld wordt. Wat er nu precies bij Hetfield speelt die bijna een jaar, gedurende de docu, weg geweest is komt ook niet echt naar buiten. Natuurlijk, drank, waarschijnlijk drugs...maar verder? Wat kwam eruit de therapie naar voren? Het verlies van Burton moet hem hoog gezeten hebben vermoed ik maar veel krijgen we daar niet van te weten. Net als het gaat gedoe rond de therapeut. Constructueel zegt de man regelmatig rake en interessante dingen, toch ontbreekt ook op dat vlak diepte. Wat zit Hetfield dwars? Wat Ulrich allemaal dwars zit ten opzichte van Hetfield komt er in één korte moment uit, de anekdote van vroeger hoe Hetfield zich meteen anders ging gedragen als er een ander bij was, Mustaine in dit geval. Hetfield is een macho, een baasje, controlfreak, maar nergens wordt hier echt iets me gedaan. Ondertussen komt Lars Ulrich er niet beter af. Hij durft wel dingen te zeggen maar komt vaak ook niet meer over dan een verveelt en mokkend kind. Dit lijkt uiteindelijk toch de kern, de twee baasjes die het voor het zeggen willen hebben maar elkaar weinig respect gunnen.

Wel interessant is de groepsdynamiek hoe die al was, gespannen met afspraken om niets van elkaars werk te zeggen. De dood van Burton, een groepsverwerking die er nooit geweest is en een vlucht in vooral drank. St. Anger is daarom ook met recht het album van de ontwenning, woede en verwerking te noemen, iets dat duidelijk te horen is. Net zo tragisch en interessant is het verhaal van Mustaine die wegens drank werd weggestuurd, zijn gedrag was onhoudbaar en het mocht kennelijk niet zo zijn. Schrijnend dat dit de man zijn leven kennelijk zo beheerst heeft, ook al heeft de beste man zijn succes inmiddels gehad met Megadeath. Het zal voor Mustaine toch zeker de wijze zijn waarop hij weggestuurd is.

Some kind of monster is een must see voor een Metallica fan en dus ook voor mij. Toch is het niet helemaal wat ik verwachte en krijgt de docu een dikke voldoende maar is het voor mij niet heel goed. Maar wat niet is kan nog komen.

Oorlogsfilm die zich het eerst uur in een te bombastisch en jeugdfilm-achtig perspectief lijkt te verliezen, maar zich gaande weg herstelt en op een aantal stijlmissers na een hele aardig indruk na laat.

Om meteen met de punten van kritiek te beginnen valt de best wel relaxed sfeer in bezet gebied op. Dan vallen me op hoe goed doorvoed de Polen eruit zien, vrij nieuw ogende kleren en het vele verkeer op de weg. Dat terwijl de Duitsers in die fase van de oorlog bezet gebied meer dan uitknepen om aan eigen vraag te voldoen. Normaal zou alles op de bon zijn dus moeilijk te krijgen. Dan een best wel foutje wat mij betreft hoe schoon Alicja en Stefan zijn na hun vlees en bloed douche terwijl er nergens water is. Dan de stijl, vooral de muziek baart opzien. De moderne soundtrack doet het best leuk, toch de twee momenten van dance achtige muziek slaan minder aan. Dan de twee 'romantisch/verliefdheid' scenes die vrij misplaatst over komen en met meer nuance beter gebracht waren. Dan het wat jeugdig, jongensachtig aandoende perspectief. Tot minuut 45 wanneer het allemaal iets grimmiger wordt, heb ik door jeugdige koppies, het avontuurlijk sfeertje dat de groep uitstraalt en de misplaatste romantische scene toch het idee dat ik naar Divergent/Twilight in 1944 zit te kijken.

Gelukkig zit er vanaf minuut 45 een aardige kentering in de film en slaat zo rond 1uur 30 helemaal om naar een grimmige en nare vertoning. Iets dat we in die zin nog niet vaak gezien hebben en al helemaal niet over Warshau. Een uiterst droef beeld van een gruwelijke verdelgingsoorlog tussen de verzetslieden en naar ik meen de Hermann Goering SS-Divisie komt naar voren met Oskar Dirlewanger achtig praktijken. De gedragen maskers die we overigens zien was een kenmerk van de Dirlewanger-brigade. De zweem van die tienerfilm met de jeugdige koppies is er dan wel van af. Fnuikend zijn de Russische troepen aan de overkant van de rivier, iets waar verder weinig woorden aan vuil gemaakt wordt. Men was binnen bereik, maar kreeg opdracht van Stalin te wachten omdat Stalin niet zat te wachten op een dergelijk nest met onruststokers. Liever had hij dat de oproer door de Duitsers werd neergeslagen voordat hij de stad veroverde, waarvan akte.

Miasto '44 valt op als een bombastische krachttoer die naast een goede indruk in zijn ijver ook wel eens de plank misslaat, vooral qua muziek en verschillende stijlen. Toch vallen bepaalde gevechtscenes wel op qua spektakel en bijvoorbeeld best wel aparte camerastandpunten en mochten de twee dames, waar Stefan het nogal druk mee heeft, best genoemd worden. Op wat andere details na blijft deze film dan toch best wel staan als vermakelijk en boeiend product. Absoluut niet super, maar voor een keer met een aardige beeld van de opstand is deze film best wel te doen.

Nog nooit gezien en dat moest er vanwege de positieve commentaren toch maar eens van komen. Inlossen deed de film dit in eerste instantie nog niet, maar een zekere degelijkheid verraad het geheel wel.

De interesse is in eerste instantie wel gewekt met het 'tegen wil en dank' karakter Clayton die als een soort troubleshooter de buitendienst van een advocatenkantoor vormt en waarmee meteen een louche beeld gecreëerd wordt. De bom en de scene met de paarden zijn evene bevreemdend als intrigerend.

Toch heeft Michael Clayton in het vervolg moeite te boeien met een aantal zaken die doorelkaar lopen. Crowder en haar U-north, Arthur Edens meltdown en niet in de minste het privé leven van Clayton die gedurende de film verandert in moreel kompas. Hoewel goed geacteerd door een altijd boeiende Wilkinson is het toch zoeken waar dit nu precies heen gaat en wordt het voor mijn gevoel rommelig gemaakt met Clayton's broertje en Edens betrekkingen tot Anna. Pas een half uur voor het einde begint er meer lijn in het geheel te komen en wat de uiteindelijke bedoeling is.

Michael Clayton is daarmee een film die niet geheel oninteressant is, en in het geheel niet slecht te noemen is, toch ontbrak het mij aan wat extra feeling met Clayton of het verhaal. De wow-factor bleef voor mij in die zin uit. Toch intrigeert de film me genoeg om me mogelijk bij een tweede keer wel in te laten pakken, een kans die de film zeker gaat krijgen.

We gained a few miles of European real estate...
and lost the beginnings to untold
generations of very bright people.
I think the army considered this a good deal

Buitengewoon mooie anti-oorlogsfilm die de waanzin en streberigheid van hogerhand niet alleen goed laat zien, maar ook de waanzin en totale verspilling. Die wordt met klem gebracht vanuit menselijkheid, de onschuld en naiviteit van deze betrekkelijke jongemannen. Gauke benoemt dat ook in zijn comment, ik denk dat er perse voor die nadruk gekozen is om te benadrukken hoe jong en onervaren deze knapen waren, vooral in die fase van de oorlog en dan met name in die regio. De Ardennen stond bekend als rustige sector waar onervaren of vermoeide troepen hun eerste schreden aan het front konden zetten of juist op adem konden komen.

De film wordt uiterst bescheiden en in een overtuigende oorlogssetting gebracht. De film is wat mij betreft vergeven van de symboliek betreffende de soldaten die niet meer vechten willen en de ontberingen zat zijn, hogerhand wil echter resultaten. Dat geld net zo goed voor de moffen die verre van bloeddorstig zijn maar oude mannen blijken die kerst willen vieren, wat een uiterst merkwaardige en aandoenlijke scene oplevert. Daarnaast komen er ook meerdere parallellen met het geloof/de bijbel voorbij. De wapenstilstand, de overgave mag 'het wonder' van kerst genoemd worden, de dode Father wordt gewassen wat bijna een zalving lijkt, vervolgens op een kruis vastgebonden en meegenomen, niet te vergeten, de soms zweverige kerkachtige muziek met veel gezang. Het geheel heeft naast de aanklacht een bijna heilige toon. En de terugtocht lijkt bijna een soort bedevaart. Overigens een goede bedachte list als hospik, echter waar haalt men de witte verf weg waar het rode kruis in is geverfd? Een van de weinige dingen die niet kloppen.

Verder zijn er prachtige besneeuwde locaties, de acteurs doen het meer dan prima, de soundtrack is van een soort heilige klank tot een sinistere dreiging uitermate goed gekozen. McGinley zoals gewoonlijk overtuigend als oppereikel. Verder valt de film op qua toon en de aanvankelijke mysterieuze dingen die er in eerst instantie gebeuren, de lading lijkt eerst dreigend maar blijkt plots een complete ommezwaai te maken. Dramatisch is in die zin natuurlijk de afloop van het 'plannetje' en even steek daar heel overtuigend het monster dat oorlog heet zijn kop om de hoek in de vorm van de angst en pijn wanneer Father Mundy sterft maar hij toch vastbesloten is dat alles een offer is aan Mother. Typerend dat Mother juist aangeeft de Duitsers op afstand wil houden en niet als menselijk wil zien. Het einde benadrukt nogmaals de verspilling en waanzin. Gemiste kans overigens dat er op de dvd bijna aan 20 minuten weggeknipte scenes en momenten staan die sommige dingen nog net even wat meer lading had kunnen geven. Wat ook vertelt wordt is dat het script van deze film veelvuldig is gebruikt bij de audities van Saving Private Ryan.

Mooie film, bijzonder qua lading en verhaal, goed geacteerd en een prachtig geheel.